صلح امام حسن مجتبی در کلام اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-11-14T04:29:49Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۹
خط ۶۱:		خط ۶۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:امام حسن مجتبی]]		[[رده:صلح امام حسن مجتبی]]

Bahmani: /* شبهه وهابیان در صلح امام حسن */

2024-03-10T05:26:46Z

شبهه وهابیان در صلح امام حسن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۶
خط ۷:		خط ۷:

	== شبهه وهابیان در صلح امام حسن ==		== شبهه وهابیان در صلح امام حسن ==
	وهابیان ادعا می‌کنند: اگر [[معاویه]] فرد [[بدی]] بود، پس چرا [[حسن بن علی]]{{ع}} با او [[صلح]] کرد؟ چرا وی [[زمامداری]] [[مسلمانان]] را به دست فرد بدی سپرد و چرا حسن بن علی{{ع}} که [[سربازان]] زیادی در [[اختیار]] داشت، با معاویه صلح کرد ولی [[امام حسین]]{{ع}} با این که سرباز چندانی نداشت با یزید جنگید؟ آیا این بدین معنی نیست که یکی از این دو راه، [[خطا]] بوده است؟		وهابیان ادعا می‌کنند: اگر [[معاویه]] فرد بدی بود، پس چرا [[حسن بن علی]]{{ع}} با او [[صلح]] کرد؟ چرا وی [[زمامداری]] [[مسلمانان]] را به دست فرد بدی سپرد و چرا حسن بن علی{{ع}} که سربازان زیادی در [[اختیار]] داشت، با معاویه صلح کرد ولی [[امام حسین]]{{ع}} با این که سرباز چندانی نداشت با یزید جنگید؟ آیا این بدین معنی نیست که یکی از این دو راه، [[خطا]] بوده است؟

	=== پاسخ ===		=== پاسخ ===

Bahmani در ‏۱۶ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۶

2023-08-16T13:46:31Z

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'منافع دنیا' به 'منافع دنیا'

