عروسی در معارف و سیره معصوم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مهریه */

2025-12-15T07:50:21Z

مهریه

Bahmani: /* جهیزیه */

2025-12-15T07:37:17Z

جهیزیه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۷
خط ۷۳:		خط ۷۳:

	== جهیزیه ==		== جهیزیه ==
			{{اصلی\|جهیزیه}}
	جهیزیه بخشی از وسایل و اثاثیه لازم و ضروری [[زندگی]] است که [[خانواده]] داماد یا عروس برای زوج [[جوان]] تهیه می‌کنند. کم‌وکیف این وسایل و اثاثیه لازم و ضروری و نیز تهیه آن به وسیله خانواده عروس یا داماد، به نوع [[فرهنگ]] و آداب و رسوم [[حاکم]] بر [[جوامع انسانی]] بستگی دارد؛ البته رسوم در این زمینه بسیار متفاوت‌اند و در طول قرون متمادی دستخوش [[تغییر]] و تحول بوده‌اند.		جهیزیه بخشی از وسایل و اثاثیه لازم و ضروری [[زندگی]] است که [[خانواده]] داماد یا عروس برای زوج [[جوان]] تهیه می‌کنند. کم‌وکیف این وسایل و اثاثیه لازم و ضروری و نیز تهیه آن به وسیله خانواده عروس یا داماد، به نوع [[فرهنگ]] و آداب و رسوم [[حاکم]] بر [[جوامع انسانی]] بستگی دارد؛ البته رسوم در این زمینه بسیار متفاوت‌اند و در طول قرون متمادی دستخوش [[تغییر]] و تحول بوده‌اند.

خط ۷۸:		خط ۷۹:

