عرب - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Msadeq در ‏۲ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۱

2026-02-02T07:41:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مهدویت}}		{{مهدویت}}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عرب در قرآن]] - [[عرب در معارف مهدویت]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عرب در قرآن]] - [[عرب در معارف مهدویت]]- [[عرب در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-10-28T10:21:28Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۱
خط ۶:		خط ۶:

	بیشتر علمای انساب، عرب را به سه دسته تقسیم کرده‌اند.		بیشتر علمای انساب، عرب را به سه دسته تقسیم کرده‌اند.
	# عرب عاربه: آنها عرب [[خالص]] هستند که به مناسبت انتساب به «یَعرب بن قحطان» آنان را «اعراب قحطانی» و به سبب سکونت در [[یمن]] ~~«[[اعراب یمانی]]»~~ گفته‌اند. آنان در مناطق جنوبی [[زندگی]] کرده و پس از خراب شدن «[[سد مأرب]]» به سوی شمال شبه [[جزیره]] [[مهاجرت]] کردند. برخی در [[غسان]] و برخی در یثرب ساکن شدند. دو [[قبیله]] [[اوس و خزرج]] که در تاریخ اسلام به عنوان [[انصار]] معروف‌اند از اعراب قحطانی و عاریه هستند.		# '''عرب عاربه:''' آنها عرب [[خالص]] هستند که به مناسبت انتساب به «یَعرب بن قحطان» آنان را «اعراب قحطانی» و به سبب سکونت در [[یمن]] «اعراب یمانی» گفته‌اند. آنان در مناطق جنوبی [[زندگی]] کرده و پس از خراب شدن «[[سد مأرب]]» به سوی شمال شبه [[جزیره]] [[مهاجرت]] کردند. برخی در [[غسان]] و برخی در یثرب ساکن شدند. دو [[قبیله]] [[اوس و خزرج]] که در تاریخ اسلام به عنوان [[انصار]] معروف‌اند از اعراب قحطانی و عاریه هستند.
	# عرب مُستَعربه: آنها عرب ناخالص هستند که به سبب مجاور بودن با اعراب خالص و یا اختلاط با آنان، عرب شده‌اند. این عده عمدتاً در مرکز شبه جزیره و [[حجاز]] زندگی می‌کنند و چون نسل ایشان به «عدنان» جد بیستم [[رسول خدا]]{{صل}} می‌رسد، آنان را «اعراب عدنانی» و نیز به علت این که از نسل اسماعیل{{ع}} هستند به آنان «اعراب اسماعیلی» گفته‌اند. علاوه بر این به عرب (نزاری یا معدی بنی قَیدار، بنی شرق و...) نیز معروفند. «[[قریش]]» که [[پیامبر]]{{صل}} و [[بنی‌هاشم]] از میان آنان هستند و نیز «ثقیف»، از اعراب مستعربه محسوب می‌شوند.		# '''عرب مُستَعربه:''' آنها عرب ناخالص هستند که به سبب مجاور بودن با اعراب خالص و یا اختلاط با آنان، عرب شده‌اند. این عده عمدتاً در مرکز شبه جزیره و [[حجاز]] زندگی می‌کنند و چون نسل ایشان به «عدنان» جد بیستم [[رسول خدا]]{{صل}} می‌رسد، آنان را «اعراب عدنانی» و نیز به علت این که از نسل اسماعیل{{ع}} هستند به آنان «اعراب اسماعیلی» گفته‌اند. علاوه بر این به عرب (نزاری یا معدی بنی قَیدار، بنی شرق و...) نیز معروفند. «[[قریش]]» که [[پیامبر]]{{صل}} و [[بنی‌هاشم]] از میان آنان هستند و نیز «ثقیف»، از اعراب مستعربه محسوب می‌شوند.
	# اعراب بائده: این عده چون از میان رفته‌اند به آنان عرب «بائده» گفته‌اند. اقوام «عاد، ثَمود، طَسم، جُدَیس، اُمَیم، جاسِم و عَبیل» از این دسته هستند<ref>تاریخ و آثار اسلامی مکه مکرمه و مدینه منوره، اصغر قائدان، مشعر، ص۳۲.</ref>.		# '''اعراب بائده:''' این عده چون از میان رفته‌اند به آنان عرب «بائده» گفته‌اند. اقوام «عاد، ثَمود، طَسم، جُدَیس، اُمَیم، جاسِم و عَبیل» از این دسته هستند<ref>تاریخ و آثار اسلامی مکه مکرمه و مدینه منوره، اصغر قائدان، مشعر، ص۳۲.</ref>.

