عبودیت در لغت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'ه. ق)' به 'ﻫ.ق)'

2023-06-07T09:26:02Z

جایگزینی متن - 'ه. ق)' به 'ﻫ.ق)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۶
خط ۹:		خط ۹:
	[[عبودیت]] درلغت، به معنای نهایت اظهار تذلل و [[انقیاد]] و [[خضوع]] در برابر مولا است<ref>مفردات راغب (ط. دارالقلم - الدار الشامیة، ۱۴۱۲ هق)، ص۵۴۲؛ و التحقیق (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش)، ج۸، ص۱۳.</ref>؛ چنان که [[خداوند]]، [[عبادت]] و ابراز [[خشوع]] در [[درگاه الهی]] را مقابل [[استکبار]] بیان فرموده است: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ}}<ref>«بی‌گمان کسانی که نزد پروردگار تو هستند از بندگی او سرکشی نمی‌ورزند و او را پاک می‌خوانند و برای او سجده می‌کنند» سوره اعراف، آیه ۲۰۶.</ref>.		[[عبودیت]] درلغت، به معنای نهایت اظهار تذلل و [[انقیاد]] و [[خضوع]] در برابر مولا است<ref>مفردات راغب (ط. دارالقلم - الدار الشامیة، ۱۴۱۲ هق)، ص۵۴۲؛ و التحقیق (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش)، ج۸، ص۱۳.</ref>؛ چنان که [[خداوند]]، [[عبادت]] و ابراز [[خشوع]] در [[درگاه الهی]] را مقابل [[استکبار]] بیان فرموده است: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ}}<ref>«بی‌گمان کسانی که نزد پروردگار تو هستند از بندگی او سرکشی نمی‌ورزند و او را پاک می‌خوانند و برای او سجده می‌کنند» سوره اعراف، آیه ۲۰۶.</ref>.

	بر این اساس، لغت «[[عبد]]» وصف برای [[انسانی]] قرار می‌گیرد که مملوک غیر است و از خود چیزی ندارد و همه امور او در اختیارمولای او است<ref>لسان العرب (ط. دار الفکر للطباعة و النشر و التوزیع - دار صادر، ۱۴۱۴ ه. ق)، ج۳، ص۲۷۰.</ref>.		بر این اساس، لغت «[[عبد]]» وصف برای [[انسانی]] قرار می‌گیرد که مملوک غیر است و از خود چیزی ندارد و همه امور او در اختیارمولای او است<ref>لسان العرب (ط. دار الفکر للطباعة و النشر و التوزیع - دار صادر، ۱۴۱۴ ﻫ.ق)، ج۳، ص۲۷۰.</ref>.

	در اصطلاح [[دینی]]، واژه «عبد» ملازم با [[فقر]] و [[ناداری]] و [[ذلت]] در درگاه مولا است؛ چنان که به راه کوبیده شده در اثر کثرت رفت و آمد و در نتیجه هموار، «طریق مُعبَّد» می‌گویند<ref>مجمع البیان (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۶۱.</ref>؛ لذا عبد کسی است که خود و متعلقاتش از آن مولای او است و خود نادار و [[فقیر]] و [[ذلیل]] در [[خانه]] مولا است.		در اصطلاح [[دینی]]، واژه «عبد» ملازم با [[فقر]] و [[ناداری]] و [[ذلت]] در درگاه مولا است؛ چنان که به راه کوبیده شده در اثر کثرت رفت و آمد و در نتیجه هموار، «طریق مُعبَّد» می‌گویند<ref>مجمع البیان (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۶۱.</ref>؛ لذا عبد کسی است که خود و متعلقاتش از آن مولای او است و خود نادار و [[فقیر]] و [[ذلیل]] در [[خانه]] مولا است.

