عصمت امام در حدیث - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مجموعۀ سوم: روایات با مضمون تنزیل جانشینی اهل بیت به منزله پیامبر */

2025-10-05T04:43:08Z

مجموعۀ سوم: روایات با مضمون تنزیل جانشینی اهل بیت به منزله پیامبر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۳
خط ۲۸۰:		خط ۲۸۰:
	۱. [[کلینی]] به سند صحیح [[روایت]] می‌کند: {{متن حدیث\|عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} يَقُولُ: الْأَئِمَّةُ بِمَنْزِلَةِ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} إِلَّا أَنَّهُمْ لَيْسُوا بِأَنْبِيَاءَ وَ لَا يَحِلُّ لَهُمْ مِنَ النِّسَاءِ مَا يَحِلُّ لِلنَّبِيِّ{{صل}} فَأَمَّا مَا خَلَا ذَلِكَ فَهُمْ فِيهِ بِمَنْزِلَةِ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}}}<ref>کافی، ج۱، ص۲۷۰.</ref>؛ از [[محمد بن مسلم]] نقل است که گفت: از [[امام صادق]]{{ع}} شنیدم که می‌فرمود: [[امامان]]{{عم}} همانند پیامبر خدایند جز اینکه پیامبر نیستند و [[زنان]] برایشان به آن اندازه که برای [[پیامبر خدا]]{{صل}} [[حلال]] بود، حلال نیست، و در غیر اینها همانند پیامبر خدا{{صل}} هستند.		۱. [[کلینی]] به سند صحیح [[روایت]] می‌کند: {{متن حدیث\|عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} يَقُولُ: الْأَئِمَّةُ بِمَنْزِلَةِ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} إِلَّا أَنَّهُمْ لَيْسُوا بِأَنْبِيَاءَ وَ لَا يَحِلُّ لَهُمْ مِنَ النِّسَاءِ مَا يَحِلُّ لِلنَّبِيِّ{{صل}} فَأَمَّا مَا خَلَا ذَلِكَ فَهُمْ فِيهِ بِمَنْزِلَةِ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}}}<ref>کافی، ج۱، ص۲۷۰.</ref>؛ از [[محمد بن مسلم]] نقل است که گفت: از [[امام صادق]]{{ع}} شنیدم که می‌فرمود: [[امامان]]{{عم}} همانند پیامبر خدایند جز اینکه پیامبر نیستند و [[زنان]] برایشان به آن اندازه که برای [[پیامبر خدا]]{{صل}} [[حلال]] بود، حلال نیست، و در غیر اینها همانند پیامبر خدا{{صل}} هستند.

	باتوجه به اینکه [[عصمت پیامبر]]، مورد اتفاق بین [[مسلمین]] است و آیات کریمۀ قرآنی؛ نظیر {{متن قرآن\|مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ}}<ref>«هر که از پیامبر فرمانبرداری کند بی‌گمان از خداوند فرمان برده است» سوره نساء، آیه ۸۰.</ref> و {{متن قرآن\|وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا}}<ref>«و آنچه پیامبر به شما می‌دهد بگیرید و از آنچه شما را از آن باز می‌دارد دست بکشید» سوره حشر، آیه ۷.</ref> و {{متن [[قرآن]]\|وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى}}<ref>«و از سر هوا و هوس سخن نمی‌گوید * آن (قرآن) جز وحیی نیست که بر او وحی می‌شود» سوره نجم، آیه ۳-۴.</ref> و غیر آنها به طور صریح بر [[عصمت پیامبر]] دلالت دارند، اشتراک [[ائمۀ اطهار]]{{عم}} با [[رسول خدا]]{{صل}} در منازل و [[مقامات]] او به استثنای [[نبوت]] و [[احکام]] [[خاصه]] بر [[عصمت امامان]] به همان نوع عصمتی که در رسول خدا{{صل}} بوده است دلالت دارد.		باتوجه به اینکه [[عصمت پیامبر]]، مورد اتفاق بین [[مسلمین]] است و آیات کریمۀ قرآنی؛ نظیر {{متن قرآن\|مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ}}<ref>«هر که از پیامبر فرمانبرداری کند بی‌گمان از خداوند فرمان برده است» سوره نساء، آیه ۸۰.</ref> و {{متن قرآن\|وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا}}<ref>«و آنچه پیامبر به شما می‌دهد بگیرید و از آنچه شما را از آن باز می‌دارد دست بکشید» سوره حشر، آیه ۷.</ref> و {{متن قرآن\|وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى}}<ref>«و از سر هوا و هوس سخن نمی‌گوید * آن (قرآن) جز وحیی نیست که بر او وحی می‌شود» سوره نجم، آیه ۳-۴.</ref> و غیر آنها به طور صریح بر [[عصمت پیامبر]] دلالت دارند، اشتراک [[ائمۀ اطهار]]{{عم}} با [[رسول خدا]]{{صل}} در منازل و [[مقامات]] او به استثنای [[نبوت]] و [[احکام]] [[خاصه]] بر [[عصمت امامان]] به همان نوع عصمتی که در رسول خدا{{صل}} بوده است دلالت دارد.

	۲. [[کلینی]] به سندش از [[ابن اشیم]] [[روایت]] می‌کند: {{متن حدیث\|قَالَ: - بَعْدَ كَلَامٍ يَنْقُلُهُ عَنِ الصَّادِقِ{{ع}} - فَقَالَ لِي: يَا ابْنَ أَشْيَمَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فَوَّضَ إِلَى سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ فَقَالَ: {{متن قرآن\|هَذَا عَطَاؤُنَا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ}}‏ وَ فَوَّضَ إِلَى نَبِيِّهِ{{صل}} فَقَالَ: {{متن قرآن\|مَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا}} فَمَا فَوَّضَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} فَقَدْ فَوَّضَهُ إِلَيْنَا}}<ref>کافی، ج۱، ص۲۶۶.</ref>؛ گفت: - بعد از نقل سخنی از [[امام صادق]]{{ع}} - سپس به من فرمود: ای پسر أشیم، به [[یقین]] [[خدا]] اختیاراتی به [[سلیمان بن داوود]] داد و فرمود: «(و به او گفتیم:) این عطای ماست؛ به هرکس می‌خواهی (و صلاح می‌بینی) بی‌حساب ببخش، و از هرکس می‌خواهی امساک کن»، و اختیاراتی هم به پیامبرش{{صل}} داد و فرمود: «آنچه را [[پیامبر]] برای شما آورده بگیرید (و [[اطاعت]] کنید)، و از آنچه شما را [[نهی]] کرده خودداری نمایید» پس آن اختیاراتی که به [[پیامبر خدا]]{{صل}} داده به یقین به ما نیز داده است.		۲. [[کلینی]] به سندش از [[ابن اشیم]] [[روایت]] می‌کند: {{متن حدیث\|قَالَ: - بَعْدَ كَلَامٍ يَنْقُلُهُ عَنِ الصَّادِقِ{{ع}} - فَقَالَ لِي: يَا ابْنَ أَشْيَمَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فَوَّضَ إِلَى سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ فَقَالَ: {{متن قرآن\|هَذَا عَطَاؤُنَا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ}}‏ وَ فَوَّضَ إِلَى نَبِيِّهِ{{صل}} فَقَالَ: {{متن قرآن\|مَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا}} فَمَا فَوَّضَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} فَقَدْ فَوَّضَهُ إِلَيْنَا}}<ref>کافی، ج۱، ص۲۶۶.</ref>؛ گفت: - بعد از نقل سخنی از [[امام صادق]]{{ع}} - سپس به من فرمود: ای پسر أشیم، به [[یقین]] [[خدا]] اختیاراتی به [[سلیمان بن داوود]] داد و فرمود: «(و به او گفتیم:) این عطای ماست؛ به هرکس می‌خواهی (و صلاح می‌بینی) بی‌حساب ببخش، و از هرکس می‌خواهی امساک کن»، و اختیاراتی هم به پیامبرش{{صل}} داد و فرمود: «آنچه را [[پیامبر]] برای شما آورده بگیرید (و [[اطاعت]] کنید)، و از آنچه شما را [[نهی]] کرده خودداری نمایید» پس آن اختیاراتی که به [[پیامبر خدا]]{{صل}} داده به یقین به ما نیز داده است.

Bahmani: /* مجموعۀ سوم: روایات با مضمون تنزیل جانشینی اهل بیت به منزله پیامبر */

2025-10-05T04:41:25Z

مجموعۀ سوم: روایات با مضمون تنزیل جانشینی اهل بیت به منزله پیامبر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۱
خط ۳۰۱:		خط ۳۰۱:
	[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: نه، به [[خدا]] [[سوگند]]، خدا به هیچ‌کس از آفریدگانش جز [[پیامبر خدا]]{{صل}} و [[امامان]]{{عم}} اختیاراتی نداده است، پس در کتابش فرمود: «ما این کتاب را بحق بر تو نازل کردیم؛ تا به آنچه [[خداوند]] به تو آموخته، در میان [[مردم]] [[قضاوت]] کنی» و این [[آیه]] دربارۀ [[اوصیا]] هم جاری است.		[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: نه، به [[خدا]] [[سوگند]]، خدا به هیچ‌کس از آفریدگانش جز [[پیامبر خدا]]{{صل}} و [[امامان]]{{عم}} اختیاراتی نداده است، پس در کتابش فرمود: «ما این کتاب را بحق بر تو نازل کردیم؛ تا به آنچه [[خداوند]] به تو آموخته، در میان [[مردم]] [[قضاوت]] کنی» و این [[آیه]] دربارۀ [[اوصیا]] هم جاری است.

