صلح حدیبیه در معارف و سیره علوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۱

2024-11-04T09:21:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۱
خط ۹:		خط ۹:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[غزوه احزاب]] و [[تسلیم]] [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]]، [[قدرت اسلام]] را در دیده ساکنان جزیرة‌العرب بالا برد و وقت آن رسیده بود که [[پیامبر]] قدم بعد را بردارد و حشمت [[اسلام]] را از نزدیک، به [[مردم]] [[مکه]] نشان بدهد؛ لذا حضرت در ذی‌القعده [[سال ششم هجری]] با هزار و پانصد تن از اهالی [[مدینه]] برای ادای [[عمره]]، راهی مکه شد.		[[غزوه احزاب]] و [[تسلیم]] [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]]، قدرت اسلام را در دیده ساکنان جزیرة‌العرب بالا برد و وقت آن رسیده بود که [[پیامبر]] قدم بعد را بردارد و حشمت [[اسلام]] را از نزدیک، به [[مردم]] [[مکه]] نشان بدهد؛ لذا حضرت در ذی‌القعده [[سال ششم هجری]] با هزار و پانصد تن از اهالی [[مدینه]] برای ادای [[عمره]]، راهی مکه شد.
	[[قریشیان]] چون از قصد پیامبر [[آگاه]] شدند نظر بر ممانعت داشتند. در ابتدا [[خالد بن ولید]] و [[عکرمة بن ابی جهل]] و مجموعه‌ای از مردان [[جنگی]] را به مقابله روانه کردند تا پیامبر را از رسیدن به مکه بازدارند.		[[قریشیان]] چون از قصد پیامبر [[آگاه]] شدند نظر بر ممانعت داشتند. در ابتدا [[خالد بن ولید]] و [[عکرمة بن ابی جهل]] و مجموعه‌ای از مردان [[جنگی]] را به مقابله روانه کردند تا پیامبر را از رسیدن به مکه بازدارند.

	[[قریش]]، [[پیامبر اسلام]] را ناگزیر ساخت تا از راهی که به [[مکه]] منتهی می‌شد، [[تغییر]] مسیر دهد و مردی از [[قبیله اسلم]] مسیر حضرت را به راهی ناهموار تغییر داد و از آنجا به [[ثنیة المراد]] و سپس در [[حدیبیه]] فرود آمدند. قریش بارها تلاش کرد بر [[مسلمانان]] حمله‌ور شده و به [[فرماندهی]] [[خالد بن ولید]] با آنان به [[نبرد]] بپردازد، ولی علی {{ع}} و جمعی از [[دلاور]] مردان [[سپاه اسلام]] از آن حملات جلوگیری و در تمام تلاش‌های خصمانه قریش [[فرصت]] را از آنان سلب‌ کردند<ref>سیرة الائمه الاثنی عشر، از حسنی، ج۱، ص۲۱۷ به نقل از ابن اسحاق.</ref>. قریش با [[مشاهده]] [[عزم]] و [[اراده]] و پافشاری [[رسول اکرم]] و مسلمانان برای ورود به مکه، ناگزیر با پیامبر اسلام از در [[گفت‌وگو]] درآمد. نمایندگانی برای [[مذاکره]] اعزام کرد که آخرین‌شان [[سهیل بن عمرو]] و [[حویطب بن عبدالعزی]] بودند. ظاهرا آن گفت‌وگوها محدود به قضیه ورود به مکه در آن سال نمی‌شد<ref>کنز العمال، ج۱۰، ص۴۷۳ غزوه حدیبیه.</ref>، بلکه امور دیگری را به [[سود]] دو طرف نیز دربرداشت. [[روایت]] شده: علی {{ع}} فرمود: [[روز حدیبیه]] جمعی از [[مشرکان]] به سمت ما آمده و به رسول خدا {{صل}} گفتند: ای محمد! برخی از [[فرزندان]] و [[برادران]] و بردگان ما که به سوی تو آمده‌اند آشنایی به [[دین]] ندارند بلکه به جهت [[گریز]] از [[مسئولیت]] [[مراقبت]] از [[اموال]] و مزارع ما بدان دیار آمده‌اند، بنابراین، آنها را به سوی ما بازگردان.		[[قریش]]، [[پیامبر اسلام]] را ناگزیر ساخت تا از راهی که به [[مکه]] منتهی می‌شد، [[تغییر]] مسیر دهد و مردی از [[قبیله اسلم]] مسیر حضرت را به راهی ناهموار تغییر داد و از آنجا به [[ثنیة المراد]] و سپس در [[حدیبیه]] فرود آمدند. قریش بارها تلاش کرد بر [[مسلمانان]] حمله‌ور شده و به فرماندهی [[خالد بن ولید]] با آنان به [[نبرد]] بپردازد، ولی علی {{ع}} و جمعی از [[دلاور]] مردان [[سپاه اسلام]] از آن حملات جلوگیری و در تمام تلاش‌های خصمانه قریش فرصت را از آنان سلب‌ کردند<ref>سیرة الائمه الاثنی عشر، از حسنی، ج۱، ص۲۱۷ به نقل از ابن اسحاق.</ref>. قریش با مشاهده [[عزم]] و [[اراده]] و پافشاری [[رسول اکرم]] و مسلمانان برای ورود به مکه، ناگزیر با پیامبر اسلام از در گفت‌وگو درآمد. نمایندگانی برای [[مذاکره]] اعزام کرد که آخرین‌شان [[سهیل بن عمرو]] و [[حویطب بن عبدالعزی]] بودند. ظاهرا آن گفت‌وگوها محدود به قضیه ورود به مکه در آن سال نمی‌شد<ref>کنز العمال، ج۱۰، ص۴۷۳ غزوه حدیبیه.</ref>، بلکه امور دیگری را به [[سود]] دو طرف نیز دربرداشت. [[روایت]] شده: علی {{ع}} فرمود: [[روز حدیبیه]] جمعی از [[مشرکان]] به سمت ما آمده و به رسول خدا {{صل}} گفتند: ای محمد! برخی از [[فرزندان]] و [[برادران]] و بردگان ما که به سوی تو آمده‌اند آشنایی به [[دین]] ندارند بلکه به جهت [[گریز]] از [[مسئولیت]] [[مراقبت]] از [[اموال]] و مزارع ما بدان دیار آمده‌اند، بنابراین، آنها را به سوی ما بازگردان.