	نکته بارز و روشن در سیره رسول خدا و [[اهل‌بیت]]{{عم}} تأکید بر همین اصل مهم در تهیه جهیزیه است. [[امام صادق]]{{ع}} سیره رسول خدا و [[امیرمؤمنان]] را در تهیه جهیزیه برای [[فاطمه زهرا]]{{س}} چنین گزارش فرموده‌اند:		نکته بارز و روشن در سیره رسول خدا و [[اهل‌بیت]]{{عم}} تأکید بر همین اصل مهم در تهیه جهیزیه است. [[امام صادق]]{{ع}} سیره رسول خدا و [[امیرمؤمنان]] را در تهیه جهیزیه برای [[فاطمه زهرا]]{{س}} چنین گزارش فرموده‌اند:
	وقتی [[رسول خدا]]{{صل}} [[فاطمه زهرا]] را به [[ازدواج]] [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} درآوردند، خطاب به علی{{ع}} فرمودند: «علی [[جان]]، برخیز و زره‌ات را بفروش». [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} می‌فرمایند: من رفتم و آن را فروختم و بهایش را برای حضرت آوردم و در دامنشان نهادم... حضرت{{صل}} مشتی از آن را به [[بلال]] دادند تا برای فاطمه عطر خوش‌بویی تهیه کند. مشتی را به [[ابابکر]] دادند و فرمودند برای فاطمه{{س}} آنچه از [[لباس]] و اثاث [[خانه]] لازم می‌دانند تهیه کنند. [[عمار یاسر]] و برخی [[اصحاب]] را نیز با وی همراه کردند. آنان به دستور حضرت به [[بازار]] رفتند و وسایلی را تهیه دیدند. برخی وسایلی که آنان خریده بودند عبارت بود از: هفت درهم پارچه، چهار درهم روسری بلند؛ حوله‌ای خیبری به رنگ مشکی؛ تختی که با لیف خرما بافته شده بود؛ دو زیرانداز از گلیم کتانی [[مصری]] که یکی از آنها از لیف خرما پر شده و دیگری پشم گوسفند بود؛ چهار بالش از چرم [[طائف]] که درونش از علف خشک پر شده بود؛ پوششی از پشم؛ حصیری هجری (عراقی)؛ آسیاب دستی؛ ظرف رخت‌شویی مسی؛ خیکی چرمی، بادیه‌ای برای شیر؛ مَشکی برای آب؛ آفتابه‌ای قیراندود شده؛ سبویی سبز رنگ برای نظافت؛ و کوزه‌ای سفالی.... وقتی اثاثیه را نزد حضرت آوردند، رسول خدا آنها را با دست مبارکشان جابه‌جا کردند و می‌فرمودند: «[[خداوند]] به اهل‌بیت{{عم}} [[برکت]] دهد...»<ref>{{متن حدیث\|لَمَّا زَوَّجَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} عَلِيّاً فَاطِمَةَ{{عم}}... قَالَ عَلِيٌّ{{ع}} قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: قُمْ فَبِعِ الدِّرْعَ فَقُمْتُ فَبِعْتُهُ وَ أَخَذْتُ الثَّمَنَ وَ دَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} فَسَكَبْتُ الدَّرَاهِمَ فِي حَجْرِهِ... ثُمَّ قَبَضَ قَبْضَةً وَ دَعَا بِلَالًا فَأَعْطَاهُ فَقَالَ ابْتَعْ لِفَاطِمَةَ طِيباً ثُمَّ قَبَضَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} مِنَ الدَّرَاهِمِ بِكِلْتَا يَدَيْهِ فَأَعْطَاهُ أَبَا بَكْرٍ وَ قَالَ ابْتَعْ لِفَاطِمَةَ مَا يُصْلِحُهَا مِنْ ثِيَابٍ وَ أَثَاثِ الْبَيْتِ وَ أَرْدَفَهُ بِعَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ وَ بِعِدَّةٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَحَضَرُوا السُّوقَ... فَكَانَ مِمَّا اشْتَرَوْهُ قَمِيصٌ بِسَبْعَةِ دَرَاهِمَ وَ خِمَارٌ بِأَرْبَعَةِ دَرَاهِمَ وَ قَطِيفَةٌ سَوْدَاءُ خَيْبَرِيَّةٌ وَ سَرِيرٌ مُزَمَّلٌ بِشَرِيطٍ وَ فِرَاشَيْنِ مِنْ خَيْشِ مِصْرَ حَشْوُ أَحَدِهِمَا لِيفٌ وَ حَشْوُ الْآخَرِ مِنْ جِزِّ الْغَنَمِ وَ أَرْبَعَ مَرَافِقَ مِنْ أَدَمِ الطَّائِفِ حَشْوُهَا إِذْخِرٌ وَ سِتْرٌ مِنْ صُوفٍ وَ حَصِيرٌ هَجَرِيٌّ وَ رَحًى لِلْيَدِ وَ مِخْضَبٌ مِنْ نُحَاسٍ وَ سِقَاءٌ مِنْ أَدَمٍ وَ قَعْبٌ لِلَّبَنِ وَ شَنٌّ لِلْمَاءِ وَ مِطْهَرَةٌ مُزَفَّتَةٌ وَ جَرَّةٌ خَضْرَاءُ وَ كِيزَانُ خَزَفٍ حَتَّى إِذَا اسْتَكْمَلَ الشِّرَاءَ حَمَلَ أَبُو بَكْرٍ بَعْضَ الْمَتَاعِ وَ حَمَلَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} الَّذِينَ كَانُوا مَعَهُ الْبَاقِيَ فَلَمَّا عَرَضَ الْمَتَاعَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} جَعَلَ يُقَلِّبُهُ بِيَدِهِ وَ يَقُولُ بَارَكَ اللَّهُ لِأَهْلِ الْبَيْتِ...}} (ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، الأمالی، ص۴٢؛ محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج۴٣، ص٩۴ و ٩۶).</ref>.		وقتی [[رسول خدا]]{{صل}} [[فاطمه زهرا]] را به [[ازدواج]] [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} درآوردند، خطاب به علی{{ع}} فرمودند: «علی [[جان]]، برخیز و زره‌ات را بفروش». [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} می‌فرمایند: من رفتم و آن را فروختم و بهایش را برای حضرت آوردم و در دامنشان نهادم... حضرت{{صل}} مشتی از آن را به [[بلال]] دادند تا برای فاطمه عطر خوش‌بویی تهیه کند. مشتی را به [[ابابکر]] دادند و فرمودند برای فاطمه{{س}} آنچه از [[لباس]] و اثاث [[خانه]] لازم می‌دانند تهیه کنند. [[عمار یاسر]] و برخی [[اصحاب]] را نیز با وی همراه کردند. آنان به دستور حضرت به [[بازار]] رفتند و وسایلی را تهیه دیدند. برخی وسایلی که آنان خریده بودند عبارت بود از: هفت درهم پارچه، چهار درهم روسری بلند؛ حوله‌ای خیبری به رنگ مشکی؛ تختی که با لیف خرما بافته شده بود؛ دو زیرانداز از گلیم کتانی [[مصری]] که یکی از آنها از لیف خرما پر شده و دیگری پشم گوسفند بود؛ چهار بالش از چرم [[طائف]] که درونش از علف خشک پر شده بود؛ پوششی از پشم؛ حصیری هجری (عراقی)؛ آسیاب دستی؛ ظرف رخت‌شویی مسی؛ خیکی چرمی، بادیه‌ای برای شیر؛ مَشکی برای آب؛ آفتابه‌ای قیراندود شده؛ سبویی سبز رنگ برای نظافت؛ و کوزه‌ای سفالی.... وقتی اثاثیه را نزد حضرت آوردند، رسول خدا آنها را با دست مبارکشان جابه‌جا کردند و می‌فرمودند: «[[خداوند]] به اهل‌بیت{{عم}} [[برکت]] دهد...»<ref>{{متن حدیث\|لَمَّا زَوَّجَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} عَلِيّاً فَاطِمَةَ{{عم}}... قَالَ عَلِيٌّ{{ع}} قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: قُمْ فَبِعِ الدِّرْعَ فَقُمْتُ فَبِعْتُهُ وَ أَخَذْتُ الثَّمَنَ وَ دَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} فَسَكَبْتُ الدَّرَاهِمَ فِي حَجْرِهِ... ثُمَّ قَبَضَ قَبْضَةً وَ دَعَا بِلَالًا فَأَعْطَاهُ فَقَالَ ابْتَعْ لِفَاطِمَةَ طِيباً ثُمَّ قَبَضَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} مِنَ الدَّرَاهِمِ بِكِلْتَا يَدَيْهِ فَأَعْطَاهُ أَبَا بَكْرٍ وَ قَالَ ابْتَعْ لِفَاطِمَةَ مَا يُصْلِحُهَا مِنْ ثِيَابٍ وَ أَثَاثِ الْبَيْتِ وَ أَرْدَفَهُ بِعَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ وَ بِعِدَّةٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَحَضَرُوا السُّوقَ... فَكَانَ مِمَّا اشْتَرَوْهُ قَمِيصٌ بِسَبْعَةِ دَرَاهِمَ وَ خِمَارٌ بِأَرْبَعَةِ دَرَاهِمَ وَ قَطِيفَةٌ سَوْدَاءُ خَيْبَرِيَّةٌ وَ سَرِيرٌ مُزَمَّلٌ بِشَرِيطٍ وَ فِرَاشَيْنِ مِنْ خَيْشِ مِصْرَ حَشْوُ أَحَدِهِمَا لِيفٌ وَ حَشْوُ الْآخَرِ مِنْ جِزِّ الْغَنَمِ وَ أَرْبَعَ مَرَافِقَ مِنْ أَدَمِ الطَّائِفِ حَشْوُهَا إِذْخِرٌ وَ سِتْرٌ مِنْ صُوفٍ وَ حَصِيرٌ هَجَرِيٌّ وَ رَحًى لِلْيَدِ وَ مِخْضَبٌ مِنْ نُحَاسٍ وَ سِقَاءٌ مِنْ أَدَمٍ وَ قَعْبٌ لِلَّبَنِ وَ شَنٌّ لِلْمَاءِ وَ مِطْهَرَةٌ مُزَفَّتَةٌ وَ جَرَّةٌ خَضْرَاءُ وَ كِيزَانُ خَزَفٍ حَتَّى إِذَا اسْتَكْمَلَ الشِّرَاءَ حَمَلَ أَبُو بَكْرٍ بَعْضَ الْمَتَاعِ وَ حَمَلَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} الَّذِينَ كَانُوا مَعَهُ الْبَاقِيَ فَلَمَّا عَرَضَ الْمَتَاعَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} جَعَلَ يُقَلِّبُهُ بِيَدِهِ وَ يَقُولُ بَارَكَ اللَّهُ لِأَهْلِ الْبَيْتِ...}} (ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، الأمالی، ص۴٢؛ محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج۴٣، ص٩۴ و ٩۶).</ref>.<ref>[[اسدالله طوسی\|طوسی، اسدالله]]، [[همسران شایسته (کتاب)\|همسران شایسته]]، ص ۲۰۹.</ref>