	[[تفویض]] در اینجا به معنای تفویض اختیار [[امر و نهی]] است، این تفویض به معنای عدم انفکاک امر و نهی [[رسول الله]] و امامان از [[اهل‌بیت]]{{عم}} از امر و نهی [[الهی]] است که به معنای [[عصمت]] تام ~~آنها است~~<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۵ (کتاب)\|فقه نظام سیاسی اسلام ج۵]]، ص ۲۶۰.</ref>.		[[تفویض]] در اینجا به معنای تفویض اختیار [[امر و نهی]] است، این تفویض به معنای عدم انفکاک امر و نهی [[رسول الله]] و امامان از [[اهل‌بیت]]{{عم}} از امر و نهی [[الهی]] است که به معنای [[عصمت]] تام آنهاست<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۵ (کتاب)\|فقه نظام سیاسی اسلام ج۵]]، ص ۲۶۰.</ref>.

	== پاسخ به شبهات ==		== پاسخ به شبهات ==

Bahmani: /* منابع */

2025-10-04T10:20:57Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۰
خط ۸۴۳:		خط ۸۴۳:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
			# [[پرونده:IM010719.jpg\|22px]] [[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۵ (کتاب)\|فقه نظام سیاسی اسلام ج۵''']]
	# [[پرونده:426310763.jpg\|22px]] [[عبدالحسین خسروپناه\|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی ج۲ (کتاب)\|'''کلام نوین اسلامی''']]		# [[پرونده:426310763.jpg\|22px]] [[عبدالحسین خسروپناه\|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی ج۲ (کتاب)\|'''کلام نوین اسلامی''']]
	# [[پرونده:1379713.jpg\|22px]] [[رضا محمدی\|محمدی، رضا]]، [[عصمت در قرآن (کتاب)\|'''عصمت در قرآن''']]		# [[پرونده:1379713.jpg\|22px]] [[رضا محمدی\|محمدی، رضا]]، [[عصمت در قرآن (کتاب)\|'''عصمت در قرآن''']]

Bahmani: /* پاسخ به شبهات */

2025-10-04T10:20:21Z

پاسخ به شبهات

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۱

2025-04-07T10:11:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۴۱
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = عصمت امام		\| موضوع مرتبط = عصمت امام
	\| عنوان مدخل = عصمت امام		\| عنوان مدخل = عصمت امام
	\| مداخل مرتبط = [[عصمت امام در قرآن]] - [[عصمت امام در حدیث]] - [[عصمت امام در کلام اسلامی]] - [[عصمت امام در تاریخ اسلامی]] - [[عصمت امام در معارف و سیره امام حسن]] - [[عصمت امام در معارف و سیره حسینی]] - [[عصمت امام در معارف و سیره سجادی]] - [[عصمت امام در معارف و سیره امام باقر]] - [[عصمت امام در معارف و سیره امام صادق]] - [[عصمت امام در معارف و سیره امام کاظم]] - [[عصمت امام در معارف و سیره رضوی]] - [[عصمت امام در معارف مهدویت]] - [[عصمت امام در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[عصمت امام از دیدگاه اهل سنت]]		\| مداخل مرتبط = [[عصمت امام در قرآن]] - [[عصمت امام در تفسیر و علوم قرآنی]] - [[عصمت امام در حدیث]] - [[عصمت امام در کلام اسلامی]] - [[عصمت امام در تاریخ اسلامی]] - [[عصمت امام در معارف و سیره امام حسن]] - [[عصمت امام در معارف و سیره حسینی]] - [[عصمت امام در معارف و سیره سجادی]] - [[عصمت امام در معارف و سیره امام باقر]] - [[عصمت امام در معارف و سیره امام صادق]] - [[عصمت امام در معارف و سیره امام کاظم]] - [[عصمت امام در معارف و سیره رضوی]] - [[عصمت امام در معارف مهدویت]] - [[عصمت امام در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[عصمت امام از دیدگاه اهل سنت]]
	\| پرسش مرتبط = عصمت (پرسش)		\| پرسش مرتبط = عصمت (پرسش)
	}}		}}

Bahmani: /* پاسخ به شبهات وهابیان */

2024-09-08T08:36:09Z

پاسخ به شبهات وهابیان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۶
خط ۲۰۳:		خط ۲۰۳:
	# بیاناتی از [[امام]] [[موسی کاظم]] {{ع}} نیز وجود دارد که به وضوح موضوع عصمت [[ائمه اهل بیت]] {{ع}} در آنها مورد اشاره قرار گرفته است. برای مثال در [[حدیثی]] منقول از آن حضرت می‌‌خوانیم: "کسی که از ما [[اهل بیت]]، امام می‌‌شود، جز شخص معصوم نیست، عصمت امری نیست که در ظاهر فرد باشد و به وسیله آن شناخته شود. از این رو معصوم باید تعیین شود"<ref>{{متن حدیث\|الإمامُ مِنّا لا یَکونُ إلاّ مَعصوما، و لَیسَتِ العِصمَةُ فی ظاهِرِ الخِلقَةِ فیُعرَفَ بِها و لِذلکَ لا یَکونُ إلاّ مَنصوصا}}؛ شیخ صدوق، معانی الأخبار، ص۱۳۲.</ref>.		# بیاناتی از [[امام]] [[موسی کاظم]] {{ع}} نیز وجود دارد که به وضوح موضوع عصمت [[ائمه اهل بیت]] {{ع}} در آنها مورد اشاره قرار گرفته است. برای مثال در [[حدیثی]] منقول از آن حضرت می‌‌خوانیم: "کسی که از ما [[اهل بیت]]، امام می‌‌شود، جز شخص معصوم نیست، عصمت امری نیست که در ظاهر فرد باشد و به وسیله آن شناخته شود. از این رو معصوم باید تعیین شود"<ref>{{متن حدیث\|الإمامُ مِنّا لا یَکونُ إلاّ مَعصوما، و لَیسَتِ العِصمَةُ فی ظاهِرِ الخِلقَةِ فیُعرَفَ بِها و لِذلکَ لا یَکونُ إلاّ مَنصوصا}}؛ شیخ صدوق، معانی الأخبار، ص۱۳۲.</ref>.

	== پاسخ به شبهات ~~وهابیان~~ ==		== پاسخ به شبهات ==
	برخی از [[وهابیان]]، آنجا که از [[آیه تطهیر]] به عنوان یکی از [[دلایل]] [[شیعیان]] بر [[اثبات امامت امیرالمؤمنین]]{{ع}} نام می‌برند، وارد بحث [[عصمت]] شده و اعتقادات شیعه در مورد [[آیه]] را به چالش کشانده‌اند. ابتدا دلایلی را مبنی بر عدم دلالت آیه تطهیر بر عصمت [[امامان]] ذکر می‌کنند. سپس عقیده شیعه درباره عصمت را بیان می‌کنند و در این باره به سخنان [[شیخ صدوق]]، [[سید مرتضی]]، [[شیخ مفید]]، [[علامه مجلسی]] و [[علامه مظفر]] استناد می‌کنند. مدعی هستند روایاتی در منابع خود [[شیعه]] وجود دارد که با عصمت [[انبیای الهی]] به [[طور]] عام و [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به طور خاص و [[ائمه معصومین]]{{عم}} منافات دارد. ما به تناسب موضوع، فقط [[روایات]] دسته سوم را مورد نقد و بررسی قرار می‌دهیم. قبل از پرداختن به [[شبهات]] لازم است نکاتی را بیان کنیم:		برخی از [[وهابیان]]، آنجا که از [[آیه تطهیر]] به عنوان یکی از [[دلایل]] [[شیعیان]] بر [[اثبات امامت امیرالمؤمنین]]{{ع}} نام می‌برند، وارد بحث [[عصمت]] شده و اعتقادات شیعه در مورد [[آیه]] را به چالش کشانده‌اند. ابتدا دلایلی را مبنی بر عدم دلالت آیه تطهیر بر عصمت [[امامان]] ذکر می‌کنند. سپس عقیده شیعه درباره عصمت را بیان می‌کنند و در این باره به سخنان [[شیخ صدوق]]، [[سید مرتضی]]، [[شیخ مفید]]، [[علامه مجلسی]] و [[علامه مظفر]] استناد می‌کنند. مدعی هستند روایاتی در منابع خود [[شیعه]] وجود دارد که با عصمت [[انبیای الهی]] به [[طور]] عام و [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به طور خاص و [[ائمه معصومین]]{{عم}} منافات دارد. ما به تناسب موضوع، فقط [[روایات]] دسته سوم را مورد نقد و بررسی قرار می‌دهیم. قبل از پرداختن به [[شبهات]] لازم است نکاتی را بیان کنیم:
	# وهابیان برای [[اثبات]] مدعایشان ذیل عنوان {{عربی\|روايات من طرق الشيعة تنافي عصمة الأئمة}} حدود ۱۵۰ [[روایت]] از منابع مختلف [[شیعی]] را نقل می‌کنند و این روایات را به ترتیب ائمه معصومین{{عم}} از [[امام علی]]{{ع}} تا [[امام رضا]]{{ع}} آورده‌اند. ما کوشیدیم به دلیل پراکندگی روایات و همچنین سهولت در پاسخ‌گویی به شبهات، مهم‌ترین آنها را از حیث موضوعی دسته‌بندی کنیم و ذیل هر عنوان مجموعه روایات مرتبط با آن موضوع را بیاوریم.		# وهابیان برای [[اثبات]] مدعایشان ذیل عنوان {{عربی\|روايات من طرق الشيعة تنافي عصمة الأئمة}} حدود ۱۵۰ [[روایت]] از منابع مختلف [[شیعی]] را نقل می‌کنند و این روایات را به ترتیب ائمه معصومین{{عم}} از [[امام علی]]{{ع}} تا [[امام رضا]]{{ع}} آورده‌اند. ما کوشیدیم به دلیل پراکندگی روایات و همچنین سهولت در پاسخ‌گویی به شبهات، مهم‌ترین آنها را از حیث موضوعی دسته‌بندی کنیم و ذیل هر عنوان مجموعه روایات مرتبط با آن موضوع را بیاوریم.

