طیبات - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۳

2024-02-29T10:43:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[طیبات در قرآن]] \| پرسش مرتبط = }}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[طیبات در قرآن~~]] - [[طیبات در حدیث]] - [[طیبات در کلام اسلامی~~]]\| پرسش مرتبط = ~~طیبات (پرسش)~~}}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	منظور آن دسته از آیاتی است که [[فلسفه نبوت]] را در [[حیات]] [[معنوی]] بیان می‌کند و مرزبندی برای بهره‌گیری از نعمات و [[لذت‌ها]] مانند خوردن، [[آشامیدن]] و منزل گزیدن و مانند آن معین می‌کند و افزون بر اینکه جهت [[معنوی]] به [[زندگی]] می‌دهد، معیار هم [[تعیین]] می‌کند و آن استفاده از طیبات است. طرح طیب در [[رسالت]] [[نبی]]، نوعی [[جهان‌بینی دینی]] و [[معنوی]]، حتی شیوه بیان است. “طیب” در لغت به معنای [[پاک]]، نظیف و [[طاهر]] معقول است که به تعبیری از آن متناسب به آنچه در [[دنیا]] و [[طبیعت]] وجود دارد، استفاده شود، مانند [[شهر]] [[پاک]]، هوای [[پاک]]، محیط [[پاک]]، [[جامعه]] [[پاک]] و [[رزق]] [[پاک]] و غذای [[پاک]]، [[سخن]] [[پاک]]، [[سلام]] [[پاک]]، [[همسران]] [[پاک]]، و [[فرزندان]] [[پاک]] و طیب. به همین [[دلیل]] در معیار کلی می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ}}<ref>«و چیزهای پاکیزه را بر آنان حلال» سوره اعراف، آیه ۱۵۷.</ref>. اما در برخی [[آیات]] مصادیق و موارد آن را [[تعیین]] می‌کند. اما مهم این است کسی که به [[تعالیم دین]] [[حنیف]] عمل می‌کند، برخوردار از [[حیات]] طیب می‌شود.		منظور آن دسته از آیاتی است که [[فلسفه نبوت]] را در [[حیات]] [[معنوی]] بیان می‌کند و مرزبندی برای بهره‌گیری از نعمات و [[لذت‌ها]] مانند خوردن، [[آشامیدن]] و منزل گزیدن و مانند آن معین می‌کند و افزون بر اینکه جهت [[معنوی]] به [[زندگی]] می‌دهد، معیار هم [[تعیین]] می‌کند و آن استفاده از طیبات است. طرح طیب در [[رسالت]] [[نبی]]، نوعی [[جهان‌بینی دینی]] و [[معنوی]]، حتی شیوه بیان است. “طیب” در لغت به معنای [[پاک]]، نظیف و [[طاهر]] معقول است که به تعبیری از آن متناسب به آنچه در [[دنیا]] و [[طبیعت]] وجود دارد، استفاده شود، مانند [[شهر]] [[پاک]]، هوای [[پاک]]، محیط [[پاک]]، [[جامعه]] [[پاک]] و [[رزق]] [[پاک]] و غذای [[پاک]]، [[سخن]] [[پاک]]، [[سلام]] [[پاک]]، [[همسران]] [[پاک]]، و [[فرزندان]] [[پاک]] و طیب. به همین [[دلیل]] در معیار کلی می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ}}<ref>«و چیزهای پاکیزه را بر آنان حلال» سوره اعراف، آیه ۱۵۷.</ref>. اما در برخی [[آیات]] مصادیق و موارد آن را [[تعیین]] می‌کند. اما مهم این است کسی که به [[تعالیم دین]] [[حنیف]] عمل می‌کند، برخوردار از [[حیات]] طیب می‌شود.
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	# [[دستور خداوند]] به [[مسلمین]] از آنچه به [[غنیمت]] گرفته‌اید - در [[جنگ]] -[[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید و بهره گیرید {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا غَنِمْتُمْ حَلَالًا طَيِّبًا}} این جمله ممکن است معنی وسیعی داشته باشد، و علاوه بر موضوع “فداء” سایر [[غنایم]] را نیز شامل شود. سپس به آنها [[دستور]] می‌دهد که “تقوی را پیشه کنید و از [[مخالفت]] [[فرمان خدا]] بپرهیزید {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ}} اشاره به اینکه [[مباح]] بودن این‌گونه [[غنائم]] نباید سبب شود که [[هدف]] مجاهدین در میدان [[جهاد]] جمع [[غنیمت]] و یا گرفتن [[اسیر]] به خاطر “فداء” باشد. و اگر در گذشته چنین نیات [[زشتی]] در [[دل]] داشتند، بیرون کنند، و نسبت به گذشته [[وعده]] [[عفو]] و [[آمرزش]] می‌دهد و می‌گوید: “خداوند [[غفور]] و [[رحیم]] است” {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۴۹.</ref>.		# [[دستور خداوند]] به [[مسلمین]] از آنچه به [[غنیمت]] گرفته‌اید - در [[جنگ]] -[[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید و بهره گیرید {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا غَنِمْتُمْ حَلَالًا طَيِّبًا}} این جمله ممکن است معنی وسیعی داشته باشد، و علاوه بر موضوع “فداء” سایر [[غنایم]] را نیز شامل شود. سپس به آنها [[دستور]] می‌دهد که “تقوی را پیشه کنید و از [[مخالفت]] [[فرمان خدا]] بپرهیزید {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ}} اشاره به اینکه [[مباح]] بودن این‌گونه [[غنائم]] نباید سبب شود که [[هدف]] مجاهدین در میدان [[جهاد]] جمع [[غنیمت]] و یا گرفتن [[اسیر]] به خاطر “فداء” باشد. و اگر در گذشته چنین نیات [[زشتی]] در [[دل]] داشتند، بیرون کنند، و نسبت به گذشته [[وعده]] [[عفو]] و [[آمرزش]] می‌دهد و می‌گوید: “خداوند [[غفور]] و [[رحیم]] است” {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۴۹.</ref>.
	# [[خداوند]] خطاب به موءمنین می‌‌فرماید: از آن‌چه [[خدا]] روزیتان کرده بخورید در حالی که [[حلال]] و طیب باشد، {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا...}} یعنی شما [[ممنوع]] از آن نیستید، بدون دلواپسی بخورید ولی [[شکر]] [[خدا]] را به جای آورید، {{متن قرآن\|... وَاشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ}} اگر او را می‌پرستید. {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}} [[اسلام]] برای [[غذا]] دو شرط اساسی قرار داده است. الف) شرط [[حقوقی]]؛ یعنی [[حلال]] باشد و از [[طریق صحیح]] به دست آمده باشد و غصبی - [[مال]] [[مردم]] - نباشد. ب) شرط بهداشتی؛ یعنی [[پاک]] و [[پاکیزه]] باشد تا موافق طبع [[انسان]] قرار گیرد و سبب [[بیماری جسمی]] و [[روحی]] او نگردد. و [[سپاس]] [[نعمت‌های خدا]] گاهی به زبانی و با گفتن کلماتی هم‌چون “شکرا لله” است و گاهی عملی است، یعنی استفاده کردن از [[نعمت‌ها]] درجهت [[زندگی]] برای کمال با [[میانه‌روی]] و [[تعادل]] و دوری از [[اسراف]] و چون [[عبادت]] انواعی دارد که یکی از آنها این است [[انسان]] به [[یاد خدا]] باشید و در [[نعمت‌ها]] [[سپاس]] او را به زبان بیاورد و با [[احساس]] [[وجدان]] خود را [[در محضر خدا]] بداند. [[نعمت‌ها]] را کاربردی کردن در جهت نفع [[مردم]] و استفاده کردن بهینه از آن [[شکر نعمت]] است خود یک نوع [[عبادت]] {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}}<ref>«اگر تنها او را می‌پرستید» سوره بقره، آیه ۱۷۲.</ref> همان‌گونه که [[کفر به خدا]] [[کفران]] [[نعمت‌ها]] است در زبان و عمل<ref>من وحی القرآن ج۱۳، ص۳۱۳.</ref>.		# [[خداوند]] خطاب به موءمنین می‌‌فرماید: از آن‌چه [[خدا]] روزیتان کرده بخورید در حالی که [[حلال]] و طیب باشد، {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا...}} یعنی شما [[ممنوع]] از آن نیستید، بدون دلواپسی بخورید ولی [[شکر]] [[خدا]] را به جای آورید، {{متن قرآن\|... وَاشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ}} اگر او را می‌پرستید. {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}} [[اسلام]] برای [[غذا]] دو شرط اساسی قرار داده است. الف) شرط [[حقوقی]]؛ یعنی [[حلال]] باشد و از [[طریق صحیح]] به دست آمده باشد و غصبی - [[مال]] [[مردم]] - نباشد. ب) شرط بهداشتی؛ یعنی [[پاک]] و [[پاکیزه]] باشد تا موافق طبع [[انسان]] قرار گیرد و سبب [[بیماری جسمی]] و [[روحی]] او نگردد. و [[سپاس]] [[نعمت‌های خدا]] گاهی به زبانی و با گفتن کلماتی هم‌چون “شکرا لله” است و گاهی عملی است، یعنی استفاده کردن از [[نعمت‌ها]] درجهت [[زندگی]] برای کمال با [[میانه‌روی]] و [[تعادل]] و دوری از [[اسراف]] و چون [[عبادت]] انواعی دارد که یکی از آنها این است [[انسان]] به [[یاد خدا]] باشید و در [[نعمت‌ها]] [[سپاس]] او را به زبان بیاورد و با [[احساس]] [[وجدان]] خود را [[در محضر خدا]] بداند. [[نعمت‌ها]] را کاربردی کردن در جهت نفع [[مردم]] و استفاده کردن بهینه از آن [[شکر نعمت]] است خود یک نوع [[عبادت]] {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}}<ref>«اگر تنها او را می‌پرستید» سوره بقره، آیه ۱۷۲.</ref> همان‌گونه که [[کفر به خدا]] [[کفران]] [[نعمت‌ها]] است در زبان و عمل<ref>من وحی القرآن ج۱۳، ص۳۱۳.</ref>.
