صرح - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'خاور شناسان' به 'خاورشناسان'

2022-10-21T15:45:26Z

جایگزینی متن - 'خاور شناسان' به 'خاورشناسان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۱۵
خط ۴۸:		خط ۴۸:
	شهر [[قدس]] کوهستانی و بسیار مصفاست ارتفاع آن از سطح دریا ۸۰۰۰ متر است و دارای [[صفا]] و روحانیتی خاص می‌باشد.		شهر [[قدس]] کوهستانی و بسیار مصفاست ارتفاع آن از سطح دریا ۸۰۰۰ متر است و دارای [[صفا]] و روحانیتی خاص می‌باشد.

	بیت المقدس در جنوب شرقی [[بحر المیت]] قرار گرفته و بین فلسطین و [[اردن]] می‌باشد. [[مسجد اقصی]] ده قرن ق. م به دست داوود و [[حضرت سلیمان]]{{ع}} بنا شده ~~خاور شناسان~~ گویند [[سلیمان]] [[معبد]] موریا را برای محل [[عبادت]] خود [[انتخاب]] کرد ولی [[یهود]] آن را [[قبله]] و [[کعبه]] خود قرار دادند و [[مسیحیان]] به سبب [[قرب]] [[تولد عیسی]]{{ع}} آنجا را محترم شمرند و [[رومیان]] قبل از این هر دو آنجا را محل [[رب]] الارباب خود می‌دانستند و [[احترام]] می‌کردند... مساحت بین المقدس میدانی است که ۴۰۰ × ۵۰۰ متر می‌باشد و هشت در دارد: باب النبی، باب [[محراب]] [[مریم]]، باب [[صهیون]]، باب الهاشمی، باب الولید، باب [[ابراهیم]]، باب [[ام خالد]] و باب الرحمه»<ref>حسین عمادزاده، تاریخ انبیا از آدم تا خاتم، ص۶۳۲.</ref>.		بیت المقدس در جنوب شرقی [[بحر المیت]] قرار گرفته و بین فلسطین و [[اردن]] می‌باشد. [[مسجد اقصی]] ده قرن ق. م به دست داوود و [[حضرت سلیمان]]{{ع}} بنا شده خاورشناسان گویند [[سلیمان]] [[معبد]] موریا را برای محل [[عبادت]] خود [[انتخاب]] کرد ولی [[یهود]] آن را [[قبله]] و [[کعبه]] خود قرار دادند و [[مسیحیان]] به سبب [[قرب]] [[تولد عیسی]]{{ع}} آنجا را محترم شمرند و [[رومیان]] قبل از این هر دو آنجا را محل [[رب]] الارباب خود می‌دانستند و [[احترام]] می‌کردند... مساحت بین المقدس میدانی است که ۴۰۰ × ۵۰۰ متر می‌باشد و هشت در دارد: باب النبی، باب [[محراب]] [[مریم]]، باب [[صهیون]]، باب الهاشمی، باب الولید، باب [[ابراهیم]]، باب [[ام خالد]] و باب الرحمه»<ref>حسین عمادزاده، تاریخ انبیا از آدم تا خاتم، ص۶۳۲.</ref>.
	و همچنین بنا به نوشته برخی از [[پژوهشگران]]: «[[بیت المقدس]] یا [[قدس]] یا [[اورشلیم]] نام [[شهر]] مذهبی قدیمی است در [[فلسطین]] و موقع جغرافیایی آن نزدیک قله سلسله کوههای است در سواحل دریای مدیترانه و در حدود سی و دو میل با آن دریا مسافت دارد و یکی از آثار [[اسلامی]] در آن شهر [[مسجد الاقصی]] است.		و همچنین بنا به نوشته برخی از [[پژوهشگران]]: «[[بیت المقدس]] یا [[قدس]] یا [[اورشلیم]] نام [[شهر]] مذهبی قدیمی است در [[فلسطین]] و موقع جغرافیایی آن نزدیک قله سلسله کوههای است در سواحل دریای مدیترانه و در حدود سی و دو میل با آن دریا مسافت دارد و یکی از آثار [[اسلامی]] در آن شهر [[مسجد الاقصی]] است.