Bahmani: /* مجموعه روایات دسته دوازدهم: مطلاق بودن امام حسن{{ع}} و تعدد همسر */

2024-09-05T06:47:19Z

مجموعه روایات دسته دوازدهم: مطلاق بودن امام حسن{{ع}} و تعدد همسر

نمایش تغییرات

Bahmani: /* مجموعه روایات دسته یازدهم: ناراحتی پیامبر{{صل}} از برخی رفتارهای حضرت زهرا{{س}} */

2024-09-05T06:37:12Z

مجموعه روایات دسته یازدهم: ناراحتی پیامبر{{صل}} از برخی رفتارهای حضرت زهرا{{س}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۷
خط ۶۹۰:		خط ۶۹۰:
	'''[[روایت]] اول'''<ref>فیصل نور، الامامة و النص، ص۳۴۸.</ref>: {{متن حدیث\|أَبُو صَالِحٍ الْمُؤَذِّنُ فِي كِتَابِهِ بِالْإِسْنَادِ عَنْ عَلِيٍّ{{ع}} أَنَّ النَّبِيَّ{{صل}} دَخَلَ عَلَى ابْنَتِهِ فَاطِمَةَ فَإِذَا فِي عُنُقِهَا قِلَادَةٌ فَأَعْرَضَ عَنْهَا فَقَطَعَتْهَا فَرَمَتْ بِهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} أَنْتِ مِنِّي يَا فَاطِمَةُ ثُمَّ جَاءَهَا سَائِلٌ فَنَاوَلَتْهُ الْقِلَادَةَ}}؛ «رسول خدا{{صل}} روزی بر دخترش [[فاطمه]]{{س}} وارد شد و برگردن او گلوبندی را دید؛ از این رو، از دخترش روی برگرداند. فاطمه{{س}} گردنبند را باز کرد و کنار نهاد. در این حال، رسول خدا{{صل}} به او فرمود: دخترم! تو پاره‌ای از وجود من هستی در این حال، [[فقیری]] درِ [[خانه]] آمد و فاطمه{{س}} آن گردنبند را به او [[انفاق]] کرد». {{متن حدیث\|وَ فِي مُسْنَدِ الرِّضَا{{ع}} أَنَّهُ قَالَ: لَا يَغُرَّنَّكِ النَّاسُ أَنْ يَقُولُوا بِنْتَ مُحَمَّدٍ وَ عَلَيْكِ لُبْسُ الْجَبَابِرَةِ فَقَطَعَتْهَا وَ بَاعَتْهَا وَ اشْتَرَتْ بِهَا رَقَبَةً فَأَعْتَقَتْهَا فَسُرَّ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} بِذَلِكَ}}<ref>ابن شهر آشوب مازندرانی، مناقب آل أبی طالب{{عم}}، ج۳، ص۳۴۳.</ref>: «[[پیامبر]]{{صل}} فرمود: آیا شایسته است که [[مردم]] به تو بگویند: «دختر محمد»؛ ولی تو زر و زیور [[ستمگران]] را به خود بیاویزی؟ فاطمه{{س}} پس از این سخن پیامبر{{صل}}، گردنبند را از گردن خویش باز کرد و فروخت و با [[پول]] آن برده‌ای خرید و [[آزاد]] کرد. رسول خدا{{صل}} از این عمل وی [[خشنود]] و مسرور گردید».		'''[[روایت]] اول'''<ref>فیصل نور، الامامة و النص، ص۳۴۸.</ref>: {{متن حدیث\|أَبُو صَالِحٍ الْمُؤَذِّنُ فِي كِتَابِهِ بِالْإِسْنَادِ عَنْ عَلِيٍّ{{ع}} أَنَّ النَّبِيَّ{{صل}} دَخَلَ عَلَى ابْنَتِهِ فَاطِمَةَ فَإِذَا فِي عُنُقِهَا قِلَادَةٌ فَأَعْرَضَ عَنْهَا فَقَطَعَتْهَا فَرَمَتْ بِهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} أَنْتِ مِنِّي يَا فَاطِمَةُ ثُمَّ جَاءَهَا سَائِلٌ فَنَاوَلَتْهُ الْقِلَادَةَ}}؛ «رسول خدا{{صل}} روزی بر دخترش [[فاطمه]]{{س}} وارد شد و برگردن او گلوبندی را دید؛ از این رو، از دخترش روی برگرداند. فاطمه{{س}} گردنبند را باز کرد و کنار نهاد. در این حال، رسول خدا{{صل}} به او فرمود: دخترم! تو پاره‌ای از وجود من هستی در این حال، [[فقیری]] درِ [[خانه]] آمد و فاطمه{{س}} آن گردنبند را به او [[انفاق]] کرد». {{متن حدیث\|وَ فِي مُسْنَدِ الرِّضَا{{ع}} أَنَّهُ قَالَ: لَا يَغُرَّنَّكِ النَّاسُ أَنْ يَقُولُوا بِنْتَ مُحَمَّدٍ وَ عَلَيْكِ لُبْسُ الْجَبَابِرَةِ فَقَطَعَتْهَا وَ بَاعَتْهَا وَ اشْتَرَتْ بِهَا رَقَبَةً فَأَعْتَقَتْهَا فَسُرَّ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} بِذَلِكَ}}<ref>ابن شهر آشوب مازندرانی، مناقب آل أبی طالب{{عم}}، ج۳، ص۳۴۳.</ref>: «[[پیامبر]]{{صل}} فرمود: آیا شایسته است که [[مردم]] به تو بگویند: «دختر محمد»؛ ولی تو زر و زیور [[ستمگران]] را به خود بیاویزی؟ فاطمه{{س}} پس از این سخن پیامبر{{صل}}، گردنبند را از گردن خویش باز کرد و فروخت و با [[پول]] آن برده‌ای خرید و [[آزاد]] کرد. رسول خدا{{صل}} از این عمل وی [[خشنود]] و مسرور گردید».