2023-06-25T05:56:06Z

جایگزینی متن - 'منافع دنیا' به 'منافع دنیا'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۶
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	'''نکته دوم''': امام حسن{{ع}} با چنین فردی صلح نکرد تا گفته شود که چرا [[امام]]، زمامداری [[مسلمانان]] را به دست چنین فردی سپرد؟ بلکه امام حسن{{ع}} تا آنجا که سربازانش از او [[اطاعت]] می‌کردند به [[جنگ]] با معاویه پرداخت و لحظه‌ای از [[نبرد]] با او کوتاهی نکرد؛ ولی آن‌گاه که سربازانش او را تنها گذاشتند و دیگر حاضر به [[اطاعت از امام]] نبودند، امام به ناچار صلح تحمیلی [[معاویه]] را پذیرفت.		'''نکته دوم''': امام حسن{{ع}} با چنین فردی صلح نکرد تا گفته شود که چرا [[امام]]، زمامداری [[مسلمانان]] را به دست چنین فردی سپرد؟ بلکه امام حسن{{ع}} تا آنجا که سربازانش از او [[اطاعت]] می‌کردند به [[جنگ]] با معاویه پرداخت و لحظه‌ای از [[نبرد]] با او کوتاهی نکرد؛ ولی آن‌گاه که سربازانش او را تنها گذاشتند و دیگر حاضر به [[اطاعت از امام]] نبودند، امام به ناچار صلح تحمیلی [[معاویه]] را پذیرفت.
	برابر [[اسناد]] [[تاریخی]]، [[امام حسن]]{{ع}} پیش از پذیرش [[صلح]] در «[[مدائن]]» طی خطابه‌ای به سربازانش فرمود: «هیچ تردیدی ما را از [[رویارویی]] با [[سپاه شام]] باز نمی‌دارد، ما پیش‌تر به خاطر [[پایداری]] و [[اتحاد]] و تفاهم شما، با [[شامیان]] می‌جنگیدیم؛ ولی امروز بر اثر [[کینه‌ها]]، آن تفاهم و اتحاد از میان رفت، [[استقامت]] خود را از دست داده و زبان به [[گلایه]] باز کرده‌اید. آنگاه که به [[جنگ صفین]] روانه می‌شدید، [[دین]] خود را بر [[منافع~~]] [[~~دنیا]] ترجیح می‌دادید؛ ولی اکنون منافع خود را بر دین مقدم می‌شمارید، ما همانگونه هستیم که در گذشته بودیم، ولی شما نسبت به ما آن‌گونه که بودید [[وفادار]] نمانده‌اید. بعضی از شما، بستگان خود را در جنگ صفین، و برخی دیگر، کسان خود را در [[نهروان]] از دست داده‌اند. دسته نخست، بر کشته‌های خود [[اشک]] می‌ریزند و گروه دوم، خون‌بهای کشتگان خود را [[طلب]] می‌کنند. باقیمانده افراد نیز از ما [[پیروی]] نمی‌کنند!		برابر [[اسناد]] [[تاریخی]]، [[امام حسن]]{{ع}} پیش از پذیرش [[صلح]] در «[[مدائن]]» طی خطابه‌ای به سربازانش فرمود: «هیچ تردیدی ما را از [[رویارویی]] با [[سپاه شام]] باز نمی‌دارد، ما پیش‌تر به خاطر [[پایداری]] و [[اتحاد]] و تفاهم شما، با [[شامیان]] می‌جنگیدیم؛ ولی امروز بر اثر [[کینه‌ها]]، آن تفاهم و اتحاد از میان رفت، [[استقامت]] خود را از دست داده و زبان به [[گلایه]] باز کرده‌اید. آنگاه که به [[جنگ صفین]] روانه می‌شدید، [[دین]] خود را بر [[منافع دنیا]] ترجیح می‌دادید؛ ولی اکنون منافع خود را بر دین مقدم می‌شمارید، ما همانگونه هستیم که در گذشته بودیم، ولی شما نسبت به ما آن‌گونه که بودید [[وفادار]] نمانده‌اید. بعضی از شما، بستگان خود را در جنگ صفین، و برخی دیگر، کسان خود را در [[نهروان]] از دست داده‌اند. دسته نخست، بر کشته‌های خود [[اشک]] می‌ریزند و گروه دوم، خون‌بهای کشتگان خود را [[طلب]] می‌کنند. باقیمانده افراد نیز از ما [[پیروی]] نمی‌کنند!
	معاویه، به ما پیشنهادی کرده که از [[انصاف]] به دور و با [[هدف]] والا و [[عزت]] ما ناسازگار است. اینک اگر آماده کشته شدن در راه خدایید اعلام کنید تا با او بجنگیم و پاسخش را با [[شمشیر]] بدهیم، و اگر زندگانی و [[عافیت]] را طلب می‌کنید بگویید تا پیشنهاد او را بپذیریم».		معاویه، به ما پیشنهادی کرده که از [[انصاف]] به دور و با [[هدف]] والا و [[عزت]] ما ناسازگار است. اینک اگر آماده کشته شدن در راه خدایید اعلام کنید تا با او بجنگیم و پاسخش را با [[شمشیر]] بدهیم، و اگر زندگانی و [[عافیت]] را طلب می‌کنید بگویید تا پیشنهاد او را بپذیریم».
	[[سخن امام]] چون به اینجا رسید، [[سربازان]] آن حضرت از هر طرف فریاد سر دادند: {{عربی\|البقية البقية}}؛ «ما می‌خواهیم زنده بمانیم»<ref>تاریخ مدینه دمشق، ج۱۳، ص۲۶۸؛ اسد الغابة، ج۱، ص۴۱۹.</ref>.		[[سخن امام]] چون به اینجا رسید، [[سربازان]] آن حضرت از هر طرف فریاد سر دادند: {{عربی\|البقية البقية}}؛ «ما می‌خواهیم زنده بمانیم»<ref>تاریخ مدینه دمشق، ج۱۳، ص۲۶۸؛ اسد الغابة، ج۱، ص۴۱۹.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'وهبیان' به 'وهابیان'

