صفات الهی در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2025-04-30T06:45:36Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۵
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	در [[آیات]] متعدد [[اسماء]] مختلف و متعددی برای [[خداوند]] اطلاق شده است که آن بستر پیدایش دو نظریه در [[علم کلام]] را به‌وجود آورده است. نظریه اول به نظریه توقیف مشهور است که نام‌گذاری برای [[خدا]] را به خود [[دین]] ([[کتاب و سنت]]) متوقف نموده است<ref>فخر رازی، لوامع البینات، ص۳۶؛ سید شریف جرجانی، شرح المواقف، ج۸، ص۲۱۰.</ref>. نظریه دیگر مدعی جواز نسبت دادن هر نوع اسم - البته اسم [[نیکو]] [[حسنی~~]]-~~ به خداست<ref>قاضی عبدالجبار، المغنی، ج۵، ص۱۷۹ و ج۱۵، ص۳۵۸؛ سید مرتضی، الذخیره، ص۵۷۱.</ref>. نظریه توقیف با [[تفسیر]] خاص به ظاهر چند [[آیه]] [[تمسک]] کرده‌اند؛ از جمله:		در [[آیات]] متعدد اسماء مختلف و متعددی برای [[خداوند]] اطلاق شده است که آن بستر پیدایش دو نظریه در [[علم کلام]] را به‌وجود آورده است. نظریه اول به نظریه توقیف مشهور است که نام‌گذاری برای [[خدا]] را به خود [[دین]] ([[کتاب و سنت]]) متوقف نموده است<ref>فخر رازی، لوامع البینات، ص۳۶؛ سید شریف جرجانی، شرح المواقف، ج۸، ص۲۱۰.</ref>. نظریه دیگر مدعی جواز نسبت دادن هر نوع اسم ـ البته اسم [[نیکو]] حسنی ـ به خداست<ref>قاضی عبدالجبار، المغنی، ج۵، ص۱۷۹ و ج۱۵، ص۳۵۸؛ سید مرتضی، الذخیره، ص۵۷۱.</ref>. نظریه توقیف با [[تفسیر]] خاص به ظاهر چند [[آیه]] تمسک کرده‌اند؛ از جمله: {{متن قرآن\|وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«و خداوند را نام‌های نیکوتر است، او را بدان‌ها بخوانید! و آنان را که در نام‌های خداوند کژاندیشی می‌کنند وانهید، به زودی بدانچه می‌کرده‌اند کیفر می‌بینند» سوره اعراف، آیه ۱۸۰.</ref>.
	{{متن قرآن\|وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«و خداوند را نام‌های نیکوتر است، او را بدان‌ها بخوانید! و آنان را که در نام‌های خداوند کژاندیشی می‌کنند وانهید، به زودی بدانچه می‌کرده‌اند کیفر می‌بینند» سوره اعراف، آیه ۱۸۰.</ref>.
	آنان با [[تأویل]] «ال»، «الأسماء» به «ال» [[عهد]] معتقدند مقصود از «[[الأسماء الحسنی]]»، اسماء معهود و متعین خداوند است، معنای آن این می‌شود که برای خداوند اسماء معهود و خاصی است و خدا را با همان اسماء و مطلق اسماء بخوانید وگرنه مشمول [[انحراف]] و [[الحاد]] در [[اسماء الهی]] خواهید شد.		آنان با [[تأویل]] «ال»، «الأسماء» به «ال» [[عهد]] معتقدند مقصود از «[[الأسماء الحسنی]]»، اسماء معهود و متعین خداوند است، معنای آن این می‌شود که برای خداوند اسماء معهود و خاصی است و خدا را با همان اسماء و مطلق اسماء بخوانید وگرنه مشمول [[انحراف]] و [[الحاد]] در [[اسماء الهی]] خواهید شد.