	رسول خدا {{صل}} فرمود: اگر آن‌گونه که شما مدعی هستید، آنان به دین آشنایی ندارند، ما آنها را با دین آشنا خواهیم ساخت و افزود: ای [[جماعت]] قریش از کارهای خود دست بردارید، در غیر این صورت [[خداوند]] کسی را که دلش را با [[ایمان]]، آزموده است. بر شما مسلط می‌گرداند که با [[شمشیر]] گردن شما را می‌زند.		رسول خدا {{صل}} فرمود: اگر آن‌گونه که شما مدعی هستید، آنان به دین آشنایی ندارند، ما آنها را با دین آشنا خواهیم ساخت و افزود: ای [[جماعت]] قریش از کارهای خود دست بردارید، در غیر این صورت [[خداوند]] کسی را که دلش را با [[ایمان]]، آزموده است. بر شما مسلط می‌گرداند که با [[شمشیر]] گردن شما را می‌زند.
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	[[ابوبکر]] و [[عمر]] و [[مشرکان]] از [[رسول خدا]] پرسیدند: آن فرد کیست؟ حضرت فرمود: وی همان وصله‌کننده [[کفش]] است و آن لحظه‌ای بود که [[پیامبر]] کفش خود را برای وصله زدن به علی {{ع}} سپرده بود<ref>ینابیع المودة، ص۵۹؛ کنز العمال، ج۱۳، ص۱۷۳؛ فضائل الخمسه فیروزآبادی، ج۲، ص۲۳۷.</ref>.		[[ابوبکر]] و [[عمر]] و [[مشرکان]] از [[رسول خدا]] پرسیدند: آن فرد کیست؟ حضرت فرمود: وی همان وصله‌کننده [[کفش]] است و آن لحظه‌ای بود که [[پیامبر]] کفش خود را برای وصله زدن به علی {{ع}} سپرده بود<ref>ینابیع المودة، ص۵۹؛ کنز العمال، ج۱۳، ص۱۷۳؛ فضائل الخمسه فیروزآبادی، ج۲، ص۲۳۷.</ref>.

	پیامبر به مردم مکه [[پیام]] داد که ما برای [[زیارت]] آمده‌ایم نه برای [[جنگ]]. [[قریش]] این عمل [[مسلمانان]] را که بی‌رخصت آنها انجام شده بود، [[شکست]] تازه‌ای برای [[حرمت]] خودشان [[محاسبه]] می‌کردند و زیر بار نمی‌رفتند. [[کشمکش]] زیاد شد و در پایان [[مصالحه]] نامه‌ای بین پیامبر و [[نماینده]] مردم مکه [[امضا]] شد که به [[صلح حدیبیه]] مشهور شد<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۲۰۳؛ [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[‌پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌پیشوایان هدایت ج۲]] ص ۱۱۵.</ref>.		پیامبر به مردم مکه [[پیام]] داد که ما برای [[زیارت]] آمده‌ایم نه برای [[جنگ]]. [[قریش]] این عمل [[مسلمانان]] را که بی‌رخصت آنها انجام شده بود، [[شکست]] تازه‌ای برای [[حرمت]] خودشان [[محاسبه]] می‌کردند و زیر بار نمی‌رفتند. [[کشمکش]] زیاد شد و در پایان [[مصالحه]] نامه‌ای بین پیامبر و نماینده مردم مکه امضا شد که به [[صلح حدیبیه]] مشهور شد<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۲۰۳؛ [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[‌پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌پیشوایان هدایت ج۲]]، ص ۱۱۵.</ref>.

	== برخی از مفاد صلح‌نامه ==		== برخی از مفاد صلح‌نامه ==

Bahmani: /* برخی از مفاد صلح‌نامه */

2024-11-04T09:19:49Z

برخی از مفاد صلح‌نامه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۹
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	سپس پیامبر فرمود: این آن چیزی است که محمد [[پیامبر خدا]] [[حکم]] کرده است. [[سهیل]] گفت: به خدای سوگند اگر قبول داشتیم که تو پیامبر خدا هستی، نه تو را از ورود به [[خانه خدا]] باز می‌داشتیم و نه با تو می‌جنگیدیم. در قرارداد چیزی بنویس که ما قبول داریم؛ بنویس [[محمد بن عبدالله]]! [[رسول خدا]] به علی گفت: «پیامبر خدا» را [[پاک]] کن! علی درنگ کرد و عرض کرد: مرا یارای چنین [[جسارت]] نیست که [[رسالت]] و [[نبوت]] تو را از پهلوی نام مبارکت محو کنم. پیامبر از علی خواست انگشت ایشان را روی آن کلمات بگذارد تا ایشان شخصاً آن را محو کند. علی انگشت پیامبر را روی آن لفظ گذارد و پیامبر [[لقب]] {{متن حدیث\|رَسُولُ اللَّهِ‌}} را محو کرد<ref>سبل الهدی، ج۵، ص۵۴؛ تفسیر القرآن العظیم (ابن کثیر)، ج۷، ص۳۳۱؛ خصائص امیرالمؤمنین، ج۱، ص۱۴۹ (نسائی)؛ المناقب، ج۳، ص۱۸۴؛ الارشاد، ج۱، ص۱۲۰؛ اعلام الوری، ج۱، ص۳۷۲.</ref>.		سپس پیامبر فرمود: این آن چیزی است که محمد [[پیامبر خدا]] [[حکم]] کرده است. [[سهیل]] گفت: به خدای سوگند اگر قبول داشتیم که تو پیامبر خدا هستی، نه تو را از ورود به [[خانه خدا]] باز می‌داشتیم و نه با تو می‌جنگیدیم. در قرارداد چیزی بنویس که ما قبول داریم؛ بنویس [[محمد بن عبدالله]]! [[رسول خدا]] به علی گفت: «پیامبر خدا» را [[پاک]] کن! علی درنگ کرد و عرض کرد: مرا یارای چنین [[جسارت]] نیست که [[رسالت]] و [[نبوت]] تو را از پهلوی نام مبارکت محو کنم. پیامبر از علی خواست انگشت ایشان را روی آن کلمات بگذارد تا ایشان شخصاً آن را محو کند. علی انگشت پیامبر را روی آن لفظ گذارد و پیامبر [[لقب]] {{متن حدیث\|رَسُولُ اللَّهِ‌}} را محو کرد<ref>سبل الهدی، ج۵، ص۵۴؛ تفسیر القرآن العظیم (ابن کثیر)، ج۷، ص۳۳۱؛ خصائص امیرالمؤمنین، ج۱، ص۱۴۹ (نسائی)؛ المناقب، ج۳، ص۱۸۴؛ الارشاد، ج۱، ص۱۲۰؛ اعلام الوری، ج۱، ص۳۷۲.</ref>.

