ظلم‌ستیزی در معارف و سیره فاطمی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'صدیقه طاهره' به 'صدیقه طاهره'

2023-04-27T07:55:48Z

جایگزینی متن - 'صدیقه طاهره' به 'صدیقه طاهره'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۵
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	مگر نمی‌بینید به حق عمل نمی‌شود و از باطل [[نهی]] نمی‌گردد.		مگر نمی‌بینید به حق عمل نمی‌شود و از باطل [[نهی]] نمی‌گردد.

	[[حضرت زهرا]] {{س}} به عنوان دست پرورده [[رسول خدا]] {{صل}}) و [[آگاه]] به مسائل جامعه و [[متعهد]] به ارزش‌های [[اسلامی]]، [[پرچم]] [[حق‌طلبی]] و باطل ستیزی را بر دوش گرفت و در این راه از هیچ کوششی دریغ نورزید، عرصه [[دفاع از حق]] در قالب [[رسالت پیامبر]] {{صل}} و [[امامت]] و [[ولایت]] [[امیرمؤمنان]] {{ع}} در [[زندگی]] [[فاطمه]] {{س}} از برجسته‌ترین، بارزترین و [[افتخار]] آمیز‌ترین عرصه‌هایی است که در گفتار و [[رفتار]] [[دختر پیامبر]] {{صل}} در هر دو بعد نظری و عملی متجلی است، تا جایی که در [[فرهنگ]] [[شیعیان]]، به ویژه پس از [[انقلاب اسلامی ایران]]، [[صدیقه~~]] [[~~طاهره]] {{س}} به عنوان حامی و فدایی ولایت [[لقب]] گرفته است؛ چراکه او در دوره کوتاه [[زندگی]] خویش پس از [[رحلت پیامبر]] {{صل}} [[زیباترین]] جلوه [[پاسداری]] از [[حریم]] [[حق]] و [[ولایت]] را به تصویر کشید؛ جلوه‌ای که جز در آینه وجود زهرا {{س}} حتی [[امیر مؤمنان]] {{ع}} نمی‌توان یافت. اگر [[مجاهدت‌ها]] و خطبه‌های هدایت‌گرانه زهرا {{س}} نبود امروز بسیاری [[باور]] نمی‌کردند که حق با علی {{ع}} بوده است؛ چراکه [[کینه‌ها]]، نفاق‌ها، [[سیاست]] بازی‌ها، تبلیغ‌ها و [[تحریف‌ها]] دست به دست هم داده و [[جبهه حق]] را چنان به [[انزوا]] کشانده بود که اجازه نمی‌داد فریاد [[حق‌جویی]] علی {{ع}} به گوش نسل‌های [[آینده]] برسد.		[[حضرت زهرا]] {{س}} به عنوان دست پرورده [[رسول خدا]] {{صل}}) و [[آگاه]] به مسائل جامعه و [[متعهد]] به ارزش‌های [[اسلامی]]، [[پرچم]] [[حق‌طلبی]] و باطل ستیزی را بر دوش گرفت و در این راه از هیچ کوششی دریغ نورزید، عرصه [[دفاع از حق]] در قالب [[رسالت پیامبر]] {{صل}} و [[امامت]] و [[ولایت]] [[امیرمؤمنان]] {{ع}} در [[زندگی]] [[فاطمه]] {{س}} از برجسته‌ترین، بارزترین و [[افتخار]] آمیز‌ترین عرصه‌هایی است که در گفتار و [[رفتار]] [[دختر پیامبر]] {{صل}} در هر دو بعد نظری و عملی متجلی است، تا جایی که در [[فرهنگ]] [[شیعیان]]، به ویژه پس از [[انقلاب اسلامی ایران]]، [[صدیقه طاهره]] {{س}} به عنوان حامی و فدایی ولایت [[لقب]] گرفته است؛ چراکه او در دوره کوتاه [[زندگی]] خویش پس از [[رحلت پیامبر]] {{صل}} [[زیباترین]] جلوه [[پاسداری]] از [[حریم]] [[حق]] و [[ولایت]] را به تصویر کشید؛ جلوه‌ای که جز در آینه وجود زهرا {{س}} حتی [[امیر مؤمنان]] {{ع}} نمی‌توان یافت. اگر [[مجاهدت‌ها]] و خطبه‌های هدایت‌گرانه زهرا {{س}} نبود امروز بسیاری [[باور]] نمی‌کردند که حق با علی {{ع}} بوده است؛ چراکه [[کینه‌ها]]، نفاق‌ها، [[سیاست]] بازی‌ها، تبلیغ‌ها و [[تحریف‌ها]] دست به دست هم داده و [[جبهه حق]] را چنان به [[انزوا]] کشانده بود که اجازه نمی‌داد فریاد [[حق‌جویی]] علی {{ع}} به گوش نسل‌های [[آینده]] برسد.

	[[آگاهی بخشی]] [[الهی]] زهرا {{س}} به [[امت اسلامی]] چنان شفاف و گویا بود که برای هیچ کس جای عذر باقی نگذاشت و پژواک [[روح]] بخش آن تا [[قیام قیامت]] در [[جان]] جهانیان طنین‌انداز خواهد ماند. [[فاطمه]] {{س}} [[مردم]] عصر خویش را خوب می‌شناخت و می‌دانست آن [[مسلمان]] نمایان [[دین]] به [[دنیا]] فروخته گوش شنوا برای شنیدن سخنان او و [[جسارت]] [[قیام]] همراه او را ندارند؛ اما می‌خواست برای آیندگان، چهره [[باطل]] و [[ضلالت]] را [[رسوا]]، [[حقیقت]] را بر ملا و [[حجت]] را تمام کند:		[[آگاهی بخشی]] [[الهی]] زهرا {{س}} به [[امت اسلامی]] چنان شفاف و گویا بود که برای هیچ کس جای عذر باقی نگذاشت و پژواک [[روح]] بخش آن تا [[قیام قیامت]] در [[جان]] جهانیان طنین‌انداز خواهد ماند. [[فاطمه]] {{س}} [[مردم]] عصر خویش را خوب می‌شناخت و می‌دانست آن [[مسلمان]] نمایان [[دین]] به [[دنیا]] فروخته گوش شنوا برای شنیدن سخنان او و [[جسارت]] [[قیام]] همراه او را ندارند؛ اما می‌خواست برای آیندگان، چهره [[باطل]] و [[ضلالت]] را [[رسوا]]، [[حقیقت]] را بر ملا و [[حجت]] را تمام کند:

Bahmani: /* عدالت‌گرایی و ظلم‌ستیزی */

2023-01-24T05:31:23Z

عدالت‌گرایی و ظلم‌ستیزی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۱
خط ۶۰:		خط ۶۰:
	تلاش‌های حق‌طلبانه و باطل‌ستیزانه و آگاهی‌بخش [[فاطمه]] {{س}} به آنچه بدان اشاره رفت محدود نمی‌شود. [[سکوت]] او در برابر سران [[حکومت]] و [[تصمیم]] وی مبنی بر اینکه هرگز با آنان سخن نخواهد گفت<ref>شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۶، ص۴۶؛ ج۱۶، ص۲۱۴.</ref>، رویگردانی از آنان و پاسخ ندادن به سلامشان<ref>الامامة و السیاسة، ج۱، ص۳۱؛ بحارالانوار، ج۴۳، ص۲۰۳.</ref>، [[سخنرانی]] در بستر [[بیماری]] در جمع [[زنان]] [[مهاجر]] و [[انصار]] که به [[عیادت]] او آمده بودند<ref>ر. ک: احتجاج، طبرسی، ج۱، ص۱۴۶ - ۱۴۹؛ کشف الغمة، ج۱، ص۴۹۲ - ۴۹۴.</ref>، [[وصیت]] به [[تجهیز]] و [[دفن]] شبانه و<ref>بحارالانوار، ج۴۳، ص۱۵۹ و ۱۸۲ - ۱۸۳.</ref>... از دیگر اقدامات آن [[حضرت]] در راه اهداف یاد شده است و ما به لحاظ رعایت اختصار از توضیح آنها خودداری کردیم.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[درآمدی بر سیره فاطمی (کتاب)\|درآمدی بر سیره فاطمی]]، ص ۱۲۲.</ref>		تلاش‌های حق‌طلبانه و باطل‌ستیزانه و آگاهی‌بخش [[فاطمه]] {{س}} به آنچه بدان اشاره رفت محدود نمی‌شود. [[سکوت]] او در برابر سران [[حکومت]] و [[تصمیم]] وی مبنی بر اینکه هرگز با آنان سخن نخواهد گفت<ref>شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۶، ص۴۶؛ ج۱۶، ص۲۱۴.</ref>، رویگردانی از آنان و پاسخ ندادن به سلامشان<ref>الامامة و السیاسة، ج۱، ص۳۱؛ بحارالانوار، ج۴۳، ص۲۰۳.</ref>، [[سخنرانی]] در بستر [[بیماری]] در جمع [[زنان]] [[مهاجر]] و [[انصار]] که به [[عیادت]] او آمده بودند<ref>ر. ک: احتجاج، طبرسی، ج۱، ص۱۴۶ - ۱۴۹؛ کشف الغمة، ج۱، ص۴۹۲ - ۴۹۴.</ref>، [[وصیت]] به [[تجهیز]] و [[دفن]] شبانه و<ref>بحارالانوار، ج۴۳، ص۱۵۹ و ۱۸۲ - ۱۸۳.</ref>... از دیگر اقدامات آن [[حضرت]] در راه اهداف یاد شده است و ما به لحاظ رعایت اختصار از توضیح آنها خودداری کردیم.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[درآمدی بر سیره فاطمی (کتاب)\|درآمدی بر سیره فاطمی]]، ص ۱۲۲.</ref>

	== [[عدالت‌گرایی]] و [[ظلم‌ستیزی]] ==		== عدالت‌گرایی و [[ظلم‌ستیزی]] ==
	یکی از [[آثار دوستی]] و [[دشمنی]] در [[راه خدا]] عدالت‌گرایی و ظلم‌ستیزی است. بر این اساس، [[انسان]] عدالت‌گرا و [[ظلم‌ستیز]] همواره طرفدار [[فکر]]، [[مکتب]]، [[حزب]] و گروهی است که عدالت‌گر و ظلم‌ستیز باشد. در سخنان و [[سیره]] فاطمی، شواهد بسیاری بر وجود این [[خصلت]] در آن [[حضرت]] در [[کامل‌ترین]] شکل و مرتبه به چشم می‌خورد.		یکی از [[آثار دوستی]] و [[دشمنی]] در [[راه خدا]] عدالت‌گرایی و ظلم‌ستیزی است. بر این اساس، [[انسان]] عدالت‌گرا و [[ظلم‌ستیز]] همواره طرفدار [[فکر]]، [[مکتب]]، [[حزب]] و گروهی است که عدالت‌گر و ظلم‌ستیز باشد. در سخنان و [[سیره]] فاطمی، شواهد بسیاری بر وجود این [[خصلت]] در آن [[حضرت]] در [[کامل‌ترین]] شکل و مرتبه به چشم می‌خورد.

