صیانت از مکتب تشیع - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'معتصم عباسی' به 'معتصم عباسی'

2022-11-13T05:38:34Z

جایگزینی متن - 'معتصم عباسی' به 'معتصم عباسی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۸
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	[[شناسایی]] و جذب افراد مستعد و [[تربیت]] و [[تجهیز]] [[شاگردان]] برای حفظ و تقویت [[ارزش‌های مکتبی]] [[تشیع]]، یکی از مهم‌ترین فعالیت‌های [[علمی]] - [[فرهنگی]] پیشوایان معصوم {{عم}} در عرصه [[مبارزات سیاسی]] بوده است. گرچه در دوره‌های مختلف [[اعمال]] فشار از سوی حاکمیت و محدودیت‌هایی که نسبت به [[اهل‌بیت]] {{عم}} و [[پیروان]] آنان صورت می‌گرفت، مانع دستیابی کامل تشنگان [[دانش]] و [[معرفت]] به این سرچشمه جوشان [[علم]] و [[فضیلت]] بود، ولی این اتفاق سبب نمی‌شد [[تربیت شاگردان]] از سوی [[ائمه]] {{عم}} کنار گذاشته شود، بلکه در هر [[زمان]] و مکانی گروه‌های بسیاری موفق می‌شدند خود را از اقیانوس بی‌کران علم و فضلیت اهل‌بیت {{عم}} [[سیراب]] سازند. اوج این رویداد در [[عصر امام باقر]] و [[امام صادق]] {{عم}} بود که به واسطه انتقال [[قدرت]] از [[بنی‌امیه]] به [[بنی‌عباس]]، [[فرصت]] مناسبی برای [[خاندان]] اهل‌بیت {{عم}} فراهم شده بود، اما در زمان‌های دیگر نیز با [[تدابیر]] مختلف، تربیت شاگردان ادامه یافت؛ به طوری که در اوج محاصره‌ها و حصرها یعنی در [[روزگار]] [[امام هادی]] و [[امام حسن عسکری]] {{عم}}، [[شاگردان]] زیادی تحت [[تعلیم و تربیت]] این بزرگان قرار داشتند. به عنوان نمونه شمار [[شاگردان امام هادی]] {{ع}} را بالغ بر صد و هشتادو [[پنج تن]] برشمرده‌اند<ref>ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، اختیار معرفة‌الرجال (رجال کشی)، ص۴۰۹. از برجسته‌ترین شاگردان امام هادی {{ع}} می‌توان به عبدالعظیم حسنی، فضل بن شاذان، حسین بن سعید اهوازی، ابن سکیت اهوازی و عثمان بن سعید (نخستین نائب امام زمان {{ع}} در عصر غیبت صغری) اشاره کرد که همگی از دانشمندان و بزرگان علمی عصر خویش بودند.</ref> که همگی از [[دانشمندان]] و بزرگان [[علمی]] روزگار خود به شمار می‌آمدند.		[[شناسایی]] و جذب افراد مستعد و [[تربیت]] و [[تجهیز]] [[شاگردان]] برای حفظ و تقویت [[ارزش‌های مکتبی]] [[تشیع]]، یکی از مهم‌ترین فعالیت‌های [[علمی]] - [[فرهنگی]] پیشوایان معصوم {{عم}} در عرصه [[مبارزات سیاسی]] بوده است. گرچه در دوره‌های مختلف [[اعمال]] فشار از سوی حاکمیت و محدودیت‌هایی که نسبت به [[اهل‌بیت]] {{عم}} و [[پیروان]] آنان صورت می‌گرفت، مانع دستیابی کامل تشنگان [[دانش]] و [[معرفت]] به این سرچشمه جوشان [[علم]] و [[فضیلت]] بود، ولی این اتفاق سبب نمی‌شد [[تربیت شاگردان]] از سوی [[ائمه]] {{عم}} کنار گذاشته شود، بلکه در هر [[زمان]] و مکانی گروه‌های بسیاری موفق می‌شدند خود را از اقیانوس بی‌کران علم و فضلیت اهل‌بیت {{عم}} [[سیراب]] سازند. اوج این رویداد در [[عصر امام باقر]] و [[امام صادق]] {{عم}} بود که به واسطه انتقال [[قدرت]] از [[بنی‌امیه]] به [[بنی‌عباس]]، [[فرصت]] مناسبی برای [[خاندان]] اهل‌بیت {{عم}} فراهم شده بود، اما در زمان‌های دیگر نیز با [[تدابیر]] مختلف، تربیت شاگردان ادامه یافت؛ به طوری که در اوج محاصره‌ها و حصرها یعنی در [[روزگار]] [[امام هادی]] و [[امام حسن عسکری]] {{عم}}، [[شاگردان]] زیادی تحت [[تعلیم و تربیت]] این بزرگان قرار داشتند. به عنوان نمونه شمار [[شاگردان امام هادی]] {{ع}} را بالغ بر صد و هشتادو [[پنج تن]] برشمرده‌اند<ref>ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، اختیار معرفة‌الرجال (رجال کشی)، ص۴۰۹. از برجسته‌ترین شاگردان امام هادی {{ع}} می‌توان به عبدالعظیم حسنی، فضل بن شاذان، حسین بن سعید اهوازی، ابن سکیت اهوازی و عثمان بن سعید (نخستین نائب امام زمان {{ع}} در عصر غیبت صغری) اشاره کرد که همگی از دانشمندان و بزرگان علمی عصر خویش بودند.</ref> که همگی از [[دانشمندان]] و بزرگان [[علمی]] روزگار خود به شمار می‌آمدند.

