عصمت حضرت سلیمان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۰ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۰۲

2024-08-10T15:02:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۳۲
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	'''عصمت حضرت سلیمان {{ع}}''' به معنای مصونیت ایشان از هر [[گناه]] و [[خطا]] و اشتباهی است. به طور کلی عصمت حضرت سلیمان{{ع}} با استناد به براهین عقلی و [[ادله]] [[نقلی]] که در اثبات عصمت سایر انبیا از آنها بهره گرفته می‌شود قابل اثبات است. به عنوان نمونه [[برهان حفظ شریعت]]، [[برهان لطف]]، [[برهان تسلسل]]، [[برهان]] [[وجوب]] [[اطاعت از پیامبر]]، برخی از براهین عقلی عصمت آن حضرت هستند. همچنین است استناد به آیات و روایاتی که در آنها خصوصیاتی همچون اصطفای [[الهی]]، [[وجوب اطاعت]] تام و عدم [[تسلط]] [[شیطان]] بر برخی [[انسان‌های برگزیده]] و نیز [[الگو]] بودن [[انبیا]] بیان شده که به مصونیت همه انبیا از ارتکاب کبائر، [[خطا]]، [[نسیان]] و [[اشتباه]] که همان [[حقیقت عصمت]] است، اشاره دارند.		'''عصمت حضرت سلیمان {{ع}}''' به معنای مصونیت ایشان از هر [[گناه]] و [[خطا]] و اشتباهی است. به طور کلی عصمت حضرت سلیمان{{ع}} با استناد به براهین عقلی و [[ادله]] [[نقلی]] که در اثبات عصمت سایر انبیا از آنها بهره گرفته می‌شود قابل اثبات است. به عنوان نمونه [[برهان حفظ شریعت]]، [[برهان لطف]]، [[برهان تسلسل]]، [[برهان]] [[وجوب]] [[اطاعت از پیامبر]]، برخی از براهین عقلی عصمت آن حضرت هستند. همچنین است استناد به آیات و روایاتی که در آنها خصوصیاتی همچون اصطفای [[الهی]]، [[وجوب اطاعت]] تام و عدم [[تسلط]] [[شیطان]] بر برخی [[انسان‌های برگزیده]] و نیز [[الگو]] بودن [[انبیا]] بیان شده که به مصونیت همه انبیا از ارتکاب کبائر، [[خطا]]، نسیان و [[اشتباه]] که همان [[حقیقت عصمت]] است، اشاره دارند.

	== معناشناسی [[عصمت]] ==		== معناشناسی [[عصمت]] ==
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[دلایل قرآنی اثبات عصمت انبیاء چیست؟ (پرسش)\| دلایل قرآنی اثبات عصمت انبیاء چیست؟]]'''{{پایان}}		{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[دلایل قرآنی اثبات عصمت انبیاء چیست؟ (پرسش)\| دلایل قرآنی اثبات عصمت انبیاء چیست؟]]'''{{پایان}}
	\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}		\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}
	در برخی از [[آیات قرآن کریم]] خصوصیاتی همچون اصطفای [[الهی]]، [[وجوب اطاعت]] تام و عدم [[تسلط]] [[شیطان]] بر برخی [[انسان‌های برگزیده]] و نیز [[الگو]] بودن [[انبیا]] بیان شده که به مصونیت همه انبیا از ارتکاب کبائر، [[خطا]]، [[نسیان]] و [[اشتباه]] که همان [[حقیقت عصمت]] است، اشاره دارند. کلیت این [[آیات]] شامل [[حضرت سلیمان]]{{ع}} نیز شده و بر اساس آنها، [[عصمت]] آن حضرت نیز ثابت می‌گردد.		در برخی از [[آیات قرآن کریم]] خصوصیاتی همچون اصطفای [[الهی]]، [[وجوب اطاعت]] تام و عدم [[تسلط]] [[شیطان]] بر برخی [[انسان‌های برگزیده]] و نیز [[الگو]] بودن [[انبیا]] بیان شده که به مصونیت همه انبیا از ارتکاب کبائر، [[خطا]]، نسیان و [[اشتباه]] که همان [[حقیقت عصمت]] است، اشاره دارند. کلیت این [[آیات]] شامل [[حضرت سلیمان]]{{ع}} نیز شده و بر اساس آنها، [[عصمت]] آن حضرت نیز ثابت می‌گردد.

	===== عدم تسلط شیطان بر [[پیامبران]] =====		===== عدم تسلط شیطان بر [[پیامبران]] =====
خط ۳۷:		خط ۳۷:

	===== امر به [[اطاعت]] تام و مطلق از [[پیامبران]] =====		===== امر به [[اطاعت]] تام و مطلق از [[پیامبران]] =====
	[[خداوند متعال]] در دسته دیگری از [[آیات]] به [[وجوب اطاعت]] مطلق از [[رسولان]] خود و نیز [[تأسی]] به آنان امر کرده است<ref>سوره نساء، آیات ۵۹ و ۶۴.</ref>. روشن است که بر اساس قواعد [[کلامی]] صدور چنین امری از سوی [[خدای متعال]]، مستلزم عصمت آن شخص است؛ چراکه در غیر این صورت گرفتار تناقض خواهیم شد و تناقض از مولای [[حکیم]] صادر نمی‌شود. عصمت در اینجا به معنای مصونیت از اقسام [[معاصی]]، ~~[[نسیان]]،~~ [[خطا]] و [[اشتباه]] است؛ چراکه اگر مصونیت را منحصر در عدم [[ارتکاب معاصی]] دانسته و به جواز صدور نسیان، خطا و اشتباه از [[انبیا]] {{عم}}، [[معتقد]] شویم، غرض از ارسال [[نبی]] یا [[رسول]] نقض شده و [[اطمینان]] به گفتار و [[کردار]] [[انبیا]] و [[رسل]] {{عم}} در نظر مکلفین به [[اطاعت]] به صورت کامل محقق نخواهد شد<ref>[[محمد هادی فرقانی]] و [[محمد عباس‌زاده جهرمی]]، [[خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم (مقاله)\|خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم]]، [[شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی (نشریه)\|دوفصلنامه شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی]].</ref>.		[[خداوند متعال]] در دسته دیگری از [[آیات]] به [[وجوب اطاعت]] مطلق از [[رسولان]] خود و نیز [[تأسی]] به آنان امر کرده است<ref>سوره نساء، آیات ۵۹ و ۶۴.</ref>. روشن است که بر اساس قواعد [[کلامی]] صدور چنین امری از سوی [[خدای متعال]]، مستلزم عصمت آن شخص است؛ چراکه در غیر این صورت گرفتار تناقض خواهیم شد و تناقض از مولای [[حکیم]] صادر نمی‌شود. عصمت در اینجا به معنای مصونیت از اقسام [[معاصی]]، نسیان، [[خطا]] و [[اشتباه]] است؛ چراکه اگر مصونیت را منحصر در عدم [[ارتکاب معاصی]] دانسته و به جواز صدور نسیان، خطا و اشتباه از [[انبیا]] {{عم}}، [[معتقد]] شویم، غرض از ارسال [[نبی]] یا [[رسول]] نقض شده و [[اطمینان]] به گفتار و [[کردار]] [[انبیا]] و [[رسل]] {{عم}} در نظر مکلفین به [[اطاعت]] به صورت کامل محقق نخواهد شد<ref>[[محمد هادی فرقانی]] و [[محمد عباس‌زاده جهرمی]]، [[خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم (مقاله)\|خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم]]، [[شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی (نشریه)\|دوفصلنامه شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی]].</ref>.

	===== معرفی [[پیامبران]] به عنوان الگوی [[حسنه]] =====		===== معرفی [[پیامبران]] به عنوان الگوی [[حسنه]] =====

Bahmani: /* براهین عقلی */

2024-02-24T07:14:33Z

براهین عقلی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۴
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}		\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}
	{{اصلی\|اثبات عصمت پیامبران در کلام اسلامی}}		{{اصلی\|اثبات عصمت پیامبران در کلام اسلامی}}
	از آنجا که [[حضرت سلیمان]]{{ع}} یکی از [[انبیای الهی]] است؛ لذا می‌توان جهت [[اثبات عصمت]] آن حضرت به همان براهین عقلی که [[متکلمان]] در [[اثبات عصمت انبیا]] به آنها استناد کرده‌اند، استناد نمود که بارزترین آنها عبارت‌اند از: [[برهان امتناع تسلسل]]<ref>علی شیروانی، ترجمه و شرح کشف المراد، ج۲، ص۶۵.</ref>.<ref>ر.ک: [[امیر دیوانی]]؛ [[محمد سعیدی مهر]]؛ [[علی رضا امینی]] و [[محسن جوادی]]، [[معارف اسلامی ج۲ (کتاب)\|معارف اسلامی ج۲]]، ص۱۴۴ - ۱۴۵.</ref>، برهان لزوم هدایت بشر، برهان نقض غرض<ref>کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد، ص۴۷۱.</ref>.<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[عصمت از منظر فریقین (کتاب)\|عصمت از منظر فریقین]]، ص ۶۳.</ref>، [[برهان]] وجوب اطاعت از معصوم<ref>علی شیروانی، ترجمه و شرح کشف المراد، ص۲، ص۶۷-۶۸.</ref>، [[برهان حفظ شریعت]]<ref>علی شیروانی، ترجمه و شرح کشف المراد، ج۲، ص۶۶.</ref>.<ref>[[هادی اکبری ملک‌آبادی\|اکبری]] و [[رقیه یوسفی سوته\|یوسفی]]، [[ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی (کتاب)\| ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی]]، ص۸۰-۸۲.</ref> برهان لزوم اطمینان <ref>علی شیروانی، ترجمه و شرح کشف المراد، ج۲، ص۶۷-۶۸.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱]]، ص۱۹۲-۲۰۳؛ [[هادی اکبری ملک‌آبادی\|اکبری]] و [[رقیه یوسفی سوته\|یوسفی]]، [[ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی (کتاب)\| ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی]]، ص۸۰-۸۲.</ref>، [[برهان لطف]]<ref>سرمایه ایمان در اصول اعتقادات، ص۱۱۵.</ref> و غیره.		از آنجا که [[حضرت سلیمان]]{{ع}} یکی از [[انبیای الهی]] است؛ لذا می‌توان جهت [[اثبات عصمت]] آن حضرت به همان براهین عقلی که [[متکلمان]] در [[اثبات عصمت انبیا]] به آنها استناد کرده‌اند، استناد نمود که بارزترین آنها عبارت‌اند از: [[برهان امتناع تسلسل]]<ref>علی شیروانی، ترجمه و شرح کشف المراد، ج۲، ص۶۵.</ref>.<ref>ر.ک: [[امیر دیوانی]]؛ [[محمد سعیدی مهر]]؛ [[علی رضا امینی]] و [[محسن جوادی]]، [[معارف اسلامی ج۲ (کتاب)\|معارف اسلامی ج۲]]، ص۱۴۴ - ۱۴۵.</ref>، برهان لزوم هدایت بشر، برهان نقض غرض<ref>کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد، ص۴۷۱.</ref>.<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[عصمت از منظر فریقین (کتاب)\|عصمت از منظر فریقین]]، ص ۶۳.</ref>، [[برهان]] وجوب اطاعت از معصوم<ref>علی شیروانی، ترجمه و شرح کشف المراد، ص۲، ص۶۷-۶۸.</ref>، [[برهان حفظ شریعت]]<ref>علی شیروانی، ترجمه و شرح کشف المراد، ج۲، ص۶۶.</ref>.<ref>[[هادی اکبری ملک‌آبادی\|اکبری]] و [[رقیه یوسفی سوته\|یوسفی]]، [[ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی (کتاب)\| ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی]]، ص۸۰-۸۲.</ref> برهان لزوم اطمینان<ref>علی شیروانی، ترجمه و شرح کشف المراد، ج۲، ص۶۷-۶۸.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱]]، ص۱۹۲-۲۰۳؛ [[هادی اکبری ملک‌آبادی\|اکبری]] و [[رقیه یوسفی سوته\|یوسفی]]، [[ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی (کتاب)\| ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی]]، ص۸۰-۸۲.</ref>، [[برهان لطف]]<ref>سرمایه ایمان در اصول اعتقادات، ص۱۱۵.</ref> و غیره.