	اعراب از لحاظ [[اجتماعی]] و [[اقتصادی]] به دو دسته مهم تقسیم شده‌اند:		اعراب از لحاظ [[اجتماعی]] و [[اقتصادی]] به دو دسته مهم تقسیم شده‌اند:
	# [[اهل]] ~~وَبَر؛~~ به [[اعرابی]] اطلاق می‌شود که در بیابان‌ها [[زندگی]] کرده و [[حیات]] معیشتی آنان صحرایی است و به [[زمین]] نیز بستگی ندارند. این دسته از اعراب به [[طور]] [[خانوادگی]] و دسته جمعی در خیمه‌هایی که از «وَبَر» یا پوست بافته می‌شود، زندگی می‌کنند. آنان همواره برای دست‌یابی به چراگاه‌های جدید و نیز تغذیه حیوانات خود در حال انتقال و جابه‌جایی از مکانی به مکان دیگر هستند. بدیهی است طبیعت خشک و بیابان‌های سوزان و کمبود آب، مراتع و نیز زندگی سخت، از آنان عناصر [[جنگجو]]، [[مبارز]]، [[مقاوم]]، [[خشن]] و انعطاف پذیر ساخته است. بیشتر این عده از داشتن سواد و [[فرهنگ]] و [[تمدن]] [[محروم]] بوده، ولی در عین حال از طبعی سلیم برخوردار و بسیار میهمان [[دوست]] هستد. ضرب المثل معروف «اَحمی من مُجیر الجَّراد» بیان‌گر این مدعا است، ولی همین پناه دهنده ملخ، چه بسا به بهانه‌های واهی، سال‌ها با یک [[قبیله]] دیگر درگیر بوده و خون‌های بسیاری می‌ریخت که «ایام العرب» و جنگ‌های [[عرب جاهلی]] [[شاهد]] این مطلب است. چه بسا برای آنکه شتر قبیله‌ای بدون [[اجازه]] وارد چراگاه قبیله دیگر شده، چهل سال [[آتش]] [[جنگ]] میان دو قبیله شعله‌ور می‌گردید.		# '''[[اهل]] وَبَر:''' به [[اعرابی]] اطلاق می‌شود که در بیابان‌ها [[زندگی]] کرده و [[حیات]] معیشتی آنان صحرایی است و به [[زمین]] نیز بستگی ندارند. این دسته از اعراب به [[طور]] [[خانوادگی]] و دسته جمعی در خیمه‌هایی که از «وَبَر» یا پوست بافته می‌شود، زندگی می‌کنند. آنان همواره برای دست‌یابی به چراگاه‌های جدید و نیز تغذیه حیوانات خود در حال انتقال و جابه‌جایی از مکانی به مکان دیگر هستند. بدیهی است طبیعت خشک و بیابان‌های سوزان و کمبود آب، مراتع و نیز زندگی سخت، از آنان عناصر [[جنگجو]]، [[مبارز]]، [[مقاوم]]، [[خشن]] و انعطاف پذیر ساخته است. بیشتر این عده از داشتن سواد و [[فرهنگ]] و [[تمدن]] [[محروم]] بوده، ولی در عین حال از طبعی سلیم برخوردار و بسیار میهمان [[دوست]] هستد. ضرب المثل معروف «اَحمی من مُجیر الجَّراد» بیان‌گر این مدعا است، ولی همین پناه دهنده ملخ، چه بسا به بهانه‌های واهی، سال‌ها با یک [[قبیله]] دیگر درگیر بوده و خون‌های بسیاری می‌ریخت که «ایام العرب» و جنگ‌های [[عرب جاهلی]] [[شاهد]] این مطلب است. چه بسا برای آنکه شتر قبیله‌ای بدون [[اجازه]] وارد چراگاه قبیله دیگر شده، چهل سال [[آتش]] [[جنگ]] میان دو قبیله شعله‌ور می‌گردید.
	# اهل ~~مَدَر؛~~ به کسانی اطلاق می‌شود که در [[شهر]] ساکن بوده‌اند «مَدَر» به معنای گل و خشت است و چون آنان دارای خانه‌های ساخته شده با گل و خشت بوده‌اند به «[[اهل]] مدر» معروف شده‌اند. بدیهی است [[زندگی]] شهرنشینی و [[ثبات]] در یک مکان، آنان را دارای زندگی و خصوصیاتی متفاوت از [[بادیه‌نشینان]] کرده و به تبع آن تا حدودی از [[نعمت]] سواد، [[فرهنگ]] و [[تمدن]] برخوردار شده‌اند. هم اکنون نیز پس از هزاران سال، هم چنان دو نوع [[معیشت]] و حیات اجتماعی یاد شده، با اندک تفاوتی در شبه جزیره به چشم می‌خورد<ref>تاریخ و آثار اسلامی مکه مکرمه و مدینه منوره، اصغر قائدان، مشعر، ص۳۴.</ref>.		# '''اهل مَدَر:''' به کسانی اطلاق می‌شود که در [[شهر]] ساکن بوده‌اند «مَدَر» به معنای گل و خشت است و چون آنان دارای خانه‌های ساخته شده با گل و خشت بوده‌اند به «[[اهل]] مدر» معروف شده‌اند. بدیهی است [[زندگی]] شهرنشینی و [[ثبات]] در یک مکان، آنان را دارای زندگی و خصوصیاتی متفاوت از [[بادیه‌نشینان]] کرده و به تبع آن تا حدودی از [[نعمت]] سواد، [[فرهنگ]] و [[تمدن]] برخوردار شده‌اند. هم اکنون نیز پس از هزاران سال، هم چنان دو نوع [[معیشت]] و حیات اجتماعی یاد شده، با اندک تفاوتی در شبه جزیره به چشم می‌خورد<ref>تاریخ و آثار اسلامی مکه مکرمه و مدینه منوره، اصغر قائدان، مشعر، ص۳۴.</ref>.

	مورخین، [[عربستان]] را از [[زمان]] [[آدم]] و نوح{{عم}} [[مسکن]] عرب می‌دانند، و سکنه‌اش را از [[اولاد]] (سام بن نوح) گفته‌اند. اولاد سام، به چند [[قبیله]] تقسیم یافته‌اند که معروف‌ترین آنها [[ملت]] عاد و [[ثمود]] بوده‌اند. یعرب بن قحطان که زبان عربی به او منتهی می‌گردد، از پسران سام می‌باشد که [[یمن]] را آباد کرد و [[اراضی]] (عربه) به اسم او نامیده شد. عرب وجه تسمیه خود و [[کشور]] خود و زبان خود را مشتق از (یعرب) می‌دانند<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۶۷۲.</ref>.		مورخین، [[عربستان]] را از [[زمان]] [[آدم]] و نوح{{عم}} [[مسکن]] عرب می‌دانند، و سکنه‌اش را از [[اولاد]] (سام بن نوح) گفته‌اند. اولاد سام، به چند [[قبیله]] تقسیم یافته‌اند که معروف‌ترین آنها [[ملت]] عاد و [[ثمود]] بوده‌اند. یعرب بن قحطان که زبان عربی به او منتهی می‌گردد، از پسران سام می‌باشد که [[یمن]] را آباد کرد و [[اراضی]] (عربه) به اسم او نامیده شد. عرب وجه تسمیه خود و [[کشور]] خود و زبان خود را مشتق از (یعرب) می‌دانند<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۶۷۲.</ref>.