	'''روایت دوم'''<ref>فیصل نور، الامامة و النص، ص۳۴۸.</ref>: {{متن حدیث\|حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدٍ الْهَاشِمِيُّ الْكُوفِيُّ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرٍ الْعَلَوِيُّ الْحُسَيْنِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ خَلَفٍ الْعَطَّارُ قَالَ حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ صَالِحِ بْنِ أَبِي الْأَسْوَدِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مَعْشَرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ قَيْسٍ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ{{صل}} إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِفَاطِمَةَ{{س}} فَدَخَلَ عَلَيْهَا فَأَطَالَ عِنْدَهَا الْمَكْثَ فَخَرَجَ مَرَّةً فِي سَفَرٍ فَصَنَعَتْ فَاطِمَةُ{{س}} مَسَكَتَيْنِ مِنْ وَرِقٍ وَ قِلَادَةً وَ قُرْطَيْنِ وَ سِتْراً لِبَابِ الْبَيْتِ لِقُدُومِ أَبِيهَا وَ زَوْجِهَا{{ع}} فَلَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} دَخَلَ عَلَيْهَا فَوَقَفَ أَصْحَابُهُ عَلَى الْبَابِ لَا يَدْرُونَ أَ يَقِفُونَ أَوْ يَنْصَرِفُونَ لِطُولِ مَكْثِهِ عِنْدَهَا فَخَرَجَ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} وَ قَدْ عُرِفَ الْغَضَبُ فِي وَجْهِهِ حَتَّى جَلَسَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ فَظَنَّتْ فَاطِمَةُ{{س}} أَنَّهُ إِنَّمَا فَعَلَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لِمَا رَأَى مِنَ الْمَسَكَتَيْنِ وَ الْقِلَادَةِ وَ الْقُرْطَيْنِ وَ السِّتْرِ فَنَزَعَتْ قِلَادَتَهَا وَ قُرْطَيْهَا وَ مَسَكَتَيْهَا وَ نَزَعَتِ السِّتْرَ فَبَعَثَتْ بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ قَالَتْ لِلرَّسُولِ قُلْ لَهُ{{صل}} تَقْرَأُ عَلَيْكَ ابْنَتُكَ السَّلَامَ وَ تَقُولُ اجْعَلْ هَذَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَمَّا أَتَاهُ وَ خَبَرُهُ قَالَ{{صل}} فَعَلَتْ فِدَاهَا أَبُوهَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ لَيْسَتِ الدُّنْيَا مِنْ مُحَمَّدٍ وَ لَا مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ وَ لَوْ كَانَتِ الدُّنْيَا تَعْدِلُ عِنْدَ اللَّهِ مِنَ الْخَيْرِ جَنَاحَ بَعُوضَةٍ مَا سَقَى مِنْهَا كَافِراً شَرْبَةَ مَاءٍ ثُمَّ قَامَ فَدَخَلَ عَلَيْهَا}}<ref>صدوق، الأمالی، ص۲۳۴ - ۲۳۵.</ref>؛ «هرگاه [[رسول خدا]]{{صل}} از سفری بازمی‌گشت، اولین کسی را که دیدار می‌کرد، [[فاطمه زهرا]]{{س}} بود. پس در آن هنگام، مدتی طولانی نزد او توقف می‌کرد. در یکی از این سفرها که [[پیامبر]]{{صل}} از [[مدینه]] خارج شده بود، [[حضرت فاطمه]]{{س}} دو خلخال از [[نقره]]، یک گردنبند، دو گوشواره و پرده‌ای خرید تا در بازگشت پدر و شوهرش از [[سفر]]، تنوعی برای ایشان باشد. هنگامی که پیامبر{{صل}} از [[مسافرت]] بازگشت و به [[خانه حضرت فاطمه]]{{س}} رفت، اصحابش همچنان بر درِ [[خانه فاطمه]]{{س}} ایستاده بودند و به دلیل مکث طولانی پیامبر{{صل}}، نمی‌دانستند که باید توقف کنند یا برگردند. رسول خدا{{صل}} از خانه حضرت فاطمه{{س}} خارج شد؛ در حالی که آثار [[غضب]] در چهره ایشان کاملاً مشهود بود و در همان حال کنار [[منبر]] نشست. حضرت فاطمه{{س}} دریافت که خشم رسول خدا{{صل}} به سبب [[مشاهده]] خلخال‌ها، گوشواره، گردنبند و آن پرده بوده است. پس به سرعت آنها را جمع‌آوری کرد و به حضور پدرش فرستاد و به کسی که آنها را می‌برد، فرمود: [[سلام]] مرا به پدرم برسان و بگو که اینها را در [[راه خدا]] به [[مصرف]] برساند. وقتی آن شخص نزد [[رسول خدا]]{{صل}} آمد و پیغام [[حضرت فاطمه]]{{س}} را به او رساند، [[پیامبر]]{{صل}} سه مرتبه فرمود: پدرش به فدایش باد و فرمود: [[دنیا]] نزد محمد و آل محمد ارزشی ندارد؛ زیرا اگر دنیا به اندازه بال پشه‌ای [[ارزش]] داشت، همانا ذره‌ای از آن را نصیب [[کافر]] نمی‌کرد. سپس برخاست و نزد دخترش [[فاطمه]]{{س}} رفت».		'''روایت دوم'''<ref>فیصل نور، الامامة و النص، ص۳۴۸.</ref>: {{متن حدیث\|حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدٍ الْهَاشِمِيُّ الْكُوفِيُّ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرٍ الْعَلَوِيُّ الْحُسَيْنِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ خَلَفٍ الْعَطَّارُ قَالَ حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ صَالِحِ بْنِ أَبِي الْأَسْوَدِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مَعْشَرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ قَيْسٍ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ{{صل}} إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِفَاطِمَةَ{{س}} فَدَخَلَ عَلَيْهَا فَأَطَالَ عِنْدَهَا الْمَكْثَ فَخَرَجَ مَرَّةً فِي سَفَرٍ فَصَنَعَتْ فَاطِمَةُ{{س}} مَسَكَتَيْنِ مِنْ وَرِقٍ وَ قِلَادَةً وَ قُرْطَيْنِ وَ سِتْراً لِبَابِ الْبَيْتِ لِقُدُومِ أَبِيهَا وَ زَوْجِهَا{{ع}} فَلَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} دَخَلَ عَلَيْهَا فَوَقَفَ أَصْحَابُهُ عَلَى الْبَابِ لَا يَدْرُونَ أَ يَقِفُونَ أَوْ يَنْصَرِفُونَ لِطُولِ مَكْثِهِ عِنْدَهَا فَخَرَجَ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} وَ قَدْ عُرِفَ الْغَضَبُ فِي وَجْهِهِ حَتَّى جَلَسَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ فَظَنَّتْ فَاطِمَةُ{{س}} أَنَّهُ إِنَّمَا فَعَلَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لِمَا رَأَى مِنَ الْمَسَكَتَيْنِ وَ الْقِلَادَةِ وَ الْقُرْطَيْنِ وَ السِّتْرِ فَنَزَعَتْ قِلَادَتَهَا وَ قُرْطَيْهَا وَ مَسَكَتَيْهَا وَ نَزَعَتِ السِّتْرَ فَبَعَثَتْ بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ قَالَتْ لِلرَّسُولِ قُلْ لَهُ{{صل}} تَقْرَأُ عَلَيْكَ ابْنَتُكَ السَّلَامَ وَ تَقُولُ اجْعَلْ هَذَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَمَّا أَتَاهُ وَ خَبَرُهُ قَالَ{{صل}} فَعَلَتْ فِدَاهَا أَبُوهَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ لَيْسَتِ الدُّنْيَا مِنْ مُحَمَّدٍ وَ لَا مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ وَ لَوْ كَانَتِ الدُّنْيَا تَعْدِلُ عِنْدَ اللَّهِ مِنَ الْخَيْرِ جَنَاحَ بَعُوضَةٍ مَا سَقَى مِنْهَا كَافِراً شَرْبَةَ مَاءٍ ثُمَّ قَامَ فَدَخَلَ عَلَيْهَا}}<ref>صدوق، الأمالی، ص۲۳۴ - ۲۳۵.</ref>؛ «هرگاه [[رسول خدا]]{{صل}} از سفری بازمی‌گشت، اولین کسی را که دیدار می‌کرد، [[فاطمه زهرا]]{{س}} بود. پس در آن هنگام، مدتی طولانی نزد او توقف می‌کرد. در یکی از این سفرها که [[پیامبر]]{{صل}} از [[مدینه]] خارج شده بود، [[حضرت فاطمه]]{{س}} دو خلخال از [[نقره]]، یک گردنبند، دو گوشواره و پرده‌ای خرید تا در بازگشت پدر و شوهرش از [[سفر]]، تنوعی برای ایشان باشد. هنگامی که پیامبر{{صل}} از [[مسافرت]] بازگشت و به [[خانه حضرت فاطمه]]{{س}} رفت، اصحابش همچنان بر درِ [[خانه فاطمه]]{{س}} ایستاده بودند و به دلیل مکث طولانی پیامبر{{صل}}، نمی‌دانستند که باید توقف کنند یا برگردند. رسول خدا{{صل}} از خانه حضرت فاطمه{{س}} خارج شد؛ در حالی که آثار [[غضب]] در چهره ایشان کاملاً مشهود بود و در همان حال کنار [[منبر]] نشست. حضرت فاطمه{{س}} دریافت که خشم رسول خدا{{صل}} به سبب مشاهده خلخال‌ها، گوشواره، گردنبند و آن پرده بوده است. پس به سرعت آنها را جمع‌آوری کرد و به حضور پدرش فرستاد و به کسی که آنها را می‌برد، فرمود: [[سلام]] مرا به پدرم برسان و بگو که اینها را در [[راه خدا]] به [[مصرف]] برساند. وقتی آن شخص نزد [[رسول خدا]]{{صل}} آمد و پیغام [[حضرت فاطمه]]{{س}} را به او رساند، [[پیامبر]]{{صل}} سه مرتبه فرمود: پدرش به فدایش باد و فرمود: [[دنیا]] نزد محمد و آل محمد ارزشی ندارد؛ زیرا اگر دنیا به اندازه بال پشه‌ای [[ارزش]] داشت، همانا ذره‌ای از آن را نصیب [[کافر]] نمی‌کرد. سپس برخاست و نزد دخترش [[فاطمه]]{{س}} رفت».

	'''پاسخ کلی:''' [[اسلام]] بهره بردن از نعمت‌های [[حلال]] دنیا را برای همه مجاز شمرده است که از آنها، [[تزئین]] [[منزل]] و استفاده از زیورآلات است. همان‌طور که در متن حدیث مشاهده می‌شود، [[حضرت زهرا]]{{س}} [[گناه]] و خطایی مرتکب نشدند؛ زیرا آن بانوی بزرگوار از [[مال]] شخصی خودشان، گردنبند و پرده‌ای تهیه و استفاده کرده بود؛ اما از آنجا که پیامبر{{صل}}، حضرت زهرا{{س}} را از سایر [[مردم]] متمایز می‌دانست، همین مقدار را هم در [[شأن]] او نمی‌دید و این، نشان دهنده مقام [[نورانی]] و بلند حضرت زهرا{{س}} است. فاطمه{{س}} [[پاره تن پیامبر]]{{صل}}، و [[زندگی]] او نمودی از زندگی پدر بزرگوارش است؛ از این رو، پیامبر{{صل}} [[دوست]] دارد دخترش مانند او باشد و حضرت زهرا{{س}} هم دقیقاً به این مهم عمل کرده است. در این ماجرا نیز وقتی متوجه [[ناراحتی]] پدرش می‌شود، سریع گردنبند و پرده را باز می‌کند و برای پیامبر{{صل}} می‌فرستد تا ایشان در راه خدا [[صدقه]] دهد. این اقدام حضرت زهرا{{س}}، اوج [[فداکاری]] و [[ایثار]] او را می‌رساند؛ از این رو، پیامبر{{صل}} سه بار فرمود: پدرش فدایش شود و در ادامه فرمود: دنیا برای محمد{{صل}} و [[اهل بیت]] او نیست!		'''پاسخ کلی:''' [[اسلام]] بهره بردن از نعمت‌های [[حلال]] دنیا را برای همه مجاز شمرده است که از آنها، [[تزئین]] [[منزل]] و استفاده از زیورآلات است. همان‌طور که در متن حدیث مشاهده می‌شود، [[حضرت زهرا]]{{س}} [[گناه]] و خطایی مرتکب نشدند؛ زیرا آن بانوی بزرگوار از [[مال]] شخصی خودشان، گردنبند و پرده‌ای تهیه و استفاده کرده بود؛ اما از آنجا که پیامبر{{صل}}، حضرت زهرا{{س}} را از سایر [[مردم]] متمایز می‌دانست، همین مقدار را هم در [[شأن]] او نمی‌دید و این، نشان دهنده مقام [[نورانی]] و بلند حضرت زهرا{{س}} است. فاطمه{{س}} [[پاره تن پیامبر]]{{صل}}، و [[زندگی]] او نمودی از زندگی پدر بزرگوارش است؛ از این رو، پیامبر{{صل}} [[دوست]] دارد دخترش مانند او باشد و حضرت زهرا{{س}} هم دقیقاً به این مهم عمل کرده است. در این ماجرا نیز وقتی متوجه [[ناراحتی]] پدرش می‌شود، سریع گردنبند و پرده را باز می‌کند و برای پیامبر{{صل}} می‌فرستد تا ایشان در راه خدا [[صدقه]] دهد. این اقدام حضرت زهرا{{س}}، اوج [[فداکاری]] و [[ایثار]] او را می‌رساند؛ از این رو، پیامبر{{صل}} سه بار فرمود: پدرش فدایش شود و در ادامه فرمود: دنیا برای محمد{{صل}} و [[اهل بیت]] او نیست!