2023-06-25T05:49:30Z

جایگزینی متن - 'وهبیان' به 'وهابیان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۱۹
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==شبهه ~~وهبیان~~ در صلح امام حسن==		==شبهه وهابیان در صلح امام حسن==
	وهابیان ادعا می‌کنند: اگر [[معاویه]] فرد [[بدی]] بود، پس چرا [[حسن بن علی]]{{ع}} با او [[صلح]] کرد؟ چرا وی [[زمامداری]] [[مسلمانان]] را به دست فرد بدی سپرد و چرا حسن بن علی{{ع}} که [[سربازان]] زیادی در [[اختیار]] داشت، با معاویه صلح کرد ولی [[امام حسین]]{{ع}} با این که سرباز چندانی نداشت با یزید جنگید؟ آیا این بدین معنی نیست که یکی از این دو راه، [[خطا]] بوده است؟		وهابیان ادعا می‌کنند: اگر [[معاویه]] فرد [[بدی]] بود، پس چرا [[حسن بن علی]]{{ع}} با او [[صلح]] کرد؟ چرا وی [[زمامداری]] [[مسلمانان]] را به دست فرد بدی سپرد و چرا حسن بن علی{{ع}} که [[سربازان]] زیادی در [[اختیار]] داشت، با معاویه صلح کرد ولی [[امام حسین]]{{ع}} با این که سرباز چندانی نداشت با یزید جنگید؟ آیا این بدین معنی نیست که یکی از این دو راه، [[خطا]] بوده است؟

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = صلح امام حسن مجتبی | عنوان مدخل = صلح امام حسن مجتبی | مداخل مرتبط = صلح امام حسن مجتبی در کلام اسلامی - صلح امام حسن مجتبی در تاریخ اسلامی - صلح امام حسن مجتبی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی | پرسش مرتبط = }} ==شبهه و...» ایجاد کرد

2023-06-25T05:36:15Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = صلح امام حسن مجتبی | عنوان مدخل = صلح امام حسن مجتبی | مداخل مرتبط = صلح امام حسن مجتبی در کلام اسلامی - صلح امام حسن مجتبی در تاریخ اسلامی - صلح امام حسن مجتبی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی | پرسش مرتبط = }} ==شبهه و...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = صلح امام حسن مجتبی
| عنوان مدخل = صلح امام حسن مجتبی
| مداخل مرتبط = [[صلح امام حسن مجتبی در کلام اسلامی]] - [[صلح امام حسن مجتبی در تاریخ اسلامی]] - [[صلح امام حسن مجتبی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
| پرسش مرتبط =
}}

==شبهه وهبیان در صلح امام حسن==
وهابیان ادعا می‌کنند: اگر [[معاویه]] فرد [[بدی]] بود، پس چرا [[حسن بن علی]]{{ع}} با او [[صلح]] کرد؟ چرا وی [[زمامداری]] [[مسلمانان]] را به دست فرد بدی سپرد و چرا حسن بن علی{{ع}} که [[سربازان]] زیادی در [[اختیار]] داشت، با معاویه صلح کرد ولی [[امام حسین]]{{ع}} با این که سرباز چندانی نداشت با یزید جنگید؟ آیا این بدین معنی نیست که یکی از این دو راه، [[خطا]] بوده است؟

===پاسخ===
در تحلیل این نوع سخنان، که توسط [[سلفی‌ها]] با عبارات گوناگونی بیان می‌شود، چند نکته قابل توجه است:

'''نکته نخست''': در اینکه آیا معاویه فرد خوبی است یا بد، لازم است سلفی‌ها که همیشه دم از [[سلف]] می‌زنند در این باره نیز به گفته‌های اسلاف خود مراجعه کنند. [[احمد بن حنبل]] می‌گوید: «[[دشمنان علی]]{{ع}} چون هیچ عیبی در وی ندیدند، از سر [[کینه]]، به فضیلت‌سازی برای [[دشمن]] وی (یعنی معاویه) روی آوردند و الا هیچ فضیلتی در معاویه نیست»<ref>فتح‌الباری، ج۷، ص۸۱؛ تحفه‌الاحوذی، ج۱۰، ص۲۳۱: {{عربی|قال: إن عليا كان كثير الأعداء ففتش أعداؤه له عيبا فلم يجدوا فعمدوا إلى رجل قد حاربه فأطردوه كيدا منهم لعلي}}.</ref>.
[[بخاری]]، صاحب صحیح آنجا که [[روایات]] مربوط به معاویه را می‌آورد، به جای آن‌که نام باب را به عنوان «باب [[فضایل]] معاویه» موسوم کند آن را تحت عنوان «باب ذکر معاویه»<ref>صحیح البخاری، ج۴، ص۲۱۹.</ref> می‌آورد و این، نشان می‌دهد که بخاری هیچ فضیلتی برای معاویه در روایات پیدا نکرد.
[[اسحاق بن راهویه]]- یکی از [[اساتید]] بخاری - بر این [[باور]] بود که حتی یک [[حدیث صحیح]] درباره معاویه از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نرسیده است<ref>تاریخ مدینة دمشق، ج۵۹، ص۱۰۶؛ سیر أعلام النبلاء، ج۳، ص۱۳۲؛ فتح‌الباری، ج۷، ص۸۱: {{عربی|قال: لا يصح عن النبي{{صل}} في فضل معاوية شيء}}.</ref>.
معاویه کسی است که به تعبیر مسلم - صاحب صحیح - [[سبّ]] بر [[پاک‌ترین]] فرد یعنی [[امیرمؤمنان]]{{ع}} را به راه انداخت و به [[سعد بن ابی‌وقاص]] که از این کار [[پرهیز]] می‌کرد [[اعتراض]] کرد و گفت: {{متن حدیث|مَا مَنَعَكَ أَنْ تَسُبَ أَبَا تُرَابٍ}}؛ «چه چیز تو را از [[دشنام]] دادن به علی{{ع}} باز می‌دارد؟<ref>صحیح مسلم، ج۷، ص۱۲۰؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۳۰۱.</ref>»
[[معاویه]] کسی است که [[خلافت]] را به [[سلطنت]] موروثی تبدیل کرد و با این کار جلوی [[رشد]] و [[پیشرفت]] [[اسلام]] را گرفت.

نویسنده [[تفسیر المنار]] از یکی از بزرگان [[آلمان]] نقل می‌کند که در [[مجلسی]] در [[استانبول]] گفت: «بر ما اروپاییان لازم است مجسمه طلایی معاویه را در بزرگ‌ترین میدان‌های برلین [[نصب]] کنیم». گفتند: چرا؟ گفت: «برای اینکه او [[نظام]] حکومتداری اسلام را، به [[نظام سلطنتی]] موروثی تبدیل کرد و اگر چنین نمی‌کرد، اسلام [[جهان]] را فرامی‌گرفت و [[مردم]] آلمان و تمام اروپا به اسلام می‌گرویدند»<ref>تفسیر المنار، ج۱۱، ص۲۱۴.</ref>.
آری! معاویه همان کسی است که [[پیامبر]] با اشاره به وی در خطابی به [[عمار]] فرمود: {{متن حدیث|تَقْتُلُكَ فِئَةٌ بَاغِيَةٌ}}؛ «تو را گروهی [[ستمگر]] و [[باغی]] خواهند کشت»<ref>مسند احمد، ج۵، ص۲۰۷؛ صحیح مسلم، ج۸، ص۱۸۶.</ref>.
از منظر [[علمای اسلام]] اعم از [[شیعه]] و [[اهل سنت]]، معاویه، فردی [[ظالم]] و ستمگر است که [[امیرمؤمنان]]{{ع}} به [[دستور پیامبر]]{{صل}} با وی جنگید.
حال [[پرسش]] این است که چگونه [[وهابیان]] [[صلح امام حسن]]{{ع}} [[الله]] [[ذریه]] [[رسول‌الله]]{{صل}} را با چنین فردی به گونه‌ای طرح می‌کنند که نتیجه‌اش این باشد: چون معاویه فرد لایق و قابلی بود، [[امام حسن]]{{ع}} [[زمامداری]] [[جامعه اسلامی]] را به وی سپرد؟!
اگر چنین است، پس [[صلح]] پیامبر با [[مشرکان]] در [[مکه]] در قضیه حدیبیّه، باید نشانه [[لیاقت]] و قابلیت مشرکان باشد که پیامبر{{صل}}، [[کعبه]]، [[خانه]] [[توحید]] را به دست آنان سپرد.