	=== ادله نقلی ===		=== ادله نقلی ===

Bahmani: /* آیات ۳۴ و ۳۵ سوره صاد */

2024-02-24T05:59:19Z

آیات ۳۴ و ۳۵ سوره صاد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۹
خط ۷۲:		خط ۷۲:
	{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا آیه ۳۴ تا ۳۵ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)\| آیا آیه ۳۴ تا ۳۵ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟]]'''{{پایان}}		{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا آیه ۳۴ تا ۳۵ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)\| آیا آیه ۳۴ تا ۳۵ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟]]'''{{پایان}}
	\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}		\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}
	از جمله آیاتی که توهم تعارض با [[عصمت]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} را در اذهان برخی به وجود آورده، [[آیات]] ۳۴ و ۳۵ [[سوره]] ~~صاد~~ است که می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمَانَ وَأَلْقَيْنَا عَلَى كُرْسِيِّهِ جَسَدًا ثُمَّ أَنَابَ * قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَهَبْ لِي مُلْكًا لّا يَنبَغِي لِأَحَدٍ مِّنْ بَعْدِي إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ}}<ref>«و به راستی ما سلیمان را آزمودیم و کالبدی را بر اورنگ (پادشاهی) او افکندیم سپس (به سوی ما) بازگشت * گفت: پروردگارا! مرا بیامرز و مرا آن پادشاهی ده که پس از من هیچ کس را نسزد» سوره ص، آیه ۳۴-۳۵.</ref>.		از جمله آیاتی که توهم تعارض با [[عصمت]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} را در اذهان برخی به وجود آورده، [[آیات]] ۳۴ و ۳۵ [[سوره ص]] است که می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمَانَ وَأَلْقَيْنَا عَلَى كُرْسِيِّهِ جَسَدًا ثُمَّ أَنَابَ * قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَهَبْ لِي مُلْكًا لّا يَنبَغِي لِأَحَدٍ مِّنْ بَعْدِي إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ}}<ref>«و به راستی ما سلیمان را آزمودیم و کالبدی را بر اورنگ (پادشاهی) او افکندیم سپس (به سوی ما) بازگشت * گفت: پروردگارا! مرا بیامرز و مرا آن پادشاهی ده که پس از من هیچ کس را نسزد» سوره ص، آیه ۳۴-۳۵.</ref>.

	'''تبیین [[شبهه]]:''' [[حضرت سلیمان]] در [[آیه]] نخست، با واژه «اغفر» از [[خدای متعال]] طلب [[عفو]] و [[بخشش]] می‌نماید، بدیهی است درخواست [[مغفرت]] حاکی از ارتکاب [[لغزش]] و خطایی از سوی آن حضرت بوده است و روشن است که آن خطایی که ارتکاب آن [[نیازمند]] [[بخشش]] و [[غفران الهی]] باشد، با [[عصمت]] منافات دارد. گذشته از این در [[آیه]] دوم نیز آن حضرت از [[خدای متعال]] می‌خواهد که چنان [[ملک]] و [[حکومتی]] به او عطا کند که نه قبل از او و نه پس از وی به هیچ کس عطا نکرده و به عبارت دیگر ملکی می‌خواهد که دیگران هرگز به آن نرسند. ناسازگاری این درخواست نیز با [[عصمت]] آن حضرت روشن است چه اینکه چنین درخواستی نوعی [[خودخواهی]] و [[خودبرتربینی]] به شمار می‌آید و از صفاتی است که از آن [[نهی]] شده است.		'''تبیین [[شبهه]]:''' [[حضرت سلیمان]] در [[آیه]] نخست، با واژه «اغفر» از [[خدای متعال]] طلب [[عفو]] و [[بخشش]] می‌نماید، بدیهی است درخواست [[مغفرت]] حاکی از ارتکاب [[لغزش]] و خطایی از سوی آن حضرت بوده است و روشن است که آن خطایی که ارتکاب آن [[نیازمند]] [[بخشش]] و [[غفران الهی]] باشد، با [[عصمت]] منافات دارد. گذشته از این در [[آیه]] دوم نیز آن حضرت از [[خدای متعال]] می‌خواهد که چنان [[ملک]] و [[حکومتی]] به او عطا کند که نه قبل از او و نه پس از وی به هیچ کس عطا نکرده و به عبارت دیگر ملکی می‌خواهد که دیگران هرگز به آن نرسند. ناسازگاری این درخواست نیز با عصمت آن حضرت روشن است چه اینکه چنین درخواستی نوعی [[خودخواهی]] و [[خودبرتربینی]] به شمار می‌آید و از صفاتی است که از آن [[نهی]] شده است.

