عبدالجبار بن مبارک نهاوندی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

2025-05-29T20:30:37Z

جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = اصحاب امام رضا \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = اصحاب امام رضا \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}
	== آشنایی اجمالی ==		== آشنایی اجمالی ==
	[[ابوعبدالرحمان عبدالجبار بن مبارک نهاوندی]] [[اهل]] [[نهاوند]]<ref>الفهرست (طوسی) ۱۲۲.</ref> و جزء [[اصحاب]] [[امام کاظم]]،<ref>رجال البرقی ۵۲.</ref> [[امام رضا]] و [[امام جواد]]{{ع}} بود، ~~لیکن~~ از آنان روایتی نقل نکرده<ref>رجال الطوسی ۳۸۰ ـ ۴۰۴ و ۴۸۸.</ref> و از کسانی چون [[یونس بن عبدالرحمان]] و [[ابوسعید آدمی]] [[روایت]] کرده است و کسانی مثل [[ابراهیم بن هاشم]] و [[حسن بن علی بن ابی عثمان]] از او روایت شنیده‌اند.<ref>معجم رجال الحدیث ۹/۲۶۴.</ref> [[ابن داوود]] او را محدثی [[ممدوح]] به شمار آورده است.<ref>رجال ابن داوود ۲۲۰.</ref> [[کشّی]] روایتی نقل کرده مبنی بر این که [[عبدالجبار بن مبارک]] در سال ۲۰۷ یا ۲۰۹ هـ [[خدمت]] امام جواد{{ع}} رسیده و پس از نقل روایتی از [[پدران]] [[امام]]{{ع}} مبنی بر این که «هر فتحی که به وسیله [[اهل ضلال]] از [[حاکمان]] [[اسلامی]] انجام شود، [[غنایم]] آن برای امام [[معصوم]] است» امام [[حدیث]] او را [[تأیید]] نمود. پس از آن وی اعلام نموده که خود به وسیله اهل ضلال [[اسیر]] شده و بنابراین، وی برده‌ای متعلق به آن حضرت است و این موضوع را نیز امام تأیید کرد و پس از آن در سال ۲۱۳ هـ خدمت امام رسیده و [[نامه]] [[آزادی]] خود را از [[دست امام]] با مهر آن حضرت دریافت کرد.<ref>اختیار معرفة الرجال ۵۶۸.</ref> اما [[مرحوم خوئی]] این روایت را [[ضعیف]] و غیر قابل [[اعتماد]] دانسته است.<ref>معجم رجال الحدیث ۹/۲۶۵.</ref> مضافاً بر این که همین روایت را [[ابن شهرآشوب]] به عینه در مورد [[عبدالله بن مبارک]]، نه «عبدالجبار بن مبارک» نقل کرده که خدمت [[امام باقر]]{{ع}} رسید و نامه آزادی خود را از دست آن حضرت دریافت کرد. ابن شهرآشوب [[تاریخی]] در ابتدای روایت ذکر نکرده، ولی در آخر روایت [[تاریخ]] ۱۰۳ هـ را ذکر می‌‌کند<ref>مناقب آل ابی طالب ۴/۲۲۵.</ref> و به گفته خوئی،[[امر]] دایر است بین سهوِ کشّی از جهت این که در ابتدای روایت به جای «عبدالله»، «عبدالجبار» ذکر کرده است و [[اشتباه]] کشّی را این مسئله تأیید می‌‌کند که خودِ کشّی در آخر [[روایت]] نام عبدالله بن مبارک را به جای [[عبدالجبار بن مبارک]] ذکر می‌‌نماید و در این صورت تاریخ‌هایی را که ذکر می‌‌کند باید گفت اشتباهی از وی است و یا این که [[سهوی]] از جانب [[ابن شهرآشوب]] رخ داده است.<ref> معجم رجال الحدیث ۹/۲۶۵.</ref> نهاوندی دارای کتاب [[حدیثی]] بوده که [[احمد بن ابی عبدالله برقی]] آن را روایت کرده است.<ref>الفهرست (طوسی) ۱۲۲.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱، ص۴۳۰.</ref>		[[ابوعبدالرحمان عبدالجبار بن مبارک نهاوندی]] [[اهل]] [[نهاوند]]<ref>الفهرست (طوسی) ۱۲۲.