	[[پیشوایان معصوم]] افزون بر تربیت شاگردان برای برآوردن نیازهای علمی، [[دینی]] و [[سیاسی]] [[مسلمانان]]، [[ارزش‌های مکتبی]] و [[شیعی]] را از گزند [[توطئه‌ها]] و فتنه‌های براندازنده، مصون نگاه می‌داشتند و با [[ارتباط]] مستمر و دائمی که با شاگردان خود برقرار می‌ساختند، مطالبی را که لازم بود در برخورد با حوادث [[روز]] و فتنه‌های جاری بدانند، به آنان می‌آموختند. به عنوان مثال یکی از مهم‌ترین بحثهایی که دنیای [[تسنن]] را در آغاز [[قرن سوم]] دچار [[تفرقه]] و پراکندگی ساخت، درگیری بر سر مسئله [[خلق]] [[قرآن]] یا قدم آن بود. [[حاکمان]] سیاسی به ویژه [[مأمون]]، [[معتصم~~]] [[~~عباسی]] و [[متوکل]] با دامن زدن بر این بحث و [[جانب‌داری]] مقطعی از قائلان یا [[منکران]] این موضوع، گروه‌های [[اسلامی]] را به [[جان]] یکدیگر می‌انداختند. از این‌رو این موضوع به‌شدت جنبه [[سیاسی]] پیدا کرد و از چارچوب [[علمی]] و مباحثات استدلالی و [[عقلی]] خارج شد. [[حاکمان عباسی]] تلاش می‌کردند با ورود [[شیعیان]] به این بحث [[فتنه‌انگیز]] و جنجالی، ضربات خود را بر شیعیان وارد سازند. در چنین شرایطی [[امام هادی]] {{ع}} [[سکوت]] در برابر این بحث را به [[مصلحت]] دانست و هرگونه بحث و بررسی در این مورد را ناروا، [[بیهوده]] و [[بدعت]] اعلام کرد و شیعیان را از ورود به آن به شدت برحذر داشت. آن [[حضرت]] در نامه‌ای به [[احمد بن اسماعیل بن یقطین]] چنین نوشت: [[بسم الله الرحمن الرحیم]]، [[خداوند]] ما و تو را از [[فتنه]] مصون نگه دارد و عصمتی دهد که اگر چنین کنی، خوب است و الا به [[هلاکت]] خواهی افتاد. [[عقیده]] ما بر این است که [[جدال]] و گفت‌و‌گو درباره [[قرآن]]، بدعت است و در این بدعت، هم پرسش‌کننده و هم پاسخ‌دهنده شریکند: پرسش‌کننده بی‌جهت، آنچه را که بر عهده‌اش نیست می‌پرسد و بی‌جهت پاسخ‌دهنده را به خاطر چیزی که بر عهده‌اش نیست، [[تکلیف]] می‌کند. کسی جز خداوند آفریننده نیست و مابقی همه مخلوق هستند. قرآن نیز [[کلام]] خداست. از نزد خود، نامی بر آن نگذار که از [[گمراهان]] خواهی بود. خداوند ما و تو را از افراد با [[ایمان به غیب]] و نیز کسانی که از خدایشان [[خوف]] دارند و از [[قیامت]] در هراسند قرار دهد<ref>ابوجعفر محمد بن علی بن الحسین بن بابویه قمی، التوحید، ص۲۲۴؛ ابوجعفر محمد بن علی ابن‌شهر آشوب مازندرانی، متشابه القرآن و مختلفه، ج۱، ص۶۱. در همین صفحه روایت دیگری از امام سجاد {{ع}} در این باره آمده است که می‌فرماید: قرآن نه خالق است نه مخلوق، بلکه کلام خداست.