Wasity: جایگزینی متن - 'دارم' به 'دارم'

2022-09-22T08:43:34Z

جایگزینی متن - 'دارم' به 'دارم'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۳
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	آن گاه سلیمان، به سران و بزرگان مملکت خویش، روی آورد و گفت: کدام یک از شما، تخت ملکه سبا را پیش از آنکه [[مردم]] [[سبا]] گردن به [[طاعت]] نهند؛ پیش من خواهد آورد؟		آن گاه سلیمان، به سران و بزرگان مملکت خویش، روی آورد و گفت: کدام یک از شما، تخت ملکه سبا را پیش از آنکه [[مردم]] [[سبا]] گردن به [[طاعت]] نهند؛ پیش من خواهد آورد؟

	یکی از سران لشکرش، که [[سرکش]] و [[مغرور]] بود... گفت: من تخت او را پیش از آنکه از [[مسند]] خود برخیزی، پیش تو خواهم آورد و من بر این کار، قوت و نیرو [[دارم]] و هم انجام دادن آن را به کمال [[امانت]] [[تعهد]] می‌کنم. یکی از [[علما]] [[آصف]] که از [[کتب آسمانی]] باخبر بود؛ گفت پیش از آنکه چشم برهم زنی، تخت [[ملکه سبا]] را پیش تو حاضر خواهم ساخت...<ref>اصحاب حدیث گفته‌اند؛ که آصف بن برخیا اسم اعظم را خواند و تخت ملکه سبا را، به حضور سلیمان آورد. آصف از جانشینان سلیمان است و می‌گویند انجام دادن این عمل به دست وی از آن جهت بود که حکمت و ولایت و وصایت وی ثابت گردد و مردم او را به جانشینی سلیمان بشناسند. اعلام قرآن، ص۳۶۷.</ref> چون ملکه سبا برای اظهار [[اطاعت]] و [[پذیرفتن]] [[آیین]] [[توحید]]، به دربار [[سلیمان]] آمد؛ [[حضرت سلیمان]] دستور داد که در وضع تخت [[ملکه]] [[تغییر]] دهند تا ببینند درجه هوش او، تا چه اندازه است....		یکی از سران لشکرش، که [[سرکش]] و [[مغرور]] بود... گفت: من تخت او را پیش از آنکه از [[مسند]] خود برخیزی، پیش تو خواهم آورد و من بر این کار، قوت و نیرو دارم و هم انجام دادن آن را به کمال [[امانت]] [[تعهد]] می‌کنم. یکی از [[علما]] [[آصف]] که از [[کتب آسمانی]] باخبر بود؛ گفت پیش از آنکه چشم برهم زنی، تخت [[ملکه سبا]] را پیش تو حاضر خواهم ساخت...<ref>اصحاب حدیث گفته‌اند؛ که آصف بن برخیا اسم اعظم را خواند و تخت ملکه سبا را، به حضور سلیمان آورد. آصف از جانشینان سلیمان است و می‌گویند انجام دادن این عمل به دست وی از آن جهت بود که حکمت و ولایت و وصایت وی ثابت گردد و مردم او را به جانشینی سلیمان بشناسند. اعلام قرآن، ص۳۶۷.</ref> چون ملکه سبا برای اظهار [[اطاعت]] و [[پذیرفتن]] [[آیین]] [[توحید]]، به دربار [[سلیمان]] آمد؛ [[حضرت سلیمان]] دستور داد که در وضع تخت [[ملکه]] [[تغییر]] دهند تا ببینند درجه هوش او، تا چه اندازه است....