	'''پاسخ شبهه اول: [[کار]] [[خدا]]؛ درس [[توکل]] به ~~حضرت،~~ و [[توبه]] حضرت بر اساس مقصر دیدن خود''': [[روایات]] از آن حکایت دارند که [[فرزند]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} از [[دنیا]] رفت و جنازه او به روی تخت پدر افکنده شد. از جمله {{متن قرآن\|ثُمَّ أَنَابَ * قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي}} چنین برداشت می‌شود که حضرت به آن [[فرزند]] [[امید]] بسته بود. [[خداوند]] [[جان]] [[فرزند]] وی را گرفت و جسدش را بر تخت پدر افکند تا به او درس [[توکل]] و واگذاری امور به [[خداوند]] را بیاموزد. از سوی دیگر هیچ [[انسانی]] در سیره رفتاری و گفتاری خود، از [[خطا]] و [[اشتباه]] در [[حد]] خود در [[امان]] نیست و چه بسا کاری که از دیگران پسندیده باشد، از برخی [[انسان‌ها]] ناپسند آید: {{متن حدیث\|حَسَنَاتُ الْأَبْرَارِ سَيِّئَاتُ الْمُقَرَّبِينَ‌}}. از این رو چه زیبنده است که [[انسان]] همواره در درگاه الهی، خود را خطاکار ببیند و همچنان [[استغفار]] و [[توبه]] کند. درخواست [[سلیمان]]{{ع}} برای [[آمرزش]]، همین گونه است. او که به فرزندش [[امید]] بسته بود و [[دل]] در گرو او داشت، با پیش آمدن ماجرای [[مرگ]] [[فرزند]]، حالت [[توکل]] و [[تسلیم]] در برابر [[خداوند]] در حضرتش شکوفاتر شد و به درگاه الهی باز گشت: {{متن قرآن\|ثُمَّ أَنَابَ}}. پس، از آن حالت پیشین خود [[توبه]] کرد و از [[خداوند]] خواستار [[آمرزش]] شد: {{متن قرآن\|رَبِّ اغْفِرْ لِي...}}<ref>ر.ک: سید مرتضی علم الهدی، تنزیه الانبیاء، ص۱۳۶؛ سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۷، ص۲۰۴؛ علی مشکینی، تفسیر سوره صاد، ص۱۸۴؛ عبدالله جوادی آملی، تفسیر موضوعی قرآن، ج۷، ص۲۹۰؛ محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، قدم له خلیل محیی الدین المیس، ج۱۳، جزء ۲۶، ص۱۸۲.</ref>. این [[تفسیر]]، به دور از ایراد و [[برترین]] [[تفسیر]] است.		'''پاسخ شبهه اول: کار [[خدا]]؛ درس [[توکل]] به حضرت و [[توبه]] حضرت بر اساس مقصر دیدن خود''': [[روایات]] از آن حکایت دارند که [[فرزند]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} از [[دنیا]] رفت و جنازه او به روی تخت پدر افکنده شد. از جمله {{متن قرآن\|ثُمَّ أَنَابَ * قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي}} چنین برداشت می‌شود که حضرت به آن [[فرزند]] [[امید]] بسته بود. [[خداوند]] [[جان]] [[فرزند]] وی را گرفت و جسدش را بر تخت پدر افکند تا به او درس [[توکل]] و واگذاری امور به [[خداوند]] را بیاموزد. از سوی دیگر هیچ [[انسانی]] در سیره رفتاری و گفتاری خود، از [[خطا]] و [[اشتباه]] در حد خود در [[امان]] نیست و چه بسا کاری که از دیگران پسندیده باشد، از برخی [[انسان‌ها]] ناپسند آید: {{متن حدیث\|حَسَنَاتُ الْأَبْرَارِ سَيِّئَاتُ الْمُقَرَّبِينَ‌}}. از این رو چه زیبنده است که [[انسان]] همواره در درگاه الهی، خود را خطاکار ببیند و همچنان [[استغفار]] و [[توبه]] کند. درخواست [[سلیمان]]{{ع}} برای [[آمرزش]]، همین گونه است. او که به فرزندش [[امید]] بسته بود و [[دل]] در گرو او داشت، با پیش آمدن ماجرای [[مرگ]] [[فرزند]]، حالت [[توکل]] و [[تسلیم]] در برابر [[خداوند]] در حضرتش شکوفاتر شد و به درگاه الهی باز گشت: {{متن قرآن\|ثُمَّ أَنَابَ}}. پس، از آن حالت پیشین خود [[توبه]] کرد و از [[خداوند]] خواستار [[آمرزش]] شد: {{متن قرآن\|رَبِّ اغْفِرْ لِي...}}<ref>ر.ک: سید مرتضی علم الهدی، تنزیه الانبیاء، ص۱۳۶؛ سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۷، ص۲۰۴؛ علی مشکینی، تفسیر سوره صاد، ص۱۸۴؛ عبدالله جوادی آملی، تفسیر موضوعی قرآن، ج۷، ص۲۹۰؛ محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، قدم له خلیل محیی الدین المیس، ج۱۳، جزء ۲۶، ص۱۸۲.</ref>. این [[تفسیر]]، به دور از ایراد و [[برترین]] [[تفسیر]] است.