Bahmani: /* دفاع از حریم ولایت */

2023-01-24T05:31:10Z

دفاع از حریم ولایت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۱
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	در ادامه بحث به گوشه‌هایی از [[مبارزات]] [[حق]] طلبانه و اقدامات روشنگرانه و [[آگاهی]] بخش [[حضرت زهرا]] {{س}} پس از [[رحلت پیامبر]] {{صل}} اشاره می‌کنیم.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[درآمدی بر سیره فاطمی (کتاب)\|درآمدی بر سیره فاطمی]]، ص ۱۱۴.</ref>		در ادامه بحث به گوشه‌هایی از [[مبارزات]] [[حق]] طلبانه و اقدامات روشنگرانه و [[آگاهی]] بخش [[حضرت زهرا]] {{س}} پس از [[رحلت پیامبر]] {{صل}} اشاره می‌کنیم.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[درآمدی بر سیره فاطمی (کتاب)\|درآمدی بر سیره فاطمی]]، ص ۱۱۴.</ref>

	== [[دفاع از حریم ولایت]] ==		== دفاع از حریم ولایت ==
	علی {{ع}} و [[اهل بیت]] مشغول [[تجهیز]] پیامبر {{صل}} بودند که عده‌ای در [[سقیفه]] [[اجتماع]] کرده و در غیاب [[خاندان]] و [[نزدیکان]] [[رسول خدا]] {{صل}} [[ابوبکر]] را به عنوان [[خلیفه]] برگزیدند و [[پیشگویی]] پیامبر {{صل}} که به علی {{ع}} فرموده بود: {{متن حدیث\|إِنَّ الْأُمَّةَ سَتَغْدِرُ بِكَ مِنْ بَعْدِي‌}}<ref>کنزالعمال، ج۱۱، ص۶۱۷، حدیث ۳۲۹۹۷.</ref>؛ «[[امت]]، بعد از من به تو [[نیرنگ]] خواهند زد» محقق شد.		علی {{ع}} و [[اهل بیت]] مشغول تجهیز پیامبر {{صل}} بودند که عده‌ای در [[سقیفه]] [[اجتماع]] کرده و در غیاب [[خاندان]] و [[نزدیکان]] [[رسول خدا]] {{صل}} [[ابوبکر]] را به عنوان [[خلیفه]] برگزیدند و [[پیشگویی]] پیامبر {{صل}} که به علی {{ع}} فرموده بود: {{متن حدیث\|إِنَّ الْأُمَّةَ سَتَغْدِرُ بِكَ مِنْ بَعْدِي‌}}<ref>کنزالعمال، ج۱۱، ص۶۱۷، حدیث ۳۲۹۹۷.</ref>؛ «[[امت]]، بعد از من به تو [[نیرنگ]] خواهند زد» محقق شد.

	اینجا بود که [[رسالت]] [[تاریخی]] [[فاطمه]] {{س}} آغاز شد؛ زیرا رسول خدا {{صل}} او را ملاک [[حق و باطل]] معرفی کرده و [[رضایت]] فاطمه {{س}} را [[رضایت خدا]] و [[خشم]] او را [[خشم خدا]] دانسته است<ref>کنزالعمال، ج۳، ص۶۷۴؛ ج۱۲، ص۱۱۱؛ اسد الغابة، ج۵، ص۵۲۲.</ref>. فاطمه {{س}} در هر جبهه‌ای قرار بگیرد [[حقانیت]] آن را ثابت می‌کند و [[ناخشنودی]] وی از جناحی دیگر، بیانگر بطلان آن جناح است. از این رو، [[دختر رسول خدا]] {{صل}} لازم دید موضع خود را در قبال رخدادهای جدید روشن کند تا حق از [[باطل]] شناخته و [[حجت]] بر [[مردم]] تمام شود.		اینجا بود که [[رسالت]] [[تاریخی]] [[فاطمه]] {{س}} آغاز شد؛ زیرا رسول خدا {{صل}} او را ملاک [[حق و باطل]] معرفی کرده و [[رضایت]] فاطمه {{س}} را [[رضایت خدا]] و [[خشم]] او را [[خشم خدا]] دانسته است<ref>کنزالعمال، ج۳، ص۶۷۴؛ ج۱۲، ص۱۱۱؛ اسد الغابة، ج۵، ص۵۲۲.</ref>. فاطمه {{س}} در هر جبهه‌ای قرار بگیرد [[حقانیت]] آن را ثابت می‌کند و [[ناخشنودی]] وی از جناحی دیگر، بیانگر بطلان آن جناح است. از این رو، [[دختر رسول خدا]] {{صل}} لازم دید موضع خود را در قبال رخدادهای جدید روشن کند تا حق از [[باطل]] شناخته و [[حجت]] بر [[مردم]] تمام شود.

Bahmani در ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۳۰

2023-01-24T05:30:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~ظلم~~		\| موضوع مرتبط = ظلم‌ستیزی
	\| عنوان مدخل = [[ظلم‌ستیزی]]		\| عنوان مدخل = ظلم‌ستیزی
	\| مداخل مرتبط = [[ظلم‌ستیزی در قرآن]] - [[ظلم‌ستیزی در سیره پیامبران]] - [[ظلم‌ستیزی در معارف و سیره نبوی]] - [[ظلم‌ستیزی در معارف و سیره فاطمی]] - [[ظلم‌ستیزی در معارف و سیره علوی]] - [[ظلم‌ستیزی در معارف و سیره سجادی]] - [[ظلم‌ستیزی در فقه سیاسی]] - [[ظلم‌ستیزی در معارف مهدویت]] - [[ظلم‌ستیزی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[ظلم‌ستیزی از دیدگاه اهل سنت]]		\| مداخل مرتبط = [[ظلم‌ستیزی در قرآن]] - [[ظلم‌ستیزی در سیره پیامبران]] - [[ظلم‌ستیزی در معارف و سیره نبوی]] - [[ظلم‌ستیزی در معارف و سیره فاطمی]] - [[ظلم‌ستیزی در معارف و سیره علوی]] - [[ظلم‌ستیزی در معارف و سیره سجادی]] - [[ظلم‌ستیزی در فقه سیاسی]] - [[ظلم‌ستیزی در معارف مهدویت]] - [[ظلم‌ستیزی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[ظلم‌ستیزی از دیدگاه اهل سنت]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
	== ~~[[حق‌طلبی]]،~~ [[ظلم‌ستیزی]] و [[آگاهی بخشی]] ==
			== حق‌طلبی، [[ظلم‌ستیزی]] و آگاهی بخشی ==
	[[عمر]] [[تقابل]] [[حق و باطل]] با [[عمر انسان]] در این کره خاکی گره خورده است. [[وظیفه]] [[انسان‌ها]] در این تقابل، [[ایستادگی]] در کنار [[حق]] و [[مبارزه با باطل]] و [[ستم]] است. نمی‌توان نسبت به جریان حق و باطل بی‌تفاوت بود. در [[مکتب‌های الهی]] همه [[انبیا]]، [[اوصیا]] و [[امامان]] با [[باطل]] - در همه چهره‌هایش چه در زمینه [[افکار]] و [[عقاید]]، چه در بعد [[رفتاری]] و [[اخلاقی]] و چه در محور [[اجتماعی]] و [[حکومتی]] - به [[ستیز]] برخاسته و در این [[پیکار]] [[مقدس]] همواره در صف مقدم قرار داشته‌اند.		[[عمر]] [[تقابل]] [[حق و باطل]] با [[عمر انسان]] در این کره خاکی گره خورده است. [[وظیفه]] [[انسان‌ها]] در این تقابل، [[ایستادگی]] در کنار [[حق]] و [[مبارزه با باطل]] و [[ستم]] است. نمی‌توان نسبت به جریان حق و باطل بی‌تفاوت بود. در [[مکتب‌های الهی]] همه [[انبیا]]، [[اوصیا]] و [[امامان]] با [[باطل]] - در همه چهره‌هایش چه در زمینه [[افکار]] و [[عقاید]]، چه در بعد [[رفتاری]] و [[اخلاقی]] و چه در محور [[اجتماعی]] و [[حکومتی]] - به [[ستیز]] برخاسته و در این [[پیکار]] [[مقدس]] همواره در صف مقدم قرار داشته‌اند.

Bahmani: /* پانویس */

2022-12-27T06:16:52Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۶
خط ۹۸:		خط ۹۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~ظلم‌ستیزی~~]]		[[رده:ظلم]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T19:55:40Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۵
خط ۸۰:		خط ۸۰:
	قُلْتُ يَا سَيِّدَتِي إِنِّي سَائِلُكِ عَنْ مَسْأَلَةٍ تَلَجْلَجُ فِي صَدْرِي قَالَتْ سَلْ قُلْتُ هَلْ نَصَّ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} قَبْلَ وَفَاتِهِ عَلَى عَلِيٍّ بِالْإِمَامَةِ قَالَتْ وَا عَجَبَاهْ أَ نَسِيتُمْ يَوْمَ غَدِيرِ خُمٍّ قُلْتُ قَدْ كَانَ ذَلِكِ وَ لَكِنْ أَخْبِرِينِي بِمَا أَسَرَّ إِلَيْكِ قَالَتْ أُشْهِدُ اللَّهَ تَعَالَى لَقَدْ سَمِعْتُهُ يَقُولُ عَلِيٌّ خَيْرُ مَنْ أُخَلِّفُهُ فِيكُمْ وَ هُوَ الْإِمَامُ وَ الْخَلِيفَةُ بَعْدِي وَ سِبْطَايَ وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةٌ أَبْرَارٌ لَئِنِ اتَّبَعْتُمُوهُمْ وَجَدْتُمُوهُمْ هَادِينَ مَهْدِيِّينَ وَ لَئِنْ خَالَفْتُمُوهُمْ لَيَكُونُ الِاخْتِلَافُ فِيكُمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ قُلْتُ يَا سَيِّدَتِي فَمَا بَالُهُ قَعَدَ عَنْ حَقِّهِ قَالَتْ يَا بَا عُمَرَ لَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} مَثَلُ الْإِمَامِ مَثَلُ الْكَعْبَةِ إِذْ تُؤْتَى وَ لَا تَأْتِي أَوْ قَالَتْ مَثَلُ عَلِيٍّ ثُمَّ قَالَتْ أَمَا وَ اللَّهِ لَوْ تَرَكُوا الْحَقَّ عَلَى أَهْلِهِ وَ اتَّبَعُوا عِتْرَةَ نَبِيِّهِ لَمَا اخْتَلَفَ فِي اللَّهِ تَعَالَى اثْنَانِ وَ لَوَرِثَهَا سَلَفٌ عَنْ سَلَفٍ وَ خَلَفٌ بَعْدَ خَلَفٍ حَتَّى يَقُومَ قَائِمُنَا التَّاسِعُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ وَ لَكِنْ قَدَّمُوا مَنْ أَخَّرَهُ وَ أَخَّرُوا مَنْ قَدَّمَهُ اللَّهُ حَتَّى إِذَا أَلْحَدَ الْمَبْعُوثُ وَ أَوْدَعُوهُ الْجَدَثَ الْمَجْدُوثَ وَ اخْتَارُوا بِشَهْوَتِهِمْ وَ عَمِلُوا بِآرَائِهِمْ تَبّاً لَهُمْ أَ وَ لَمْ يَسْمَعُوا اللَّهَ يَقُولُ {{متن قرآن\|وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ وَيَخْتَارُ مَا كَانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ}} بَلْ سَمِعُوا وَ لَكِنَّهُمْ كَمَا قَالَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ {{متن قرآن\|فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ وَلَكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ}} هَيْهَاتَ بَسَطُوا فِي الدُّنْيَا آمَالَهُمْ وَ نَسُوا آجَالَهُمْ فَتَعْساً لَهُمْ وَ أَضَلَّ أَعْمَالَهُمْ أَعُوذُ بِكَ يَا رَبِّ مِنَ الْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْرِ}}؛ (خزاز [[قمی]]، کفایه الاثر، ص۱۹۹؛ [[مجلسی]]، [[بحارالانوار]]، ج۳۶، ص۳۵۳). </ref>.		قُلْتُ يَا سَيِّدَتِي إِنِّي سَائِلُكِ عَنْ مَسْأَلَةٍ تَلَجْلَجُ فِي صَدْرِي قَالَتْ سَلْ قُلْتُ هَلْ نَصَّ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} قَبْلَ وَفَاتِهِ عَلَى عَلِيٍّ بِالْإِمَامَةِ قَالَتْ وَا عَجَبَاهْ أَ نَسِيتُمْ يَوْمَ غَدِيرِ خُمٍّ قُلْتُ قَدْ كَانَ ذَلِكِ وَ لَكِنْ أَخْبِرِينِي بِمَا أَسَرَّ إِلَيْكِ قَالَتْ أُشْهِدُ اللَّهَ تَعَالَى لَقَدْ سَمِعْتُهُ يَقُولُ عَلِيٌّ خَيْرُ مَنْ أُخَلِّفُهُ فِيكُمْ وَ هُوَ الْإِمَامُ وَ الْخَلِيفَةُ بَعْدِي وَ سِبْطَايَ وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةٌ أَبْرَارٌ لَئِنِ اتَّبَعْتُمُوهُمْ وَجَدْتُمُوهُمْ هَادِينَ مَهْدِيِّينَ وَ لَئِنْ خَالَفْتُمُوهُمْ لَيَكُونُ الِاخْتِلَافُ فِيكُمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ قُلْتُ يَا سَيِّدَتِي فَمَا بَالُهُ قَعَدَ عَنْ حَقِّهِ قَالَتْ يَا بَا عُمَرَ لَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} مَثَلُ الْإِمَامِ مَثَلُ الْكَعْبَةِ إِذْ تُؤْتَى وَ لَا تَأْتِي أَوْ قَالَتْ مَثَلُ عَلِيٍّ ثُمَّ قَالَتْ أَمَا وَ اللَّهِ لَوْ تَرَكُوا الْحَقَّ عَلَى أَهْلِهِ وَ اتَّبَعُوا عِتْرَةَ نَبِيِّهِ لَمَا اخْتَلَفَ فِي اللَّهِ تَعَالَى اثْنَانِ وَ لَوَرِثَهَا سَلَفٌ عَنْ سَلَفٍ وَ خَلَفٌ بَعْدَ خَلَفٍ حَتَّى يَقُومَ قَائِمُنَا التَّاسِعُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ وَ لَكِنْ قَدَّمُوا مَنْ أَخَّرَهُ وَ أَخَّرُوا مَنْ قَدَّمَهُ اللَّهُ حَتَّى إِذَا أَلْحَدَ الْمَبْعُوثُ وَ أَوْدَعُوهُ الْجَدَثَ الْمَجْدُوثَ وَ اخْتَارُوا بِشَهْوَتِهِمْ وَ عَمِلُوا بِآرَائِهِمْ تَبّاً لَهُمْ أَ وَ لَمْ يَسْمَعُوا اللَّهَ يَقُولُ {{متن قرآن\|وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ وَيَخْتَارُ مَا كَانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ}} بَلْ سَمِعُوا وَ لَكِنَّهُمْ كَمَا قَالَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ {{متن قرآن\|فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ وَلَكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ}} هَيْهَاتَ بَسَطُوا فِي الدُّنْيَا آمَالَهُمْ وَ نَسُوا آجَالَهُمْ فَتَعْساً لَهُمْ وَ أَضَلَّ أَعْمَالَهُمْ أَعُوذُ بِكَ يَا رَبِّ مِنَ الْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْرِ}}؛ (خزاز [[قمی]]، کفایه الاثر، ص۱۹۹؛ [[مجلسی]]، [[بحارالانوار]]، ج۳۶، ص۳۵۳). </ref>.