	او را به کاخی که از شیشه ساخته بودند؛ آوردند... چون ملکه سبا خواست وارد [[کاخ]] شود؛ پنداشت که در پیش پای او آب است، دامان خود را بالا زد و ساق پاهایش ظاهر گردید... باری ملکه، به [[خداوند یکتا]] [[ایمان]] آورد.»..<ref>بعضی گفته‌اند که در زیر قصر جوی‌های آب روان ساخته و جانوران آبی در استخرهای آن افکنده بودند.</ref>.		او را به کاخی که از شیشه ساخته بودند؛ آوردند... چون ملکه سبا خواست وارد [[کاخ]] شود؛ پنداشت که در پیش پای او آب است، دامان خود را بالا زد و ساق پاهایش ظاهر گردید... باری ملکه، به [[خداوند یکتا]] [[ایمان]] آورد.»..<ref>بعضی گفته‌اند که در زیر قصر جوی‌های آب روان ساخته و جانوران آبی در استخرهای آن افکنده بودند.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'برخی از علما' به 'برخی از دانشمندان'

2022-09-22T08:37:33Z

جایگزینی متن - 'برخی از علما' به 'برخی از دانشمندان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۰۷
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	برخی از [[پژوهشگران]]، می‌نویسند: صرح خانه‌ای بلند و آراسته، که به اعتبار واژه [[پاک]] بودن از [[آلودگی]]، یا [[خالص]] بودن، آن طور نامیده شده.<ref>راغب اصفهانی، مفردات قرآن</ref>		برخی از [[پژوهشگران]]، می‌نویسند: صرح خانه‌ای بلند و آراسته، که به اعتبار واژه [[پاک]] بودن از [[آلودگی]]، یا [[خالص]] بودن، آن طور نامیده شده.<ref>راغب اصفهانی، مفردات قرآن</ref>
	برخی از نویسندگان درباره صرح می‌نویسند<ref>علی اکبر قرشی، قاموس قرآن</ref>: «قصر و هر بنای عالی... اصل صرخ، به معنی وضوح است... ظاهراً قصر و عمارت مرتفع را از جهت مریی و آشکار بودنش صرح گفته‌اند».		برخی از نویسندگان درباره صرح می‌نویسند<ref>علی اکبر قرشی، قاموس قرآن</ref>: «قصر و هر بنای عالی... اصل صرخ، به معنی وضوح است... ظاهراً قصر و عمارت مرتفع را از جهت مریی و آشکار بودنش صرح گفته‌اند».
	برخی از ~~[[علما]]~~ و بزرگان در مورد کلمه، صرح در [[تفسیر المیزان]]<ref>علامه طباطبایی، المیزان، ج۳۰، ص۲۹۱.</ref>، می‌نویسند: «صرح به معنای قصر و هر بنایی است، بلند و مشرف بر سایر بناها و نیز صرح، به معنای محلی است که آن را تخت کرده باشند و سقف هم نداشته باشد».<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۳۳۱.</ref>		برخی از دانشمندان و بزرگان در مورد کلمه، صرح در [[تفسیر المیزان]]<ref>علامه طباطبایی، المیزان، ج۳۰، ص۲۹۱.</ref>، می‌نویسند: «صرح به معنای قصر و هر بنایی است، بلند و مشرف بر سایر بناها و نیز صرح، به معنای محلی است که آن را تخت کرده باشند و سقف هم نداشته باشد».<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۳۳۱.</ref>

	==محل صرح کجا بوده؟==		==محل صرح کجا بوده؟==

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = صرح | عنوان مدخل = صرح | مداخل مرتبط = صرح در قرآن - صرح در حدیث | پرسش مرتبط = }} ==جغرافیای صرح، در سوره مبارکه نمل== {{متن قرآن|قِيلَ لَهَا ادْخُلِي الصَّرْحَ فَلَمَّا رَأَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً...}}«ب...» ایجاد کرد

2022-09-22T07:15:13Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = صرح | عنوان مدخل = صرح | مداخل مرتبط = صرح در قرآن - صرح در حدیث | پرسش مرتبط = }} ==جغرافیای صرح، در سوره مبارکه نمل== {{متن قرآن|قِيلَ لَهَا ادْخُلِي الصَّرْحَ فَلَمَّا رَأَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً...}}<ref>«ب...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نبوت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = صرح
| عنوان مدخل = [[صرح]]
| مداخل مرتبط = [[صرح در قرآن]] - [[صرح در حدیث]]
| پرسش مرتبط =
}}

