عبدالله بن جناده فهری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Ali در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۵۱

2026-05-14T13:51:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۲۱
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:اعلام]]
	[[رده:اصحاب امام علی]]		[[رده:اصحاب امام علی]]
	~~[[رده:اعلام]]~~
	~~[[رده:بنی‌فهر]]~~

Ali در ‏۵ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۰۷

2023-03-05T19:07:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۳۷
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	\| لقب =		\| لقب =
	\| اهل =		\| اهل =
	\| از قبیله =		\| از قبیله = [[بنی‌فهر]]
	\| از تیره =		\| از تیره =
	\| پدر =		\| پدر =
خط ۵۴:		خط ۵۴:

	[[عبدالله بن جندب]] در روایتی دیگر [[نامه]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} از [[ربذه]] به [[ابوموسی اشعری]] [[حاکم کوفه]] را توسط [[هاشم مرقال]] فرستاد [[نقل]] کرده است (و متن [[نامه]] [[امام]] {{ع}} در این [[نقل]] قول آمده است)<ref>ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۸۶۹-۸۷۰.</ref>		[[عبدالله بن جندب]] در روایتی دیگر [[نامه]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} از [[ربذه]] به [[ابوموسی اشعری]] [[حاکم کوفه]] را توسط [[هاشم مرقال]] فرستاد [[نقل]] کرده است (و متن [[نامه]] [[امام]] {{ع}} در این [[نقل]] قول آمده است)<ref>ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۸۶۹-۸۷۰.</ref>

			== جستارهای وابسته ==
			{{مدخل وابسته}}
			* [[بنی‌فهر]] (قبیله)
			{{پایان مدخل وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۶۵:		خط ۷۰:
	[[رده:اصحاب امام علی]]		[[رده:اصحاب امام علی]]
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]
	[[رده:~~قبیله نامعلوم~~]]		[[رده:بنی‌فهر]]

Ali در ‏۱ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۰۶

2023-03-01T15:06:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۳۶
خط ۶۵:		خط ۶۵:
	[[رده:اصحاب امام علی]]		[[رده:اصحاب امام علی]]
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]
			[[رده:قبیله نامعلوم]]