Bahmani: /* مجموعه روایات دسته یازدهم: ناراحتی پیامبر{{صل}} از برخی رفتارهای حضرت زهرا{{س}} */

2024-09-05T06:36:39Z

مجموعه روایات دسته یازدهم: ناراحتی پیامبر{{صل}} از برخی رفتارهای حضرت زهرا{{س}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۶
خط ۶۸۳:		خط ۶۸۳:
	در بطلان چنین افترایی، [[آیه تطهیر]] برای ما کفایت می‌کند. به علاوه، چنین روایاتی در [[اسناد]] [[اهل سنت]] ریشه دارد. به قول [[علامه امینی]]، [[دشمنان]] [[کینه‌توز]] [[اهل بیت]]{{عم}} برای [[آلوده]] کردن [[قداست]] امیرالمؤمنین{{ع}} و کدر کردن روابط پسندیده آن حضرت با [[زهرای مرضیه]]{{س}}، چنین داستان‌هایی را جعل کردند تا از مقام والای آن بزرگواران بکاهند<ref>ر.ک: امینی، الغدیر، ج۶، ص۴۷۵.</ref> و به [[مردم]] چنین وانمود کنند که آنها نیز مانند سایر زوجین، در روابط خانوادگی‌شان دچار [[اختلاف]] و [[کشمکش]] می‌شدند<ref>[[زکیه فلاح یخدانی\|فلاح یخدانی، زکیه]]، [[بررسی شبهات فیصل نور پیرامون عصمت امام (کتاب)\|بررسی شبهات فیصل نور پیرامون عصمت امام]]، ص ۱۸۳-۲۰۱.</ref>.		در بطلان چنین افترایی، [[آیه تطهیر]] برای ما کفایت می‌کند. به علاوه، چنین روایاتی در [[اسناد]] [[اهل سنت]] ریشه دارد. به قول [[علامه امینی]]، [[دشمنان]] [[کینه‌توز]] [[اهل بیت]]{{عم}} برای [[آلوده]] کردن [[قداست]] امیرالمؤمنین{{ع}} و کدر کردن روابط پسندیده آن حضرت با [[زهرای مرضیه]]{{س}}، چنین داستان‌هایی را جعل کردند تا از مقام والای آن بزرگواران بکاهند<ref>ر.ک: امینی، الغدیر، ج۶، ص۴۷۵.</ref> و به [[مردم]] چنین وانمود کنند که آنها نیز مانند سایر زوجین، در روابط خانوادگی‌شان دچار [[اختلاف]] و [[کشمکش]] می‌شدند<ref>[[زکیه فلاح یخدانی\|فلاح یخدانی، زکیه]]، [[بررسی شبهات فیصل نور پیرامون عصمت امام (کتاب)\|بررسی شبهات فیصل نور پیرامون عصمت امام]]، ص ۱۸۳-۲۰۱.</ref>.

	===مجموعه [[روایات]] دسته یازدهم: [[ناراحتی پیامبر]]{{صل}} از برخی رفتارهای [[حضرت زهرا]]{{س}}===		=== مجموعه [[روایات]] دسته یازدهم: ناراحتی پیامبر{{صل}} از برخی رفتارهای [[حضرت زهرا]]{{س}} ===
	[[فیصل نور]] بر آن است که حضرت زهرا{{س}} به دلیل استفاده از زیورآلات و [[تجمل‌گرایی]]، موجبات [[ناراحتی]] [[رسول خدا]]{{صل}} را فراهم کرد و این امر با [[مقام عصمت]] او سازگاری ندارد<ref>ر.ک: فیصل نور، الامامة و النص، ص۳۴۸.</ref>.		فیصل نور بر آن است که حضرت زهرا{{س}} به دلیل استفاده از زیورآلات و [[تجمل‌گرایی]]، موجبات [[ناراحتی]] [[رسول خدا]]{{صل}} را فراهم کرد و این امر با [[مقام عصمت]] او سازگاری ندارد<ref>ر.ک: فیصل نور، الامامة و النص، ص۳۴۸.</ref>.

	'''بررسی'''		'''بررسی'''

	'''[[روایت]] اول'''<ref>فیصل نور، الامامة و النص، ص۳۴۸.</ref>: {{متن حدیث\|أَبُو صَالِحٍ الْمُؤَذِّنُ فِي كِتَابِهِ بِالْإِسْنَادِ عَنْ عَلِيٍّ{{ع}} أَنَّ النَّبِيَّ{{صل}} دَخَلَ عَلَى ابْنَتِهِ فَاطِمَةَ فَإِذَا فِي عُنُقِهَا قِلَادَةٌ فَأَعْرَضَ عَنْهَا فَقَطَعَتْهَا فَرَمَتْ بِهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} أَنْتِ مِنِّي يَا فَاطِمَةُ ثُمَّ جَاءَهَا سَائِلٌ فَنَاوَلَتْهُ الْقِلَادَةَ}}؛ «رسول خدا{{صل}} روزی بر دخترش [[فاطمه]]{{س}} وارد شد و برگردن او گلوبندی را دید؛ از این رو، از دخترش روی برگرداند. فاطمه{{س}} گردنبند را باز کرد و کنار نهاد. در این ~~[[حال]]،~~ رسول خدا{{صل}} به او فرمود: دخترم! تو پاره‌ای از وجود من هستی در این حال، [[فقیری]] درِ [[خانه]] آمد و فاطمه{{س}} آن گردنبند را به او [[انفاق]] کرد».		'''[[روایت]] اول'''<ref>فیصل نور، الامامة و النص، ص۳۴۸.</ref>: {{متن حدیث\|أَبُو صَالِحٍ الْمُؤَذِّنُ فِي كِتَابِهِ بِالْإِسْنَادِ عَنْ عَلِيٍّ{{ع}} أَنَّ النَّبِيَّ{{صل}} دَخَلَ عَلَى ابْنَتِهِ فَاطِمَةَ فَإِذَا فِي عُنُقِهَا قِلَادَةٌ فَأَعْرَضَ عَنْهَا فَقَطَعَتْهَا فَرَمَتْ بِهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} أَنْتِ مِنِّي يَا فَاطِمَةُ ثُمَّ جَاءَهَا سَائِلٌ فَنَاوَلَتْهُ الْقِلَادَةَ}}؛ «رسول خدا{{صل}} روزی بر دخترش [[فاطمه]]{{س}} وارد شد و برگردن او گلوبندی را دید؛ از این رو، از دخترش روی برگرداند. فاطمه{{س}} گردنبند را باز کرد و کنار نهاد. در این حال، رسول خدا{{صل}} به او فرمود: دخترم! تو پاره‌ای از وجود من هستی در این حال، [[فقیری]] درِ [[خانه]] آمد و فاطمه{{س}} آن گردنبند را به او [[انفاق]] کرد». {{متن حدیث\|وَ فِي مُسْنَدِ الرِّضَا{{ع}} أَنَّهُ قَالَ: لَا يَغُرَّنَّكِ النَّاسُ أَنْ يَقُولُوا بِنْتَ مُحَمَّدٍ وَ عَلَيْكِ لُبْسُ الْجَبَابِرَةِ فَقَطَعَتْهَا وَ بَاعَتْهَا وَ اشْتَرَتْ بِهَا رَقَبَةً فَأَعْتَقَتْهَا فَسُرَّ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} بِذَلِكَ}}<ref>ابن شهر آشوب مازندرانی، مناقب آل أبی طالب{{عم}}، ج۳، ص۳۴۳.</ref>: «[[پیامبر]]{{صل}} فرمود: آیا شایسته است که [[مردم]] به تو بگویند: «دختر محمد»؛ ولی تو زر و زیور [[ستمگران]] را به خود بیاویزی؟ فاطمه{{س}} پس از این سخن پیامبر{{صل}}، گردنبند را از گردن خویش باز کرد و فروخت و با [[پول]] آن برده‌ای خرید و [[آزاد]] کرد. رسول خدا{{صل}} از این عمل وی [[خشنود]] و مسرور گردید».
	{{متن حدیث\|وَ فِي مُسْنَدِ الرِّضَا{{ع}} أَنَّهُ قَالَ: لَا يَغُرَّنَّكِ النَّاسُ أَنْ يَقُولُوا بِنْتَ مُحَمَّدٍ وَ عَلَيْكِ لُبْسُ الْجَبَابِرَةِ فَقَطَعَتْهَا وَ بَاعَتْهَا وَ اشْتَرَتْ بِهَا رَقَبَةً فَأَعْتَقَتْهَا فَسُرَّ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} بِذَلِكَ}}<ref>ابن شهر آشوب مازندرانی، مناقب آل أبی طالب{{عم}}، ج۳، ص۳۴۳.</ref>: «[[پیامبر]]{{صل}} فرمود: آیا شایسته است که [[مردم]] به تو بگویند: «دختر محمد»؛ ولی تو [[زر و زیور]] [[ستمگران]] را به خود بیاویزی؟ فاطمه{{س}} پس از این [[سخن پیامبر]]{{صل}}، گردنبند را از گردن خویش باز کرد و فروخت و با [[پول]] آن برده‌ای خرید و [[آزاد]] کرد. رسول خدا{{صل}} از این عمل وی [[خشنود]] و مسرور گردید».