'''نکته دوم''': امام حسن{{ع}} با چنین فردی صلح نکرد تا گفته شود که چرا [[امام]]، زمامداری [[مسلمانان]] را به دست چنین فردی سپرد؟ بلکه امام حسن{{ع}} تا آنجا که سربازانش از او [[اطاعت]] می‌کردند به [[جنگ]] با معاویه پرداخت و لحظه‌ای از [[نبرد]] با او کوتاهی نکرد؛ ولی آن‌گاه که سربازانش او را تنها گذاشتند و دیگر حاضر به [[اطاعت از امام]] نبودند، امام به ناچار صلح تحمیلی [[معاویه]] را پذیرفت.
برابر [[اسناد]] [[تاریخی]]، [[امام حسن]]{{ع}} پیش از پذیرش [[صلح]] در «[[مدائن]]» طی خطابه‌ای به سربازانش فرمود: «هیچ تردیدی ما را از [[رویارویی]] با [[سپاه شام]] باز نمی‌دارد، ما پیش‌تر به خاطر [[پایداری]] و [[اتحاد]] و تفاهم شما، با [[شامیان]] می‌جنگیدیم؛ ولی امروز بر اثر [[کینه‌ها]]، آن تفاهم و اتحاد از میان رفت، [[استقامت]] خود را از دست داده و زبان به [[گلایه]] باز کرده‌اید. آنگاه که به [[جنگ صفین]] روانه می‌شدید، [[دین]] خود را بر [[منافع]] [[دنیا]] ترجیح می‌دادید؛ ولی اکنون منافع خود را بر دین مقدم می‌شمارید، ما همانگونه هستیم که در گذشته بودیم، ولی شما نسبت به ما آن‌گونه که بودید [[وفادار]] نمانده‌اید. بعضی از شما، بستگان خود را در جنگ صفین، و برخی دیگر، کسان خود را در [[نهروان]] از دست داده‌اند. دسته نخست، بر کشته‌های خود [[اشک]] می‌ریزند و گروه دوم، خون‌بهای کشتگان خود را [[طلب]] می‌کنند. باقیمانده افراد نیز از ما [[پیروی]] نمی‌کنند!
معاویه، به ما پیشنهادی کرده که از [[انصاف]] به دور و با [[هدف]] والا و [[عزت]] ما ناسازگار است. اینک اگر آماده کشته شدن در راه خدایید اعلام کنید تا با او بجنگیم و پاسخش را با [[شمشیر]] بدهیم، و اگر زندگانی و [[عافیت]] را طلب می‌کنید بگویید تا پیشنهاد او را بپذیریم».
[[سخن امام]] چون به اینجا رسید، [[سربازان]] آن حضرت از هر طرف فریاد سر دادند: {{عربی|البقية البقية}}؛ «ما می‌خواهیم زنده بمانیم»<ref>تاریخ مدینه دمشق، ج۱۳، ص۲۶۸؛ اسد الغابة، ج۱، ص۴۱۹.</ref>.