	'''پاسخ شبهه دوم: درخواست ملکی ویژه، بدون [[محرومیت]] دیگران''': [[حضرت سلیمان]]{{ع}} از [[خداوند]] ~~ملکی~~ خواست که ویژه وی باشد؛ مانند [[دوستی]] [[خداوند]] با [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} و گفت‌وگوی [[حق تعالی]] با [[حضرت موسی]]{{ع}} خدایا، ملکی به من عطا کن که مختص من باشد. او هرگز این درخواست را نداشت که دیگران از آنچه به او عطا شده، [[محروم]] شوند<ref>ر.ک: سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۷، ص۲۰۵؛ علی بن سلطان محمد قاری، شرح الشقا للقاضی عیاض، ج۲، ص۳۰۴.</ref>. این درخواست که خدایا به من ملکی ویژه عنایت کن، با این درخواست که خدایا این [[ملک]] را مخصوص من قرار ده و دیگران را از آن [[محروم]] دار، متفاوت است. جمله نخست، هیچ‌گونه ایرادی ندارد؛ یعنی ملکی به من عنایت کن که شایسته و برازنده دیگران نباشد. این خود کنایه از آن است که بالاترین [[ملک]] را به من ببخش و چنین درخواستی را نمی‌توان [[لغزش]] نامید. این توجیه، وجیه‌ترین توجیهات است<ref>[[جعفر انواری\|انواری، جعفر]]، [[نور عصمت بر سیمای نبوت (کتاب)\|نور عصمت بر سیمای نبوت]]، ص۳۵۶-۳۶۱.</ref>.		'''پاسخ شبهه دوم: درخواست ملکی ویژه، بدون [[محرومیت]] دیگران''': [[حضرت سلیمان]]{{ع}} از [[خداوند]] مُلکی خواست که ویژه وی باشد؛ مانند [[دوستی]] [[خداوند]] با [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} و گفت‌وگوی [[حق تعالی]] با [[حضرت موسی]]{{ع}} خدایا، ملکی به من عطا کن که مختص من باشد. او هرگز این درخواست را نداشت که دیگران از آنچه به او عطا شده، [[محروم]] شوند<ref>ر.ک: سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۷، ص۲۰۵؛ علی بن سلطان محمد قاری، شرح الشقا للقاضی عیاض، ج۲، ص۳۰۴.</ref>. این درخواست که خدایا به من ملکی ویژه عنایت کن، با این درخواست که خدایا این [[ملک]] را مخصوص من قرار ده و دیگران را از آن محروم دار، متفاوت است. جمله نخست، هیچ‌گونه ایرادی ندارد؛ یعنی ملکی به من عنایت کن که شایسته و برازنده دیگران نباشد. این خود کنایه از آن است که بالاترین [[ملک]] را به من ببخش و چنین درخواستی را نمی‌توان [[لغزش]] نامید. این توجیه، وجیه‌ترین توجیهات است<ref>[[جعفر انواری\|انواری، جعفر]]، [[نور عصمت بر سیمای نبوت (کتاب)\|نور عصمت بر سیمای نبوت]]، ص۳۵۶-۳۶۱.</ref>.

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

Bahmani: /* آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره صاد */

2024-02-24T05:56:38Z

آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره صاد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۶
خط ۶۱:		خط ۶۱:
	{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)\| آیا آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟]]'''{{پایان}}		{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)\| آیا آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟]]'''{{پایان}}
	\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}		\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}
	برخی با استناد به جریان قضا شدن نماز [[حضرت سلیمان]] در جریان سان دیدن ایشان از اسب‌هایش، منکر عصمت آن حضرت شده و مدعی شده‌اند که از آنجا که وی در این جریان دچار فراموشی یا خطا ~~شده~~ پس در دریافت و ابلاغ وحی نیز معصوم نبوده است<ref>[[عبدالحسین خسروپناه\|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)\|کلام نوین اسلامی]]، ص ۲۲۱ و ۲۲۲.</ref>: {{متن قرآن\|إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصَّافِنَاتُ الْجِيَادُ * فَقَالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ * رُدُّوهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ}}<ref>«(یاد کن) آنگاه را که در پایان روز بر او اسبانی استوار ایستاده تیز تک را عرضه کردند * گفت: من دوستی این اسبان را به یاد پروردگارم دوست می‌دارم (و فرمان داد آنها را دواندند و به تماشا ایستاد) تا (از دیدگانش) پنهان شدند * آنها را نزد من بازگردانید! آنگاه به دست کشیدن به ساق و گردن‌ها (ی آنها) آغازید» سوره ص، آیه ۳۱-۳۳.</ref>.		برخی با استناد به جریان قضا شدن نماز [[حضرت سلیمان]]{{ع}} در جریان سان دیدن ایشان از اسب‌هایش، منکر عصمت آن حضرت شده و مدعی شده‌اند از آنجا که وی در این جریان دچار فراموشی یا خطا شده، پس در دریافت و ابلاغ وحی نیز معصوم نبوده است<ref>[[عبدالحسین خسروپناه\|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)\|کلام نوین اسلامی]]، ص ۲۲۱ و ۲۲۲.</ref>: {{متن قرآن\|إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصَّافِنَاتُ الْجِيَادُ * فَقَالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ * رُدُّوهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ}}<ref>«(یاد کن) آنگاه را که در پایان روز بر او اسبانی استوار ایستاده تیز تک را عرضه کردند * گفت: من دوستی این اسبان را به یاد پروردگارم دوست می‌دارم (و فرمان داد آنها را دواندند و به تماشا ایستاد) تا (از دیدگانش) پنهان شدند * آنها را نزد من بازگردانید! آنگاه به دست کشیدن به ساق و گردن‌ها (ی آنها) آغازید» سوره ص، آیه ۳۱-۳۳.</ref>.