</ref> و جزء [[اصحاب]] [[امام کاظم]]،<ref>رجال البرقی ۵۲.</ref> [[امام رضا]] و [[امام جواد]]{{ع}} بود، لکن از آنان روایتی نقل نکرده<ref>رجال الطوسی ۳۸۰ ـ ۴۰۴ و ۴۸۸.</ref> و از کسانی چون [[یونس بن عبدالرحمان]] و [[ابوسعید آدمی]] [[روایت]] کرده است و کسانی مثل [[ابراهیم بن هاشم]] و [[حسن بن علی بن ابی عثمان]] از او روایت شنیده‌اند.<ref>معجم رجال الحدیث ۹/۲۶۴.</ref> [[ابن داوود]] او را محدثی [[ممدوح]] به شمار آورده است.<ref>رجال ابن داوود ۲۲۰.</ref> [[کشّی]] روایتی نقل کرده مبنی بر این که [[عبدالجبار بن مبارک]] در سال ۲۰۷ یا ۲۰۹ هـ [[خدمت]] امام جواد{{ع}} رسیده و پس از نقل روایتی از [[پدران]] [[امام]]{{ع}} مبنی بر این که «هر فتحی که به وسیله [[اهل ضلال]] از [[حاکمان]] [[اسلامی]] انجام شود، [[غنایم]] آن برای امام [[معصوم]] است» امام [[حدیث]] او را [[تأیید]] نمود. پس از آن وی اعلام نموده که خود به وسیله اهل ضلال [[اسیر]] شده و بنابراین، وی برده‌ای متعلق به آن حضرت است و این موضوع را نیز امام تأیید کرد و پس از آن در سال ۲۱۳ هـ خدمت امام رسیده و [[نامه]] [[آزادی]] خود را از [[دست امام]] با مهر آن حضرت دریافت کرد.<ref>اختیار معرفة الرجال ۵۶۸.</ref> اما [[مرحوم خوئی]] این روایت را [[ضعیف]] و غیر قابل [[اعتماد]] دانسته است.<ref>معجم رجال الحدیث ۹/۲۶۵.</ref> مضافاً بر این که همین روایت را [[ابن شهرآشوب]] به عینه در مورد [[عبدالله بن مبارک]]، نه «عبدالجبار بن مبارک» نقل کرده که خدمت [[امام باقر]]{{ع}} رسید و نامه آزادی خود را از دست آن حضرت دریافت کرد. ابن شهرآشوب [[تاریخی]] در ابتدای روایت ذکر نکرده، ولی در آخر روایت [[تاریخ]] ۱۰۳ هـ را ذکر می‌‌کند<ref>مناقب آل ابی طالب ۴/۲۲۵.</ref> و به گفته خوئی،[[امر]] دایر است بین سهوِ کشّی از جهت این که در ابتدای روایت به جای «عبدالله»، «عبدالجبار» ذکر کرده است و [[اشتباه]] کشّی را این مسئله تأیید می‌‌کند که خودِ کشّی در آخر [[روایت]] نام عبدالله بن مبارک را به جای [[عبدالجبار بن مبارک]] ذکر می‌‌نماید و در این صورت تاریخ‌هایی را که ذکر می‌‌کند باید گفت اشتباهی از وی است و یا این که [[سهوی]] از جانب [[ابن شهرآشوب]] رخ داده است.<ref> معجم رجال الحدیث ۹/۲۶۵.</ref> نهاوندی دارای کتاب [[حدیثی]] بوده که [[احمد بن ابی عبدالله برقی]] آن را روایت کرده است.<ref>الفهرست (طوسی) ۱۲۲.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱، ص۴۳۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب امام رضا | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == ابوعبدالرحمان عبدالجبار بن مبارک نهاوندی اهل نهاوندالفهرست (طوسی) ۱۲۲. و جزء اصحاب امام کاظم،رجال البرقی ۵۲. امام ر...» ایجاد کرد

2024-03-14T07:29:39Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب امام رضا | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == ابوعبدالرحمان عبدالجبار بن مبارک نهاوندی اهل نهاوند<ref>الفهرست (طوسی) ۱۲۲.</ref> و جزء اصحاب امام کاظم،<ref>رجال البرقی ۵۲.</ref> امام ر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب امام رضا | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }}