	هنگامی که [[ام سلمه]] به عیادتش آمده بود و حال او را جویا شد، در پاسخ وی، به [[غم]] و [[اندوه]] فراوانش به علت فقدان [[پیامبر]] و [[ظلم]] به [[وصی]] او و عهده‌داری [[خلافت]] به دست کسی که خلافتش به طور [[نامشروع]] فراهم گشته و نیز کینه‌هایی که موجب چنین ظلمی شده بود، اشاره کرد<ref>{{متن حدیث\|وَ دَخَلَتْ أُمُّ سَلَمَةَ عَلَى فَاطِمَةَ {{س}} فَقَالَتْ لَهَا كَيْفَ أَصْبَحْتِ عَنْ لَيْلَتِكِ يَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ قَالَتْ أَصْبَحْتُ بَيْنَ كَمَدٍ وَ كَرَبٍ فُقِدَ النَّبِيُّ {{صل}} وَ ظُلِمَ الْوَصِيُّ وَ [هُتِكَ‌] وَ اللَّهِ حُجُبُهُ أَصْبَحَتْ إِمَامَتُهُ مُقْتَصَّةً عَلَى غَيْرِ مَا شَرَعَ اللَّهُ فِي التَّنْزِيلِ وَ سَنَّهَا النَّبِيُّ فِي التَّأْوِيلِ وَ لَكِنَّهَا أَحْقَادٌ بَدْرِيَّةٌ وَ تِرَاتٌ أُحُدِيَّةٌ كَانَتْ عَلَيْهَا قُلُوبُ النِّفَاقِ مُكْتَمِنَةً لِإِمْكَانِ الْوُشَاةِ فَلَمَّا اسْتُهْدِفَ الْأَمْرُ أَرْسَلَتْ عَلَيْنَا شَآبِيبَ الْآثَارِ مِنْ مَخِيلَةِ الشِّقَاقِ فَيَقْطَعُ وَتَرَ الْإِيمَانِ مِنْ قِسِيِّ صُدُورِهَا وَ لَيْسَ عَلَى مَا وَعَدَ اللَّهُ مِنْ حِفْظِ الرِّسَالَةِ وَ كَفَالَةِ الْمُؤْمِنِينَ أَحْرَزُوا عَائِدَتَهُمْ غُرُورَ الدُّنْيَا بَعْدَ انْتِصَارٍ مِمَّنْ فَتَكَ بِآبَائِهِمْ فِي مَوَاطِنِ الْكُرُوبِ وَ مَنَازِلِ الشَّهَادَاتِ}}؛ (~~ابن شهر آشوب~~ مازندرانی، مناقب آل ابی طالب، ج۲، ص۴۹؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۴۳، ص۱۵۷ - ۱۵۶).</ref>. آن [[حضرت]] در [[دیدار]] با [[عایشه]] (دختر [[طلحه]]) نیز شبیه این سخنان را مطرح کرد<ref>{{متن حدیث\|هَذَا حَدِيثٌ وَجَدْتُهُ بِخَطِّ بَعْضِ الْمَشَايِخِ (رَحِمَهُمُ اللَّهُ) ذَكَرَ أَنَّهُ وَجَدَهُ فِي كِتَابٍ لِأَبِي غَانِمٍ الْمُعَلِّمِ الْأَعْرَجِ، وَ كَانَ مَسْكَنُهُ بِبَابِ الشَّعِيرِ، وَجَدَ بِخَطِّهِ عَلَى ظَهْرِ كِتَابٍ لَهُ حِينَ مَاتَ: وَ هُوَ أَنَّ عَائِشَةَ بِنْتَ طَلْحَةَ دَخَلَتْ عَلَى فَاطِمَةَ {{س}} فَرَأَتْهَا بَاكِيَةً، فَقَالَتْ لَهَا: بِأَبِي أَنْتِ وَ أُمِّي، مَا الَّذِي يُبْكِيكِ فَقَالَتْ لَهَا (صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهَا): أَ سَائِلَتِي عَنْ هَنَةٍ حَلَقَ بِهَا الطَّائِرُ، وَ حَفِيَ بِهَا السَّائِرُ، وَ رَفَعَ إِلَى السَّمَاءِ أَثَراً، وَ رُزِئْتُ فِي الْأَرْضِ خَبَراً، أَنَّ قُحَيْفَ تَيْمٍ وَ أُحْيُوكَ عَدِيٍّ جَارَيَا أَبَا الْحَسَنِ فِي السِّبَاقِ، حَتَّى إِذَا تَقَرَّبَا بِالْخُنَاقِ، أَسَرَّا لَهُ الشَّنَآنَ، وَ طَوَيَاهُ الْإِعْلَانَ، فَلَمَّا خَبَا نُورُ الدِّينِ، وَ قُبِضَ النَّبِيُّ الْأَمِينُ، نَطَقَا بِفَوْرِهِمَا، وَ نَفَثَا بِسَوْرِهِمَا، وَ أَدَلَّا بِفَدَكَ، فَيَا لَهَا لَمِنْ مِلْكٍ، تِلْكَ أَنَّهَا عَطِيَّةُ الرَّبِّ الْأَعْلَى لِلنَّجِيِّ الْأَوْفَى، وَ لَقَدْ نَحَلَنِيهَا لِلصِّبْيَةِ السَّوَاغِبِ مِنْ نَجْلِهِ وَ نَسْلِي، وَ إِنَّهَا لَبِعِلْمِ اللَّهِ وَ شَهَادَةِ أَمِينِهِ، فَإِنِ انْتَزَعَا مِنِّي الْبُلْغَةَ، وَ مَنَعَانِي اللَّمْظَةَ، وَ احْتَسَبْتُهَا يَوْمَ الْحَشْرِ زُلْفَةً، وَ لَيَجِدَنَّهَا آكِلُوهَا سَاعِرَةَ حَمِيمٍ، فِي لَظَى جَحِيمٍ}}؛ (شیخ طوسی، الامالی، ص۲۰۴).</ref>.		هنگامی که [[ام سلمه]] به عیادتش آمده بود و حال او را جویا شد، در پاسخ وی، به [[غم]] و [[اندوه]] فراوانش به علت فقدان [[پیامبر]] و [[ظلم]] به [[وصی]] او و عهده‌داری [[خلافت]] به دست کسی که خلافتش به طور [[نامشروع]] فراهم گشته و نیز کینه‌هایی که موجب چنین ظلمی شده بود، اشاره کرد<ref>{{متن حدیث\|وَ دَخَلَتْ أُمُّ سَلَمَةَ عَلَى فَاطِمَةَ {{س}} فَقَالَتْ لَهَا كَيْفَ أَصْبَحْتِ عَنْ لَيْلَتِكِ يَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ قَالَتْ أَصْبَحْتُ بَيْنَ كَمَدٍ وَ كَرَبٍ فُقِدَ النَّبِيُّ {{صل}} وَ ظُلِمَ الْوَصِيُّ وَ [هُتِكَ‌] وَ اللَّهِ حُجُبُهُ أَصْبَحَتْ إِمَامَتُهُ مُقْتَصَّةً عَلَى غَيْرِ مَا شَرَعَ اللَّهُ فِي التَّنْزِيلِ وَ سَنَّهَا النَّبِيُّ فِي التَّأْوِيلِ وَ لَكِنَّهَا أَحْقَادٌ بَدْرِيَّةٌ وَ تِرَاتٌ أُحُدِيَّةٌ كَانَتْ عَلَيْهَا قُلُوبُ النِّفَاقِ مُكْتَمِنَةً لِإِمْكَانِ الْوُشَاةِ فَلَمَّا اسْتُهْدِفَ الْأَمْرُ أَرْسَلَتْ عَلَيْنَا شَآبِيبَ الْآثَارِ مِنْ مَخِيلَةِ الشِّقَاقِ فَيَقْطَعُ وَتَرَ الْإِيمَانِ مِنْ قِسِيِّ صُدُورِهَا وَ لَيْسَ عَلَى مَا وَعَدَ اللَّهُ مِنْ حِفْظِ الرِّسَالَةِ وَ كَفَالَةِ الْمُؤْمِنِينَ أَحْرَزُوا عَائِدَتَهُمْ غُرُورَ الدُّنْيَا بَعْدَ انْتِصَارٍ مِمَّنْ فَتَكَ بِآبَائِهِمْ فِي مَوَاطِنِ الْكُرُوبِ وَ مَنَازِلِ الشَّهَادَاتِ}}؛ (ابن‌شهرآشوب مازندرانی، مناقب آل ابی طالب، ج۲، ص۴۹؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۴۳، ص۱۵۷ - ۱۵۶).</ref>. آن [[حضرت]] در [[دیدار]] با [[عایشه]] (دختر [[طلحه]]) نیز شبیه این سخنان را مطرح کرد<ref>{{متن حدیث\|هَذَا حَدِيثٌ وَجَدْتُهُ بِخَطِّ بَعْضِ الْمَشَايِخِ (رَحِمَهُمُ اللَّهُ) ذَكَرَ أَنَّهُ وَجَدَهُ فِي كِتَابٍ لِأَبِي غَانِمٍ الْمُعَلِّمِ الْأَعْرَجِ، وَ كَانَ مَسْكَنُهُ بِبَابِ الشَّعِيرِ، وَجَدَ بِخَطِّهِ عَلَى ظَهْرِ كِتَابٍ لَهُ حِينَ مَاتَ: وَ هُوَ أَنَّ عَائِشَةَ بِنْتَ طَلْحَةَ دَخَلَتْ عَلَى فَاطِمَةَ {{س}} فَرَأَتْهَا بَاكِيَةً، فَقَالَتْ لَهَا: بِأَبِي أَنْتِ وَ أُمِّي، مَا الَّذِي يُبْكِيكِ فَقَالَتْ لَهَا (صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهَا): أَ سَائِلَتِي عَنْ هَنَةٍ حَلَقَ بِهَا الطَّائِرُ، وَ حَفِيَ بِهَا السَّائِرُ، وَ رَفَعَ إِلَى السَّمَاءِ أَثَراً، وَ رُزِئْتُ فِي الْأَرْضِ خَبَراً، أَنَّ قُحَيْفَ تَيْمٍ وَ أُحْيُوكَ عَدِيٍّ جَارَيَا أَبَا الْحَسَنِ فِي السِّبَاقِ، حَتَّى إِذَا تَقَرَّبَا بِالْخُنَاقِ، أَسَرَّا لَهُ الشَّنَآنَ، وَ طَوَيَاهُ الْإِعْلَانَ، فَلَمَّا خَبَا نُورُ الدِّينِ، وَ قُبِضَ النَّبِيُّ الْأَمِينُ، نَطَقَا بِفَوْرِهِمَا، وَ نَفَثَا بِسَوْرِهِمَا، وَ أَدَلَّا بِفَدَكَ، فَيَا لَهَا لَمِنْ مِلْكٍ، تِلْكَ أَنَّهَا عَطِيَّةُ الرَّبِّ الْأَعْلَى لِلنَّجِيِّ الْأَوْفَى، وَ لَقَدْ نَحَلَنِيهَا لِلصِّبْيَةِ السَّوَاغِبِ مِنْ نَجْلِهِ وَ نَسْلِي، وَ إِنَّهَا لَبِعِلْمِ اللَّهِ وَ شَهَادَةِ أَمِينِهِ، فَإِنِ انْتَزَعَا مِنِّي الْبُلْغَةَ، وَ مَنَعَانِي اللَّمْظَةَ، وَ احْتَسَبْتُهَا يَوْمَ الْحَشْرِ زُلْفَةً، وَ لَيَجِدَنَّهَا آكِلُوهَا سَاعِرَةَ حَمِيمٍ، فِي لَظَى جَحِيمٍ}}؛ (شیخ طوسی، الامالی، ص۲۰۴).</ref>.