==جغرافیای صرح، در [[سوره مبارکه نمل]]==
{{متن قرآن|قِيلَ لَهَا ادْخُلِي الصَّرْحَ فَلَمَّا رَأَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً...}}<ref>«به او گفتند به کاخ در آی! چون در آن نگریست گمان برد آبگیری ژرف است و ساق‌هایش را برهنه کرد، (سلیمان) گفت: این کاخی صیقلی از بلور است؛ (آن زن) گفت: پروردگارا! من به خویش ستم کرده‌ام و (اینک) با سلیمان در برابر خداوند- پروردگار جهانیان- فرمانبردار شدم» سوره نمل، آیه ۴۴.</ref>.
با توجه به مدلول [[آیه]]، به مکانی آشنا می‌شویم که در آن محل صرحی وجود داشته و بانویی، برای ورود در آن، به [[تصور]] این که، کف آن صرح را آب فرا گرفته، به منظور این که لباسش خیس نشود، ساق‌های پا را برهنه می‌سازد؛ اما صاحب [[خانه]]، به او می‌گوید، که کف [[صحن]] از بلور مصفا است و او می‌تواند با خاطری آسوده، وارد صرح شود.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۳۳۰.</ref>

==صرح کجا بود؟==
برای [[شناخت]] صرح، لازم است به گونه اختصار، به داستان [[ملاقات]] [[ملکه سبا]]، با [[حضرت سلیمان]] [[نبی]]{{ع}} با استفاده از متون [[تاریخی]] و [[تفسیری]]، اشاره کنیم، ولی پیش از آن، معنی صرح را بیان می‌نماییم:

==معنی صرح چیست؟==
برخی از [[پژوهشگران]]، می‌نویسند: صرح خانه‌ای بلند و آراسته، که به اعتبار واژه [[پاک]] بودن از [[آلودگی]]، یا [[خالص]] بودن، آن طور نامیده شده.<ref>راغب اصفهانی، مفردات قرآن</ref>
برخی از نویسندگان درباره صرح می‌نویسند<ref>علی اکبر قرشی، قاموس قرآن</ref>: «قصر و هر بنای عالی... اصل صرخ، به معنی وضوح است... ظاهراً قصر و عمارت مرتفع را از جهت مریی و آشکار بودنش صرح گفته‌اند».
برخی از [[علما]] و بزرگان در مورد کلمه، صرح در [[تفسیر المیزان]]<ref>علامه طباطبایی، المیزان، ج۳۰، ص۲۹۱.</ref>، می‌نویسند: «صرح به معنای قصر و هر بنایی است، بلند و مشرف بر سایر بناها و نیز صرح، به معنای محلی است که آن را تخت کرده باشند و سقف هم نداشته باشد».<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۳۳۱.</ref>

==محل صرح کجا بوده؟==
برای یافتن محل صرح، [[کاخ]] [[سلیمان]]{{ع}} باید به مکان [[زندگی]] و [[حکومت]] او مراجعه کنیم، چون به [[یقین]] آن قصر عبرت‌انگیز، نمی‌تواند خارج از مرکز [[فرماندهی]]، یا پایتخت [[دولت]] او باشد. [[تاریخ]] به ما می‌گوید که [[شهر]] [[قدس]]، یا [[بیت المقدس]]، مرکز دولت آن [[پیامبر الهی]] بوده: «شهری را که امروز [[مرکز حکومت]] [[فلسطین]] است قدس گویند، که در کتب مذهبی [[اسلام]]، بیت المقدس می‌گفتند و به [[زبان عبری]] [[اورشلیم]] و به زبان اروپائیان ژورزالم گفته‌اند. این شهر قرن‌ها مرکز حکومت [[دولت یهود]] بود و [[حضرت داوود]] و [[سلیمان]]{{ع}} در آنجا [[سلطنت]] داشتند»<ref>حسین، عمادزاده، تاریخ انبیا از آدم تا خاتم، ص۶۳۲.</ref>.
با توجه به [[مدرک]] فوق، صرح مندرج در [[آیه]] مورد [[پژوهش]] در قدس [[شریف]] بوده است. اکنون در ذیل به داستان [[ملاقات]] سلیمان و [[بلقیس]] اشاره می‌نماییم:
«داستان [[ملکه سبا]]، از روی [[قرآن مجید]] چنین است این واقعه در [[سوره نمل]]، از آیه ۲۰ تا ۴۵ بدین قرار است:
سلیمان{{ع}} روزی به پرندگان و مرغانی، که بر تخت وی سایه می‌افکندند؛ رسیدگی کرد. هدهد را نیافت... سلیمان گفت آیا من هدهد را نمی‌بینم، یا آنکه هدهد به حضور نپیوسته است؟