	در گزارشی دیگر که آن را نیز [[مولی]] علی{{ع}} درباره خرید جهیزیه [[فاطمه زهرا]]{{س}} بیان فرموده‌اند، این‌گونه آمده است: وقتی که آن [[پول]] تهیه شده از فروش زره را نزد [[رسول خدا]]{{صل}} آوردم و تحویل دادم، ایشان بخشی از آن را به [[ابوبکر]] دادند و فرمودند: «ای [[ابابکر]] با این دراهم هر آنچه برای دخترم لازم است تهیه کن». [[سلمان]] و [[بلال]] را نیز با وی همراه کردند تا در حمل اثاثیه به او کمک کنند. ابوبکر می‌گوید: «پولی که رسول خدا{{صل}} برای خرید جهیزیه در [[اختیار]] من قرار دادند، تنها ۶٣ در هم بود که با آن این وسایل را خریدیم: فرشی از گلیم کتانی [[مصر]] که با پشم پر شده بود؛ زیراندازی چرمین؛ بالشتی چرمی که از لیف خرما پر شده بود؛ عبایی خیبری؛ مشکی برای آب؛ کوزه‌ای؛ سبویی؛ آفتابه‌ای برای آب؛ و روپوشی پشمی و نازک. وقتی این اثاثیه را نزد رسول خدا{{صل}} بردیم، ایشان نگاهی به آن انداختند و به [[گریه]] افتادند و اشکشان جاری شد سپس سر مبارکشان را به سوی [[آسمان]] بالا بردند و فرمودند: "بارپروردگارا، ([[زندگی]] را) برای گروهی که غالب اثاثیه منزلشان از گِل است [[مبارک]] گردان"...»<ref>{{متن حدیث\|... قَبَضَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} قَبْضَةً مِنَ الدَّرَاهِمِ وَ دَعَا بِأَبِي بَكْرٍ فَدَفَعَهَا إِلَيْهِ وَ قَالَ يَا أَبَا بَكْرٍ اشْتَرِ بِهَذِهِ الدَّرَاهِمَ لِابْنَتِي مَا يُصْلِحُ لَهَا فِي بَيْتِهَا وَ بَعَثَ مَعَهُ سَلْمَانَ وَ بِلَالًا لِيُعِينَاهُ عَلَى حَمْلِ مَا يَشْتَرِيهِ قَالَ أَبُو بَكْرٍ: وَ كَانَتِ الدَّرَاهِمُ الَّتِي أَعْطَانِيهَا ثَلَاثَةً وَ سِتِّينَ دِرْهَماً فَانْطَلَقْتُ وَ اشْتَرَيْتُ فِرَاشاً مِنْ خَيْشِ مِصْرَ مَحْشُوّاً بِالصُّوفِ وَ نَطْعاً مِنْ أَدَمٍ وَ وِسَادَةً مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا مِنْ لِيفِ النَّخْلِ وَ عَبَاءَةً خَيْبَرِيَّةً وَ قِرْبَةً لِلْمَاءِ وَ كِيزَاناً وَ جِرَاراً وَ مِطْهَرَةً لِلْمَاءِ وَ سِتْرَ صُوفٍ رَقِيقاً وَ حَمَلْنَاهُ جَمِيعاً حَتَّى وَضَعْنَاهُ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} فَلَمَّا نَظَرَ إِلَيْهِ بَكَى وَ جَرَتْ دُمُوعُهُ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ إِلَى السَّمَاءِ وَ قَالَ: اللَّهُمَّ بَارِكْ لِقَوْمٍ جُلُّ آنِيَتِهِمُ الْخَزَفُ...}}؛ علی بن عیسی الإربلی، کشف الغمة، ج۱، ص۳۵۳؛ محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج۴٣، ص١٢۴.</ref>.

	نکته‌ای که نباید از خاطر دور داشت اینکه در این جهیزیه مبارک، هیچ جنس تشریفاتی بی‌خاصیتی وجود ندارد. هر یک از [[اقلام]] یاد شده پاسخگوی فرازی از نیازهای زندگی یک [[خانواده]] نوبنیاد ارزشمند است که [[انسان]] با مطالعه آن از این سادگی و عقلانیت به وجد و [[شگفتی]] می‌آید آیا این الگوی برخواسته از [[تربیت الهی]] که [[حامل وحی]] بدان پرداخته، نمی‌تواند همه [[جوانان]]، نوجوانان، مردان و [[زنان]] مجرد ما را از تجرد [[نجات]] دهد و [[جامعه]] را از درگیری با فسادهای خانمان‌سوز که گاه بی‌درمان است نجات دهد؟

	چرا به سبب خیال‌بافی‌های بی‌خردانه باید دختر و پسر در آغاز زندگی و پدر و مادران آنان در ادامه، سال‌ها به [[قرض]] و وام‌های کلان و [[اندیشه]] بازپرداخت آن غصه خوردن یا افتادن در شغل‌های حرام دچار شوند؟

	با کمال [[تأسف]] امروزه [[انحراف]] از این اصل اصیل و لازم‌الاجرا را در تهیه جهیزیه توسط [[خانواده‌ها]] می‌بینیم. [[زیاده‌روی]] در این مسئله خود موجب بسیاری از [[مشکلات]] برای زوج [[جوان]] در همان آغاز [[زندگی]] شده است. همچنین رعایت نکردن این اصل مهم و [[تغییر]] [[فرهنگ عمومی]] جامعه موجب شده تا بسیاری از دختران [[عفیف]] و [[پاکدامن]] تنها به سبب [[فقر]] و درآمد پایین [[خانواده‌ها]] و [[ناتوانی]] در تهیه جهیزیه، در [[حسرت]] ازدواجی به هنگام در [[خانه]] پدرانشان بمانند و از این سنت حسنه [[الهی]] بازمانند. بی‌شک این مشکلات که خود زاییده امری دیگر است، مشکلات بسیاری را در جامعه برای [[جوانان]] به وجود آورده است<ref>[[اسدالله طوسی\|طوسی، اسدالله]]، [[همسران شایسته (کتاب)\|همسران شایسته]]، ص ۲۰۹.</ref>.

	== مهریه ==		== مهریه ==

Jaafari در ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۹

2025-12-15T07:19:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = عروسی		\| موضوع مرتبط = عروسی
	\| عنوان مدخل = عروسی		\| عنوان مدخل = عروسی
	\| مداخل مرتبط = [[عروسی در معارف و سیره معصوم]]		\| مداخل مرتبط = [[عروسی در معارف و سیره معصوم]] - [[عروسی در فقه اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* ولیمه */