این بود که امام حسن{{ع}} [[احساس]] کرد دیگر تنها شد، دیگر سربازانش حاضر به [[جهاد]] با معاویه نیستند، به تعبیر [[مورخان]]: {{عربی|فلما أفردوه أمضي الصلح}}؛ «چون تنهایش گذاشتند به ناچار صلح را پذیرفت»<ref>تاریخ مدینه دمشق، ج۱۳، ص۲۶۸؛ الکامل، ج۳، ص۴۰۶.</ref>.
امام حسن{{ع}} همان حرف را می‌فرمود که [[امام حسین]]{{ع}} فرمود و آن اینکه در سخنانی فرمود: {{متن حدیث|وَ لَوْ وَجَدْتُ أَعْوَاناً مَا سَلَّمْتُ لَهُ الْأَمْرَ لِأَنَّهُ مُحَرَّمٌ عَلَى بَنِي أُمَيَّةَ}}؛ «اگر یارانی داشتم که در [[جنگ با دشمنان]] [[خدا]] با من [[همکاری]] می‌کردند، هرگز [[خلافت]] را به [[معاویه]] واگذار نمی‌کردم؛ زیرا خلافت بر [[بنی‌امیه]] [[حرام]] است»<ref>الخرائج و الجرائح، ج۲، ص۵۷۶.</ref>.
چیزی که [[امام]] خود با زبان خویش به [[سربازان]] [[سست]] عنصرش بیان فرمود، چگونه امروز به آن متهم می‌شود؟! امام فرمود: به خدا [[سوگند]] [به خاطر [[بی‌وفایی]] شما سربازان] ناگزیر شدم، [[زمامداری]] [[مسلمانان]] را به معاویه واگذار کنم؛ ولی [[یقین]] بدانید هرگز زیر [[پرچم]] [[حکومت بنی‌امیه]]، روی [[خوشی]] و [[شادکامی]] را نخواهید دید و گرفتار انواع اذیت‌ها و [[آزارها]] خواهید شد.
آن‌گاه افزود:
{{متن حدیث|وَ لَكِنِّي كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى أَبْنَائِكُمْ وَاقِفِينَ عَلَى أَبْوَابِ أَبْنَائِهِمْ يَسْتَسْقُونَهُمْ وَ يَسْتَطْعِمُونَهُمْ بِمَا جَعَلَهُ اللَّهُ لَهُمْ فَلَا يُسْقَوْنَ وَ لَا يُطْعَمُونَ فَبُعْداً وَ سُحْقاً لِمَا كَسَبَتْهُ أَيْدِيكُمْ {{متن قرآن|وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ}}<ref>«و آنان که ستم ورزیده‌اند به زودی خواهند دانست که به کدام بازگشتگاه باز خواهند گشت» سوره شعراء، آیه ۲۲۷.</ref>}}<ref>علل‌الشرائع، ج۱، ص۲۲۱؛ شعراء، آیه ۲۲۷.</ref>.
آری! اگر این صفحه از [[تاریخ]] به دور از [[تعصب]] و [[خودخواهی]]، مورد مطالعه قرار گیرد، دیگر جای این [[پرسش]] باقی نماند که چرا [[امام حسن]]{{ع}} زمامداری را به فردی چون معاویه سپرد؟

'''نکته سوم''': در ارتباط با [[اختلاف]] روشی دو [[معصوم]] در [[صلح و جنگ]]، گفتنی است که [[جنگ]] و [[صلح]] دو پدیده مهم [[سیاسی]] - اجتماعی‌اند و هر یک تابع شرایط و اوضاع زمانه هستند. امام حسن و [[امام حسین]]{{ع}} هر دو از [[پیشوایان]] معصوم‌اند، هرچه [[وظیفه]] ایجاب کند همان را انجام می‌دهند. روشن است که گاه وظیفه جنگ است و گاه هم صلح، چنان‌که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[بدر]] و [[احد]] جنگید، ولی در حدیبیّه، صلح کرد.
پیامبر اکرم{{صل}} در خبری که اشاره به [[آینده]] این دو امام داشت فرمودند: {{متن حدیث|الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ إِمَامَانِ قَامَا أَوْ قَعَدَا}}؛ «حسن و حسین هر دو امام‌اند چه [[قیام]] کنند چه بنشینند»<ref>علل‌الشرائع، ج۱، ص۲۱۱.</ref>.
جالب است که خود امام حسین{{ع}} آنگاه که به [[امامت]] رسید، به مدت ده سال همانند برادرش [[امام حسن]]{{ع}} با [[معاویه]] در [[صلح]] بود، [[جنگ امام حسین]]{{ع}} پس از [[مرگ معاویه]]، در سال ۶۱ با یزید بوده است. اگر واقعاً شیوه [[امام حسین]]{{ع}} با شیوه امام حسن{{ع}} تفاوت داشت، باید امام حسین{{ع}} پس از [[شهادت]] برادرش در همان سال ۵۰ علیه معاویه [[قیام]] می‌کرد ولی چنین نکرد، بلکه ده سال [[صبر]] کرد تا اوضاع کاملاً [[تغییر]] کند و پس از آن‌که یزید روی کار آمد و از حضرت تقاضای [[بیعت]] کرد، [[امام]] از [[بیعت با یزید]] [[امتناع]] کرد.