Ali در ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۴۶

2023-02-22T14:46:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۱۶
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[شیخ طوسی]] عبدالله بن جناده را از [[اصحاب حضرت علی]] {{ع}} به شمار آورده است<ref>رجال طوسی، ص۵۱، ش۸۴.</ref>. و او از جمله کسانی است که برخی از [[خطبه‌های امام]] {{ع}} را [[نقل]] کرده است.		[[شیخ طوسی]] عبدالله بن جناده را از [[اصحاب حضرت علی]] {{ع}} به شمار آورده است<ref>رجال طوسی، ص۵۱، ش۸۴.</ref>. و او از جمله کسانی است که برخی از [[خطبه‌های امام]] {{ع}} را [[نقل]] کرده است.
	[[ابن ابی الحدید]] یکی از خطبه‌های مهم [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در اول خلافتش را به [[سند]] خود از [[ابوالحسن علی بن محمد مدائنی]] از قول عبدالله بن جناده [[نقل]] می‌کند که او گفت: از [[حجاز]] قصد رفتن به [[عراق]] داشتم، درست اول [[خلافت حضرت علی]] {{ع}} در [[مدینه]] بود، ابتدا به [[مکه]] رفتم و [[عمره]] آوردم و سپس به [[مدینه]] آمدم و داخل [[مسجد]] [[مدینه]] شدم دیدم منادی [[مردم]] را به [[مسجد]] فرا می‌خواند و [[مردم]] جمع شدند، [[علی]] {{ع}} در حالی که [[شمشیر]] بر دوش داشت داخل شد و همه چشم‌ها به سوی او دوخته شده بود، او نخست [[حمد]] و [[ثنای الهی]] به جای آورد و بر [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[درود]] فرستاد سپس چنین فرمود: ~~"اما~~ بعد، چون [[خداوند]] [[پیامبر]] خویش را به سوی خود بازگرفت ما با خود گفتیم که ما افراد [[خاندان]] و [[عترت]] و [[وارثان]] او هستیم و از میان همۀ [[مردم]]، ما اولیای اوییم، و هیچ کس با ما در مورد [[حکومت]] [[دشمنی]] نخواهد کرد و هیچ [[آزمندی]] به [[حق]] ما [[طمع]] نخواهد بست، ولی ناگهان [[قوم]] ما در قبال ما قد [[علم]] کردند و [[حکومت]] [[پیامبر]] را از دست ما گرفتند و [[امارت]] غیر ما فراهم شد و ما [[رعیت]] آنها شدیم تا آنجا که هر [[ناتوانی]] در ما [[طمع]] کرد و هر فرومایه‌ای بر ما [[عزت]] و [[فخر]] فروخت، چشم‌های ما از این [[مصیبت]] گریست و سینه‌ها به [[بیم]] افتاد و [[جان‌ها]] [[بی‌تابی]] کرد. به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر [[بیم]] پراکندگی میان [[مسلمانان]] و این که [[کفر]] به [[قدرت]] خود برگردد و [[دین]] نابود شود، نبود ما به گونه دیگری می‌بودیم، والیانی [[حکومت]] را عهده‌دار شدند که [[خیرخواه]] [[مردم]] نبودند، و سپس شما [[مردم]]، مرا از [[خانه]] بیرون آوردید و با من [[بیعت]] کردید در حالی که [[امارت]] بر شما را نمی‌پسندیدم و....<ref>{{متن حدیث\|أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّهُ لَمَّا قَبَضَ اللَّهُ نَبِيَّهُ {{صل}} قُلْنَا: نَحْنُ أَهْلُهُ وَ وَرَثَتُهُ وَ عِتْرَتُهُ وَ أَوْلِيَاؤُهُ دُونَ النَّاسِ، لَا يُنَازِعُنَا سُلْطَانَهُ أَحَدٌ، وَ لَا يَطْمَعُ فِي حَقِّنَا طَامِعٌ، إِذِ انْتَزَى لَنَا قَوْمُنَا فَغَصَبُونَا سُلْطَانَ نَبِيِّنَا، فَصَارَتِ الْإِمْرَةُ لِغَيْرِنَا، وَ صِرْنَا سُوقَةً يَطْمَعُ فِينَا الضَّعِيفُ وَ يَتَغَزَّرُ عَلَيْنَا الذَّلِيلُ، فَبَكَتِ الْأَعْيُنُ مِنَّا لِذَلِكَ، وَ...}}؛ ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.		[[ابن ابی الحدید]] یکی از خطبه‌های مهم [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در اول خلافتش را به [[سند]] خود از [[ابوالحسن علی بن محمد مدائنی]] از قول عبدالله بن جناده [[نقل]] می‌کند که او گفت: از [[حجاز]] قصد رفتن به [[عراق]] داشتم، درست اول [[خلافت حضرت علی]] {{ع}} در [[مدینه]] بود، ابتدا به [[مکه]] رفتم و [[عمره]] آوردم و سپس به [[مدینه]] آمدم و داخل [[مسجد]] [[مدینه]] شدم دیدم منادی [[مردم]] را به [[مسجد]] فرا می‌خواند و [[مردم]] جمع شدند، [[علی]] {{ع}} در حالی که [[شمشیر]] بر دوش داشت داخل شد و همه چشم‌ها به سوی او دوخته شده بود، او نخست [[حمد]] و [[ثنای الهی]] به جای آورد و بر [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[درود]] فرستاد سپس چنین فرمود: «اما بعد، چون [[خداوند]] [[پیامبر]] خویش را به سوی خود بازگرفت ما با خود گفتیم که ما افراد [[خاندان]] و [[عترت]] و [[وارثان]] او هستیم و از میان همۀ [[مردم]]، ما اولیای اوییم، و هیچ کس با ما در مورد [[حکومت]] [[دشمنی]] نخواهد کرد و هیچ [[آزمندی]] به [[حق]] ما [[طمع]] نخواهد بست، ولی ناگهان [[قوم]] ما در قبال ما قد [[علم]] کردند و [[حکومت]] [[پیامبر]] را از دست ما گرفتند و [[امارت]] غیر ما فراهم شد و ما [[رعیت]] آنها شدیم تا آنجا که هر [[ناتوانی]] در ما [[طمع]] کرد و هر فرومایه‌ای بر ما [[عزت]] و [[فخر]] فروخت، چشم‌های ما از این [[مصیبت]] گریست و سینه‌ها به [[بیم]] افتاد و [[جان‌ها]] [[بی‌تابی]] کرد. به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر [[بیم]] پراکندگی میان [[مسلمانان]] و این که [[کفر]] به [[قدرت]] خود برگردد و [[دین]] نابود شود، نبود ما به گونه دیگری می‌بودیم، والیانی [[حکومت]] را عهده‌دار شدند که [[خیرخواه]] [[مردم]] نبودند، و سپس شما [[مردم]]، مرا از [[خانه]] بیرون آوردید و با من [[بیعت]] کردید در حالی که [[امارت]] بر شما را نمی‌پسندیدم و....»<ref>{{متن حدیث\|أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّهُ لَمَّا قَبَضَ اللَّهُ نَبِيَّهُ {{صل}} قُلْنَا: نَحْنُ أَهْلُهُ وَ وَرَثَتُهُ وَ عِتْرَتُهُ وَ أَوْلِيَاؤُهُ دُونَ النَّاسِ، لَا يُنَازِعُنَا سُلْطَانَهُ أَحَدٌ، وَ لَا يَطْمَعُ فِي حَقِّنَا طَامِعٌ، إِذِ انْتَزَى لَنَا قَوْمُنَا فَغَصَبُونَا سُلْطَانَ نَبِيِّنَا، فَصَارَتِ الْإِمْرَةُ لِغَيْرِنَا، وَ صِرْنَا سُوقَةً يَطْمَعُ فِينَا الضَّعِيفُ وَ يَتَغَزَّرُ عَلَيْنَا الذَّلِيلُ، فَبَكَتِ الْأَعْيُنُ مِنَّا لِذَلِكَ، وَ...}}؛ ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.

	[[عبدالله بن جندب]] در روایتی دیگر [[نامه]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} از [[ربذه]] به [[ابوموسی اشعری]] [[حاکم کوفه]] را توسط [[هاشم مرقال]] فرستاد [[نقل]] کرده است (و متن [[نامه]] [[امام]] {{ع}} در این [[نقل]] قول آمده است)<ref>ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۸۶۹-۸۷۰.</ref>		[[عبدالله بن جندب]] در روایتی دیگر [[نامه]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} از [[ربذه]] به [[ابوموسی اشعری]] [[حاکم کوفه]] را توسط [[هاشم مرقال]] فرستاد [[نقل]] کرده است (و متن [[نامه]] [[امام]] {{ع}} در این [[نقل]] قول آمده است)<ref>ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۸۶۹-۸۷۰.</ref>