</ref>.		[[پیشوایان معصوم]] افزون بر تربیت شاگردان برای برآوردن نیازهای علمی، [[دینی]] و [[سیاسی]] [[مسلمانان]]، [[ارزش‌های مکتبی]] و [[شیعی]] را از گزند [[توطئه‌ها]] و فتنه‌های براندازنده، مصون نگاه می‌داشتند و با [[ارتباط]] مستمر و دائمی که با شاگردان خود برقرار می‌ساختند، مطالبی را که لازم بود در برخورد با حوادث [[روز]] و فتنه‌های جاری بدانند، به آنان می‌آموختند. به عنوان مثال یکی از مهم‌ترین بحثهایی که دنیای [[تسنن]] را در آغاز [[قرن سوم]] دچار [[تفرقه]] و پراکندگی ساخت، درگیری بر سر مسئله [[خلق]] [[قرآن]] یا قدم آن بود. [[حاکمان]] سیاسی به ویژه [[مأمون]]، [[معتصم عباسی]] و [[متوکل]] با دامن زدن بر این بحث و [[جانب‌داری]] مقطعی از قائلان یا [[منکران]] این موضوع، گروه‌های [[اسلامی]] را به [[جان]] یکدیگر می‌انداختند. از این‌رو این موضوع به‌شدت جنبه [[سیاسی]] پیدا کرد و از چارچوب [[علمی]] و مباحثات استدلالی و [[عقلی]] خارج شد. [[حاکمان عباسی]] تلاش می‌کردند با ورود [[شیعیان]] به این بحث [[فتنه‌انگیز]] و جنجالی، ضربات خود را بر شیعیان وارد سازند. در چنین شرایطی [[امام هادی]] {{ع}} [[سکوت]] در برابر این بحث را به [[مصلحت]] دانست و هرگونه بحث و بررسی در این مورد را ناروا، [[بیهوده]] و [[بدعت]] اعلام کرد و شیعیان را از ورود به آن به شدت برحذر داشت. آن [[حضرت]] در نامه‌ای به [[احمد بن اسماعیل بن یقطین]] چنین نوشت: [[بسم الله الرحمن الرحیم]]، [[خداوند]] ما و تو را از [[فتنه]] مصون نگه دارد و عصمتی دهد که اگر چنین کنی، خوب است و الا به [[هلاکت]] خواهی افتاد. [[عقیده]] ما بر این است که [[جدال]] و گفت‌و‌گو درباره [[قرآن]]، بدعت است و در این بدعت، هم پرسش‌کننده و هم پاسخ‌دهنده شریکند: پرسش‌کننده بی‌جهت، آنچه را که بر عهده‌اش نیست می‌پرسد و بی‌جهت پاسخ‌دهنده را به خاطر چیزی که بر عهده‌اش نیست، [[تکلیف]] می‌کند. کسی جز خداوند آفریننده نیست و مابقی همه مخلوق هستند. قرآن نیز [[کلام]] خداست. از نزد خود، نامی بر آن نگذار که از [[گمراهان]] خواهی بود. خداوند ما و تو را از افراد با [[ایمان به غیب]] و نیز کسانی که از خدایشان [[خوف]] دارند و از [[قیامت]] در هراسند قرار دهد<ref>ابوجعفر محمد بن علی بن الحسین بن بابویه قمی، التوحید، ص۲۲۴؛ ابوجعفر محمد بن علی ابن‌شهر آشوب مازندرانی، متشابه القرآن و مختلفه، ج۱، ص۶۱. در همین صفحه روایت دیگری از امام سجاد {{ع}} در این باره آمده است که می‌فرماید: قرآن نه خالق است نه مخلوق، بلکه کلام خداست.</ref>.