== آشنایی اجمالی ==
[[ابوعبدالرحمان عبدالجبار بن مبارک نهاوندی]] [[اهل]] [[نهاوند]]<ref>الفهرست (طوسی) ۱۲۲.</ref> و جزء [[اصحاب]] [[امام کاظم]]،<ref>رجال البرقی ۵۲.</ref> [[امام رضا]] و [[امام جواد]]{{ع}} بود، لیکن از آنان روایتی نقل نکرده<ref>رجال الطوسی ۳۸۰ ـ ۴۰۴ و ۴۸۸.</ref> و از کسانی چون [[یونس بن عبدالرحمان]] و [[ابوسعید آدمی]] [[روایت]] کرده است و کسانی مثل [[ابراهیم بن هاشم]] و [[حسن بن علی بن ابی عثمان]] از او روایت شنیده‌اند.<ref>معجم رجال الحدیث ۹/۲۶۴.</ref> [[ابن داوود]] او را محدثی [[ممدوح]] به شمار آورده است.<ref>رجال ابن داوود ۲۲۰.</ref> [[کشّی]] روایتی نقل کرده مبنی بر این که [[عبدالجبار بن مبارک]] در سال ۲۰۷ یا ۲۰۹ هـ [[خدمت]] امام جواد{{ع}} رسیده و پس از نقل روایتی از [[پدران]] [[امام]]{{ع}} مبنی بر این که «هر فتحی که به وسیله [[اهل ضلال]] از [[حاکمان]] [[اسلامی]] انجام شود، [[غنایم]] آن برای امام [[معصوم]] است» امام [[حدیث]] او را [[تأیید]] نمود. پس از آن وی اعلام نموده که خود به وسیله اهل ضلال [[اسیر]] شده و بنابراین، وی برده‌ای متعلق به آن حضرت است و این موضوع را نیز امام تأیید کرد و پس از آن در سال ۲۱۳ هـ خدمت امام رسیده و [[نامه]] [[آزادی]] خود را از [[دست امام]] با مهر آن حضرت دریافت کرد.<ref>اختیار معرفة الرجال ۵۶۸.</ref> اما [[مرحوم خوئی]] این روایت را [[ضعیف]] و غیر قابل [[اعتماد]] دانسته است.<ref>معجم رجال الحدیث ۹/۲۶۵.</ref> مضافاً بر این که همین روایت را [[ابن شهرآشوب]] به عینه در مورد [[عبدالله بن مبارک]]، نه «عبدالجبار بن مبارک» نقل کرده که خدمت [[امام باقر]]{{ع}} رسید و نامه آزادی خود را از دست آن حضرت دریافت کرد. ابن شهرآشوب [[تاریخی]] در ابتدای روایت ذکر نکرده، ولی در آخر روایت [[تاریخ]] ۱۰۳ هـ را ذکر می‌‌کند<ref>مناقب آل ابی طالب ۴/۲۲۵.</ref> و به گفته خوئی،[[امر]] دایر است بین سهوِ کشّی از جهت این که در ابتدای روایت به جای «عبدالله»، «عبدالجبار» ذکر کرده است و [[اشتباه]] کشّی را این مسئله تأیید می‌‌کند که خودِ کشّی در آخر [[روایت]] نام عبدالله بن مبارک را به جای [[عبدالجبار بن مبارک]] ذکر می‌‌نماید و در این صورت تاریخ‌هایی را که ذکر می‌‌کند باید گفت اشتباهی از وی است و یا این که [[سهوی]] از جانب [[ابن شهرآشوب]] رخ داده است.<ref> معجم رجال الحدیث ۹/۲۶۵.</ref> نهاوندی دارای کتاب [[حدیثی]] بوده که [[احمد بن ابی عبدالله برقی]] آن را روایت کرده است.<ref>الفهرست (طوسی) ۱۲۲.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱، ص۴۳۰.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده: IM009687.jpg|22px]] جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱ (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:اعلام]]
[[رده:اصحاب امام رضا]]
[[رده:اصحاب امام کاظم]]
[[رده:اصحاب امام جواد]]