	رسول خدا {{صل}} گفت: [[یا علی]]! [[فرزندان]] این گروه تو را به چنین امری [[دعوت]] می‌نمایند و تو با کمال [[مظلومیت]] به چنین کاری تن می‌دهی<ref>دلائل النبوة، ج۴، ص۱۴۷؛ بحار الأنوار، ج۳۳، ص۳۱۴.</ref>. مقصود پیامبر در واقع همان ماجرای [[حکمیت]] در [[جنگ صفین]] بود. این از [[معجزات پیامبر]] و پیشگویی‌های ایشان است<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۲۰۴؛ [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[‌پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌پیشوایان هدایت ج۲]] ص ~~۱۱۵~~.</ref>.		رسول خدا {{صل}} گفت: [[یا علی]]! [[فرزندان]] این گروه تو را به چنین امری [[دعوت]] می‌نمایند و تو با کمال [[مظلومیت]] به چنین کاری تن می‌دهی<ref>دلائل النبوة، ج۴، ص۱۴۷؛ بحار الأنوار، ج۳۳، ص۳۱۴.</ref>. مقصود پیامبر در واقع همان ماجرای [[حکمیت]] در [[جنگ صفین]] بود. این از [[معجزات پیامبر]] و پیشگویی‌های ایشان است<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۲۰۴؛ [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[‌پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌پیشوایان هدایت ج۲]]، ص ۱۱۵؛ [[محمد حسین رجبی\|رجبی، محمد حسین]]، [[امام علی در عهد پیامبر (مقاله)\| مقاله «امام علی در عهد پیامبر»]]، [[دانشنامه امام علی ج۸ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۸]]، ص ۱۷۵.</ref>.

	=== شباهت حکمیت با [[صلح حدیبیه]] ===		=== شباهت حکمیت با [[صلح حدیبیه]] ===

Bahmani: /* نقش جانشین پیامبر و سقایت در جحفه */

2024-11-04T09:19:23Z

نقش جانشین پیامبر و سقایت در جحفه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۹
خط ۵۴:		خط ۵۴:
	چون [[پیامبر خدا]] برای [[عمره]] [[حدیبیه]] حرکت کرد، در «جحفه» فرود آمد و آبی برای [[آشامیدن]] در آن نیافت؛ لذا [[سعد بن مالک]] را با مشک‌های آب فرستاد؛ اما او اندکی دور نشده بود که با مشک‌های خالی بازگشت و گفت: ای پیامبر خدا، نتوانستم بیشتر بروم! پاهایم از [[ترس]] [[مشرکان]]، خشک شده بود! پیامبر به او فرمود: بنشین. سپس مرد دیگری را فرستاد. او نیز با مشک‌ها حرکت کرد و از همان جا که شخص اول بازگشته بود، بازگشت. [[پیامبر]] به او فرمود: تو چرا بازگشتی؟ او گفت: [[سوگند]] به کسی که تو را به [[حق]] برانگیخت، از [[ترس]] نتوانستم بروم!		چون [[پیامبر خدا]] برای [[عمره]] [[حدیبیه]] حرکت کرد، در «جحفه» فرود آمد و آبی برای [[آشامیدن]] در آن نیافت؛ لذا [[سعد بن مالک]] را با مشک‌های آب فرستاد؛ اما او اندکی دور نشده بود که با مشک‌های خالی بازگشت و گفت: ای پیامبر خدا، نتوانستم بیشتر بروم! پاهایم از [[ترس]] [[مشرکان]]، خشک شده بود! پیامبر به او فرمود: بنشین. سپس مرد دیگری را فرستاد. او نیز با مشک‌ها حرکت کرد و از همان جا که شخص اول بازگشته بود، بازگشت. [[پیامبر]] به او فرمود: تو چرا بازگشتی؟ او گفت: [[سوگند]] به کسی که تو را به [[حق]] برانگیخت، از [[ترس]] نتوانستم بروم!

	در چنین موقعیتی [[رسول اکرم]] {{صل}} علی {{ع}} را خواست و او را همراه با سقاها برای تهیه آب اعزام نمود سقاها تردیدی نداشتند که علی {{ع}} نیز مانند افراد قبلی بدون دست‌یابی به آب باز خواهد گشت، به هر ترتیب رهسپار این [[مأموریت]] شدند، علی {{ع}} به حرکت خود ادامه داد تا به منطقه «حرار» رسید و آب برگرفت و مرکب‌های حامل آب را با سروصدا و آشکارا نزد پیامبر اکرم آورد زمانی وی بر [[رسول خدا]] {{صل}} وارد شد [[پیامبر]] [[تکبیر]] گفت و در [[حق]] آن بزرگوار [[دعای خیر]] فرمود<ref>ارشاد، ص۱۰۸، فصل ۳۰، باب ۲، در کشف الغمّه، ج۱، ص۲۸۰ باب مناقب نظیر آن نقل شده است.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۲۰۷؛ [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[‌پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌پیشوایان هدایت ج۲]] ص ~~۱۱۵~~.</ref>		در چنین موقعیتی [[رسول اکرم]] {{صل}} علی {{ع}} را خواست و او را همراه با سقاها برای تهیه آب اعزام نمود سقاها تردیدی نداشتند که علی {{ع}} نیز مانند افراد قبلی بدون دست‌یابی به آب باز خواهد گشت، به هر ترتیب رهسپار این [[مأموریت]] شدند، علی {{ع}} به حرکت خود ادامه داد تا به منطقه «حرار» رسید و آب برگرفت و مرکب‌های حامل آب را با سروصدا و آشکارا نزد پیامبر اکرم آورد زمانی وی بر [[رسول خدا]] {{صل}} وارد شد [[پیامبر]] [[تکبیر]] گفت و در [[حق]] آن بزرگوار [[دعای خیر]] فرمود<ref>ارشاد، ص۱۰۸، فصل ۳۰، باب ۲، در کشف الغمّه، ج۱، ص۲۸۰ باب مناقب نظیر آن نقل شده است.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۲۰۷؛ [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[‌پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌پیشوایان هدایت ج۲]]، ص ۱۱۵؛ [[محمد حسین رجبی\|رجبی، محمد حسین]]، [[امام علی در عهد پیامبر (مقاله)\| مقاله «امام علی در عهد پیامبر»]]، [[دانشنامه امام علی ج۸ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۸]]، ص ۱۷۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* حدیبیه */