	# [[خداوند]] بعد از آنکه [[گفتگو]] از خانه‌ها را به میان آورد، [[ادب]] دخول در آن را متفرع بر آن نموده، فرمود: “و چون داخل خانه‌ها شوید بر خود [[سلام]] کنید {{متن قرآن\|فَإِذَا دَخَلْتُمْ بُيُوتًا فَسَلِّمُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ...}} و مقصود از “سلام کردن بر خود”، [[سلام]] کردن بر هر کسی است که در [[خانه]] باشد، در اینجا نیز اگر نفرمود: “بر اهل آن [[سلام]] کنید”، خواست [[یگانگی]] [[مسلمانان]] با یکدیگر را برساند، چون همه انسانند، و [[خدا]] همه را از یک مرد و [[زن]] [[خلق]] کرده، علاوه بر این همه مؤمنند، و [[ایمان]] ایشان را جمع کرده، چون [[ایمان]] قوی‌تر از رحم، و هر عامل دیگری برای [[یگانگی]] است. در حالی بر این نکته تاکید می‌‌کند که [[سلام]] تحیتی است از [[ناحیه]] [[خدا]]، {{متن قرآن\|تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ...}} چون او تشریعش کرده و حکمش را نازل ساخته تا [[مسلمانان]] با آن یکدیگر را تحیت گویند، و آن تحیتی است [[مبارک]] و دارای خیر بسیار، و باقی و طیب، {{متن قرآن\|مُبَارَكَةً طَيِّبَةً...}} چون ملایم با نفس است. آری، [[حقیقت]] این تحیت گسترش [[امنیت]] و [[سلامتی]] بر کسی است که بر او [[سلام]] می‌کنند، و [[امنیت]] و [[سلامتی]] پاکیزه‌ترین چیزی است که در میان دو نفر که به هم برمی‌خورند برقرار باشد<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ~~ج۲،~~ ص ۱۲۰-۱۲۹.</ref>.		# [[خداوند]] بعد از آنکه [[گفتگو]] از خانه‌ها را به میان آورد، [[ادب]] دخول در آن را متفرع بر آن نموده، فرمود: “و چون داخل خانه‌ها شوید بر خود [[سلام]] کنید {{متن قرآن\|فَإِذَا دَخَلْتُمْ بُيُوتًا فَسَلِّمُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ...}} و مقصود از “سلام کردن بر خود”، [[سلام]] کردن بر هر کسی است که در [[خانه]] باشد، در اینجا نیز اگر نفرمود: “بر اهل آن [[سلام]] کنید”، خواست [[یگانگی]] [[مسلمانان]] با یکدیگر را برساند، چون همه انسانند، و [[خدا]] همه را از یک مرد و [[زن]] [[خلق]] کرده، علاوه بر این همه مؤمنند، و [[ایمان]] ایشان را جمع کرده، چون [[ایمان]] قوی‌تر از رحم، و هر عامل دیگری برای [[یگانگی]] است. در حالی بر این نکته تاکید می‌‌کند که [[سلام]] تحیتی است از [[ناحیه]] [[خدا]]، {{متن قرآن\|تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ...}} چون او تشریعش کرده و حکمش را نازل ساخته تا [[مسلمانان]] با آن یکدیگر را تحیت گویند، و آن تحیتی است [[مبارک]] و دارای خیر بسیار، و باقی و طیب، {{متن قرآن\|مُبَارَكَةً طَيِّبَةً...}} چون ملایم با نفس است. آری، [[حقیقت]] این تحیت گسترش [[امنیت]] و [[سلامتی]] بر کسی است که بر او [[سلام]] می‌کنند، و [[امنیت]] و [[سلامتی]] پاکیزه‌ترین چیزی است که در میان دو نفر که به هم برمی‌خورند برقرار باشد<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲]]، ص ۱۲۰-۱۲۹.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۳۸:		خط ۳۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~صدا~~]]		[[رده:اصلاحات قرآنی]]

Wasity: جایگزینی متن - '، -' به ' -'

2022-11-27T11:15:35Z

جایگزینی متن - '، -' به ' -'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۴۵
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	# [[خداوند]] می‌‌فرماید: ای [[مردم]] از آنچه در [[زمین]] است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّاسُ كُلُوا مِمَّا فِي الْأَرْضِ حَلَالًا طَيِّبًا}} و از گام‌های [[شیطان]] [[پیروی]] نکنید، که او [[دشمن]] آشکار شما است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}[[حلال]] مقابل [[حرام]] چیزی است که [[حریم]] منع ندارد و [[تصرف]] و ورود در آن [[آزاد]] است. از حل مقابل [[عقد]]: آن‌چه باز و آماده شده و یا در مزاج [[انسانی]] جذب می‌شود و تحلیل می‌رود چون غذای طبیعی [[انسان]] موادی است که پس از فعل و انفعال‌ها و ترکیب‌ها قابل جذب و تحلیل می‌گردد. طیب آن است که بیش از قابلیت تحلیل طعم و بوی آن مطبوع باشد. پس این دو وصف چون تعلیل و مقیاسی از برای غذای طبیعی [[آدمی]] است: هر چه حل نشود یا ذائقه و شامه‌ای که مانند بازرس اولی [[غذا]] می‌باشند آن را نپذیرند خوردنش طبیعتاً [[حرام]] شده. و همچنین آنچه در [[نظام اجتماعی]] و [[روحی]] از جهت تعلق [[حق]] دیگری و [[غصب]] نامطلوب می‌باشد. این ندای تنبیهی که پس از چگونگی و [[عاقبت]] اتخاذ انداد - گرفتن شریک برای [[خدا]] - آمده پیش از بیان اصل حلیت گویا برای بستن راه پیدایش اندادی است - شریکانی برای [[خدا]] - که از طریق [[تشریع احکام]] و [[نفوذ]] در [[زندگی]] و [[تغذیه]] [[مردم]] می‌خواهند خود را متبوع و [[حاکم]] گردانند و به هوای خود مرزهای [[حلال و حرام]] آنها را [[تعیین]] نمایند آن سان که [[کاهنان]] [[عرب]] گوشت بعضی شتران - بحیره، سائبه، هام - را و [[کاهنان]] [[یهودی]] و [[مسیحی]] بعضی از گوشت حیوانات [[حلال]] گوشت را و [[کاهنان]] [[بودایی]] و [[برهمایی]] هر گونه گوشت حیوانات را [[تحریم]] کرده‌اند:[[پیروی]] از اینها [[پیروی]] از گام‌های [[شیطانی]] است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}} خطوات الشیطان [[تمثیل]] و تشبیهی برای نمایاندن روش [[شیطانی]] برای [[اغواء]] مردمی است که به [[رشد]] و [[دریافت دین]] رسیده و جویای آئین [[زندگی]] می‌باشند. [[سایه]] [[وسوسه]] و اوهام [[شیطانی]] در مسیر این‌گونه [[مردم]] نمایان می‌شود و آنها را سایه به سایه و گام به گام به دنبال خود می‌کشاند آن چنان که ما وراء آن سایه را نبینند و از منتهای مسیر خود [[غافل]] مانند - و همین که او را به بیابان [[حیرت]] رساند و در تشخیص [[خیر و شر]] و [[مصلحت]] و [[مسئولیت]] گیج نمود و راه [[رشد]] را به رویش بست رهایش می‌نماید: همین که جلوی دید را می‌بندد و از [[عاقبت اندیشی]] باز می‌دارد [[دلیل]] آشکاری بر [[دشمنی]] او می‌باشد: {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}<ref>پرتوی از قرآن، ج۲، ص۴۰.</ref>.		# [[خداوند]] می‌‌فرماید: ای [[مردم]] از آنچه در [[زمین]] است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّاسُ كُلُوا مِمَّا فِي الْأَرْضِ حَلَالًا طَيِّبًا}} و از گام‌های [[شیطان]] [[پیروی]] نکنید، که او [[دشمن]] آشکار شما است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}[[حلال]] مقابل [[حرام]] چیزی است که [[حریم]] منع ندارد و [[تصرف]] و ورود در آن [[آزاد]] است. از حل مقابل [[عقد]]: آن‌چه باز و آماده شده و یا در مزاج [[انسانی]] جذب می‌شود و تحلیل می‌رود چون غذای طبیعی [[انسان]] موادی است که پس از فعل و انفعال‌ها و ترکیب‌ها قابل جذب و تحلیل می‌گردد. طیب آن است که بیش از قابلیت تحلیل طعم و بوی آن مطبوع باشد. پس این دو وصف چون تعلیل و مقیاسی از برای غذای طبیعی [[آدمی]] است: هر چه حل نشود یا ذائقه و شامه‌ای که مانند بازرس اولی [[غذا]] می‌باشند آن را نپذیرند خوردنش طبیعتاً [[حرام]] شده. و همچنین آنچه در [[نظام اجتماعی]] و [[روحی]] از جهت تعلق [[حق]] دیگری و [[غصب]] نامطلوب می‌باشد. این ندای تنبیهی که پس از چگونگی و [[عاقبت]] اتخاذ انداد - گرفتن شریک برای [[خدا]] - آمده پیش از بیان اصل حلیت گویا برای بستن راه پیدایش اندادی است - شریکانی برای [[خدا]] - که از طریق [[تشریع احکام]] و [[نفوذ]] در [[زندگی]] و [[تغذیه]] [[مردم]] می‌خواهند خود را متبوع و [[حاکم]] گردانند و به هوای خود مرزهای [[حلال و حرام]] آنها را [[تعیین]] نمایند آن سان که [[کاهنان]] [[عرب]] گوشت بعضی شتران - بحیره، سائبه، هام - را و [[کاهنان]] [[یهودی]] و [[مسیحی]] بعضی از گوشت حیوانات [[حلال]] گوشت را و [[کاهنان]] [[بودایی]] و [[برهمایی]] هر گونه گوشت حیوانات را [[تحریم]] کرده‌اند:[[پیروی]] از اینها [[پیروی]] از گام‌های [[شیطانی]] است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}} خطوات الشیطان [[تمثیل]] و تشبیهی برای نمایاندن روش [[شیطانی]] برای [[اغواء]] مردمی است که به [[رشد]] و [[دریافت دین]] رسیده و جویای آئین [[زندگی]] می‌باشند. [[سایه]] [[وسوسه]] و اوهام [[شیطانی]] در مسیر این‌گونه [[مردم]] نمایان می‌شود و آنها را سایه به سایه و گام به گام به دنبال خود می‌کشاند آن چنان که ما وراء آن سایه را نبینند و از منتهای مسیر خود [[غافل]] مانند - و همین که او را به بیابان [[حیرت]] رساند و در تشخیص [[خیر و شر]] و [[مصلحت]] و [[مسئولیت]] گیج نمود و راه [[رشد]] را به رویش بست رهایش می‌نماید: همین که جلوی دید را می‌بندد و از [[عاقبت اندیشی]] باز می‌دارد [[دلیل]] آشکاری بر [[دشمنی]] او می‌باشد: {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}<ref>پرتوی از قرآن، ج۲، ص۴۰.</ref>.
	# [[خداوند]] می‌‌فرماید از آن‌چه به شما روزی داده است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|وَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا}} تنها شرط آن این است که رعایت [[اعتدال]] و [[تقوا]] و [[پرهیزگاری]] در بهره‌گیری از این مواهب را فراموش نکنید، لذا می‌گوید: {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ}} یعنی [[ایمان]] شما به [[خدا]] ایجاب می‌کند که همه [[دستورات]] او را محترم بشمرید، هم بهره گرفتن و هم رعایت [[اعتدال]] و [[تقوی]].		# [[خداوند]] می‌‌فرماید از آن‌چه به شما روزی داده است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|وَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا}} تنها شرط آن این است که رعایت [[اعتدال]] و [[تقوا]] و [[پرهیزگاری]] در بهره‌گیری از این مواهب را فراموش نکنید، لذا می‌گوید: {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ}} یعنی [[ایمان]] شما به [[خدا]] ایجاب می‌کند که همه [[دستورات]] او را محترم بشمرید، هم بهره گرفتن و هم رعایت [[اعتدال]] و [[تقوی]].
