طلحه در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Ali: تغییرمسیر به طلحة بن عبیدالله تیمی در تاریخ اسلامی

2023-08-07T12:41:59Z

تغییرمسیر به طلحة بن عبیدالله تیمی در تاریخ اسلامی

Wasity: جایگزینی متن - 'روز خندق' به 'روز خندق'

2023-03-07T22:07:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۱:۳۷
خط ۱۱۷:		خط ۱۱۷:
	گفت: "به خدا [[سوگند]] که او چنان است که گفتی و اگر بر مردم [[حکومت]] یابد، آنان را به [[راه راست]] ببرد و [[راه]] روشن را در پیش گیرد؛ جز این که در او خصلت‌هایی است: [[شوخی]] کردن در انجمن، [[استبداد]] [[رأی]]، و بی اعتنایی به مردم در عین [[جوانی]]".		گفت: "به خدا [[سوگند]] که او چنان است که گفتی و اگر بر مردم [[حکومت]] یابد، آنان را به [[راه راست]] ببرد و [[راه]] روشن را در پیش گیرد؛ جز این که در او خصلت‌هایی است: [[شوخی]] کردن در انجمن، [[استبداد]] [[رأی]]، و بی اعتنایی به مردم در عین [[جوانی]]".

	گفتم: ای [[عمر]]، چرا [[روز~~]] [[~~خندق]] او را کم سن نشمردید، هنگامی که [[عمرو بن عبدود]] بیرون تاخت و دلاوران ترسیدند و [[پیران]] از برابر او عقب نشینی کردند، و نیز روز [[بدر]] هنگامی که سر از تن حریفان بر می‌گرفت؟ و چرا در [[قبول اسلام]] از او پیش نیفتادید؟ گفت: "بس کن ای پسر عباس! مگر می‌خواهی با من چنان کنی که پدرت و علی {{ع}} با [[ابو بکر]] کردند، روزی که هر دو نزد وی رفتند؟" پس نخواستم که او را به [[خشم]] آورم و ساکت شدم.		گفتم: ای [[عمر]]، چرا [[روز خندق]] او را کم سن نشمردید، هنگامی که [[عمرو بن عبدود]] بیرون تاخت و دلاوران ترسیدند و [[پیران]] از برابر او عقب نشینی کردند، و نیز روز [[بدر]] هنگامی که سر از تن حریفان بر می‌گرفت؟ و چرا در [[قبول اسلام]] از او پیش نیفتادید؟ گفت: "بس کن ای پسر عباس! مگر می‌خواهی با من چنان کنی که پدرت و علی {{ع}} با [[ابو بکر]] کردند، روزی که هر دو نزد وی رفتند؟" پس نخواستم که او را به [[خشم]] آورم و ساکت شدم.

	گفت: "ای پسر [[عباس]]، به [[خدا]] [[سوگند]] که پسر عمویت [[علی]] {{ع}} از همه [[مردم]] به [[خلافت]] سزاوارتر است لکن [[قریش]] زیر بار او نمی‌رود و اگر بر مردم [[حکومت]] یابد. البته ایشان را به [[صراط مستقیم]] [[هدایت]] کند، چنان که راهی جز آن نیابند"<ref>تاریخ الیعقوبی، یعقوبی، ج۲، ص۱۵۸.</ref>. اما [[طلحه]] با همه این [[تفاسیر]] در اغلب موارد با [[عمر]] موافق بود. به عنوان نمونه وقتی خبر کشته شدن [[مظهر بن رافع]]<ref>نقل شده، مظهر بن رافع حارثی ده کارگر نیرومند از شام آورده بود که روی زمین‌های او کار کنند. مظهر آنها را به خیبر آورد و سه روز آنجا ماند. مردی از یهودیان نزد کارگران آمد و گفت: "شما مسیحی هستید و ما یهودی و مالکان این زمین‌ها عرب‌هایی هستند که به زور شمشیر بر ما چیره شده‌اند. شما ده نفرید و یک نفر عرب، شما را از سرزمین خودتان که سرزمین شراب و برکت است، در حال بردگی به اینجا آورده است؟ چون از دهکده ما بیرون رفتید او را بکشید". آنها گفتند: ما اسلحه نداریم. یهودیان هم تعدادی خنجر به آنها دادند. سپس مظهر همراه آنها حرکت کرد و چون آنها به منطقه ثبار رسیدند، به یکی از ایشان که کارهای او را می‌کرد، گفت: "پیش من بیا. در این موقع همه در حالی که خنجرها را کشیده بودند، به او حمله کردند. مظهر به سرعت برای برداشتن شمشیر خود که میان بارش بود، دوید، ولی پیش از آنکه به آن برسد آنها شکمش را دریدند و با شتاب، خودشان را به خیبر رساندند. یهودیان نیز به آنها را پناه و زاد و توشه دادند و آنها را یاری کردند تا به شام باز گردند.</ref> به عمر رسید. عمر برای مردم خطبه‌ای خواند. او نخست [[حمد]] و [[ستایش خدا]] را به جا آورد و سپس گفت: "ای مردم، [[یهودیان]]، مظهر بن رافع را کشتند و آنها در [[زمان]] [[رسول خدا]] {{صل}} هم بر [[عبدالله بن سهل]] تاختند و او را کشتند. بدون تردید [[یهودیان خیبر]] [[دشمن]] ما هستند. هر کس آنجا [[مالی]] دارد، تحویل بگیرد، زیرا به زودی به آنها [[حمله]] خواهیم کرد. در این هنگام [[طلحه]] از میان جمعیت برخاست و گفت: "[[تصمیم]] [[درستی]] گرفته‌ای و انشاء [[الله]] موفق باشی. [[عمر]] به طلحه گفت: "آیا کسانی هم که با تو هستند، چنین عقیده‌ای دارند؟" پس همه [[مهاجران]] و [[انصار]] گفتند: آری، این چنین است. و عمر از این جهت شادمان شد<ref>المغازی، واقدی، ج۲، ص۷۱۷.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[طلحة بن عبیدالله تیمی (مقاله)\|مقاله «طلحة بن عبیدالله تیمی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\| دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص:۵۲۸-۵۳۰.</ref>		گفت: "ای پسر [[عباس]]، به [[خدا]] [[سوگند]] که پسر عمویت [[علی]] {{ع}} از همه [[مردم]] به [[خلافت]] سزاوارتر است لکن [[قریش]] زیر بار او نمی‌رود و اگر بر مردم [[حکومت]] یابد. البته ایشان را به [[صراط مستقیم]] [[هدایت]] کند، چنان که راهی جز آن نیابند"<ref>تاریخ الیعقوبی، یعقوبی، ج۲، ص۱۵۸.</ref>. اما [[طلحه]] با همه این [[تفاسیر]] در اغلب موارد با [[عمر]] موافق بود. به عنوان نمونه وقتی خبر کشته شدن [[مظهر بن رافع]]<ref>نقل شده، مظهر بن رافع حارثی ده کارگر نیرومند از شام آورده بود که روی زمین‌های او کار کنند. مظهر آنها را به خیبر آورد و سه روز آنجا ماند. مردی از یهودیان نزد کارگران آمد و گفت: "شما مسیحی هستید و ما یهودی و مالکان این زمین‌ها عرب‌هایی هستند که به زور شمشیر بر ما چیره شده‌اند. شما ده نفرید و یک نفر عرب، شما را از سرزمین خودتان که سرزمین شراب و برکت است، در حال بردگی به اینجا آورده است؟ چون از دهکده ما بیرون رفتید او را بکشید". آنها گفتند: ما اسلحه نداریم. یهودیان هم تعدادی خنجر به آنها دادند. سپس مظهر همراه آنها حرکت کرد و چون آنها به منطقه ثبار رسیدند، به یکی از ایشان که کارهای او را می‌کرد، گفت: "پیش من بیا. در این موقع همه در حالی که خنجرها را کشیده بودند، به او حمله کردند. مظهر به سرعت برای برداشتن شمشیر خود که میان بارش بود، دوید، ولی پیش از آنکه به آن برسد آنها شکمش را دریدند و با شتاب، خودشان را به خیبر رساندند. یهودیان نیز به آنها را پناه و زاد و توشه دادند و آنها را یاری کردند تا به شام باز گردند.</ref> به عمر رسید. عمر برای مردم خطبه‌ای خواند. او نخست [[حمد]] و [[ستایش خدا]] را به جا آورد و سپس گفت: "ای مردم، [[یهودیان]]، مظهر بن رافع را کشتند و آنها در [[زمان]] [[رسول خدا]] {{صل}} هم بر [[عبدالله بن سهل]] تاختند و او را کشتند. بدون تردید [[یهودیان خیبر]] [[دشمن]] ما هستند. هر کس آنجا [[مالی]] دارد، تحویل بگیرد، زیرا به زودی به آنها [[حمله]] خواهیم کرد. در این هنگام [[طلحه]] از میان جمعیت برخاست و گفت: "[[تصمیم]] [[درستی]] گرفته‌ای و انشاء [[الله]] موفق باشی. [[عمر]] به طلحه گفت: "آیا کسانی هم که با تو هستند، چنین عقیده‌ای دارند؟" پس همه [[مهاجران]] و [[انصار]] گفتند: آری، این چنین است. و عمر از این جهت شادمان شد<ref>المغازی، واقدی، ج۲، ص۷۱۷.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[طلحة بن عبیدالله تیمی (مقاله)\|مقاله «طلحة بن عبیدالله تیمی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\| دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص:۵۲۸-۵۳۰.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'سیره نویسان' به 'سیره‌نویسان'