اگر برای [[غیبت]] خود، حجتی قابل قبول نیاورد؛ او را [[عذاب]] خواهم کرد، با او را سر خواهم [[برید]]. پس از اندک مدتی، هد‌هد به [[خدمت]] پیوست و به سلیمان عرضه داشت، که بر وقایعی اطلاع یافته است که سلیمان از آن مطلع نیست و از [[کشور]] [[سبا]] برای وی خبری [[قطعی]] آورده است.
هدهد گفت: قومی را یافتم که زنی برایشان سلطنت می‌کرد... وی و مردمش را یافتم، که [[خورشید]] را بدون توجه به [[خدای یکتا]] [[عبادت]] می‌کنند... [[شیطان]] این گونه [[اعمال ناپسند]] را در نظر ایشان آراسته و از راه آنان را باز داشته و قابل [[هدایت]] نیستند و به خدای یگانه‌ای که استعدادات کامله را در موجودات [[آسمان]] و [[زمین]] آشکار می‌سازد و از [[نهان]] و آشکار آگهی دارد: [[سجده]] نمی‌کنند....
سلیمان گفت: در [[مقام]] تحقیق بر خواهم آمد؛ تا [[صدق]] و [[کذب]] سخنت بر ما معلوم گردد، این [[نامه]] را از جانب من ببر و به ایشان برسان، آن گاه مراقب باش، که در باره آن چه تصمیماتی اتخاذ می‌کنند....
[[ملکه سبا]]، چون [[نامه]] را دریافت کرد سران [[کشور]] را فراهم آورد و به ایشان گفت: نامه‌ای سر به مهر و حاکی از جریانات سهمگین به من رسیده... مضمون نامه چنین است. از طرف [[سلیمان]] این نامه با [[نام خداوند]] [[بخشنده]] [[مهربان]] آغاز می‌گردد. [[تکبر]] نورزید و به طاعت‌گرایید.
سپس، ملکه سبا به بزرگان کشور گفت: من بی‌مشورت شما هرگز به کاری دست نمی‌زنم و اینک بیندیشید و تصمیمی، که به [[صلاح]] کشور باشد اتخاذ کنید.

سران کشور گفتند: ما دارای هر گونه تجهیزات هستیم، [[اختیار]] با تو است هر آنچه [[فرماندهی]]، [[مطیع]] خواهیم بود. ملکه سبا این سخن را که حاکی از [[آمادگی]] برای [[جنگ]] بود؛ نپسندید و گفت چون [[پادشاهان]] به کشوری وارد شوند؛ آن را زیر و زبر می‌سازند و سران و بزرگان آن کشور را [[خوار]] و [[زبون]] می‌کنند، به نظر من [[مصلحت]] آن است، که به وسیله تقدیم [[هدایا]]، خاطر سلیمان را به خود متوجه سازیم و او را با کشور خود بر سر مهر آریم...
[[هدیه]] را فرستادند و در [[انتظار]] گزارش فرستادگان نشستند. چون فرستادگان ملکه سبا، به حضور سلیمان مشرف شدند و هدایا را از نظر وی گذراندند، سلیمان فرمود: شمایید که از هدیه دلشاد می‌شود، من از هدایا بی‌نیازم و به [[مال و منال]] نیازی ندارم. [[نبوت]] و حکمی، که [[خداوند]] به من داده: بهتر از [[ثروت مادی]] است، که به شما ارزانی داشته است.
آن گاه سلیمان، به سران و بزرگان مملکت خویش، روی آورد و گفت: کدام یک از شما، تخت ملکه سبا را پیش از آنکه [[مردم]] [[سبا]] گردن به [[طاعت]] نهند؛ پیش من خواهد آورد؟