	در تحلیل دیدگاه فوق گفته شده که ظاهر و اصل در «ال»، جنس است و حمل آن بر ال عهد به قرینه و معهود نیاز دارد که آن در آیه وجود ندارد. افزون بر آن جمع بودن مدخول «ال» یعنی «الاسماء» خود [[شاهد]] بر [[اراده]] عموم و جمع است.		در تحلیل دیدگاه فوق گفته شده که ظاهر و اصل در «ال»، جنس است و حمل آن بر ال عهد به قرینه و معهود نیاز دارد که آن در آیه وجود ندارد. افزون بر آن جمع بودن مدخول «ال» یعنی «الاسماء» خود [[شاهد]] بر [[اراده]] عموم و جمع است.
	اکثر متأخران و معاصران [[امامیه]] نیز مخالف توقیف هستند<ref>سید محمدحسین طباطبایی، الرسائل التوحیدیه، ص۳۳؛ همو، المیزان، ج۸، صص ۳۶۰ و ۳۶۸؛ عبدالله جوادی آملی، تمهید القواعد، ج۲، ص۲۳۴؛ همو، سرچشمه اندیشه، ج۳، ص۶۰۷؛جعفر سبحانی، الالهیات، ج۲، ص۱۵۲؛ همو، مفاهیم القرآن، ج۶، ص۴۲.</ref>. مخالفان به [[ادله]] زیر تمسک نموده‌اند:
	~~نخستین دلیل آنان ظاهر برخی آیات است که بر ثبوت هر نوع اسم [[زیبا]] و نیکو بر [[خداوند]] دلالت می‌‌کند؛ مانند:~~
	{{متن قرآن\|وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«و [[خداوند]] را نام‌های نیکوتر است، او را بدان‌ها بخوانید! و آنان را که در [[نام‌های خداوند]] [[کژاندیشی]] می‌کنند وانهید، به زودی بدانچه می‌کرده‌اند [[کیفر]] می‌بینند» [[سوره اعراف]]، [[آیه]] ۱۸۰.</ref>.

	[[~~فخر رازی~~]] [[تمسک]] مخالفان توقیف به آیه مزبور را چنین گزارش می‌کند:		اکثر متأخران و معاصران [[امامیه]] نیز مخالف توقیف هستند<ref>سید محمدحسین طباطبایی، الرسائل التوحیدیه، ص۳۳؛ همو، المیزان، ج۸، صص ۳۶۰ و ۳۶۸؛ عبدالله جوادی آملی، تمهید القواعد، ج۲، ص۲۳۴؛ همو، سرچشمه اندیشه، ج۳، ص۶۰۷؛جعفر سبحانی، الالهیات، ج۲، ص۱۵۲؛ همو، مفاهیم القرآن، ج۶، ص۴۲.</ref>. مخالفان به [[ادله]] زیر تمسک نموده‌اند: نخستین دلیل آنان ظاهر برخی آیات است که بر ثبوت هر نوع اسم [[زیبا]] و نیکو بر [[خداوند]] دلالت می‌‌کند؛ مانند: {{متن قرآن\|وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«و خداوند را نام‌های نیکوتر است، او را بدان‌ها بخوانید! و آنان را که در نام‌های خداوند کژاندیشی می‌کنند وانهید، به زودی بدانچه می‌کرده‌اند کیفر می‌بینند» [[سوره اعراف]]، [[آیه]] ۱۸۰.</ref>.
	{{عربی\|وَ الِاسمُ لَا يَحْسُنُ إِلَّا لِدَلَالَتِهِ عَلَى صِفَاتِ المَدْحِ وَ نُعُوتِ الجَلَالِ، فَكُلُّ اسمٍ دَلَّ عَلَى هَذِهِ المَعَانِي كَانَ اسْماً حَسَناً، فَوَجَبَ جَوَازُ إِطْلَاقِهِ فِي حَقِّ اللهِ تَعَالَى تَمَسُّكاً بِهَذِهِ الآيَةِ}}<ref>فخر رازی، تفسیر کبیر، ج۱، ص۱۴۰.</ref>.
	آیه بعدی نیز به صورت مطلق بر ثبوت [[اسماء و صفات]] [[حسنی]] و کمالی بر [[خدا]] دلالت می‌‌کند.		[[فخر رازی]] تمسک مخالفان توقیف به آیه مزبور را چنین گزارش می‌کند: {{عربی\|وَ الِاسمُ لَا يَحْسُنُ إِلَّا لِدَلَالَتِهِ عَلَى صِفَاتِ المَدْحِ وَ نُعُوتِ الجَلَالِ، فَكُلُّ اسمٍ دَلَّ عَلَى هَذِهِ المَعَانِي كَانَ اسْماً حَسَناً، فَوَجَبَ جَوَازُ إِطْلَاقِهِ فِي حَقِّ اللهِ تَعَالَى تَمَسُّكاً بِهَذِهِ الآيَةِ}}<ref>فخر رازی، تفسیر کبیر، ج۱، ص۱۴۰.</ref>.
	{{متن قرآن\|اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى}}<ref>«خداوند است که هیچ خدایی جز او نیست؛ نام‌های نیکوتر از آن اوست» سوره طه، آیه ۸.</ref>.
			آیه بعدی نیز به صورت مطلق بر ثبوت [[اسماء و صفات]] حسنی و کمالی بر [[خدا]] دلالت می‌‌کند: {{متن قرآن\|اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى}}<ref>«خداوند است که هیچ خدایی جز او نیست؛ نام‌های نیکوتر از آن اوست» سوره طه، آیه ۸.</ref>.