2022-11-20T13:15:37Z

جایگزینی متن - 'سیره نویسان' به 'سیره‌نویسان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۴۵
خط ۱۴۲:		خط ۱۴۲:
	[[ابو بشر عابدی]] گوید: "در [[مدینه]] بودم که عثمان کشته شد. [[مهاجران]] و [[انصار]] و از جمله طلحه و [[زبیر]] به نزد امام علی {{ع}} آمدند و گفتند: ای [[ابا الحسن]]، بیا تا با تو [[بیعت]] کنیم. امام علی {{ع}} فرمود: "مرا به [[خلافت]] بر شما حاجتی نیست؛ هر کس را [[انتخاب]] کنید، من هم با شمایم و به او [[رضایت]] می‌دهم؛ شما را به خدا قسم می‌دهم که دیگری را انتخاب کنید". آنها گفتند: کسی جز تو را انتخاب نمی‌کنیم. پس از [[کشته شدن عثمان]] بارها به [[حضور امام]] آمدند و در نهایت گفتند: کار مردم بی [[خلیفه]] سامان نمی‌گیرد". به [[نقلی]] بعد از [[قتل عثمان]] زمانی که موضوع [[انتخاب خلیفه]] مطرح شد، امام علی {{ع}} به باغ [[بنی عمرو بن جندول]] رفت و به [[ابی عمره]] گفت: در را ببند. "لحظاتی بعد مردم آمدند و در زدند و وارد [[خانه]] شدند که [[طلحه]] و [[زبیر]] نیز با آنها بودند. آنها گفتند: ای [[علی]]! دستت را پیش بیاور تا با تو [[بیعت]] کنیم. [[امام]] {{ع}} فرمود: "مکرر نزد من آمده و رفته‌اید و اینک باز آمده‌اید؛ سخنی به شما می‌گویم که اگر آن را بپذیرید، خواست شما را می‌پذیرم و گرنه بدان حاجتی ندارم. گفتند: هر چه بگویی می‌پذیریم ان شاء [[الله]]. آنگاه [[امام علی]] {{ع}} بالای [[منبر]] رفت و در [[اجتماع]] بزرگ [[مردم]] فرمود: "[[خلافت]] بر شما را نمی‌خواستم اما [[اصرار]] کردید که خلیفة شما باشم. بدانید که بدون نظر شما کاری نمی‌کنم؛ بدانید که کلیدهای [[اموال]] شما با من است اما بدون نظر شما یک [[درهم]] از آن برنمی دارم آیا [[رضایت]] می‌دهید؟" مردم گفتند: آری. امام {{ع}} گفت: "خدایا! [[شاهد]] باش" آنگاه با این شرایط با آنها بیعت کرد و قبل از همه طلحه و زبیر با آن [[حضرت]] بیعت کردند. وقتی طلحه بیعت می‌کرد، [[حبیب]] بن ابی [[ذویب]] گفت: "بیعت را کسی آغاز کرد که دستش ناقص است و این کار به سرانجام نمی‌رسد"<ref>تاریخ الطبری، طبری، ج۴، ص۴۲۷-۴۳۵.</ref>.		[[ابو بشر عابدی]] گوید: "در [[مدینه]] بودم که عثمان کشته شد. [[مهاجران]] و [[انصار]] و از جمله طلحه و [[زبیر]] به نزد امام علی {{ع}} آمدند و گفتند: ای [[ابا الحسن]]، بیا تا با تو [[بیعت]] کنیم. امام علی {{ع}} فرمود: "مرا به [[خلافت]] بر شما حاجتی نیست؛ هر کس را [[انتخاب]] کنید، من هم با شمایم و به او [[رضایت]] می‌دهم؛ شما را به خدا قسم می‌دهم که دیگری را انتخاب کنید". آنها گفتند: کسی جز تو را انتخاب نمی‌کنیم. پس از [[کشته شدن عثمان]] بارها به [[حضور امام]] آمدند و در نهایت گفتند: کار مردم بی [[خلیفه]] سامان نمی‌گیرد". به [[نقلی]] بعد از [[قتل عثمان]] زمانی که موضوع [[انتخاب خلیفه]] مطرح شد، امام علی {{ع}} به باغ [[بنی عمرو بن جندول]] رفت و به [[ابی عمره]] گفت: در را ببند. "لحظاتی بعد مردم آمدند و در زدند و وارد [[خانه]] شدند که [[طلحه]] و [[زبیر]] نیز با آنها بودند. آنها گفتند: ای [[علی]]! دستت را پیش بیاور تا با تو [[بیعت]] کنیم. [[امام]] {{ع}} فرمود: "مکرر نزد من آمده و رفته‌اید و اینک باز آمده‌اید؛ سخنی به شما می‌گویم که اگر آن را بپذیرید، خواست شما را می‌پذیرم و گرنه بدان حاجتی ندارم. گفتند: هر چه بگویی می‌پذیریم ان شاء [[الله]]. آنگاه [[امام علی]] {{ع}} بالای [[منبر]] رفت و در [[اجتماع]] بزرگ [[مردم]] فرمود: "[[خلافت]] بر شما را نمی‌خواستم اما [[اصرار]] کردید که خلیفة شما باشم. بدانید که بدون نظر شما کاری نمی‌کنم؛ بدانید که کلیدهای [[اموال]] شما با من است اما بدون نظر شما یک [[درهم]] از آن برنمی دارم آیا [[رضایت]] می‌دهید؟" مردم گفتند: آری. امام {{ع}} گفت: "خدایا! [[شاهد]] باش" آنگاه با این شرایط با آنها بیعت کرد و قبل از همه طلحه و زبیر با آن [[حضرت]] بیعت کردند. وقتی طلحه بیعت می‌کرد، [[حبیب]] بن ابی [[ذویب]] گفت: "بیعت را کسی آغاز کرد که دستش ناقص است و این کار به سرانجام نمی‌رسد"<ref>تاریخ الطبری، طبری، ج۴، ص۴۲۷-۴۳۵.</ref>.