2025-12-15T07:16:02Z

ولیمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۶
خط ۷۰:		خط ۷۰:
	[[ازدواج]] رخدادی با اهمیت و قابل توجه در [[زندگی]] انسان است. به همین دلیل، در همه [[اقوام]] و [[ملل]] [[دنیا]] برای آن تشریفاتی خاص در نظر می‌گیرند. البته کم و کیف این مراسم بسیار متفاوت است، ولی جوهره همه آنها نشان دادن توجه به این مسئله مهم است. [[شرع مقدس اسلام]] که خود مشوق و رواج‌دهنده امر [[مقدس]] [[ازدواج]] است، بر انجام مراسم و تشریفات ویژه برای آن تأکید ورزیده است. چنان‌که پیش از این گفتیم، [[رسول خدا]]{{صل}} وجه امتیاز ازدواج‌های [[مشروع]] و رسمی از ارتباط‌های [[نامشروع]] [[زناشویی]] را اموری چون برگزاری مراسم و علنی کردن ازدواج می‌دانند<ref>پیش از این، گذشت که وقتی حضرت{{صل}} سروصدای منزل یکی از اصحاب را شنیدند و جویای آن شدند پاسخ شنیدند که مراسم عروسی ایشان است. حضرت فرمودند: {{متن حدیث\|... حَسَنٌ هَذَا النِّكَاحُ لَا السِّفَاحُ. ثُمَّ قَالَ{{صل}}: أَسْنِدُوا النِّكَاحَ وَ أَعْلِنُوهُ بَيْنَكُمْ وَ اضْرِبُوا عَلَيْهِ بِالدَّفِّ. فَجَرَتِ السُّنَّةُ فِي النِّكَاحِ بِذَلِكَ}} (ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، الأمالی، ص۵۱۸؛ محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج٧۶، ص٢۶١؛ ج١٠٠، ص٢۵٧).</ref> که البته [[ولیمه]] دادن و [[اطعام]] از مهم‌ترین این [[آداب]] است.		[[ازدواج]] رخدادی با اهمیت و قابل توجه در [[زندگی]] انسان است. به همین دلیل، در همه [[اقوام]] و [[ملل]] [[دنیا]] برای آن تشریفاتی خاص در نظر می‌گیرند. البته کم و کیف این مراسم بسیار متفاوت است، ولی جوهره همه آنها نشان دادن توجه به این مسئله مهم است. [[شرع مقدس اسلام]] که خود مشوق و رواج‌دهنده امر [[مقدس]] [[ازدواج]] است، بر انجام مراسم و تشریفات ویژه برای آن تأکید ورزیده است. چنان‌که پیش از این گفتیم، [[رسول خدا]]{{صل}} وجه امتیاز ازدواج‌های [[مشروع]] و رسمی از ارتباط‌های [[نامشروع]] [[زناشویی]] را اموری چون برگزاری مراسم و علنی کردن ازدواج می‌دانند<ref>پیش از این، گذشت که وقتی حضرت{{صل}} سروصدای منزل یکی از اصحاب را شنیدند و جویای آن شدند پاسخ شنیدند که مراسم عروسی ایشان است. حضرت فرمودند: {{متن حدیث\|... حَسَنٌ هَذَا النِّكَاحُ لَا السِّفَاحُ. ثُمَّ قَالَ{{صل}}: أَسْنِدُوا النِّكَاحَ وَ أَعْلِنُوهُ بَيْنَكُمْ وَ اضْرِبُوا عَلَيْهِ بِالدَّفِّ. فَجَرَتِ السُّنَّةُ فِي النِّكَاحِ بِذَلِكَ}} (ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، الأمالی، ص۵۱۸؛ محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج٧۶، ص٢۶١؛ ج١٠٠، ص٢۵٧).</ref> که البته [[ولیمه]] دادن و [[اطعام]] از مهم‌ترین این [[آداب]] است.