	آیه فوق هر اسم خوب و نیکویی را [[اسم خدا]] دانسته که در نتیجه می‌‌توان به خدا نسبت داد<ref>مرتضی مطهری، مجموعه آثار، ج۸، ص۱۸۸.</ref>.		آیه فوق هر اسم خوب و نیکویی را [[اسم خدا]] دانسته که در نتیجه می‌‌توان به خدا نسبت داد<ref>مرتضی مطهری، مجموعه آثار، ج۸، ص۱۸۸.</ref>.
	در آیه سوم قراین بیشتری بر نسبت تمام صفات کمالی به خدا وجود دارد، چون [[آیات]] قبل سیزده صفات کمالی برای خداوند بر شمرده است.
	{{متن قرآن\|هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ * هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ * هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى}}<ref>«اوست خداوندی که خدایی جز او نیست، داننده پنهان و آشکار است، او بخشنده بخشاینده است * اوست خداوندی که هیچ خدایی جز او نیست، فرمانفرمای بسیار پاک بی‌عیب، ایمنی‌بخش، گواه راستین، پیروز کام‌شکن بزرگ منش؛ پاکاکه خداوند است از آنچه (بدو) شرک می‌ورزند * اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نام‌های نکوتر او راست» سوره حشر، آیه ۲۲-۲۴.</ref>.

	بر شمردن اسمای خاص بر خداوند ممکن بود مستمسکی برای قایلان به نظریه توقیف ایجاد کند، ادامه آیه برای اینکه [[ذهن]] به همین صفت‌ها محدود نشود، تصریح می‌کند هر چه [[اسماء حسنی]] است، از آن اوست<ref>مرتضی مطهری، مجموعه آثار، ج۸، ص۱۸۹.</ref>.<ref>[[محمد حسن قدردان قراملکی\|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[قرآن و علم کلام (کتاب)\|قرآن و علم کلام]]، ص ۲۳۷</ref>		در آیه سوم قراین بیشتری بر نسبت تمام صفات کمالی به خدا وجود دارد، چون [[آیات]] قبل سیزده صفات کمالی برای خداوند بر شمرده است: {{متن قرآن\|هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ * هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ * هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى}}<ref>«اوست خداوندی که خدایی جز او نیست، داننده پنهان و آشکار است، او بخشنده بخشاینده است * اوست خداوندی که هیچ خدایی جز او نیست، فرمانفرمای بسیار پاک بی‌عیب، ایمنی‌بخش، گواه راستین، پیروز کام‌شکن بزرگ منش؛ پاکاکه خداوند است از آنچه (بدو) شرک می‌ورزند * اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نام‌های نکوتر او راست» سوره حشر، آیه ۲۲-۲۴.</ref>.