Ali در ‏۱۴ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۲

2022-12-14T13:32:52Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[عبدالله بن جناده فهری در تاریخ اسلامی]] - [[عبدالله بن جناده فهری در تراجم و رجال]]| پرسش مرتبط  = }}
+{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب امام علی | عنوان مدخل  = عبدالله بن جناده فهری | مداخل مرتبط = [[عبدالله بن جناده فهری در تاریخ اسلامی]] - [[عبدالله بن جناده فهری در تراجم و رجال]]| پرسش مرتبط  = }}
 == مقدمه ==
-* [[شیخ طوسی]] عبدالله بن جناده را از [[اصحاب حضرت علی]] {{ع}} به شمار آورده است<ref>رجال طوسی، ص۵۱، ش۸۴.</ref>. و او از جمله کسانی است که برخی از [[خطبه‌های امام]] {{ع}} را [[نقل]] کرده است.
+[[شیخ طوسی]] عبدالله بن جناده را از [[اصحاب حضرت علی]] {{ع}} به شمار آورده است<ref>رجال طوسی، ص۵۱، ش۸۴.</ref>. و او از جمله کسانی است که برخی از [[خطبه‌های امام]] {{ع}} را [[نقل]] کرده است.
-* [[ابن ابی الحدید]] یکی از خطبه‌های مهم [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در اول خلافتش را به [[سند]] خود از [[ابوالحسن علی بن محمد مدائنی]] از قول عبدالله بن جناده [[نقل]] می‌کند که او گفت: از [[حجاز]] قصد رفتن به [[عراق]] داشتم، درست اول [[خلافت حضرت علی]] {{ع}} در [[مدینه]] بود، ابتدا به [[مکه]] رفتم و [[عمره]] آوردم و سپس به [[مدینه]] آمدم و داخل [[مسجد]] [[مدینه]] شدم دیدم منادی [[مردم]] را به [[مسجد]] فرا می‌خواند و [[مردم]] جمع شدند، [[علی]] {{ع}} در حالی که [[شمشیر]] بر دوش داشت داخل شد و همه چشم‌ها به سوی او دوخته شده بود، او نخست [[حمد]] و [[ثنای الهی]] به جای آورد و بر [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[درود]] فرستاد سپس چنین فرمود: "اما بعد، چون [[خداوند]] [[پیامبر]] خویش را به سوی خود بازگرفت ما با خود گفتیم که ما افراد [[خاندان]] و [[عترت]] و [[وارثان]] او هستیم و از میان همۀ [[مردم]]، ما اولیای اوییم، و هیچ کس با ما در مورد [[حکومت]] [[دشمنی]] نخواهد کرد و هیچ [[آزمندی]] به [[حق]] ما [[طمع]] نخواهد بست، ولی ناگهان [[قوم]] ما در قبال ما قد [[علم]] کردند و [[حکومت]] [[پیامبر]] را از دست ما گرفتند و [[امارت]] غیر ما فراهم شد و ما [[رعیت]] آنها شدیم تا آنجا که هر [[ناتوانی]] در ما [[طمع]] کرد و هر فرومایه‌ای بر ما [[عزت]] و [[فخر]] فروخت، چشم‌های ما از این [[مصیبت]] گریست و سینه‌ها به [[بیم]] افتاد و [[جان‌ها]] [[بی‌تابی]] کرد. به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر [[بیم]] پراکندگی میان [[مسلمانان]] و این که [[کفر]] به [[قدرت]] خود برگردد و [[دین]] نابود شود، نبود ما به گونه دیگری می‌بودیم، والیانی [[حکومت]] را عهده‌دار شدند که [[خیرخواه]] [[مردم]] نبودند، و سپس شما [[مردم]]، مرا از [[خانه]] بیرون آوردید و با من [[بیعت]] کردید در حالی که [[امارت]] بر شما را نمی‌پسندیدم و....<ref>{{متن حدیث|أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّهُ لَمَّا قَبَضَ اللَّهُ نَبِيَّهُ {{صل}} قُلْنَا: نَحْنُ أَهْلُهُ وَ وَرَثَتُهُ وَ عِتْرَتُهُ وَ أَوْلِيَاؤُهُ دُونَ النَّاسِ، لَا يُنَازِعُنَا سُلْطَانَهُ أَحَدٌ، وَ لَا يَطْمَعُ فِي حَقِّنَا طَامِعٌ، إِذِ انْتَزَى لَنَا قَوْمُنَا فَغَصَبُونَا سُلْطَانَ نَبِيِّنَا، فَصَارَتِ الْإِمْرَةُ لِغَيْرِنَا، وَ صِرْنَا سُوقَةً يَطْمَعُ فِينَا الضَّعِيفُ وَ يَتَغَزَّرُ عَلَيْنَا الذَّلِيلُ، فَبَكَتِ الْأَعْيُنُ مِنَّا لِذَلِكَ، وَ...}}؛ ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.
+[[ابن ابی الحدید]] یکی از خطبه‌های مهم [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در اول خلافتش را به [[سند]] خود از [[ابوالحسن علی بن محمد مدائنی]] از قول عبدالله بن جناده [[نقل]] می‌کند که او گفت: از [[حجاز]] قصد رفتن به [[عراق]] داشتم، درست اول [[خلافت حضرت علی]] {{ع}} در [[مدینه]] بود، ابتدا به [[مکه]] رفتم و [[عمره]] آوردم و سپس به [[مدینه]] آمدم و داخل [[مسجد]] [[مدینه]] شدم دیدم منادی [[مردم]] را به [[مسجد]] فرا می‌خواند و [[مردم]] جمع شدند، [[علی]] {{ع}} در حالی که [[شمشیر]] بر دوش داشت داخل شد و همه چشم‌ها به سوی او دوخته شده بود، او نخست [[حمد]] و [[ثنای الهی]] به جای آورد و بر [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[درود]] فرستاد سپس چنین فرمود: "اما بعد، چون [[خداوند]] [[پیامبر]] خویش را به سوی خود بازگرفت ما با خود گفتیم که ما افراد [[خاندان]] و [[عترت]] و [[وارثان]] او هستیم و از میان همۀ [[مردم]]، ما اولیای اوییم، و هیچ کس با ما در مورد [[حکومت]] [[دشمنی]] نخواهد کرد و هیچ [[آزمندی]] به [[حق]] ما [[طمع]] نخواهد بست، ولی ناگهان [[قوم]] ما در قبال ما قد [[علم]] کردند و [[حکومت]] [[پیامبر]] را از دست ما گرفتند و [[امارت]] غیر ما فراهم شد و ما [[رعیت]] آنها شدیم تا آنجا که هر [[ناتوانی]] در ما [[طمع]] کرد و هر فرومایه‌ای بر ما [[عزت]] و [[فخر]] فروخت، چشم‌های ما از این [[مصیبت]] گریست و سینه‌ها به [[بیم]] افتاد و [[جان‌ها]] [[بی‌تابی]] کرد. به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر [[بیم]] پراکندگی میان [[مسلمانان]] و این که [[کفر]] به [[قدرت]] خود برگردد و [[دین]] نابود شود، نبود ما به گونه دیگری می‌بودیم، والیانی [[حکومت]] را عهده‌دار شدند که [[خیرخواه]] [[مردم]] نبودند، و سپس شما [[مردم]]، مرا از [[خانه]] بیرون آوردید و با من [[بیعت]] کردید در حالی که [[امارت]] بر شما را نمی‌پسندیدم و....<ref>{{متن حدیث|أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّهُ لَمَّا قَبَضَ اللَّهُ نَبِيَّهُ {{صل}} قُلْنَا: نَحْنُ أَهْلُهُ وَ وَرَثَتُهُ وَ عِتْرَتُهُ وَ أَوْلِيَاؤُهُ دُونَ النَّاسِ، لَا يُنَازِعُنَا سُلْطَانَهُ أَحَدٌ، وَ لَا يَطْمَعُ فِي حَقِّنَا طَامِعٌ، إِذِ انْتَزَى لَنَا قَوْمُنَا فَغَصَبُونَا سُلْطَانَ نَبِيِّنَا، فَصَارَتِ الْإِمْرَةُ لِغَيْرِنَا، وَ صِرْنَا سُوقَةً يَطْمَعُ فِينَا الضَّعِيفُ وَ يَتَغَزَّرُ عَلَيْنَا الذَّلِيلُ، فَبَكَتِ الْأَعْيُنُ مِنَّا لِذَلِكَ، وَ...}}؛ ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.
-* [[عبدالله بن جندب]] در روایتی دیگر [[نامه]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} از [[ربذه]] به [[ابوموسی اشعری]] [[حاکم کوفه]] را توسط [[هاشم مرقال]] فرستاد [[نقل]] کرده است (و متن [[نامه]] [[امام]] {{ع}} در این [[نقل]] قول آمده است)<ref>ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۸۶۹-۸۷۰.</ref>
 == منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:01:03Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عبدالله بن جناده فهری در تاریخ اسلامی]] - [[عبدالله بن جناده فهری در تراجم و رجال]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عبدالله بن جناده فهری در تاریخ اسلامی]] - [[عبدالله بن جناده فهری در تراجم و رجال]]\| پرسش مرتبط = }}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	* [[شیخ طوسی]] عبدالله بن جناده را از [[اصحاب حضرت علی]]{{ع}} به شمار آورده است<ref>رجال طوسی، ص۵۱، ش۸۴.</ref>. و او از جمله کسانی است که برخی از [[خطبه‌های امام]]{{ع}} را [[نقل]] کرده است.		* [[شیخ طوسی]] عبدالله بن جناده را از [[اصحاب حضرت علی]] {{ع}} به شمار آورده است<ref>رجال طوسی، ص۵۱، ش۸۴.</ref>. و او از جمله کسانی است که برخی از [[خطبه‌های امام]] {{ع}} را [[نقل]] کرده است.
	* [[ابن ابی الحدید]] یکی از خطبه‌های مهم [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در اول خلافتش را به [[سند]] خود از [[ابوالحسن علی بن محمد مدائنی]] از قول عبدالله بن جناده [[نقل]] می‌کند که او گفت: از [[حجاز]] قصد رفتن به [[عراق]] داشتم، درست اول [[خلافت حضرت علی]]{{ع}} در [[مدینه]] بود، ابتدا به [[مکه]] رفتم و [[عمره]] آوردم و سپس به [[مدینه]] آمدم و داخل [[مسجد]] [[مدینه]] شدم دیدم منادی [[مردم]] را به [[مسجد]] فرا می‌خواند و [[مردم]] جمع شدند، [[علی]]{{ع}} در حالی که [[شمشیر]] بر دوش داشت داخل شد و همه چشم‌ها به سوی او دوخته شده بود، او نخست [[حمد]] و [[ثنای الهی]] به جای آورد و بر [[پیامبر خدا]]{{صل}} [[درود]] فرستاد سپس چنین فرمود: "اما بعد، چون [[خداوند]] [[پیامبر]] خویش را به سوی خود بازگرفت ما با خود گفتیم که ما افراد [[خاندان]] و [[عترت]] و [[وارثان]] او هستیم و از میان همۀ [[مردم]]، ما اولیای اوییم، و هیچ کس با ما در مورد [[حکومت]] [[دشمنی]] نخواهد کرد و هیچ [[آزمندی]] به [[حق]] ما [[طمع]] نخواهد بست، ولی ناگهان [[قوم]] ما در قبال ما قد [[علم]] کردند و [[حکومت]] [[پیامبر]] را از دست ما گرفتند و [[امارت]] غیر ما فراهم شد و ما [[رعیت]] آنها شدیم تا آنجا که هر [[ناتوانی]] در ما [[طمع]] کرد و هر فرومایه‌ای بر ما [[عزت]] و [[فخر]] فروخت، چشم‌های ما از این [[مصیبت]] گریست و سینه‌ها به [[بیم]] افتاد و [[جان‌ها]] [[بی‌تابی]] کرد. به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر [[بیم]] پراکندگی میان [[مسلمانان]] و این که [[کفر]] به [[قدرت]] خود برگردد و [[دین]] نابود شود، نبود ما به گونه دیگری می‌بودیم، والیانی [[حکومت]] را عهده‌دار شدند که [[خیرخواه]] [[مردم]] نبودند، و سپس شما [[مردم]]، مرا از [[خانه]] بیرون آوردید و با من [[بیعت]] کردید در حالی که [[امارت]] بر شما را نمی‌پسندیدم و....<ref>{{متن حدیث\|أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّهُ لَمَّا قَبَضَ اللَّهُ نَبِيَّهُ{{صل}} قُلْنَا: نَحْنُ أَهْلُهُ وَ وَرَثَتُهُ وَ عِتْرَتُهُ وَ أَوْلِيَاؤُهُ دُونَ النَّاسِ، لَا يُنَازِعُنَا سُلْطَانَهُ أَحَدٌ، وَ لَا يَطْمَعُ فِي حَقِّنَا طَامِعٌ، إِذِ انْتَزَى لَنَا قَوْمُنَا فَغَصَبُونَا سُلْطَانَ نَبِيِّنَا، فَصَارَتِ الْإِمْرَةُ لِغَيْرِنَا، وَ صِرْنَا سُوقَةً يَطْمَعُ فِينَا الضَّعِيفُ وَ يَتَغَزَّرُ عَلَيْنَا الذَّلِيلُ، فَبَكَتِ الْأَعْيُنُ مِنَّا لِذَلِكَ، وَ...}}؛ ر.ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.		* [[ابن ابی الحدید]] یکی از خطبه‌های مهم [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در اول خلافتش را به [[سند]] خود از [[ابوالحسن علی بن محمد مدائنی]] از قول عبدالله بن جناده [[نقل]] می‌کند که او گفت: از [[حجاز]] قصد رفتن به [[عراق]] داشتم، درست اول [[خلافت حضرت علی]] {{ع}} در [[مدینه]] بود، ابتدا به [[مکه]] رفتم و [[عمره]] آوردم و سپس به [[مدینه]] آمدم و داخل [[مسجد]] [[مدینه]] شدم دیدم منادی [[مردم]] را به [[مسجد]] فرا می‌خواند و [[مردم]] جمع شدند، [[علی]] {{ع}} در حالی که [[شمشیر]] بر دوش داشت داخل شد و همه چشم‌ها به سوی او دوخته شده بود، او نخست [[حمد]] و [[ثنای الهی]] به جای آورد و بر [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[درود]] فرستاد سپس چنین فرمود: "اما بعد، چون [[خداوند]] [[پیامبر]] خویش را به سوی خود بازگرفت ما با خود گفتیم که ما افراد [[خاندان]] و [[عترت]] و [[وارثان]] او هستیم و از میان همۀ [[مردم]]، ما اولیای اوییم، و هیچ کس با ما در مورد [[حکومت]] [[دشمنی]] نخواهد کرد و هیچ [[آزمندی]] به [[حق]] ما [[طمع]] نخواهد بست، ولی ناگهان [[قوم]] ما در قبال ما قد [[علم]] کردند و [[حکومت]] [[پیامبر]] را از دست ما گرفتند و [[امارت]] غیر ما فراهم شد و ما [[رعیت]] آنها شدیم تا آنجا که هر [[ناتوانی]] در ما [[طمع]] کرد و هر فرومایه‌ای بر ما [[عزت]] و [[فخر]] فروخت، چشم‌های ما از این [[مصیبت]] گریست و سینه‌ها به [[بیم]] افتاد و [[جان‌ها]] [[بی‌تابی]] کرد. به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر [[بیم]] پراکندگی میان [[مسلمانان]] و این که [[کفر]] به [[قدرت]] خود برگردد و [[دین]] نابود شود، نبود ما به گونه دیگری می‌بودیم، والیانی [[حکومت]] را عهده‌دار شدند که [[خیرخواه]] [[مردم]] نبودند، و سپس شما [[مردم]]، مرا از [[خانه]] بیرون آوردید و با من [[بیعت]] کردید در حالی که [[امارت]] بر شما را نمی‌پسندیدم و....<ref>{{متن حدیث\|أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّهُ لَمَّا قَبَضَ اللَّهُ نَبِيَّهُ {{صل}} قُلْنَا: نَحْنُ أَهْلُهُ وَ وَرَثَتُهُ وَ عِتْرَتُهُ وَ أَوْلِيَاؤُهُ دُونَ النَّاسِ، لَا يُنَازِعُنَا سُلْطَانَهُ أَحَدٌ، وَ لَا يَطْمَعُ فِي حَقِّنَا طَامِعٌ، إِذِ انْتَزَى لَنَا قَوْمُنَا فَغَصَبُونَا سُلْطَانَ نَبِيِّنَا، فَصَارَتِ الْإِمْرَةُ لِغَيْرِنَا، وَ صِرْنَا سُوقَةً يَطْمَعُ فِينَا الضَّعِيفُ وَ يَتَغَزَّرُ عَلَيْنَا الذَّلِيلُ، فَبَكَتِ الْأَعْيُنُ مِنَّا لِذَلِكَ، وَ...}}؛ ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.
	* [[عبدالله بن جندب]] در روایتی دیگر [[نامه]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[ربذه]] به [[ابوموسی اشعری]] [[حاکم کوفه]] را توسط [[هاشم مرقال]] فرستاد [[نقل]] کرده است (و متن [[نامه]] [[امام]]{{ع}} در این [[نقل]] قول آمده است)<ref>ر.ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۸۶۹-۸۷۰.</ref>		* [[عبدالله بن جندب]] در روایتی دیگر [[نامه]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} از [[ربذه]] به [[ابوموسی اشعری]] [[حاکم کوفه]] را توسط [[هاشم مرقال]] فرستاد [[نقل]] کرده است (و متن [[نامه]] [[امام]] {{ع}} در این [[نقل]] قول آمده است)<ref>ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۸۶۹-۸۷۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:27:43Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۵۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عبدالله بن جناده فهری در تاریخ اسلامی]] - [[عبدالله بن جناده فهری در تراجم و رجال]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عبدالله بن جناده فهری در تاریخ اسلامی]] - [[عبدالله بن جناده فهری در تراجم و رجال]]\| پرسش مرتبط = }}

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[شیخ طوسی]] عبدالله بن جناده را از [[اصحاب حضرت علی]]{{ع}} به شمار آورده است<ref>رجال طوسی، ص۵۱، ش۸۴.</ref>. و او از جمله کسانی است که برخی از [[خطبه‌های امام]]{{ع}} را [[نقل]] کرده است.		* [[شیخ طوسی]] عبدالله بن جناده را از [[اصحاب حضرت علی]]{{ع}} به شمار آورده است<ref>رجال طوسی، ص۵۱، ش۸۴.</ref>. و او از جمله کسانی است که برخی از [[خطبه‌های امام]]{{ع}} را [[نقل]] کرده است.
	*[[ابن ابی الحدید]] یکی از خطبه‌های مهم [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در اول خلافتش را به [[سند]] خود از [[ابوالحسن علی بن محمد مدائنی]] از قول عبدالله بن جناده [[نقل]] می‌کند که او گفت: از [[حجاز]] قصد رفتن به [[عراق]] داشتم، درست اول [[خلافت حضرت علی]]{{ع}} در [[مدینه]] بود، ابتدا به [[مکه]] رفتم و [[عمره]] آوردم و سپس به [[مدینه]] آمدم و داخل [[مسجد]] [[مدینه]] شدم دیدم منادی [[مردم]] را به [[مسجد]] فرا می‌خواند و [[مردم]] جمع شدند، [[علی]]{{ع}} در حالی که [[شمشیر]] بر دوش داشت داخل شد و همه چشم‌ها به سوی او دوخته شده بود، او نخست [[حمد]] و [[ثنای الهی]] به جای آورد و بر [[پیامبر خدا]]{{صل}} [[درود]] فرستاد سپس چنین فرمود: "اما بعد، چون [[خداوند]] [[پیامبر]] خویش را به سوی خود بازگرفت ما با خود گفتیم که ما افراد [[خاندان]] و [[عترت]] و [[وارثان]] او هستیم و از میان همۀ [[مردم]]، ما اولیای اوییم، و هیچ کس با ما در مورد [[حکومت]] [[دشمنی]] نخواهد کرد و هیچ [[آزمندی]] به [[حق]] ما [[طمع]] نخواهد بست، ولی ناگهان [[قوم]] ما در قبال ما قد [[علم]] کردند و [[حکومت]] [[پیامبر]] را از دست ما گرفتند و [[امارت]] غیر ما فراهم شد و ما [[رعیت]] آنها شدیم تا آنجا که هر [[ناتوانی]] در ما [[طمع]] کرد و هر فرومایه‌ای بر ما [[عزت]] و [[فخر]] فروخت، چشم‌های ما از این [[مصیبت]] گریست و سینه‌ها به [[بیم]] افتاد و [[جان‌ها]] [[بی‌تابی]] کرد. به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر [[بیم]] پراکندگی میان [[مسلمانان]] و این که [[کفر]] به [[قدرت]] خود برگردد و [[دین]] نابود شود، نبود ما به گونه دیگری می‌بودیم، والیانی [[حکومت]] را عهده‌دار شدند که [[خیرخواه]] [[مردم]] نبودند، و سپس شما [[مردم]]، مرا از [[خانه]] بیرون آوردید و با من [[بیعت]] کردید در حالی که [[امارت]] بر شما را نمی‌پسندیدم و....<ref>{{متن حدیث\|أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّهُ لَمَّا قَبَضَ اللَّهُ نَبِيَّهُ{{صل}} قُلْنَا: نَحْنُ أَهْلُهُ وَ وَرَثَتُهُ وَ عِتْرَتُهُ وَ أَوْلِيَاؤُهُ دُونَ النَّاسِ، لَا يُنَازِعُنَا سُلْطَانَهُ أَحَدٌ، وَ لَا يَطْمَعُ فِي حَقِّنَا طَامِعٌ، إِذِ انْتَزَى لَنَا قَوْمُنَا فَغَصَبُونَا سُلْطَانَ نَبِيِّنَا، فَصَارَتِ الْإِمْرَةُ لِغَيْرِنَا، وَ صِرْنَا سُوقَةً يَطْمَعُ فِينَا الضَّعِيفُ وَ يَتَغَزَّرُ عَلَيْنَا الذَّلِيلُ، فَبَكَتِ الْأَعْيُنُ مِنَّا لِذَلِكَ، وَ...}}؛ ر.ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.		* [[ابن ابی الحدید]] یکی از خطبه‌های مهم [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در اول خلافتش را به [[سند]] خود از [[ابوالحسن علی بن محمد مدائنی]] از قول عبدالله بن جناده [[نقل]] می‌کند که او گفت: از [[حجاز]] قصد رفتن به [[عراق]] داشتم، درست اول [[خلافت حضرت علی]]{{ع}} در [[مدینه]] بود، ابتدا به [[مکه]] رفتم و [[عمره]] آوردم و سپس به [[مدینه]] آمدم و داخل [[مسجد]] [[مدینه]] شدم دیدم منادی [[مردم]] را به [[مسجد]] فرا می‌خواند و [[مردم]] جمع شدند، [[علی]]{{ع}} در حالی که [[شمشیر]] بر دوش داشت داخل شد و همه چشم‌ها به سوی او دوخته شده بود، او نخست [[حمد]] و [[ثنای الهی]] به جای آورد و بر [[پیامبر خدا]]{{صل}} [[درود]] فرستاد سپس چنین فرمود: "اما بعد، چون [[خداوند]] [[پیامبر]] خویش را به سوی خود بازگرفت ما با خود گفتیم که ما افراد [[خاندان]] و [[عترت]] و [[وارثان]] او هستیم و از میان همۀ [[مردم]]، ما اولیای اوییم، و هیچ کس با ما در مورد [[حکومت]] [[دشمنی]] نخواهد کرد و هیچ [[آزمندی]] به [[حق]] ما [[طمع]] نخواهد بست، ولی ناگهان [[قوم]] ما در قبال ما قد [[علم]] کردند و [[حکومت]] [[پیامبر]] را از دست ما گرفتند و [[امارت]] غیر ما فراهم شد و ما [[رعیت]] آنها شدیم تا آنجا که هر [[ناتوانی]] در ما [[طمع]] کرد و هر فرومایه‌ای بر ما [[عزت]] و [[فخر]] فروخت، چشم‌های ما از این [[مصیبت]] گریست و سینه‌ها به [[بیم]] افتاد و [[جان‌ها]] [[بی‌تابی]] کرد. به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر [[بیم]] پراکندگی میان [[مسلمانان]] و این که [[کفر]] به [[قدرت]] خود برگردد و [[دین]] نابود شود، نبود ما به گونه دیگری می‌بودیم، والیانی [[حکومت]] را عهده‌دار شدند که [[خیرخواه]] [[مردم]] نبودند، و سپس شما [[مردم]]، مرا از [[خانه]] بیرون آوردید و با من [[بیعت]] کردید در حالی که [[امارت]] بر شما را نمی‌پسندیدم و....<ref>{{متن حدیث\|أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّهُ لَمَّا قَبَضَ اللَّهُ نَبِيَّهُ{{صل}} قُلْنَا: نَحْنُ أَهْلُهُ وَ وَرَثَتُهُ وَ عِتْرَتُهُ وَ أَوْلِيَاؤُهُ دُونَ النَّاسِ، لَا يُنَازِعُنَا سُلْطَانَهُ أَحَدٌ، وَ لَا يَطْمَعُ فِي حَقِّنَا طَامِعٌ، إِذِ انْتَزَى لَنَا قَوْمُنَا فَغَصَبُونَا سُلْطَانَ نَبِيِّنَا، فَصَارَتِ الْإِمْرَةُ لِغَيْرِنَا، وَ صِرْنَا سُوقَةً يَطْمَعُ فِينَا الضَّعِيفُ وَ يَتَغَزَّرُ عَلَيْنَا الذَّلِيلُ، فَبَكَتِ الْأَعْيُنُ مِنَّا لِذَلِكَ، وَ...}}؛ ر.ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.
	*[[عبدالله بن جندب]] در روایتی دیگر [[نامه]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[ربذه]] به [[ابوموسی اشعری]] [[حاکم کوفه]] را توسط [[هاشم مرقال]] فرستاد [[نقل]] کرده است (و متن [[نامه]] [[امام]]{{ع}} در این [[نقل]] قول آمده است)<ref>ر.ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۸۶۹-۸۷۰.</ref>		* [[عبدالله بن جندب]] در روایتی دیگر [[نامه]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[ربذه]] به [[ابوموسی اشعری]] [[حاکم کوفه]] را توسط [[هاشم مرقال]] فرستاد [[نقل]] کرده است (و متن [[نامه]] [[امام]]{{ع}} در این [[نقل]] قول آمده است)<ref>ر.ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۸۶۹-۸۷۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۵:		خط ۱۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:اصحاب امام علی]]		[[رده:اصحاب امام علی]]
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]

Hosein: جایگزینی متن - '\[\[رده\:مدخل\]\]↵\[\[رده\:امام علی\]\]↵\[\[رده\:(.*)\]\]↵\[\[رده\:اعلام\]\]' به 'رده:مدخل رده:اصحاب امام علی رده:اعلام'

2022-07-28T05:18:52Z

جایگزینی متن - '\[\[رده\:مدخل\]\]↵\[\[رده\:امام علی\]\]↵\[\[رده\:(.*)\]\]↵\[\[رده\:اعلام\]\]' به 'رده:مدخل رده:اصحاب امام علی رده:اعلام'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۸
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]
	[[رده:امام علی]]		[[رده:اصحاب امام علی]]
	~~[[رده:عبدالله بن جناده فهری~~]]
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵↵==' به '=='

2022-07-27T18:02:38Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵↵==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۳۲
خط ۶:		خط ۶:
	*[[ابن ابی الحدید]] یکی از خطبه‌های مهم [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در اول خلافتش را به [[سند]] خود از [[ابوالحسن علی بن محمد مدائنی]] از قول عبدالله بن جناده [[نقل]] می‌کند که او گفت: از [[حجاز]] قصد رفتن به [[عراق]] داشتم، درست اول [[خلافت حضرت علی]]{{ع}} در [[مدینه]] بود، ابتدا به [[مکه]] رفتم و [[عمره]] آوردم و سپس به [[مدینه]] آمدم و داخل [[مسجد]] [[مدینه]] شدم دیدم منادی [[مردم]] را به [[مسجد]] فرا می‌خواند و [[مردم]] جمع شدند، [[علی]]{{ع}} در حالی که [[شمشیر]] بر دوش داشت داخل شد و همه چشم‌ها به سوی او دوخته شده بود، او نخست [[حمد]] و [[ثنای الهی]] به جای آورد و بر [[پیامبر خدا]]{{صل}} [[درود]] فرستاد سپس چنین فرمود: "اما بعد، چون [[خداوند]] [[پیامبر]] خویش را به سوی خود بازگرفت ما با خود گفتیم که ما افراد [[خاندان]] و [[عترت]] و [[وارثان]] او هستیم و از میان همۀ [[مردم]]، ما اولیای اوییم، و هیچ کس با ما در مورد [[حکومت]] [[دشمنی]] نخواهد کرد و هیچ [[آزمندی]] به [[حق]] ما [[طمع]] نخواهد بست، ولی ناگهان [[قوم]] ما در قبال ما قد [[علم]] کردند و [[حکومت]] [[پیامبر]] را از دست ما گرفتند و [[امارت]] غیر ما فراهم شد و ما [[رعیت]] آنها شدیم تا آنجا که هر [[ناتوانی]] در ما [[طمع]] کرد و هر فرومایه‌ای بر ما [[عزت]] و [[فخر]] فروخت، چشم‌های ما از این [[مصیبت]] گریست و سینه‌ها به [[بیم]] افتاد و [[جان‌ها]] [[بی‌تابی]] کرد. به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر [[بیم]] پراکندگی میان [[مسلمانان]] و این که [[کفر]] به [[قدرت]] خود برگردد و [[دین]] نابود شود، نبود ما به گونه دیگری می‌بودیم، والیانی [[حکومت]] را عهده‌دار شدند که [[خیرخواه]] [[مردم]] نبودند، و سپس شما [[مردم]]، مرا از [[خانه]] بیرون آوردید و با من [[بیعت]] کردید در حالی که [[امارت]] بر شما را نمی‌پسندیدم و....<ref>{{متن حدیث\|أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّهُ لَمَّا قَبَضَ اللَّهُ نَبِيَّهُ{{صل}} قُلْنَا: نَحْنُ أَهْلُهُ وَ وَرَثَتُهُ وَ عِتْرَتُهُ وَ أَوْلِيَاؤُهُ دُونَ النَّاسِ، لَا يُنَازِعُنَا سُلْطَانَهُ أَحَدٌ، وَ لَا يَطْمَعُ فِي حَقِّنَا طَامِعٌ، إِذِ انْتَزَى لَنَا قَوْمُنَا فَغَصَبُونَا سُلْطَانَ نَبِيِّنَا، فَصَارَتِ الْإِمْرَةُ لِغَيْرِنَا، وَ صِرْنَا سُوقَةً يَطْمَعُ فِينَا الضَّعِيفُ وَ يَتَغَزَّرُ عَلَيْنَا الذَّلِيلُ، فَبَكَتِ الْأَعْيُنُ مِنَّا لِذَلِكَ، وَ...}}؛ ر.ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.		*[[ابن ابی الحدید]] یکی از خطبه‌های مهم [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در اول خلافتش را به [[سند]] خود از [[ابوالحسن علی بن محمد مدائنی]] از قول عبدالله بن جناده [[نقل]] می‌کند که او گفت: از [[حجاز]] قصد رفتن به [[عراق]] داشتم، درست اول [[خلافت حضرت علی]]{{ع}} در [[مدینه]] بود، ابتدا به [[مکه]] رفتم و [[عمره]] آوردم و سپس به [[مدینه]] آمدم و داخل [[مسجد]] [[مدینه]] شدم دیدم منادی [[مردم]] را به [[مسجد]] فرا می‌خواند و [[مردم]] جمع شدند، [[علی]]{{ع}} در حالی که [[شمشیر]] بر دوش داشت داخل شد و همه چشم‌ها به سوی او دوخته شده بود، او نخست [[حمد]] و [[ثنای الهی]] به جای آورد و بر [[پیامبر خدا]]{{صل}} [[درود]] فرستاد سپس چنین فرمود: "اما بعد، چون [[خداوند]] [[پیامبر]] خویش را به سوی خود بازگرفت ما با خود گفتیم که ما افراد [[خاندان]] و [[عترت]] و [[وارثان]] او هستیم و از میان همۀ [[مردم]]، ما اولیای اوییم، و هیچ کس با ما در مورد [[حکومت]] [[دشمنی]] نخواهد کرد و هیچ [[آزمندی]] به [[حق]] ما [[طمع]] نخواهد بست، ولی ناگهان [[قوم]] ما در قبال ما قد [[علم]] کردند و [[حکومت]] [[پیامبر]] را از دست ما گرفتند و [[امارت]] غیر ما فراهم شد و ما [[رعیت]] آنها شدیم تا آنجا که هر [[ناتوانی]] در ما [[طمع]] کرد و هر فرومایه‌ای بر ما [[عزت]] و [[فخر]] فروخت، چشم‌های ما از این [[مصیبت]] گریست و سینه‌ها به [[بیم]] افتاد و [[جان‌ها]] [[بی‌تابی]] کرد. به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر [[بیم]] پراکندگی میان [[مسلمانان]] و این که [[کفر]] به [[قدرت]] خود برگردد و [[دین]] نابود شود، نبود ما به گونه دیگری می‌بودیم، والیانی [[حکومت]] را عهده‌دار شدند که [[خیرخواه]] [[مردم]] نبودند، و سپس شما [[مردم]]، مرا از [[خانه]] بیرون آوردید و با من [[بیعت]] کردید در حالی که [[امارت]] بر شما را نمی‌پسندیدم و....<ref>{{متن حدیث\|أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّهُ لَمَّا قَبَضَ اللَّهُ نَبِيَّهُ{{صل}} قُلْنَا: نَحْنُ أَهْلُهُ وَ وَرَثَتُهُ وَ عِتْرَتُهُ وَ أَوْلِيَاؤُهُ دُونَ النَّاسِ، لَا يُنَازِعُنَا سُلْطَانَهُ أَحَدٌ، وَ لَا يَطْمَعُ فِي حَقِّنَا طَامِعٌ، إِذِ انْتَزَى لَنَا قَوْمُنَا فَغَصَبُونَا سُلْطَانَ نَبِيِّنَا، فَصَارَتِ الْإِمْرَةُ لِغَيْرِنَا، وَ صِرْنَا سُوقَةً يَطْمَعُ فِينَا الضَّعِيفُ وَ يَتَغَزَّرُ عَلَيْنَا الذَّلِيلُ، فَبَكَتِ الْأَعْيُنُ مِنَّا لِذَلِكَ، وَ...}}؛ ر.ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.
	*[[عبدالله بن جندب]] در روایتی دیگر [[نامه]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[ربذه]] به [[ابوموسی اشعری]] [[حاکم کوفه]] را توسط [[هاشم مرقال]] فرستاد [[نقل]] کرده است (و متن [[نامه]] [[امام]]{{ع}} در این [[نقل]] قول آمده است)<ref>ر.ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۸۶۹-۸۷۰.</ref>		*[[عبدالله بن جندب]] در روایتی دیگر [[نامه]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} از [[ربذه]] به [[ابوموسی اشعری]] [[حاکم کوفه]] را توسط [[هاشم مرقال]] فرستاد [[نقل]] کرده است (و متن [[نامه]] [[امام]]{{ع}} در این [[نقل]] قول آمده است)<ref>ر.ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۳۰۷؛ ج۱۴، ص۸.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۸۶۹-۸۷۰.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T19:25:14Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عبدالله بن جناده فهری در تاریخ اسلامی]] - [[عبدالله بن جناده فهری در تراجم و رجال]]\| پرسش مرتبط = }}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~ [[عبدالله بن جناده فهری در تاریخ اسلامی]] - [[عبدالله بن جناده فهری در تراجم و رجال]]~~</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==