	در این راستا، عبودیت در رابطه با خداوند معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند؛ زیرا رابطه [[مالکیت]] و مملوکیت [[انسان]] با خداوند، دائر مدار [[خالقیت]] است؛ خداوند [[مالکی]] است که [[خالق]] ذات و هستی [[بندگان]] است. از این رو، عبودیت در [[فرهنگ دینی]]، یعنی مملوکیتی که همه امور عبد، ذاتاً و وصفاً و فعلاً متعلق به خداوند است<ref>المیزان فی تفسیر القرآن (ط مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ ه. ق). ج۱۷، ص۱۳۵؛ و مجمع البیان فی تفسیر القرآن (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۱۵۶.</ref>. عبودیت در این [[فرهنگ]]، به معنای [[معرفت]] به [[بندگی]] و ناداری و فقر خود در مقابل خداوند است. از آنجا که فقر و ذلت در [[درگاه الهی]] و [[عبودیت]] [[خداوند]] ملازم یکدیگر هستند، از این منظر، اگر [[هدف از خلقت انسان]]، بنا بر [[آیه]] ۵۶ [[سوره ذاریات]]، عبودیت است، پس [[درک]] [[حقیقت]] [[بندگی]]، ملازم با [[معرفت]] به درجه [[فقر]] و [[ذلت]] و [[نیازمندی]] [[انسان‌ها]] در درگاه الهی است<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]] ص۷۸.</ref>.		در این راستا، عبودیت در رابطه با خداوند معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند؛ زیرا رابطه [[مالکیت]] و مملوکیت [[انسان]] با خداوند، دائر مدار [[خالقیت]] است؛ خداوند [[مالکی]] است که [[خالق]] ذات و هستی [[بندگان]] است. از این رو، عبودیت در [[فرهنگ دینی]]، یعنی مملوکیتی که همه امور عبد، ذاتاً و وصفاً و فعلاً متعلق به خداوند است<ref>المیزان فی تفسیر القرآن (ط مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ ﻫ.ق). ج۱۷، ص۱۳۵؛ و مجمع البیان فی تفسیر القرآن (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۱۵۶.</ref>. عبودیت در این [[فرهنگ]]، به معنای [[معرفت]] به [[بندگی]] و ناداری و فقر خود در مقابل خداوند است. از آنجا که فقر و ذلت در [[درگاه الهی]] و [[عبودیت]] [[خداوند]] ملازم یکدیگر هستند، از این منظر، اگر [[هدف از خلقت انسان]]، بنا بر [[آیه]] ۵۶ [[سوره ذاریات]]، عبودیت است، پس [[درک]] [[حقیقت]] [[بندگی]]، ملازم با [[معرفت]] به درجه [[فقر]] و [[ذلت]] و [[نیازمندی]] [[انسان‌ها]] در درگاه الهی است<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]] ص۷۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۵ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۶

2022-12-05T09:16:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۶
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[عبودیت]] درلغت، به معنای نهایت اظهار تذلل و [[انقیاد]] و [[خضوع]] در برابر مولا است<ref>مفردات راغب (ط. دارالقلم - الدار الشامیة، ۱۴۱۲ هق)، ص۵۴۲؛ و التحقیق (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش)، ج۸، ص۱۳.</ref>؛ چنان که [[خداوند]]، [[عبادت]] و ابراز [[خشوع]] در [[درگاه الهی]] را مقابل [[استکبار]] بیان فرموده است:		[[عبودیت]] درلغت، به معنای نهایت اظهار تذلل و [[انقیاد]] و [[خضوع]] در برابر مولا است<ref>مفردات راغب (ط. دارالقلم - الدار الشامیة، ۱۴۱۲ هق)، ص۵۴۲؛ و التحقیق (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش)، ج۸، ص۱۳.</ref>؛ چنان که [[خداوند]]، [[عبادت]] و ابراز [[خشوع]] در [[درگاه الهی]] را مقابل [[استکبار]] بیان فرموده است: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ}}<ref>«بی‌گمان کسانی که نزد پروردگار تو هستند از بندگی او سرکشی نمی‌ورزند و او را پاک می‌خوانند و برای او سجده می‌کنند» سوره اعراف، آیه ۲۰۶.</ref>.
	{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ}}<ref>«بی‌گمان کسانی که نزد پروردگار تو هستند از بندگی او سرکشی نمی‌ورزند و او را پاک می‌خوانند و برای او سجده می‌کنند» سوره اعراف، آیه ۲۰۶.</ref>.