	'''روایت دوم'''<ref>فیصل نور، الامامة و النص، ص۳۴۸.</ref>: {{متن حدیث\|حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدٍ الْهَاشِمِيُّ الْكُوفِيُّ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرٍ الْعَلَوِيُّ الْحُسَيْنِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ خَلَفٍ الْعَطَّارُ قَالَ حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ صَالِحِ بْنِ أَبِي الْأَسْوَدِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مَعْشَرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ قَيْسٍ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ{{صل}} إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِفَاطِمَةَ{{س}} فَدَخَلَ عَلَيْهَا فَأَطَالَ عِنْدَهَا الْمَكْثَ فَخَرَجَ مَرَّةً فِي سَفَرٍ فَصَنَعَتْ فَاطِمَةُ{{س}} مَسَكَتَيْنِ مِنْ وَرِقٍ وَ قِلَادَةً وَ قُرْطَيْنِ وَ سِتْراً لِبَابِ الْبَيْتِ لِقُدُومِ أَبِيهَا وَ زَوْجِهَا{{ع}} فَلَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} دَخَلَ عَلَيْهَا فَوَقَفَ أَصْحَابُهُ عَلَى الْبَابِ لَا يَدْرُونَ أَ يَقِفُونَ أَوْ يَنْصَرِفُونَ لِطُولِ مَكْثِهِ عِنْدَهَا فَخَرَجَ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} وَ قَدْ عُرِفَ الْغَضَبُ فِي وَجْهِهِ حَتَّى جَلَسَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ فَظَنَّتْ فَاطِمَةُ{{س}} أَنَّهُ إِنَّمَا فَعَلَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لِمَا رَأَى مِنَ الْمَسَكَتَيْنِ وَ الْقِلَادَةِ وَ الْقُرْطَيْنِ وَ السِّتْرِ فَنَزَعَتْ قِلَادَتَهَا وَ قُرْطَيْهَا وَ مَسَكَتَيْهَا وَ نَزَعَتِ السِّتْرَ فَبَعَثَتْ بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ قَالَتْ لِلرَّسُولِ قُلْ لَهُ{{صل}} تَقْرَأُ عَلَيْكَ ابْنَتُكَ السَّلَامَ وَ تَقُولُ اجْعَلْ هَذَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَمَّا أَتَاهُ وَ خَبَرُهُ قَالَ{{صل}} فَعَلَتْ فِدَاهَا أَبُوهَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ لَيْسَتِ الدُّنْيَا مِنْ مُحَمَّدٍ وَ لَا مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ وَ لَوْ كَانَتِ الدُّنْيَا تَعْدِلُ عِنْدَ اللَّهِ مِنَ الْخَيْرِ جَنَاحَ بَعُوضَةٍ مَا سَقَى مِنْهَا كَافِراً شَرْبَةَ مَاءٍ ثُمَّ قَامَ فَدَخَلَ عَلَيْهَا}}<ref>صدوق، الأمالی، ص۲۳۴ - ۲۳۵.</ref>؛ «هرگاه [[رسول خدا]]{{صل}} از سفری بازمی‌گشت، اولین کسی را که دیدار می‌کرد، [[فاطمه زهرا]]{{س}} بود. پس در آن هنگام، مدتی طولانی نزد او توقف می‌کرد. در یکی از این سفرها که [[پیامبر]]{{صل}} از [[مدینه]] خارج شده بود، [[حضرت فاطمه]]{{س}} دو خلخال از [[نقره]]، یک گردنبند، دو گوشواره و پرده‌ای خرید تا در بازگشت پدر و شوهرش از [[سفر]]، تنوعی برای ایشان باشد. هنگامی که پیامبر{{صل}} از [[مسافرت]] بازگشت و به [[خانه حضرت فاطمه]]{{س}} رفت، اصحابش همچنان بر درِ [[خانه فاطمه]]{{س}} ایستاده بودند و به دلیل مکث طولانی پیامبر{{صل}}، نمی‌دانستند که باید توقف کنند یا برگردند. رسول خدا{{صل}} از خانه حضرت فاطمه{{س}} خارج شد؛ در حالی که آثار [[غضب]] در چهره ایشان کاملاً مشهود بود و در همان [[حال]] کنار [[منبر]] نشست. حضرت فاطمه{{س}} دریافت که [[خشم رسول~~]] [[~~خدا]]{{صل}} به سبب [[مشاهده]] خلخال‌ها، گوشواره، گردنبند و آن پرده بوده است. پس به سرعت آنها را جمع‌آوری کرد و به حضور پدرش فرستاد و به کسی که آنها را می‌برد، فرمود: [[سلام]] مرا به پدرم برسان و بگو که اینها را در [[راه خدا]] به [[مصرف]] برساند. وقتی آن شخص نزد [[رسول خدا]]{{صل}} آمد و پیغام [[حضرت فاطمه]]{{س}} را به او رساند، [[پیامبر]]{{صل}} سه مرتبه فرمود: پدرش به فدایش باد و فرمود: [[دنیا]] نزد [[محمد و آل محمد]] ارزشی ندارد؛ زیرا اگر دنیا به اندازه بال پشه‌ای [[ارزش]] داشت، همانا ذره‌ای از آن را نصیب [[کافر]] نمی‌کرد. سپس برخاست و نزد دخترش [[فاطمه]]{{س}} رفت».		'''روایت دوم'''<ref>فیصل نور، الامامة و النص، ص۳۴۸.</ref>: {{متن حدیث\|حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدٍ الْهَاشِمِيُّ الْكُوفِيُّ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرٍ الْعَلَوِيُّ الْحُسَيْنِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ خَلَفٍ الْعَطَّارُ قَالَ حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ صَالِحِ بْنِ أَبِي الْأَسْوَدِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مَعْشَرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ قَيْسٍ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ{{صل}} إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِفَاطِمَةَ{{س}} فَدَخَلَ عَلَيْهَا فَأَطَالَ عِنْدَهَا الْمَكْثَ فَخَرَجَ مَرَّةً فِي سَفَرٍ فَصَنَعَتْ فَاطِمَةُ{{س}} مَسَكَتَيْنِ مِنْ وَرِقٍ وَ قِلَادَةً وَ قُرْطَيْنِ وَ سِتْراً لِبَابِ الْبَيْتِ لِقُدُومِ أَبِيهَا وَ زَوْجِهَا{{ع}} فَلَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} دَخَلَ عَلَيْهَا فَوَقَفَ أَصْحَابُهُ عَلَى الْبَابِ لَا يَدْرُونَ أَ يَقِفُونَ أَوْ يَنْصَرِفُونَ لِطُولِ مَكْثِهِ عِنْدَهَا فَخَرَجَ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} وَ قَدْ عُرِفَ الْغَضَبُ فِي وَجْهِهِ حَتَّى جَلَسَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ فَظَنَّتْ فَاطِمَةُ{{س}} أَنَّهُ إِنَّمَا فَعَلَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لِمَا رَأَى مِنَ الْمَسَكَتَيْنِ وَ الْقِلَادَةِ وَ الْقُرْطَيْنِ وَ السِّتْرِ فَنَزَعَتْ قِلَادَتَهَا وَ قُرْطَيْهَا وَ مَسَكَتَيْهَا وَ نَزَعَتِ السِّتْرَ فَبَعَثَتْ بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ قَالَتْ لِلرَّسُولِ قُلْ لَهُ{{صل}} تَقْرَأُ عَلَيْكَ ابْنَتُكَ السَّلَامَ وَ تَقُولُ اجْعَلْ هَذَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَمَّا أَتَاهُ وَ خَبَرُهُ قَالَ{{صل}} فَعَلَتْ فِدَاهَا أَبُوهَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ لَيْسَتِ الدُّنْيَا مِنْ مُحَمَّدٍ وَ لَا مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ وَ لَوْ كَانَتِ الدُّنْيَا تَعْدِلُ عِنْدَ اللَّهِ مِنَ الْخَيْرِ جَنَاحَ بَعُوضَةٍ مَا سَقَى مِنْهَا كَافِراً شَرْبَةَ مَاءٍ ثُمَّ قَامَ فَدَخَلَ عَلَيْهَا}}<ref>صدوق، الأمالی، ص۲۳۴ - ۲۳۵.</ref>؛ «هرگاه [[رسول خدا]]{{صل}} از سفری بازمی‌گشت، اولین کسی را که دیدار می‌کرد، [[فاطمه زهرا]]{{س}} بود. پس در آن هنگام، مدتی طولانی نزد او توقف می‌کرد. در یکی از این سفرها که [[پیامبر]]{{صل}} از [[مدینه]] خارج شده بود، [[حضرت فاطمه]]{{س}} دو خلخال از [[نقره]]، یک گردنبند، دو گوشواره و پرده‌ای خرید تا در بازگشت پدر و شوهرش از [[سفر]]، تنوعی برای ایشان باشد. هنگامی که پیامبر{{صل}} از [[مسافرت]] بازگشت و به [[خانه حضرت فاطمه]]{{س}} رفت، اصحابش همچنان بر درِ [[خانه فاطمه]]{{س}} ایستاده بودند و به دلیل مکث طولانی پیامبر{{صل}}، نمی‌دانستند که باید توقف کنند یا برگردند. رسول خدا{{صل}} از خانه حضرت فاطمه{{س}} خارج شد؛ در حالی که آثار [[غضب]] در چهره ایشان کاملاً مشهود بود و در همان حال کنار [[منبر]] نشست. حضرت فاطمه{{س}} دریافت که خشم رسول خدا{{صل}} به سبب [[مشاهده]] خلخال‌ها، گوشواره، گردنبند و آن پرده بوده است. پس به سرعت آنها را جمع‌آوری کرد و به حضور پدرش فرستاد و به کسی که آنها را می‌برد، فرمود: [[سلام]] مرا به پدرم برسان و بگو که اینها را در [[راه خدا]] به [[مصرف]] برساند. وقتی آن شخص نزد [[رسول خدا]]{{صل}} آمد و پیغام [[حضرت فاطمه]]{{س}} را به او رساند، [[پیامبر]]{{صل}} سه مرتبه فرمود: پدرش به فدایش باد و فرمود: [[دنیا]] نزد محمد و آل محمد ارزشی ندارد؛ زیرا اگر دنیا به اندازه بال پشه‌ای [[ارزش]] داشت، همانا ذره‌ای از آن را نصیب [[کافر]] نمی‌کرد. سپس برخاست و نزد دخترش [[فاطمه]]{{س}} رفت».