	[[سیره رسول خدا]] و [[اهل‌بیت]]{{عم}} به خوبی نشان می‌دهد که آن بزرگواران چگونه این [[سنت حسنه]] [[الهی]] را به [[پاکی]] و به دور از تشریفات اضافی و [[اسراف]] و [[تبذیر]] پاس می‌داشته‌اند. [[امیرمؤمنان]]{{ع}} می‌فرمایند: حضرت{{صل}} خطاب به من فرمودند: «علی [[جان]]، برخیز و زره‌ات را بفروش». من رفتم و آن را فروختم، پولش را نزد حضرت آوردم و در دامنشان نهادم. نه ایشان از مقدار آن پرسیدند و نه من از مقدارش به ایشان خبر دادم. آن‌گاه حضرت به من فرمودند: «علی [[جان]]، برخیز و برای خانواده‌ات غذای مناسب و فراوانی تهیه کن. گوشت و نان]برای ولیمه عروسی شما] به عهده من و خرما و روغن به عهده تو». سپس خرما و روغن خریدم و حضرت خود آستین‌های مبارکشان را بالا زدند و مشغول آماده‌سازی طعام شدند.... آنگاه گوسفندی چاق و مقدار زیادی نان برای ما آماده شد. سپس حضرت{{صل}} به من فرمودند: «هرکس را [[دوست]] داری برای [[ولیمه]] [[دعوت]] کن». من به [[مسجد]] رفتم و دیدم مسجد از [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} پر شده است. از اینکه تنها برخی را دعوت کنم و از بقیه منصرف شوم، [[حیا]] کردم. به همین دلیل، بالای یک بلندی رفتم و همه را به ولیمه عروسی [[دختر رسول خدا]]، [[فاطمه زهرا]]{{س}} دعوت کردم. همه استقبال کردند. من از بسیاری [[مردم]] و کمی غذا [[خجالت]] کشیدم. حضرت از وضع [[روحی]] من باخبر شدند و فرمودند: «علی جان، من از [[خداوند]] خواهم خواست تا [[برکت]] این طعام را فزونی بخشد». در نتیجه دعای ایشان آن‌قدر غذا بابرکت شد که همه مردم از آن خوردند و دعاگویان در [[حق]] ما، پراکنده شدند. با آنکه شمار آنان از چهارهزار تن بیشتر بود، باز هم غذا به همان اندازه اول باقی ماند و چیزی از آن کم نشد<ref>{{متن حدیث\|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}}: لَمَّا زَوَّجَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} عَلِيّاً فَاطِمَةَ{{عم}} دَخَلَ عَلَيْهَا وَ هِيَ تَبْكِي. فَقَالَ لَهَا: مَا يُبْكِيكِ؟... قَالَ عَلِيٌّ{{ع}}: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: قُمْ! فَبِعِ الدِّرْعَ فَقُمْتُ فَبِعْتُهُ وَ أَخَذْتُ الثَّمَنَ وَ دَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} فَسَكَبْتُ الدَّرَاهِمَ فِي حَجْرِهِ فَلَمْ يَسْأَلْنِي كَمْ هِيَ وَ لَا أَنَا أَخْبَرْتُهُ... ثُمَّ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: يَا عَلِيُّ! اصْنَعْ لِأَهْلِكَ طَعَاماً فَاضِلًا. ثُمَّ قَالَ{{صل}}: مِنْ عِنْدِنَا اللَّحْمُ وَ الْخُبْزُ وَ عَلَيْكَ التَّمْرُ وَ السَّمْنُ. فَاشْتَرَيْتُ تَمْراً وَ سَمْناً فَحَسَرَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} عَنْ ذِرَاعِهِ وَ جَعَلَ يَشْدَخُ التَّمْرَ فِي السَّمْنِ حَتَّى اتَّخَذَهُ حَيْساً وَ بَعَثَ إِلَيْنَا كَبْشاً سَمِيناً فَذُبِحَ وَ خُبِزَ لَنَا خُبْزٌ كَثِيرٌ. ثُمَّ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: ادْعُ مَنْ أَحْبَبْتَ فَأَتَيْتُ الْمَسْجِدَ وَ هُوَ مُشْحَنٌ بِالصَّحَابَةِ. فَأُحْيِيتُ [فَحَيِيتُ‏] أَنْ أُشْخِصَ قَوْماً وَ أَدَعَ قَوْماً ثُمَّ صَعِدْتُ عَلَى رَبْوَةٍ هُنَاكَ وَ نَادَيْتُ أَجِيبُوا إِلَى وَلِيمَةِ فَاطِمَةَ{{س}} فَأَقْبَلَ النَّاسُ أَرْسَالًا فَاسْتَحْيَيْتُ مِنْ كَثْرَةِ النَّاسِ وَ قِلَّةِ الطَّعَامِ فَعَلِمَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} مَا تَدَاخَلَنِي فَقَالَ: يَا عَلِيُّ! إِنِّي سَأَدْعُو اللَّهَ بِالْبَرَكَةِ. قَالَ عَلِيٌّ{{ع}}: فَأَكَلَ الْقَوْمُ عَنْ آخِرِهِمْ طَعَامِي وَ شَرِبُوا شَرَابِي وَ دَعَوْا لِي بِالْبَرَكَةِ وَ صَدَرُوا وَ هُمْ أَكْثَرُ مِنْ أَرْبَعَةِ آلَافِ رَجُلٍ وَ لَمْ يَنْقُصْ مِنَ الطَّعَامِ شَيْ‏ءٌ...}} (ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، الامالی، ص۴٢؛ محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج۴٣، ص٩۴ و ٩۶).</ref>.<ref>[[اسدالله طوسی\|طوسی، اسدالله]]، [[همسران شایسته (کتاب)\|همسران شایسته]]، ص ۲۰۶.</ref>		[[سیره رسول خدا]] و [[اهل‌بیت]]{{عم}} به خوبی نشان می‌دهد که آن بزرگواران چگونه این سنت حسنه [[الهی]] را به [[پاکی]] و به دور از تشریفات اضافی و [[اسراف]] و [[تبذیر]] پاس می‌داشته‌اند. [[امیرمؤمنان]]{{ع}} می‌فرمایند: حضرت{{صل}} خطاب به من فرمودند: «علی [[جان]]، برخیز و زره‌ات را بفروش». من رفتم و آن را فروختم، پولش را نزد حضرت آوردم و در دامنشان نهادم. نه ایشان از مقدار آن پرسیدند و نه من از مقدارش به ایشان خبر دادم. آن‌گاه حضرت به من فرمودند: «علی [[جان]]، برخیز و برای خانواده‌ات غذای مناسب و فراوانی تهیه کن. گوشت و نان]برای ولیمه عروسی شما] به عهده من و خرما و روغن به عهده تو». سپس خرما و روغن خریدم و حضرت خود آستین‌های مبارکشان را بالا زدند و مشغول آماده‌سازی طعام شدند.... آنگاه گوسفندی چاق و مقدار زیادی نان برای ما آماده شد. سپس حضرت{{صل}} به من فرمودند: «هرکس را [[دوست]] داری برای [[ولیمه]] [[دعوت]] کن». من به [[مسجد]] رفتم و دیدم مسجد از [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} پر شده است. از اینکه تنها برخی را دعوت کنم و از بقیه منصرف شوم، [[حیا]] کردم. به همین دلیل، بالای یک بلندی رفتم و همه را به ولیمه عروسی [[دختر رسول خدا]]، [[فاطمه زهرا]]{{س}} دعوت کردم. همه استقبال کردند. من از بسیاری [[مردم]] و کمی غذا [[خجالت]] کشیدم. حضرت از وضع [[روحی]] من باخبر شدند و فرمودند: «علی جان، من از [[خداوند]] خواهم خواست تا [[برکت]] این طعام را فزونی بخشد». در نتیجه دعای ایشان آن‌قدر غذا بابرکت شد که همه مردم از آن خوردند و دعاگویان در [[حق]] ما، پراکنده شدند. با آنکه شمار آنان از چهارهزار تن بیشتر بود، باز هم غذا به همان اندازه اول باقی ماند و چیزی از آن کم نشد<ref>{{متن حدیث\|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}}: لَمَّا زَوَّجَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} عَلِيّاً فَاطِمَةَ{{عم}} دَخَلَ عَلَيْهَا وَ هِيَ تَبْكِي. فَقَالَ لَهَا: مَا يُبْكِيكِ؟... قَالَ عَلِيٌّ{{ع}}: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: قُمْ! فَبِعِ الدِّرْعَ فَقُمْتُ فَبِعْتُهُ وَ أَخَذْتُ الثَّمَنَ وَ دَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} فَسَكَبْتُ الدَّرَاهِمَ فِي حَجْرِهِ فَلَمْ يَسْأَلْنِي كَمْ هِيَ وَ لَا أَنَا أَخْبَرْتُهُ... ثُمَّ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: يَا عَلِيُّ! اصْنَعْ لِأَهْلِكَ طَعَاماً فَاضِلًا. ثُمَّ قَالَ{{صل}}: مِنْ عِنْدِنَا اللَّحْمُ وَ الْخُبْزُ وَ عَلَيْكَ التَّمْرُ وَ السَّمْنُ. فَاشْتَرَيْتُ تَمْراً وَ سَمْناً فَحَسَرَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} عَنْ ذِرَاعِهِ وَ جَعَلَ يَشْدَخُ التَّمْرَ فِي السَّمْنِ حَتَّى اتَّخَذَهُ حَيْساً وَ بَعَثَ إِلَيْنَا كَبْشاً سَمِيناً فَذُبِحَ وَ خُبِزَ لَنَا خُبْزٌ كَثِيرٌ. ثُمَّ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: ادْعُ مَنْ أَحْبَبْتَ فَأَتَيْتُ الْمَسْجِدَ وَ هُوَ مُشْحَنٌ بِالصَّحَابَةِ. فَأُحْيِيتُ [فَحَيِيتُ‏] أَنْ أُشْخِصَ قَوْماً وَ أَدَعَ قَوْماً ثُمَّ صَعِدْتُ عَلَى رَبْوَةٍ هُنَاكَ وَ نَادَيْتُ أَجِيبُوا إِلَى وَلِيمَةِ فَاطِمَةَ{{س}} فَأَقْبَلَ النَّاسُ أَرْسَالًا فَاسْتَحْيَيْتُ مِنْ كَثْرَةِ النَّاسِ وَ قِلَّةِ الطَّعَامِ فَعَلِمَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} مَا تَدَاخَلَنِي فَقَالَ: يَا عَلِيُّ! إِنِّي سَأَدْعُو اللَّهَ بِالْبَرَكَةِ. قَالَ عَلِيٌّ{{ع}}: فَأَكَلَ الْقَوْمُ عَنْ آخِرِهِمْ طَعَامِي وَ شَرِبُوا شَرَابِي وَ دَعَوْا لِي بِالْبَرَكَةِ وَ صَدَرُوا وَ هُمْ أَكْثَرُ مِنْ أَرْبَعَةِ آلَافِ رَجُلٍ وَ لَمْ يَنْقُصْ مِنَ الطَّعَامِ شَيْ‏ءٌ...}} (ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، الامالی، ص۴٢؛ محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج۴٣، ص٩۴ و ٩۶).</ref>.<ref>[[اسدالله طوسی\|طوسی، اسدالله]]، [[همسران شایسته (کتاب)\|همسران شایسته]]، ص ۲۰۶.</ref>