یکی از سران لشکرش، که [[سرکش]] و [[مغرور]] بود... گفت: من تخت او را پیش از آنکه از [[مسند]] خود برخیزی، پیش تو خواهم آورد و من بر این کار، قوت و نیرو [[دارم]] و هم انجام دادن آن را به کمال [[امانت]] [[تعهد]] می‌کنم. یکی از [[علما]] [[آصف]] که از [[کتب آسمانی]] باخبر بود؛ گفت پیش از آنکه چشم برهم زنی، تخت [[ملکه سبا]] را پیش تو حاضر خواهم ساخت...<ref>اصحاب حدیث گفته‌اند؛ که آصف بن برخیا اسم اعظم را خواند و تخت ملکه سبا را، به حضور سلیمان آورد. آصف از جانشینان سلیمان است و می‌گویند انجام دادن این عمل به دست وی از آن جهت بود که حکمت و ولایت و وصایت وی ثابت گردد و مردم او را به جانشینی سلیمان بشناسند. اعلام قرآن، ص۳۶۷.</ref> چون ملکه سبا برای اظهار [[اطاعت]] و [[پذیرفتن]] [[آیین]] [[توحید]]، به دربار [[سلیمان]] آمد؛ [[حضرت سلیمان]] دستور داد که در وضع تخت [[ملکه]] [[تغییر]] دهند تا ببینند درجه هوش او، تا چه اندازه است....

او را به کاخی که از شیشه ساخته بودند؛ آوردند... چون ملکه سبا خواست وارد [[کاخ]] شود؛ پنداشت که در پیش پای او آب است، دامان خود را بالا زد و ساق پاهایش ظاهر گردید... باری ملکه، به [[خداوند یکتا]] [[ایمان]] آورد.»..<ref>بعضی گفته‌اند که در زیر قصر جوی‌های آب روان ساخته و جانوران آبی در استخرهای آن افکنده بودند.</ref>.
با توجه به آنچه گذشت، روشن می‌شود؛ که حضرت سلیمان با ابتکاری [[هنری]] و قابل [[فهم]] برای ملکه سبا توانست او را از [[پرستش خورشید]] منصرف و به [[یکتاپرستی]] [[دعوت]] نماید، پس صرح مکانی است که نقش مؤثری در نشر توحید در [[زمان]] حضرت سلیمان داشته است.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۳۳۴.</ref>

==نگاهی به جغرافیای [[قدس]]==
[[ابو اسحاق ابراهیم]] اصطخری که در [[قرن چهارم]] کتاب مسالک و ممالک را تألیف کرده در مورد جغرافیای [[بیت المقدس]] چنین نوشته است:
«بیت المقدس شهری است بلند بر [[کوه]] و آنجا مسجدی هست کی - که - در همه [[کشورهای اسلامی]] مسجدی از آن بزرگ‌تر نیست و جایگاه صخره بلند است چون دکانی و در میان سنگ برین صخره گنبدی سخت بلند است و ارتفاع صخره از [[زمین]] تا سینه مرد باشد و درازا و پهنا به هم نزدیک است ده [[دوازده]] گز باشد و به نردبان درو در او باید شدن.
در [[بیت المقدس]] آب روان نباشد مگر چشمه‌هایی کی که به کشت رسد و از همه [[ولایت]] [[فلسطین]] پرنعمت‌ترست و [[محراب]] [[داوود]]{{ع}} آنجا است و آن بنایی است بلند. ارتفاع آن قریب پنجاه گز بود و بر سر آن بنایی هست چون [[حجره]] و آن محرابست و چون از [[رمله]] آنجا روند نخست این محراب پیش آید و در [[مسجد]] بیت المقدس هر [[پیغمبری]] را محرابی هست و از بیت المقدس چو بر جانب جنوب روند بر شش میل قبه‌ای آید و آنجا را [[بیت اللحم]] گویند و [[عیسی]]{{ع}} آنجا از [[مادر]] جدا شده است و گویند که از آن درخت خرما کی - که - [[مریم]] از آن خورده بود... شاخی درین کنیسه در بین گنبد نهاده است و آن را گرامی دارند.