			بر شمردن اسمای خاص بر خداوند ممکن بود مستمسکی برای قایلان به نظریه توقیف ایجاد کند، ادامه آیه برای اینکه ذهن به همین صفت‌ها محدود نشود، تصریح می‌کند هر چه [[اسماء حسنی]] است، از آن اوست<ref>مرتضی مطهری، مجموعه آثار، ج۸، ص۱۸۹.</ref>.<ref>[[محمد حسن قدردان قراملکی\|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[قرآن و علم کلام (کتاب)\|قرآن و علم کلام]]، ص ۲۳۷.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* پانویس */

2025-04-30T06:40:41Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۰
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:صفات ~~الهی~~]]		[[رده:صفات خدا]]

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = صفات الهی | عنوان مدخل = صفات الهی | مداخل مرتبط = صفات الهی در قرآن - صفات الهی در کلام اسلامی - صفات الهی در معارف و سیره علوی - صفات الهی در معارف و سیره رضوی - صفات الهی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی | پرسش م...» ایجاد کرد

2025-03-13T08:25:40Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = صفات الهی | عنوان مدخل = صفات الهی | مداخل مرتبط = صفات الهی در قرآن - صفات الهی در کلام اسلامی - صفات الهی در معارف و سیره علوی - صفات الهی در معارف و سیره رضوی - صفات الهی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی | پرسش م...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = صفات الهی
| عنوان مدخل = صفات الهی
| مداخل مرتبط = [[صفات الهی در قرآن]] - [[صفات الهی در کلام اسلامی]] - [[صفات الهی در معارف و سیره علوی]] - [[صفات الهی در معارف و سیره رضوی]] - [[صفات الهی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
| پرسش مرتبط =
}}

== مقدمه ==
در [[آیات]] متعدد [[اسماء]] مختلف و متعددی برای [[خداوند]] اطلاق شده است که آن بستر پیدایش دو نظریه در [[علم کلام]] را به‌وجود آورده است. نظریه اول به نظریه توقیف مشهور است که نام‌گذاری برای [[خدا]] را به خود [[دین]] ([[کتاب و سنت]]) متوقف نموده است<ref>فخر رازی، لوامع البینات، ص۳۶؛ سید شریف جرجانی، شرح المواقف، ج۸، ص۲۱۰.</ref>. نظریه دیگر مدعی جواز نسبت دادن هر نوع اسم - البته اسم [[نیکو]] [[حسنی]]- به خداست<ref>قاضی عبدالجبار، المغنی، ج۵، ص۱۷۹ و ج۱۵، ص۳۵۸؛ سید مرتضی، الذخیره، ص۵۷۱.</ref>. نظریه توقیف با [[تفسیر]] خاص به ظاهر چند [[آیه]] [[تمسک]] کرده‌اند؛ از جمله:
{{متن قرآن|وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«و خداوند را نام‌های نیکوتر است، او را بدان‌ها بخوانید! و آنان را که در نام‌های خداوند کژاندیشی می‌کنند وانهید، به زودی بدانچه می‌کرده‌اند کیفر می‌بینند» سوره اعراف، آیه ۱۸۰.</ref>.
آنان با [[تأویل]] «ال»، «الأسماء» به «ال» [[عهد]] معتقدند مقصود از «[[الأسماء الحسنی]]»، اسماء معهود و متعین خداوند است، معنای آن این می‌شود که برای خداوند اسماء معهود و خاصی است و خدا را با همان اسماء و مطلق اسماء بخوانید وگرنه مشمول [[انحراف]] و [[الحاد]] در [[اسماء الهی]] خواهید شد.