	بر این اساس، لغت «[[عبد]]» وصف برای [[انسانی]] قرار می‌گیرد که مملوک غیر است و از خود چیزی ندارد و همه امور او در اختیارمولای او است<ref>لسان العرب (ط. دار الفکر للطباعة و النشر و التوزیع - دار صادر، ۱۴۱۴ ه. ق)، ج۳، ص۲۷۰.</ref>.		بر این اساس، لغت «[[عبد]]» وصف برای [[انسانی]] قرار می‌گیرد که مملوک غیر است و از خود چیزی ندارد و همه امور او در اختیارمولای او است<ref>لسان العرب (ط. دار الفکر للطباعة و النشر و التوزیع - دار صادر، ۱۴۱۴ ه. ق)، ج۳، ص۲۷۰.</ref>.
خط ۱۴:		خط ۱۳:
	در اصطلاح [[دینی]]، واژه «عبد» ملازم با [[فقر]] و [[ناداری]] و [[ذلت]] در درگاه مولا است؛ چنان که به راه کوبیده شده در اثر کثرت رفت و آمد و در نتیجه هموار، «طریق مُعبَّد» می‌گویند<ref>مجمع البیان (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۶۱.</ref>؛ لذا عبد کسی است که خود و متعلقاتش از آن مولای او است و خود نادار و [[فقیر]] و [[ذلیل]] در [[خانه]] مولا است.		در اصطلاح [[دینی]]، واژه «عبد» ملازم با [[فقر]] و [[ناداری]] و [[ذلت]] در درگاه مولا است؛ چنان که به راه کوبیده شده در اثر کثرت رفت و آمد و در نتیجه هموار، «طریق مُعبَّد» می‌گویند<ref>مجمع البیان (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۶۱.</ref>؛ لذا عبد کسی است که خود و متعلقاتش از آن مولای او است و خود نادار و [[فقیر]] و [[ذلیل]] در [[خانه]] مولا است.

	در این راستا، عبودیت در رابطه با خداوند معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند؛ زیرا رابطه [[مالکیت]] و مملوکیت [[انسان]] با خداوند، دائر مدار [[خالقیت]] است؛ خداوند [[مالکی]] است که [[خالق]] ذات و هستی [[بندگان]] است. از این رو، عبودیت در [[فرهنگ دینی]]، یعنی مملوکیتی که همه امور عبد، ذاتاً و وصفاً و فعلاً متعلق به خداوند است<ref>المیزان فی تفسیر القرآن (ط مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ ه. ق). ج۱۷، ص۱۳۵؛ و مجمع البیان فی تفسیر القرآن (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۱۵۶.</ref>. عبودیت در این [[فرهنگ]]، به معنای [[معرفت]] به [[بندگی]] و ناداری و فقر خود در مقابل خداوند است. از آنجا که فقر و ذلت در [[درگاه الهی]] و [[عبودیت]] [[خداوند]] ملازم یکدیگر هستند، از این منظر، اگر [[هدف از خلقت انسان]]، بنا بر [[آیه]] ۵۶ [[سوره ذاریات]]، عبودیت است، پس [[درک]] [[حقیقت]] [[بندگی]]، ملازم با [[معرفت]] به درجه [[فقر]] و [[ذلت]] و [[نیازمندی]] [[انسان‌ها]] در درگاه الهی است.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]] ~~ص ۷۸~~.</ref>		در این راستا، عبودیت در رابطه با خداوند معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند؛ زیرا رابطه [[مالکیت]] و مملوکیت [[انسان]] با خداوند، دائر مدار [[خالقیت]] است؛ خداوند [[مالکی]] است که [[خالق]] ذات و هستی [[بندگان]] است. از این رو، عبودیت در [[فرهنگ دینی]]، یعنی مملوکیتی که همه امور عبد، ذاتاً و وصفاً و فعلاً متعلق به خداوند است<ref>المیزان فی تفسیر القرآن (ط مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ ه. ق). ج۱۷، ص۱۳۵؛ و مجمع البیان فی تفسیر القرآن (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۱۵۶.</ref>. عبودیت در این [[فرهنگ]]، به معنای [[معرفت]] به [[بندگی]] و ناداری و فقر خود در مقابل خداوند است. از آنجا که فقر و ذلت در [[درگاه الهی]] و [[عبودیت]] [[خداوند]] ملازم یکدیگر هستند، از این منظر، اگر [[هدف از خلقت انسان]]، بنا بر [[آیه]] ۵۶ [[سوره ذاریات]]، عبودیت است، پس [[درک]] [[حقیقت]] [[بندگی]]، ملازم با [[معرفت]] به درجه [[فقر]] و [[ذلت]] و [[نیازمندی]] [[انسان‌ها]] در درگاه الهی است<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]] ص۷۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۴:		خط ۲۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~بندگی خدا~~]]		[[رده:عبادت]]