	== جهیزیه ==		== جهیزیه ==

Bahmani: /* ولیمه */

2025-12-15T07:15:53Z

ولیمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۵
خط ۶۶:		خط ۶۶:
	سفارش‌ها و توصیه‌های [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{عم}} به [[دعا]] برای [[فرزندان]] در زمان‌های ویژه و [[سیره]] آن بزرگواران در عمل به این مهم نشان می‌دهد که این موقعیت‌های ویژه به پذیرش دعا نزدیک است. مراسم ازدواج، به ویژه هنگامی که فرزند در حال جدایی از [[خانواده]] و والدین است یکی از آن زمان‌ها و موقعیت‌های ویژه است. شاید علت عمده این مسئله، نخست آن باشد که [[خداوند]] برای والدین و دعای آنان در حق فرزندان [[ارزش]] قایل است؛ دوم، آنکه آنان در حال انجام یکی از مهم‌ترین [[تکالیف]] و وظایف الهی خویش‌اند؛ سوم، آنکه هنگام جدایی و فراق بین فرزند و پدر و مادر است. در این [[زمان]] [[دل‌ها]] از هر زمان دیگری شکسته‌تر است. در چنین حالتی [[انسان]] بیشتر از هر زمان به پناهگاهی مطمئن احساس نیاز دارد. همه این عوامل موجب می‌شود [[پروردگار متعال]] توجه و عنایتی ویژه به آنان کند و در نتیجه [[دعاها]] به پذیرش نزدیک شود<ref>[[اسدالله طوسی\|طوسی، اسدالله]]، [[همسران شایسته (کتاب)\|همسران شایسته]]، ص ۲۰۲.</ref>.		سفارش‌ها و توصیه‌های [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{عم}} به [[دعا]] برای [[فرزندان]] در زمان‌های ویژه و [[سیره]] آن بزرگواران در عمل به این مهم نشان می‌دهد که این موقعیت‌های ویژه به پذیرش دعا نزدیک است. مراسم ازدواج، به ویژه هنگامی که فرزند در حال جدایی از [[خانواده]] و والدین است یکی از آن زمان‌ها و موقعیت‌های ویژه است. شاید علت عمده این مسئله، نخست آن باشد که [[خداوند]] برای والدین و دعای آنان در حق فرزندان [[ارزش]] قایل است؛ دوم، آنکه آنان در حال انجام یکی از مهم‌ترین [[تکالیف]] و وظایف الهی خویش‌اند؛ سوم، آنکه هنگام جدایی و فراق بین فرزند و پدر و مادر است. در این [[زمان]] [[دل‌ها]] از هر زمان دیگری شکسته‌تر است. در چنین حالتی [[انسان]] بیشتر از هر زمان به پناهگاهی مطمئن احساس نیاز دارد. همه این عوامل موجب می‌شود [[پروردگار متعال]] توجه و عنایتی ویژه به آنان کند و در نتیجه [[دعاها]] به پذیرش نزدیک شود<ref>[[اسدالله طوسی\|طوسی، اسدالله]]، [[همسران شایسته (کتاب)\|همسران شایسته]]، ص ۲۰۲.</ref>.

	== [[ولیمه]] ==		== ولیمه ==
			{{اصلی\|ولیمه}}
	[[ازدواج]] رخدادی با اهمیت و قابل توجه در [[زندگی]] انسان است. به همین دلیل، در همه [[اقوام]] و [[ملل]] [[دنیا]] برای آن تشریفاتی خاص در نظر می‌گیرند. البته کم و کیف این مراسم بسیار متفاوت است، ولی جوهره همه آنها نشان دادن توجه به این مسئله مهم است. [[شرع مقدس اسلام]] که خود مشوق و رواج‌دهنده امر [[مقدس]] [[ازدواج]] است، بر انجام مراسم و تشریفات ویژه برای آن تأکید ورزیده است. چنان‌که پیش از این گفتیم، [[رسول خدا]]{{صل}} وجه امتیاز ازدواج‌های [[مشروع]] و رسمی از ارتباط‌های [[نامشروع]] [[زناشویی]] را اموری چون برگزاری مراسم و علنی کردن ازدواج می‌دانند<ref>پیش از این، گذشت که وقتی حضرت{{صل}} سروصدای منزل یکی از اصحاب را شنیدند و جویای آن شدند پاسخ شنیدند که مراسم عروسی ایشان است. حضرت فرمودند: {{متن حدیث\|... حَسَنٌ هَذَا النِّكَاحُ لَا السِّفَاحُ. ثُمَّ قَالَ{{صل}}: أَسْنِدُوا النِّكَاحَ وَ أَعْلِنُوهُ بَيْنَكُمْ وَ اضْرِبُوا عَلَيْهِ بِالدَّفِّ. فَجَرَتِ السُّنَّةُ فِي النِّكَاحِ بِذَلِكَ}} (ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، الأمالی، ص۵۱۸؛ محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج٧۶، ص٢۶١؛ ج١٠٠، ص٢۵٧).</ref> که البته [[ولیمه]] دادن و [[اطعام]] از مهم‌ترین این [[آداب]] است.		[[ازدواج]] رخدادی با اهمیت و قابل توجه در [[زندگی]] انسان است. به همین دلیل، در همه [[اقوام]] و [[ملل]] [[دنیا]] برای آن تشریفاتی خاص در نظر می‌گیرند. البته کم و کیف این مراسم بسیار متفاوت است، ولی جوهره همه آنها نشان دادن توجه به این مسئله مهم است. [[شرع مقدس اسلام]] که خود مشوق و رواج‌دهنده امر [[مقدس]] [[ازدواج]] است، بر انجام مراسم و تشریفات ویژه برای آن تأکید ورزیده است. چنان‌که پیش از این گفتیم، [[رسول خدا]]{{صل}} وجه امتیاز ازدواج‌های [[مشروع]] و رسمی از ارتباط‌های [[نامشروع]] [[زناشویی]] را اموری چون برگزاری مراسم و علنی کردن ازدواج می‌دانند<ref>پیش از این، گذشت که وقتی حضرت{{صل}} سروصدای منزل یکی از اصحاب را شنیدند و جویای آن شدند پاسخ شنیدند که مراسم عروسی ایشان است. حضرت فرمودند: {{متن حدیث\|... حَسَنٌ هَذَا النِّكَاحُ لَا السِّفَاحُ. ثُمَّ قَالَ{{صل}}: أَسْنِدُوا النِّكَاحَ وَ أَعْلِنُوهُ بَيْنَكُمْ وَ اضْرِبُوا عَلَيْهِ بِالدَّفِّ. فَجَرَتِ السُّنَّةُ فِي النِّكَاحِ بِذَلِكَ}} (ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، الأمالی، ص۵۱۸؛ محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج٧۶، ص٢۶١؛ ج١٠٠، ص٢۵٧).</ref> که البته [[ولیمه]] دادن و [[اطعام]] از مهم‌ترین این [[آداب]] است.