	امام هادی {{ع}} با ارسال این [[نامه]] که در [[حکم]] یک اعلامیه عمومی برای شیعیان بود، آنان را از [[سقوط]] در ورطه [[فتنه‌انگیزان]] [[حفظ]] کرد و به آنان آموخت که در برابر فتنه‌جویان هوشیار باشند و از ورود به بحث‌هایی که نتیجه‌ای جز [[اختلاف]] و [[تفرقه]] و [[تضعیف]] قوای [[مسلمانان]] ندارد، برحذر داشت.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۲۰۳.</ref>		امام هادی {{ع}} با ارسال این [[نامه]] که در [[حکم]] یک اعلامیه عمومی برای شیعیان بود، آنان را از [[سقوط]] در ورطه [[فتنه‌انگیزان]] [[حفظ]] کرد و به آنان آموخت که در برابر فتنه‌جویان هوشیار باشند و از ورود به بحث‌هایی که نتیجه‌ای جز [[اختلاف]] و [[تفرقه]] و [[تضعیف]] قوای [[مسلمانان]] ندارد، برحذر داشت.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۲۰۳.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-11T14:59:15Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۹
خط ۴۰:		خط ۴۰:

	== [[پاسخ به شبهات]] و ابهامات ==		== [[پاسخ به شبهات]] و ابهامات ==
	یکی از راه‌های [[صیانت از مکتب تشیع]] در [[سیره سیاسی]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} پاسخ به شبهات و ابهامات ریز و [[درشتی]] بود که از سوی [[عالمان]] درباری، فرقه‌های [[منحرف]] و یا [[حاکمان]] [[غاصب]] با [[هدف]] ایجاد [[تزلزل]] در ارکان تشیع مطرح می‌شد و اذهان بسیاری از [[مردم]] [[عوام]] را مشوش می‌ساخت. در [[عصر حضور]] [[پیشوایان معصوم]] [[تبلیغات]] [[مسموم]] [[بنی‌امیه]] و [[بنی عباس]] برضد [[شیعیان]] و [[پیروان]] [[خاندان]] [[اهل بیت]] {{عم}} تا اندازه‌ای گسترده شده بود که حتی [[شیعه]] را همچون [[یهود]] معرفی می‌کردند<ref>ر. ک: ابوعمر احمد بن محمد ابن‌عبد ربّه، العقدالفرید، ج۲، ص۴۱۰؛ شیخ عباس قمی، سفینة البحار.</ref> و این در حالی بود که با توجه به مطالب پیشین، بنی‌امیه که خود پایه‌گذار چنین تبلیغات مسمومی برضد تشیع بودند، تحت تأثیر [[فرهنگ]] [[یهودی]] و [[احادیث]] [[اسرائیلی]] قرار گرفته بودند. در اینجا بیانات مفصلی از [[امام باقر]] {{ع}} را می‌آوریم. این سخنان به [[سیر]] [[تاریخی]] ظلمی که در [[حق]] شیعیان [[اعمال]] شده، اشاره دارد. ایشان در این باره می‌فرماید: ما اهل‌بیت {{عم}}، از [[ستم]] [[قریش]] و صف‌بندی آنان در مقابلمان چه‌ها کشیدیم و شیعیان و [[دوستان]] ما از مردم چه‌ها کشیدند. زمانی که [[رسول خدا]] {{صل}} [[رحلت]] کرد، [[اعلان]] فرمود: که ما به مردم از آن خودشان اولی‌تریم، اما [[قریش]] با کمک یکدیگر این امر را از محور آن خارج کردند. آنان برای رسیدن به [[حکومت]] با [[حق]] و [[اولویت]] ما به حکومت، [[استدلال]] آوردند ولی [[حقّ]] ما را تصاحب کردند. آنگاه حکومت در میان قریش دست‌به‌دست شد تا اینکه دوباره به ما [[اهل‌بیت]] باز گردید. ولی [[مردم]] [[بیعت]] ما را شکستند و برضد ما [[جنگ]] به پا کردند. به طوری که [[امیر مؤمنان]] {{ع}} تا هنگامی که به [[درجه]] رفیع [[شهادت]] نائل آمد، در بخش و نشیب قرار گرفته بود و سپس با فرزندش [[امام حسن]] {{ع}} بیعت کردند و [[وعده]] [[وفاداری]] به او دادند، اما به او نیز [[خیانت]] کردند و پس از آن ما به طور مداوم مورد [[تحقیر]] و [[قهر]] و [[ستم]] قرار گرفتیم و از [[شهر]] و خانه‌مان رانده و از حقوقمان [[محروم]] شدیم و مورد [[قتل]] و [[تهدید]] واقع شدیم. به طوری که [[امنیت]] جانی از خود و [[پیروان]] ما به طور کلی سلب شد و [[دروغگویان]] و [[منکران]] حق، به خاطر [[دروغ]] و انکارشان زمینه را مساعد و در سرتاسر [[کشور اسلامی]] به وسیله دروغ و انکارشان به سردمداران [[جور]] و ستم و [[قضات]] و کاردانان آنها [[تقرب]] جستند و شروع به [[روایت]] [[احادیث]] دروغ و انتشار آن کردند. آنها از زبان ما چیزهایی روایت کردند که نه از زبان ما جاری شده بود و نه به محتوای آنها عمل کرده بودیم، آنها با این کار می‌خواستند ما را میان مردم منفور کرده و تخم [[عداوت]] و [[کینه]] ما را در [[دل]] مردم بکارند. این سیاستی بود که بعد از [[وفات امام حسن]] {{عم}}، در [[زمان]] [[معاویه]] با شدت هرچه بیشتر دنبال می‌شد. به دنبال این [[تبلیغات]] [[مسموم]] بود که همه جا به [[کشتار]] [[شیعیان]] پرداخته و با کوچک‌ترین [[سوء]] ظنی دست‌ها و پاهای آنها را می‌بریدند. کسانی که به [[دوستی]] و [[پیروی]] از ما معروف بودند راهی زندان‌ها شده، اموالشان به [[غارت]] رفته و خانه‌هایشان ویران شد. این رویه تا [[روزگار]] [[عبیدالله بن زیاد]] روزبه‌روز شدت می‌یافت تا آنجا که [[حجاج بن یوسف]] در [[کوفه]] روی کار آمد. او با انواع شکنجه‌ها به [[کشتار]] [[شیعیان]] پرداخت و آنان را به هر [[سوء ظن]] و اتهامی دستگیر می‌کرد. عرصه بر [[پیروان]] ما چنان تنگ شد و کار به جایی رسید که اگر کسی را با صفت [[زندیق]] یا [[کافر]] [[وصف]] می‌کردند، برایش بهتر از آن بود که او را [[شیعه امیرالمؤمنین]] بخوانند. تا جایی که کسانی که به خیر و [[صلاح]] معروف بودند و شاید هم واقعاً افراد [[پرهیزکار]] و [[راستگویی]] بودند، [[احادیث]] شگفت‌انگیزی در رابطه با [[برتری]] برخی از [[حکام]] گذشته [[روایت]] کردند. اموری که نه [[خدا]] چیزی از آنها [[آفریده]] بود و نه چیزی از آنها به وقوع پیوسته بود. [[راویان]] بعدی، [[حقانیت]] این مطالب را [[باور]] داشتند، زیرا این نوع مطالب به کسانی نسبت داده شده بود که به [[کذب]] و کم‌تقوایی (معروف) نبودند<ref>ر. ک: عزالدین بن هبة‌الله ابن ابی الحدید معتزلی، شرح نهج‌البلاغه، ج۱۱، ص۴۴.</ref>.		یکی از راه‌های [[صیانت از مکتب تشیع]] در [[سیره سیاسی]] [[اهل‌بیت]] {{عم}} پاسخ به شبهات و ابهامات ریز و [[درشتی]] بود که از سوی [[عالمان]] درباری، فرقه‌های [[منحرف]] و یا [[حاکمان]] [[غاصب]] با [[هدف]] ایجاد [[تزلزل]] در ارکان تشیع مطرح می‌شد و اذهان بسیاری از [[مردم]] [[عوام]] را مشوش می‌ساخت. در [[عصر حضور]] [[پیشوایان معصوم]] [[تبلیغات]] [[مسموم]] [[بنی‌امیه]] و [[بنی عباس]] برضد [[شیعیان]] و [[پیروان]] [[خاندان]] [[اهل بیت]] {{عم}} تا اندازه‌ای گسترده شده بود که حتی [[شیعه]] را همچون [[یهود]] معرفی می‌کردند<ref>ر. ک: ابوعمر احمد بن محمد ابن‌عبد ربّه، العقدالفرید، ج۲، ص۴۱۰؛ شیخ عباس قمی، سفینة البحار.</ref> و این در حالی بود که با توجه به مطالب پیشین، بنی‌امیه که خود پایه‌گذار چنین تبلیغات مسمومی برضد تشیع بودند، تحت تأثیر [[فرهنگ]] [[یهودی]] و [[احادیث]] [[اسرائیلی]] قرار گرفته بودند. در اینجا بیانات مفصلی از [[امام باقر]] {{ع}} را می‌آوریم. این سخنان به [[سیر]] [[تاریخی]] ظلمی که در [[حق]] شیعیان [[اعمال]] شده، اشاره دارد. ایشان در این باره می‌فرماید: ما اهل‌بیت {{عم}}، از [[ستم]] [[قریش]] و صف‌بندی آنان در مقابلمان چه‌ها کشیدیم و شیعیان و [[دوستان]] ما از مردم چه‌ها کشیدند. زمانی که [[رسول خدا]] {{صل}} [[رحلت]] کرد، [[اعلان]] فرمود: که ما به مردم از آن خودشان اولی‌تریم، اما [[قریش]] با کمک یکدیگر این امر را از محور آن خارج کردند. آنان برای رسیدن به [[حکومت]] با [[حق]] و [[اولویت]] ما به حکومت، [[استدلال]] آوردند ولی [[حقّ]] ما را تصاحب کردند. آنگاه حکومت در میان قریش دست‌به‌دست شد تا اینکه دوباره به ما [[اهل‌بیت]] باز گردید. ولی [[مردم]] [[بیعت]] ما را شکستند و برضد ما [[جنگ]] به پا کردند. به طوری که [[امیر مؤمنان]] {{ع}} تا هنگامی که به [[درجه]] رفیع [[شهادت]] نائل آمد، در بخش و نشیب قرار گرفته بود و سپس با فرزندش [[امام حسن]] {{ع}} بیعت کردند و [[وعده]] [[وفاداری]] به او دادند، اما به او نیز [[خیانت]] کردند و پس از آن ما به طور مداوم مورد [[تحقیر]] و [[قهر]] و [[ستم]] قرار گرفتیم و از [[شهر]] و خانه‌مان رانده و از حقوقمان [[محروم]] شدیم و مورد [[قتل]] و [[تهدید]] واقع شدیم. به طوری که [[امنیت]] جانی از خود و [[پیروان]] ما به طور کلی سلب شد و [[دروغگویان]] و [[منکران]] حق، به خاطر [[دروغ]] و انکارشان زمینه را مساعد و در سرتاسر [[کشور اسلامی]] به وسیله دروغ و انکارشان به سردمداران [[جور]] و ستم و [[قضات]] و کاردانان آنها [[تقرب]] جستند و شروع به [[روایت]] [[احادیث]] دروغ و انتشار آن کردند. آنها از زبان ما چیزهایی روایت کردند که نه از زبان ما جاری شده بود و نه به محتوای آنها عمل کرده بودیم، آنها با این کار می‌خواستند ما را میان مردم منفور کرده و تخم [[عداوت]] و [[کینه]] ما را در [[دل]] مردم بکارند. این سیاستی بود که بعد از [[وفات امام حسن]] {{عم}}، در [[زمان]] [[معاویه]] با شدت هرچه بیشتر دنبال می‌شد. به دنبال این [[تبلیغات]] [[مسموم]] بود که همه جا به [[کشتار]] [[شیعیان]] پرداخته و با کوچک‌ترین [[سوء]] ظنی دست‌ها و پاهای آنها را می‌بریدند. کسانی که به [[دوستی]] و [[پیروی]] از ما معروف بودند راهی زندان‌ها شده، اموالشان به [[غارت]] رفته و خانه‌هایشان ویران شد. این رویه تا [[روزگار]] [[عبیدالله بن زیاد]] روزبه‌روز شدت می‌یافت تا آنجا که [[حجاج بن یوسف]] در [[کوفه]] روی کار آمد. او با انواع شکنجه‌ها به [[کشتار]] [[شیعیان]] پرداخت و آنان را به هر [[سوء ظن]] و اتهامی دستگیر می‌کرد. عرصه بر [[پیروان]] ما چنان تنگ شد و کار به جایی رسید که اگر کسی را با صفت [[زندیق]] یا [[کافر]] وصف می‌کردند، برایش بهتر از آن بود که او را [[شیعه امیرالمؤمنین]] بخوانند. تا جایی که کسانی که به خیر و [[صلاح]] معروف بودند و شاید هم واقعاً افراد [[پرهیزکار]] و [[راستگویی]] بودند، [[احادیث]] شگفت‌انگیزی در رابطه با [[برتری]] برخی از [[حکام]] گذشته [[روایت]] کردند. اموری که نه [[خدا]] چیزی از آنها [[آفریده]] بود و نه چیزی از آنها به وقوع پیوسته بود. [[راویان]] بعدی، [[حقانیت]] این مطالب را [[باور]] داشتند، زیرا این نوع مطالب به کسانی نسبت داده شده بود که به [[کذب]] و کم‌تقوایی (معروف) نبودند<ref>ر. ک: عزالدین بن هبة‌الله ابن ابی الحدید معتزلی، شرح نهج‌البلاغه، ج۱۱، ص۴۴.</ref>.

	در این روایت مفصل [[امام باقر]] {{ع}} به روشنی از [[ظلم]] و ستمی که در [[عصر ائمه]] نسبت به [[اهل‌بیت]] {{عم}} و پیروان و [[محبان]] ایشان روا داشته شد و [[تبلیغات]] مسمومی که برضد آنان به [[راه]] افتاده بود، پرده برداشته است. [[تبلیغاتی]] که متأسفانه در بسیاری از [[مردم]] عامی تأثیر گذاشت و [[شبهات]] و ابهاماتی در اذهان آنان نسبت به [[خاندان رسول خدا]] {{صل}} را پدید آورد.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۲۰۶.</ref>		در این روایت مفصل [[امام باقر]] {{ع}} به روشنی از [[ظلم]] و ستمی که در [[عصر ائمه]] نسبت به [[اهل‌بیت]] {{عم}} و پیروان و [[محبان]] ایشان روا داشته شد و [[تبلیغات]] مسمومی که برضد آنان به [[راه]] افتاده بود، پرده برداشته است. [[تبلیغاتی]] که متأسفانه در بسیاری از [[مردم]] عامی تأثیر گذاشت و [[شبهات]] و ابهاماتی در اذهان آنان نسبت به [[خاندان رسول خدا]] {{صل}} را پدید آورد.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۲۰۶.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T06:47:57Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:12:28Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۴۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = شیعه \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[صیانت از مکتب تشیع در سیره معصوم]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = شیعه \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[صیانت از مکتب تشیع در سیره معصوم]]\| پرسش مرتبط = }}

خط ۵۷:		خط ۵۶:

	[[رده:شیعه]]		[[رده:شیعه]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Bahmani: /* منابع */

2022-07-21T14:27:09Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۵۷
خط ۴۴:		خط ۴۴:

	در این روایت مفصل [[امام باقر]]{{ع}} به روشنی از [[ظلم]] و ستمی که در [[عصر ائمه]] نسبت به [[اهل‌بیت]]{{عم}} و پیروان و [[محبان]] ایشان روا داشته شد و [[تبلیغات]] مسمومی که برضد آنان به [[راه]] افتاده بود، پرده برداشته است. [[تبلیغاتی]] که متأسفانه در بسیاری از [[مردم]] عامی تأثیر گذاشت و [[شبهات]] و ابهاماتی در اذهان آنان نسبت به [[خاندان رسول خدا]]{{صل}} را پدید آورد.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۲۰۶.</ref>		در این روایت مفصل [[امام باقر]]{{ع}} به روشنی از [[ظلم]] و ستمی که در [[عصر ائمه]] نسبت به [[اهل‌بیت]]{{عم}} و پیروان و [[محبان]] ایشان روا داشته شد و [[تبلیغات]] مسمومی که برضد آنان به [[راه]] افتاده بود، پرده برداشته است. [[تبلیغاتی]] که متأسفانه در بسیاری از [[مردم]] عامی تأثیر گذاشت و [[شبهات]] و ابهاماتی در اذهان آنان نسبت به [[خاندان رسول خدا]]{{صل}} را پدید آورد.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۲۰۶.</ref>

			== پرسش مستقیم ==
			* [[سیره اهل بیت در صیانت از مکتب تشیع در برابر اندیشه‌های انحرافی چه بوده است؟ (پرسش)]]

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۲۶

2022-07-21T14:26:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[صیانت از مکتب تشیع در سیره معصوم]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = شیعه \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[صیانت از مکتب تشیع در سیره معصوم]]\| پرسش مرتبط = }}

	==مقدمه==		==مقدمه==

Bahmani در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۲۵

2022-07-21T14:25:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[صیانت از مکتب تشیع در حدیث]] - [[صیانت از مکتب تشیع در اخلاق اسلامی]] - [[صیانت از مکتب تشیع در تاریخ اسلامی]] -~~ [[صیانت از مکتب تشیع در سیره معصوم]]\| پرسش مرتبط = ~~صیانت از مکتب تشیع (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[صیانت از مکتب تشیع در سیره معصوم]]\| پرسش مرتبط = }}

	==مقدمه==		==مقدمه==
خط ۵۳:		خط ۵۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~صیانت از مکتب تشیع~~]]		[[رده:شیعه]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T16:33:35Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[صیانت از مکتب تشیع در حدیث]] - [[صیانت از مکتب تشیع در اخلاق اسلامی]] - [[صیانت از مکتب تشیع در تاریخ اسلامی]] - [[صیانت از مکتب تشیع در سیره معصوم]]\| پرسش مرتبط = صیانت از مکتب تشیع (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[صیانت از مکتب تشیع در حدیث]] - [[صیانت از مکتب تشیع در اخلاق اسلامی]] - [[صیانت از مکتب تشیع در تاریخ اسلامی]] - [[صیانت از مکتب تشیع در سیره معصوم]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[صیانت از مکتب تشیع (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:45:40Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۱۵
خط ۴۶:		خط ۴۶:

	در این روایت مفصل [[امام باقر]]{{ع}} به روشنی از [[ظلم]] و ستمی که در [[عصر ائمه]] نسبت به [[اهل‌بیت]]{{عم}} و پیروان و [[محبان]] ایشان روا داشته شد و [[تبلیغات]] مسمومی که برضد آنان به [[راه]] افتاده بود، پرده برداشته است. [[تبلیغاتی]] که متأسفانه در بسیاری از [[مردم]] عامی تأثیر گذاشت و [[شبهات]] و ابهاماتی در اذهان آنان نسبت به [[خاندان رسول خدا]]{{صل}} را پدید آورد.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۲۰۶.</ref>		در این روایت مفصل [[امام باقر]]{{ع}} به روشنی از [[ظلم]] و ستمی که در [[عصر ائمه]] نسبت به [[اهل‌بیت]]{{عم}} و پیروان و [[محبان]] ایشان روا داشته شد و [[تبلیغات]] مسمومی که برضد آنان به [[راه]] افتاده بود، پرده برداشته است. [[تبلیغاتی]] که متأسفانه در بسیاری از [[مردم]] عامی تأثیر گذاشت و [[شبهات]] و ابهاماتی در اذهان آنان نسبت به [[خاندان رسول خدا]]{{صل}} را پدید آورد.<ref>[[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور]]، ص ۲۰۶.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T20:09:04Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۳۹
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:136812498.jpg\|22px]] [[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|'''سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور''']]		# [[پرونده:136812498.jpg\|22px]] [[محمد ملک‌زاده\|ملک‌زاده، محمد]]، [[سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور (کتاب)\|'''سیره سیاسی معصومان در عصر حاکمیت جور''']]