	# [[دستور خداوند]] به [[مسلمین]] از آنچه به [[غنیمت]] ~~گرفته‌اید،~~ - در [[جنگ]] -[[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید و بهره گیرید {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا غَنِمْتُمْ حَلَالًا طَيِّبًا}} این جمله ممکن است معنی وسیعی داشته باشد، و علاوه بر موضوع “فداء” سایر [[غنایم]] را نیز شامل شود. سپس به آنها [[دستور]] می‌دهد که “تقوی را پیشه کنید و از [[مخالفت]] [[فرمان خدا]] بپرهیزید {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ}} اشاره به اینکه [[مباح]] بودن این‌گونه [[غنائم]] نباید سبب شود که [[هدف]] مجاهدین در میدان [[جهاد]] جمع [[غنیمت]] و یا گرفتن [[اسیر]] به خاطر “فداء” باشد. و اگر در گذشته چنین نیات [[زشتی]] در [[دل]] داشتند، بیرون کنند، و نسبت به گذشته [[وعده]] [[عفو]] و [[آمرزش]] می‌دهد و می‌گوید: “خداوند [[غفور]] و [[رحیم]] است” {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۴۹.</ref>.		# [[دستور خداوند]] به [[مسلمین]] از آنچه به [[غنیمت]] گرفته‌اید - در [[جنگ]] -[[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید و بهره گیرید {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا غَنِمْتُمْ حَلَالًا طَيِّبًا}} این جمله ممکن است معنی وسیعی داشته باشد، و علاوه بر موضوع “فداء” سایر [[غنایم]] را نیز شامل شود. سپس به آنها [[دستور]] می‌دهد که “تقوی را پیشه کنید و از [[مخالفت]] [[فرمان خدا]] بپرهیزید {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ}} اشاره به اینکه [[مباح]] بودن این‌گونه [[غنائم]] نباید سبب شود که [[هدف]] مجاهدین در میدان [[جهاد]] جمع [[غنیمت]] و یا گرفتن [[اسیر]] به خاطر “فداء” باشد. و اگر در گذشته چنین نیات [[زشتی]] در [[دل]] داشتند، بیرون کنند، و نسبت به گذشته [[وعده]] [[عفو]] و [[آمرزش]] می‌دهد و می‌گوید: “خداوند [[غفور]] و [[رحیم]] است” {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۴۹.</ref>.
	# [[خداوند]] خطاب به موءمنین می‌‌فرماید: از آن‌چه [[خدا]] روزیتان کرده بخورید در حالی که [[حلال]] و طیب باشد، {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا...}} یعنی شما [[ممنوع]] از آن نیستید، بدون دلواپسی بخورید ولی [[شکر]] [[خدا]] را به جای آورید، {{متن قرآن\|... وَاشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ}} اگر او را می‌پرستید. {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}} [[اسلام]] برای [[غذا]] دو شرط اساسی قرار داده است. الف) شرط [[حقوقی]]؛ یعنی [[حلال]] باشد و از [[طریق صحیح]] به دست آمده باشد و غصبی - [[مال]] [[مردم]] - نباشد. ب) شرط بهداشتی؛ یعنی [[پاک]] و [[پاکیزه]] باشد تا موافق طبع [[انسان]] قرار گیرد و سبب [[بیماری جسمی]] و [[روحی]] او نگردد. و [[سپاس]] [[نعمت‌های خدا]] گاهی به زبانی و با گفتن کلماتی هم‌چون “شکرا لله” است و گاهی عملی است، یعنی استفاده کردن از [[نعمت‌ها]] درجهت [[زندگی]] برای کمال با [[میانه‌روی]] و [[تعادل]] و دوری از [[اسراف]] و چون [[عبادت]] انواعی دارد که یکی از آنها این است [[انسان]] به [[یاد خدا]] باشید و در [[نعمت‌ها]] [[سپاس]] او را به زبان بیاورد و با [[احساس]] [[وجدان]] خود را [[در محضر خدا]] بداند. [[نعمت‌ها]] را کاربردی کردن در جهت نفع [[مردم]] و استفاده کردن بهینه از آن [[شکر نعمت]] است خود یک نوع [[عبادت]] {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}}<ref>«اگر تنها او را می‌پرستید» سوره بقره، آیه ۱۷۲.</ref> همان‌گونه که [[کفر به خدا]] [[کفران]] [[نعمت‌ها]] است در زبان و عمل<ref>من وحی القرآن ج۱۳، ص۳۱۳.</ref>.		# [[خداوند]] خطاب به موءمنین می‌‌فرماید: از آن‌چه [[خدا]] روزیتان کرده بخورید در حالی که [[حلال]] و طیب باشد، {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا...}} یعنی شما [[ممنوع]] از آن نیستید، بدون دلواپسی بخورید ولی [[شکر]] [[خدا]] را به جای آورید، {{متن قرآن\|... وَاشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ}} اگر او را می‌پرستید. {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}} [[اسلام]] برای [[غذا]] دو شرط اساسی قرار داده است. الف) شرط [[حقوقی]]؛ یعنی [[حلال]] باشد و از [[طریق صحیح]] به دست آمده باشد و غصبی - [[مال]] [[مردم]] - نباشد. ب) شرط بهداشتی؛ یعنی [[پاک]] و [[پاکیزه]] باشد تا موافق طبع [[انسان]] قرار گیرد و سبب [[بیماری جسمی]] و [[روحی]] او نگردد. و [[سپاس]] [[نعمت‌های خدا]] گاهی به زبانی و با گفتن کلماتی هم‌چون “شکرا لله” است و گاهی عملی است، یعنی استفاده کردن از [[نعمت‌ها]] درجهت [[زندگی]] برای کمال با [[میانه‌روی]] و [[تعادل]] و دوری از [[اسراف]] و چون [[عبادت]] انواعی دارد که یکی از آنها این است [[انسان]] به [[یاد خدا]] باشید و در [[نعمت‌ها]] [[سپاس]] او را به زبان بیاورد و با [[احساس]] [[وجدان]] خود را [[در محضر خدا]] بداند. [[نعمت‌ها]] را کاربردی کردن در جهت نفع [[مردم]] و استفاده کردن بهینه از آن [[شکر نعمت]] است خود یک نوع [[عبادت]] {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}}<ref>«اگر تنها او را می‌پرستید» سوره بقره، آیه ۱۷۲.</ref> همان‌گونه که [[کفر به خدا]] [[کفران]] [[نعمت‌ها]] است در زبان و عمل<ref>من وحی القرآن ج۱۳، ص۳۱۳.</ref>.
	# [[خداوند]] بعد از آنکه [[گفتگو]] از خانه‌ها را به میان آورد، [[ادب]] دخول در آن را متفرع بر آن نموده، فرمود: “و چون داخل خانه‌ها شوید بر خود [[سلام]] کنید {{متن قرآن\|فَإِذَا دَخَلْتُمْ بُيُوتًا فَسَلِّمُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ...}} و مقصود از “سلام کردن بر خود”، [[سلام]] کردن بر هر کسی است که در [[خانه]] باشد، در اینجا نیز اگر نفرمود: “بر اهل آن [[سلام]] کنید”، خواست [[یگانگی]] [[مسلمانان]] با یکدیگر را برساند، چون همه انسانند، و [[خدا]] همه را از یک مرد و [[زن]] [[خلق]] کرده، علاوه بر این همه مؤمنند، و [[ایمان]] ایشان را جمع کرده، چون [[ایمان]] قوی‌تر از رحم، و هر عامل دیگری برای [[یگانگی]] است. در حالی بر این نکته تاکید می‌‌کند که [[سلام]] تحیتی است از [[ناحیه]] [[خدا]]، {{متن قرآن\|تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ...}} چون او تشریعش کرده و حکمش را نازل ساخته تا [[مسلمانان]] با آن یکدیگر را تحیت گویند، و آن تحیتی است [[مبارک]] و دارای خیر بسیار، و باقی و طیب، {{متن قرآن\|مُبَارَكَةً طَيِّبَةً...}} چون ملایم با نفس است. آری، [[حقیقت]] این تحیت گسترش [[امنیت]] و [[سلامتی]] بر کسی است که بر او [[سلام]] می‌کنند، و [[امنیت]] و [[سلامتی]] پاکیزه‌ترین چیزی است که در میان دو نفر که به هم برمی‌خورند برقرار باشد<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۱۲۰-۱۲۹.</ref>.		# [[خداوند]] بعد از آنکه [[گفتگو]] از خانه‌ها را به میان آورد، [[ادب]] دخول در آن را متفرع بر آن نموده، فرمود: “و چون داخل خانه‌ها شوید بر خود [[سلام]] کنید {{متن قرآن\|فَإِذَا دَخَلْتُمْ بُيُوتًا فَسَلِّمُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ...}} و مقصود از “سلام کردن بر خود”، [[سلام]] کردن بر هر کسی است که در [[خانه]] باشد، در اینجا نیز اگر نفرمود: “بر اهل آن [[سلام]] کنید”، خواست [[یگانگی]] [[مسلمانان]] با یکدیگر را برساند، چون همه انسانند، و [[خدا]] همه را از یک مرد و [[زن]] [[خلق]] کرده، علاوه بر این همه مؤمنند، و [[ایمان]] ایشان را جمع کرده، چون [[ایمان]] قوی‌تر از رحم، و هر عامل دیگری برای [[یگانگی]] است. در حالی بر این نکته تاکید می‌‌کند که [[سلام]] تحیتی است از [[ناحیه]] [[خدا]]، {{متن قرآن\|تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ...}} چون او تشریعش کرده و حکمش را نازل ساخته تا [[مسلمانان]] با آن یکدیگر را تحیت گویند، و آن تحیتی است [[مبارک]] و دارای خیر بسیار، و باقی و طیب، {{متن قرآن\|مُبَارَكَةً طَيِّبَةً...}} چون ملایم با نفس است. آری، [[حقیقت]] این تحیت گسترش [[امنیت]] و [[سلامتی]] بر کسی است که بر او [[سلام]] می‌کنند، و [[امنیت]] و [[سلامتی]] پاکیزه‌ترین چیزی است که در میان دو نفر که به هم برمی‌خورند برقرار باشد<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۱۲۰-۱۲۹.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-11T14:57:46Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۷
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	# [[پیامبر]] به صورت کلی جهت‌گیری [[رسالت]] خود را اعلام می‌کند، و آن مشتمل بر هدفی است که [[رسول خدا]] {{صل}} در [[دعوت]] خود اعلام داشته که بگو: {{متن قرآن\|قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ}} در [[حقیقت]]، [[نماز]] من و [سایر] [[عبادات]] من و [[زندگی]] و [[مرگ]] من، برای [[خدا]]، [[پروردگار]] جهانیان است. {{متن قرآن\|... لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ}}[[حیات]] من [[حیات]] برای [[خدا]] است.		# [[پیامبر]] به صورت کلی جهت‌گیری [[رسالت]] خود را اعلام می‌کند، و آن مشتمل بر هدفی است که [[رسول خدا]] {{صل}} در [[دعوت]] خود اعلام داشته که بگو: {{متن قرآن\|قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ}} در [[حقیقت]]، [[نماز]] من و [سایر] [[عبادات]] من و [[زندگی]] و [[مرگ]] من، برای [[خدا]]، [[پروردگار]] جهانیان است. {{متن قرآن\|... لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ}}[[حیات]] من [[حیات]] برای [[خدا]] است.