در تحلیل دیدگاه فوق گفته شده که ظاهر و اصل در «ال»، جنس است و حمل آن بر ال عهد به قرینه و معهود نیاز دارد که آن در آیه وجود ندارد. افزون بر آن جمع بودن مدخول «ال» یعنی «الاسماء» خود [[شاهد]] بر [[اراده]] عموم و جمع است.
اکثر متأخران و معاصران [[امامیه]] نیز مخالف توقیف هستند<ref>سید محمدحسین طباطبایی، الرسائل التوحیدیه، ص۳۳؛ همو، المیزان، ج۸، صص ۳۶۰ و ۳۶۸؛ عبدالله جوادی آملی، تمهید القواعد، ج۲، ص۲۳۴؛ همو، سرچشمه اندیشه، ج۳، ص۶۰۷؛جعفر سبحانی، الالهیات، ج۲، ص۱۵۲؛ همو، مفاهیم القرآن، ج۶، ص۴۲.</ref>. مخالفان به [[ادله]] زیر تمسک نموده‌اند:
نخستین دلیل آنان ظاهر برخی آیات است که بر ثبوت هر نوع اسم [[زیبا]] و نیکو بر [[خداوند]] دلالت می‌‌کند؛ مانند:
{{متن قرآن|وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«و [[خداوند]] را نام‌های نیکوتر است، او را بدان‌ها بخوانید! و آنان را که در [[نام‌های خداوند]] [[کژاندیشی]] می‌کنند وانهید، به زودی بدانچه می‌کرده‌اند [[کیفر]] می‌بینند» [[سوره اعراف]]، [[آیه]] ۱۸۰.</ref>.

[[فخر رازی]] [[تمسک]] مخالفان توقیف به آیه مزبور را چنین گزارش می‌کند:
{{عربی|وَ الِاسمُ لَا يَحْسُنُ إِلَّا لِدَلَالَتِهِ عَلَى صِفَاتِ المَدْحِ وَ نُعُوتِ الجَلَالِ، فَكُلُّ اسمٍ دَلَّ عَلَى هَذِهِ المَعَانِي كَانَ اسْماً حَسَناً، فَوَجَبَ جَوَازُ إِطْلَاقِهِ فِي حَقِّ اللهِ تَعَالَى تَمَسُّكاً بِهَذِهِ الآيَةِ}}<ref>فخر رازی، تفسیر کبیر، ج۱، ص۱۴۰.</ref>.
آیه بعدی نیز به صورت مطلق بر ثبوت [[اسماء و صفات]] [[حسنی]] و کمالی بر [[خدا]] دلالت می‌‌کند.
{{متن قرآن|اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى}}<ref>«خداوند است که هیچ خدایی جز او نیست؛ نام‌های نیکوتر از آن اوست» سوره طه، آیه ۸.</ref>.
آیه فوق هر اسم خوب و نیکویی را [[اسم خدا]] دانسته که در نتیجه می‌‌توان به خدا نسبت داد<ref>مرتضی مطهری، مجموعه آثار، ج۸، ص۱۸۸.</ref>.
در آیه سوم قراین بیشتری بر نسبت تمام صفات کمالی به خدا وجود دارد، چون [[آیات]] قبل سیزده صفات کمالی برای خداوند بر شمرده است.
{{متن قرآن|هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ * هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ * هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى}}<ref>«اوست خداوندی که خدایی جز او نیست، داننده پنهان و آشکار است، او بخشنده بخشاینده است * اوست خداوندی که هیچ خدایی جز او نیست، فرمانفرمای بسیار پاک بی‌عیب، ایمنی‌بخش، گواه راستین، پیروز کام‌شکن بزرگ منش؛ پاکاکه خداوند است از آنچه (بدو) شرک می‌ورزند * اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نام‌های نکوتر او راست» سوره حشر، آیه ۲۲-۲۴.</ref>.

بر شمردن اسمای خاص بر خداوند ممکن بود مستمسکی برای قایلان به نظریه توقیف ایجاد کند، ادامه آیه برای اینکه [[ذهن]] به همین صفت‌ها محدود نشود، تصریح می‌کند هر چه [[اسماء حسنی]] است، از آن اوست<ref>مرتضی مطهری، مجموعه آثار، ج۸، ص۱۸۹.</ref>.<ref>[[محمد حسن قدردان قراملکی|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[قرآن و علم کلام (کتاب)|قرآن و علم کلام]]، ص ۲۳۷</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010856.jpg|22px]] [[محمد حسن قدردان قراملکی|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[قرآن و علم کلام (کتاب)|'''قرآن و علم کلام''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:صفات الهی]]