	چند [[روز]] پس از [[رحلت پیامبر]] {{صل}} و جریان [[سقیفه]]، [[غاصبان خلافت]] دست به [[غصب فدک]] زدند. این امر، زمینه‌ای شد تا [[صدیقه]] کبری با حضور در [[مسجد]] و در جمع [[مهاجران]] و [[انصار]] و سردمداران [[خلافت]]، [[خطبه]] معروف فدکیه<ref>به عنوان نمونه، بنگرید به: تمیمی مغربی، شرح الاخبار، ج۳، ص۳۴؛ طبرسی، الاحتجاج، ج۱، ص۱۳۲؛ ابن طاووس، الطرائف، ص۲۶۴؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۲۹، ص۲۲۰، ۲۳۶ و ۲۳۹؛ امینی، الغدیر، ج۷، ص۱۹۲؛ ج۹، ص۳۸۷.</ref> را ایراد کند که جدای از زیبایی‌های ادبی، مشحون از [[معارف]] [[ناب]] برآمده از [[روحی]] متعالی و [[ظلم‌ستیز]] است و تاکنون شروح زیادی در تبیین فرازهای بلند این خطبه نگاشته شده است. پس از [[بیماری]] نیز هنگامی که گروهی از [[زنان]] [[مهاجر]] و انصار به [[عیادت]] او آمدند، آن [[حضرت]] ضمن خطبه‌ای غرّاء به [[تبیین حقایق]] و مصادیق [[ظالم]] و [[مظلوم]] پرداختند<ref>{{متن حدیث\|عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ: دَخَلْتُ نِسْوَةٍ مِنْ الْمُهَاجِرِينَ وَ الْأَنْصَارِ عَلَى فَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} يَعُدْنَهَا فِي عِلَّتِهَا، فَقُلْنَ لَهَا: السَّلَامُ عَلَيْكِ يَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ، كَيْفَ أَصْبَحْتِ فَقَالَتْ: أَصْبَحْتُ وَ اللَّهِ عَائِفَةً لِدُنْيَاكُنَّ، قَالِيَةً لِرِجَالِكُنِّ، لَفَظْتُهُمْ بَعْدَ إِذْ عَجَمْتُهُمْ‌، وَ سَئِمْتُهُمْ بَعْدَ إِذْ سَبَرْتُهُمْ، فَقُبْحاً لِأُفُونِ الرَّأْيِ وَ خَطْلِ الْقَوْلِ وَ خَوَرِ الْقَنَاةِ، وَ {{متن قرآن\|لَبِئْسَ مَا قَدَّمَتْ لَهُمْ أَنْفُسُهُمْ أَنْ سَخِطَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَفِي الْعَذَابِ هُمْ خَالِدُونَ}} وَ لَا جَرَمَ وَ اللَّهِ لَقَدْ قَلَّدْتُهُمْ رِبْقَتَهَا، وَ شَنِنْتُ عَلَيْهِمْ عَارَهَا، فَجَدْعاً وَ رَغْماً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ. وَيْحَهُمْ، أَنَّى زَحْزَحُوهَا عَنْ أَبِي الْحَسَنِ! مَا نَقَمُوا وَ اللَّهِ مِنْهُ إِلَّا نَكِيرَ سَيْفِهِ، وَ نَكَالَ وَقْعِهِ، وَ تَنَمُّرَهُ فِي ذَاتِ اللَّهِ، وَ تَاللَّهِ لَوْ تَكَافُّوا عَلَيْهِ عَنْ زِمَامٍ نَبَذَهُ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} لَاعْتَلَقَهُ، ثُمَّ لَسَارَ بِهِمْ سَيْراً سُجُحاً، فَإِنَّهُ قَوَاعِدُ الرِّسَالَةِ، وَ رَوَاسِي النُّبُوَّةِ، وَ مَهْبِطُ الرُّوحِ الْأَمِينِ وَ الْبَطِينُ بِأَمْرِ الدِّينِ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ {{متن قرآن\|أَلَا ذَلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ}} وَ اللَّهِ لَا يَكْتَلِمُ خِشَاشُهُ، وَ لَا يُتَعْتَعُ رَاكِبُهُ، وَ لَأَوْرَدَهُمْ مَنْهَلًا رَوِيّاً فَضْفَاضاً، تَطْفَحُ ضِفَّتُهُ، وَ لَأَصْدَرَهُمْ بِطَاناً قَدْ خَثَرَ بِهِمُ الرَّيُّ غَيْرَ مُتَحَلٍّ بِطَائِلٍ إِلَّا بِغَمْرِ النَّاهِلِ وَ رَدْعِ سَوْرَةِ السَّاغِبِ‌، وَ لَفُتِحَتْ عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٌ مِنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ وَ سَيَأْخُذُهُمْ اللَّهُ {{متن قرآن\|بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ}}. فَهَلُمَّ فَاسْمَعْ، فَمَا عِشْتَ أَرَاكَ الدَّهْرُ الْعَجَبَ، وَ إِنْ تَعْجَبْ بَعْدَ الْحَادِثِ، فَمَا بِالْهَمِّ بِأَيِّ سَنَدٍ اسْتَنَدُوا، أَمْ بِأَيَّةِ عُرْوَةٍ تَمَسَّكُوا {{متن قرآن\|لَبِئْسَ الْمَوْلَى وَلَبِئْسَ الْعَشِيرُ}} وَ {{متن قرآن\|بِئْسَ لِلظَّالِمِينَ بَدَلًا}}. اسْتَبْدَلُوا الذُّنَابَى بِالْقَوَادِمِ، وَ الْحَرُونَ بِالْقَاحِمِ، وَ الْعَجُزَ بِالْكَاهِلِ، فَتَعْساً لِقَوْمٍ {{متن قرآن\|يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا}} {{متن قرآن\|أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَكِنْ لَا يَشْعُرُونَ}}، {{متن قرآن\|أَفَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لَا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدَى فَمَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ}} لَقِحَتْ فَنَظِرَةٌ رَيْثَمَا تُنْتِجُ، ثُمَّ احْتَلَبُوا طِلَاعَ الْقَعْبِ دَماً عَبِيطاً وَ ذُعَافاً مُمِضّاً، هُنَالِكَ يَخْسَرُ الْمُبْطِلُونَ وَ يَعْرِفُ التَّالُونَ غِبَّ مَا أَسَّسَ الْأَوَّلُونَ، ثُمَّ طِيبُوا بَعْدَ ذَلِكَ عَنْ أَنْفُسِكُمْ لِفِتْنَتِهَا، ثُمَّ اطْمَئَنُّوا لِلْفِتْنَةِ جَأشاً، وَ أَبْشِرُوا بِسَيْفٍ صَارِمٍ وَ هَرْجٍ دَائِمٍ شَامِلٍ وَ اسْتِبْدَادٍ مِنَ الظَّالِمِينَ، يَدَعُ فَيْئَكُمْ زَهِيداً، وَ جَمْعَكُمْ حَصِيداً، فَيَا حَسْرَةً لَهُمْ وَ قَدْ عُمِّيَتْ عَلَيْهِمُ الْأَنْبَاءُ {{متن قرآن\|أَنُلْزِمُكُمُوهَا وَأَنْتُمْ لَهَا كَارِهُونَ}}}}؛ (شیخ طوسی، الامالی، ص۳۷۴؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۴۳، ص۱۵۹).</ref>.		چند [[روز]] پس از [[رحلت پیامبر]] {{صل}} و جریان [[سقیفه]]، [[غاصبان خلافت]] دست به [[غصب فدک]] زدند. این امر، زمینه‌ای شد تا [[صدیقه]] کبری با حضور در [[مسجد]] و در جمع [[مهاجران]] و [[انصار]] و سردمداران [[خلافت]]، [[خطبه]] معروف فدکیه<ref>به عنوان نمونه، بنگرید به: تمیمی مغربی، شرح الاخبار، ج۳، ص۳۴؛ طبرسی، الاحتجاج، ج۱، ص۱۳۲؛ ابن طاووس، الطرائف، ص۲۶۴؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۲۹، ص۲۲۰، ۲۳۶ و ۲۳۹؛ امینی، الغدیر، ج۷، ص۱۹۲؛ ج۹، ص۳۸۷.</ref> را ایراد کند که جدای از زیبایی‌های ادبی، مشحون از [[معارف]] [[ناب]] برآمده از [[روحی]] متعالی و [[ظلم‌ستیز]] است و تاکنون شروح زیادی در تبیین فرازهای بلند این خطبه نگاشته شده است. پس از [[بیماری]] نیز هنگامی که گروهی از [[زنان]] [[مهاجر]] و انصار به [[عیادت]] او آمدند، آن [[حضرت]] ضمن خطبه‌ای غرّاء به [[تبیین حقایق]] و مصادیق [[ظالم]] و [[مظلوم]] پرداختند<ref>{{متن حدیث\|عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ: دَخَلْتُ نِسْوَةٍ مِنْ الْمُهَاجِرِينَ وَ الْأَنْصَارِ عَلَى فَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} يَعُدْنَهَا فِي عِلَّتِهَا، فَقُلْنَ لَهَا: السَّلَامُ عَلَيْكِ يَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ، كَيْفَ أَصْبَحْتِ فَقَالَتْ: أَصْبَحْتُ وَ اللَّهِ عَائِفَةً لِدُنْيَاكُنَّ، قَالِيَةً لِرِجَالِكُنِّ، لَفَظْتُهُمْ بَعْدَ إِذْ عَجَمْتُهُمْ‌، وَ سَئِمْتُهُمْ بَعْدَ إِذْ سَبَرْتُهُمْ، فَقُبْحاً لِأُفُونِ الرَّأْيِ وَ خَطْلِ الْقَوْلِ وَ خَوَرِ الْقَنَاةِ، وَ {{متن قرآن\|لَبِئْسَ مَا قَدَّمَتْ لَهُمْ أَنْفُسُهُمْ أَنْ سَخِطَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَفِي الْعَذَابِ هُمْ خَالِدُونَ}} وَ لَا جَرَمَ وَ اللَّهِ لَقَدْ قَلَّدْتُهُمْ رِبْقَتَهَا، وَ شَنِنْتُ عَلَيْهِمْ عَارَهَا، فَجَدْعاً وَ رَغْماً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ. وَيْحَهُمْ، أَنَّى زَحْزَحُوهَا عَنْ أَبِي الْحَسَنِ! مَا نَقَمُوا وَ اللَّهِ مِنْهُ إِلَّا نَكِيرَ سَيْفِهِ، وَ نَكَالَ وَقْعِهِ، وَ تَنَمُّرَهُ فِي ذَاتِ اللَّهِ، وَ تَاللَّهِ لَوْ تَكَافُّوا عَلَيْهِ عَنْ زِمَامٍ نَبَذَهُ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} لَاعْتَلَقَهُ، ثُمَّ لَسَارَ بِهِمْ سَيْراً سُجُحاً، فَإِنَّهُ قَوَاعِدُ الرِّسَالَةِ، وَ رَوَاسِي النُّبُوَّةِ، وَ مَهْبِطُ الرُّوحِ الْأَمِينِ وَ الْبَطِينُ بِأَمْرِ الدِّينِ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ {{متن قرآن\|أَلَا ذَلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ}} وَ اللَّهِ لَا يَكْتَلِمُ خِشَاشُهُ، وَ لَا يُتَعْتَعُ رَاكِبُهُ، وَ لَأَوْرَدَهُمْ مَنْهَلًا رَوِيّاً فَضْفَاضاً، تَطْفَحُ ضِفَّتُهُ، وَ لَأَصْدَرَهُمْ بِطَاناً قَدْ خَثَرَ بِهِمُ الرَّيُّ غَيْرَ مُتَحَلٍّ بِطَائِلٍ إِلَّا بِغَمْرِ النَّاهِلِ وَ رَدْعِ سَوْرَةِ السَّاغِبِ‌، وَ لَفُتِحَتْ عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٌ مِنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ وَ سَيَأْخُذُهُمْ اللَّهُ {{متن قرآن\|بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ}}. فَهَلُمَّ فَاسْمَعْ، فَمَا عِشْتَ أَرَاكَ الدَّهْرُ الْعَجَبَ، وَ إِنْ تَعْجَبْ بَعْدَ الْحَادِثِ، فَمَا بِالْهَمِّ بِأَيِّ سَنَدٍ اسْتَنَدُوا، أَمْ بِأَيَّةِ عُرْوَةٍ تَمَسَّكُوا {{متن قرآن\|لَبِئْسَ الْمَوْلَى وَلَبِئْسَ الْعَشِيرُ}} وَ {{متن قرآن\|بِئْسَ لِلظَّالِمِينَ بَدَلًا}}. اسْتَبْدَلُوا الذُّنَابَى بِالْقَوَادِمِ، وَ الْحَرُونَ بِالْقَاحِمِ، وَ الْعَجُزَ بِالْكَاهِلِ، فَتَعْساً لِقَوْمٍ {{متن قرآن\|يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا}} {{متن قرآن\|أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَكِنْ لَا يَشْعُرُونَ}}، {{متن قرآن\|أَفَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لَا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدَى فَمَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ}} لَقِحَتْ فَنَظِرَةٌ رَيْثَمَا تُنْتِجُ، ثُمَّ احْتَلَبُوا طِلَاعَ الْقَعْبِ دَماً عَبِيطاً وَ ذُعَافاً مُمِضّاً، هُنَالِكَ يَخْسَرُ الْمُبْطِلُونَ وَ يَعْرِفُ التَّالُونَ غِبَّ مَا أَسَّسَ الْأَوَّلُونَ، ثُمَّ طِيبُوا بَعْدَ ذَلِكَ عَنْ أَنْفُسِكُمْ لِفِتْنَتِهَا، ثُمَّ اطْمَئَنُّوا لِلْفِتْنَةِ جَأشاً، وَ أَبْشِرُوا بِسَيْفٍ صَارِمٍ وَ هَرْجٍ دَائِمٍ شَامِلٍ وَ اسْتِبْدَادٍ مِنَ الظَّالِمِينَ، يَدَعُ فَيْئَكُمْ زَهِيداً، وَ جَمْعَكُمْ حَصِيداً، فَيَا حَسْرَةً لَهُمْ وَ قَدْ عُمِّيَتْ عَلَيْهِمُ الْأَنْبَاءُ {{متن قرآن\|أَنُلْزِمُكُمُوهَا وَأَنْتُمْ لَهَا كَارِهُونَ}}}}؛ (شیخ طوسی، الامالی، ص۳۷۴؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۴۳، ص۱۵۹).</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T06:53:34Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:19:24Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۴۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ظلم		\| موضوع مرتبط = ظلم
خط ۱۰۰:		خط ۹۹:

	[[رده:ظلم‌ستیزی]]		[[رده:ظلم‌ستیزی]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵↵==' به '=='

2022-07-27T18:02:43Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵↵==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۳۲
خط ۹۰:		خط ۹۰:

	ایشان در روزهای آخر [[عمر]] با رد عذرخواهی ظاهری [[خلیفه اول]] و دوم<ref> ابن قتیبه دینوری، الامامه و السیاسة، ج۱، ص۳۱؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۲۸، ص۳۵۷.</ref> و سپس با [[وصیت]] سیاسی‌اش، ضربه نهایی را بر پیکره خط [[نفاق]] و ظلم وارد ساخت تا در [[آینده]] تاریخ، راه روشنی فراروی [[حق‌جویان]] و حقیقت‌پویان فراهم آید. آن [[حضرت]] در این وصیت‌نامه از حضور دشمنان در [[تشییع]] جنازه‌اش منع کرد و به [[تجهیز]] و [[دفن شبانه]] پیکرش سفارش نمود<ref>{{متن حدیث\|عَنِ الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ قَالَ: سُئِلَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ{{ع}} عَنْ عِلَّةِ دَفْنِهِ لِفَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} لَيْلًا فَقَالَ{{ع}} إِنَّهَا كَانَتْ سَاخِطَةً عَلَى قَوْمٍ كَرِهَتْ حُضُورَهُمْ جَنَازَتَهَا وَ حَرَامٌ عَلَى مَنْ يَتَوَلَّاهُمْ أَنْ يُصَلِّيَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ وُلْدِهَا}} (شیخ صدوق، الامالی، ص۷۵۶)؛ {{متن حدیث\|عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} لِأَيِّ عِلَّةٍ دُفِنَتْ فَاطِمَةُ{{س}} بِاللَّيْلِ وَ لَمْ تُدْفَنْ بِالنَّهَارِ قَالَ لِأَنَّهَا أَوْصَتْ أَنْ لَا يُصَلِّيَ عَلَيْهَا رِجَالٌ [الرَّجُلَانِ‌]}} (شیخ صدوق، علل الشرایع، ج۱، ص۳۵۷).</ref>.<ref>[[محمد رضا جباری\|جباری، محمد رضا]]، [[سیره اخلاقی و سبک زندگی حضرت زهرا (کتاب)\|سیره اخلاقی و سبک زندگی حضرت زهرا]]، ص ۱۵۲.</ref>		ایشان در روزهای آخر [[عمر]] با رد عذرخواهی ظاهری [[خلیفه اول]] و دوم<ref> ابن قتیبه دینوری، الامامه و السیاسة، ج۱، ص۳۱؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۲۸، ص۳۵۷.</ref> و سپس با [[وصیت]] سیاسی‌اش، ضربه نهایی را بر پیکره خط [[نفاق]] و ظلم وارد ساخت تا در [[آینده]] تاریخ، راه روشنی فراروی [[حق‌جویان]] و حقیقت‌پویان فراهم آید. آن [[حضرت]] در این وصیت‌نامه از حضور دشمنان در [[تشییع]] جنازه‌اش منع کرد و به [[تجهیز]] و [[دفن شبانه]] پیکرش سفارش نمود<ref>{{متن حدیث\|عَنِ الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ قَالَ: سُئِلَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ{{ع}} عَنْ عِلَّةِ دَفْنِهِ لِفَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} لَيْلًا فَقَالَ{{ع}} إِنَّهَا كَانَتْ سَاخِطَةً عَلَى قَوْمٍ كَرِهَتْ حُضُورَهُمْ جَنَازَتَهَا وَ حَرَامٌ عَلَى مَنْ يَتَوَلَّاهُمْ أَنْ يُصَلِّيَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ وُلْدِهَا}} (شیخ صدوق، الامالی، ص۷۵۶)؛ {{متن حدیث\|عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} لِأَيِّ عِلَّةٍ دُفِنَتْ فَاطِمَةُ{{س}} بِاللَّيْلِ وَ لَمْ تُدْفَنْ بِالنَّهَارِ قَالَ لِأَنَّهَا أَوْصَتْ أَنْ لَا يُصَلِّيَ عَلَيْهَا رِجَالٌ [الرَّجُلَانِ‌]}} (شیخ صدوق، علل الشرایع، ج۱، ص۳۵۷).</ref>.<ref>[[محمد رضا جباری\|جباری، محمد رضا]]، [[سیره اخلاقی و سبک زندگی حضرت زهرا (کتاب)\|سیره اخلاقی و سبک زندگی حضرت زهرا]]، ص ۱۵۲.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

2022-05-08T12:38:34Z

جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۰۸
خط ۲۷:		خط ۲۷:

	[[آگاهی بخشی]] [[الهی]] زهرا{{س}} به [[امت اسلامی]] چنان شفاف و گویا بود که برای هیچ کس جای عذر باقی نگذاشت و پژواک [[روح]] بخش آن تا [[قیام قیامت]] در [[جان]] جهانیان طنین‌انداز خواهد ماند. [[فاطمه]]{{س}} [[مردم]] عصر خویش را خوب می‌شناخت و می‌دانست آن [[مسلمان]] نمایان [[دین]] به [[دنیا]] فروخته گوش شنوا برای شنیدن سخنان او و [[جسارت]] [[قیام]] همراه او را ندارند؛ اما می‌خواست برای آیندگان، چهره [[باطل]] و [[ضلالت]] را [[رسوا]]، [[حقیقت]] را بر ملا و [[حجت]] را تمام کند:		[[آگاهی بخشی]] [[الهی]] زهرا{{س}} به [[امت اسلامی]] چنان شفاف و گویا بود که برای هیچ کس جای عذر باقی نگذاشت و پژواک [[روح]] بخش آن تا [[قیام قیامت]] در [[جان]] جهانیان طنین‌انداز خواهد ماند. [[فاطمه]]{{س}} [[مردم]] عصر خویش را خوب می‌شناخت و می‌دانست آن [[مسلمان]] نمایان [[دین]] به [[دنیا]] فروخته گوش شنوا برای شنیدن سخنان او و [[جسارت]] [[قیام]] همراه او را ندارند؛ اما می‌خواست برای آیندگان، چهره [[باطل]] و [[ضلالت]] را [[رسوا]]، [[حقیقت]] را بر ملا و [[حجت]] را تمام کند:
	من آنچه را باید بگویم با شما گفتم، با آنکه می‌دانم [[خواری]] با وجودتان سرشته و [[نیرنگ]] و [[عهد شکنی]] بر دل‌هایتان چیره گشته است؛ ~~لیکن~~ این شکوه‌ها جوششی از [[اندوه]] نفس و تسکینی بر فوران [[خشم]] و گشایشی بر [[آلام]] درون و خروشی بر تنگی [[دل]] و در نهایت، اتمام حجتی بر شما است.		من آنچه را باید بگویم با شما گفتم، با آنکه می‌دانم [[خواری]] با وجودتان سرشته و [[نیرنگ]] و [[عهد شکنی]] بر دل‌هایتان چیره گشته است؛ لکن این شکوه‌ها جوششی از [[اندوه]] نفس و تسکینی بر فوران [[خشم]] و گشایشی بر [[آلام]] درون و خروشی بر تنگی [[دل]] و در نهایت، اتمام حجتی بر شما است.