	# [[خداوند]] یکی از ویژگی‌های [[پیامبر]] را این‌گونه اعلام می‌‌کند. محتوای [[دعوت]] او با [[فطرت]] [[سلیم]] هماهنگ است، “طیبات و آنچه را طبع [[سلیم]] می‌پسندد، برای آنها [[حلال]] می‌شمرد، و آنچه خبیث و تنفرآمیز می‌باشد بر آنها [[تحریم]] می‌کند {{متن قرآن\|وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ}}؛		# [[خداوند]] یکی از ویژگی‌های [[پیامبر]] را این‌گونه اعلام می‌‌کند. محتوای [[دعوت]] او با [[فطرت]] [[سلیم]] هماهنگ است، “طیبات و آنچه را طبع [[سلیم]] می‌پسندد، برای آنها [[حلال]] می‌شمرد، و آنچه خبیث و تنفرآمیز می‌باشد بر آنها [[تحریم]] می‌کند {{متن قرآن\|وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ}}؛
	# [[خداوند]] می‌‌فرماید: ای [[مردم]] از آنچه در [[زمین]] است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّاسُ كُلُوا مِمَّا فِي الْأَرْضِ حَلَالًا طَيِّبًا}} و از گام‌های [[شیطان]] [[پیروی]] نکنید، که او [[دشمن]] آشکار شما است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}[[حلال]] مقابل [[حرام]] چیزی است که [[حریم]] منع ندارد و [[تصرف]] و ورود در آن [[آزاد]] است. از حل مقابل [[عقد]]: آن‌چه باز و آماده شده و یا در مزاج [[انسانی]] جذب می‌شود و تحلیل می‌رود چون غذای طبیعی [[انسان]] موادی است که پس از فعل و انفعال‌ها و ترکیب‌ها قابل جذب و تحلیل می‌گردد. طیب آن است که بیش از قابلیت تحلیل طعم و بوی آن مطبوع باشد. پس این دو [[وصف]] چون تعلیل و مقیاسی از برای غذای طبیعی [[آدمی]] است: هر چه حل نشود یا ذائقه و شامه‌ای که مانند بازرس اولی [[غذا]] می‌باشند آن را نپذیرند خوردنش طبیعتاً [[حرام]] شده. و همچنین آنچه در [[نظام اجتماعی]] و [[روحی]] از جهت تعلق [[حق]] دیگری و [[غصب]] نامطلوب می‌باشد. این ندای تنبیهی که پس از چگونگی و [[عاقبت]] اتخاذ انداد - گرفتن شریک برای [[خدا]] - آمده پیش از بیان اصل حلیت گویا برای بستن راه پیدایش اندادی است - شریکانی برای [[خدا]] - که از طریق [[تشریع احکام]] و [[نفوذ]] در [[زندگی]] و [[تغذیه]] [[مردم]] می‌خواهند خود را متبوع و [[حاکم]] گردانند و به هوای خود مرزهای [[حلال و حرام]] آنها را [[تعیین]] نمایند آن سان که [[کاهنان]] [[عرب]] گوشت بعضی شتران - بحیره، سائبه، هام - را و [[کاهنان]] [[یهودی]] و [[مسیحی]] بعضی از گوشت حیوانات [[حلال]] گوشت را و [[کاهنان]] [[بودایی]] و [[برهمایی]] هر گونه گوشت حیوانات را [[تحریم]] کرده‌اند:[[پیروی]] از اینها [[پیروی]] از گام‌های [[شیطانی]] است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}} خطوات الشیطان [[تمثیل]] و تشبیهی برای نمایاندن روش [[شیطانی]] برای [[اغواء]] مردمی است که به [[رشد]] و [[دریافت دین]] رسیده و جویای آئین [[زندگی]] می‌باشند. [[سایه]] [[وسوسه]] و اوهام [[شیطانی]] در مسیر این‌گونه [[مردم]] نمایان می‌شود و آنها را سایه به سایه و گام به گام به دنبال خود می‌کشاند آن چنان که ما وراء آن سایه را نبینند و از منتهای مسیر خود [[غافل]] مانند - و همین که او را به بیابان [[حیرت]] رساند و در تشخیص [[خیر و شر]] و [[مصلحت]] و [[مسئولیت]] گیج نمود و راه [[رشد]] را به رویش بست رهایش می‌نماید: همین که جلوی دید را می‌بندد و از [[عاقبت اندیشی]] باز می‌دارد [[دلیل]] آشکاری بر [[دشمنی]] او می‌باشد: {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}<ref>پرتوی از قرآن، ج۲، ص۴۰.</ref>.		# [[خداوند]] می‌‌فرماید: ای [[مردم]] از آنچه در [[زمین]] است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّاسُ كُلُوا مِمَّا فِي الْأَرْضِ حَلَالًا طَيِّبًا}} و از گام‌های [[شیطان]] [[پیروی]] نکنید، که او [[دشمن]] آشکار شما است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}[[حلال]] مقابل [[حرام]] چیزی است که [[حریم]] منع ندارد و [[تصرف]] و ورود در آن [[آزاد]] است. از حل مقابل [[عقد]]: آن‌چه باز و آماده شده و یا در مزاج [[انسانی]] جذب می‌شود و تحلیل می‌رود چون غذای طبیعی [[انسان]] موادی است که پس از فعل و انفعال‌ها و ترکیب‌ها قابل جذب و تحلیل می‌گردد. طیب آن است که بیش از قابلیت تحلیل طعم و بوی آن مطبوع باشد. پس این دو وصف چون تعلیل و مقیاسی از برای غذای طبیعی [[آدمی]] است: هر چه حل نشود یا ذائقه و شامه‌ای که مانند بازرس اولی [[غذا]] می‌باشند آن را نپذیرند خوردنش طبیعتاً [[حرام]] شده. و همچنین آنچه در [[نظام اجتماعی]] و [[روحی]] از جهت تعلق [[حق]] دیگری و [[غصب]] نامطلوب می‌باشد. این ندای تنبیهی که پس از چگونگی و [[عاقبت]] اتخاذ انداد - گرفتن شریک برای [[خدا]] - آمده پیش از بیان اصل حلیت گویا برای بستن راه پیدایش اندادی است - شریکانی برای [[خدا]] - که از طریق [[تشریع احکام]] و [[نفوذ]] در [[زندگی]] و [[تغذیه]] [[مردم]] می‌خواهند خود را متبوع و [[حاکم]] گردانند و به هوای خود مرزهای [[حلال و حرام]] آنها را [[تعیین]] نمایند آن سان که [[کاهنان]] [[عرب]] گوشت بعضی شتران - بحیره، سائبه، هام - را و [[کاهنان]] [[یهودی]] و [[مسیحی]] بعضی از گوشت حیوانات [[حلال]] گوشت را و [[کاهنان]] [[بودایی]] و [[برهمایی]] هر گونه گوشت حیوانات را [[تحریم]] کرده‌اند:[[پیروی]] از اینها [[پیروی]] از گام‌های [[شیطانی]] است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}} خطوات الشیطان [[تمثیل]] و تشبیهی برای نمایاندن روش [[شیطانی]] برای [[اغواء]] مردمی است که به [[رشد]] و [[دریافت دین]] رسیده و جویای آئین [[زندگی]] می‌باشند. [[سایه]] [[وسوسه]] و اوهام [[شیطانی]] در مسیر این‌گونه [[مردم]] نمایان می‌شود و آنها را سایه به سایه و گام به گام به دنبال خود می‌کشاند آن چنان که ما وراء آن سایه را نبینند و از منتهای مسیر خود [[غافل]] مانند - و همین که او را به بیابان [[حیرت]] رساند و در تشخیص [[خیر و شر]] و [[مصلحت]] و [[مسئولیت]] گیج نمود و راه [[رشد]] را به رویش بست رهایش می‌نماید: همین که جلوی دید را می‌بندد و از [[عاقبت اندیشی]] باز می‌دارد [[دلیل]] آشکاری بر [[دشمنی]] او می‌باشد: {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}<ref>پرتوی از قرآن، ج۲، ص۴۰.</ref>.
	# [[خداوند]] می‌‌فرماید از آن‌چه به شما روزی داده است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|وَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا}} تنها شرط آن این است که رعایت [[اعتدال]] و [[تقوا]] و [[پرهیزگاری]] در بهره‌گیری از این مواهب را فراموش نکنید، لذا می‌گوید: {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ}} یعنی [[ایمان]] شما به [[خدا]] ایجاب می‌کند که همه [[دستورات]] او را محترم بشمرید، هم بهره گرفتن و هم رعایت [[اعتدال]] و [[تقوی]].		# [[خداوند]] می‌‌فرماید از آن‌چه به شما روزی داده است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|وَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا}} تنها شرط آن این است که رعایت [[اعتدال]] و [[تقوا]] و [[پرهیزگاری]] در بهره‌گیری از این مواهب را فراموش نکنید، لذا می‌گوید: {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ}} یعنی [[ایمان]] شما به [[خدا]] ایجاب می‌کند که همه [[دستورات]] او را محترم بشمرید، هم بهره گرفتن و هم رعایت [[اعتدال]] و [[تقوی]].