	'''پاسخ کلی'''		'''پاسخ کلی:''' [[اسلام]] بهره بردن از نعمت‌های [[حلال]] دنیا را برای همه مجاز شمرده است که از آنها، [[تزئین]] [[منزل]] و استفاده از زیورآلات است. همان‌طور که در متن حدیث مشاهده می‌شود، [[حضرت زهرا]]{{س}} [[گناه]] و خطایی مرتکب نشدند؛ زیرا آن بانوی بزرگوار از [[مال]] شخصی خودشان، گردنبند و پرده‌ای تهیه و استفاده کرده بود؛ اما از آنجا که پیامبر{{صل}}، حضرت زهرا{{س}} را از سایر [[مردم]] متمایز می‌دانست، همین مقدار را هم در [[شأن]] او نمی‌دید و این، نشان دهنده مقام [[نورانی]] و بلند حضرت زهرا{{س}} است. فاطمه{{س}} [[پاره تن پیامبر]]{{صل}}، و [[زندگی]] او نمودی از زندگی پدر بزرگوارش است؛ از این رو، پیامبر{{صل}} [[دوست]] دارد دخترش مانند او باشد و حضرت زهرا{{س}} هم دقیقاً به این مهم عمل کرده است. در این ماجرا نیز وقتی متوجه [[ناراحتی]] پدرش می‌شود، سریع گردنبند و پرده را باز می‌کند و برای پیامبر{{صل}} می‌فرستد تا ایشان در راه خدا [[صدقه]] دهد. این اقدام حضرت زهرا{{س}}، اوج [[فداکاری]] و [[ایثار]] او را می‌رساند؛ از این رو، پیامبر{{صل}} سه بار فرمود: پدرش فدایش شود و در ادامه فرمود: دنیا برای محمد{{صل}} و [[اهل بیت]] او نیست!
	[[اسلام]] بهره بردن از نعمت‌های [[حلال]] دنیا را برای همه مجاز شمرده است که از آنها، [[تزئین]] [[منزل]] و استفاده از زیورآلات است. همان‌طور که در [[متن حدیث~~]] [[~~مشاهده]] می‌شود، [[حضرت زهرا]]{{س}} [[گناه]] و خطایی مرتکب نشدند؛ زیرا آن بانوی [[بزرگوار]] از [[مال]] شخصی خودشان، گردنبند و پرده‌ای تهیه و استفاده کرده بود؛ اما از آنجا که پیامبر{{صل}}، حضرت زهرا{{س}} را از سایر [[مردم]] متمایز می‌دانست، همین مقدار را هم در [[شأن]] او نمی‌دید و این، نشان دهنده [[مقام]] [[نورانی]] و بلند حضرت زهرا{{س}} است. فاطمه{{س}} [[پاره تن پیامبر]]{{صل}}، و [[زندگی]] او نمودی از زندگی پدر بزرگوارش است؛ از این رو، پیامبر{{صل}} [[دوست]] دارد دخترش مانند او باشد و حضرت زهرا{{س}} هم دقیقاً به این مهم عمل کرده است. در این ماجرا نیز وقتی متوجه [[ناراحتی]] پدرش می‌شود، سریع گردنبند و پرده را باز می‌کند و برای پیامبر{{صل}} می‌فرستد تا ایشان در راه خدا [[صدقه]] دهد. این اقدام حضرت زهرا{{س}}، اوج [[فداکاری]] و [[ایثار]] او را می‌رساند؛ از این رو، پیامبر{{صل}} سه بار فرمود: پدرش فدایش شود و در ادامه فرمود: دنیا برای محمد{{صل}} و [[اهل بیت]] او نیست!
	اگر دنیا نزد [[خداوند]] به اندازه بال مگسی ارزش داشت، خداوند [[اجازه]] نمی‌داد کافر جرعه‌ای آب بنوشد. در [[حقیقت]]، اینها اموری است فراتر از دایره [[عصمت]] که فقط در زندگی نورانی اهل بیت{{عم}} نمود دارد.<ref>[[زکیه فلاح یخدانی\|فلاح یخدانی، زکیه]]، [[بررسی شبهات فیصل نور پیرامون عصمت امام (کتاب)\|بررسی شبهات فیصل نور پیرامون عصمت امام]]، ص ۲۰۱</ref>.		اگر دنیا نزد [[خداوند]] به اندازه بال مگسی ارزش داشت، خداوند [[اجازه]] نمی‌داد کافر جرعه‌ای آب بنوشد. در [[حقیقت]]، اینها اموری است فراتر از دایره [[عصمت]] که فقط در زندگی نورانی اهل بیت{{عم}} نمود دارد<ref>[[زکیه فلاح یخدانی\|فلاح یخدانی، زکیه]]، [[بررسی شبهات فیصل نور پیرامون عصمت امام (کتاب)\|بررسی شبهات فیصل نور پیرامون عصمت امام]]، ص ۲۰۱.</ref>.

	===مجموعه [[روایات]] دسته دوازدهم: [[مطلاق بودن امام حسن]]{{ع}} و تعدد [[همسر]]===		===مجموعه [[روایات]] دسته دوازدهم: [[مطلاق بودن امام حسن]]{{ع}} و تعدد [[همسر]]===

Bahmani: /* مجموعه روایات دسته دهم: مصالحه پیامبر{{صل}} بین زهرا{{س}} و علی{{ع}} */

2024-09-05T06:34:33Z

مجموعه روایات دسته دهم: مصالحه پیامبر{{صل}} بین زهرا{{س}} و علی{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۴
خط ۶۸۱:		خط ۶۸۱:
	# طبق روایت، [[حضرت زهرا]]{{س}} به دلیل [[غیرت]] زنانگی‌اش، از امری ناراحت شد که [[خداوند]] آن را حلال کرده بود و چنین رفتاری، دور از [[شأن]] آن بانوی بزرگوار است.		# طبق روایت، [[حضرت زهرا]]{{س}} به دلیل [[غیرت]] زنانگی‌اش، از امری ناراحت شد که [[خداوند]] آن را حلال کرده بود و چنین رفتاری، دور از [[شأن]] آن بانوی بزرگوار است.

	در بطلان چنین افترایی، [[آیه تطهیر]] برای ما کفایت می‌کند. به علاوه، چنین روایاتی در [[اسناد]] [[اهل سنت]] ریشه دارد. به قول [[علامه امینی]]، [[دشمنان]] [[کینه‌توز]] [[اهل بیت]]{{عم}} برای [[آلوده]] کردن [[قداست]] امیرالمؤمنین{{ع}} و کدر کردن روابط پسندیده آن حضرت با [[زهرای مرضیه]]{{س}}، چنین داستان‌هایی را جعل کردند تا از مقام والای آن بزرگواران بکاهند<ref>ر.ک: امینی، الغدیر، ج۶، ص۴۷۵.</ref> و به [[مردم]] چنین وانمود کنند که آنها نیز مانند سایر زوجین، در روابط خانوادگی‌شان دچار [[اختلاف]] و [[کشمکش]] می‌شدند<ref>[[زکیه فلاح یخدانی\|فلاح یخدانی، زکیه]]، [[بررسی شبهات فیصل نور پیرامون عصمت امام (کتاب)\|بررسی شبهات فیصل نور پیرامون عصمت امام]]، ص ۱۸۳-۲۰۱</ref>.		در بطلان چنین افترایی، [[آیه تطهیر]] برای ما کفایت می‌کند. به علاوه، چنین روایاتی در [[اسناد]] [[اهل سنت]] ریشه دارد. به قول [[علامه امینی]]، [[دشمنان]] [[کینه‌توز]] [[اهل بیت]]{{عم}} برای [[آلوده]] کردن [[قداست]] امیرالمؤمنین{{ع}} و کدر کردن روابط پسندیده آن حضرت با [[زهرای مرضیه]]{{س}}، چنین داستان‌هایی را جعل کردند تا از مقام والای آن بزرگواران بکاهند<ref>ر.ک: امینی، الغدیر، ج۶، ص۴۷۵.</ref> و به [[مردم]] چنین وانمود کنند که آنها نیز مانند سایر زوجین، در روابط خانوادگی‌شان دچار [[اختلاف]] و [[کشمکش]] می‌شدند<ref>[[زکیه فلاح یخدانی\|فلاح یخدانی، زکیه]]، [[بررسی شبهات فیصل نور پیرامون عصمت امام (کتاب)\|بررسی شبهات فیصل نور پیرامون عصمت امام]]، ص ۱۸۳-۲۰۱.</ref>.