Bahmani: /* عَرَب */

2024-10-28T10:20:33Z

عَرَب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۰
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عرب در قرآن]] - [[عرب در معارف مهدویت]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عرب در قرآن]] - [[عرب در معارف مهدویت]]\| پرسش مرتبط = }}

	==~~عَرَب~~==		== مقدمه ==
	اصطلاح [[عرب]] در اصل به معنای [[بدوی]] و [[صحرانشین]] بوده است؛ زیرا «عربه» در [[عبری]] به معنای صحرا بوده و عرب به معنای صحرانشین است.		اصطلاح عرب در اصل به معنای بدوی و صحرانشین بوده است؛ زیرا «عربه» در عبری به معنای صحرا بوده و عرب به معنای صحرانشین است. در کتیبه‌های «شلمنصر سوم» و سایر کتیبه‌هایی که در جنوب و یا شمال شبه جزیره [[کشف]] شده، لفظ عرب به صحرانشینان یا بدویان اطلاق شده است. در [[قرآن کریم]] نیز چندین بار لفظ عرب یا [[اعراب]] آمده است از جمله: {{متن قرآن\|قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا}}<ref>«تازی‌های بیابان‌نشین گفتند: ایمان آورده‌ایم بگو: ایمان نیاورده‌اید» سوره حجرات، آیه ۱۴.</ref>؛ {{متن قرآن\|الْأَعْرَابُ أَشَدُّ كُفْرًا وَنِفَاقًا}}<ref>«تازیان بیابان‌نشین کفرگراتر و نفاق‌گراتر هستند» سوره توبه، آیه ۹۷.</ref> در این جا منظور از اعراب، [[بادیه‌نشینان]] است نه [[مردم]] ساکن [[شهرها]] و این که {{عربی\|تَعَرُّب بعد الهجرة}} منع شده، یعنی [[اعرابی]] شدن و صحرانشین شدن پس از [[هجرت]] و پذیرش اسلام، موجب [[کفر]] و [[خروج از دین]] است. و اما در مورد [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا}}<ref>«ما آن را قرآنی عربی فرو فرستاده‌ایم» سوره یوسف، آیه ۲.</ref> باید گفت: [[قرآن]] به لهجه عرب یعنی ساکنان شهرها و به ویژه [[قریش]] نازل شده است. گفتنی است بعضی به سبب انتساب به «یعرب بن قحطان» آنان را عرب خوانده‌اند.
	در کتیبه‌های «شلمنصر سوم» و سایر کتیبه‌هایی که در جنوب و یا شمال شبه جزیره [[کشف]] شده، لفظ عرب به [[صحرانشینان]] یا بدویان اطلاق شده است. در [[قرآن کریم]] نیز چندین بار لفظ عرب یا [[اعراب]] آمده است از جمله:
	{{متن قرآن\|قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا}}<ref>«تازی‌های بیابان‌نشین گفتند: ایمان آورده‌ایم بگو: ایمان نیاورده‌اید» سوره حجرات، آیه ۱۴.</ref>؛ {{متن قرآن\|الْأَعْرَابُ أَشَدُّ كُفْرًا وَنِفَاقًا}}<ref>«تازیان بیابان‌نشین کفرگراتر و نفاق‌گراتر هستند» سوره توبه، آیه ۹۷.</ref> در این جا منظور از اعراب، [[بادیه‌نشینان]] است نه [[مردم]] ساکن [[شهرها]] و این که {{عربی\|تَعَرُّب بعد الهجرة}} منع شده، یعنی [[اعرابی]] شدن و صحرانشین شدن پس از [[هجرت]] و [[پذیرش ~~اسلام]]،~~ موجب [[کفر]] و [[خروج از دین]] است.		بیشتر علمای انساب، عرب را به سه دسته تقسیم کرده‌اند.
	و اما در مورد [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا}}<ref>«ما آن را قرآنی عربی فرو فرستاده‌ایم» سوره یوسف، آیه ۲.</ref> باید گفت: [[قرآن]] به لهجه عرب یعنی ساکنان شهرها و به ویژه [[قریش]] نازل شده است. گفتنی است بعضی به سبب انتساب به ~~«[[یعرب~~ بن ~~قحطان]]»~~ آنان را عرب خوانده‌اند.		# عرب عاربه: آنها عرب [[خالص]] هستند که به مناسبت انتساب به «یَعرب بن قحطان» آنان را «اعراب قحطانی» و به سبب سکونت در [[یمن]] «[[اعراب یمانی]]» گفته‌اند. آنان در مناطق جنوبی [[زندگی]] کرده و پس از خراب شدن «[[سد مأرب]]» به سوی شمال شبه [[جزیره]] [[مهاجرت]] کردند. برخی در [[غسان]] و برخی در یثرب ساکن شدند. دو [[قبیله]] [[اوس و خزرج]] که در تاریخ اسلام به عنوان [[انصار]] معروف‌اند از اعراب قحطانی و عاریه هستند.
	بیشتر علمای ~~[[انساب]]،~~ عرب را به سه دسته تقسیم کرده‌اند.		# عرب مُستَعربه: آنها عرب ناخالص هستند که به سبب مجاور بودن با اعراب خالص و یا اختلاط با آنان، عرب شده‌اند. این عده عمدتاً در مرکز شبه جزیره و [[حجاز]] زندگی می‌کنند و چون نسل ایشان به «عدنان» جد بیستم [[رسول خدا]]{{صل}} می‌رسد، آنان را «اعراب عدنانی» و نیز به علت این که از نسل اسماعیل{{ع}} هستند به آنان «اعراب اسماعیلی» گفته‌اند. علاوه بر این به عرب (نزاری یا معدی بنی قَیدار، بنی شرق و...) نیز معروفند. «[[قریش]]» که [[پیامبر]]{{صل}} و [[بنی‌هاشم]] از میان آنان هستند و نیز «ثقیف»، از اعراب مستعربه محسوب می‌شوند.
	# عرب ~~عاربه؛~~ آنها عرب [[خالص]] هستند که به مناسبت انتساب به ~~«[[یَعرب~~ بن ~~قحطان]]»~~ آنان را ~~«[[اعراب قحطانی]]»~~ و به سبب سکونت در [[یمن]] «[[اعراب یمانی]]» گفته‌اند. آنان در مناطق جنوبی [[زندگی]] کرده و پس از خراب شدن «[[سد مأرب]]» به سوی شمال شبه [[جزیره]] [[مهاجرت]] کردند. برخی در [[غسان]] و برخی در یثرب ساکن شدند. دو [[قبیله]] [[اوس و خزرج]] که در [[تاریخ اسلام]] به عنوان [[انصار]] معروف‌اند از اعراب قحطانی و عاریه هستند.		# اعراب بائده: این عده چون از میان رفته‌اند به آنان عرب «بائده» گفته‌اند. اقوام «عاد، ثَمود، طَسم، جُدَیس، اُمَیم، جاسِم و عَبیل» از این دسته هستند<ref>تاریخ و آثار اسلامی مکه مکرمه و مدینه منوره، اصغر قائدان، مشعر، ص۳۲.</ref>.
	# عرب ~~مُستَعربه؛~~ آنها عرب [[ناخالص]] هستند که به سبب مجاور بودن با اعراب خالص و یا اختلاط با آنان، عرب شده‌اند. این عده عمدتاً در مرکز شبه جزیره و [[حجاز]] زندگی می‌کنند و چون [[نسل]] ایشان به «عدنان» جد بیستم [[رسول خدا]]{{صل}} می‌رسد، آنان را ~~«[[اعراب عدنانی]]»~~ و نیز به علت این که از نسل اسماعیل{{ع}} هستند به آنان ~~«[[اعراب]] [[اسماعیلی]]»~~ گفته‌اند. علاوه بر این به [[عرب]] (نزاری یا [[معدی بنی ~~قَیدار]]،~~ بنی شرق و...) نیز معروفند. «[[قریش]]» که [[پیامبر]]{{صل}} و [[بنی‌هاشم]] از میان آنان هستند و نیز «ثقیف»، از اعراب مستعربه محسوب می‌شوند.
	# [[اعراب بائده~~]]؛~~ این عده چون از میان رفته‌اند به آنان عرب «بائده» گفته‌اند. [[اقوام]] «عاد، ~~[[ثَمود]]،~~ طَسم، جُدَیس، اُمَیم، جاسِم و عَبیل» از این دسته هستند<ref>تاریخ و آثار اسلامی مکه مکرمه و مدینه منوره، اصغر قائدان، مشعر، ص۳۲.</ref>.