'''نکته چهارم''': اینکه چرا امام حسن{{ع}} با داشتن [[سربازان]] زیاد، صلح کرد ولی امام حسین{{ع}} با داشتن سربازان اندک جنگید؟ باید گفت: آن [[روز]] که امام حسن{{ع}} در [[مدائن]] ناچار شد از [[جنگ]] دست شوید و صلح پیشنهادی معاویه را بپذیرد، سال ۴۱ بود که فاصله آن روز تا ماجرای [[عاشورا]] حدود بیست سال است.
آن روز (سال ۴۱)، هنوز [[مردم]] چهره [[حقیقی]] معاویه را نمی‌شناختند. او آن روز مدعی بود که [[خلیفه پیامبر]]{{صل}} است و جنگش با [[اهل‌بیت]]{{ع}} برای [[دفاع]] از [[خلیفه]] مقتول است، در چنین شرایطی اگر امام حسن{{ع}} با او می‌جنگید و مانند امام حسین{{ع}} کشته می‌شد، مردم نهایت چیزی که می‌گفتند این بود معاویه، یک [[مجتهد]] است و در فتوایش درباره [[قتل]] امام حسن{{ع}} [[اشتباه]] کرده است. خطای مجتهد در [[فتوا]]، نه تنها هیچ مشکلی ندارد که یک [[ثواب]] هم دارد. نتیجه این می‌شد که هم [[خون]] امام حسن{{ع}} و یارانش ریخته می‌شد و هم هیچ فایده‌ای بر این شهادت مترتب نبود.
ولی آن روز که امام حسین{{ع}} دست به قیام زد، بیست سال گذشته است، در این مدت، [[نقاب]] از چهره معاویه و دودمانش کنار نهاده شد، دیگر مردم، معاویه را خلیفه و مجتهد نمی‌دانستند، مردم آن روز معاویه را فردی [[پیمان شکن]] می‌دانستند که برخلاف عهدنامه‌اش، زمام امر [[مسلمانان]] را به دست فرزند [[آلوده]] و بوزینه باز و شراب خوارش سپرده است.
این بود که [[قیام امام حسین]]{{ع}} و [[شهادت]] آن حضرت در چنین اوضاعی، [[جهان اسلام]] را به شدت تکان داد. پس از [[شهادت امام]]{{ع}} به سرعت نهضت‌های مختلف بر ضدّ [[امویان]] پدید آمد، هرجا [[علم]] [[مخالفت]] بلند شد. آن [[روز]] [[مردم]] از خود می‌پرسیدند: کجا [[اشتباه]] کرده‌اند؟! چرا [[نظام خلافت]] کارش به اینجا منتهی شد که فرزند دلبند پیامبرشان در مرکز [[سرزمین اسلامی]] با آن وضع فجیع به شهادت رسید؟!

در این حادثه [[امّت]] خود را در برابر پیامبرش، شرمسار [[احساس]] کرد؟ چه کسانی مسببان این قضیه بودند؟ چه کسانی فرزند [[هند جگرخوار]] را بر گرده [[مسلمانان]] سوار کردند که کار به اینجا رسید؟!
این شرایط در [[زمان]] پذیرش [[صلح]] توسط [[امام حسن]]{{ع}} - با توجه به اوضاع [[فرهنگی]] آن روز - حاصل نبود.

امام حسن{{ع}} [[حکومت]] را به [[معاویه]] واگذار نکرد، بلکه این مردم بودند که با تنها گذاشتن [[امام]]، زمینه صلح تحمیلی را فراهم آوردند. [[امام حسین]]{{ع}} هم که به [[امامت]] رسید به مدت ده سال با معاویه در صلح بود. [[صلح و جنگ]] دو مقوله اجتماعی‌اند که تابع شرایط و وضعیت زمانه‌اند، این [[شرایط حاکم]] بر زمان و مکان است که گاه صلح و گاه [[جنگ]] را رقم می‌زند؛ بنابراین نمی‌توان یکی از این دو را [[خطا]] دانست بلکه هر یک از جنگ یا صلح درجای خویش نیکوست.<ref>[[مهدی رستم‌نژاد|رستم‌نژاد، مهدی]]، [[پاسخ به شبهات وهابیان علیه شیعه (کتاب)|پاسخ به شبهات وهابیان علیه شیعه]] ص ۴۰۲.</ref>.

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010573.jpg|22px]] [[مهدی رستم‌نژاد|رستم‌نژاد، مهدی]]، [[پاسخ به شبهات وهابیان علیه شیعه (کتاب)|'''پاسخ به شبهات وهابیان علیه شیعه''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}