Bahmani در ‏۵ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۸

2022-12-05T08:58:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = بندگی خدا		\| موضوع مرتبط = بندگی خدا
	\| عنوان مدخل = [[بندگی خدا]]		\| عنوان مدخل = بندگی خدا
	\| مداخل مرتبط = [[عبودیت در لغت]] - [[بندگی خدا در قرآن~~]] - [[بندگی خدا در حدیث~~]] - [[بندگی خدا در نهج البلاغه~~]] - [[بندگی خدا در کلام اسلامی]] - [[بندگی خدا در اخلاق اسلامی]] - [[بندگی خدا در سیره پیامبر خاتم~~]] - [[بندگی خدا در فقه سیاسی]] - [[بندگی خدا در معارف دعا و زیارات]] - [[بندگی خدا در معارف و سیره سجادی]] - [[بندگی خدا در معارف و سیره ~~رضوی~~]] - [[بندگی خدا در جامعه‌شناسی اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[عبودیت در لغت]] - [[بندگی خدا در قرآن]] - [[بندگی خدا در نهج البلاغه]] - [[بندگی خدا در فقه سیاسی]] - [[بندگی خدا در معارف دعا و زیارات]] - [[بندگی خدا در معارف و سیره سجادی]] - [[بندگی خدا در معارف و سیره علوی]] - [[بندگی خدا در جامعه‌شناسی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-11T14:58:30Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۸
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ}}<ref>«بی‌گمان کسانی که نزد پروردگار تو هستند از بندگی او سرکشی نمی‌ورزند و او را پاک می‌خوانند و برای او سجده می‌کنند» سوره اعراف، آیه ۲۰۶.</ref>.		{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ}}<ref>«بی‌گمان کسانی که نزد پروردگار تو هستند از بندگی او سرکشی نمی‌ورزند و او را پاک می‌خوانند و برای او سجده می‌کنند» سوره اعراف، آیه ۲۰۶.</ref>.

	بر این اساس، لغت «[[عبد]]» [[وصف]] برای [[انسانی]] قرار می‌گیرد که مملوک غیر است و از خود چیزی ندارد و همه امور او در اختیارمولای او است<ref>لسان العرب (ط. دار الفکر للطباعة و النشر و التوزیع - دار صادر، ۱۴۱۴ ه. ق)، ج۳، ص۲۷۰.</ref>.		بر این اساس، لغت «[[عبد]]» وصف برای [[انسانی]] قرار می‌گیرد که مملوک غیر است و از خود چیزی ندارد و همه امور او در اختیارمولای او است<ref>لسان العرب (ط. دار الفکر للطباعة و النشر و التوزیع - دار صادر، ۱۴۱۴ ه. ق)، ج۳، ص۲۷۰.</ref>.

	در اصطلاح [[دینی]]، واژه «عبد» ملازم با [[فقر]] و [[ناداری]] و [[ذلت]] در درگاه مولا است؛ چنان که به راه کوبیده شده در اثر کثرت رفت و آمد و در نتیجه هموار، «طریق مُعبَّد» می‌گویند<ref>مجمع البیان (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۶۱.</ref>؛ لذا عبد کسی است که خود و متعلقاتش از آن مولای او است و خود نادار و [[فقیر]] و [[ذلیل]] در [[خانه]] مولا است.		در اصطلاح [[دینی]]، واژه «عبد» ملازم با [[فقر]] و [[ناداری]] و [[ذلت]] در درگاه مولا است؛ چنان که به راه کوبیده شده در اثر کثرت رفت و آمد و در نتیجه هموار، «طریق مُعبَّد» می‌گویند<ref>مجمع البیان (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۶۱.</ref>؛ لذا عبد کسی است که خود و متعلقاتش از آن مولای او است و خود نادار و [[فقیر]] و [[ذلیل]] در [[خانه]] مولا است.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:05:32Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۵
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	[[عبودیت]] درلغت، به معنای نهایت اظهار تذلل و [[انقیاد]] و [[خضوع]] در برابر مولا است<ref>مفردات راغب (ط. دارالقلم - الدار الشامیة، ۱۴۱۲ هق)، ص۵۴۲؛ و التحقیق (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه.ش)، ج۸، ص۱۳.</ref>؛ چنان که [[خداوند]]، [[عبادت]] و ابراز [[خشوع]] در [[درگاه الهی]] را مقابل [[استکبار]] بیان فرموده است:		[[عبودیت]] درلغت، به معنای نهایت اظهار تذلل و [[انقیاد]] و [[خضوع]] در برابر مولا است<ref>مفردات راغب (ط. دارالقلم - الدار الشامیة، ۱۴۱۲ هق)، ص۵۴۲؛ و التحقیق (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش)، ج۸، ص۱۳.</ref>؛ چنان که [[خداوند]]، [[عبادت]] و ابراز [[خشوع]] در [[درگاه الهی]] را مقابل [[استکبار]] بیان فرموده است:
	{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ}}<ref>«بی‌گمان کسانی که نزد پروردگار تو هستند از بندگی او سرکشی نمی‌ورزند و او را پاک می‌خوانند و برای او سجده می‌کنند» سوره اعراف، آیه ۲۰۶.</ref>.		{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ}}<ref>«بی‌گمان کسانی که نزد پروردگار تو هستند از بندگی او سرکشی نمی‌ورزند و او را پاک می‌خوانند و برای او سجده می‌کنند» سوره اعراف، آیه ۲۰۶.</ref>.

	بر این اساس، لغت «[[عبد]]» [[وصف]] برای [[انسانی]] قرار می‌گیرد که مملوک غیر است و از خود چیزی ندارد و همه امور او در اختیارمولای او است<ref>لسان العرب (ط. دار الفکر للطباعة و النشر و التوزیع - دار صادر، ۱۴۱۴ ه.ق)، ج۳، ص۲۷۰.</ref>.		بر این اساس، لغت «[[عبد]]» [[وصف]] برای [[انسانی]] قرار می‌گیرد که مملوک غیر است و از خود چیزی ندارد و همه امور او در اختیارمولای او است<ref>لسان العرب (ط. دار الفکر للطباعة و النشر و التوزیع - دار صادر، ۱۴۱۴ ه. ق)، ج۳، ص۲۷۰.</ref>.

	در اصطلاح [[دینی]]، واژه «عبد» ملازم با [[فقر]] و [[ناداری]] و [[ذلت]] در درگاه مولا است؛ چنان که به راه کوبیده شده در اثر کثرت رفت و آمد و در نتیجه هموار، «طریق مُعبَّد» می‌گویند<ref>مجمع البیان (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه.ش)، ج۱، ص۶۱.</ref>؛ لذا عبد کسی است که خود و متعلقاتش از آن مولای او است و خود نادار و [[فقیر]] و [[ذلیل]] در [[خانه]] مولا است.		در اصطلاح [[دینی]]، واژه «عبد» ملازم با [[فقر]] و [[ناداری]] و [[ذلت]] در درگاه مولا است؛ چنان که به راه کوبیده شده در اثر کثرت رفت و آمد و در نتیجه هموار، «طریق مُعبَّد» می‌گویند<ref>مجمع البیان (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۶۱.</ref>؛ لذا عبد کسی است که خود و متعلقاتش از آن مولای او است و خود نادار و [[فقیر]] و [[ذلیل]] در [[خانه]] مولا است.

	در این راستا، عبودیت در رابطه با خداوند معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند؛ زیرا رابطه [[مالکیت]] و مملوکیت [[انسان]] با خداوند، دائر مدار [[خالقیت]] است؛ خداوند [[مالکی]] است که [[خالق]] ذات و هستی [[بندگان]] است. از این رو، عبودیت در [[فرهنگ دینی]]، یعنی مملوکیتی که همه امور عبد، ذاتاً و وصفاً و فعلاً متعلق به خداوند است<ref>المیزان فی تفسیر القرآن (ط مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ ه.ق). ج۱۷، ص۱۳۵؛ و مجمع البیان فی تفسیر القرآن (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه.ش)، ج۱، ص۱۵۶.</ref>. عبودیت در این [[فرهنگ]]، به معنای [[معرفت]] به [[بندگی]] و ناداری و فقر خود در مقابل خداوند است. از آنجا که فقر و ذلت در [[درگاه الهی]] و [[عبودیت]] [[خداوند]] ملازم یکدیگر هستند، از این منظر، اگر [[هدف از خلقت انسان]]، بنا بر [[آیه]] ۵۶ [[سوره ذاریات]]، عبودیت است، پس [[درک]] [[حقیقت]] [[بندگی]]، ملازم با [[معرفت]] به درجه [[فقر]] و [[ذلت]] و [[نیازمندی]] [[انسان‌ها]] در درگاه الهی است.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]] ص ۷۸.</ref>		در این راستا، عبودیت در رابطه با خداوند معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند؛ زیرا رابطه [[مالکیت]] و مملوکیت [[انسان]] با خداوند، دائر مدار [[خالقیت]] است؛ خداوند [[مالکی]] است که [[خالق]] ذات و هستی [[بندگان]] است. از این رو، عبودیت در [[فرهنگ دینی]]، یعنی مملوکیتی که همه امور عبد، ذاتاً و وصفاً و فعلاً متعلق به خداوند است<ref>المیزان فی تفسیر القرآن (ط مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ ه. ق). ج۱۷، ص۱۳۵؛ و مجمع البیان فی تفسیر القرآن (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه. ش)، ج۱، ص۱۵۶.</ref>. عبودیت در این [[فرهنگ]]، به معنای [[معرفت]] به [[بندگی]] و ناداری و فقر خود در مقابل خداوند است. از آنجا که فقر و ذلت در [[درگاه الهی]] و [[عبودیت]] [[خداوند]] ملازم یکدیگر هستند، از این منظر، اگر [[هدف از خلقت انسان]]، بنا بر [[آیه]] ۵۶ [[سوره ذاریات]]، عبودیت است، پس [[درک]] [[حقیقت]] [[بندگی]]، ملازم با [[معرفت]] به درجه [[فقر]] و [[ذلت]] و [[نیازمندی]] [[انسان‌ها]] در درگاه الهی است.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]] ص ۷۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:32:53Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۰۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = بندگی خدا		\| موضوع مرتبط = بندگی خدا
خط ۱۶:		خط ۱۵:

	در این راستا، عبودیت در رابطه با خداوند معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند؛ زیرا رابطه [[مالکیت]] و مملوکیت [[انسان]] با خداوند، دائر مدار [[خالقیت]] است؛ خداوند [[مالکی]] است که [[خالق]] ذات و هستی [[بندگان]] است. از این رو، عبودیت در [[فرهنگ دینی]]، یعنی مملوکیتی که همه امور عبد، ذاتاً و وصفاً و فعلاً متعلق به خداوند است<ref>المیزان فی تفسیر القرآن (ط مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ ه.ق). ج۱۷، ص۱۳۵؛ و مجمع البیان فی تفسیر القرآن (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه.ش)، ج۱، ص۱۵۶.</ref>. عبودیت در این [[فرهنگ]]، به معنای [[معرفت]] به [[بندگی]] و ناداری و فقر خود در مقابل خداوند است. از آنجا که فقر و ذلت در [[درگاه الهی]] و [[عبودیت]] [[خداوند]] ملازم یکدیگر هستند، از این منظر، اگر [[هدف از خلقت انسان]]، بنا بر [[آیه]] ۵۶ [[سوره ذاریات]]، عبودیت است، پس [[درک]] [[حقیقت]] [[بندگی]]، ملازم با [[معرفت]] به درجه [[فقر]] و [[ذلت]] و [[نیازمندی]] [[انسان‌ها]] در درگاه الهی است.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]] ص ۷۸.</ref>		در این راستا، عبودیت در رابطه با خداوند معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند؛ زیرا رابطه [[مالکیت]] و مملوکیت [[انسان]] با خداوند، دائر مدار [[خالقیت]] است؛ خداوند [[مالکی]] است که [[خالق]] ذات و هستی [[بندگان]] است. از این رو، عبودیت در [[فرهنگ دینی]]، یعنی مملوکیتی که همه امور عبد، ذاتاً و وصفاً و فعلاً متعلق به خداوند است<ref>المیزان فی تفسیر القرآن (ط مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ ه.ق). ج۱۷، ص۱۳۵؛ و مجمع البیان فی تفسیر القرآن (ط. ناصر خسرو، ۱۳۷۲ ه.ش)، ج۱، ص۱۵۶.</ref>. عبودیت در این [[فرهنگ]]، به معنای [[معرفت]] به [[بندگی]] و ناداری و فقر خود در مقابل خداوند است. از آنجا که فقر و ذلت در [[درگاه الهی]] و [[عبودیت]] [[خداوند]] ملازم یکدیگر هستند، از این منظر، اگر [[هدف از خلقت انسان]]، بنا بر [[آیه]] ۵۶ [[سوره ذاریات]]، عبودیت است، پس [[درک]] [[حقیقت]] [[بندگی]]، ملازم با [[معرفت]] به درجه [[فقر]] و [[ذلت]] و [[نیازمندی]] [[انسان‌ها]] در درگاه الهی است.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]] ص ۷۸.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۸:		خط ۲۵:

	[[رده:بندگی خدا]]		[[رده:بندگی خدا]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T07:11:13Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[~~بندگی خدا~~]]''' است. "'''~~[[بندگی خدا]]~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[عبودیت در لغت]] - [[بندگی خدا در قرآن]] - [[بندگی خدا در حدیث]] - [[بندگی خدا در نهج البلاغه]] - [[بندگی خدا در کلام اسلامی]] - [[بندگی خدا در اخلاق اسلامی]] - [[بندگی خدا در سیره پیامبر خاتم]] - [[بندگی خدا در فقه سیاسی]] - [[بندگی خدا در معارف دعا و زیارات]] - [[بندگی خدا در معارف و سیره سجادی]] - [[بندگی خدا در معارف و سیره رضوی]] - [[بندگی خدا در جامعه‌شناسی اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = بندگی خدا
			\| عنوان مدخل = [[بندگی خدا]]
			\| مداخل مرتبط = [[عبودیت در لغت]] - [[بندگی خدا در قرآن]] - [[بندگی خدا در حدیث]] - [[بندگی خدا در نهج البلاغه]] - [[بندگی خدا در کلام اسلامی]] - [[بندگی خدا در اخلاق اسلامی]] - [[بندگی خدا در سیره پیامبر خاتم]] - [[بندگی خدا در فقه سیاسی]] - [[بندگی خدا در معارف دعا و زیارات]] - [[بندگی خدا در معارف و سیره سجادی]] - [[بندگی خدا در معارف و سیره رضوی]] - [[بندگی خدا در جامعه‌شناسی اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '
' به '
'

2022-01-21T14:40:02Z

جایگزینی متن - '</div> <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">' به '</div>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۱۰
خط ۲:		خط ۲:
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[بندگی خدا]]''' است. "'''[[بندگی خدا]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[بندگی خدا]]''' است. "'''[[بندگی خدا]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
	<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[عبودیت در لغت]] - [[بندگی خدا در قرآن]] - [[بندگی خدا در حدیث]] - [[بندگی خدا در نهج البلاغه]] - [[بندگی خدا در کلام اسلامی]] - [[بندگی خدا در اخلاق اسلامی]] - [[بندگی خدا در سیره پیامبر خاتم]] - [[بندگی خدا در فقه سیاسی]] - [[بندگی خدا در معارف دعا و زیارات]] - [[بندگی خدا در معارف و سیره سجادی]] - [[بندگی خدا در معارف و سیره رضوی]] - [[بندگی خدا در جامعه‌شناسی اسلامی]]</div>		<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[عبودیت در لغت]] - [[بندگی خدا در قرآن]] - [[بندگی خدا در حدیث]] - [[بندگی خدا در نهج البلاغه]] - [[بندگی خدا در کلام اسلامی]] - [[بندگی خدا در اخلاق اسلامی]] - [[بندگی خدا در سیره پیامبر خاتم]] - [[بندگی خدا در فقه سیاسی]] - [[بندگی خدا در معارف دعا و زیارات]] - [[بندگی خدا در معارف و سیره سجادی]] - [[بندگی خدا در معارف و سیره رضوی]] - [[بندگی خدا در جامعه‌شناسی اسلامی]]</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-18T00:47:05Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۱۷
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:بندگی خدا]]		[[رده:بندگی خدا]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T20:36:51Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۰:۰۶
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1379152.jpg\|22px]] [[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)\|'''ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳''']]		# [[پرونده:1379152.jpg\|22px]] [[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)\|'''ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳''']]