	اعراب از لحاظ [[اجتماعی]] و [[اقتصادی]] به دو دسته مهم تقسیم شده‌اند:		اعراب از لحاظ [[اجتماعی]] و [[اقتصادی]] به دو دسته مهم تقسیم شده‌اند:
	# [[اهل]] وَبَر؛ به [[اعرابی]] اطلاق می‌شود که در بیابان‌ها [[زندگی]] کرده و [[حیات]] معیشتی آنان صحرایی است و به [[زمین]] نیز بستگی ندارند.		# [[اهل]] وَبَر؛ به [[اعرابی]] اطلاق می‌شود که در بیابان‌ها [[زندگی]] کرده و [[حیات]] معیشتی آنان صحرایی است و به [[زمین]] نیز بستگی ندارند. این دسته از اعراب به [[طور]] [[خانوادگی]] و دسته جمعی در خیمه‌هایی که از «وَبَر» یا پوست بافته می‌شود، زندگی می‌کنند. آنان همواره برای دست‌یابی به چراگاه‌های جدید و نیز تغذیه حیوانات خود در حال انتقال و جابه‌جایی از مکانی به مکان دیگر هستند. بدیهی است طبیعت خشک و بیابان‌های سوزان و کمبود آب، مراتع و نیز زندگی سخت، از آنان عناصر [[جنگجو]]، [[مبارز]]، [[مقاوم]]، [[خشن]] و انعطاف پذیر ساخته است. بیشتر این عده از داشتن سواد و [[فرهنگ]] و [[تمدن]] [[محروم]] بوده، ولی در عین حال از طبعی سلیم برخوردار و بسیار میهمان [[دوست]] هستد. ضرب المثل معروف «اَحمی من مُجیر الجَّراد» بیان‌گر این مدعا است، ولی همین پناه دهنده ملخ، چه بسا به بهانه‌های واهی، سال‌ها با یک [[قبیله]] دیگر درگیر بوده و خون‌های بسیاری می‌ریخت که «ایام العرب» و جنگ‌های [[عرب جاهلی]] [[شاهد]] این مطلب است. چه بسا برای آنکه شتر قبیله‌ای بدون [[اجازه]] وارد چراگاه قبیله دیگر شده، چهل سال [[آتش]] [[جنگ]] میان دو قبیله شعله‌ور می‌گردید.
	این دسته از اعراب به [[طور]] [[خانوادگی]] و دسته جمعی در خیمه‌هایی که از «وَبَر» یا پوست بافته می‌شود، زندگی می‌کنند. آنان همواره برای دست‌یابی به چراگاه‌های جدید و نیز [[تغذیه]] حیوانات خود در [[حال]] انتقال و جابه‌جایی از مکانی به مکان دیگر هستند. بدیهی است [[طبیعت]] خشک و بیابان‌های سوزان و کمبود آب، مراتع و نیز زندگی سخت، از آنان عناصر [[جنگجو]]، [[مبارز]]، [[مقاوم]]، [[خشن]] و انعطاف پذیر ساخته است. بیشتر این عده از داشتن سواد و [[فرهنگ]] و [[تمدن]] [[محروم]] بوده، ولی در عین حال از طبعی [[سلیم]] برخوردار و بسیار میهمان [[دوست]] هستد. ضرب المثل معروف «اَحمی من مُجیر الجَّراد» بیان‌گر این مدعا است، ولی همین [[پناه دهنده]] ملخ، چه بسا به بهانه‌های واهی، سال‌ها با یک [[قبیله]] دیگر درگیر بوده و خون‌های بسیاری می‌ریخت که ~~«[[ایام العرب]]»~~ و جنگ‌های [[عرب جاهلی]] [[شاهد]] این مطلب است. چه بسا برای آنکه شتر قبیله‌ای بدون [[اجازه]] وارد چراگاه قبیله دیگر شده، چهل سال [[آتش]] [[جنگ]] میان دو قبیله شعله‌ور می‌گردید.		# اهل مَدَر؛ به کسانی اطلاق می‌شود که در [[شهر]] ساکن بوده‌اند «مَدَر» به معنای گل و خشت است و چون آنان دارای خانه‌های ساخته شده با گل و خشت بوده‌اند به «[[اهل]] مدر» معروف شده‌اند. بدیهی است [[زندگی]] شهرنشینی و [[ثبات]] در یک مکان، آنان را دارای زندگی و خصوصیاتی متفاوت از [[بادیه‌نشینان]] کرده و به تبع آن تا حدودی از [[نعمت]] سواد، [[فرهنگ]] و [[تمدن]] برخوردار شده‌اند. هم اکنون نیز پس از هزاران سال، هم چنان دو نوع [[معیشت]] و حیات اجتماعی یاد شده، با اندک تفاوتی در شبه جزیره به چشم می‌خورد<ref>تاریخ و آثار اسلامی مکه مکرمه و مدینه منوره، اصغر قائدان، مشعر، ص۳۴.</ref>.
	# اهل مَدَر؛ به کسانی اطلاق می‌شود که در [[شهر]] ساکن بوده‌اند «مَدَر» به معنای گل و خشت است و چون آنان دارای خانه‌های ساخته شده با گل و خشت بوده‌اند به «[[اهل]] مدر» معروف شده‌اند. بدیهی است [[زندگی]] [[شهرنشینی]] و [[ثبات]] در یک مکان، آنان را دارای زندگی و خصوصیاتی متفاوت از [[بادیه‌نشینان]] کرده و به تبع آن تا حدودی از [[نعمت]] سواد، [[فرهنگ]] و [[تمدن]] برخوردار شده‌اند. هم اکنون نیز پس از هزاران سال، هم چنان دو نوع [[معیشت]] و [[حیات اجتماعی]] یاد شده، با اندک تفاوتی در شبه جزیره به چشم می‌خورد<ref>تاریخ و آثار اسلامی مکه مکرمه و مدینه منوره، اصغر قائدان، مشعر، ص۳۴.</ref>.
	~~[[مورخین]]،~~ [[عربستان]] را از [[زمان]] [[آدم]] و نوح{{عم}} [[مسکن]] [[عرب]] می‌دانند، و سکنه‌اش را از [[اولاد]] ([[سام بن نوح]]) گفته‌اند. اولاد ~~[[سام]]،~~ به چند [[قبیله]] تقسیم یافته‌اند که معروف‌ترین آنها [[ملت]] عاد و [[ثمود]] بوده‌اند.		مورخین، [[عربستان]] را از [[زمان]] [[آدم]] و نوح{{عم}} [[مسکن]] عرب می‌دانند، و سکنه‌اش را از [[اولاد]] (سام بن نوح) گفته‌اند. اولاد سام، به چند [[قبیله]] تقسیم یافته‌اند که معروف‌ترین آنها [[ملت]] عاد و [[ثمود]] بوده‌اند. یعرب بن قحطان که زبان عربی به او منتهی می‌گردد، از پسران سام می‌باشد که [[یمن]] را آباد کرد و [[اراضی]] (عربه) به اسم او نامیده شد. عرب وجه تسمیه خود و [[کشور]] خود و زبان خود را مشتق از (یعرب) می‌دانند<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۶۷۲.</ref>.
	[[یعرب بن قحطان]] که [[زبان عربی]] به او منتهی می‌گردد، از پسران سام می‌باشد که [[یمن]] را آباد کرد و [[اراضی]] (عربه) به اسم او نامیده شد. عرب وجه [[تسمیه]] خود و [[کشور]] خود و زبان خود را مشتق از ([[یعرب]]) می‌دانند.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۶۷۲.</ref>.