	===مجموعه [[روایات]] دسته یازدهم: [[ناراحتی پیامبر]]{{صل}} از برخی رفتارهای [[حضرت زهرا]]{{س}}===		===مجموعه [[روایات]] دسته یازدهم: [[ناراحتی پیامبر]]{{صل}} از برخی رفتارهای [[حضرت زهرا]]{{س}}===

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۳
خط ۲۸۰:		خط ۲۸۰:
	۱. [[کلینی]] به سند صحیح [[روایت]] می‌کند: {{متن حدیث\|عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} يَقُولُ: الْأَئِمَّةُ بِمَنْزِلَةِ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} إِلَّا أَنَّهُمْ لَيْسُوا بِأَنْبِيَاءَ وَ لَا يَحِلُّ لَهُمْ مِنَ النِّسَاءِ مَا يَحِلُّ لِلنَّبِيِّ{{صل}} فَأَمَّا مَا خَلَا ذَلِكَ فَهُمْ فِيهِ بِمَنْزِلَةِ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}}}<ref>کافی، ج۱، ص۲۷۰.</ref>؛ از [[محمد بن مسلم]] نقل است که گفت: از [[امام صادق]]{{ع}} شنیدم که می‌فرمود: [[امامان]]{{عم}} همانند پیامبر خدایند جز اینکه پیامبر نیستند و [[زنان]] برایشان به آن اندازه که برای [[پیامبر خدا]]{{صل}} [[حلال]] بود، حلال نیست، و در غیر اینها همانند پیامبر خدا{{صل}} هستند.		۱. [[کلینی]] به سند صحیح [[روایت]] می‌کند: {{متن حدیث\|عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} يَقُولُ: الْأَئِمَّةُ بِمَنْزِلَةِ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} إِلَّا أَنَّهُمْ لَيْسُوا بِأَنْبِيَاءَ وَ لَا يَحِلُّ لَهُمْ مِنَ النِّسَاءِ مَا يَحِلُّ لِلنَّبِيِّ{{صل}} فَأَمَّا مَا خَلَا ذَلِكَ فَهُمْ فِيهِ بِمَنْزِلَةِ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}}}<ref>کافی، ج۱، ص۲۷۰.</ref>؛ از [[محمد بن مسلم]] نقل است که گفت: از [[امام صادق]]{{ع}} شنیدم که می‌فرمود: [[امامان]]{{عم}} همانند پیامبر خدایند جز اینکه پیامبر نیستند و [[زنان]] برایشان به آن اندازه که برای [[پیامبر خدا]]{{صل}} [[حلال]] بود، حلال نیست، و در غیر اینها همانند پیامبر خدا{{صل}} هستند.

	باتوجه به اینکه [[عصمت پیامبر]]، مورد اتفاق بین [[مسلمین]] است و آیات کریمۀ قرآنی؛ نظیر {{متن قرآن\|مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ}}<ref>«هر که از پیامبر فرمانبرداری کند بی‌گمان از خداوند فرمان برده است» سوره نساء، آیه ۸۰.</ref> و {{متن قرآن\|وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا}}<ref>«و آنچه پیامبر به شما می‌دهد بگیرید و از آنچه شما را از آن باز می‌دارد دست بکشید» سوره حشر، آیه ۷.</ref> و {{متن [[قرآن]]\|وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى}}<ref>«و از سر هوا و هوس سخن نمی‌گوید * آن (قرآن) جز وحیی نیست که بر او وحی می‌شود» سوره نجم، آیه ۳-۴.</ref> و غیر آنها به طور صریح بر [[عصمت پیامبر]] دلالت دارند، اشتراک [[ائمۀ اطهار]]{{عم}} با [[رسول خدا]]{{صل}} در منازل و [[مقامات]] او به استثنای [[نبوت]] و [[احکام]] [[خاصه]] بر [[عصمت امامان]] به همان نوع عصمتی که در رسول خدا{{صل}} بوده است دلالت دارد.		باتوجه به اینکه [[عصمت پیامبر]]، مورد اتفاق بین [[مسلمین]] است و آیات کریمۀ قرآنی؛ نظیر {{متن قرآن\|مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ}}<ref>«هر که از پیامبر فرمانبرداری کند بی‌گمان از خداوند فرمان برده است» سوره نساء، آیه ۸۰.</ref> و {{متن قرآن\|وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا}}<ref>«و آنچه پیامبر به شما می‌دهد بگیرید و از آنچه شما را از آن باز می‌دارد دست بکشید» سوره حشر، آیه ۷.</ref> و {{متن قرآن\|وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى}}<ref>«و از سر هوا و هوس سخن نمی‌گوید * آن (قرآن) جز وحیی نیست که بر او وحی می‌شود» سوره نجم، آیه ۳-۴.</ref> و غیر آنها به طور صریح بر [[عصمت پیامبر]] دلالت دارند، اشتراک [[ائمۀ اطهار]]{{عم}} با [[رسول خدا]]{{صل}} در منازل و [[مقامات]] او به استثنای [[نبوت]] و [[احکام]] [[خاصه]] بر [[عصمت امامان]] به همان نوع عصمتی که در رسول خدا{{صل}} بوده است دلالت دارد.

	۲. [[کلینی]] به سندش از [[ابن اشیم]] [[روایت]] می‌کند: {{متن حدیث\|قَالَ: - بَعْدَ كَلَامٍ يَنْقُلُهُ عَنِ الصَّادِقِ{{ع}} - فَقَالَ لِي: يَا ابْنَ أَشْيَمَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فَوَّضَ إِلَى سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ فَقَالَ: {{متن قرآن\|هَذَا عَطَاؤُنَا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ}}‏ وَ فَوَّضَ إِلَى نَبِيِّهِ{{صل}} فَقَالَ: {{متن قرآن\|مَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا}} فَمَا فَوَّضَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} فَقَدْ فَوَّضَهُ إِلَيْنَا}}<ref>کافی، ج۱، ص۲۶۶.</ref>؛ گفت: - بعد از نقل سخنی از [[امام صادق]]{{ع}} - سپس به من فرمود: ای پسر أشیم، به [[یقین]] [[خدا]] اختیاراتی به [[سلیمان بن داوود]] داد و فرمود: «(و به او گفتیم:) این عطای ماست؛ به هرکس می‌خواهی (و صلاح می‌بینی) بی‌حساب ببخش، و از هرکس می‌خواهی امساک کن»، و اختیاراتی هم به پیامبرش{{صل}} داد و فرمود: «آنچه را [[پیامبر]] برای شما آورده بگیرید (و [[اطاعت]] کنید)، و از آنچه شما را [[نهی]] کرده خودداری نمایید» پس آن اختیاراتی که به [[پیامبر خدا]]{{صل}} داده به یقین به ما نیز داده است.		۲. [[کلینی]] به سندش از [[ابن اشیم]] [[روایت]] می‌کند: {{متن حدیث\|قَالَ: - بَعْدَ كَلَامٍ يَنْقُلُهُ عَنِ الصَّادِقِ{{ع}} - فَقَالَ لِي: يَا ابْنَ أَشْيَمَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فَوَّضَ إِلَى سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ فَقَالَ: {{متن قرآن\|هَذَا عَطَاؤُنَا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ}}‏ وَ فَوَّضَ إِلَى نَبِيِّهِ{{صل}} فَقَالَ: {{متن قرآن\|مَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا}} فَمَا فَوَّضَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} فَقَدْ فَوَّضَهُ إِلَيْنَا}}<ref>کافی، ج۱، ص۲۶۶.</ref>؛ گفت: - بعد از نقل سخنی از [[امام صادق]]{{ع}} - سپس به من فرمود: ای پسر أشیم، به [[یقین]] [[خدا]] اختیاراتی به [[سلیمان بن داوود]] داد و فرمود: «(و به او گفتیم:) این عطای ماست؛ به هرکس می‌خواهی (و صلاح می‌بینی) بی‌حساب ببخش، و از هرکس می‌خواهی امساک کن»، و اختیاراتی هم به پیامبرش{{صل}} داد و فرمود: «آنچه را [[پیامبر]] برای شما آورده بگیرید (و [[اطاعت]] کنید)، و از آنچه شما را [[نهی]] کرده خودداری نمایید» پس آن اختیاراتی که به [[پیامبر خدا]]{{صل}} داده به یقین به ما نیز داده است.