	[[سیره رسول خدا]] و [[اهل‌بیت]]{{عم}} به خوبی نشان می‌دهد که آن بزرگواران چگونه این [[سنت حسنه]] [[الهی]] را به [[پاکی]] و به دور از تشریفات اضافی و [[اسراف]] و [[تبذیر]] پاس می‌داشته‌اند. ناگفته نماند که گرچه بسیاری از کارهای پسندیده بین ما کانون [[تشویق]] [[عقل]] و [[شرع]] است، بر اثر [[ناآگاهی]] یا [[غفلت]] به منکراتی [[آلوده]] می‌شود که دیگر توصیه نمی‌شود. اما [[معصومان]]{{عم}} با دقتی وصف‌ناپذیر هر تلاشی را به سوی [[قرب الهی]] جهت می‌داده‌اند که [[الگوگیری]] از آنها بر ما ضروری می‌نماید. به گفتار ارزنده [[امام صادق]]{{ع}} بنگریم که درباره [[سیره]] [[خاتم‌الانبیاء]]{{صل}} در اقدام به دادن ولیمه برای عروسی دختر بزرگوارشان{{ع}} چه فرموده‌اند: وقتی رسول خدا{{صل}} [[فاطمه]] [[زهرا]] را به [[ازدواج امام علی]]{{عم}} درآوردند، روزی نزد دخترشان رفتند و دیدند که فاطمه گریان است. حضرت علت مسئله را جویا شدند و برای دلجویی از ایشان مطالبی را فرمودند. [[امیرمؤمنان]]{{ع}} می‌فرمایند: حضرت{{صل}} خطاب به من فرمودند: «علی [[جان]]، برخیز و زره‌ات را بفروش». من رفتم و آن را فروختم، پولش را نزد حضرت آوردم و در دامنشان نهادم. نه ایشان از مقدار آن پرسیدند و نه من از مقدارش به ایشان خبر دادم. آن‌گاه حضرت به من فرمودند: «علی [[جان]]، برخیز و برای خانواده‌ات غذای مناسب و فراوانی تهیه کن. گوشت و نان]برای ولیمه عروسی شما] به عهده من و خرما و روغن به عهده تو». سپس خرما و روغن خریدم و حضرت خود آستین‌های مبارکشان را بالا زدند و مشغول آماده‌سازی طعام شدند.... آنگاه گوسفندی چاق و مقدار زیادی نان برای ما آماده شد. سپس حضرت{{صل}} به من فرمودند: «هرکس را [[دوست]] داری برای [[ولیمه]] [[دعوت]] کن». من به [[مسجد]] رفتم و دیدم مسجد از [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} پر شده است. از اینکه تنها برخی را دعوت کنم و از بقیه منصرف شوم، [[حیا]] کردم. به همین دلیل، بالای یک بلندی رفتم و همه را به ولیمه عروسی [[دختر رسول خدا]]، [[فاطمه زهرا]]{{س}} دعوت کردم. همه استقبال کردند. من از بسیاری [[مردم]] و کمی غذا [[خجالت]] کشیدم. حضرت از وضع [[روحی]] من باخبر شدند و فرمودند: «علی جان، من از [[خداوند]] خواهم خواست تا [[برکت]] این طعام را فزونی بخشد». در نتیجه دعای ایشان آن‌قدر غذا بابرکت شد که همه مردم از آن خوردند و دعاگویان در [[حق]] ما، پراکنده شدند. با آنکه شمار آنان از چهارهزار تن بیشتر بود، باز هم غذا به همان اندازه اول باقی ماند و چیزی از آن کم نشد<ref>{{متن حدیث\|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}}: لَمَّا زَوَّجَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} عَلِيّاً فَاطِمَةَ{{عم}} دَخَلَ عَلَيْهَا وَ هِيَ تَبْكِي. فَقَالَ لَهَا: مَا يُبْكِيكِ؟... قَالَ عَلِيٌّ{{ع}}: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: قُمْ! فَبِعِ الدِّرْعَ فَقُمْتُ فَبِعْتُهُ وَ أَخَذْتُ الثَّمَنَ وَ دَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} فَسَكَبْتُ الدَّرَاهِمَ فِي حَجْرِهِ فَلَمْ يَسْأَلْنِي كَمْ هِيَ وَ لَا أَنَا أَخْبَرْتُهُ... ثُمَّ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: يَا عَلِيُّ! اصْنَعْ لِأَهْلِكَ طَعَاماً فَاضِلًا. ثُمَّ قَالَ{{صل}}: مِنْ عِنْدِنَا اللَّحْمُ وَ الْخُبْزُ وَ عَلَيْكَ التَّمْرُ وَ السَّمْنُ. فَاشْتَرَيْتُ تَمْراً وَ سَمْناً فَحَسَرَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} عَنْ ذِرَاعِهِ وَ جَعَلَ يَشْدَخُ التَّمْرَ فِي السَّمْنِ حَتَّى اتَّخَذَهُ حَيْساً وَ بَعَثَ إِلَيْنَا كَبْشاً سَمِيناً فَذُبِحَ وَ خُبِزَ لَنَا خُبْزٌ كَثِيرٌ. ثُمَّ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: ادْعُ مَنْ أَحْبَبْتَ فَأَتَيْتُ الْمَسْجِدَ وَ هُوَ مُشْحَنٌ بِالصَّحَابَةِ. فَأُحْيِيتُ [فَحَيِيتُ‏] أَنْ أُشْخِصَ قَوْماً وَ أَدَعَ قَوْماً ثُمَّ صَعِدْتُ عَلَى رَبْوَةٍ هُنَاكَ وَ نَادَيْتُ أَجِيبُوا إِلَى وَلِيمَةِ فَاطِمَةَ{{س}} فَأَقْبَلَ النَّاسُ أَرْسَالًا فَاسْتَحْيَيْتُ مِنْ كَثْرَةِ النَّاسِ وَ قِلَّةِ الطَّعَامِ فَعَلِمَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} مَا تَدَاخَلَنِي فَقَالَ: يَا عَلِيُّ! إِنِّي سَأَدْعُو اللَّهَ بِالْبَرَكَةِ. قَالَ عَلِيٌّ{{ع}}: فَأَكَلَ الْقَوْمُ عَنْ آخِرِهِمْ طَعَامِي وَ شَرِبُوا شَرَابِي وَ دَعَوْا لِي بِالْبَرَكَةِ وَ صَدَرُوا وَ هُمْ أَكْثَرُ مِنْ أَرْبَعَةِ آلَافِ رَجُلٍ وَ لَمْ يَنْقُصْ مِنَ الطَّعَامِ شَيْ‏ءٌ...}} (ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، الامالی، ص۴٢؛ محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج۴٣، ص٩۴ و ٩۶).</ref>.		[[سیره رسول خدا]] و [[اهل‌بیت]]{{عم}} به خوبی نشان می‌دهد که آن بزرگواران چگونه این [[سنت حسنه]] [[الهی]] را به [[پاکی]] و به دور از تشریفات اضافی و [[اسراف]] و [[تبذیر]] پاس می‌داشته‌اند. [[امیرمؤمنان]]{{ع}} می‌فرمایند: حضرت{{صل}} خطاب به من فرمودند: «علی [[جان]]، برخیز و زره‌ات را بفروش». من رفتم و آن را فروختم، پولش را نزد حضرت آوردم و در دامنشان نهادم. نه ایشان از مقدار آن پرسیدند و نه من از مقدارش به ایشان خبر دادم. آن‌گاه حضرت به من فرمودند: «علی [[جان]]، برخیز و برای خانواده‌ات غذای مناسب و فراوانی تهیه کن. گوشت و نان]برای ولیمه عروسی شما] به عهده من و خرما و روغن به عهده تو». سپس خرما و روغن خریدم و حضرت خود آستین‌های مبارکشان را بالا زدند و مشغول آماده‌سازی طعام شدند.... آنگاه گوسفندی چاق و مقدار زیادی نان برای ما آماده شد. سپس حضرت{{صل}} به من فرمودند: «هرکس را [[دوست]] داری برای [[ولیمه]] [[دعوت]] کن». من به [[مسجد]] رفتم و دیدم مسجد از [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} پر شده است. از اینکه تنها برخی را دعوت کنم و از بقیه منصرف شوم، [[حیا]] کردم. به همین دلیل، بالای یک بلندی رفتم و همه را به ولیمه عروسی [[دختر رسول خدا]]، [[فاطمه زهرا]]{{س}} دعوت کردم. همه استقبال کردند. من از بسیاری [[مردم]] و کمی غذا [[خجالت]] کشیدم. حضرت از وضع [[روحی]] من باخبر شدند و فرمودند: «علی جان، من از [[خداوند]] خواهم خواست تا [[برکت]] این طعام را فزونی بخشد». در نتیجه دعای ایشان آن‌قدر غذا بابرکت شد که همه مردم از آن خوردند و دعاگویان در [[حق]] ما، پراکنده شدند. با آنکه شمار آنان از چهارهزار تن بیشتر بود، باز هم غذا به همان اندازه اول باقی ماند و چیزی از آن کم نشد<ref>{{متن حدیث\|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}}: لَمَّا زَوَّجَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} عَلِيّاً فَاطِمَةَ{{عم}} دَخَلَ عَلَيْهَا وَ هِيَ تَبْكِي. فَقَالَ لَهَا: مَا يُبْكِيكِ؟... قَالَ عَلِيٌّ{{ع}}: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: قُمْ! فَبِعِ الدِّرْعَ فَقُمْتُ فَبِعْتُهُ وَ أَخَذْتُ الثَّمَنَ وَ دَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} فَسَكَبْتُ الدَّرَاهِمَ فِي حَجْرِهِ فَلَمْ يَسْأَلْنِي كَمْ هِيَ وَ لَا أَنَا أَخْبَرْتُهُ... ثُمَّ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: يَا عَلِيُّ! اصْنَعْ لِأَهْلِكَ طَعَاماً فَاضِلًا. ثُمَّ قَالَ{{صل}}: مِنْ عِنْدِنَا اللَّحْمُ وَ الْخُبْزُ وَ عَلَيْكَ التَّمْرُ وَ السَّمْنُ. فَاشْتَرَيْتُ تَمْراً وَ سَمْناً فَحَسَرَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} عَنْ ذِرَاعِهِ وَ جَعَلَ يَشْدَخُ التَّمْرَ فِي السَّمْنِ حَتَّى اتَّخَذَهُ حَيْساً وَ بَعَثَ إِلَيْنَا كَبْشاً سَمِيناً فَذُبِحَ وَ خُبِزَ لَنَا خُبْزٌ كَثِيرٌ. ثُمَّ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: ادْعُ مَنْ أَحْبَبْتَ فَأَتَيْتُ الْمَسْجِدَ وَ هُوَ مُشْحَنٌ بِالصَّحَابَةِ. فَأُحْيِيتُ [فَحَيِيتُ‏] أَنْ أُشْخِصَ قَوْماً وَ أَدَعَ قَوْماً ثُمَّ صَعِدْتُ عَلَى رَبْوَةٍ هُنَاكَ وَ نَادَيْتُ أَجِيبُوا إِلَى وَلِيمَةِ فَاطِمَةَ{{س}} فَأَقْبَلَ النَّاسُ أَرْسَالًا فَاسْتَحْيَيْتُ مِنْ كَثْرَةِ النَّاسِ وَ قِلَّةِ الطَّعَامِ فَعَلِمَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} مَا تَدَاخَلَنِي فَقَالَ: يَا عَلِيُّ! إِنِّي سَأَدْعُو اللَّهَ بِالْبَرَكَةِ. قَالَ عَلِيٌّ{{ع}}: فَأَكَلَ الْقَوْمُ عَنْ آخِرِهِمْ طَعَامِي وَ شَرِبُوا شَرَابِي وَ دَعَوْا لِي بِالْبَرَكَةِ وَ صَدَرُوا وَ هُمْ أَكْثَرُ مِنْ أَرْبَعَةِ آلَافِ رَجُلٍ وَ لَمْ يَنْقُصْ مِنَ الطَّعَامِ شَيْ‏ءٌ...}} (ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، الامالی، ص۴٢؛ محمدباقر مجلسی، بحارالأنوار، ج۴٣، ص٩۴ و ٩۶).</ref>.<ref>[[اسدالله طوسی\|طوسی، اسدالله]]، [[همسران شایسته (کتاب)\|همسران شایسته]]، ص ۲۰۶.</ref>