	== حضور [[عرب‌ها]] در سپاه امام مهدی{{ع}} ==		== حضور [[عرب‌ها]] در سپاه امام مهدی{{ع}} ==

Bahmani در ‏۲۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۵

2024-10-28T10:15:59Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 {{مهدویت}}
 {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[عرب در قرآن]] - [[عرب در معارف مهدویت]]| پرسش مرتبط  = }}
 ==عَرَب==
@@ خط ۳۳: / خط ۱۸: @@
 [[مورخین]]، [[عربستان]] را از [[زمان]] [[آدم]] و نوح{{عم}} [[مسکن]] [[عرب]] می‌دانند، و سکنه‌اش را از [[اولاد]] ([[سام بن نوح]]) گفته‌اند. اولاد [[سام]]، به چند [[قبیله]] تقسیم یافته‌اند که معروف‌ترین آنها [[ملت]] عاد و [[ثمود]] بوده‌اند.
 [[یعرب بن قحطان]] که [[زبان عربی]] به او منتهی می‌گردد، از پسران سام می‌باشد که [[یمن]] را آباد کرد و [[اراضی]] (عربه) به اسم او نامیده شد. عرب وجه [[تسمیه]] خود و [[کشور]] خود و زبان خود را مشتق از ([[یعرب]]) می‌دانند.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۶۷۲.</ref>.
 == پرسش مستقیم ==
@@ خط ۴۵: / خط ۳۶: @@
 {{منابع}}
 # [[پرونده:B319.jpg|22px]] [[نجم‌الدین طبسی|طبسی، نجم‌الدین]]، [[چشم‌اندازی به حکومت مهدی (کتاب)|'''چشم‌اندازی به حکومت مهدی''']]
 # [[پرونده:29873800.jpg|22px]] [[مجتبی تونه‌ای|مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|'''موعودنامه''']]
 # [[پرونده:IM010703.jpg|22px]] [[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|'''محمدنامه''']]

Jaafari در ‏۲۷ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۰

2024-06-27T07:50:45Z

@@ خط ۱۶: / خط ۱۶: @@
 # برخی گفته‌اند شاید مراد از سخن [[امام صادق]] {{ع}}، آغاز [[قیام]] حضرت است و ممکن است عرب‌ها در [[سپاهیان]] مخصوصی که در آغاز [[قیام]] همراه حضرت خواهند بود شرکت نداشته باشند<ref>ر. ک: [[نجم‌الدین طبسی|طبسی، نجم‌الدین]]، [[چشم‌اندازی به حکومت مهدی (کتاب)|چشم‌اندازی به حکومت مهدی]]، ص ۷۰.</ref>.
 # سخن امام {{ع}} کنایه از کمی شرکت عرب‌ها دارد و این با توجه به انتظاری که از [[همراهی]] آنان می‌رود، [[یاری]] ایشان را کمرنگ جلوه می‌دهد. مؤید این توجیه، [[حدیث]] [[نقل]] شده در کافی‌<ref>{{متن حدیث|وَیْلٌ لِطُغَاةِ الْعَرَبِ مِنْ أَمْرٍ قَدِ اقْتَرَبَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ کَمْ مَعَ الْقَائِمِ مِنَ الْعَرَبِ قَالَ نَفَرٌ یَسِیرٌ}}؛ کافی، ج۱، ص۳۷۰.</ref> است که سندی [[موثق]] و قابل [[اعتماد]] دارد. این [[حدیث]]، [[همراهی]] عرب‌ها با [[قیام امام مهدی]] {{ع}} را به کلی نفی نکرده؛ بلکه آنان را اندک {{متن حدیث|نَفَرٍ یَسِیر}} خوانده است. در [[حدیث]] دیگری فردی به نام [[ام شریک]] ـ که به [[سخنرانی]] [[پیامبر خدا]] {{صل}} درباره [[دجال]] و فتنه‌های او گوش می‌داده است ـ از حضرت می‌پرسد: عرب‌ها در آن روز کجایند؟ [[پیامبر]] {{صل}} پاسخ می‌فرماید: "آنها در آن زمان، اندک‌اند و بیشترشان در بیت المقدس هستند"<ref>{{متن حدیث|هُمْ یَوْمَئِذٍ قَلِیلٌ وَ جُلُّهُمْ بِبَیْتِ الْمَقْدِس‏}}؛ کشف الغمه، ج۲، ص۴۷۰.</ref>.<ref>ر. ک: [[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[دانشنامهٔ امام مهدی (کتاب)|دانشنامهٔ امام مهدی]]، ج۸، ص۲۶۷، ۲۶۸.</ref>
 == پرسش مستقیم ==
@@ خط ۳۰: / خط ۴۷: @@
 # [[پرونده:10119015.jpg|22px]] [[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[دانشنامهٔ امام مهدی (کتاب)|'''دانشنامهٔ امام مهدی''']]
 # [[پرونده:29873800.jpg|22px]] [[مجتبی تونه‌ای|مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|'''موعودنامه''']]
 {{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:09:45Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:37:04Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۰۷
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	==پرسش مستقیم==		==پرسش مستقیم==
	{{پرسش وابسته}}		{{پرسش وابسته}}
	*[[آیا در میان اصحاب امام مهدی عرب وجود ندارد؟ (پرسش)]]		* [[آیا در میان اصحاب امام مهدی عرب وجود ندارد؟ (پرسش)]]
	{{پایان پرسش وابسته}}		{{پایان پرسش وابسته}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T16:38:14Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۰۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مهدویت}}		{{مهدویت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عرب در قرآن]] - [[عرب در معارف مهدویت]]\| پرسش مرتبط = }}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[عرب در قرآن]] - [[عرب در معارف مهدویت]]~~</div>~~

	براساس [[روایات]] '''[[یاران حضرت مهدی]]{{ع}}''' از مناطق و گروه‌های مختلفی هستند و این [[یاران]] از سراسر [[جهان]] گرد هم می‌‌آیند. با این حال، درباره حضور [[مردم عرب]] در [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} دو گونه [[روایت]] وجود دارد: بعضی روایات بر عدم حضور آنان در [[انقلاب]] حضرت دلالت دارد و برخی دیگر دلالت بر حضور آنها در [[سپاه]] حضرت می‌‌کنند.		براساس [[روایات]] '''[[یاران حضرت مهدی]]{{ع}}''' از مناطق و گروه‌های مختلفی هستند و این [[یاران]] از سراسر [[جهان]] گرد هم می‌‌آیند. با این حال، درباره حضور [[مردم عرب]] در [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} دو گونه [[روایت]] وجود دارد: بعضی روایات بر عدم حضور آنان در [[انقلاب]] حضرت دلالت دارد و برخی دیگر دلالت بر حضور آنها در [[سپاه]] حضرت می‌‌کنند.

Hosein: جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} {{امام مهدی}}' به '== پانویس == {{پانویس}}'

2022-05-31T05:07:09Z

جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} {{امام مهدی}}' به '== پانویس == {{پانویس}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۷
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~{{امام مهدی}}~~

	[[رده:امام مهدی]]		[[رده:امام مهدی]]
	[[رده:عرب]]		[[رده:عرب]]
	[[رده:مدخل موعودنامه]]		[[رده:مدخل موعودنامه]]

Heydari: جایگزینی متن - ' {{پرسمان یاران امام مهدی}}' به ' == پرسش‌های وابسته == {{پرسمان یاران امام مهدی}}'

2022-05-14T09:21:30Z

جایگزینی متن - ' {{پرسمان یاران امام مهدی}}' به ' == پرسش‌های وابسته == {{پرسمان یاران امام مهدی}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۱
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	{{پایان پرسش وابسته}}		{{پایان پرسش وابسته}}

			== پرسش‌های وابسته ==
	{{پرسمان یاران امام مهدی}}		{{پرسمان یاران امام مهدی}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۹
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عرب در قرآن]] - [[عرب در معارف مهدویت]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عرب در قرآن]] - [[عرب در معارف مهدویت]]\| پرسش مرتبط = }}

	براساس [[روایات]] '''[[یاران حضرت مهدی]]{{ع}}''' از مناطق و گروه‌های مختلفی هستند و این [[یاران]] از سراسر [[جهان]] گرد هم می‌‌آیند. با این حال، درباره حضور [[مردم عرب]] در [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} دو گونه [[روایت]] وجود دارد: بعضی روایات بر عدم حضور آنان در [[انقلاب]] حضرت دلالت دارد و برخی دیگر دلالت بر حضور آنها در [[سپاه]] حضرت می‌‌کنند.		براساس [[روایات]] '''[[یاران حضرت مهدی]] {{ع}}''' از مناطق و گروه‌های مختلفی هستند و این [[یاران]] از سراسر [[جهان]] گرد هم می‌‌آیند. با این حال، درباره حضور [[مردم عرب]] در [[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} دو گونه [[روایت]] وجود دارد: بعضی روایات بر عدم حضور آنان در [[انقلاب]] حضرت دلالت دارد و برخی دیگر دلالت بر حضور آنها در [[سپاه]] حضرت می‌‌کنند.

	==حضور عرب‌ها در سپاه [[امام مهدی]] {{ع}}==		== حضور عرب‌ها در سپاه [[امام مهدی]] {{ع}} ==
	مهمترین روایتی که به آن استدلال شده مبنی بر عدم حضور مردم عرب در [[اصحاب حضرت مهدی]]{{ع}}، [[روایت]] [[امام صادق]]{{ع}} است که فرمودند: "از عرب‌ها بپرهیزید؛ زیرا آیندۀ بد و خطرناکی در پیش دارند؛ مگر نه این است که کسی از آنان همراه [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[قیام]] نمی‌کند"<ref>{{متن حدیث\|اتّق العرب؛ فإنّ لهم خبر سوء، أما إنّه لا یخرج مع القائم واحد منهم}}؛ طوسی، محمد بن حسن، غیبة طوسی، ص ۲۸۴.</ref>.<ref>ر.ک: [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۴۸۵.</ref> این روایت از نظر سندی و محتوایی قابل بحث و نقداست:		مهمترین روایتی که به آن استدلال شده مبنی بر عدم حضور مردم عرب در [[اصحاب حضرت مهدی]] {{ع}}، [[روایت]] [[امام صادق]] {{ع}} است که فرمودند: "از عرب‌ها بپرهیزید؛ زیرا آیندۀ بد و خطرناکی در پیش دارند؛ مگر نه این است که کسی از آنان همراه [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[قیام]] نمی‌کند"<ref>{{متن حدیث\|اتّق العرب؛ فإنّ لهم خبر سوء، أما إنّه لا یخرج مع القائم واحد منهم}}؛ طوسی، محمد بن حسن، غیبة طوسی، ص ۲۸۴.</ref>.<ref>ر. ک: [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۴۸۵.</ref> این روایت از نظر سندی و محتوایی قابل بحث و نقداست:

	'''نقد سندی''': علامه مجلسی، این روایت را از کتاب «الغیبة» شیخ‌طوسی نقل کرده است، اما [[سند]] این روایت به [[دلیل]] وجود موسی الآبار و اسباط بن سالم که هر دو مجهول الحال‌اند و هیچ توثیقی ندارند، ضعیف است.		'''نقد سندی''': علامه مجلسی، این روایت را از کتاب «الغیبة» شیخ‌طوسی نقل کرده است، اما [[سند]] این روایت به [[دلیل]] وجود موسی الآبار و اسباط بن سالم که هر دو مجهول الحال‌اند و هیچ توثیقی ندارند، ضعیف است.

	'''نقد و بحث محتوایی''':		'''نقد و بحث محتوایی''':
	# این [[روایت]] در [[تعارض]] با [[روایات]] دیگری است که دلالت دارد بر اینکه برخی از یاران و [[اصحاب امام زمان]]{{ع}} از مردم [[عرب]] هستند. تعدادی از [[روایات]]، برخی از [[شهرها]] و کشورهای [[عربی]] را نام می‌برند که از آنجا افرادی به پشتیبانی از حضرت قیام می‌کنند، مانند:		# این [[روایت]] در [[تعارض]] با [[روایات]] دیگری است که دلالت دارد بر اینکه برخی از یاران و [[اصحاب امام زمان]] {{ع}} از مردم [[عرب]] هستند. تعدادی از [[روایات]]، برخی از [[شهرها]] و کشورهای [[عربی]] را نام می‌برند که از آنجا افرادی به پشتیبانی از حضرت قیام می‌کنند، مانند:
	## [[رسول خدا]]{{صل}} می‌فرماید: "بزرگان و انسان‌های شریفی از سرزمین [[شام]] ([[سوریه]]) به [[حضرت مهدی]]{{ع}} می‌پیوندند و نیز کسانی که از [[قبایل]] و سرزمین‌های گوناگون اطراف [[شام]] هستند؛ آنان [[پارسایان]] [[شب]] و شیران روزند"<ref>{{متن حدیث\|فَیَخْرُجُ النُّجَبَاءُ مِنْ مِصْرَ وَ الْأَبْدَالُ مِنَ الشَّامِ وَ عَصَائِبُ الْعِرَاقِ رُهْبَانٌ بِاللَّیْلِ لُیُوثٌ بِالنَّهَار}}؛ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۴؛ ابن طاووس، سید رضی الدین، الملاحم و الفتن، ص ۱۴۲.</ref>.		## [[رسول خدا]] {{صل}} می‌فرماید: "بزرگان و انسان‌های شریفی از سرزمین [[شام]] ([[سوریه]]) به [[حضرت مهدی]] {{ع}} می‌پیوندند و نیز کسانی که از [[قبایل]] و سرزمین‌های گوناگون اطراف [[شام]] هستند؛ آنان [[پارسایان]] [[شب]] و شیران روزند"<ref>{{متن حدیث\|فَیَخْرُجُ النُّجَبَاءُ مِنْ مِصْرَ وَ الْأَبْدَالُ مِنَ الشَّامِ وَ عَصَائِبُ الْعِرَاقِ رُهْبَانٌ بِاللَّیْلِ لُیُوثٌ بِالنَّهَار}}؛ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۴؛ ابن طاووس، سید رضی الدین، الملاحم و الفتن، ص ۱۴۲.</ref>.
	## [[امام باقر]]{{ع}} می‌فرماید: "سی صد و سیزده نفر، به عدد [[یاران]] [[جنگ بدر]]، در میان [[رکن و مقام]] (در [[کعبه]]) با [[حضرت مهدی]]{{ع}}[[بیعت]] می‌کنند. در میان آنان بزرگانی از [[مردم مصر]] و نیکانی از [[شام]] و نیکانی از [[مردم]] [[عراق]] به چشم می‌خورند. حضرت فرمان‌روایی خواهد کرد، آن مقدار که [[خدا]] بخواهد"<ref>{{متن حدیث\|یُبَایِعُ الْقَائِمَ بَیْنَ الرُّکْنِ وَ الْمَقَامِ ثَلَاثُمِائَةٍ وَ نَیِّفٌ عِدَّةُ أَهْلِ بَدْرٍ فِیهِمُ النُّجَبَاءُ مِنْ أَهْلِ مِصْرَ وَ الْأَبْدَالُ مِنْ أَهْلِ الشَّامِ وَ الْأَخْیَارُ مِنْ أَهْلِ الْعِرَاقِ فَیُقِیمُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ یُقِیمَ}}؛ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۴.</ref>.		## [[امام باقر]] {{ع}} می‌فرماید: "سی صد و سیزده نفر، به عدد [[یاران]] [[جنگ بدر]]، در میان [[رکن و مقام]] (در [[کعبه]]) با [[حضرت مهدی]] {{ع}}[[بیعت]] می‌کنند. در میان آنان بزرگانی از [[مردم مصر]] و نیکانی از [[شام]] و نیکانی از [[مردم]] [[عراق]] به چشم می‌خورند. حضرت فرمان‌روایی خواهد کرد، آن مقدار که [[خدا]] بخواهد"<ref>{{متن حدیث\|یُبَایِعُ الْقَائِمَ بَیْنَ الرُّکْنِ وَ الْمَقَامِ ثَلَاثُمِائَةٍ وَ نَیِّفٌ عِدَّةُ أَهْلِ بَدْرٍ فِیهِمُ النُّجَبَاءُ مِنْ أَهْلِ مِصْرَ وَ الْأَبْدَالُ مِنْ أَهْلِ الشَّامِ وَ الْأَخْیَارُ مِنْ أَهْلِ الْعِرَاقِ فَیُقِیمُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ یُقِیمَ}}؛ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۴.</ref>.
	## همچنین دربارۀ [[شهر کوفه]] می‌فرماید: "هنگامی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[ظهور]] کند و به [[کوفه]] بیاید، [[خداوند]] از [[پشت کوفه]] ([[نجف]]) هفتاد هزار [[انسان]] [[صدیق]] را بر می‌انگیزد. آنان از [[یاران]] و [[اصحاب]] حضرتش خواهند بود"<ref>ابن طاووس، سید رضی الدین، الملاحم و الفتن، ص ۴۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۴۸۵.</ref>		## همچنین دربارۀ [[شهر کوفه]] می‌فرماید: "هنگامی که [[حضرت قائم]] {{ع}} [[ظهور]] کند و به [[کوفه]] بیاید، [[خداوند]] از [[پشت کوفه]] ([[نجف]]) هفتاد هزار [[انسان]] [[صدیق]] را بر می‌انگیزد. آنان از [[یاران]] و [[اصحاب]] حضرتش خواهند بود"<ref>ابن طاووس، سید رضی الدین، الملاحم و الفتن، ص ۴۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۴۸۵.</ref>
	# برخی گفته‌اند شاید مراد از سخن [[امام صادق]]{{ع}}، آغاز [[قیام]] حضرت است و ممکن است عرب‌ها در [[سپاهیان]] مخصوصی که در آغاز [[قیام]] همراه حضرت خواهند بود شرکت نداشته باشند<ref>ر.ک: [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[چشم‌اندازی به حکومت مهدی (کتاب)\|چشم‌اندازی به حکومت مهدی]]، ص ۷۰.</ref>.		# برخی گفته‌اند شاید مراد از سخن [[امام صادق]] {{ع}}، آغاز [[قیام]] حضرت است و ممکن است عرب‌ها در [[سپاهیان]] مخصوصی که در آغاز [[قیام]] همراه حضرت خواهند بود شرکت نداشته باشند<ref>ر. ک: [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[چشم‌اندازی به حکومت مهدی (کتاب)\|چشم‌اندازی به حکومت مهدی]]، ص ۷۰.</ref>.
	#سخن امام{{ع}} کنایه از کمی شرکت عرب‌ها دارد و این با توجه به انتظاری که از [[همراهی]] آنان می‌رود، [[یاری]] ایشان را کمرنگ جلوه می‌دهد. مؤید این توجیه، [[حدیث]] [[نقل]] شده در کافی‌<ref>{{متن حدیث\|وَیْلٌ لِطُغَاةِ الْعَرَبِ مِنْ أَمْرٍ قَدِ اقْتَرَبَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ کَمْ مَعَ الْقَائِمِ مِنَ الْعَرَبِ قَالَ نَفَرٌ یَسِیرٌ}}؛ کافی، ج۱، ص۳۷۰.</ref> است که سندی [[موثق]] و قابل [[اعتماد]] دارد. این [[حدیث]]، [[همراهی]] عرب‌ها با [[قیام امام مهدی]]{{ع}} را به کلی نفی نکرده؛ بلکه آنان را اندک {{متن حدیث\|نَفَرٍ یَسِیر}} خوانده است. در [[حدیث]] دیگری فردی به نام [[ام شریک]] ـ که به [[سخنرانی]] [[پیامبر خدا]]{{صل}} درباره [[دجال]] و فتنه‌های او گوش می‌داده است ـ از حضرت می‌پرسد: عرب‌ها در آن روز کجایند؟ [[پیامبر]]{{صل}} پاسخ می‌فرماید: "آنها در آن زمان، اندک‌اند و بیشترشان در بیت المقدس هستند"<ref>{{متن حدیث\|هُمْ یَوْمَئِذٍ قَلِیلٌ وَ جُلُّهُمْ بِبَیْتِ الْمَقْدِس‏}}؛ کشف الغمه، ج۲، ص۴۷۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[دانشنامهٔ امام مهدی (کتاب)\|دانشنامهٔ امام مهدی]]، ج۸، ص۲۶۷، ۲۶۸.</ref>		# سخن امام {{ع}} کنایه از کمی شرکت عرب‌ها دارد و این با توجه به انتظاری که از [[همراهی]] آنان می‌رود، [[یاری]] ایشان را کمرنگ جلوه می‌دهد. مؤید این توجیه، [[حدیث]] [[نقل]] شده در کافی‌<ref>{{متن حدیث\|وَیْلٌ لِطُغَاةِ الْعَرَبِ مِنْ أَمْرٍ قَدِ اقْتَرَبَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ کَمْ مَعَ الْقَائِمِ مِنَ الْعَرَبِ قَالَ نَفَرٌ یَسِیرٌ}}؛ کافی، ج۱، ص۳۷۰.</ref> است که سندی [[موثق]] و قابل [[اعتماد]] دارد. این [[حدیث]]، [[همراهی]] عرب‌ها با [[قیام امام مهدی]] {{ع}} را به کلی نفی نکرده؛ بلکه آنان را اندک {{متن حدیث\|نَفَرٍ یَسِیر}} خوانده است. در [[حدیث]] دیگری فردی به نام [[ام شریک]] ـ که به [[سخنرانی]] [[پیامبر خدا]] {{صل}} درباره [[دجال]] و فتنه‌های او گوش می‌داده است ـ از حضرت می‌پرسد: عرب‌ها در آن روز کجایند؟ [[پیامبر]] {{صل}} پاسخ می‌فرماید: "آنها در آن زمان، اندک‌اند و بیشترشان در بیت المقدس هستند"<ref>{{متن حدیث\|هُمْ یَوْمَئِذٍ قَلِیلٌ وَ جُلُّهُمْ بِبَیْتِ الْمَقْدِس‏}}؛ کشف الغمه، ج۲، ص۴۷۰.</ref>.<ref>ر. ک: [[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[دانشنامهٔ امام مهدی (کتاب)\|دانشنامهٔ امام مهدی]]، ج۸، ص۲۶۷، ۲۶۸.</ref>

	==پرسش مستقیم==		== پرسش مستقیم ==
	{{پرسش وابسته}}		{{پرسش وابسته}}
	* [[آیا در میان اصحاب امام مهدی عرب وجود ندارد؟ (پرسش)]]		* [[آیا در میان اصحاب امام مهدی عرب وجود ندارد؟ (پرسش)]]