	# [[دستور خداوند]] به [[مسلمین]] از آنچه به [[غنیمت]] گرفته‌اید، - در [[جنگ]] -[[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید و بهره گیرید {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا غَنِمْتُمْ حَلَالًا طَيِّبًا}} این جمله ممکن است معنی وسیعی داشته باشد، و علاوه بر موضوع “فداء” سایر [[غنایم]] را نیز شامل شود. سپس به آنها [[دستور]] می‌دهد که “تقوی را پیشه کنید و از [[مخالفت]] [[فرمان خدا]] بپرهیزید {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ}} اشاره به اینکه [[مباح]] بودن این‌گونه [[غنائم]] نباید سبب شود که [[هدف]] مجاهدین در میدان [[جهاد]] جمع [[غنیمت]] و یا گرفتن [[اسیر]] به خاطر “فداء” باشد. و اگر در گذشته چنین نیات [[زشتی]] در [[دل]] داشتند، بیرون کنند، و نسبت به گذشته [[وعده]] [[عفو]] و [[آمرزش]] می‌دهد و می‌گوید: “خداوند [[غفور]] و [[رحیم]] است” {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۴۹.</ref>.		# [[دستور خداوند]] به [[مسلمین]] از آنچه به [[غنیمت]] گرفته‌اید، - در [[جنگ]] -[[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید و بهره گیرید {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا غَنِمْتُمْ حَلَالًا طَيِّبًا}} این جمله ممکن است معنی وسیعی داشته باشد، و علاوه بر موضوع “فداء” سایر [[غنایم]] را نیز شامل شود. سپس به آنها [[دستور]] می‌دهد که “تقوی را پیشه کنید و از [[مخالفت]] [[فرمان خدا]] بپرهیزید {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ}} اشاره به اینکه [[مباح]] بودن این‌گونه [[غنائم]] نباید سبب شود که [[هدف]] مجاهدین در میدان [[جهاد]] جمع [[غنیمت]] و یا گرفتن [[اسیر]] به خاطر “فداء” باشد. و اگر در گذشته چنین نیات [[زشتی]] در [[دل]] داشتند، بیرون کنند، و نسبت به گذشته [[وعده]] [[عفو]] و [[آمرزش]] می‌دهد و می‌گوید: “خداوند [[غفور]] و [[رحیم]] است” {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۴۹.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T06:52:56Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:18:43Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۴۸
خط ۳۹:		خط ۳۹:

	[[رده:صدا]]		[[رده:صدا]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵↵==' به '=='

2022-07-27T18:03:00Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵↵==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۳۳
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	# [[خداوند]] خطاب به موءمنین می‌‌فرماید: از آن‌چه [[خدا]] روزیتان کرده بخورید در حالی که [[حلال]] و طیب باشد، {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا...}} یعنی شما [[ممنوع]] از آن نیستید، بدون دلواپسی بخورید ولی [[شکر]] [[خدا]] را به جای آورید، {{متن قرآن\|... وَاشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ}} اگر او را می‌پرستید. {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}} [[اسلام]] برای [[غذا]] دو شرط اساسی قرار داده است. الف) شرط [[حقوقی]]؛ یعنی [[حلال]] باشد و از [[طریق صحیح]] به دست آمده باشد و غصبی - [[مال]] [[مردم]] - نباشد. ب) شرط بهداشتی؛ یعنی [[پاک]] و [[پاکیزه]] باشد تا موافق طبع [[انسان]] قرار گیرد و سبب [[بیماری جسمی]] و [[روحی]] او نگردد. و [[سپاس]] [[نعمت‌های خدا]] گاهی به زبانی و با گفتن کلماتی هم‌چون “شکرا لله” است و گاهی عملی است، یعنی استفاده کردن از [[نعمت‌ها]] درجهت [[زندگی]] برای کمال با [[میانه‌روی]] و [[تعادل]] و دوری از [[اسراف]] و چون [[عبادت]] انواعی دارد که یکی از آنها این است [[انسان]] به [[یاد خدا]] باشید و در [[نعمت‌ها]] [[سپاس]] او را به زبان بیاورد و با [[احساس]] [[وجدان]] خود را [[در محضر خدا]] بداند. [[نعمت‌ها]] را کاربردی کردن در جهت نفع [[مردم]] و استفاده کردن بهینه از آن [[شکر نعمت]] است خود یک نوع [[عبادت]] {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}}<ref>«اگر تنها او را می‌پرستید» سوره بقره، آیه ۱۷۲.</ref> همان‌گونه که [[کفر به خدا]] [[کفران]] [[نعمت‌ها]] است در زبان و عمل<ref>من وحی القرآن ج۱۳، ص۳۱۳.</ref>.		# [[خداوند]] خطاب به موءمنین می‌‌فرماید: از آن‌چه [[خدا]] روزیتان کرده بخورید در حالی که [[حلال]] و طیب باشد، {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا...}} یعنی شما [[ممنوع]] از آن نیستید، بدون دلواپسی بخورید ولی [[شکر]] [[خدا]] را به جای آورید، {{متن قرآن\|... وَاشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ}} اگر او را می‌پرستید. {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}} [[اسلام]] برای [[غذا]] دو شرط اساسی قرار داده است. الف) شرط [[حقوقی]]؛ یعنی [[حلال]] باشد و از [[طریق صحیح]] به دست آمده باشد و غصبی - [[مال]] [[مردم]] - نباشد. ب) شرط بهداشتی؛ یعنی [[پاک]] و [[پاکیزه]] باشد تا موافق طبع [[انسان]] قرار گیرد و سبب [[بیماری جسمی]] و [[روحی]] او نگردد. و [[سپاس]] [[نعمت‌های خدا]] گاهی به زبانی و با گفتن کلماتی هم‌چون “شکرا لله” است و گاهی عملی است، یعنی استفاده کردن از [[نعمت‌ها]] درجهت [[زندگی]] برای کمال با [[میانه‌روی]] و [[تعادل]] و دوری از [[اسراف]] و چون [[عبادت]] انواعی دارد که یکی از آنها این است [[انسان]] به [[یاد خدا]] باشید و در [[نعمت‌ها]] [[سپاس]] او را به زبان بیاورد و با [[احساس]] [[وجدان]] خود را [[در محضر خدا]] بداند. [[نعمت‌ها]] را کاربردی کردن در جهت نفع [[مردم]] و استفاده کردن بهینه از آن [[شکر نعمت]] است خود یک نوع [[عبادت]] {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}}<ref>«اگر تنها او را می‌پرستید» سوره بقره، آیه ۱۷۲.</ref> همان‌گونه که [[کفر به خدا]] [[کفران]] [[نعمت‌ها]] است در زبان و عمل<ref>من وحی القرآن ج۱۳، ص۳۱۳.</ref>.
	# [[خداوند]] بعد از آنکه [[گفتگو]] از خانه‌ها را به میان آورد، [[ادب]] دخول در آن را متفرع بر آن نموده، فرمود: “و چون داخل خانه‌ها شوید بر خود [[سلام]] کنید {{متن قرآن\|فَإِذَا دَخَلْتُمْ بُيُوتًا فَسَلِّمُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ...}} و مقصود از “سلام کردن بر خود”، [[سلام]] کردن بر هر کسی است که در [[خانه]] باشد، در اینجا نیز اگر نفرمود: “بر اهل آن [[سلام]] کنید”، خواست [[یگانگی]] [[مسلمانان]] با یکدیگر را برساند، چون همه انسانند، و [[خدا]] همه را از یک مرد و [[زن]] [[خلق]] کرده، علاوه بر این همه مؤمنند، و [[ایمان]] ایشان را جمع کرده، چون [[ایمان]] قوی‌تر از رحم، و هر عامل دیگری برای [[یگانگی]] است. در حالی بر این نکته تاکید می‌‌کند که [[سلام]] تحیتی است از [[ناحیه]] [[خدا]]، {{متن قرآن\|تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ...}} چون او تشریعش کرده و حکمش را نازل ساخته تا [[مسلمانان]] با آن یکدیگر را تحیت گویند، و آن تحیتی است [[مبارک]] و دارای خیر بسیار، و باقی و طیب، {{متن قرآن\|مُبَارَكَةً طَيِّبَةً...}} چون ملایم با نفس است. آری، [[حقیقت]] این تحیت گسترش [[امنیت]] و [[سلامتی]] بر کسی است که بر او [[سلام]] می‌کنند، و [[امنیت]] و [[سلامتی]] پاکیزه‌ترین چیزی است که در میان دو نفر که به هم برمی‌خورند برقرار باشد<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۱۲۰-۱۲۹.</ref>.		# [[خداوند]] بعد از آنکه [[گفتگو]] از خانه‌ها را به میان آورد، [[ادب]] دخول در آن را متفرع بر آن نموده، فرمود: “و چون داخل خانه‌ها شوید بر خود [[سلام]] کنید {{متن قرآن\|فَإِذَا دَخَلْتُمْ بُيُوتًا فَسَلِّمُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ...}} و مقصود از “سلام کردن بر خود”، [[سلام]] کردن بر هر کسی است که در [[خانه]] باشد، در اینجا نیز اگر نفرمود: “بر اهل آن [[سلام]] کنید”، خواست [[یگانگی]] [[مسلمانان]] با یکدیگر را برساند، چون همه انسانند، و [[خدا]] همه را از یک مرد و [[زن]] [[خلق]] کرده، علاوه بر این همه مؤمنند، و [[ایمان]] ایشان را جمع کرده، چون [[ایمان]] قوی‌تر از رحم، و هر عامل دیگری برای [[یگانگی]] است. در حالی بر این نکته تاکید می‌‌کند که [[سلام]] تحیتی است از [[ناحیه]] [[خدا]]، {{متن قرآن\|تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ...}} چون او تشریعش کرده و حکمش را نازل ساخته تا [[مسلمانان]] با آن یکدیگر را تحیت گویند، و آن تحیتی است [[مبارک]] و دارای خیر بسیار، و باقی و طیب، {{متن قرآن\|مُبَارَكَةً طَيِّبَةً...}} چون ملایم با نفس است. آری، [[حقیقت]] این تحیت گسترش [[امنیت]] و [[سلامتی]] بر کسی است که بر او [[سلام]] می‌کنند، و [[امنیت]] و [[سلامتی]] پاکیزه‌ترین چیزی است که در میان دو نفر که به هم برمی‌خورند برقرار باشد<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۱۲۰-۱۲۹.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T16:35:17Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۰۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[طیبات در قرآن]] - [[طیبات در حدیث]] - [[طیبات در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = طیبات (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[طیبات در قرآن]] - [[طیبات در حدیث]] - [[طیبات در کلام اسلامی]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[طیبات (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~
	==مقدمه==		==مقدمه==
	منظور آن دسته از آیاتی است که [[فلسفه نبوت]] را در [[حیات]] [[معنوی]] بیان می‌کند و مرزبندی برای بهره‌گیری از نعمات و [[لذت‌ها]] مانند خوردن، [[آشامیدن]] و منزل گزیدن و مانند آن معین می‌کند و افزون بر اینکه جهت [[معنوی]] به [[زندگی]] می‌دهد، معیار هم [[تعیین]] می‌کند و آن استفاده از طیبات است. طرح طیب در [[رسالت]] [[نبی]]، نوعی [[جهان‌بینی دینی]] و [[معنوی]]، حتی شیوه بیان است. “طیب” در لغت به معنای [[پاک]]، نظیف و [[طاهر]] معقول است که به تعبیری از آن متناسب به آنچه در [[دنیا]] و [[طبیعت]] وجود دارد، استفاده شود، مانند [[شهر]] [[پاک]]، هوای [[پاک]]، محیط [[پاک]]، [[جامعه]] [[پاک]] و [[رزق]] [[پاک]] و غذای [[پاک]]، [[سخن]] [[پاک]]، [[سلام]] [[پاک]]، [[همسران]] [[پاک]]، و [[فرزندان]] [[پاک]] و طیب. به همین [[دلیل]] در معیار کلی می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ}}<ref>«و چیزهای پاکیزه را بر آنان حلال» سوره اعراف، آیه ۱۵۷.</ref>. اما در برخی [[آیات]] مصادیق و موارد آن را [[تعیین]] می‌کند. اما مهم این است کسی که به [[تعالیم دین]] [[حنیف]] عمل می‌کند، برخوردار از [[حیات]] طیب می‌شود.		منظور آن دسته از آیاتی است که [[فلسفه نبوت]] را در [[حیات]] [[معنوی]] بیان می‌کند و مرزبندی برای بهره‌گیری از نعمات و [[لذت‌ها]] مانند خوردن، [[آشامیدن]] و منزل گزیدن و مانند آن معین می‌کند و افزون بر اینکه جهت [[معنوی]] به [[زندگی]] می‌دهد، معیار هم [[تعیین]] می‌کند و آن استفاده از طیبات است. طرح طیب در [[رسالت]] [[نبی]]، نوعی [[جهان‌بینی دینی]] و [[معنوی]]، حتی شیوه بیان است. “طیب” در لغت به معنای [[پاک]]، نظیف و [[طاهر]] معقول است که به تعبیری از آن متناسب به آنچه در [[دنیا]] و [[طبیعت]] وجود دارد، استفاده شود، مانند [[شهر]] [[پاک]]، هوای [[پاک]]، محیط [[پاک]]، [[جامعه]] [[پاک]] و [[رزق]] [[پاک]] و غذای [[پاک]]، [[سخن]] [[پاک]]، [[سلام]] [[پاک]]، [[همسران]] [[پاک]]، و [[فرزندان]] [[پاک]] و طیب. به همین [[دلیل]] در معیار کلی می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ}}<ref>«و چیزهای پاکیزه را بر آنان حلال» سوره اعراف، آیه ۱۵۷.</ref>. اما در برخی [[آیات]] مصادیق و موارد آن را [[تعیین]] می‌کند. اما مهم این است کسی که به [[تعالیم دین]] [[حنیف]] عمل می‌کند، برخوردار از [[حیات]] طیب می‌شود.

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T20:16:17Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۴۶
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T18:18:56Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۴۸
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{نبوت}} +{{نبوت}})

2021-12-16T17:33:19Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{نبوت}} +{{نبوت}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۰۳
خط ۱:		خط ۱:

	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۴۵
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	# [[خداوند]] می‌‌فرماید: ای [[مردم]] از آنچه در [[زمین]] است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّاسُ كُلُوا مِمَّا فِي الْأَرْضِ حَلَالًا طَيِّبًا}} و از گام‌های [[شیطان]] [[پیروی]] نکنید، که او [[دشمن]] آشکار شما است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}[[حلال]] مقابل [[حرام]] چیزی است که [[حریم]] منع ندارد و [[تصرف]] و ورود در آن [[آزاد]] است. از حل مقابل [[عقد]]: آن‌چه باز و آماده شده و یا در مزاج [[انسانی]] جذب می‌شود و تحلیل می‌رود چون غذای طبیعی [[انسان]] موادی است که پس از فعل و انفعال‌ها و ترکیب‌ها قابل جذب و تحلیل می‌گردد. طیب آن است که بیش از قابلیت تحلیل طعم و بوی آن مطبوع باشد. پس این دو وصف چون تعلیل و مقیاسی از برای غذای طبیعی [[آدمی]] است: هر چه حل نشود یا ذائقه و شامه‌ای که مانند بازرس اولی [[غذا]] می‌باشند آن را نپذیرند خوردنش طبیعتاً [[حرام]] شده. و همچنین آنچه در [[نظام اجتماعی]] و [[روحی]] از جهت تعلق [[حق]] دیگری و [[غصب]] نامطلوب می‌باشد. این ندای تنبیهی که پس از چگونگی و [[عاقبت]] اتخاذ انداد - گرفتن شریک برای [[خدا]] - آمده پیش از بیان اصل حلیت گویا برای بستن راه پیدایش اندادی است - شریکانی برای [[خدا]] - که از طریق [[تشریع احکام]] و [[نفوذ]] در [[زندگی]] و [[تغذیه]] [[مردم]] می‌خواهند خود را متبوع و [[حاکم]] گردانند و به هوای خود مرزهای [[حلال و حرام]] آنها را [[تعیین]] نمایند آن سان که [[کاهنان]] [[عرب]] گوشت بعضی شتران - بحیره، سائبه، هام - را و [[کاهنان]] [[یهودی]] و [[مسیحی]] بعضی از گوشت حیوانات [[حلال]] گوشت را و [[کاهنان]] [[بودایی]] و [[برهمایی]] هر گونه گوشت حیوانات را [[تحریم]] کرده‌اند:[[پیروی]] از اینها [[پیروی]] از گام‌های [[شیطانی]] است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}} خطوات الشیطان [[تمثیل]] و تشبیهی برای نمایاندن روش [[شیطانی]] برای [[اغواء]] مردمی است که به [[رشد]] و [[دریافت دین]] رسیده و جویای آئین [[زندگی]] می‌باشند. [[سایه]] [[وسوسه]] و اوهام [[شیطانی]] در مسیر این‌گونه [[مردم]] نمایان می‌شود و آنها را سایه به سایه و گام به گام به دنبال خود می‌کشاند آن چنان که ما وراء آن سایه را نبینند و از منتهای مسیر خود [[غافل]] مانند - و همین که او را به بیابان [[حیرت]] رساند و در تشخیص [[خیر و شر]] و [[مصلحت]] و [[مسئولیت]] گیج نمود و راه [[رشد]] را به رویش بست رهایش می‌نماید: همین که جلوی دید را می‌بندد و از [[عاقبت اندیشی]] باز می‌دارد [[دلیل]] آشکاری بر [[دشمنی]] او می‌باشد: {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}<ref>پرتوی از قرآن، ج۲، ص۴۰.</ref>.		# [[خداوند]] می‌‌فرماید: ای [[مردم]] از آنچه در [[زمین]] است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّاسُ كُلُوا مِمَّا فِي الْأَرْضِ حَلَالًا طَيِّبًا}} و از گام‌های [[شیطان]] [[پیروی]] نکنید، که او [[دشمن]] آشکار شما است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}[[حلال]] مقابل [[حرام]] چیزی است که [[حریم]] منع ندارد و [[تصرف]] و ورود در آن [[آزاد]] است. از حل مقابل [[عقد]]: آن‌چه باز و آماده شده و یا در مزاج [[انسانی]] جذب می‌شود و تحلیل می‌رود چون غذای طبیعی [[انسان]] موادی است که پس از فعل و انفعال‌ها و ترکیب‌ها قابل جذب و تحلیل می‌گردد. طیب آن است که بیش از قابلیت تحلیل طعم و بوی آن مطبوع باشد. پس این دو وصف چون تعلیل و مقیاسی از برای غذای طبیعی [[آدمی]] است: هر چه حل نشود یا ذائقه و شامه‌ای که مانند بازرس اولی [[غذا]] می‌باشند آن را نپذیرند خوردنش طبیعتاً [[حرام]] شده. و همچنین آنچه در [[نظام اجتماعی]] و [[روحی]] از جهت تعلق [[حق]] دیگری و [[غصب]] نامطلوب می‌باشد. این ندای تنبیهی که پس از چگونگی و [[عاقبت]] اتخاذ انداد - گرفتن شریک برای [[خدا]] - آمده پیش از بیان اصل حلیت گویا برای بستن راه پیدایش اندادی است - شریکانی برای [[خدا]] - که از طریق [[تشریع احکام]] و [[نفوذ]] در [[زندگی]] و [[تغذیه]] [[مردم]] می‌خواهند خود را متبوع و [[حاکم]] گردانند و به هوای خود مرزهای [[حلال و حرام]] آنها را [[تعیین]] نمایند آن سان که [[کاهنان]] [[عرب]] گوشت بعضی شتران - بحیره، سائبه، هام - را و [[کاهنان]] [[یهودی]] و [[مسیحی]] بعضی از گوشت حیوانات [[حلال]] گوشت را و [[کاهنان]] [[بودایی]] و [[برهمایی]] هر گونه گوشت حیوانات را [[تحریم]] کرده‌اند:[[پیروی]] از اینها [[پیروی]] از گام‌های [[شیطانی]] است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}} خطوات الشیطان [[تمثیل]] و تشبیهی برای نمایاندن روش [[شیطانی]] برای [[اغواء]] مردمی است که به [[رشد]] و [[دریافت دین]] رسیده و جویای آئین [[زندگی]] می‌باشند. [[سایه]] [[وسوسه]] و اوهام [[شیطانی]] در مسیر این‌گونه [[مردم]] نمایان می‌شود و آنها را سایه به سایه و گام به گام به دنبال خود می‌کشاند آن چنان که ما وراء آن سایه را نبینند و از منتهای مسیر خود [[غافل]] مانند - و همین که او را به بیابان [[حیرت]] رساند و در تشخیص [[خیر و شر]] و [[مصلحت]] و [[مسئولیت]] گیج نمود و راه [[رشد]] را به رویش بست رهایش می‌نماید: همین که جلوی دید را می‌بندد و از [[عاقبت اندیشی]] باز می‌دارد [[دلیل]] آشکاری بر [[دشمنی]] او می‌باشد: {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}<ref>پرتوی از قرآن، ج۲، ص۴۰.</ref>.
	# [[خداوند]] می‌‌فرماید از آن‌چه به شما روزی داده است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|وَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا}} تنها شرط آن این است که رعایت [[اعتدال]] و [[تقوا]] و [[پرهیزگاری]] در بهره‌گیری از این مواهب را فراموش نکنید، لذا می‌گوید: {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ}} یعنی [[ایمان]] شما به [[خدا]] ایجاب می‌کند که همه [[دستورات]] او را محترم بشمرید، هم بهره گرفتن و هم رعایت [[اعتدال]] و [[تقوی]].		# [[خداوند]] می‌‌فرماید از آن‌چه به شما روزی داده است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|وَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا}} تنها شرط آن این است که رعایت [[اعتدال]] و [[تقوا]] و [[پرهیزگاری]] در بهره‌گیری از این مواهب را فراموش نکنید، لذا می‌گوید: {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ}} یعنی [[ایمان]] شما به [[خدا]] ایجاب می‌کند که همه [[دستورات]] او را محترم بشمرید، هم بهره گرفتن و هم رعایت [[اعتدال]] و [[تقوی]].
	# [[دستور خداوند]] به [[مسلمین]] از آنچه به [[غنیمت]] ~~گرفته‌اید،~~ - در [[جنگ]] -[[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید و بهره گیرید {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا غَنِمْتُمْ حَلَالًا طَيِّبًا}} این جمله ممکن است معنی وسیعی داشته باشد، و علاوه بر موضوع “فداء” سایر [[غنایم]] را نیز شامل شود. سپس به آنها [[دستور]] می‌دهد که “تقوی را پیشه کنید و از [[مخالفت]] [[فرمان خدا]] بپرهیزید {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ}} اشاره به اینکه [[مباح]] بودن این‌گونه [[غنائم]] نباید سبب شود که [[هدف]] مجاهدین در میدان [[جهاد]] جمع [[غنیمت]] و یا گرفتن [[اسیر]] به خاطر “فداء” باشد. و اگر در گذشته چنین نیات [[زشتی]] در [[دل]] داشتند، بیرون کنند، و نسبت به گذشته [[وعده]] [[عفو]] و [[آمرزش]] می‌دهد و می‌گوید: “خداوند [[غفور]] و [[رحیم]] است” {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۴۹.</ref>.		# [[دستور خداوند]] به [[مسلمین]] از آنچه به [[غنیمت]] گرفته‌اید - در [[جنگ]] -[[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید و بهره گیرید {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا غَنِمْتُمْ حَلَالًا طَيِّبًا}} این جمله ممکن است معنی وسیعی داشته باشد، و علاوه بر موضوع “فداء” سایر [[غنایم]] را نیز شامل شود. سپس به آنها [[دستور]] می‌دهد که “تقوی را پیشه کنید و از [[مخالفت]] [[فرمان خدا]] بپرهیزید {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ}} اشاره به اینکه [[مباح]] بودن این‌گونه [[غنائم]] نباید سبب شود که [[هدف]] مجاهدین در میدان [[جهاد]] جمع [[غنیمت]] و یا گرفتن [[اسیر]] به خاطر “فداء” باشد. و اگر در گذشته چنین نیات [[زشتی]] در [[دل]] داشتند، بیرون کنند، و نسبت به گذشته [[وعده]] [[عفو]] و [[آمرزش]] می‌دهد و می‌گوید: “خداوند [[غفور]] و [[رحیم]] است” {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۴۹.</ref>.
	# [[خداوند]] خطاب به موءمنین می‌‌فرماید: از آن‌چه [[خدا]] روزیتان کرده بخورید در حالی که [[حلال]] و طیب باشد، {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا...}} یعنی شما [[ممنوع]] از آن نیستید، بدون دلواپسی بخورید ولی [[شکر]] [[خدا]] را به جای آورید، {{متن قرآن\|... وَاشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ}} اگر او را می‌پرستید. {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}} [[اسلام]] برای [[غذا]] دو شرط اساسی قرار داده است. الف) شرط [[حقوقی]]؛ یعنی [[حلال]] باشد و از [[طریق صحیح]] به دست آمده باشد و غصبی - [[مال]] [[مردم]] - نباشد. ب) شرط بهداشتی؛ یعنی [[پاک]] و [[پاکیزه]] باشد تا موافق طبع [[انسان]] قرار گیرد و سبب [[بیماری جسمی]] و [[روحی]] او نگردد. و [[سپاس]] [[نعمت‌های خدا]] گاهی به زبانی و با گفتن کلماتی هم‌چون “شکرا لله” است و گاهی عملی است، یعنی استفاده کردن از [[نعمت‌ها]] درجهت [[زندگی]] برای کمال با [[میانه‌روی]] و [[تعادل]] و دوری از [[اسراف]] و چون [[عبادت]] انواعی دارد که یکی از آنها این است [[انسان]] به [[یاد خدا]] باشید و در [[نعمت‌ها]] [[سپاس]] او را به زبان بیاورد و با [[احساس]] [[وجدان]] خود را [[در محضر خدا]] بداند. [[نعمت‌ها]] را کاربردی کردن در جهت نفع [[مردم]] و استفاده کردن بهینه از آن [[شکر نعمت]] است خود یک نوع [[عبادت]] {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}}<ref>«اگر تنها او را می‌پرستید» سوره بقره، آیه ۱۷۲.</ref> همان‌گونه که [[کفر به خدا]] [[کفران]] [[نعمت‌ها]] است در زبان و عمل<ref>من وحی القرآن ج۱۳، ص۳۱۳.</ref>.		# [[خداوند]] خطاب به موءمنین می‌‌فرماید: از آن‌چه [[خدا]] روزیتان کرده بخورید در حالی که [[حلال]] و طیب باشد، {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا...}} یعنی شما [[ممنوع]] از آن نیستید، بدون دلواپسی بخورید ولی [[شکر]] [[خدا]] را به جای آورید، {{متن قرآن\|... وَاشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ}} اگر او را می‌پرستید. {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}} [[اسلام]] برای [[غذا]] دو شرط اساسی قرار داده است. الف) شرط [[حقوقی]]؛ یعنی [[حلال]] باشد و از [[طریق صحیح]] به دست آمده باشد و غصبی - [[مال]] [[مردم]] - نباشد. ب) شرط بهداشتی؛ یعنی [[پاک]] و [[پاکیزه]] باشد تا موافق طبع [[انسان]] قرار گیرد و سبب [[بیماری جسمی]] و [[روحی]] او نگردد. و [[سپاس]] [[نعمت‌های خدا]] گاهی به زبانی و با گفتن کلماتی هم‌چون “شکرا لله” است و گاهی عملی است، یعنی استفاده کردن از [[نعمت‌ها]] درجهت [[زندگی]] برای کمال با [[میانه‌روی]] و [[تعادل]] و دوری از [[اسراف]] و چون [[عبادت]] انواعی دارد که یکی از آنها این است [[انسان]] به [[یاد خدا]] باشید و در [[نعمت‌ها]] [[سپاس]] او را به زبان بیاورد و با [[احساس]] [[وجدان]] خود را [[در محضر خدا]] بداند. [[نعمت‌ها]] را کاربردی کردن در جهت نفع [[مردم]] و استفاده کردن بهینه از آن [[شکر نعمت]] است خود یک نوع [[عبادت]] {{متن قرآن\|...إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ...}}<ref>«اگر تنها او را می‌پرستید» سوره بقره، آیه ۱۷۲.</ref> همان‌گونه که [[کفر به خدا]] [[کفران]] [[نعمت‌ها]] است در زبان و عمل<ref>من وحی القرآن ج۱۳، ص۳۱۳.</ref>.
	# [[خداوند]] بعد از آنکه [[گفتگو]] از خانه‌ها را به میان آورد، [[ادب]] دخول در آن را متفرع بر آن نموده، فرمود: “و چون داخل خانه‌ها شوید بر خود [[سلام]] کنید {{متن قرآن\|فَإِذَا دَخَلْتُمْ بُيُوتًا فَسَلِّمُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ...}} و مقصود از “سلام کردن بر خود”، [[سلام]] کردن بر هر کسی است که در [[خانه]] باشد، در اینجا نیز اگر نفرمود: “بر اهل آن [[سلام]] کنید”، خواست [[یگانگی]] [[مسلمانان]] با یکدیگر را برساند، چون همه انسانند، و [[خدا]] همه را از یک مرد و [[زن]] [[خلق]] کرده، علاوه بر این همه مؤمنند، و [[ایمان]] ایشان را جمع کرده، چون [[ایمان]] قوی‌تر از رحم، و هر عامل دیگری برای [[یگانگی]] است. در حالی بر این نکته تاکید می‌‌کند که [[سلام]] تحیتی است از [[ناحیه]] [[خدا]]، {{متن قرآن\|تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ...}} چون او تشریعش کرده و حکمش را نازل ساخته تا [[مسلمانان]] با آن یکدیگر را تحیت گویند، و آن تحیتی است [[مبارک]] و دارای خیر بسیار، و باقی و طیب، {{متن قرآن\|مُبَارَكَةً طَيِّبَةً...}} چون ملایم با نفس است. آری، [[حقیقت]] این تحیت گسترش [[امنیت]] و [[سلامتی]] بر کسی است که بر او [[سلام]] می‌کنند، و [[امنیت]] و [[سلامتی]] پاکیزه‌ترین چیزی است که در میان دو نفر که به هم برمی‌خورند برقرار باشد<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۱۲۰-۱۲۹.</ref>.		# [[خداوند]] بعد از آنکه [[گفتگو]] از خانه‌ها را به میان آورد، [[ادب]] دخول در آن را متفرع بر آن نموده، فرمود: “و چون داخل خانه‌ها شوید بر خود [[سلام]] کنید {{متن قرآن\|فَإِذَا دَخَلْتُمْ بُيُوتًا فَسَلِّمُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ...}} و مقصود از “سلام کردن بر خود”، [[سلام]] کردن بر هر کسی است که در [[خانه]] باشد، در اینجا نیز اگر نفرمود: “بر اهل آن [[سلام]] کنید”، خواست [[یگانگی]] [[مسلمانان]] با یکدیگر را برساند، چون همه انسانند، و [[خدا]] همه را از یک مرد و [[زن]] [[خلق]] کرده، علاوه بر این همه مؤمنند، و [[ایمان]] ایشان را جمع کرده، چون [[ایمان]] قوی‌تر از رحم، و هر عامل دیگری برای [[یگانگی]] است. در حالی بر این نکته تاکید می‌‌کند که [[سلام]] تحیتی است از [[ناحیه]] [[خدا]]، {{متن قرآن\|تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ...}} چون او تشریعش کرده و حکمش را نازل ساخته تا [[مسلمانان]] با آن یکدیگر را تحیت گویند، و آن تحیتی است [[مبارک]] و دارای خیر بسیار، و باقی و طیب، {{متن قرآن\|مُبَارَكَةً طَيِّبَةً...}} چون ملایم با نفس است. آری، [[حقیقت]] این تحیت گسترش [[امنیت]] و [[سلامتی]] بر کسی است که بر او [[سلام]] می‌کنند، و [[امنیت]] و [[سلامتی]] پاکیزه‌ترین چیزی است که در میان دو نفر که به هم برمی‌خورند برقرار باشد<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۱۲۰-۱۲۹.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۷
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	# [[پیامبر]] به صورت کلی جهت‌گیری [[رسالت]] خود را اعلام می‌کند، و آن مشتمل بر هدفی است که [[رسول خدا]] {{صل}} در [[دعوت]] خود اعلام داشته که بگو: {{متن قرآن\|قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ}} در [[حقیقت]]، [[نماز]] من و [سایر] [[عبادات]] من و [[زندگی]] و [[مرگ]] من، برای [[خدا]]، [[پروردگار]] جهانیان است. {{متن قرآن\|... لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ}}[[حیات]] من [[حیات]] برای [[خدا]] است.		# [[پیامبر]] به صورت کلی جهت‌گیری [[رسالت]] خود را اعلام می‌کند، و آن مشتمل بر هدفی است که [[رسول خدا]] {{صل}} در [[دعوت]] خود اعلام داشته که بگو: {{متن قرآن\|قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ}} در [[حقیقت]]، [[نماز]] من و [سایر] [[عبادات]] من و [[زندگی]] و [[مرگ]] من، برای [[خدا]]، [[پروردگار]] جهانیان است. {{متن قرآن\|... لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ}}[[حیات]] من [[حیات]] برای [[خدا]] است.
	# [[خداوند]] یکی از ویژگی‌های [[پیامبر]] را این‌گونه اعلام می‌‌کند. محتوای [[دعوت]] او با [[فطرت]] [[سلیم]] هماهنگ است، “طیبات و آنچه را طبع [[سلیم]] می‌پسندد، برای آنها [[حلال]] می‌شمرد، و آنچه خبیث و تنفرآمیز می‌باشد بر آنها [[تحریم]] می‌کند {{متن قرآن\|وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ}}؛		# [[خداوند]] یکی از ویژگی‌های [[پیامبر]] را این‌گونه اعلام می‌‌کند. محتوای [[دعوت]] او با [[فطرت]] [[سلیم]] هماهنگ است، “طیبات و آنچه را طبع [[سلیم]] می‌پسندد، برای آنها [[حلال]] می‌شمرد، و آنچه خبیث و تنفرآمیز می‌باشد بر آنها [[تحریم]] می‌کند {{متن قرآن\|وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ}}؛
	# [[خداوند]] می‌‌فرماید: ای [[مردم]] از آنچه در [[زمین]] است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّاسُ كُلُوا مِمَّا فِي الْأَرْضِ حَلَالًا طَيِّبًا}} و از گام‌های [[شیطان]] [[پیروی]] نکنید، که او [[دشمن]] آشکار شما است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}[[حلال]] مقابل [[حرام]] چیزی است که [[حریم]] منع ندارد و [[تصرف]] و ورود در آن [[آزاد]] است. از حل مقابل [[عقد]]: آن‌چه باز و آماده شده و یا در مزاج [[انسانی]] جذب می‌شود و تحلیل می‌رود چون غذای طبیعی [[انسان]] موادی است که پس از فعل و انفعال‌ها و ترکیب‌ها قابل جذب و تحلیل می‌گردد. طیب آن است که بیش از قابلیت تحلیل طعم و بوی آن مطبوع باشد. پس این دو [[وصف]] چون تعلیل و مقیاسی از برای غذای طبیعی [[آدمی]] است: هر چه حل نشود یا ذائقه و شامه‌ای که مانند بازرس اولی [[غذا]] می‌باشند آن را نپذیرند خوردنش طبیعتاً [[حرام]] شده. و همچنین آنچه در [[نظام اجتماعی]] و [[روحی]] از جهت تعلق [[حق]] دیگری و [[غصب]] نامطلوب می‌باشد. این ندای تنبیهی که پس از چگونگی و [[عاقبت]] اتخاذ انداد - گرفتن شریک برای [[خدا]] - آمده پیش از بیان اصل حلیت گویا برای بستن راه پیدایش اندادی است - شریکانی برای [[خدا]] - که از طریق [[تشریع احکام]] و [[نفوذ]] در [[زندگی]] و [[تغذیه]] [[مردم]] می‌خواهند خود را متبوع و [[حاکم]] گردانند و به هوای خود مرزهای [[حلال و حرام]] آنها را [[تعیین]] نمایند آن سان که [[کاهنان]] [[عرب]] گوشت بعضی شتران - بحیره، سائبه، هام - را و [[کاهنان]] [[یهودی]] و [[مسیحی]] بعضی از گوشت حیوانات [[حلال]] گوشت را و [[کاهنان]] [[بودایی]] و [[برهمایی]] هر گونه گوشت حیوانات را [[تحریم]] کرده‌اند:[[پیروی]] از اینها [[پیروی]] از گام‌های [[شیطانی]] است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}} خطوات الشیطان [[تمثیل]] و تشبیهی برای نمایاندن روش [[شیطانی]] برای [[اغواء]] مردمی است که به [[رشد]] و [[دریافت دین]] رسیده و جویای آئین [[زندگی]] می‌باشند. [[سایه]] [[وسوسه]] و اوهام [[شیطانی]] در مسیر این‌گونه [[مردم]] نمایان می‌شود و آنها را سایه به سایه و گام به گام به دنبال خود می‌کشاند آن چنان که ما وراء آن سایه را نبینند و از منتهای مسیر خود [[غافل]] مانند - و همین که او را به بیابان [[حیرت]] رساند و در تشخیص [[خیر و شر]] و [[مصلحت]] و [[مسئولیت]] گیج نمود و راه [[رشد]] را به رویش بست رهایش می‌نماید: همین که جلوی دید را می‌بندد و از [[عاقبت اندیشی]] باز می‌دارد [[دلیل]] آشکاری بر [[دشمنی]] او می‌باشد: {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}<ref>پرتوی از قرآن، ج۲، ص۴۰.</ref>.		# [[خداوند]] می‌‌فرماید: ای [[مردم]] از آنچه در [[زمین]] است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّاسُ كُلُوا مِمَّا فِي الْأَرْضِ حَلَالًا طَيِّبًا}} و از گام‌های [[شیطان]] [[پیروی]] نکنید، که او [[دشمن]] آشکار شما است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}[[حلال]] مقابل [[حرام]] چیزی است که [[حریم]] منع ندارد و [[تصرف]] و ورود در آن [[آزاد]] است. از حل مقابل [[عقد]]: آن‌چه باز و آماده شده و یا در مزاج [[انسانی]] جذب می‌شود و تحلیل می‌رود چون غذای طبیعی [[انسان]] موادی است که پس از فعل و انفعال‌ها و ترکیب‌ها قابل جذب و تحلیل می‌گردد. طیب آن است که بیش از قابلیت تحلیل طعم و بوی آن مطبوع باشد. پس این دو وصف چون تعلیل و مقیاسی از برای غذای طبیعی [[آدمی]] است: هر چه حل نشود یا ذائقه و شامه‌ای که مانند بازرس اولی [[غذا]] می‌باشند آن را نپذیرند خوردنش طبیعتاً [[حرام]] شده. و همچنین آنچه در [[نظام اجتماعی]] و [[روحی]] از جهت تعلق [[حق]] دیگری و [[غصب]] نامطلوب می‌باشد. این ندای تنبیهی که پس از چگونگی و [[عاقبت]] اتخاذ انداد - گرفتن شریک برای [[خدا]] - آمده پیش از بیان اصل حلیت گویا برای بستن راه پیدایش اندادی است - شریکانی برای [[خدا]] - که از طریق [[تشریع احکام]] و [[نفوذ]] در [[زندگی]] و [[تغذیه]] [[مردم]] می‌خواهند خود را متبوع و [[حاکم]] گردانند و به هوای خود مرزهای [[حلال و حرام]] آنها را [[تعیین]] نمایند آن سان که [[کاهنان]] [[عرب]] گوشت بعضی شتران - بحیره، سائبه، هام - را و [[کاهنان]] [[یهودی]] و [[مسیحی]] بعضی از گوشت حیوانات [[حلال]] گوشت را و [[کاهنان]] [[بودایی]] و [[برهمایی]] هر گونه گوشت حیوانات را [[تحریم]] کرده‌اند:[[پیروی]] از اینها [[پیروی]] از گام‌های [[شیطانی]] است {{متن قرآن\|وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}} خطوات الشیطان [[تمثیل]] و تشبیهی برای نمایاندن روش [[شیطانی]] برای [[اغواء]] مردمی است که به [[رشد]] و [[دریافت دین]] رسیده و جویای آئین [[زندگی]] می‌باشند. [[سایه]] [[وسوسه]] و اوهام [[شیطانی]] در مسیر این‌گونه [[مردم]] نمایان می‌شود و آنها را سایه به سایه و گام به گام به دنبال خود می‌کشاند آن چنان که ما وراء آن سایه را نبینند و از منتهای مسیر خود [[غافل]] مانند - و همین که او را به بیابان [[حیرت]] رساند و در تشخیص [[خیر و شر]] و [[مصلحت]] و [[مسئولیت]] گیج نمود و راه [[رشد]] را به رویش بست رهایش می‌نماید: همین که جلوی دید را می‌بندد و از [[عاقبت اندیشی]] باز می‌دارد [[دلیل]] آشکاری بر [[دشمنی]] او می‌باشد: {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ}}<ref>پرتوی از قرآن، ج۲، ص۴۰.</ref>.
	# [[خداوند]] می‌‌فرماید از آن‌چه به شما روزی داده است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|وَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا}} تنها شرط آن این است که رعایت [[اعتدال]] و [[تقوا]] و [[پرهیزگاری]] در بهره‌گیری از این مواهب را فراموش نکنید، لذا می‌گوید: {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ}} یعنی [[ایمان]] شما به [[خدا]] ایجاب می‌کند که همه [[دستورات]] او را محترم بشمرید، هم بهره گرفتن و هم رعایت [[اعتدال]] و [[تقوی]].		# [[خداوند]] می‌‌فرماید از آن‌چه به شما روزی داده است [[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید {{متن قرآن\|وَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا}} تنها شرط آن این است که رعایت [[اعتدال]] و [[تقوا]] و [[پرهیزگاری]] در بهره‌گیری از این مواهب را فراموش نکنید، لذا می‌گوید: {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ}} یعنی [[ایمان]] شما به [[خدا]] ایجاب می‌کند که همه [[دستورات]] او را محترم بشمرید، هم بهره گرفتن و هم رعایت [[اعتدال]] و [[تقوی]].
	# [[دستور خداوند]] به [[مسلمین]] از آنچه به [[غنیمت]] گرفته‌اید، - در [[جنگ]] -[[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید و بهره گیرید {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا غَنِمْتُمْ حَلَالًا طَيِّبًا}} این جمله ممکن است معنی وسیعی داشته باشد، و علاوه بر موضوع “فداء” سایر [[غنایم]] را نیز شامل شود. سپس به آنها [[دستور]] می‌دهد که “تقوی را پیشه کنید و از [[مخالفت]] [[فرمان خدا]] بپرهیزید {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ}} اشاره به اینکه [[مباح]] بودن این‌گونه [[غنائم]] نباید سبب شود که [[هدف]] مجاهدین در میدان [[جهاد]] جمع [[غنیمت]] و یا گرفتن [[اسیر]] به خاطر “فداء” باشد. و اگر در گذشته چنین نیات [[زشتی]] در [[دل]] داشتند، بیرون کنند، و نسبت به گذشته [[وعده]] [[عفو]] و [[آمرزش]] می‌دهد و می‌گوید: “خداوند [[غفور]] و [[رحیم]] است” {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۴۹.</ref>.		# [[دستور خداوند]] به [[مسلمین]] از آنچه به [[غنیمت]] گرفته‌اید، - در [[جنگ]] -[[حلال]] و [[پاکیزه]] بخورید و بهره گیرید {{متن قرآن\|فَكُلُوا مِمَّا غَنِمْتُمْ حَلَالًا طَيِّبًا}} این جمله ممکن است معنی وسیعی داشته باشد، و علاوه بر موضوع “فداء” سایر [[غنایم]] را نیز شامل شود. سپس به آنها [[دستور]] می‌دهد که “تقوی را پیشه کنید و از [[مخالفت]] [[فرمان خدا]] بپرهیزید {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ}} اشاره به اینکه [[مباح]] بودن این‌گونه [[غنائم]] نباید سبب شود که [[هدف]] مجاهدین در میدان [[جهاد]] جمع [[غنیمت]] و یا گرفتن [[اسیر]] به خاطر “فداء” باشد. و اگر در گذشته چنین نیات [[زشتی]] در [[دل]] داشتند، بیرون کنند، و نسبت به گذشته [[وعده]] [[عفو]] و [[آمرزش]] می‌دهد و می‌گوید: “خداوند [[غفور]] و [[رحیم]] است” {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۴۹.</ref>.