2024-11-04T09:18:45Z

حدیبیه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۸
خط ۵۵:		خط ۵۵:

	در چنین موقعیتی [[رسول اکرم]] {{صل}} علی {{ع}} را خواست و او را همراه با سقاها برای تهیه آب اعزام نمود سقاها تردیدی نداشتند که علی {{ع}} نیز مانند افراد قبلی بدون دست‌یابی به آب باز خواهد گشت، به هر ترتیب رهسپار این [[مأموریت]] شدند، علی {{ع}} به حرکت خود ادامه داد تا به منطقه «حرار» رسید و آب برگرفت و مرکب‌های حامل آب را با سروصدا و آشکارا نزد پیامبر اکرم آورد زمانی وی بر [[رسول خدا]] {{صل}} وارد شد [[پیامبر]] [[تکبیر]] گفت و در [[حق]] آن بزرگوار [[دعای خیر]] فرمود<ref>ارشاد، ص۱۰۸، فصل ۳۰، باب ۲، در کشف الغمّه، ج۱، ص۲۸۰ باب مناقب نظیر آن نقل شده است.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۲۰۷؛ [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[‌پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌پیشوایان هدایت ج۲]] ص ۱۱۵.</ref>		در چنین موقعیتی [[رسول اکرم]] {{صل}} علی {{ع}} را خواست و او را همراه با سقاها برای تهیه آب اعزام نمود سقاها تردیدی نداشتند که علی {{ع}} نیز مانند افراد قبلی بدون دست‌یابی به آب باز خواهد گشت، به هر ترتیب رهسپار این [[مأموریت]] شدند، علی {{ع}} به حرکت خود ادامه داد تا به منطقه «حرار» رسید و آب برگرفت و مرکب‌های حامل آب را با سروصدا و آشکارا نزد پیامبر اکرم آورد زمانی وی بر [[رسول خدا]] {{صل}} وارد شد [[پیامبر]] [[تکبیر]] گفت و در [[حق]] آن بزرگوار [[دعای خیر]] فرمود<ref>ارشاد، ص۱۰۸، فصل ۳۰، باب ۲، در کشف الغمّه، ج۱، ص۲۸۰ باب مناقب نظیر آن نقل شده است.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۲۰۷؛ [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[‌پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌پیشوایان هدایت ج۲]] ص ۱۱۵.</ref>

	~~==حدیبیه==~~
	در [[ذی‌قعده]] [[سال ششم هجری]]، [[رسول خدا]]{{صل}} و هفتصد تن از [[اصحاب]]، در حالی که هفتاد شتر [[قربانی]] همراه داشتند، عازم [[سفر حج]] شدند؛ ولی در حدیبیه [[قریشیان]] راه را بر حضرت گرفتند. پس از مدتی [[انتظار]] و [[خوف و رجا]]، [[سهیل بن عمرو]]، [[نماینده]] تام الاختیار [[قریش]]، به حدیبیه آمد و در پی مذاکراتی با رسول خدا{{صل}}، میان دو طرف [[پیمان صلح]] بر نهاده شد.
	[[امیرمؤمنان]]{{ع}} با [[وحی الهی]] از سوی [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} نویسنده [[صلح‌نامه]] و تنظیم کننده [[قرارداد]] بود. [[پیغمبر]] [[خدا]]{{صل}} به علی{{ع}} فرمود: «[[یا علی]]، بنویس: {{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}}». علی{{ع}} نوشته بود که سهیل بن عمرو گفت: ای محمد، این نوشته‌ای میان ما و تو است. آن را با نام کسی آغاز کن که ما او را بشناسیم. بنویس {{متن حدیث\|بِسْمِكَ اللَّهُمَّ‌}}». رسول خدا{{صل}} به علی{{ع}} فرمود: «آن‌چه نوشتی [[پاک]] کن و بنویس: {{متن حدیث\|بِسْمِكَ اللَّهُمَّ‌}}». علی{{ع}} گفت: «ای رسول خدا، اگر [[اطاعت]] از شما نبود، {{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}}را محو نمی‌کردم». سپس آن را پاک کرد و نوشت: {{متن حدیث\|بِسْمِكَ اللَّهُمَّ‌}} پیغمبر فرمود: «بنویس این، پیمانی است میان محمد رسول خدا و سهیل بن عمرو». [[سهیل]] گفت: «اگر ما این را بپذیریم، به رسالتت [[اقرار]] کرده‌ایم. آن را پاک کن و به جایش بنویس: [[محمد بن عبدالله]]». امیرمؤمنان{{ع}} فرمود: «به خدا [[سوگند]]، به [[حقیقت]] او [[فرستاده خدا]] است؛ اگر چه بینی تو بر خاک مالیده شود». سهیل گفت: «نام را بنویس تا شرط [[صلح]] برقرار شود». علی{{ع}} فرمود: «وای بر تو ای سهیل! از [[عناد]] و [[دشمنی]] دست بردار». آن‌گاه پیغمبر، خود، به علی{{ع}} فرمود که آن را پاک کند. علی{{ع}} گفت: «یا [[رسول الله]]! دست من به سوی محو نام تو از [[نبوت]] نمی‌رود». رسول خدا{{صل}} فرمود: «نشانم ده تا آن را پاک کنم». علی{{ع}} دست پیغمبر را بر آن گذاشت و حضرت به دست خود پاکش کرد و به امیرمؤمنان{{ع}} فرمود: «به زودی تو خود نیز دچار چنین حالی می‌شوی و به ناچار آن را خواهی پذیرفت». سپس علی{{ع}} [[صلحنامه]] را به پایان رساند<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۱۰۶.</ref>.