	نظر اکثر مردم حاضر در صحنه [[بیعت با امام علی]] {{ع}} و [[اجماع]] نظر [[~~سیره~~]] ~~نویسان~~ این است که بعد از [[کشته شدن عثمان]]، طلحه و زبیر با میل و بدون [[اکراه]] با امام علی {{ع}} بیعت کردند و بعد از آن، از نظر خود برگشتند و بیعت خود را با [[نیرنگ]] شکستند<ref>شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۴، ص۷.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[طلحة بن عبیدالله تیمی (مقاله)\|مقاله «طلحة بن عبیدالله تیمی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\| دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص:۵۳۶.</ref>		نظر اکثر مردم حاضر در صحنه [[بیعت با امام علی]] {{ع}} و [[اجماع]] نظر [[سیره‌نویسان]] این است که بعد از [[کشته شدن عثمان]]، طلحه و زبیر با میل و بدون [[اکراه]] با امام علی {{ع}} بیعت کردند و بعد از آن، از نظر خود برگشتند و بیعت خود را با [[نیرنگ]] شکستند<ref>شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۴، ص۷.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[طلحة بن عبیدالله تیمی (مقاله)\|مقاله «طلحة بن عبیدالله تیمی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\| دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص:۵۳۶.</ref>

	== طلحه و درخواست [[امارت]] از امام علی {{ع}} ==		== طلحه و درخواست [[امارت]] از امام علی {{ع}} ==

Wasity: جایگزینی متن - 'عکس العمل' به 'عکس‌العمل'

2022-10-16T13:34:59Z

جایگزینی متن - 'عکس العمل' به 'عکس‌العمل'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۰۴
خط ۱۳۰:		خط ۱۳۰:
	عثمان، بعد از [[عزل]] [[ولید]] از [[حکومت]] [[کوفه]]، [[سعید بن عاص]] را [[حاکم کوفه]] کرد و چون [[سعید]] به عنوان [[نماینده]] [[حکومت]] به [[کوفه]] وارد شد، پیش از آنکه به [[منبر]] برود، [[دستور]] داد منبری را که [[ولید]] بر روی آن می‌رفته، بشویند. او می‌گفت: ولید، [[نجس]] و [[پلید]] بوده است.		عثمان، بعد از [[عزل]] [[ولید]] از [[حکومت]] [[کوفه]]، [[سعید بن عاص]] را [[حاکم کوفه]] کرد و چون [[سعید]] به عنوان [[نماینده]] [[حکومت]] به [[کوفه]] وارد شد، پیش از آنکه به [[منبر]] برود، [[دستور]] داد منبری را که [[ولید]] بر روی آن می‌رفته، بشویند. او می‌گفت: ولید، [[نجس]] و [[پلید]] بوده است.

	چون مدتی از حکومت سعید در کوفه گذشت، کارهای ناپسندی از او دیده شد و در [[مصرف اموال]]، دخالت خود سرانه کرد. روزی گفت: "این [[سرزمین]] تفرجگاه [[قریش]] است". [[مالک اشتر]] به او گفت: "چیزی را که [[خدا]] در سایه [[شمشیر]] و سرنیزه به ما داده، بستان خود و قومت می‌شماری؟" آن گاه با هفتاد سوار از [[اهل کوفه]] پیش [[عثمان]] رفتند و [[بدرفتاری]] [[سعید بن عاص]] را به عثمان خبر دادند، و خواستار [[عزل]] او شدند. مالک اشتر و [[یاران]] او روزها در [[مدینه]] ماندند اما از عثمان ~~عکس العملی~~ درباره عزل سعید ندیدند. در این مدت [[حکام]] عثمان، از جمله، [[عبدالله بن سعد بن ابی سرح]] از [[مصر]]، [[معاویه]] از [[شام]]، [[عبدالله بن عامر]] از [[بصره]] و سعید بن عاص از کوفه پیش وی آمدند و مدتی در مدینه ماندند، اما عثمان آنها را به شهرشان باز نمی‌گردانید؛ زیرا نمی‌خواست سعید را به کوفه بفرستد و نیز عزل او را خوش نداشت تا این که از [[شهرها]] نامه‌هایی رسید که از زیادی [[خراج]] و [[آشفتگی]] [[کارها]] [[شکایت]] کرده بودند. عثمان با همه [[حاکمان]] صحبت کرد و نظر آنها را جویا شد. معاویه گفت: "[[سپاه]] من که از من [[راضی]] است". [[عبدالله بن عامر بن کریز]] گفت: "هر کس [[ولایت]] خود را سامان دهد؛ من ولایت خود را سامان می‌دهم". عبدالله بن سعد بن ابی سرح گفت: "عزل یک [[حاکم]] به خاطر [[مردم]] و [[نصب حاکم]] دیگر چندان مشکل نیست". سعید بن عاص گفت: "اگر چنین کنی، کار عزل و نصب حاکم به دست [[مردم کوفه]] خواهد بود که در [[مسجد]]، حلقه حلقه نشسته‌اند و جز [[گفتگو]] و تحریک کاری ندارند. آنها را به منطقه [[جنگ]] بفرست تا همه [[فکر]] آنها [[جنگیدن]] روی اسب باشد". [[عمرو بن عاص]] [[سخن]] او را شنید و به [[مسجد]] آمد و [[طلحه]] و [[زبیر]] را دید که در گوشه‌ای نشسته‌اند. آنها گفتند: پیش ما بیا و پرسیدند: چه خبری داری؟ [[عمرو عاص]] گفت: "خبر بد؛ کار [[بدی]] نبود که [[عثمان]] به اجرای آن [[فرمان]] نداد". و چون اشتر آمد، طلحه و زبیر به او گفتند: [[حاکم]] شما که با [[خواندن]] [[خطابه]] در مقابل او [[ایستاده]] بودید، برگشت و [[مأمور]] است که شما را به منطقه جنگ بفرستد". اشتر گفت: "به [[خدا]] ما از [[بدرفتاری]] او [[شکایت]] داشتیم ولی حالا دیگر ایستاده‌ایم. به خدا اگر هزینه ام تمام نشده بود و اسبم [[قدرت]] داشت، زودتر از او به [[کوفه]] می‌رفتم تا نگذارم به آنجا وارد شود". طلحه و زبیر به او گفتند: ما وسائل رفتن تو را فراهم می‌کنیم و هر یک از آنها پنجاه هزار [[درهم]] به او [[قرض]] دادند که آنها را میان [[یاران]] خود تقسیم کرد و به سوی کوفه حرکت کرد و زودتر از [[سعید]] به آنجا رسید و در حالی که [[شمشیر]] خود را به گردن آویخته بود، بالای [[منبر]] رفت و گفت: "حاکم شما که از بد [[رفتاری]] وی شکایت داشتید، باز