	باید بهوش بود این امر پسندیده که [[شرع]] [[مقدس]] و [[سیره رسول خدا]] و [[اهل‌بیت]]{{عم}} بر آن بسیار تأکید کرده‌اند و همه عقلا و [[خردمندان]] عالم بر آن صحه گذارده‌اند دستخوش آلوده گی و [[انحراف]] نشود؛ یعنی آن را از حرام‌خوری، [[اسراف]]، [[تبذیر]]، خرج‌های غیر ضروری، هنگفت و سنگین، چشم‌وهم‌چشمی‌ها و... به دور داشت. متأسفانه در [[روزگار]] ما همین رفتارهای نادرست از موانع بزرگ [[ازدواج]] [[جوانان]] به شمار می‌آیند. بسیاری از جوانان که [[زمان]] ازدواجشان فرارسیده با این [[مشکلات]] و دغدغه‌ها درگیرند و دست و پنجه نرم می‌کنند؛ تا آنجا که [[جامعه]] به بالا رفتن سن ازدواج دچار شده است<ref>[[اسدالله طوسی\|طوسی، اسدالله]]، [[همسران شایسته (کتاب)\|همسران شایسته]]، ص ۲۰۶.</ref>.

	== جهیزیه ==		== جهیزیه ==

Bahmani در ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۹

2025-12-15T06:59:01Z

نمایش تغییرات

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = عروسی | عنوان مدخل = عروسی | مداخل مرتبط = عروسی در معارف و سیره معصوم | پرسش مرتبط = }} == مراسم ازدواج == ازدواج کاری پسندیده و رویدادی مهم در زندگی انسان است. به همین دلیل لازم است که انسان به اصل ازدواج و شیوه بر...» ایجاد کرد

2025-12-15T06:57:13Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = عروسی | عنوان مدخل = عروسی | مداخل مرتبط = عروسی در معارف و سیره معصوم | پرسش مرتبط = }} == مراسم ازدواج == ازدواج کاری پسندیده و رویدادی مهم در زندگی انسان است. به همین دلیل لازم است که انسان به اصل ازدواج و شیوه بر...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات