عزل معاویه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-02-12T13:39:29Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۹
خط ۴۸:		خط ۴۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~عزل~~ معاویه]]		[[رده:معاویه]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:11:07Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:38:28Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۰۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = عزل معاویه		\| موضوع مرتبط = عزل معاویه
خط ۵۰:		خط ۴۹:

	[[رده:عزل معاویه]]		[[رده:عزل معاویه]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Jaafari در ‏۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۲۵

2022-05-05T05:25:48Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 ==مقدمه==
 [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} که در همه لحظه‌های [[زندگی فردی]] و [[اجتماعی]]، چیزی جز [[حق]] را نمی‌خواست و بر طریقی جز حق نبود، [[تصمیم]] گرفت که معاویه را از کار برکنار کند. برخی از بزرگان [[عرب]] و آگاهان [[سیاسی]] که از تصمیم حضرت{{ع}} مطلع شده بودند به نزد وی شتافتند و به [[پندار]] خویش، [[امام]] را [[نصیحت]] می‌کردند که از این کار خود دست بردارد. اما علی{{ع}} در تصمیم خود، [[قاطع]] و مصمم بود. عبدالفتاح عبدالمقصود می‌نویسد:
@@ خط ۳۲: / خط ۴۰: @@
 این برخورد معاویه با امام [[مسلمین]]{{ع}} همان چیزی بود که حضرت به آن خبر داده بود و می‌دانست معاویه را حتی برای یک لحظه نباید [[تحمل]] نموده و هر چه سریع باید او را به طور آشکار و صریح [[عزل]] نماید و [[حضرت]] این کار را کرد و [[معاویه]] را عزل نمود.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)|تجلی امامت]] ص ۲۶۴.</ref>

Wasity: صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== امیرالمؤمنین{{ع}} که در همه لحظه‌های زندگی فردی و اجتماعی، چیزی جز حق را نمی‌خواست و بر طریقی جز حق نبود، تصمیم گرفت که معاویه را از کار برکنار کند. برخی از بزرگان عرب و آگاهان سیاسی که از تصمیم حضرت{{ع}} مطلع شده بودند به...» ایجاد کرد

2022-05-03T14:28:36Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== امیرالمؤمنین{{ع}} که در همه لحظه‌های زندگی فردی و اجتماعی، چیزی جز حق را نمی‌خواست و بر طریقی جز حق نبود، تصمیم گرفت که معاویه را از کار برکنار کند. برخی از بزرگان عرب و آگاهان سیاسی که از تصمیم حضرت{{ع}} مطلع شده بودند به...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==مقدمه==
[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} که در همه لحظه‌های [[زندگی فردی]] و [[اجتماعی]]، چیزی جز [[حق]] را نمی‌خواست و بر طریقی جز حق نبود، [[تصمیم]] گرفت که معاویه را از کار برکنار کند. برخی از بزرگان [[عرب]] و آگاهان [[سیاسی]] که از تصمیم حضرت{{ع}} مطلع شده بودند به نزد وی شتافتند و به [[پندار]] خویش، [[امام]] را [[نصیحت]] می‌کردند که از این کار خود دست بردارد. اما علی{{ع}} در تصمیم خود، [[قاطع]] و مصمم بود. عبدالفتاح عبدالمقصود می‌نویسد:
[[مغیرة بن شعبه]] نزد امام علی{{ع}} رفت و با [[تملق]] و چرب زبانی گفت: نصیحت‌ها ارزان است و تو از همه مردم [[برتری]]. نظر امروز، امور فردا را به دست می‌دهد، آنچه هم امروز از دست برود باعث از دست رفتن چیزهایی در فرداست.

آن گاه لحظه‌ای [[سکوت]] کرد تا [[میزان]] تأثیر گفتارش را ببیند، همین که دید علی{{ع}} به آرامی گوش می‌دهد، سخن از سر گرفت: من به تو نصیحت می‌کنم که [[کارگزاران]] [[عثمان]] را در جای خود ابقا کنی، [[معاویه]] را در کار خود بگمار، [[ابن عامر]] را هم ابقا کن، دیگر کارگزاران را هم در جای خودشان باقی بگذار. آنان با تو [[بیعت]] می‌کنند، [[کشور]] را آرام می‌سازند و [[مردم]] را ساکت می‌گردانند.

[[امام]]{{ع}} فرمود: به [[خدا]] قسم، اگر ساعتی از [[روز]] باشد در اجرای نظرم تلاش به [[خرج]] می‌دهم نه آنان را که گفتی [[والی]] می‌کنم و نه امثال آنان را به [[ولایت]] می‌گمارم.
[[مغیره]] گفت: پس بر ایشان [[نامه]] بنویس و آنان را در [[مقام]] خودشان تثبیت کن، همین که بیعت آنان و [[اطاعت]] [[سپاهیان]] به تو رسید، یا آنان را عوض کن و یا باقی بگذار.
[[حضرت]] فرمود: در دینم [[نیرنگ]] وارد مکن و در کارم [[پستی]] روا مدار.

ولی باز هم مغیره [[ناامید]] نمی‌شود بلکه می‌پندارد [[قادر]] است به هر شکلی شده مقداری از خواسته‌هایش را [[اجرا]] کند لذا گفت: پس اگر از این کار [[امتناع]] داری هر که را خواستی [[عزل]] کن اما فقط معاویه را باقی گذار؛ زیرا معاویه گستاخ است و [[اهل شام]] از او [[حرف شنوی]] دارند. تو هم در تثبیت او بهانه داری؛ زیرا [[عمر بن خطاب]] او را والی آنجا کرده است.

حضرت فرمود: به خدا قسم، معاویه را دو روز هم برنمی‌گمارم.
وقتی که مغیره در گفتگوهایش [[شکست]] خورد از آنجا بیرون رفت. یک شب بیشتر نگذشته بود که بار دیگر به خدمت امام رسید و از گفته‌های دیروزش معذرت خواست و گفت که عقیده‌ام در مورد تثبیت [[والیان]] عثمان، نادرست بوده است<ref>عباس محمود عقاد، عبقریة الامام علی{{ع}}، ص۱۲۲.</ref>.

البته [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} در عزل معاویه همان روشی را برگزید که در برکناری سایر کارگزاران عثمان مثل [[اشعث بن قیس]] و [[جریر بن عبدالله بجلی]] [[برگزیده]] است، یعنی ابتدا نامه‌ای به [[کارگزاری]] که قصد برکناری او را داشت می‌نوشت که از مردم بیعت بگیرند و بعد از او می‌خواست که به مرکز [[حکومت اسلامی]] یعنی [[شهر مدینه]] بیاید که بازگشت او نشانه [[تسلیم]] بودن او در [[اطاعت]] از [[خلیفه مسلمین]]، و [[بیعت مردم]] [[نشانه]] [[وفاداری]] [[مردم]] آن منطقه نسبت به [[امام]] بود.

لذا همین روش را امام{{ع}} با [[معاویه]] عمل کرد و در ابتدا به او چنین نوشت:
{{متن حدیث|اما بعد، فَإِنَّ النَّاسَ قَد قَتَلُوا عُثمانَ عَن غَيرِ مشورَةٍ مِنِّي‌، وَبَايَعُونِي عَنْ مشوره منهم...}}

مردم بدون [[مشورت]] با من، [[عثمان]] را کشتند، اما با مشورت با هم و با [[اجتماع]]، با من [[بیعت]] کردند، پس همین که نامه‌ام به تو رسید، از مردم برای من بیعت گرفته و بزرگان [[شام]] را نزد من بفرست.

[[حضرت]] [[نامه]] را توسط سبره جهنی (و بقول [[بلاذری]] توسط [[منصور بن مخرمه]]) برای معاویه فرستاد. اما معاویه بدون هیچ پاسخی فرستاده امام را باز گرداند<ref>شرح ابن ابی الحدید، ج۱، ص۲۳۱؛ نهج السعاده، ج۴، ص۱۷.</ref>.

طبق نقل [[نهج البلاغه]]، حضرت به معاویه چنین نوشت:
{{متن حدیث|فَبَايِعْ مَنْ قِبَلَكَ وَ أَقْبِلْ إِلَيَ فِي وَفْدٍ مِنْ أَصْحَابِكَ وَ السَّلَامُ}}
«ای معاویه برای من از کسانی که در شام هستند بیعت بگیر و با گروهی از یارانت نزد من بیا»<ref>نهج البلاغه، نامه ۷۵.</ref>.

اما معاویه حاضر نشد پاسخ [[نامه امام]]{{ع}} را بدهد و سه ماهی [[صبر]] کرد و دو نفر یکی از [[بنی عبس]] و دیگری از [[بنی رواحه]] را با یک طومار مهر کرد که روی آن نوشته بود «از معاویه به علی» به [[مدینه]] اعزام کرد.
وقتی طومار معاویه به حضرت داده شد، امام{{ع}} مهر آن را [[شکست]] اما در آن نوشته‌ای نیافت، بعد به آورنده طومار فرمود: چه خبر؟
گفت: من از شام بیرون نیامدم جز آنکه به غیر از [[قصاص]] [[خون عثمان]] به چیز دیگری [[راضی]] نمی‌شدند<ref>برای شرح بیشتر رجوع شود به سیمای کارگزاران علی{{ع}}، ج۱، ص۶۵.</ref>.

این برخورد معاویه با امام [[مسلمین]]{{ع}} همان چیزی بود که حضرت به آن خبر داده بود و می‌دانست معاویه را حتی برای یک لحظه نباید [[تحمل]] نموده و هر چه سریع باید او را به طور آشکار و صریح [[عزل]] نماید و [[حضرت]] این کار را کرد و [[معاویه]] را عزل نمود.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)|تجلی امامت]] ص ۲۶۴.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۱
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} که در همه لحظه‌های [[زندگی فردی]] و [[اجتماعی]]، چیزی جز [[حق]] را نمی‌خواست و بر طریقی جز حق نبود، [[تصمیم]] گرفت که معاویه را از کار برکنار کند. برخی از بزرگان [[عرب]] و آگاهان [[سیاسی]] که از تصمیم حضرت{{ع}} مطلع شده بودند به نزد وی شتافتند و به [[پندار]] خویش، [[امام]] را [[نصیحت]] می‌کردند که از این کار خود دست بردارد. اما علی{{ع}} در تصمیم خود، [[قاطع]] و مصمم بود. عبدالفتاح عبدالمقصود می‌نویسد:		[[امیرالمؤمنین]] {{ع}} که در همه لحظه‌های [[زندگی فردی]] و [[اجتماعی]]، چیزی جز [[حق]] را نمی‌خواست و بر طریقی جز حق نبود، [[تصمیم]] گرفت که معاویه را از کار برکنار کند. برخی از بزرگان [[عرب]] و آگاهان [[سیاسی]] که از تصمیم حضرت {{ع}} مطلع شده بودند به نزد وی شتافتند و به [[پندار]] خویش، [[امام]] را [[نصیحت]] می‌کردند که از این کار خود دست بردارد. اما علی {{ع}} در تصمیم خود، [[قاطع]] و مصمم بود. عبدالفتاح عبدالمقصود می‌نویسد:
	[[مغیرة بن شعبه]] نزد امام علی{{ع}} رفت و با [[تملق]] و چرب زبانی گفت: نصیحت‌ها ارزان است و تو از همه مردم [[برتری]]. نظر امروز، امور فردا را به دست می‌دهد، آنچه هم امروز از دست برود باعث از دست رفتن چیزهایی در فرداست.		[[مغیرة بن شعبه]] نزد امام علی {{ع}} رفت و با [[تملق]] و چرب زبانی گفت: نصیحت‌ها ارزان است و تو از همه مردم [[برتری]]. نظر امروز، امور فردا را به دست می‌دهد، آنچه هم امروز از دست برود باعث از دست رفتن چیزهایی در فرداست.

	آن گاه لحظه‌ای [[سکوت]] کرد تا [[میزان]] تأثیر گفتارش را ببیند، همین که دید علی{{ع}} به آرامی گوش می‌دهد، سخن از سر گرفت: من به تو نصیحت می‌کنم که [[کارگزاران]] [[عثمان]] را در جای خود ابقا کنی، [[معاویه]] را در کار خود بگمار، [[ابن عامر]] را هم ابقا کن، دیگر کارگزاران را هم در جای خودشان باقی بگذار. آنان با تو [[بیعت]] می‌کنند، [[کشور]] را آرام می‌سازند و [[مردم]] را ساکت می‌گردانند.		آن گاه لحظه‌ای [[سکوت]] کرد تا [[میزان]] تأثیر گفتارش را ببیند، همین که دید علی {{ع}} به آرامی گوش می‌دهد، سخن از سر گرفت: من به تو نصیحت می‌کنم که [[کارگزاران]] [[عثمان]] را در جای خود ابقا کنی، [[معاویه]] را در کار خود بگمار، [[ابن عامر]] را هم ابقا کن، دیگر کارگزاران را هم در جای خودشان باقی بگذار. آنان با تو [[بیعت]] می‌کنند، [[کشور]] را آرام می‌سازند و [[مردم]] را ساکت می‌گردانند.

	[[امام]]{{ع}} فرمود: به [[خدا]] قسم، اگر ساعتی از [[روز]] باشد در اجرای نظرم تلاش به [[خرج]] می‌دهم نه آنان را که گفتی [[والی]] می‌کنم و نه امثال آنان را به [[ولایت]] می‌گمارم.		[[امام]] {{ع}} فرمود: به [[خدا]] قسم، اگر ساعتی از [[روز]] باشد در اجرای نظرم تلاش به [[خرج]] می‌دهم نه آنان را که گفتی [[والی]] می‌کنم و نه امثال آنان را به [[ولایت]] می‌گمارم.
	[[مغیره]] گفت: پس بر ایشان [[نامه]] بنویس و آنان را در [[مقام]] خودشان تثبیت کن، همین که بیعت آنان و [[اطاعت]] [[سپاهیان]] به تو رسید، یا آنان را عوض کن و یا باقی بگذار.		[[مغیره]] گفت: پس بر ایشان [[نامه]] بنویس و آنان را در [[مقام]] خودشان تثبیت کن، همین که بیعت آنان و [[اطاعت]] [[سپاهیان]] به تو رسید، یا آنان را عوض کن و یا باقی بگذار.
	[[حضرت]] فرمود: در دینم [[نیرنگ]] وارد مکن و در کارم [[پستی]] روا مدار.		[[حضرت]] فرمود: در دینم [[نیرنگ]] وارد مکن و در کارم [[پستی]] روا مدار.
خط ۱۹:		خط ۱۹:

	حضرت فرمود: به خدا قسم، معاویه را دو روز هم برنمی‌گمارم.		حضرت فرمود: به خدا قسم، معاویه را دو روز هم برنمی‌گمارم.
	وقتی که مغیره در گفتگوهایش [[شکست]] خورد از آنجا بیرون رفت. یک شب بیشتر نگذشته بود که بار دیگر به خدمت امام رسید و از گفته‌های دیروزش معذرت خواست و گفت که عقیده‌ام در مورد تثبیت [[والیان]] عثمان، نادرست بوده است<ref>عباس محمود عقاد، عبقریة الامام علی{{ع}}، ص۱۲۲.</ref>.		وقتی که مغیره در گفتگوهایش [[شکست]] خورد از آنجا بیرون رفت. یک شب بیشتر نگذشته بود که بار دیگر به خدمت امام رسید و از گفته‌های دیروزش معذرت خواست و گفت که عقیده‌ام در مورد تثبیت [[والیان]] عثمان، نادرست بوده است<ref>عباس محمود عقاد، عبقریة الامام علی {{ع}}، ص۱۲۲.</ref>.

	البته [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} در عزل معاویه همان روشی را برگزید که در برکناری سایر کارگزاران عثمان مثل [[اشعث بن قیس]] و [[جریر بن عبدالله بجلی]] [[برگزیده]] است، یعنی ابتدا نامه‌ای به [[کارگزاری]] که قصد برکناری او را داشت می‌نوشت که از مردم بیعت بگیرند و بعد از او می‌خواست که به مرکز [[حکومت اسلامی]] یعنی [[شهر مدینه]] بیاید که بازگشت او نشانه [[تسلیم]] بودن او در [[اطاعت]] از [[خلیفه مسلمین]]، و [[بیعت مردم]] [[نشانه]] [[وفاداری]] [[مردم]] آن منطقه نسبت به [[امام]] بود.		البته [[امیرمؤمنان علی]] {{ع}} در عزل معاویه همان روشی را برگزید که در برکناری سایر کارگزاران عثمان مثل [[اشعث بن قیس]] و [[جریر بن عبدالله بجلی]] [[برگزیده]] است، یعنی ابتدا نامه‌ای به [[کارگزاری]] که قصد برکناری او را داشت می‌نوشت که از مردم بیعت بگیرند و بعد از او می‌خواست که به مرکز [[حکومت اسلامی]] یعنی [[شهر مدینه]] بیاید که بازگشت او نشانه [[تسلیم]] بودن او در [[اطاعت]] از [[خلیفه مسلمین]]، و [[بیعت مردم]] [[نشانه]] [[وفاداری]] [[مردم]] آن منطقه نسبت به [[امام]] بود.

	لذا همین روش را امام{{ع}} با [[معاویه]] عمل کرد و در ابتدا به او چنین نوشت:		لذا همین روش را امام {{ع}} با [[معاویه]] عمل کرد و در ابتدا به او چنین نوشت:
	{{متن حدیث\|اما بعد، فَإِنَّ النَّاسَ قَد قَتَلُوا عُثمانَ عَن غَيرِ مشورَةٍ مِنِّي‌، وَبَايَعُونِي عَنْ مشوره منهم...}}		{{متن حدیث\|اما بعد، فَإِنَّ النَّاسَ قَد قَتَلُوا عُثمانَ عَن غَيرِ مشورَةٍ مِنِّي‌، وَبَايَعُونِي عَنْ مشوره منهم...}}

خط ۳۴:		خط ۳۴:
	«ای معاویه برای من از کسانی که در شام هستند بیعت بگیر و با گروهی از یارانت نزد من بیا»<ref>نهج البلاغه، نامه ۷۵.</ref>.		«ای معاویه برای من از کسانی که در شام هستند بیعت بگیر و با گروهی از یارانت نزد من بیا»<ref>نهج البلاغه، نامه ۷۵.</ref>.

	اما معاویه حاضر نشد پاسخ [[نامه امام]]{{ع}} را بدهد و سه ماهی [[صبر]] کرد و دو نفر یکی از [[بنی عبس]] و دیگری از [[بنی رواحه]] را با یک طومار مهر کرد که روی آن نوشته بود «از معاویه به علی» به [[مدینه]] اعزام کرد.		اما معاویه حاضر نشد پاسخ [[نامه امام]] {{ع}} را بدهد و سه ماهی [[صبر]] کرد و دو نفر یکی از [[بنی عبس]] و دیگری از [[بنی رواحه]] را با یک طومار مهر کرد که روی آن نوشته بود «از معاویه به علی» به [[مدینه]] اعزام کرد.
	وقتی طومار معاویه به حضرت داده شد، امام{{ع}} مهر آن را [[شکست]] اما در آن نوشته‌ای نیافت، بعد به آورنده طومار فرمود: چه خبر؟		وقتی طومار معاویه به حضرت داده شد، امام {{ع}} مهر آن را [[شکست]] اما در آن نوشته‌ای نیافت، بعد به آورنده طومار فرمود: چه خبر؟
	گفت: من از شام بیرون نیامدم جز آنکه به غیر از [[قصاص]] [[خون عثمان]] به چیز دیگری [[راضی]] نمی‌شدند<ref>برای شرح بیشتر رجوع شود به سیمای کارگزاران علی{{ع}}، ج۱، ص۶۵.</ref>.		گفت: من از شام بیرون نیامدم جز آنکه به غیر از [[قصاص]] [[خون عثمان]] به چیز دیگری [[راضی]] نمی‌شدند<ref>برای شرح بیشتر رجوع شود به سیمای کارگزاران علی {{ع}}، ج۱، ص۶۵.</ref>.

	این برخورد معاویه با امام [[مسلمین]]{{ع}} همان چیزی بود که حضرت به آن خبر داده بود و می‌دانست معاویه را حتی برای یک لحظه نباید [[تحمل]] نموده و هر چه سریع باید او را به طور آشکار و صریح [[عزل]] نماید و [[حضرت]] این کار را کرد و [[معاویه]] را عزل نمود.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)\|تجلی امامت]] ص ۲۶۴.</ref>		این برخورد معاویه با امام [[مسلمین]] {{ع}} همان چیزی بود که حضرت به آن خبر داده بود و می‌دانست معاویه را حتی برای یک لحظه نباید [[تحمل]] نموده و هر چه سریع باید او را به طور آشکار و صریح [[عزل]] نماید و [[حضرت]] این کار را کرد و [[معاویه]] را عزل نمود.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)\|تجلی امامت]] ص ۲۶۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==