می‌گردد و او را مأمور کرده‌اند که شما را به منطقه جنگ بفرستد. با من [[بیعت]] کنید که نگذاریم به کوفه باز گردد". ده هزار نفر از [[مردم کوفه]] با او بیعت کردند و او پنهانی از [[شهر]] بیرون رفت و [[راه]] [[مدینه]] و [[مکه]] را در پیش گرفت و در واقصه به سعید رسید و قضیه را به او گفت و او نیز به سوی مدینه بازگشت و اشتر به عثمان نوشت: "جلوگیری ما از ورود حاکم تو برای این نبود که کار [[حکومت]] تو را تباه کنیم، بلکه به سبب بدرفتاری او بود و [[زحمت]] هائی که برای ما فراهم می‌کرد؛ هر که را می‌خواهی به [[حکومت]] بفرست". [[عثمان]] به آنها نوشت: ببینید در ایام [[عمر بن خطاب]] [[حاکم]] شما چه کسی بوده، هم او را حاکم کنید. آنها نیز [[ابو موسی اشعری]] را حاکم خود کردند<ref>تاریخ الیعقوبی، یعقوبی، ج۲، ص۱۶۵؛ مروج الذهب، مسعودی، ج۲، ص۳۳۷؛ الغدیر، علامه امینی، ج۸، ص۱۲۱.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[طلحة بن عبیدالله تیمی (مقاله)\|مقاله «طلحة بن عبیدالله تیمی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\| دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص:۵۳۱-۵۳۳.</ref>		چون مدتی از حکومت سعید در کوفه گذشت، کارهای ناپسندی از او دیده شد و در [[مصرف اموال]]، دخالت خود سرانه کرد. روزی گفت: "این [[سرزمین]] تفرجگاه [[قریش]] است". [[مالک اشتر]] به او گفت: "چیزی را که [[خدا]] در سایه [[شمشیر]] و سرنیزه به ما داده، بستان خود و قومت می‌شماری؟" آن گاه با هفتاد سوار از [[اهل کوفه]] پیش [[عثمان]] رفتند و [[بدرفتاری]] [[سعید بن عاص]] را به عثمان خبر دادند، و خواستار [[عزل]] او شدند. مالک اشتر و [[یاران]] او روزها در [[مدینه]] ماندند اما از عثمان عکس‌العملی درباره عزل سعید ندیدند. در این مدت [[حکام]] عثمان، از جمله، [[عبدالله بن سعد بن ابی سرح]] از [[مصر]]، [[معاویه]] از [[شام]]، [[عبدالله بن عامر]] از [[بصره]] و سعید بن عاص از کوفه پیش وی آمدند و مدتی در مدینه ماندند، اما عثمان آنها را به شهرشان باز نمی‌گردانید؛ زیرا نمی‌خواست سعید را به کوفه بفرستد و نیز عزل او را خوش نداشت تا این که از [[شهرها]] نامه‌هایی رسید که از زیادی [[خراج]] و [[آشفتگی]] [[کارها]] [[شکایت]] کرده بودند. عثمان با همه [[حاکمان]] صحبت کرد و نظر آنها را جویا شد. معاویه گفت: "[[سپاه]] من که از من [[راضی]] است". [[عبدالله بن عامر بن کریز]] گفت: "هر کس [[ولایت]] خود را سامان دهد؛ من ولایت خود را سامان می‌دهم". عبدالله بن سعد بن ابی سرح گفت: "عزل یک [[حاکم]] به خاطر [[مردم]] و [[نصب حاکم]] دیگر چندان مشکل نیست". سعید بن عاص گفت: "اگر چنین کنی، کار عزل و نصب حاکم به دست [[مردم کوفه]] خواهد بود که در [[مسجد]]، حلقه حلقه نشسته‌اند و جز [[گفتگو]] و تحریک کاری ندارند. آنها را به منطقه [[جنگ]] بفرست تا همه [[فکر]] آنها [[جنگیدن]] روی اسب باشد". [[عمرو بن عاص]] [[سخن]] او را شنید و به [[مسجد]] آمد و [[طلحه]] و [[زبیر]] را دید که در گوشه‌ای نشسته‌اند. آنها گفتند: پیش ما بیا و پرسیدند: چه خبری داری؟ [[عمرو عاص]] گفت: "خبر بد؛ کار [[بدی]] نبود که [[عثمان]] به اجرای آن [[فرمان]] نداد". و چون اشتر آمد، طلحه و زبیر به او گفتند: [[حاکم]] شما که با [[خواندن]] [[خطابه]] در مقابل او [[ایستاده]] بودید، برگشت و [[مأمور]] است که شما را به منطقه جنگ بفرستد". اشتر گفت: "به [[خدا]] ما از [[بدرفتاری]] او [[شکایت]] داشتیم ولی حالا دیگر ایستاده‌ایم. به خدا اگر هزینه ام تمام نشده بود و اسبم [[قدرت]] داشت، زودتر از او به [[کوفه]] می‌رفتم تا نگذارم به آنجا وارد شود". طلحه و زبیر به او گفتند: ما وسائل رفتن تو را فراهم می‌کنیم و هر یک از آنها پنجاه هزار [[درهم]] به او [[قرض]] دادند که آنها را میان [[یاران]] خود تقسیم کرد و به سوی کوفه حرکت کرد و زودتر از [[سعید]] به آنجا رسید و در حالی که [[شمشیر]] خود را به گردن آویخته بود، بالای [[منبر]] رفت و گفت: "حاکم شما که از بد [[رفتاری]] وی شکایت داشتید، باز می‌گردد و او را مأمور کرده‌اند که شما را به منطقه جنگ بفرستد. با من [[بیعت]] کنید که نگذاریم به کوفه باز گردد". ده هزار نفر از [[مردم کوفه]] با او بیعت کردند و او پنهانی از [[شهر]] بیرون رفت و [[راه]] [[مدینه]] و [[مکه]] را در پیش گرفت و در واقصه به سعید رسید و قضیه را به او گفت و او نیز به سوی مدینه بازگشت و اشتر به عثمان نوشت: "جلوگیری ما از ورود حاکم تو برای این نبود که کار [[حکومت]] تو را تباه کنیم، بلکه به سبب بدرفتاری او بود و [[زحمت]] هائی که برای ما فراهم می‌کرد؛ هر که را می‌خواهی به [[حکومت]] بفرست". [[عثمان]] به آنها نوشت: ببینید در ایام [[عمر بن خطاب]] [[حاکم]] شما چه کسی بوده، هم او را حاکم کنید. آنها نیز [[ابو موسی اشعری]] را حاکم خود کردند<ref>تاریخ الیعقوبی، یعقوبی، ج۲، ص۱۶۵؛ مروج الذهب، مسعودی، ج۲، ص۳۳۷؛ الغدیر، علامه امینی، ج۸، ص۱۲۱.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[طلحة بن عبیدالله تیمی (مقاله)\|مقاله «طلحة بن عبیدالله تیمی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\| دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص:۵۳۱-۵۳۳.</ref>

	== [[طلحه]] از [[مخالفان]] عثمان ==		== [[طلحه]] از [[مخالفان]] عثمان ==

Wasity: جایگزینی متن - 'اهل بصره' به 'اهل بصره'

2022-10-02T11:04:33Z

جایگزینی متن - 'اهل بصره' به 'اهل بصره'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۳۴
خط ۱۶۹:		خط ۱۶۹:

	== طلحه؛ امام [[کفر]] ==		== طلحه؛ امام [[کفر]] ==
	[[حمیری]] می‌گوید: [[عبد الحمید]] و [[عبد الصمد بن محمد]]، هر دو از [[حنان بن سدیر]] برایم نقل کردند که گفت: من از امام صادق {{ع}} شنیدم که می‌فرمود: "عده‌ای از [[اهل بصره]] نزد من آمدند و از من درباره طلحه و زبیر پرسیدند. گفتم: از [[پیشوایان]] کفر بودند؛ چون علی {{ع}} در [[روز]] [[جنگ]] بصره بعد از آنکه صف آرایی کرد، به [[یاران]] خود فرمود: "بر این [[مردم]] پیش‌دستی نکنید؛ بگذارید تا من میان خودم و [[خدا]] و میان ایشان عذری نداشته باشم". آن گاه برخاست و در برابر [[لشکر]] [[بصره]] فریاد زد: "ای [[اهل]] ~~بصره~~! آیا از من ستمی در [[قضاوت]] سراغ دارید؟" گفتند: نه. فرمود: "آیا [[حیف]] و میل در [[بیت المال]] و در نحوه تقسیم آن سراغ دارید؟" گفتند: نه. فرمود: "آیا [[آشفتگی]] به [[دنیا]] را از من دیده‌اید که [[مال]] دنیا را به خودم و خاندانم اختصاص داده و به شما نداده باشم؟ و از این جهت است که از در [[ستیزه]] در آمده و [[بیعت]] مرا می‌شکنید؟" گفتند: نه. فرمود: "آیا حدود خدا را درباره شما و دیگران [[اجرا]] نکرده‌ام؟" گفتند: نه. فرمود: "پس چرا بیعت من شکسته می‌شود و بیعت دیگران شکسته نمی‌شود؟ همانا من آغاز و انجام این کار را بررسی کردم و جز [[کفر]] و یا [[شمشیر]]، چیز دیگری نیافتم". آنگاه متوجه [[اصحاب]] خود شد و فرمود: "[[خدای تعالی]] در کتابش می‌فرماید:		[[حمیری]] می‌گوید: [[عبد الحمید]] و [[عبد الصمد بن محمد]]، هر دو از [[حنان بن سدیر]] برایم نقل کردند که گفت: من از امام صادق {{ع}} شنیدم که می‌فرمود: "عده‌ای از [[اهل بصره]] نزد من آمدند و از من درباره طلحه و زبیر پرسیدند. گفتم: از [[پیشوایان]] کفر بودند؛ چون علی {{ع}} در [[روز]] [[جنگ]] بصره بعد از آنکه صف آرایی کرد، به [[یاران]] خود فرمود: "بر این [[مردم]] پیش‌دستی نکنید؛ بگذارید تا من میان خودم و [[خدا]] و میان ایشان عذری نداشته باشم". آن گاه برخاست و در برابر [[لشکر]] [[بصره]] فریاد زد: "ای [[اهل بصره]]! آیا از من ستمی در [[قضاوت]] سراغ دارید؟" گفتند: نه. فرمود: "آیا [[حیف]] و میل در [[بیت المال]] و در نحوه تقسیم آن سراغ دارید؟" گفتند: نه. فرمود: "آیا [[آشفتگی]] به [[دنیا]] را از من دیده‌اید که [[مال]] دنیا را به خودم و خاندانم اختصاص داده و به شما نداده باشم؟ و از این جهت است که از در [[ستیزه]] در آمده و [[بیعت]] مرا می‌شکنید؟" گفتند: نه. فرمود: "آیا حدود خدا را درباره شما و دیگران [[اجرا]] نکرده‌ام؟" گفتند: نه. فرمود: "پس چرا بیعت من شکسته می‌شود و بیعت دیگران شکسته نمی‌شود؟ همانا من آغاز و انجام این کار را بررسی کردم و جز [[کفر]] و یا [[شمشیر]]، چیز دیگری نیافتم". آنگاه متوجه [[اصحاب]] خود شد و فرمود: "[[خدای تعالی]] در کتابش می‌فرماید:
	{{متن قرآن\|وَإِنْ نَكَثُوا أَيْمَانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُوا فِي دِينِكُمْ فَقَاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَا أَيْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ}}<ref>"و اگر پیمانشان را پس از بستن بشکنند و به دینتان طعنه زنند با پیشگامان کفر که به هیچ پیمانی پایبند نیستند کارزار کنید باشد که باز ایستند" سوره توبه، آیه ۱۲.</ref>.		{{متن قرآن\|وَإِنْ نَكَثُوا أَيْمَانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُوا فِي دِينِكُمْ فَقَاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَا أَيْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ}}<ref>"و اگر پیمانشان را پس از بستن بشکنند و به دینتان طعنه زنند با پیشگامان کفر که به هیچ پیمانی پایبند نیستند کارزار کنید باشد که باز ایستند" سوره توبه، آیه ۱۲.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-11T14:59:17Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۹
خط ۱۶۳:		خط ۱۶۳:
	هنگامی که طلحه و [[زبیر]] به همراه [[عایشه]] به سوی [[مکه]] و سپس [[بصره]] عازم شدند، [[امام علی]] {{ع}} [[سخنرانی]] کرد و فرمود: "ای مردم! عایشه به همراه طلحه و زبیر به بصره می‌رود و طلحه و زبیر، هر کدام [[خلافت]] را برای خود می‌خواهند؛ بدانید که هرگز به این آرزویشان دست پیدا نخواهند کرد و اگر هم برسند، به [[جان]] هم خواهند افتاد و یکدیگر را خواهند کشت. به خدا قسم، از این زنی که سوار بر شتر به سوی بصره می‌رود، هیچ کار خیری ساخته نیست، جز [[معصیت]] و [[طغیان]]! او همراهان خود را به [[هلاکت]] و سرافکندگی خواهند رساند. یک سوم آنها کشته و یک سوم آنها فرار می‌کنند و یک سوم دیگر [[توبه]] می‌‌کنند. آن سه ([[طلحه]] و [[زبیر]] و [[عایشه]]) خود می‌دانند که بر [[خطا]] هستند و چه بسا که عالمانی به واسطه [[جهل]] خود کشته می‌شوند"<ref>شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۱، ص۲۳۳.</ref>.		هنگامی که طلحه و [[زبیر]] به همراه [[عایشه]] به سوی [[مکه]] و سپس [[بصره]] عازم شدند، [[امام علی]] {{ع}} [[سخنرانی]] کرد و فرمود: "ای مردم! عایشه به همراه طلحه و زبیر به بصره می‌رود و طلحه و زبیر، هر کدام [[خلافت]] را برای خود می‌خواهند؛ بدانید که هرگز به این آرزویشان دست پیدا نخواهند کرد و اگر هم برسند، به [[جان]] هم خواهند افتاد و یکدیگر را خواهند کشت. به خدا قسم، از این زنی که سوار بر شتر به سوی بصره می‌رود، هیچ کار خیری ساخته نیست، جز [[معصیت]] و [[طغیان]]! او همراهان خود را به [[هلاکت]] و سرافکندگی خواهند رساند. یک سوم آنها کشته و یک سوم آنها فرار می‌کنند و یک سوم دیگر [[توبه]] می‌‌کنند. آن سه ([[طلحه]] و [[زبیر]] و [[عایشه]]) خود می‌دانند که بر [[خطا]] هستند و چه بسا که عالمانی به واسطه [[جهل]] خود کشته می‌شوند"<ref>شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۱، ص۲۳۳.</ref>.

	[[امام]] در نامه‌ای به [[مردم کوفه]] می‌نویسد: [[مردم]] بر [[عثمان]] شوریدند و من به عنوان یکی از [[مهاجران]] و نه فردی دیگر، مردم را از [[افراط]] و نیز عثمان را از [[تفریط]] باز می‌داشتم. از طرفی مردم را آرام می‌کردم تا مسئله به [[سلامت]] حل شود و از طرفی، عثمان را [[نصیحت]] می‌‌کردم که شیوه [[حکومت]] داری صحیح را در پیش گیرد. با این ~~[[وصف]]،~~ طلحه و زبیر، برعکس من، مردم را بیشتر به برخورد با عثمان [[تشویق]] می‌کردند و نیز با عثمان برای [[اصلاح]] امور کاری نداشتند و به عبارت دیگر، برای برخورد افراطی مردم باعثمان زمینه چینی می‌کردند <ref>شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۱۴، ص۸ (به نقل از کتاب جمل ابن اسحاق).</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[طلحة بن عبیدالله تیمی (مقاله)\|مقاله «طلحة بن عبیدالله تیمی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\| دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص:۵۳۹-۵۴۱.</ref>		[[امام]] در نامه‌ای به [[مردم کوفه]] می‌نویسد: [[مردم]] بر [[عثمان]] شوریدند و من به عنوان یکی از [[مهاجران]] و نه فردی دیگر، مردم را از [[افراط]] و نیز عثمان را از [[تفریط]] باز می‌داشتم. از طرفی مردم را آرام می‌کردم تا مسئله به [[سلامت]] حل شود و از طرفی، عثمان را [[نصیحت]] می‌‌کردم که شیوه [[حکومت]] داری صحیح را در پیش گیرد. با این وصف، طلحه و زبیر، برعکس من، مردم را بیشتر به برخورد با عثمان [[تشویق]] می‌کردند و نیز با عثمان برای [[اصلاح]] امور کاری نداشتند و به عبارت دیگر، برای برخورد افراطی مردم باعثمان زمینه چینی می‌کردند <ref>شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۱۴، ص۸ (به نقل از کتاب جمل ابن اسحاق).</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[طلحة بن عبیدالله تیمی (مقاله)\|مقاله «طلحة بن عبیدالله تیمی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\| دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص:۵۳۹-۵۴۱.</ref>

	== سخن [[امام صادق]] {{ع}} درباره طلحه ==		== سخن [[امام صادق]] {{ع}} درباره طلحه ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T06:52:19Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:18:01Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۴۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = طلحه		\| موضوع مرتبط = طلحه

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T07:10:06Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''~~[[طلحه]]~~''' است. "'''[[طلحه]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[طلحه در تراجم و رجال]] - [[طلحه در تاریخ اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = طلحه
			\| عنوان مدخل = [[طلحه]]
			\| مداخل مرتبط = [[طلحه در تراجم و رجال]] - [[طلحه در تاریخ اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

Wasity: جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

2022-05-08T12:39:08Z

جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۰۹
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	در [[جنگ احد]] هنگامی که شایع شد، [[محمد]] کشته شد؛ [[لشکر اسلام]] به سه دسته تقسیم شدند: گروهی فرار کردند و تا سه [[روز]] هم معلوم نبود که به کجا فرار کرده‌اند؛ مانند [[عثمان بن عفان]] و [[ولید بن عقبه]] و [[حارثة بن زید]]، و چون پس از سه روز به [[مدینه]] آمدند، رسول خدا{{صل}} بدان‌ها فرمود: "خیلی [[راه]] رفتید!"<ref>السیرة النبویه، ابن هشام (ترجمه: رسولی محلاتی)، ج۲، ص۱۰۵.</ref> و گروهی مانند [[عمر بن خطاب]] و [[طلحة بن عبید الله]] به پشت [[جبهه]] رفتند و در آنجا [[منتظر]] بودند تا ببینند چه خواهد شد که در همان حال یکی از [[مسلمانان]] به نام [[انس بن نضر]] - عموی [[انس بن مالک]] - از کنار آنها عبور کرد و با [[ناراحتی]] پرسید: برای چه این جا نشسته‌اید؟ گفتند: رسول خدا{{صل}} کشته شد (دیگر کجا برویم؟) [[انس]] گفت: "[[زندگی]] پس از [[مرگ]] رسول خدا{{صل}} به چه درد می‌خورد! برخیزید و به میدان [[جنگ]] بروید تا شما هم مانند او شربت [[شهادت]] را بنوشید". دسته سوم، کسانی بودند که در آن موقع [[فداکاری]] بی‌سابقه‌ای از خود نشان دادند و پروانه‌وار دور رسول خدا{{صل}} را گرفته بودند و مانع [[آزار]] و حمله [[دشمن]] به آن [[حضرت]] می‌شدند؛ از آن جمله: [[علی بن ابی طالب]]، [[ابو دجانه انصاری]]، [[سهل بن حنیف]]، [[سعد بن أبی وقاص]] و [[طلحة بن زید]]<ref>السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۸۳؛ تاریخ الطبری، طبری، ج۲، ص۱۹۹؛ الکامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۹؛ الارشاد، شیخ مفید، ج۱، ص۸۳-۸۵.</ref>.		در [[جنگ احد]] هنگامی که شایع شد، [[محمد]] کشته شد؛ [[لشکر اسلام]] به سه دسته تقسیم شدند: گروهی فرار کردند و تا سه [[روز]] هم معلوم نبود که به کجا فرار کرده‌اند؛ مانند [[عثمان بن عفان]] و [[ولید بن عقبه]] و [[حارثة بن زید]]، و چون پس از سه روز به [[مدینه]] آمدند، رسول خدا{{صل}} بدان‌ها فرمود: "خیلی [[راه]] رفتید!"<ref>السیرة النبویه، ابن هشام (ترجمه: رسولی محلاتی)، ج۲، ص۱۰۵.</ref> و گروهی مانند [[عمر بن خطاب]] و [[طلحة بن عبید الله]] به پشت [[جبهه]] رفتند و در آنجا [[منتظر]] بودند تا ببینند چه خواهد شد که در همان حال یکی از [[مسلمانان]] به نام [[انس بن نضر]] - عموی [[انس بن مالک]] - از کنار آنها عبور کرد و با [[ناراحتی]] پرسید: برای چه این جا نشسته‌اید؟ گفتند: رسول خدا{{صل}} کشته شد (دیگر کجا برویم؟) [[انس]] گفت: "[[زندگی]] پس از [[مرگ]] رسول خدا{{صل}} به چه درد می‌خورد! برخیزید و به میدان [[جنگ]] بروید تا شما هم مانند او شربت [[شهادت]] را بنوشید". دسته سوم، کسانی بودند که در آن موقع [[فداکاری]] بی‌سابقه‌ای از خود نشان دادند و پروانه‌وار دور رسول خدا{{صل}} را گرفته بودند و مانع [[آزار]] و حمله [[دشمن]] به آن [[حضرت]] می‌شدند؛ از آن جمله: [[علی بن ابی طالب]]، [[ابو دجانه انصاری]]، [[سهل بن حنیف]]، [[سعد بن أبی وقاص]] و [[طلحة بن زید]]<ref>السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۸۳؛ تاریخ الطبری، طبری، ج۲، ص۱۹۹؛ الکامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۹؛ الارشاد، شیخ مفید، ج۱، ص۸۳-۸۵.</ref>.

	در لحظات سخت [[جنگ احد]] که [[سپاه]] [[پیامبر]]{{صل}} از هم پاشیده بود، [[رسول خدا]]{{صل}} با چند نفر از [[یاران خاص]] خود که اطرافش را حلقه‌وار گرفته بودند، هم چنان به بالای [[کوه]] [[أحد]] می‌رفت تا این که به دهانه دره کوه رسید. پیامبر{{صل}} در آنجا لحظاتی استراحت کرد [[امام علی]]{{ع}} رفت تا قدری آب برای پیامبر{{صل}} بیاورد. [[امام]]{{ع}} سپر خود را پر از آب کرد و برای رسول خدا{{صل}} آورد. [[حضرت]] خواست از آن بیاشامد، ~~لیکن~~ چون آب، بدبو بود از [[آشامیدن]] آن صرف نظر کرد و خون‌های صورتش را با آن شستشو داد و باقیمانده‌اش را روی سر خود ریخت و فرمود: "[[خشم خداوند]] نسبت به آن کسانی که صورت پیامبرشان را [[خون]] آلود کردند، شدید و سخت شد" در این هنگام جمعی از [[قریش]] به سرکردگی [[خالد بن ولید]] خود را بر فراز کوه و بالای سر رسول خدا{{صل}} رسانیدند. حضرت فرمود: "خدایا اینها نمی‌توانند بر ما [[برتری]] داشته باشند. در آن حال گروهی از [[اصحاب]] برخاسته و آنها را از آنجا متفرق کردند.		در لحظات سخت [[جنگ احد]] که [[سپاه]] [[پیامبر]]{{صل}} از هم پاشیده بود، [[رسول خدا]]{{صل}} با چند نفر از [[یاران خاص]] خود که اطرافش را حلقه‌وار گرفته بودند، هم چنان به بالای [[کوه]] [[أحد]] می‌رفت تا این که به دهانه دره کوه رسید. پیامبر{{صل}} در آنجا لحظاتی استراحت کرد [[امام علی]]{{ع}} رفت تا قدری آب برای پیامبر{{صل}} بیاورد. [[امام]]{{ع}} سپر خود را پر از آب کرد و برای رسول خدا{{صل}} آورد. [[حضرت]] خواست از آن بیاشامد، لکن چون آب، بدبو بود از [[آشامیدن]] آن صرف نظر کرد و خون‌های صورتش را با آن شستشو داد و باقیمانده‌اش را روی سر خود ریخت و فرمود: "[[خشم خداوند]] نسبت به آن کسانی که صورت پیامبرشان را [[خون]] آلود کردند، شدید و سخت شد" در این هنگام جمعی از [[قریش]] به سرکردگی [[خالد بن ولید]] خود را بر فراز کوه و بالای سر رسول خدا{{صل}} رسانیدند. حضرت فرمود: "خدایا اینها نمی‌توانند بر ما [[برتری]] داشته باشند. در آن حال گروهی از [[اصحاب]] برخاسته و آنها را از آنجا متفرق کردند.

	زخم‌های فراوان و سنگینی دو زرهی که بر تن رسول خدا{{صل}} بود و [[ضعف]] و بی‌حالی آن حضرت را به کلی بی‌حال کرده بود. به طوری که وقتی خواست برخیزد و روی سنگی که در آنجا بود، بنشیند نتوانست؛ از این رو [[طلحه]] که پس از تردید و کنار کشیدن، به اطرافیان پیامبر{{صل}} ملحق شده بود، [[خم]] شد و آن حضرت را بر پشت خود سوار کرد و کنار سنگ برد و چون هنگام ظهر شده بود، آماده [[نماز خواندن]] شدند ~~لیکن~~ پیامبر{{صل}} از شدت ضعف و بی‌حالی، آن [[روز]] [[نماز]] را نشسته خواندند<ref>السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۸۶.</ref>.		زخم‌های فراوان و سنگینی دو زرهی که بر تن رسول خدا{{صل}} بود و [[ضعف]] و بی‌حالی آن حضرت را به کلی بی‌حال کرده بود. به طوری که وقتی خواست برخیزد و روی سنگی که در آنجا بود، بنشیند نتوانست؛ از این رو [[طلحه]] که پس از تردید و کنار کشیدن، به اطرافیان پیامبر{{صل}} ملحق شده بود، [[خم]] شد و آن حضرت را بر پشت خود سوار کرد و کنار سنگ برد و چون هنگام ظهر شده بود، آماده [[نماز خواندن]] شدند لکن پیامبر{{صل}} از شدت ضعف و بی‌حالی، آن [[روز]] [[نماز]] را نشسته خواندند<ref>السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۸۶.</ref>.