	در همین [[سفر]] بود که [[رسول خدا]]{{صل}} به [[جحفه]] رسید که در آنجا آب پیدا نمی‌شد. [[پیغمبر]]، [[سعد بن مالک]] را با چند [[مشک]] برای آب فرستاد. چون کمی رفت، با مشک‌های خالی نزد پیغمبر بازگشت و گفت: «ای رسول خدا، توان رفتن ندارم و از [[ترس]] [[دشمن]] پاهایم از حرکت ایستاده‌اند». پیغمبر فرمود: «بنشین». سپس مردی دیگر را به دنبال آب فرستاد. او مشک‌ها را برداشت و همان اندازه رفت و بی‌آب بازگشت. [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} به او فرمود: «چرا بازگشتی؟» گفت: ای رسول خدا، [[سوگند]] به آن‌که تو را به [[حقیقت]] به [[نبوت]] [[مبعوث]] کرده است، از ترس دشمن نیروی رفتن نداشتم». آن‌گاه [[رسول اکرم]]{{صل}} [[امیرمؤمنان]]{{ع}} را خواست و او را با مشک‌ها و سقاها در پی آب فرستاد. [[مردم]] دیده بودند آنان که پیش از علی{{ع}} رفتند، بی‌آب برگشتند. از این رو، [[شک]] داشتند که او با آب بازگردد. علی{{ع}} برای آوردن آب رفت تا به سنگ‌های سیاهی رسید که آب در آنجا بود و مشک‌ها را پر از آب کرد و به سوی پیغمبر بازگشت؛ در حالی که از مشک‌ها صدایی می‌آمد. چون به حضور رسول خدا{{صل}} رسید، آن حضرت [[تکبیر]] گفت و برای علی{{ع}} [[دعای خیر]] کرد<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۱۰۸.</ref>.
	همچنین، در این [[مذاکره]]، [[سهیل بن عمرو]] به پیغمبر گفت: «ای محمد، [[بردگان]] ما به تو پیوسته‌اند. آنان را به ما بازگردان. رسول خدا{{صل}} به قدری [[خشمگین]] شد که نشانه [[خشم]] در چهره‌اش آشکار گشت. سپس فرمود: «ای گروه [[قریش]]، سخن کوتاه کنید وگرنه [[خداوند]] مردی را بر شما برانگیزد که دلش را به [[ایمان]] آزموده است و گردن‌های شما را برای [[دین]] می‌زند». برخی حاضران گفتند: یا [[رسول الله]]، آیا او [[ابوبکر]] است؟» فرمود: «نه». عرض کردند: «[[عمر]] است؟» فرمود: «نه، او همان است که در [[حجره]] [[کفش]] را وصله می‌زند». [[مردم]] شتابان به سوی حجره آمدند تا آن مرد را ببینند و [[امیرمؤمنان]]، [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} را دیدند<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۱۰۹؛ رسولی محلاتی، سید هاشم، زندگانی امیرالمؤمنین{{ع}}، ص۱۱۵، به نقل از ترمذی، السنن، ج۱۳، ص۱۶۶؛ نسائی، خصائص امیرالمؤمنین، ص۱۰؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ج۲، ص۱۳۷؛ خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۸، ص۴۳۳؛ تستری، نورالله، احقاق الحق، ج۵، ص۶۱۳ – ۶۰۶.</ref>.<ref>[[محمد حسین رجبی\|رجبی، محمد حسین]]، [[امام علی در عهد پیامبر (مقاله)\| مقاله «امام علی در عهد پیامبر»]]، [[دانشنامه امام علی ج۸ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۸]] ص ۱۷۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-11-11T08:13:06Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۴۳
خط ۵۵:		خط ۵۵:

	در چنین موقعیتی [[رسول اکرم]] {{صل}} علی {{ع}} را خواست و او را همراه با سقاها برای تهیه آب اعزام نمود سقاها تردیدی نداشتند که علی {{ع}} نیز مانند افراد قبلی بدون دست‌یابی به آب باز خواهد گشت، به هر ترتیب رهسپار این [[مأموریت]] شدند، علی {{ع}} به حرکت خود ادامه داد تا به منطقه «حرار» رسید و آب برگرفت و مرکب‌های حامل آب را با سروصدا و آشکارا نزد پیامبر اکرم آورد زمانی وی بر [[رسول خدا]] {{صل}} وارد شد [[پیامبر]] [[تکبیر]] گفت و در [[حق]] آن بزرگوار [[دعای خیر]] فرمود<ref>ارشاد، ص۱۰۸، فصل ۳۰، باب ۲، در کشف الغمّه، ج۱، ص۲۸۰ باب مناقب نظیر آن نقل شده است.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۲۰۷؛ [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[‌پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌پیشوایان هدایت ج۲]] ص ۱۱۵.</ref>		در چنین موقعیتی [[رسول اکرم]] {{صل}} علی {{ع}} را خواست و او را همراه با سقاها برای تهیه آب اعزام نمود سقاها تردیدی نداشتند که علی {{ع}} نیز مانند افراد قبلی بدون دست‌یابی به آب باز خواهد گشت، به هر ترتیب رهسپار این [[مأموریت]] شدند، علی {{ع}} به حرکت خود ادامه داد تا به منطقه «حرار» رسید و آب برگرفت و مرکب‌های حامل آب را با سروصدا و آشکارا نزد پیامبر اکرم آورد زمانی وی بر [[رسول خدا]] {{صل}} وارد شد [[پیامبر]] [[تکبیر]] گفت و در [[حق]] آن بزرگوار [[دعای خیر]] فرمود<ref>ارشاد، ص۱۰۸، فصل ۳۰، باب ۲، در کشف الغمّه، ج۱، ص۲۸۰ باب مناقب نظیر آن نقل شده است.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۲۰۷؛ [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[‌پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌پیشوایان هدایت ج۲]] ص ۱۱۵.</ref>

			==حدیبیه==
			در [[ذی‌قعده]] [[سال ششم هجری]]، [[رسول خدا]]{{صل}} و هفتصد تن از [[اصحاب]]، در حالی که هفتاد شتر [[قربانی]] همراه داشتند، عازم [[سفر حج]] شدند؛ ولی در حدیبیه [[قریشیان]] راه را بر حضرت گرفتند. پس از مدتی [[انتظار]] و [[خوف و رجا]]، [[سهیل بن عمرو]]، [[نماینده]] تام الاختیار [[قریش]]، به حدیبیه آمد و در پی مذاکراتی با رسول خدا{{صل}}، میان دو طرف [[پیمان صلح]] بر نهاده شد.
			[[امیرمؤمنان]]{{ع}} با [[وحی الهی]] از سوی [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} نویسنده [[صلح‌نامه]] و تنظیم کننده [[قرارداد]] بود. [[پیغمبر]] [[خدا]]{{صل}} به علی{{ع}} فرمود: «[[یا علی]]، بنویس: {{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}}». علی{{ع}} نوشته بود که سهیل بن عمرو گفت: ای محمد، این نوشته‌ای میان ما و تو است. آن را با نام کسی آغاز کن که ما او را بشناسیم. بنویس {{متن حدیث\|بِسْمِكَ اللَّهُمَّ‌}}». رسول خدا{{صل}} به علی{{ع}} فرمود: «آن‌چه نوشتی [[پاک]] کن و بنویس: {{متن حدیث\|بِسْمِكَ اللَّهُمَّ‌}}». علی{{ع}} گفت: «ای رسول خدا، اگر [[اطاعت]] از شما نبود، {{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}}را محو نمی‌کردم». سپس آن را پاک کرد و نوشت: {{متن حدیث\|بِسْمِكَ اللَّهُمَّ‌}} پیغمبر فرمود: «بنویس این، پیمانی است میان محمد رسول خدا و سهیل بن عمرو». [[سهیل]] گفت: «اگر ما این را بپذیریم، به رسالتت [[اقرار]] کرده‌ایم. آن را پاک کن و به جایش بنویس: [[محمد بن عبدالله]]». امیرمؤمنان{{ع}} فرمود: «به خدا [[سوگند]]، به [[حقیقت]] او [[فرستاده خدا]] است؛ اگر چه بینی تو بر خاک مالیده شود». سهیل گفت: «نام را بنویس تا شرط [[صلح]] برقرار شود». علی{{ع}} فرمود: «وای بر تو ای سهیل! از [[عناد]] و [[دشمنی]] دست بردار». آن‌گاه پیغمبر، خود، به علی{{ع}} فرمود که آن را پاک کند. علی{{ع}} گفت: «یا [[رسول الله]]! دست من به سوی محو نام تو از [[نبوت]] نمی‌رود». رسول خدا{{صل}} فرمود: «نشانم ده تا آن را پاک کنم». علی{{ع}} دست پیغمبر را بر آن گذاشت و حضرت به دست خود پاکش کرد و به امیرمؤمنان{{ع}} فرمود: «به زودی تو خود نیز دچار چنین حالی می‌شوی و به ناچار آن را خواهی پذیرفت». سپس علی{{ع}} [[صلحنامه]] را به پایان رساند<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۱۰۶.</ref>.

			در همین [[سفر]] بود که [[رسول خدا]]{{صل}} به [[جحفه]] رسید که در آنجا آب پیدا نمی‌شد. [[پیغمبر]]، [[سعد بن مالک]] را با چند [[مشک]] برای آب فرستاد. چون کمی رفت، با مشک‌های خالی نزد پیغمبر بازگشت و گفت: «ای رسول خدا، توان رفتن ندارم و از [[ترس]] [[دشمن]] پاهایم از حرکت ایستاده‌اند». پیغمبر فرمود: «بنشین». سپس مردی دیگر را به دنبال آب فرستاد. او مشک‌ها را برداشت و همان اندازه رفت و بی‌آب بازگشت. [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} به او فرمود: «چرا بازگشتی؟» گفت: ای رسول خدا، [[سوگند]] به آن‌که تو را به [[حقیقت]] به [[نبوت]] [[مبعوث]] کرده است، از ترس دشمن نیروی رفتن نداشتم». آن‌گاه [[رسول اکرم]]{{صل}} [[امیرمؤمنان]]{{ع}} را خواست و او را با مشک‌ها و سقاها در پی آب فرستاد. [[مردم]] دیده بودند آنان که پیش از علی{{ع}} رفتند، بی‌آب برگشتند. از این رو، [[شک]] داشتند که او با آب بازگردد. علی{{ع}} برای آوردن آب رفت تا به سنگ‌های سیاهی رسید که آب در آنجا بود و مشک‌ها را پر از آب کرد و به سوی پیغمبر بازگشت؛ در حالی که از مشک‌ها صدایی می‌آمد. چون به حضور رسول خدا{{صل}} رسید، آن حضرت [[تکبیر]] گفت و برای علی{{ع}} [[دعای خیر]] کرد<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۱۰۸.</ref>.
			همچنین، در این [[مذاکره]]، [[سهیل بن عمرو]] به پیغمبر گفت: «ای محمد، [[بردگان]] ما به تو پیوسته‌اند. آنان را به ما بازگردان. رسول خدا{{صل}} به قدری [[خشمگین]] شد که نشانه [[خشم]] در چهره‌اش آشکار گشت. سپس فرمود: «ای گروه [[قریش]]، سخن کوتاه کنید وگرنه [[خداوند]] مردی را بر شما برانگیزد که دلش را به [[ایمان]] آزموده است و گردن‌های شما را برای [[دین]] می‌زند». برخی حاضران گفتند: یا [[رسول الله]]، آیا او [[ابوبکر]] است؟» فرمود: «نه». عرض کردند: «[[عمر]] است؟» فرمود: «نه، او همان است که در [[حجره]] [[کفش]] را وصله می‌زند». [[مردم]] شتابان به سوی حجره آمدند تا آن مرد را ببینند و [[امیرمؤمنان]]، [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} را دیدند<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۱۰۹؛ رسولی محلاتی، سید هاشم، زندگانی امیرالمؤمنین{{ع}}، ص۱۱۵، به نقل از ترمذی، السنن، ج۱۳، ص۱۶۶؛ نسائی، خصائص امیرالمؤمنین، ص۱۰؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ج۲، ص۱۳۷؛ خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۸، ص۴۳۳؛ تستری، نورالله، احقاق الحق، ج۵، ص۶۱۳ – ۶۰۶.</ref>.<ref>[[محمد حسین رجبی\|رجبی، محمد حسین]]، [[امام علی در عهد پیامبر (مقاله)\| مقاله «امام علی در عهد پیامبر»]]، [[دانشنامه امام علی ج۸ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۸]] ص ۱۷۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۶۰:		خط ۶۷:
	# [[پرونده:151916.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌'''پیشوایان هدایت ج۲''']]		# [[پرونده:151916.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌'''پیشوایان هدایت ج۲''']]
	# [[پرونده:IM010213.jpg\|22px]] [[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|'''جانشین پیامبر''']]		# [[پرونده:IM010213.jpg\|22px]] [[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|'''جانشین پیامبر''']]
			# [[پرونده:1368106.jpg\|22px]] [[محمد حسین رجبی\|رجبی، محمد حسین]]، [[امام علی در عهد پیامبر (مقاله)\| مقاله «امام علی در عهد پیامبر»]]، [[دانشنامه امام علی ج۸ (کتاب)\|'''دانشنامه امام علی ج۸''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Wasity: /* مقدمه */

2022-11-25T16:43:27Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۱۳
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	[[قریشیان]] چون از قصد پیامبر [[آگاه]] شدند نظر بر ممانعت داشتند. در ابتدا [[خالد بن ولید]] و [[عکرمة بن ابی جهل]] و مجموعه‌ای از مردان [[جنگی]] را به مقابله روانه کردند تا پیامبر را از رسیدن به مکه بازدارند.		[[قریشیان]] چون از قصد پیامبر [[آگاه]] شدند نظر بر ممانعت داشتند. در ابتدا [[خالد بن ولید]] و [[عکرمة بن ابی جهل]] و مجموعه‌ای از مردان [[جنگی]] را به مقابله روانه کردند تا پیامبر را از رسیدن به مکه بازدارند.

	[[قریش]]، [[پیامبر اسلام]] را ناگزیر ساخت تا از راهی که به [[مکه]] منتهی می‌شد، [[تغییر]] مسیر دهد و مردی از [[قبیله اسلم]] مسیر حضرت را به راهی ناهموار تغییر داد و از آنجا به [[ثنیة المراد]] و سپس در [[حدیبیه]] فرود آمدند. قریش بارها تلاش کرد بر [[مسلمانان]] حمله‌ور شده و به [[فرماندهی]] [[خالد بن ولید]] با آنان به [[نبرد]] بپردازد، ولی علی {{ع}} و جمعی از [[دلاور]] مردان [[سپاه اسلام]] از آن حملات جلوگیری و در تمام تلاش‌های خصمانه قریش [[فرصت]] را از آنان سلب‌ کردند<ref>سیرة الائمه الاثنی عشر، از حسنی، ج۱، ص۲۱۷ به نقل از ابن اسحاق.</ref>. قریش با [[مشاهده]] [[عزم]] و [[اراده]] و پافشاری [[رسول اکرم]] و مسلمانان برای ورود به مکه، ناگزیر با پیامبر اسلام از در [[گفت‌وگو]] درآمد. نمایندگانی برای [[مذاکره]] اعزام کرد که آخرین‌شان [[سهیل بن عمرو]] و [[حویطب~~]]، از قبیله [[عبد العزی~~]] بودند. ظاهرا آن گفت‌وگوها محدود به قضیه ورود به مکه در آن سال نمی‌شد<ref>کنز العمال، ج۱۰، ص۴۷۳ غزوه حدیبیه.</ref>، بلکه امور دیگری را به [[سود]] دو طرف نیز دربرداشت. [[روایت]] شده: علی {{ع}} فرمود: [[روز حدیبیه]] جمعی از [[مشرکان]] به سمت ما آمده و به رسول خدا {{صل}} گفتند: ای محمد! برخی از [[فرزندان]] و [[برادران]] و بردگان ما که به سوی تو آمده‌اند آشنایی به [[دین]] ندارند بلکه به جهت [[گریز]] از [[مسئولیت]] [[مراقبت]] از [[اموال]] و مزارع ما بدان دیار آمده‌اند، بنابراین، آنها را به سوی ما بازگردان.		[[قریش]]، [[پیامبر اسلام]] را ناگزیر ساخت تا از راهی که به [[مکه]] منتهی می‌شد، [[تغییر]] مسیر دهد و مردی از [[قبیله اسلم]] مسیر حضرت را به راهی ناهموار تغییر داد و از آنجا به [[ثنیة المراد]] و سپس در [[حدیبیه]] فرود آمدند. قریش بارها تلاش کرد بر [[مسلمانان]] حمله‌ور شده و به [[فرماندهی]] [[خالد بن ولید]] با آنان به [[نبرد]] بپردازد، ولی علی {{ع}} و جمعی از [[دلاور]] مردان [[سپاه اسلام]] از آن حملات جلوگیری و در تمام تلاش‌های خصمانه قریش [[فرصت]] را از آنان سلب‌ کردند<ref>سیرة الائمه الاثنی عشر، از حسنی، ج۱، ص۲۱۷ به نقل از ابن اسحاق.</ref>. قریش با [[مشاهده]] [[عزم]] و [[اراده]] و پافشاری [[رسول اکرم]] و مسلمانان برای ورود به مکه، ناگزیر با پیامبر اسلام از در [[گفت‌وگو]] درآمد. نمایندگانی برای [[مذاکره]] اعزام کرد که آخرین‌شان [[سهیل بن عمرو]] و [[حویطب بن عبدالعزی]] بودند. ظاهرا آن گفت‌وگوها محدود به قضیه ورود به مکه در آن سال نمی‌شد<ref>کنز العمال، ج۱۰، ص۴۷۳ غزوه حدیبیه.</ref>، بلکه امور دیگری را به [[سود]] دو طرف نیز دربرداشت. [[روایت]] شده: علی {{ع}} فرمود: [[روز حدیبیه]] جمعی از [[مشرکان]] به سمت ما آمده و به رسول خدا {{صل}} گفتند: ای محمد! برخی از [[فرزندان]] و [[برادران]] و بردگان ما که به سوی تو آمده‌اند آشنایی به [[دین]] ندارند بلکه به جهت [[گریز]] از [[مسئولیت]] [[مراقبت]] از [[اموال]] و مزارع ما بدان دیار آمده‌اند، بنابراین، آنها را به سوی ما بازگردان.

	رسول خدا {{صل}} فرمود: اگر آن‌گونه که شما مدعی هستید، آنان به دین آشنایی ندارند، ما آنها را با دین آشنا خواهیم ساخت و افزود: ای [[جماعت]] قریش از کارهای خود دست بردارید، در غیر این صورت [[خداوند]] کسی را که دلش را با [[ایمان]]، آزموده است. بر شما مسلط می‌گرداند که با [[شمشیر]] گردن شما را می‌زند.		رسول خدا {{صل}} فرمود: اگر آن‌گونه که شما مدعی هستید، آنان به دین آشنایی ندارند، ما آنها را با دین آشنا خواهیم ساخت و افزود: ای [[جماعت]] قریش از کارهای خود دست بردارید، در غیر این صورت [[خداوند]] کسی را که دلش را با [[ایمان]]، آزموده است. بر شما مسلط می‌گرداند که با [[شمشیر]] گردن شما را می‌زند.

Bahmani در ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۳۸

2022-11-25T16:38:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۰۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = صلح حدیبیه		\| موضوع مرتبط = صلح حدیبیه
خط ۶:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	'''صلح حدیبیه''' از حوادث مهم تاریخ اسلام است که در [[سال ششم هجرت]] میان [[مسلمانان]] و [[مشرکان]] [[مکه]] در منطقه [[حدیبیه]] منعقد شد. مسلمانان به دستور پیامبر {{صل}} که برای به جا آوردن [[مناسک]] [[حج]] رهسپار مکه شده بودند با ممانعت مشرکین قریش مواجه شدند. سرانجام پس از مذاکراتی میان طرفین، صلح‌نامه‌ای به خط [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} نوشته شد.		'''صلح حدیبیه''' از حوادث مهم تاریخ اسلام است که در [[سال ششم هجرت]] میان [[مسلمانان]] و [[مشرکان]] [[مکه]] در منطقه [[حدیبیه]] منعقد شد. مسلمانان به دستور پیامبر {{صل}} که برای به جا آوردن [[مناسک]] [[حج]] رهسپار مکه شده بودند با ممانعت مشرکین قریش مواجه شدند. سرانجام پس از مذاکراتی میان طرفین، صلح‌نامه‌ای به خط [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} نوشته شد.

Bahmani در ‏۵ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۲۵

2022-09-05T05:25:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۵
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = صلح حدیبیه		\| موضوع مرتبط = صلح حدیبیه
	\| عنوان مدخل = [[صلح حدیبیه]]		\| عنوان مدخل = صلح حدیبیه
	\| مداخل مرتبط = [[صلح حدیبیه در قرآن]] - [[صلح حدیبیه در تاریخ اسلامی]] - [[صلح حدیبیه در معارف و سیره علوی]]		\| مداخل مرتبط = [[صلح حدیبیه در قرآن]] - [[صلح حدیبیه در تاریخ اسلامی]] - [[صلح حدیبیه در معارف و سیره علوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
خط ۶۵:		خط ۶۵:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:صلح حدیبیه]]~~
	[[رده:تاریخ پیامبر خاتم]]		[[رده:تاریخ پیامبر خاتم]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T06:47:19Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:11:55Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۴۱
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	[[ابوبکر]] و [[عمر]] و [[مشرکان]] از [[رسول خدا]] پرسیدند: آن فرد کیست؟ حضرت فرمود: وی همان وصله‌کننده [[کفش]] است و آن لحظه‌ای بود که [[پیامبر]] کفش خود را برای وصله زدن به علی{{ع}} سپرده بود<ref>ینابیع المودة، ص۵۹؛ کنز العمال، ج۱۳، ص۱۷۳؛ فضائل الخمسه فیروزآبادی، ج۲، ص۲۳۷.</ref>.		[[ابوبکر]] و [[عمر]] و [[مشرکان]] از [[رسول خدا]] پرسیدند: آن فرد کیست؟ حضرت فرمود: وی همان وصله‌کننده [[کفش]] است و آن لحظه‌ای بود که [[پیامبر]] کفش خود را برای وصله زدن به علی{{ع}} سپرده بود<ref>ینابیع المودة، ص۵۹؛ کنز العمال، ج۱۳، ص۱۷۳؛ فضائل الخمسه فیروزآبادی، ج۲، ص۲۳۷.</ref>.


	پیامبر به مردم مکه [[پیام]] داد که ما برای [[زیارت]] آمده‌ایم نه برای [[جنگ]]. [[قریش]] این عمل [[مسلمانان]] را که بی‌رخصت آنها انجام شده بود، [[شکست]] تازه‌ای برای [[حرمت]] خودشان [[محاسبه]] می‌کردند و زیر بار نمی‌رفتند. [[کشمکش]] زیاد شد و در پایان [[مصالحه]] نامه‌ای بین پیامبر و [[نماینده]] مردم مکه [[امضا]] شد که به [[صلح حدیبیه]] مشهور شد<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۲۰۳؛ [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[‌پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌پیشوایان هدایت ج۲]] ص ۱۱۵.</ref>.		پیامبر به مردم مکه [[پیام]] داد که ما برای [[زیارت]] آمده‌ایم نه برای [[جنگ]]. [[قریش]] این عمل [[مسلمانان]] را که بی‌رخصت آنها انجام شده بود، [[شکست]] تازه‌ای برای [[حرمت]] خودشان [[محاسبه]] می‌کردند و زیر بار نمی‌رفتند. [[کشمکش]] زیاد شد و در پایان [[مصالحه]] نامه‌ای بین پیامبر و [[نماینده]] مردم مکه [[امضا]] شد که به [[صلح حدیبیه]] مشهور شد<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۲۰۳؛ [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[‌پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌پیشوایان هدایت ج۲]] ص ۱۱۵.</ref>.
خط ۶۰:		خط ۵۹:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:151916.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌'''پیشوایان هدایت ج۲''']]		# [[پرونده:151916.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌'''پیشوایان هدایت ج۲''']]
	#[[پرونده:IM010213.jpg\|22px]] [[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|'''جانشین پیامبر''']]		# [[پرونده:IM010213.jpg\|22px]] [[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|'''جانشین پیامبر''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۶۸:		خط ۶۷:
	[[رده:صلح حدیبیه]]		[[رده:صلح حدیبیه]]
	[[رده:تاریخ پیامبر خاتم]]		[[رده:تاریخ پیامبر خاتم]]
	~~[[رده:مدخل]]~~