عثمان بن عفان در نهج البلاغه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۹ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۷

2025-11-29T07:17:29Z

Wasity: جایگزینی متن - 'شهر مکه' به 'شهر مکه'

2022-12-18T07:35:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۵
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	عثمان بن عفان از [[قبیله قریش]]، تیره [[اموی]]، جزء اولین گروندگان به [[دین اسلام]] و در زمره [[مهاجرین]] به [[سرزمین]] [[حبشه]] است. [[عثمان]] با [[رقیه]]، فرزند [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و پس از [[وفات]] او در سال دوم [[هجرت]] با [[ام‌کلثوم]]، [[فرزند]] دیگر [[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[ازدواج]] کرد. از این‌رو [[لقب]] "ذوالنورین" به او دادند. [[کنیه]] او "[[ابوعبدالله]]" است. [[عثمان]] فردی متمول بود که از [[مال]] خود در راه پیش‌برد [[اسلام]] مایه می‌گذاشت، اما از وی [[مجاهدت]] خاصی در میدان [[نبرد]] گزارش نشده است. نقطه عطف اقدام‌های او در زمان [[پیامبر]] {{صل}} مربوط به سال [[ششم هجری]] در جریان [[صلح حدیبیه]] است. [[پیامبر]] در آن سال آهنگ [[حج]] کرده بود. از این‌رو در نزدیکی [[مکه]] از حرکت بازایستاد و [[عثمان]] را به‌دلیل اعتباری که در [[شهر~~]] [[~~مکه]] داشت، همراه خانواده‌اش به‌عنوان پیام‌رسان [[پیامبر]] مبنی بر اینکه ایشان قصد [[جنگ]] ندارند، نزد مکیان فرستاد. [[مشرکان]] از بازگشت آنها برای چند روز جلوگیری کردند و در نتیجه این [[گمان]] قوت گرفت که او کشته شده است. در آن حال [[پیامبر]] برای [[جنگ]] با [[مشرکان]] [[پیمان]] بست و در آن [[پیمان]] یک دست خود را از جانب [[عثمان]] روی دست دیگر گذاشت. این امر را از افتخارات او می‌شمرند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۵۲-۵۵۴.</ref>.		عثمان بن عفان از [[قبیله قریش]]، تیره [[اموی]]، جزء اولین گروندگان به [[دین اسلام]] و در زمره [[مهاجرین]] به [[سرزمین]] [[حبشه]] است. [[عثمان]] با [[رقیه]]، فرزند [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و پس از [[وفات]] او در سال دوم [[هجرت]] با [[ام‌کلثوم]]، [[فرزند]] دیگر [[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[ازدواج]] کرد. از این‌رو [[لقب]] "ذوالنورین" به او دادند. [[کنیه]] او "[[ابوعبدالله]]" است. [[عثمان]] فردی متمول بود که از [[مال]] خود در راه پیش‌برد [[اسلام]] مایه می‌گذاشت، اما از وی [[مجاهدت]] خاصی در میدان [[نبرد]] گزارش نشده است. نقطه عطف اقدام‌های او در زمان [[پیامبر]] {{صل}} مربوط به سال [[ششم هجری]] در جریان [[صلح حدیبیه]] است. [[پیامبر]] در آن سال آهنگ [[حج]] کرده بود. از این‌رو در نزدیکی [[مکه]] از حرکت بازایستاد و [[عثمان]] را به‌دلیل اعتباری که در [[شهر مکه]] داشت، همراه خانواده‌اش به‌عنوان پیام‌رسان [[پیامبر]] مبنی بر اینکه ایشان قصد [[جنگ]] ندارند، نزد مکیان فرستاد. [[مشرکان]] از بازگشت آنها برای چند روز جلوگیری کردند و در نتیجه این [[گمان]] قوت گرفت که او کشته شده است. در آن حال [[پیامبر]] برای [[جنگ]] با [[مشرکان]] [[پیمان]] بست و در آن [[پیمان]] یک دست خود را از جانب [[عثمان]] روی دست دیگر گذاشت. این امر را از افتخارات او می‌شمرند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۵۲-۵۵۴.</ref>.

	== خلافت عثمان ==		== خلافت عثمان ==

Wasity: جایگزینی متن - 'معاویه بن ابی سفیان' به 'معاویة بن ابی‌سفیان'

2022-11-13T04:04:34Z

جایگزینی متن - 'معاویه بن ابی سفیان' به 'معاویة بن ابی‌سفیان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۴
خط ۱۵۷:		خط ۱۵۷:
	در [[سال یازدهم]] [[خلافت عثمان]]، عده ای از [[اصحاب]] [[پیغمبر]] {{صل}} گرد هم آمدند و ایراداتی که به عثمان داشتند وسیله «[[عامر بن قیس]]» به او رساندند، عثمان به عامر بن قیس آن مرد [[خدا]] شناس [[عابد]] جواب اهانت‌آمیزی داد.		در [[سال یازدهم]] [[خلافت عثمان]]، عده ای از [[اصحاب]] [[پیغمبر]] {{صل}} گرد هم آمدند و ایراداتی که به عثمان داشتند وسیله «[[عامر بن قیس]]» به او رساندند، عثمان به عامر بن قیس آن مرد [[خدا]] شناس [[عابد]] جواب اهانت‌آمیزی داد.

	اما وضع [[مدینه]] طوری بود که [[عثمان]] مجبور شد با چند نفر از [[فرمانداران]] مورد علاقه‌اش در این باره [[مشورت]] کند، به این جهت از [[عبدالله بن عامر]]، [[سعید بن عاص]]، [[~~معاویه~~ بن ~~ابی سفیان~~]]، عبدالله سعد و [[عمرو عاص]] [[دعوت]] کرد و جریان [[هیجان]] و [[آمادگی]] [[مدینه]] را برای [[شورش]] با آنان در میان گذارد. در پاسخ وی هر یک نظریه‌ای دادند:		اما وضع [[مدینه]] طوری بود که [[عثمان]] مجبور شد با چند نفر از [[فرمانداران]] مورد علاقه‌اش در این باره [[مشورت]] کند، به این جهت از [[عبدالله بن عامر]]، [[سعید بن عاص]]، [[معاویة بن ابی‌سفیان]]، عبدالله سعد و [[عمرو عاص]] [[دعوت]] کرد و جریان [[هیجان]] و [[آمادگی]] [[مدینه]] را برای [[شورش]] با آنان در میان گذارد. در پاسخ وی هر یک نظریه‌ای دادند:

	عبدالله بن عامر گفت: [[صلاح]] در این است که [[مردم]] را به [[جهاد]] مشغول‌سازی تا از این [[فکر]] منصرف گردند. سعید بن عاص گفت: باید ریشه درد را قطع کرد، از کسانی که [[وحشت]] داری فاصله گیر و کار آنان را یکسره کن؛ زیرا جمعیت‌ها چنانچه [[رهبران]] خویش را از دست دادند متفرق خواهند شد. عثمان گفت: این نظریه خوبی است اما!		عبدالله بن عامر گفت: [[صلاح]] در این است که [[مردم]] را به [[جهاد]] مشغول‌سازی تا از این [[فکر]] منصرف گردند. سعید بن عاص گفت: باید ریشه درد را قطع کرد، از کسانی که [[وحشت]] داری فاصله گیر و کار آنان را یکسره کن؛ زیرا جمعیت‌ها چنانچه [[رهبران]] خویش را از دست دادند متفرق خواهند شد. عثمان گفت: این نظریه خوبی است اما!

Wasity: جایگزینی متن - 'جمع آوری' به 'جمع‌آوری'

2022-10-22T10:50:04Z

جایگزینی متن - 'جمع آوری' به 'جمع‌آوری'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۲۰
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	در [[نهج البلاغه]] نسبت به «[[عثمان]]» از [[دو خلیفه]] دیگر بیشتر [[انتقاد]] شده است و لحن انتقادها هم از او شدیدتر است.		در [[نهج البلاغه]] نسبت به «[[عثمان]]» از [[دو خلیفه]] دیگر بیشتر [[انتقاد]] شده است و لحن انتقادها هم از او شدیدتر است.

	در [[خطبه شقشقیه]] در انتقاد از «عثمان» می‌فرماید: "... تا سومین آنها بر سر کار آمد، او همانند شتر پرخور و شکم برآمده، همی جز، ~~جمع آوری~~ و خوردن [[بیت المال]] نداشت بسته گان پدریش به همکاریش برخاستند آنها همچون شتران گرسنه‌ای که بهاران به علف زار بیفتند و با ولع عجیبی گیاهان را ببلعند، برای خوردن [[اموال]] [[خدا]] دست از آستین برآوردند اما! [[عاقبت]] بافته‌هایش (برای [[استحکام]] [[خلافت]]) پنبه شد و [[کردار]] ناشایستش کارش را تباه ساخت و سرانجام شکم خوارگی و [[ثروت اندوزی]] برای همیشه نابودش ساخت"<ref>{{عربی\|أَنْ قَامَ ثَالِثُ اَلْقَوْمِ نَافِجاً حِضْنَيْهِ بَيْنَ نَثِيلِهِ وَ مُعْتَلَفِهِ وَ قَامَ مَعَهُ بَنُو أَبِيهِ يَخْضَمُونَ مَالَ اَللَّهِ خِضْمَةَ اَلْإِبِلِ نِبْتَةَ اَلرَّبِيعِ إِلَى أَنِ اِنْتَكَثَ عَلَيْهِ فَتْلُهُ وَ أَجْهَزَ عَلَيْهِ عَمَلُهُ وَ كَبَتْ بِهِ بِطْنَتُهُ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۳.</ref>.		در [[خطبه شقشقیه]] در انتقاد از «عثمان» می‌فرماید: "... تا سومین آنها بر سر کار آمد، او همانند شتر پرخور و شکم برآمده، همی جز، جمع‌آوری و خوردن [[بیت المال]] نداشت بسته گان پدریش به همکاریش برخاستند آنها همچون شتران گرسنه‌ای که بهاران به علف زار بیفتند و با ولع عجیبی گیاهان را ببلعند، برای خوردن [[اموال]] [[خدا]] دست از آستین برآوردند اما! [[عاقبت]] بافته‌هایش (برای [[استحکام]] [[خلافت]]) پنبه شد و [[کردار]] ناشایستش کارش را تباه ساخت و سرانجام شکم خوارگی و [[ثروت اندوزی]] برای همیشه نابودش ساخت"<ref>{{عربی\|أَنْ قَامَ ثَالِثُ اَلْقَوْمِ نَافِجاً حِضْنَيْهِ بَيْنَ نَثِيلِهِ وَ مُعْتَلَفِهِ وَ قَامَ مَعَهُ بَنُو أَبِيهِ يَخْضَمُونَ مَالَ اَللَّهِ خِضْمَةَ اَلْإِبِلِ نِبْتَةَ اَلرَّبِيعِ إِلَى أَنِ اِنْتَكَثَ عَلَيْهِ فَتْلُهُ وَ أَجْهَزَ عَلَيْهِ عَمَلُهُ وَ كَبَتْ بِهِ بِطْنَتُهُ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۳.</ref>.

	[[ابن ابی الحدید]] می‌گوید: «این تعبیرات از تلخ‌ترین تعبیرات است و به نظر من از [[شعر]] معروف حُطیئه که گفته شده است هجوآمیزترین شعر [[عرب]] است، شدیدتر است، [[شعر]] معروف حُطیئه این است:		[[ابن ابی الحدید]] می‌گوید: «این تعبیرات از تلخ‌ترین تعبیرات است و به نظر من از [[شعر]] معروف حُطیئه که گفته شده است هجوآمیزترین شعر [[عرب]] است، شدیدتر است، [[شعر]] معروف حُطیئه این است:

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:41:53Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۱
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	عثمان بن عفان از [[قبیله قریش]]، تیره [[اموی]]، جزء اولین گروندگان به [[دین اسلام]] و در زمره [[مهاجرین]] به [[سرزمین]] [[حبشه]] است. [[عثمان]] با [[رقیه]]، فرزند [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و پس از [[وفات]] او در سال دوم [[هجرت]] با [[ام‌کلثوم]]، [[فرزند]] دیگر [[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[ازدواج]] کرد. از این‌رو [[لقب]] "ذوالنورین" به او دادند. [[کنیه]] او "[[ابوعبدالله]]" است. [[عثمان]] فردی متمول بود که از [[مال]] خود در راه پیش‌برد [[اسلام]] مایه می‌گذاشت، اما از وی [[مجاهدت]] خاصی در میدان [[نبرد]] گزارش نشده است. نقطه عطف اقدام‌های او در زمان [[پیامبر]] {{صل}} مربوط به سال [[ششم هجری]] در جریان [[صلح حدیبیه]] است. [[پیامبر]] در آن سال آهنگ [[حج]] کرده بود. از این‌رو در نزدیکی [[مکه]] از حرکت بازایستاد و [[عثمان]] را به‌دلیل اعتباری که در [[شهر]] [[مکه]] داشت، همراه خانواده‌اش به‌عنوان پیام‌رسان [[پیامبر]] مبنی بر اینکه ایشان قصد [[جنگ]] ندارند، نزد مکیان فرستاد. [[مشرکان]] از بازگشت آنها برای چند روز جلوگیری کردند و در نتیجه این [[گمان]] قوت گرفت که او کشته شده است. در آن حال [[پیامبر]] برای [[جنگ]] با [[مشرکان]] [[پیمان]] بست و در آن [[پیمان]] یک دست خود را از جانب [[عثمان]] روی دست دیگر گذاشت. این امر را از افتخارات او می‌شمرند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۵۲-۵۵۴.</ref>.		عثمان بن عفان از [[قبیله قریش]]، تیره [[اموی]]، جزء اولین گروندگان به [[دین اسلام]] و در زمره [[مهاجرین]] به [[سرزمین]] [[حبشه]] است. [[عثمان]] با [[رقیه]]، فرزند [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و پس از [[وفات]] او در سال دوم [[هجرت]] با [[ام‌کلثوم]]، [[فرزند]] دیگر [[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[ازدواج]] کرد. از این‌رو [[لقب]] "ذوالنورین" به او دادند. [[کنیه]] او "[[ابوعبدالله]]" است. [[عثمان]] فردی متمول بود که از [[مال]] خود در راه پیش‌برد [[اسلام]] مایه می‌گذاشت، اما از وی [[مجاهدت]] خاصی در میدان [[نبرد]] گزارش نشده است. نقطه عطف اقدام‌های او در زمان [[پیامبر]] {{صل}} مربوط به سال [[ششم هجری]] در جریان [[صلح حدیبیه]] است. [[پیامبر]] در آن سال آهنگ [[حج]] کرده بود. از این‌رو در نزدیکی [[مکه]] از حرکت بازایستاد و [[عثمان]] را به‌دلیل اعتباری که در [[شهر]] [[مکه]] داشت، همراه خانواده‌اش به‌عنوان پیام‌رسان [[پیامبر]] مبنی بر اینکه ایشان قصد [[جنگ]] ندارند، نزد مکیان فرستاد. [[مشرکان]] از بازگشت آنها برای چند روز جلوگیری کردند و در نتیجه این [[گمان]] قوت گرفت که او کشته شده است. در آن حال [[پیامبر]] برای [[جنگ]] با [[مشرکان]] [[پیمان]] بست و در آن [[پیمان]] یک دست خود را از جانب [[عثمان]] روی دست دیگر گذاشت. این امر را از افتخارات او می‌شمرند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۵۲-۵۵۴.</ref>.

	== خلافت عثمان ==		== خلافت عثمان ==
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	[[خلیفه]] آنگاه که با [[شورش]] عمومی علیه خود مواجه شد، در نامه‌هایی به برخی از [[کارگزاران]] خود، از جمله [[معاویه]]، تقاضای کمک کرد. اما آنها با تقدیم [[مصالح]] و [[منافع]] خویش بر یاری [[خلیفه]] از کمک به وی دریغ ورزیدند و وارد عمل نشدند. [[معاویه]] که خود در [[اندیشه]] [[خلافت]] بود، با کشته‌شدن [[خلیفه]] مانعی جدی را از پیش روی خود برای رسیدن به [[هدف]] [[خلافت]] کنار می‌زد. از این‌رو [[امام]] خطاب به [[معاویه]] فرمود: "(ای [[معاویه]]!) تو آنجا که به سودت بود از او [[حمایت]] کردی و آنجا که به سود او بود خوارش ساختی"<ref>{{متن حدیث\|فَإِنَّكَ إِنَّمَا نَصَرْتَ عُثْمَانَ حَيْثُ كَانَ النَّصْرُ لَكَ، وَ خَذَلْتَهُ حَيْثُ كَانَ النَّصْرُ لَهُ؛ وَ السَّلَامُ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۳۷.</ref>. [[مخالفان]] از [[خلیفه]] تقاضای کناره‌گیری داشتند، اما [[خلیفه]] مدعی بود پیراهنی که [[خدا]] بر تن او پوشانده است، هرگز از تن بیرون نمی‌آورد. سرانجام حلقه محاصره تنگ‌تر شد و مهاجمان به [[خانه]] [[خلیفه]] [[هجوم]] آوردند. [[امام علی]] {{ع}} در این میان به [[دفاع]] از وی پرداخت و حتی [[فرزندان]] خویش را برای [[حمایت]] از وی گسیل داشت. [[امام]] خود در این‌باره می‌فرماید: "[[مردم]] در ابتدا از او [[انتقاد]] کردند و عیوبش برشمردند و من از میان [[مهاجران]]، کسی بودم که بیشتر سعیم نرنجاندن و کمتر [[سرزنش]] کرن او بود"<ref>{{متن حدیث\|إِنَّ النَّاسَ طَعَنُوا عَلَيْهِ، فَكُنْتُ رَجُلًا مِنَ الْمُهَاجِرِينَ أُكْثِرُ اسْتِعْتَابَهُ وَ أُقِلُّ عِتَابَهُ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۱.</ref>.		[[خلیفه]] آنگاه که با [[شورش]] عمومی علیه خود مواجه شد، در نامه‌هایی به برخی از [[کارگزاران]] خود، از جمله [[معاویه]]، تقاضای کمک کرد. اما آنها با تقدیم [[مصالح]] و [[منافع]] خویش بر یاری [[خلیفه]] از کمک به وی دریغ ورزیدند و وارد عمل نشدند. [[معاویه]] که خود در [[اندیشه]] [[خلافت]] بود، با کشته‌شدن [[خلیفه]] مانعی جدی را از پیش روی خود برای رسیدن به [[هدف]] [[خلافت]] کنار می‌زد. از این‌رو [[امام]] خطاب به [[معاویه]] فرمود: "(ای [[معاویه]]!) تو آنجا که به سودت بود از او [[حمایت]] کردی و آنجا که به سود او بود خوارش ساختی"<ref>{{متن حدیث\|فَإِنَّكَ إِنَّمَا نَصَرْتَ عُثْمَانَ حَيْثُ كَانَ النَّصْرُ لَكَ، وَ خَذَلْتَهُ حَيْثُ كَانَ النَّصْرُ لَهُ؛ وَ السَّلَامُ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۳۷.</ref>. [[مخالفان]] از [[خلیفه]] تقاضای کناره‌گیری داشتند، اما [[خلیفه]] مدعی بود پیراهنی که [[خدا]] بر تن او پوشانده است، هرگز از تن بیرون نمی‌آورد. سرانجام حلقه محاصره تنگ‌تر شد و مهاجمان به [[خانه]] [[خلیفه]] [[هجوم]] آوردند. [[امام علی]] {{ع}} در این میان به [[دفاع]] از وی پرداخت و حتی [[فرزندان]] خویش را برای [[حمایت]] از وی گسیل داشت. [[امام]] خود در این‌باره می‌فرماید: "[[مردم]] در ابتدا از او [[انتقاد]] کردند و عیوبش برشمردند و من از میان [[مهاجران]]، کسی بودم که بیشتر سعیم نرنجاندن و کمتر [[سرزنش]] کرن او بود"<ref>{{متن حدیث\|إِنَّ النَّاسَ طَعَنُوا عَلَيْهِ، فَكُنْتُ رَجُلًا مِنَ الْمُهَاجِرِينَ أُكْثِرُ اسْتِعْتَابَهُ وَ أُقِلُّ عِتَابَهُ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۱.</ref>.

	[[امام]] {{ع}} در زمان [[خلیفه]] نه‌تنها در مواقعی به [[یاری]] و [[حمایت]] از او برخاست، که در موارد بسیاری [[حکم]] او را در مورد خود [[اجرا]] کرد. خود ایشان در این‌باره به [[ابن عباس]] می‌فرماید: "به‌سوی من کسی را فرستاد تا از [[شهر]] بیرون روم ، سپس به سویم فرستاد تا بازگردم، اینک تو را نزد من می‌فرستد که از [[شهر]] بیرون روم. به [[خدا]] [[سوگند]] چندان از او [[دفاع]] کردم که ترسیدم [[گناه‌کار]] باشم"<ref>{{متن حدیث\|بَعَثَ إِلَيَّ أَنْ أَخْرُجَ ثُمَّ بَعَثَ إِلَيَّ أَنْ أَقْدُمَ، ثُمَّ هُوَ الْآنَ يَبْعَثُ إِلَيَّ أَنْ أَخْرُجَ؛ وَ اللَّهِ لَقَدْ دَفَعْتُ عَنْهُ حَتَّى خَشِيتُ أَنْ أَكُونَ آثِماً}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۴۰.</ref>.<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۵۲-۵۵۴.</ref>		[[امام]] {{ع}} در زمان [[خلیفه]] نه‌تنها در مواقعی به [[یاری]] و [[حمایت]] از او برخاست، که در موارد بسیاری [[حکم]] او را در مورد خود [[اجرا]] کرد. خود ایشان در این‌باره به [[ابن عباس]] می‌فرماید: "به‌سوی من کسی را فرستاد تا از [[شهر]] بیرون روم ، سپس به سویم فرستاد تا بازگردم، اینک تو را نزد من می‌فرستد که از [[شهر]] بیرون روم. به [[خدا]] [[سوگند]] چندان از او [[دفاع]] کردم که ترسیدم [[گناه‌کار]] باشم"<ref>{{متن حدیث\|بَعَثَ إِلَيَّ أَنْ أَخْرُجَ ثُمَّ بَعَثَ إِلَيَّ أَنْ أَقْدُمَ، ثُمَّ هُوَ الْآنَ يَبْعَثُ إِلَيَّ أَنْ أَخْرُجَ؛ وَ اللَّهِ لَقَدْ دَفَعْتُ عَنْهُ حَتَّى خَشِيتُ أَنْ أَكُونَ آثِماً}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۲۴۰.</ref>.<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۵۲-۵۵۴.</ref>

	== [[انتقاد]] [[امام علی]] از [[عثمان بن عفان]] ==		== [[انتقاد]] [[امام علی]] از [[عثمان بن عفان]] ==
خط ۲۵۵:		خط ۲۵۵:

	== قتل عثمان ==		== قتل عثمان ==
	سرانجام عثمان بن عفان به‌دست جمعی از [[مصریان]] در یازدهم ذی‌الحجه سال ۳۵ [[هجری]] به [[قتل]] رسید. بنا بر قول مشهور، سن وی در پایان [[عمر]] ۸۲ سال گزارش شده است. مدت [[خلافت]] وی ۱۲ سال به طول انجامید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۵۲-۵۵۴.</ref>.		سرانجام عثمان بن عفان به‌دست جمعی از [[مصریان]] در یازدهم ذی‌الحجه سال ۳۵ [[هجری]] به [[قتل]] رسید. بنا بر قول مشهور، سن وی در پایان [[عمر]] ۸۲ سال گزارش شده است. مدت [[خلافت]] وی ۱۲ سال به طول انجامید<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۵۲-۵۵۴.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:33:23Z

جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۳
خط ۲۶۰:		خط ۲۶۰:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1379394.jpeg\|22px]] [[داوود الهامی\|الهامی، داوود]]، [[صحابه از دیدگاه نهج البلاغه (کتاب)\|'''صحابه از دیدگاه نهج البلاغه''']]		# [[پرونده:1379394.jpeg\|22px]] [[داوود الهامی\|الهامی، داوود]]، [[صحابه از دیدگاه نهج البلاغه (کتاب)\|'''صحابه از دیدگاه نهج البلاغه''']]
	# [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		# [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۵۲

2022-10-09T05:52:12Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۳۶

2022-10-09T05:36:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = عثمان بن عفان		\| موضوع مرتبط = عثمان بن عفان
	\| عنوان مدخل = [[عثمان بن عفان]]		\| عنوان مدخل = عثمان بن عفان
	\| مداخل مرتبط = [[عثمان بن عفان در نهج البلاغه]]		\| مداخل مرتبط = [[عثمان بن عفان در تاریخ اسلامی]] - [[عثمان بن عفان در نهج البلاغه]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* پانویس */

2022-10-09T05:34:59Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۴
خط ۲۶۹:		خط ۲۶۹:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~عثمان بن عفان~~]]		[[رده:خلفا]]

Wasity: جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

2022-09-08T10:30:39Z

جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۰
خط ۱۲۸:		خط ۱۲۸:
	امام {{ع}} پس از آماده کردن [[ذهن]] [[عثمان]]، آخرین حرفش را زد و فرمود: «پس تو با این سن و سال آلت دست «[[مروان]]» مباش تا هر جا که دلش بخواهد ترا به دنبال خود ببرد».<ref>{{متن حدیث\|فَلاَ تَكُونَنَّ لِمَرْوَانَ سَيِّقَةً يَسُوقُكَ حَيْثُ شَاءَ بَعْدَ جَلاَلِ اَلسِّنِّ وَ تَقَضِّي اَلْعُمُرِ}}</ref>		امام {{ع}} پس از آماده کردن [[ذهن]] [[عثمان]]، آخرین حرفش را زد و فرمود: «پس تو با این سن و سال آلت دست «[[مروان]]» مباش تا هر جا که دلش بخواهد ترا به دنبال خود ببرد».<ref>{{متن حدیث\|فَلاَ تَكُونَنَّ لِمَرْوَانَ سَيِّقَةً يَسُوقُكَ حَيْثُ شَاءَ بَعْدَ جَلاَلِ اَلسِّنِّ وَ تَقَضِّي اَلْعُمُرِ}}</ref>

	امام؛ عثمان را [[نصیحت]] نمود که در [[تغییر]] [[اعمال]] و [[رفتار]] خود [[تجدید]] نظر کند و او را به عواقب امور متوجه ساخت و به او فهماند که پای [[جان]] در بین است، عثمان ظاهرا قبول کرد و گفت: «از [[مردم]] بخواه به من مهلت دهند تا از عهده [[ستم‌ها]] که برایشان رفته است برآیم».		امام؛ عثمان را [[نصیحت]] نمود که در [[تغییر]] [[اعمال]] و [[رفتار]] خود تجدید نظر کند و او را به عواقب امور متوجه ساخت و به او فهماند که پای [[جان]] در بین است، عثمان ظاهرا قبول کرد و گفت: «از [[مردم]] بخواه به من مهلت دهند تا از عهده [[ستم‌ها]] که برایشان رفته است برآیم».

	[[مولای متقیان]] علی {{ع}} فرمود: آنچه مربوط به [[مدینه]] است نیازی به مهلت ندارد از هم اکنون خطاهای خود را جبران کن، و آنچه مربوط به خارج و دیگر شهرهاست، پس مهلت به اندازه ای است که [[فرمان]] تو مبنی بر جبران خطاها به آن محل‌ها برسد.		[[مولای متقیان]] علی {{ع}} فرمود: آنچه مربوط به [[مدینه]] است نیازی به مهلت ندارد از هم اکنون خطاهای خود را جبران کن، و آنچه مربوط به خارج و دیگر شهرهاست، پس مهلت به اندازه ای است که [[فرمان]] تو مبنی بر جبران خطاها به آن محل‌ها برسد.