	اکنون این شما و این مرکب [[خلافت]]. بر شما ارزانی باد! به آن محکم بچسبید و رها نکنید؛ اما بدانید پشتش زخم، کف پایش شکافته و لنگ است. داغ [[ننگ]] بر آن خورده و نشان [[خشم الهی]] و [[رسوایی]] [[ابدی]] همراه آن است و شما را آسوده نگذارد تا به [[آتش]] برافروخته خشم الهی در اندازد؛ آتشی که هر دم فروزد و دل و جان را بسوزد.		اکنون این شما و این مرکب [[خلافت]]. بر شما ارزانی باد! به آن محکم بچسبید و رها نکنید؛ اما بدانید پشتش زخم، کف پایش شکافته و لنگ است. داغ [[ننگ]] بر آن خورده و نشان [[خشم الهی]] و [[رسوایی]] [[ابدی]] همراه آن است و شما را آسوده نگذارد تا به [[آتش]] برافروخته خشم الهی در اندازد؛ آتشی که هر دم فروزد و دل و جان را بسوزد.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۵
خط ۸۰:		خط ۸۰:
	قُلْتُ يَا سَيِّدَتِي إِنِّي سَائِلُكِ عَنْ مَسْأَلَةٍ تَلَجْلَجُ فِي صَدْرِي قَالَتْ سَلْ قُلْتُ هَلْ نَصَّ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} قَبْلَ وَفَاتِهِ عَلَى عَلِيٍّ بِالْإِمَامَةِ قَالَتْ وَا عَجَبَاهْ أَ نَسِيتُمْ يَوْمَ غَدِيرِ خُمٍّ قُلْتُ قَدْ كَانَ ذَلِكِ وَ لَكِنْ أَخْبِرِينِي بِمَا أَسَرَّ إِلَيْكِ قَالَتْ أُشْهِدُ اللَّهَ تَعَالَى لَقَدْ سَمِعْتُهُ يَقُولُ عَلِيٌّ خَيْرُ مَنْ أُخَلِّفُهُ فِيكُمْ وَ هُوَ الْإِمَامُ وَ الْخَلِيفَةُ بَعْدِي وَ سِبْطَايَ وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةٌ أَبْرَارٌ لَئِنِ اتَّبَعْتُمُوهُمْ وَجَدْتُمُوهُمْ هَادِينَ مَهْدِيِّينَ وَ لَئِنْ خَالَفْتُمُوهُمْ لَيَكُونُ الِاخْتِلَافُ فِيكُمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ قُلْتُ يَا سَيِّدَتِي فَمَا بَالُهُ قَعَدَ عَنْ حَقِّهِ قَالَتْ يَا بَا عُمَرَ لَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} مَثَلُ الْإِمَامِ مَثَلُ الْكَعْبَةِ إِذْ تُؤْتَى وَ لَا تَأْتِي أَوْ قَالَتْ مَثَلُ عَلِيٍّ ثُمَّ قَالَتْ أَمَا وَ اللَّهِ لَوْ تَرَكُوا الْحَقَّ عَلَى أَهْلِهِ وَ اتَّبَعُوا عِتْرَةَ نَبِيِّهِ لَمَا اخْتَلَفَ فِي اللَّهِ تَعَالَى اثْنَانِ وَ لَوَرِثَهَا سَلَفٌ عَنْ سَلَفٍ وَ خَلَفٌ بَعْدَ خَلَفٍ حَتَّى يَقُومَ قَائِمُنَا التَّاسِعُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ وَ لَكِنْ قَدَّمُوا مَنْ أَخَّرَهُ وَ أَخَّرُوا مَنْ قَدَّمَهُ اللَّهُ حَتَّى إِذَا أَلْحَدَ الْمَبْعُوثُ وَ أَوْدَعُوهُ الْجَدَثَ الْمَجْدُوثَ وَ اخْتَارُوا بِشَهْوَتِهِمْ وَ عَمِلُوا بِآرَائِهِمْ تَبّاً لَهُمْ أَ وَ لَمْ يَسْمَعُوا اللَّهَ يَقُولُ {{متن قرآن\|وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ وَيَخْتَارُ مَا كَانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ}} بَلْ سَمِعُوا وَ لَكِنَّهُمْ كَمَا قَالَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ {{متن قرآن\|فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ وَلَكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ}} هَيْهَاتَ بَسَطُوا فِي الدُّنْيَا آمَالَهُمْ وَ نَسُوا آجَالَهُمْ فَتَعْساً لَهُمْ وَ أَضَلَّ أَعْمَالَهُمْ أَعُوذُ بِكَ يَا رَبِّ مِنَ الْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْرِ}}؛ (خزاز [[قمی]]، کفایه الاثر، ص۱۹۹؛ [[مجلسی]]، [[بحارالانوار]]، ج۳۶، ص۳۵۳). </ref>.		قُلْتُ يَا سَيِّدَتِي إِنِّي سَائِلُكِ عَنْ مَسْأَلَةٍ تَلَجْلَجُ فِي صَدْرِي قَالَتْ سَلْ قُلْتُ هَلْ نَصَّ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} قَبْلَ وَفَاتِهِ عَلَى عَلِيٍّ بِالْإِمَامَةِ قَالَتْ وَا عَجَبَاهْ أَ نَسِيتُمْ يَوْمَ غَدِيرِ خُمٍّ قُلْتُ قَدْ كَانَ ذَلِكِ وَ لَكِنْ أَخْبِرِينِي بِمَا أَسَرَّ إِلَيْكِ قَالَتْ أُشْهِدُ اللَّهَ تَعَالَى لَقَدْ سَمِعْتُهُ يَقُولُ عَلِيٌّ خَيْرُ مَنْ أُخَلِّفُهُ فِيكُمْ وَ هُوَ الْإِمَامُ وَ الْخَلِيفَةُ بَعْدِي وَ سِبْطَايَ وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةٌ أَبْرَارٌ لَئِنِ اتَّبَعْتُمُوهُمْ وَجَدْتُمُوهُمْ هَادِينَ مَهْدِيِّينَ وَ لَئِنْ خَالَفْتُمُوهُمْ لَيَكُونُ الِاخْتِلَافُ فِيكُمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ قُلْتُ يَا سَيِّدَتِي فَمَا بَالُهُ قَعَدَ عَنْ حَقِّهِ قَالَتْ يَا بَا عُمَرَ لَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} مَثَلُ الْإِمَامِ مَثَلُ الْكَعْبَةِ إِذْ تُؤْتَى وَ لَا تَأْتِي أَوْ قَالَتْ مَثَلُ عَلِيٍّ ثُمَّ قَالَتْ أَمَا وَ اللَّهِ لَوْ تَرَكُوا الْحَقَّ عَلَى أَهْلِهِ وَ اتَّبَعُوا عِتْرَةَ نَبِيِّهِ لَمَا اخْتَلَفَ فِي اللَّهِ تَعَالَى اثْنَانِ وَ لَوَرِثَهَا سَلَفٌ عَنْ سَلَفٍ وَ خَلَفٌ بَعْدَ خَلَفٍ حَتَّى يَقُومَ قَائِمُنَا التَّاسِعُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ وَ لَكِنْ قَدَّمُوا مَنْ أَخَّرَهُ وَ أَخَّرُوا مَنْ قَدَّمَهُ اللَّهُ حَتَّى إِذَا أَلْحَدَ الْمَبْعُوثُ وَ أَوْدَعُوهُ الْجَدَثَ الْمَجْدُوثَ وَ اخْتَارُوا بِشَهْوَتِهِمْ وَ عَمِلُوا بِآرَائِهِمْ تَبّاً لَهُمْ أَ وَ لَمْ يَسْمَعُوا اللَّهَ يَقُولُ {{متن قرآن\|وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ وَيَخْتَارُ مَا كَانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ}} بَلْ سَمِعُوا وَ لَكِنَّهُمْ كَمَا قَالَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ {{متن قرآن\|فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ وَلَكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ}} هَيْهَاتَ بَسَطُوا فِي الدُّنْيَا آمَالَهُمْ وَ نَسُوا آجَالَهُمْ فَتَعْساً لَهُمْ وَ أَضَلَّ أَعْمَالَهُمْ أَعُوذُ بِكَ يَا رَبِّ مِنَ الْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْرِ}}؛ (خزاز [[قمی]]، کفایه الاثر، ص۱۹۹؛ [[مجلسی]]، [[بحارالانوار]]، ج۳۶، ص۳۵۳). </ref>.