از بیت اللحم بر سوی جنوب شهرکی کوچک هست، که آن را مسجد [[ابراهیم]] گویند و در مسجدی که [[روز]] [[آدینه]] آنجا [[نماز]] کنند؛ [[گور]] ابراهیم و [[اسحاق]] و [[یعقوب]]{{ع}} نهاده است بر یک صف و گور [[زنان]] ایشان همچنین، در برابر گورهای ایشان نهاده است برابر گور هر پیغمبری و در این [[شهر]] کوههای بسیارست و درخت بسیار دارد و همه کوههای فلسطین درخت دارد و میوه بسیار باشد و زیتون و انجیر»<ref>ابراهیم بن محمد، اصطخری، مسالک و ممالک، ترجمه ایرج افشار.</ref>.
شهر [[قدس]] کوهستانی و بسیار مصفاست ارتفاع آن از سطح دریا ۸۰۰۰ متر است و دارای [[صفا]] و روحانیتی خاص می‌باشد.

بیت المقدس در جنوب شرقی [[بحر المیت]] قرار گرفته و بین فلسطین و [[اردن]] می‌باشد. [[مسجد اقصی]] ده قرن ق. م به دست داوود و [[حضرت سلیمان]]{{ع}} بنا شده خاور شناسان گویند [[سلیمان]] [[معبد]] موریا را برای محل [[عبادت]] خود [[انتخاب]] کرد ولی [[یهود]] آن را [[قبله]] و [[کعبه]] خود قرار دادند و [[مسیحیان]] به سبب [[قرب]] [[تولد عیسی]]{{ع}} آنجا را محترم شمرند و [[رومیان]] قبل از این هر دو آنجا را محل [[رب]] الارباب خود می‌دانستند و [[احترام]] می‌کردند... مساحت بین المقدس میدانی است که ۴۰۰ × ۵۰۰ متر می‌باشد و هشت در دارد: باب النبی، باب [[محراب]] [[مریم]]، باب [[صهیون]]، باب الهاشمی، باب الولید، باب [[ابراهیم]]، باب [[ام خالد]] و باب الرحمه»<ref>حسین عمادزاده، تاریخ انبیا از آدم تا خاتم، ص۶۳۲.</ref>.
و همچنین بنا به نوشته برخی از [[پژوهشگران]]: «[[بیت المقدس]] یا [[قدس]] یا [[اورشلیم]] نام [[شهر]] مذهبی قدیمی است در [[فلسطین]] و موقع جغرافیایی آن نزدیک قله سلسله کوههای است در سواحل دریای مدیترانه و در حدود سی و دو میل با آن دریا مسافت دارد و یکی از آثار [[اسلامی]] در آن شهر [[مسجد الاقصی]] است.

شهر بیت المقدس در هیچ یک از ادوار [[تاریخ]] شهر تجارتی نبوده و همچنین به فلاحت [[شهرت]] نداشته؛ زیرا [[سرزمین]] آن شهر کوهستانی و کم آب است ولی با وجود این بیش از هر یک از بلاد [[شرق]] و [[غرب]] در معرض [[هجوم]] و فتنه‌های [[عظیم]] بوده است.
بیت المقدس در طول تاریخ چندین بار محاصره و خراب شده و هجده بار متروک و مهجور مانده و باز بنای آن تجدید شده ولی با این همه حوادث و [[بلایا]] هنوز بر سر پا و دارای [[عزت]] و اعتبار است.
این [[قدرت]] [[مقاومت]] از جهت آن است که این شهر شهری [[دینی]] است و از طرف دیانت‌های بزرگ [[جهان]] مورد [[تجلیل]] و احترام است ولی در عین حال آن حوادث و [[مصائب]] نیز از جهت موقع دینی و اهمیت دینی بر آن گذشته است»<ref>صدر، بلاغی، قصص قرآن، ص۳۳۹.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۳۳۶.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010435.jpg|22px]] [[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|'''دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:مکان‌ها در قرآن]]