	[[طلحه]] می‌گوید: [[پیامبر]]{{صل}} هنگامی که بر کشتگان [[أحد]] [[نماز]] گزاردند، فرمودند: "من [[گواه]] اینان خواهم بود". [[ابوبکر]] گفت: "ای [[رسول خدا]]، مگر آنها [[برادران]] ما نبودند و ما هم مانند ایشان [[جهاد]] نکردیم؟" پیامبر{{صل}} فرمود: "چرا، ولی اولاً، این گروه بهره و [[نصیبی]] از این [[جنگ]] نبردند، ثانیاً، نمی‌دانم شما بعد از من چه [[کارها]] خواهید کرد. در این حال ابوبکر گریست و گفت: "مگر ما بعد از شما زنده خواهیم بود؟"<ref>المغازی، واقدی، ج۱، ص۳۱۰.</ref>		[[طلحه]] می‌گوید: [[پیامبر]]{{صل}} هنگامی که بر کشتگان [[أحد]] [[نماز]] گزاردند، فرمودند: "من [[گواه]] اینان خواهم بود". [[ابوبکر]] گفت: "ای [[رسول خدا]]، مگر آنها [[برادران]] ما نبودند و ما هم مانند ایشان [[جهاد]] نکردیم؟" پیامبر{{صل}} فرمود: "چرا، ولی اولاً، این گروه بهره و [[نصیبی]] از این [[جنگ]] نبردند، ثانیاً، نمی‌دانم شما بعد از من چه [[کارها]] خواهید کرد. در این حال ابوبکر گریست و گفت: "مگر ما بعد از شما زنده خواهیم بود؟"<ref>المغازی، واقدی، ج۱، ص۳۱۰.</ref>
خط ۱۱۶:		خط ۱۱۶:
	گفتم: ای [[عمر]]، چرا [[روز]] [[خندق]] او را کم سن نشمردید، هنگامی که [[عمرو بن عبدود]] بیرون تاخت و دلاوران ترسیدند و [[پیران]] از برابر او عقب نشینی کردند، و نیز روز [[بدر]] هنگامی که سر از تن حریفان بر می‌گرفت؟ و چرا در [[قبول اسلام]] از او پیش نیفتادید؟ گفت: "بس کن ای پسر عباس! مگر می‌خواهی با من چنان کنی که پدرت و علی{{ع}} با [[ابو بکر]] کردند، روزی که هر دو نزد وی رفتند؟" پس نخواستم که او را به [[خشم]] آورم و ساکت شدم.		گفتم: ای [[عمر]]، چرا [[روز]] [[خندق]] او را کم سن نشمردید، هنگامی که [[عمرو بن عبدود]] بیرون تاخت و دلاوران ترسیدند و [[پیران]] از برابر او عقب نشینی کردند، و نیز روز [[بدر]] هنگامی که سر از تن حریفان بر می‌گرفت؟ و چرا در [[قبول اسلام]] از او پیش نیفتادید؟ گفت: "بس کن ای پسر عباس! مگر می‌خواهی با من چنان کنی که پدرت و علی{{ع}} با [[ابو بکر]] کردند، روزی که هر دو نزد وی رفتند؟" پس نخواستم که او را به [[خشم]] آورم و ساکت شدم.

	گفت: "ای پسر [[عباس]]، به [[خدا]] [[سوگند]] که پسر عمویت [[علی]]{{ع}} از همه [[مردم]] به [[خلافت]] سزاوارتر است ~~لیکن~~ [[قریش]] زیر بار او نمی‌رود و اگر بر مردم [[حکومت]] یابد. البته ایشان را به [[صراط مستقیم]] [[هدایت]] کند، چنان که راهی جز آن نیابند"<ref>تاریخ الیعقوبی، یعقوبی، ج۲، ص۱۵۸.</ref>. اما [[طلحه]] با همه این [[تفاسیر]] در اغلب موارد با [[عمر]] موافق بود. به عنوان نمونه وقتی خبر کشته شدن [[مظهر بن رافع]]<ref>نقل شده، مظهر بن رافع حارثی ده کارگر نیرومند از شام آورده بود که روی زمین‌های او کار کنند. مظهر آنها را به خیبر آورد و سه روز آنجا ماند. مردی از یهودیان نزد کارگران آمد و گفت: "شما مسیحی هستید و ما یهودی و مالکان این زمین‌ها عرب‌هایی هستند که به زور شمشیر بر ما چیره شده‌اند. شما ده نفرید و یک نفر عرب، شما را از سرزمین خودتان که سرزمین شراب و برکت است، در حال بردگی به اینجا آورده است؟ چون از دهکده ما بیرون رفتید او را بکشید". آنها گفتند: ما اسلحه نداریم. یهودیان هم تعدادی خنجر به آنها دادند. سپس مظهر همراه آنها حرکت کرد و چون آنها به منطقه ثبار رسیدند، به یکی از ایشان که کارهای او را می‌کرد، گفت: "پیش من بیا. در این موقع همه در حالی که خنجرها را کشیده بودند، به او حمله کردند. مظهر به سرعت برای برداشتن شمشیر خود که میان بارش بود، دوید، ولی پیش از آنکه به آن برسد آنها شکمش را دریدند و با شتاب، خودشان را به خیبر رساندند. یهودیان نیز به آنها را پناه و زاد و توشه دادند و آنها را یاری کردند تا به شام باز گردند.</ref> به عمر رسید. عمر برای مردم خطبه‌ای خواند. او نخست [[حمد]] و [[ستایش خدا]] را به جا آورد و سپس گفت: "ای مردم، [[یهودیان]]، مظهر بن رافع را کشتند و آنها در [[زمان]] [[رسول خدا]]{{صل}} هم بر [[عبدالله بن سهل]] تاختند و او را کشتند. بدون تردید [[یهودیان خیبر]] [[دشمن]] ما هستند. هر کس آنجا [[مالی]] دارد، تحویل بگیرد، زیرا به زودی به آنها [[حمله]] خواهیم کرد. در این هنگام [[طلحه]] از میان جمعیت برخاست و گفت: "[[تصمیم]] [[درستی]] گرفته‌ای و انشاء [[الله]] موفق باشی. [[عمر]] به طلحه گفت: "آیا کسانی هم که با تو هستند، چنین عقیده‌ای دارند؟" پس همه [[مهاجران]] و [[انصار]] گفتند: آری، این چنین است. و عمر از این جهت شادمان شد<ref>المغازی، واقدی، ج۲، ص۷۱۷.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[طلحة بن عبیدالله تیمی (مقاله)\|مقاله «طلحة بن عبیدالله تیمی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\| دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص:۵۲۸-۵۳۰.</ref>		گفت: "ای پسر [[عباس]]، به [[خدا]] [[سوگند]] که پسر عمویت [[علی]]{{ع}} از همه [[مردم]] به [[خلافت]] سزاوارتر است لکن [[قریش]] زیر بار او نمی‌رود و اگر بر مردم [[حکومت]] یابد. البته ایشان را به [[صراط مستقیم]] [[هدایت]] کند، چنان که راهی جز آن نیابند"<ref>تاریخ الیعقوبی، یعقوبی، ج۲، ص۱۵۸.</ref>. اما [[طلحه]] با همه این [[تفاسیر]] در اغلب موارد با [[عمر]] موافق بود. به عنوان نمونه وقتی خبر کشته شدن [[مظهر بن رافع]]<ref>نقل شده، مظهر بن رافع حارثی ده کارگر نیرومند از شام آورده بود که روی زمین‌های او کار کنند. مظهر آنها را به خیبر آورد و سه روز آنجا ماند. مردی از یهودیان نزد کارگران آمد و گفت: "شما مسیحی هستید و ما یهودی و مالکان این زمین‌ها عرب‌هایی هستند که به زور شمشیر بر ما چیره شده‌اند. شما ده نفرید و یک نفر عرب، شما را از سرزمین خودتان که سرزمین شراب و برکت است، در حال بردگی به اینجا آورده است؟ چون از دهکده ما بیرون رفتید او را بکشید". آنها گفتند: ما اسلحه نداریم. یهودیان هم تعدادی خنجر به آنها دادند. سپس مظهر همراه آنها حرکت کرد و چون آنها به منطقه ثبار رسیدند، به یکی از ایشان که کارهای او را می‌کرد، گفت: "پیش من بیا. در این موقع همه در حالی که خنجرها را کشیده بودند، به او حمله کردند. مظهر به سرعت برای برداشتن شمشیر خود که میان بارش بود، دوید، ولی پیش از آنکه به آن برسد آنها شکمش را دریدند و با شتاب، خودشان را به خیبر رساندند. یهودیان نیز به آنها را پناه و زاد و توشه دادند و آنها را یاری کردند تا به شام باز گردند.</ref> به عمر رسید. عمر برای مردم خطبه‌ای خواند. او نخست [[حمد]] و [[ستایش خدا]] را به جا آورد و سپس گفت: "ای مردم، [[یهودیان]]، مظهر بن رافع را کشتند و آنها در [[زمان]] [[رسول خدا]]{{صل}} هم بر [[عبدالله بن سهل]] تاختند و او را کشتند. بدون تردید [[یهودیان خیبر]] [[دشمن]] ما هستند. هر کس آنجا [[مالی]] دارد، تحویل بگیرد، زیرا به زودی به آنها [[حمله]] خواهیم کرد. در این هنگام [[طلحه]] از میان جمعیت برخاست و گفت: "[[تصمیم]] [[درستی]] گرفته‌ای و انشاء [[الله]] موفق باشی. [[عمر]] به طلحه گفت: "آیا کسانی هم که با تو هستند، چنین عقیده‌ای دارند؟" پس همه [[مهاجران]] و [[انصار]] گفتند: آری، این چنین است. و عمر از این جهت شادمان شد<ref>المغازی، واقدی، ج۲، ص۷۱۷.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[طلحة بن عبیدالله تیمی (مقاله)\|مقاله «طلحة بن عبیدالله تیمی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\| دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص:۵۲۸-۵۳۰.</ref>

	==نقش طلحه در [[جنگ قادسیه]]==		==نقش طلحه در [[جنگ قادسیه]]==
خط ۱۴۴:		خط ۱۴۴:
	[[نقل]] شده، پس از بیعت، طلحه به امام{{ع}} گفت: "به من اجازه بده که به [[بصره]] بروم و به همراه سپاهی بزرگ برگردم". امام{{ع}} به او فرمود: "درباره آن می‌اندیشم"<ref>تاریخ الطبری، طبری، ج۴، ص۴۳۸.</ref>. طلحه و زبیر از امام{{ع}} خواستند که [[امارت کوفه]] و بصره را به آنها دهد. علی{{ع}} فرمود: "پیش من بمانید که به حضور شما خوشدل باشم، زیرا که از دوری‌تان ملول می‌شوم"<ref>تاریخ الطبری، طبری، ج۴، ص۳۴۸.</ref>.		[[نقل]] شده، پس از بیعت، طلحه به امام{{ع}} گفت: "به من اجازه بده که به [[بصره]] بروم و به همراه سپاهی بزرگ برگردم". امام{{ع}} به او فرمود: "درباره آن می‌اندیشم"<ref>تاریخ الطبری، طبری، ج۴، ص۴۳۸.</ref>. طلحه و زبیر از امام{{ع}} خواستند که [[امارت کوفه]] و بصره را به آنها دهد. علی{{ع}} فرمود: "پیش من بمانید که به حضور شما خوشدل باشم، زیرا که از دوری‌تان ملول می‌شوم"<ref>تاریخ الطبری، طبری، ج۴، ص۳۴۸.</ref>.

	[[امام علی]]{{ع}} [[کارگزاران]] [[عثمان]] را از [[شهرها]] کنار گذاشت مگر [[ابو موسی اشعری]] که [[مالک اشتر]] درباره او با امام علی{{ع}} [[سخن]] گفت، پس [[امام]]{{ع}} او را باقی گذاشت. امام علی{{ع}} [[قثم بن عباس]] را [[والی]] [[مکه]]، [[عبید الله بن عباس]] را والی [[یمن]]، [[قیس بن سعد بن عباده]] را والی [[مصر]] و [[عثمان بن حنیف]] را [[والی بصره]] قرار داد. [[طلحه]] و [[زبیر]] نزد امام{{ع}} آمدند و گفتند: پس از [[پیامبر خدا]] به ما [[جفا]] شد؛ اکنون ما را در کار خود [[شریک]] کن. امام{{ع}} فرمود: شما در [[نیرومندی]] و [[راستی]] دو شریک من و در [[ناتوانی]] و گرانباری دو [[یاور]] من هستید. امام{{ع}} [[فرمانداری]] یمن را به طلحه و فرمانداری یمامه و [[بحرین]] را به زبیر داد، ~~لیکن~~ چون حکمشان را داد، آنها به امام{{ع}} گفتند: از این [[صله رحم]] جزای [[خیر خواهی]] دید. امام{{ع}} به آن دو فرمود: [[زمامداری]] بر [[مسلمانان]] را با صله رحم چه کار! و امام علی{{ع}} با شنیدن این سخن [[حکم]] را از آن دو پس گرفت. آنها از این کار برآشفتند و گفتند: دیگران را بر ما برگزیدی؟ امام{{ع}} فرمود: "اگر [[حرص]] شما آشکار نمی‌شد، من به شما [[عقیده]] داشتم". بعضی [[نقل]] کردند که [[مغیرة بن شعبه]] به امام علی{{ع}} گفت: "ای [[امیر مؤمنان]]! طلحه را به یمن و زبیر را به بحرین بفرست و حکم فرمانداری [[شام]] را برای [[معاویه]] بنویس و هرگاه [[کارها]] [[منظم]] شد، هر چه خواستی درباره ایشان بکن". پس [[علی]]{{ع}} در این باره به او پاسخی نداد<ref>تاریخ الیعقوبی، یعقوبی، ج۲، ص۱۸۰.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[طلحة بن عبیدالله تیمی (مقاله)\|مقاله «طلحة بن عبیدالله تیمی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\| دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص:۵۳۷.</ref>		[[امام علی]]{{ع}} [[کارگزاران]] [[عثمان]] را از [[شهرها]] کنار گذاشت مگر [[ابو موسی اشعری]] که [[مالک اشتر]] درباره او با امام علی{{ع}} [[سخن]] گفت، پس [[امام]]{{ع}} او را باقی گذاشت. امام علی{{ع}} [[قثم بن عباس]] را [[والی]] [[مکه]]، [[عبید الله بن عباس]] را والی [[یمن]]، [[قیس بن سعد بن عباده]] را والی [[مصر]] و [[عثمان بن حنیف]] را [[والی بصره]] قرار داد. [[طلحه]] و [[زبیر]] نزد امام{{ع}} آمدند و گفتند: پس از [[پیامبر خدا]] به ما [[جفا]] شد؛ اکنون ما را در کار خود [[شریک]] کن. امام{{ع}} فرمود: شما در [[نیرومندی]] و [[راستی]] دو شریک من و در [[ناتوانی]] و گرانباری دو [[یاور]] من هستید. امام{{ع}} [[فرمانداری]] یمن را به طلحه و فرمانداری یمامه و [[بحرین]] را به زبیر داد، لکن چون حکمشان را داد، آنها به امام{{ع}} گفتند: از این [[صله رحم]] جزای [[خیر خواهی]] دید. امام{{ع}} به آن دو فرمود: [[زمامداری]] بر [[مسلمانان]] را با صله رحم چه کار! و امام علی{{ع}} با شنیدن این سخن [[حکم]] را از آن دو پس گرفت. آنها از این کار برآشفتند و گفتند: دیگران را بر ما برگزیدی؟ امام{{ع}} فرمود: "اگر [[حرص]] شما آشکار نمی‌شد، من به شما [[عقیده]] داشتم". بعضی [[نقل]] کردند که [[مغیرة بن شعبه]] به امام علی{{ع}} گفت: "ای [[امیر مؤمنان]]! طلحه را به یمن و زبیر را به بحرین بفرست و حکم فرمانداری [[شام]] را برای [[معاویه]] بنویس و هرگاه [[کارها]] [[منظم]] شد، هر چه خواستی درباره ایشان بکن". پس [[علی]]{{ع}} در این باره به او پاسخی نداد<ref>تاریخ الیعقوبی، یعقوبی، ج۲، ص۱۸۰.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی\|کاظمی، محمد ایوب]]، [[طلحة بن عبیدالله تیمی (مقاله)\|مقاله «طلحة بن عبیدالله تیمی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)\| دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص:۵۳۷.</ref>

	==طلحه و آغاز [[فتنه]]==		==طلحه و آغاز [[فتنه]]==