	هنگامی که [[ام سلمه]] به عیادتش آمده بود و حال او را جویا شد، در پاسخ وی، به [[غم]] و [[اندوه]] فراوانش به علت فقدان [[پیامبر]] و [[ظلم]] به [[وصی]] او و عهده‌داری [[خلافت]] به دست کسی که خلافتش به طور [[نامشروع]] فراهم گشته و نیز کینه‌هایی که موجب چنین ظلمی شده بود، اشاره کرد<ref>{{متن حدیث\|وَ دَخَلَتْ أُمُّ سَلَمَةَ عَلَى فَاطِمَةَ {{س}} فَقَالَتْ لَهَا كَيْفَ أَصْبَحْتِ عَنْ لَيْلَتِكِ يَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ قَالَتْ أَصْبَحْتُ بَيْنَ كَمَدٍ وَ كَرَبٍ فُقِدَ النَّبِيُّ {{صل}} وَ ظُلِمَ الْوَصِيُّ وَ [هُتِكَ‌] وَ اللَّهِ حُجُبُهُ أَصْبَحَتْ إِمَامَتُهُ مُقْتَصَّةً عَلَى غَيْرِ مَا شَرَعَ اللَّهُ فِي التَّنْزِيلِ وَ سَنَّهَا النَّبِيُّ فِي التَّأْوِيلِ وَ لَكِنَّهَا أَحْقَادٌ بَدْرِيَّةٌ وَ تِرَاتٌ أُحُدِيَّةٌ كَانَتْ عَلَيْهَا قُلُوبُ النِّفَاقِ مُكْتَمِنَةً لِإِمْكَانِ الْوُشَاةِ فَلَمَّا اسْتُهْدِفَ الْأَمْرُ أَرْسَلَتْ عَلَيْنَا شَآبِيبَ الْآثَارِ مِنْ مَخِيلَةِ الشِّقَاقِ فَيَقْطَعُ وَتَرَ الْإِيمَانِ مِنْ قِسِيِّ صُدُورِهَا وَ لَيْسَ عَلَى مَا وَعَدَ اللَّهُ مِنْ حِفْظِ الرِّسَالَةِ وَ كَفَالَةِ الْمُؤْمِنِينَ أَحْرَزُوا عَائِدَتَهُمْ غُرُورَ الدُّنْيَا بَعْدَ انْتِصَارٍ مِمَّنْ فَتَكَ بِآبَائِهِمْ فِي مَوَاطِنِ الْكُرُوبِ وَ مَنَازِلِ الشَّهَادَاتِ}}؛ (~~ابن شهر آشوب~~ مازندرانی، مناقب آل ابی طالب، ج۲، ص۴۹؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۴۳، ص۱۵۷ - ۱۵۶).</ref>. آن [[حضرت]] در [[دیدار]] با [[عایشه]] (دختر [[طلحه]]) نیز شبیه این سخنان را مطرح کرد<ref>{{متن حدیث\|هَذَا حَدِيثٌ وَجَدْتُهُ بِخَطِّ بَعْضِ الْمَشَايِخِ (رَحِمَهُمُ اللَّهُ) ذَكَرَ أَنَّهُ وَجَدَهُ فِي كِتَابٍ لِأَبِي غَانِمٍ الْمُعَلِّمِ الْأَعْرَجِ، وَ كَانَ مَسْكَنُهُ بِبَابِ الشَّعِيرِ، وَجَدَ بِخَطِّهِ عَلَى ظَهْرِ كِتَابٍ لَهُ حِينَ مَاتَ: وَ هُوَ أَنَّ عَائِشَةَ بِنْتَ طَلْحَةَ دَخَلَتْ عَلَى فَاطِمَةَ {{س}} فَرَأَتْهَا بَاكِيَةً، فَقَالَتْ لَهَا: بِأَبِي أَنْتِ وَ أُمِّي، مَا الَّذِي يُبْكِيكِ فَقَالَتْ لَهَا (صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهَا): أَ سَائِلَتِي عَنْ هَنَةٍ حَلَقَ بِهَا الطَّائِرُ، وَ حَفِيَ بِهَا السَّائِرُ، وَ رَفَعَ إِلَى السَّمَاءِ أَثَراً، وَ رُزِئْتُ فِي الْأَرْضِ خَبَراً، أَنَّ قُحَيْفَ تَيْمٍ وَ أُحْيُوكَ عَدِيٍّ جَارَيَا أَبَا الْحَسَنِ فِي السِّبَاقِ، حَتَّى إِذَا تَقَرَّبَا بِالْخُنَاقِ، أَسَرَّا لَهُ الشَّنَآنَ، وَ طَوَيَاهُ الْإِعْلَانَ، فَلَمَّا خَبَا نُورُ الدِّينِ، وَ قُبِضَ النَّبِيُّ الْأَمِينُ، نَطَقَا بِفَوْرِهِمَا، وَ نَفَثَا بِسَوْرِهِمَا، وَ أَدَلَّا بِفَدَكَ، فَيَا لَهَا لَمِنْ مِلْكٍ، تِلْكَ أَنَّهَا عَطِيَّةُ الرَّبِّ الْأَعْلَى لِلنَّجِيِّ الْأَوْفَى، وَ لَقَدْ نَحَلَنِيهَا لِلصِّبْيَةِ السَّوَاغِبِ مِنْ نَجْلِهِ وَ نَسْلِي، وَ إِنَّهَا لَبِعِلْمِ اللَّهِ وَ شَهَادَةِ أَمِينِهِ، فَإِنِ انْتَزَعَا مِنِّي الْبُلْغَةَ، وَ مَنَعَانِي اللَّمْظَةَ، وَ احْتَسَبْتُهَا يَوْمَ الْحَشْرِ زُلْفَةً، وَ لَيَجِدَنَّهَا آكِلُوهَا سَاعِرَةَ حَمِيمٍ، فِي لَظَى جَحِيمٍ}}؛ (شیخ طوسی، الامالی، ص۲۰۴).</ref>.		هنگامی که [[ام سلمه]] به عیادتش آمده بود و حال او را جویا شد، در پاسخ وی، به [[غم]] و [[اندوه]] فراوانش به علت فقدان [[پیامبر]] و [[ظلم]] به [[وصی]] او و عهده‌داری [[خلافت]] به دست کسی که خلافتش به طور [[نامشروع]] فراهم گشته و نیز کینه‌هایی که موجب چنین ظلمی شده بود، اشاره کرد<ref>{{متن حدیث\|وَ دَخَلَتْ أُمُّ سَلَمَةَ عَلَى فَاطِمَةَ {{س}} فَقَالَتْ لَهَا كَيْفَ أَصْبَحْتِ عَنْ لَيْلَتِكِ يَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ قَالَتْ أَصْبَحْتُ بَيْنَ كَمَدٍ وَ كَرَبٍ فُقِدَ النَّبِيُّ {{صل}} وَ ظُلِمَ الْوَصِيُّ وَ [هُتِكَ‌] وَ اللَّهِ حُجُبُهُ أَصْبَحَتْ إِمَامَتُهُ مُقْتَصَّةً عَلَى غَيْرِ مَا شَرَعَ اللَّهُ فِي التَّنْزِيلِ وَ سَنَّهَا النَّبِيُّ فِي التَّأْوِيلِ وَ لَكِنَّهَا أَحْقَادٌ بَدْرِيَّةٌ وَ تِرَاتٌ أُحُدِيَّةٌ كَانَتْ عَلَيْهَا قُلُوبُ النِّفَاقِ مُكْتَمِنَةً لِإِمْكَانِ الْوُشَاةِ فَلَمَّا اسْتُهْدِفَ الْأَمْرُ أَرْسَلَتْ عَلَيْنَا شَآبِيبَ الْآثَارِ مِنْ مَخِيلَةِ الشِّقَاقِ فَيَقْطَعُ وَتَرَ الْإِيمَانِ مِنْ قِسِيِّ صُدُورِهَا وَ لَيْسَ عَلَى مَا وَعَدَ اللَّهُ مِنْ حِفْظِ الرِّسَالَةِ وَ كَفَالَةِ الْمُؤْمِنِينَ أَحْرَزُوا عَائِدَتَهُمْ غُرُورَ الدُّنْيَا بَعْدَ انْتِصَارٍ مِمَّنْ فَتَكَ بِآبَائِهِمْ فِي مَوَاطِنِ الْكُرُوبِ وَ مَنَازِلِ الشَّهَادَاتِ}}؛ (ابن‌شهرآشوب مازندرانی، مناقب آل ابی طالب، ج۲، ص۴۹؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۴۳، ص۱۵۷ - ۱۵۶).</ref>. آن [[حضرت]] در [[دیدار]] با [[عایشه]] (دختر [[طلحه]]) نیز شبیه این سخنان را مطرح کرد<ref>{{متن حدیث\|هَذَا حَدِيثٌ وَجَدْتُهُ بِخَطِّ بَعْضِ الْمَشَايِخِ (رَحِمَهُمُ اللَّهُ) ذَكَرَ أَنَّهُ وَجَدَهُ فِي كِتَابٍ لِأَبِي غَانِمٍ الْمُعَلِّمِ الْأَعْرَجِ، وَ كَانَ مَسْكَنُهُ بِبَابِ الشَّعِيرِ، وَجَدَ بِخَطِّهِ عَلَى ظَهْرِ كِتَابٍ لَهُ حِينَ مَاتَ: وَ هُوَ أَنَّ عَائِشَةَ بِنْتَ طَلْحَةَ دَخَلَتْ عَلَى فَاطِمَةَ {{س}} فَرَأَتْهَا بَاكِيَةً، فَقَالَتْ لَهَا: بِأَبِي أَنْتِ وَ أُمِّي، مَا الَّذِي يُبْكِيكِ فَقَالَتْ لَهَا (صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهَا): أَ سَائِلَتِي عَنْ هَنَةٍ حَلَقَ بِهَا الطَّائِرُ، وَ حَفِيَ بِهَا السَّائِرُ، وَ رَفَعَ إِلَى السَّمَاءِ أَثَراً، وَ رُزِئْتُ فِي الْأَرْضِ خَبَراً، أَنَّ قُحَيْفَ تَيْمٍ وَ أُحْيُوكَ عَدِيٍّ جَارَيَا أَبَا الْحَسَنِ فِي السِّبَاقِ، حَتَّى إِذَا تَقَرَّبَا بِالْخُنَاقِ، أَسَرَّا لَهُ الشَّنَآنَ، وَ طَوَيَاهُ الْإِعْلَانَ، فَلَمَّا خَبَا نُورُ الدِّينِ، وَ قُبِضَ النَّبِيُّ الْأَمِينُ، نَطَقَا بِفَوْرِهِمَا، وَ نَفَثَا بِسَوْرِهِمَا، وَ أَدَلَّا بِفَدَكَ، فَيَا لَهَا لَمِنْ مِلْكٍ، تِلْكَ أَنَّهَا عَطِيَّةُ الرَّبِّ الْأَعْلَى لِلنَّجِيِّ الْأَوْفَى، وَ لَقَدْ نَحَلَنِيهَا لِلصِّبْيَةِ السَّوَاغِبِ مِنْ نَجْلِهِ وَ نَسْلِي، وَ إِنَّهَا لَبِعِلْمِ اللَّهِ وَ شَهَادَةِ أَمِينِهِ، فَإِنِ انْتَزَعَا مِنِّي الْبُلْغَةَ، وَ مَنَعَانِي اللَّمْظَةَ، وَ احْتَسَبْتُهَا يَوْمَ الْحَشْرِ زُلْفَةً، وَ لَيَجِدَنَّهَا آكِلُوهَا سَاعِرَةَ حَمِيمٍ، فِي لَظَى جَحِيمٍ}}؛ (شیخ طوسی، الامالی، ص۲۰۴).</ref>.

	چند [[روز]] پس از [[رحلت پیامبر]] {{صل}} و جریان [[سقیفه]]، [[غاصبان خلافت]] دست به [[غصب فدک]] زدند. این امر، زمینه‌ای شد تا [[صدیقه]] کبری با حضور در [[مسجد]] و در جمع [[مهاجران]] و [[انصار]] و سردمداران [[خلافت]]، [[خطبه]] معروف فدکیه<ref>به عنوان نمونه، بنگرید به: تمیمی مغربی، شرح الاخبار، ج۳، ص۳۴؛ طبرسی، الاحتجاج، ج۱، ص۱۳۲؛ ابن طاووس، الطرائف، ص۲۶۴؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۲۹، ص۲۲۰، ۲۳۶ و ۲۳۹؛ امینی، الغدیر، ج۷، ص۱۹۲؛ ج۹، ص۳۸۷.</ref> را ایراد کند که جدای از زیبایی‌های ادبی، مشحون از [[معارف]] [[ناب]] برآمده از [[روحی]] متعالی و [[ظلم‌ستیز]] است و تاکنون شروح زیادی در تبیین فرازهای بلند این خطبه نگاشته شده است. پس از [[بیماری]] نیز هنگامی که گروهی از [[زنان]] [[مهاجر]] و انصار به [[عیادت]] او آمدند، آن [[حضرت]] ضمن خطبه‌ای غرّاء به [[تبیین حقایق]] و مصادیق [[ظالم]] و [[مظلوم]] پرداختند<ref>{{متن حدیث\|عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ: دَخَلْتُ نِسْوَةٍ مِنْ الْمُهَاجِرِينَ وَ الْأَنْصَارِ عَلَى فَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} يَعُدْنَهَا فِي عِلَّتِهَا، فَقُلْنَ لَهَا: السَّلَامُ عَلَيْكِ يَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ، كَيْفَ أَصْبَحْتِ فَقَالَتْ: أَصْبَحْتُ وَ اللَّهِ عَائِفَةً لِدُنْيَاكُنَّ، قَالِيَةً لِرِجَالِكُنِّ، لَفَظْتُهُمْ بَعْدَ إِذْ عَجَمْتُهُمْ‌، وَ سَئِمْتُهُمْ بَعْدَ إِذْ سَبَرْتُهُمْ، فَقُبْحاً لِأُفُونِ الرَّأْيِ وَ خَطْلِ الْقَوْلِ وَ خَوَرِ الْقَنَاةِ، وَ {{متن قرآن\|لَبِئْسَ مَا قَدَّمَتْ لَهُمْ أَنْفُسُهُمْ أَنْ سَخِطَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَفِي الْعَذَابِ هُمْ خَالِدُونَ}} وَ لَا جَرَمَ وَ اللَّهِ لَقَدْ قَلَّدْتُهُمْ رِبْقَتَهَا، وَ شَنِنْتُ عَلَيْهِمْ عَارَهَا، فَجَدْعاً وَ رَغْماً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ. وَيْحَهُمْ، أَنَّى زَحْزَحُوهَا عَنْ أَبِي الْحَسَنِ! مَا نَقَمُوا وَ اللَّهِ مِنْهُ إِلَّا نَكِيرَ سَيْفِهِ، وَ نَكَالَ وَقْعِهِ، وَ تَنَمُّرَهُ فِي ذَاتِ اللَّهِ، وَ تَاللَّهِ لَوْ تَكَافُّوا عَلَيْهِ عَنْ زِمَامٍ نَبَذَهُ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} لَاعْتَلَقَهُ، ثُمَّ لَسَارَ بِهِمْ سَيْراً سُجُحاً، فَإِنَّهُ قَوَاعِدُ الرِّسَالَةِ، وَ رَوَاسِي النُّبُوَّةِ، وَ مَهْبِطُ الرُّوحِ الْأَمِينِ وَ الْبَطِينُ بِأَمْرِ الدِّينِ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ {{متن قرآن\|أَلَا ذَلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ}} وَ اللَّهِ لَا يَكْتَلِمُ خِشَاشُهُ، وَ لَا يُتَعْتَعُ رَاكِبُهُ، وَ لَأَوْرَدَهُمْ مَنْهَلًا رَوِيّاً فَضْفَاضاً، تَطْفَحُ ضِفَّتُهُ، وَ لَأَصْدَرَهُمْ بِطَاناً قَدْ خَثَرَ بِهِمُ الرَّيُّ غَيْرَ مُتَحَلٍّ بِطَائِلٍ إِلَّا بِغَمْرِ النَّاهِلِ وَ رَدْعِ سَوْرَةِ السَّاغِبِ‌، وَ لَفُتِحَتْ عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٌ مِنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ وَ سَيَأْخُذُهُمْ اللَّهُ {{متن قرآن\|بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ}}. فَهَلُمَّ فَاسْمَعْ، فَمَا عِشْتَ أَرَاكَ الدَّهْرُ الْعَجَبَ، وَ إِنْ تَعْجَبْ بَعْدَ الْحَادِثِ، فَمَا بِالْهَمِّ بِأَيِّ سَنَدٍ اسْتَنَدُوا، أَمْ بِأَيَّةِ عُرْوَةٍ تَمَسَّكُوا {{متن قرآن\|لَبِئْسَ الْمَوْلَى وَلَبِئْسَ الْعَشِيرُ}} وَ {{متن قرآن\|بِئْسَ لِلظَّالِمِينَ بَدَلًا}}. اسْتَبْدَلُوا الذُّنَابَى بِالْقَوَادِمِ، وَ الْحَرُونَ بِالْقَاحِمِ، وَ الْعَجُزَ بِالْكَاهِلِ، فَتَعْساً لِقَوْمٍ {{متن قرآن\|يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا}} {{متن قرآن\|أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَكِنْ لَا يَشْعُرُونَ}}، {{متن قرآن\|أَفَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لَا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدَى فَمَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ}} لَقِحَتْ فَنَظِرَةٌ رَيْثَمَا تُنْتِجُ، ثُمَّ احْتَلَبُوا طِلَاعَ الْقَعْبِ دَماً عَبِيطاً وَ ذُعَافاً مُمِضّاً، هُنَالِكَ يَخْسَرُ الْمُبْطِلُونَ وَ يَعْرِفُ التَّالُونَ غِبَّ مَا أَسَّسَ الْأَوَّلُونَ، ثُمَّ طِيبُوا بَعْدَ ذَلِكَ عَنْ أَنْفُسِكُمْ لِفِتْنَتِهَا، ثُمَّ اطْمَئَنُّوا لِلْفِتْنَةِ جَأشاً، وَ أَبْشِرُوا بِسَيْفٍ صَارِمٍ وَ هَرْجٍ دَائِمٍ شَامِلٍ وَ اسْتِبْدَادٍ مِنَ الظَّالِمِينَ، يَدَعُ فَيْئَكُمْ زَهِيداً، وَ جَمْعَكُمْ حَصِيداً، فَيَا حَسْرَةً لَهُمْ وَ قَدْ عُمِّيَتْ عَلَيْهِمُ الْأَنْبَاءُ {{متن قرآن\|أَنُلْزِمُكُمُوهَا وَأَنْتُمْ لَهَا كَارِهُونَ}}}}؛ (شیخ طوسی، الامالی، ص۳۷۴؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۴۳، ص۱۵۹).</ref>.		چند [[روز]] پس از [[رحلت پیامبر]] {{صل}} و جریان [[سقیفه]]، [[غاصبان خلافت]] دست به [[غصب فدک]] زدند. این امر، زمینه‌ای شد تا [[صدیقه]] کبری با حضور در [[مسجد]] و در جمع [[مهاجران]] و [[انصار]] و سردمداران [[خلافت]]، [[خطبه]] معروف فدکیه<ref>به عنوان نمونه، بنگرید به: تمیمی مغربی، شرح الاخبار، ج۳، ص۳۴؛ طبرسی، الاحتجاج، ج۱، ص۱۳۲؛ ابن طاووس، الطرائف، ص۲۶۴؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۲۹، ص۲۲۰، ۲۳۶ و ۲۳۹؛ امینی، الغدیر، ج۷، ص۱۹۲؛ ج۹، ص۳۸۷.</ref> را ایراد کند که جدای از زیبایی‌های ادبی، مشحون از [[معارف]] [[ناب]] برآمده از [[روحی]] متعالی و [[ظلم‌ستیز]] است و تاکنون شروح زیادی در تبیین فرازهای بلند این خطبه نگاشته شده است. پس از [[بیماری]] نیز هنگامی که گروهی از [[زنان]] [[مهاجر]] و انصار به [[عیادت]] او آمدند، آن [[حضرت]] ضمن خطبه‌ای غرّاء به [[تبیین حقایق]] و مصادیق [[ظالم]] و [[مظلوم]] پرداختند<ref>{{متن حدیث\|عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ: دَخَلْتُ نِسْوَةٍ مِنْ الْمُهَاجِرِينَ وَ الْأَنْصَارِ عَلَى فَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} يَعُدْنَهَا فِي عِلَّتِهَا، فَقُلْنَ لَهَا: السَّلَامُ عَلَيْكِ يَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ، كَيْفَ أَصْبَحْتِ فَقَالَتْ: أَصْبَحْتُ وَ اللَّهِ عَائِفَةً لِدُنْيَاكُنَّ، قَالِيَةً لِرِجَالِكُنِّ، لَفَظْتُهُمْ بَعْدَ إِذْ عَجَمْتُهُمْ‌، وَ سَئِمْتُهُمْ بَعْدَ إِذْ سَبَرْتُهُمْ، فَقُبْحاً لِأُفُونِ الرَّأْيِ وَ خَطْلِ الْقَوْلِ وَ خَوَرِ الْقَنَاةِ، وَ {{متن قرآن\|لَبِئْسَ مَا قَدَّمَتْ لَهُمْ أَنْفُسُهُمْ أَنْ سَخِطَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَفِي الْعَذَابِ هُمْ خَالِدُونَ}} وَ لَا جَرَمَ وَ اللَّهِ لَقَدْ قَلَّدْتُهُمْ رِبْقَتَهَا، وَ شَنِنْتُ عَلَيْهِمْ عَارَهَا، فَجَدْعاً وَ رَغْماً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ. وَيْحَهُمْ، أَنَّى زَحْزَحُوهَا عَنْ أَبِي الْحَسَنِ! مَا نَقَمُوا وَ اللَّهِ مِنْهُ إِلَّا نَكِيرَ سَيْفِهِ، وَ نَكَالَ وَقْعِهِ، وَ تَنَمُّرَهُ فِي ذَاتِ اللَّهِ، وَ تَاللَّهِ لَوْ تَكَافُّوا عَلَيْهِ عَنْ زِمَامٍ نَبَذَهُ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} لَاعْتَلَقَهُ، ثُمَّ لَسَارَ بِهِمْ سَيْراً سُجُحاً، فَإِنَّهُ قَوَاعِدُ الرِّسَالَةِ، وَ رَوَاسِي النُّبُوَّةِ، وَ مَهْبِطُ الرُّوحِ الْأَمِينِ وَ الْبَطِينُ بِأَمْرِ الدِّينِ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ {{متن قرآن\|أَلَا ذَلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ}} وَ اللَّهِ لَا يَكْتَلِمُ خِشَاشُهُ، وَ لَا يُتَعْتَعُ رَاكِبُهُ، وَ لَأَوْرَدَهُمْ مَنْهَلًا رَوِيّاً فَضْفَاضاً، تَطْفَحُ ضِفَّتُهُ، وَ لَأَصْدَرَهُمْ بِطَاناً قَدْ خَثَرَ بِهِمُ الرَّيُّ غَيْرَ مُتَحَلٍّ بِطَائِلٍ إِلَّا بِغَمْرِ النَّاهِلِ وَ رَدْعِ سَوْرَةِ السَّاغِبِ‌، وَ لَفُتِحَتْ عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٌ مِنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ وَ سَيَأْخُذُهُمْ اللَّهُ {{متن قرآن\|بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ}}. فَهَلُمَّ فَاسْمَعْ، فَمَا عِشْتَ أَرَاكَ الدَّهْرُ الْعَجَبَ، وَ إِنْ تَعْجَبْ بَعْدَ الْحَادِثِ، فَمَا بِالْهَمِّ بِأَيِّ سَنَدٍ اسْتَنَدُوا، أَمْ بِأَيَّةِ عُرْوَةٍ تَمَسَّكُوا {{متن قرآن\|لَبِئْسَ الْمَوْلَى وَلَبِئْسَ الْعَشِيرُ}} وَ {{متن قرآن\|بِئْسَ لِلظَّالِمِينَ بَدَلًا}}. اسْتَبْدَلُوا الذُّنَابَى بِالْقَوَادِمِ، وَ الْحَرُونَ بِالْقَاحِمِ، وَ الْعَجُزَ بِالْكَاهِلِ، فَتَعْساً لِقَوْمٍ {{متن قرآن\|يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا}} {{متن قرآن\|أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَكِنْ لَا يَشْعُرُونَ}}، {{متن قرآن\|أَفَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لَا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدَى فَمَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ}} لَقِحَتْ فَنَظِرَةٌ رَيْثَمَا تُنْتِجُ، ثُمَّ احْتَلَبُوا طِلَاعَ الْقَعْبِ دَماً عَبِيطاً وَ ذُعَافاً مُمِضّاً، هُنَالِكَ يَخْسَرُ الْمُبْطِلُونَ وَ يَعْرِفُ التَّالُونَ غِبَّ مَا أَسَّسَ الْأَوَّلُونَ، ثُمَّ طِيبُوا بَعْدَ ذَلِكَ عَنْ أَنْفُسِكُمْ لِفِتْنَتِهَا، ثُمَّ اطْمَئَنُّوا لِلْفِتْنَةِ جَأشاً، وَ أَبْشِرُوا بِسَيْفٍ صَارِمٍ وَ هَرْجٍ دَائِمٍ شَامِلٍ وَ اسْتِبْدَادٍ مِنَ الظَّالِمِينَ، يَدَعُ فَيْئَكُمْ زَهِيداً، وَ جَمْعَكُمْ حَصِيداً، فَيَا حَسْرَةً لَهُمْ وَ قَدْ عُمِّيَتْ عَلَيْهِمُ الْأَنْبَاءُ {{متن قرآن\|أَنُلْزِمُكُمُوهَا وَأَنْتُمْ لَهَا كَارِهُونَ}}}}؛ (شیخ طوسی، الامالی، ص۳۷۴؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۴۳، ص۱۵۹).</ref>.