	'''پاسخ: رژه اسبان به منظور آمادگی برای جهاد و قضا شدن نماز در حد [[ترک اولی]]''': رژه اسبان برای [[آمادگی رزمی]] بوده است و قضا شدن نماز در این شرایط (مانند جریان [[رد الشمس]] برای [[حضرت علی]] {{ع}}) تنها به عنوان ترک اولی است؛ یعنی عبادتی او را از [[عبادت]] دیگر باز داشت. البته نماز مهم‌تر بود و اگر نماز را نمازی مستحبی بدانیم و ذکر را [[یاد خدا]] معنا کنیم، این توجیه وجه بهتری می‌یابد؛ اما در مورد اینکه بازگرداندن [[خورشید]]، چه ارتباطی با دست کشیدن بر گردن و ساق اسب‌ها دارد، باید گفت حضرت با این کار، اسب‌ها را وداع گفت و به [[ذکر خدا]] و نماز پرداخت؛ یا اگر منظور این باشد که به گردن و ساق خود دست کشید، این کار در [[حقیقت]] همان [[وضو]] برای نماز بود که از آن چنین تعبیر شده است. پاره‌ای از [[روایات]] نیز همین [[تفسیر]] را [[تأیید]] می‌کند<ref>ر.ک: سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۷، ص۲۰۳.</ref>، مانند [[روایت]] صندوق که می‌فرماید: {{متن حدیث\|مَا رُوِيَ عَنِ الصَّادِقِ {{ع}} أَنَّهُ قَالَ: إِنَّ سُلَيْمَانَ بْنَ دَاوُدَ {{ع}} عُرِضَ عَلَيْهِ ذَاتَ يَوْمٍ بِالْعَشِيِّ الْخَيْلُ... فَقَالَ لِلْمَلَائِكَةِ رُدُّوا الشَّمْسَ عَلَيَّ حَتَّى أُصَلِّيَ}}<ref>محمد بن علی بن بابویه (صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج۱، ص۱۹۹.</ref>؛ عصرگاهی [[لشکر]] بر [[حضرت سلیمان]] {{ع}} عرضه گردید. حضرت مشغول تماشای آنان شد تا اینکه خورشید در پرده [[حجاب]] قرار گرفت (غروب کرد) حضرت سلیمان {{ع}} به [[ملائکه]] دستور داد که خورشید را برگردانند تا نمازش را به جا آورد. آنان نیز آن را برگرداندند. پس او دستی بر ساق‌ها و گردنش کشید و از دیگر اصحابش که مانند او نمازشان [[قضا]] شده بود، خواست تا آنان نیز همین کار را انجام دهند. این کار همان وضوی آنان بود که با آن [[نماز]] به جا آوردند و پس از آن، [[خورشید]] دگربار غروب کرد... .		'''پاسخ: رژه اسبان به منظور آمادگی برای جهاد و قضا شدن نماز در حد [[ترک اولی]]''': رژه اسبان برای [[آمادگی رزمی]] بوده است و قضا شدن نماز در این شرایط (مانند جریان [[رد الشمس]] برای [[حضرت علی]] {{ع}}) تنها به عنوان ترک اولی است؛ یعنی عبادتی او را از [[عبادت]] دیگر باز داشت. البته نماز مهم‌تر بود و اگر نماز را نمازی مستحبی بدانیم و ذکر را [[یاد خدا]] معنا کنیم، این توجیه وجه بهتری می‌یابد؛ اما در مورد اینکه بازگرداندن [[خورشید]]، چه ارتباطی با دست کشیدن بر گردن و ساق اسب‌ها دارد، باید گفت حضرت با این کار، اسب‌ها را وداع گفت و به [[ذکر خدا]] و نماز پرداخت؛ یا اگر منظور این باشد که به گردن و ساق خود دست کشید، این کار در [[حقیقت]] همان [[وضو]] برای نماز بود که از آن چنین تعبیر شده است. پاره‌ای از [[روایات]] نیز همین [[تفسیر]] را [[تأیید]] می‌کند<ref>ر.ک: سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۷، ص۲۰۳.</ref>، مانند [[روایت]] صندوق که می‌فرماید: {{متن حدیث\|مَا رُوِيَ عَنِ الصَّادِقِ {{ع}} أَنَّهُ قَالَ: إِنَّ سُلَيْمَانَ بْنَ دَاوُدَ {{ع}} عُرِضَ عَلَيْهِ ذَاتَ يَوْمٍ بِالْعَشِيِّ الْخَيْلُ... فَقَالَ لِلْمَلَائِكَةِ رُدُّوا الشَّمْسَ عَلَيَّ حَتَّى أُصَلِّيَ}}<ref>محمد بن علی بن بابویه (صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج۱، ص۱۹۹.</ref>؛ عصرگاهی [[لشکر]] بر [[حضرت سلیمان]] {{ع}} عرضه گردید. حضرت مشغول تماشای آنان شد تا اینکه خورشید در پرده [[حجاب]] قرار گرفت (غروب کرد) حضرت سلیمان {{ع}} به [[ملائکه]] دستور داد که خورشید را برگردانند تا نمازش را به جا آورد. آنان نیز آن را برگرداندند. پس او دستی بر ساق‌ها و گردنش کشید و از دیگر اصحابش که مانند او نمازشان [[قضا]] شده بود، خواست تا آنان نیز همین کار را انجام دهند. این کار همان وضوی آنان بود که با آن [[نماز]] به جا آوردند و پس از آن، [[خورشید]] دگربار غروب کرد... .

	[[روایت]] در [[من لا یحضره الفقیه]] مرسله است و با تعبیر {{متن حدیث\|رُوِيَ عَنِ الصَّادِقِ {{ع}}}} آمده است، اما [[مرحوم صدوق]] می‌نویسد: این [[حدیث]] را در کتاب الفوائد با سند نقل کرده‌ام. در قسمت مشیخه کتاب من لا یحضره الفقیه سند روایت آمده است<ref>{{متن حدیث\|عَلِيِّ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ مُوسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْكُوفِيِّ عَنْ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ النَّخَعِيِّ عَنْ عَمِّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ يَزِيدَ النَّوْفَلِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الصَّادِقِ‌{{ع}}}}؛ (محمد بن علی بن بابویه (صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج۴، قسمت شرح مشیخه الفقیه، ص۲۹).</ref>.		[[روایت]] در [[من لا یحضره الفقیه]] مرسله است و با تعبیر {{متن حدیث\|رُوِيَ عَنِ الصَّادِقِ {{ع}}}} آمده است، اما [[مرحوم صدوق]] می‌نویسد: این [[حدیث]] را در کتاب الفوائد با سند نقل کرده‌ام. در قسمت مشیخه کتاب من لا یحضره الفقیه سند روایت آمده است<ref>{{متن حدیث\|عَلِيِّ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ مُوسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْكُوفِيِّ عَنْ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ النَّخَعِيِّ عَنْ عَمِّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ يَزِيدَ النَّوْفَلِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الصَّادِقِ‌{{ع}}}}؛ محمد بن علی بن بابویه (صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج۴، قسمت شرح مشیخه الفقیه، ص۲۹.</ref>.

	این پاسخ، [[برترین]] پاسخ در این مجال است. ایرادهایی نیز برای آن برشمرده‌اند که دارای پاسخ‌اند<ref>[[جعفر انواری\|انواری، جعفر]]، [[نور عصمت بر سیمای نبوت (کتاب)\|نور عصمت بر سیمای نبوت]] ص ۳۴۱-۳۵۰.</ref>.		این پاسخ، [[برترین]] پاسخ در این مجال است. ایرادهایی نیز برای آن برشمرده‌اند که دارای پاسخ‌اند<ref>[[جعفر انواری\|انواری، جعفر]]، [[نور عصمت بر سیمای نبوت (کتاب)\|نور عصمت بر سیمای نبوت]] ص ۳۴۱-۳۵۰.</ref>.

Bahmani: /* ادله نقلی */

2024-02-24T05:51:38Z

ادله نقلی

Bahmani: /* پرسش مستقیم */

2024-02-19T09:22:36Z

پرسش مستقیم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۲
خط ۸۲:		خط ۸۲:
	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==
	{{پرسش‌های وابسته}}		{{پرسش‌های وابسته}}
			# [[دلایل عقلی اثبات عصمت انبیاء چیست؟ (پرسش)]]
			# [[دلایل قرآنی اثبات عصمت انبیاء چیست؟ (پرسش)]]
	# [[آیا آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)]]		# [[آیا آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)]]
	# [[آیا آیه ۳۴ تا ۳۵ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)]]		# [[آیا آیه ۳۴ تا ۳۵ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)]]

Bahmani: /* توهم تعارض برخی آیات با عصمت حضرت سلیمان{{ع}} */

2024-02-14T09:27:01Z

توهم تعارض برخی آیات با عصمت حضرت سلیمان{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۷
خط ۵۹:		خط ۵۹:

	=== آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره صاد ===		=== آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره صاد ===
	{{~~اصلی~~\|آیا آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)}}		{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)\| آیا آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟]]'''{{پایان}}
			\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}
	برخی با استناد به جریان قضا شدن نماز [[حضرت سلیمان]] در جریان سان دیدن ایشان از اسب‌هایش، منکر عصمت آن حضرت شده و مدعی شده‌اند که از آنجا که وی در این جریان دچار فراموشی یا خطا شده پس در دریافت و ابلاغ وحی نیز معصوم نبوده است<ref>[[عبدالحسین خسروپناه\|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)\|کلام نوین اسلامی]]، ص ۲۲۱ و ۲۲۲.</ref>: {{متن قرآن\|إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصَّافِنَاتُ الْجِيَادُ * فَقَالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ * رُدُّوهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ}}<ref>«(یاد کن) آنگاه را که در پایان روز بر او اسبانی استوار ایستاده تیز تک را عرضه کردند * گفت: من دوستی این اسبان را به یاد پروردگارم دوست می‌دارم (و فرمان داد آنها را دواندند و به تماشا ایستاد) تا (از دیدگانش) پنهان شدند * آنها را نزد من بازگردانید! آنگاه به دست کشیدن به ساق و گردن‌ها (ی آنها) آغازید» سوره ص، آیه ۳۱-۳۳.</ref>.		برخی با استناد به جریان قضا شدن نماز [[حضرت سلیمان]] در جریان سان دیدن ایشان از اسب‌هایش، منکر عصمت آن حضرت شده و مدعی شده‌اند که از آنجا که وی در این جریان دچار فراموشی یا خطا شده پس در دریافت و ابلاغ وحی نیز معصوم نبوده است<ref>[[عبدالحسین خسروپناه\|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)\|کلام نوین اسلامی]]، ص ۲۲۱ و ۲۲۲.</ref>: {{متن قرآن\|إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصَّافِنَاتُ الْجِيَادُ * فَقَالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ * رُدُّوهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ}}<ref>«(یاد کن) آنگاه را که در پایان روز بر او اسبانی استوار ایستاده تیز تک را عرضه کردند * گفت: من دوستی این اسبان را به یاد پروردگارم دوست می‌دارم (و فرمان داد آنها را دواندند و به تماشا ایستاد) تا (از دیدگانش) پنهان شدند * آنها را نزد من بازگردانید! آنگاه به دست کشیدن به ساق و گردن‌ها (ی آنها) آغازید» سوره ص، آیه ۳۱-۳۳.</ref>.

خط ۶۹:		خط ۷۰:

	=== آیات ۳۴ و ۳۵ سوره صاد ===		=== آیات ۳۴ و ۳۵ سوره صاد ===
	{{~~اصلی~~\|آیا آیه ۳۴ تا ۳۵ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)}}		{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا آیه ۳۴ تا ۳۵ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)\| آیا آیه ۳۴ تا ۳۵ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟]]'''{{پایان}}
			\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}
	از جمله آیاتی که توهم تعارض با [[عصمت]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} را در اذهان برخی به وجود آورده، [[آیات]] ۳۴ و ۳۵ [[سوره]] صاد است که می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمَانَ وَأَلْقَيْنَا عَلَى كُرْسِيِّهِ جَسَدًا ثُمَّ أَنَابَ * قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَهَبْ لِي مُلْكًا لّا يَنبَغِي لِأَحَدٍ مِّنْ بَعْدِي إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ}}<ref>«و به راستی ما سلیمان را آزمودیم و کالبدی را بر اورنگ (پادشاهی) او افکندیم سپس (به سوی ما) بازگشت * گفت: پروردگارا! مرا بیامرز و مرا آن پادشاهی ده که پس از من هیچ کس را نسزد» سوره ص، آیه ۳۴-۳۵.</ref>.		از جمله آیاتی که توهم تعارض با [[عصمت]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} را در اذهان برخی به وجود آورده، [[آیات]] ۳۴ و ۳۵ [[سوره]] صاد است که می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمَانَ وَأَلْقَيْنَا عَلَى كُرْسِيِّهِ جَسَدًا ثُمَّ أَنَابَ * قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَهَبْ لِي مُلْكًا لّا يَنبَغِي لِأَحَدٍ مِّنْ بَعْدِي إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ}}<ref>«و به راستی ما سلیمان را آزمودیم و کالبدی را بر اورنگ (پادشاهی) او افکندیم سپس (به سوی ما) بازگشت * گفت: پروردگارا! مرا بیامرز و مرا آن پادشاهی ده که پس از من هیچ کس را نسزد» سوره ص، آیه ۳۴-۳۵.</ref>.

Bahmani: /* آیاتی که بر عصمت فرشته وحی دلالت دارند */

2024-02-14T09:25:26Z

آیاتی که بر عصمت فرشته وحی دلالت دارند

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۵
خط ۴۸:		خط ۴۸:

	===== آیاتی که بر عصمت فرشته وحی دلالت دارند =====		===== آیاتی که بر عصمت فرشته وحی دلالت دارند =====
	در [[قرآن کریم]] از [[عصمت]] و [[امانتداری]] [[فرشتۀ وحی]] [[سخن]] گفته شده است به نحوی که [[خداوند]] دربارۀ آنان فرموده است: {{متن قرآن\|لَا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ}}<ref>«در گفتار بر او پیشی نمی‌جویند و آنان به فرمان وی کار می‌کنند» سوره انبیاء، آیه ۲۷.</ref>، بنابراین اگر حاملِ اول [[وحی]] یعنی [[فرشتگان]] از جمله [[جبرئیل]] دارای [[عصمت]] باشد، حامل دیگر آن یعنی [[پیامبر]] هم چنین صفتی باید داشته باشد، زیرا نداشتن [[عصمت]] همانطور که نقض [[امانتداری]] [[فرشته وحی]] محسوب می‌‌شود، نقض [[امانتداری]] [[پیامبران]] هم خواهد بود<ref>ر.ک: [[رحمت‌الله احمدی\|احمدی، رحمت‌الله]]، [[پدیده وحی از دیدگاه علامه طباطبایی (کتاب)\|پدیده وحی از دیدگاه علامه طباطبایی]]، ص ۲۱۹ - ۲۲۱. </ref>.		در [[قرآن کریم]] از [[عصمت]] و [[امانتداری]] [[فرشتۀ وحی]] [[سخن]] گفته شده است به نحوی که [[خداوند]] دربارۀ آنان فرموده است: {{متن قرآن\|لَا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ}}<ref>«در گفتار بر او پیشی نمی‌جویند و آنان به فرمان وی کار می‌کنند» سوره انبیاء، آیه ۲۷.</ref>، بنابراین اگر حاملِ اول [[وحی]] یعنی [[فرشتگان]] از جمله [[جبرئیل]] دارای [[عصمت]] باشد، حامل دیگر آن یعنی [[پیامبر]] هم چنین صفتی باید داشته باشد، زیرا نداشتن [[عصمت]] همانطور که نقض [[امانتداری]] فرشته وحی محسوب می‌‌شود، نقض [[امانتداری]] [[پیامبران]] هم خواهد بود<ref>ر.ک: [[رحمت‌الله احمدی\|احمدی، رحمت‌الله]]، [[پدیده وحی از دیدگاه علامه طباطبایی (کتاب)\|پدیده وحی از دیدگاه علامه طباطبایی]]، ص ۲۱۹ - ۲۲۱. </ref>.

	==== ادله روایی ====		==== ادله روایی ====

Bahmani: /* امر به اطاعت تام و مطلق از پیامبران */

2024-02-14T09:25:13Z

امر به اطاعت تام و مطلق از پیامبران

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۵
خط ۳۷:		خط ۳۷:

	===== امر به [[اطاعت]] تام و مطلق از [[پیامبران]] =====		===== امر به [[اطاعت]] تام و مطلق از [[پیامبران]] =====
	[[خداوند متعال]] در دسته دیگری از [[آیات]] به [[وجوب اطاعت]] مطلق از [[رسولان]] خود و نیز [[تأسی]] به آنان امر کرده است<ref>سوره نساء، آیات ۵۹ و ۶۴.</ref>. روشن است که بر اساس [[قواعد]] [[کلامی]] صدور چنین امری از سوی [[خدای متعال]]، مستلزم عصمت آن شخص است؛ چراکه در غیر این صورت گرفتار تناقض خواهیم شد و تناقض از مولای [[حکیم]] صادر نمی‌شود. عصمت در اینجا به معنای مصونیت از اقسام [[معاصی]]، [[نسیان]]، [[خطا]] و [[اشتباه]] است؛ چراکه اگر مصونیت را منحصر در عدم [[ارتکاب معاصی]] دانسته و به جواز صدور نسیان، خطا و اشتباه از [[انبیا]] {{عم}}، [[معتقد]] شویم، غرض از ارسال [[نبی]] یا [[رسول]] نقض شده و [[اطمینان]] به گفتار و [[کردار]] [[انبیا]] و [[رسل]] {{عم}} در نظر مکلفین به [[اطاعت]] به صورت کامل محقق نخواهد شد<ref>[[محمد هادی فرقانی]] و [[محمد عباس‌زاده جهرمی]]، [[خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم (مقاله)\|خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم]]، [[شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی (نشریه)\|دوفصلنامه شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی]].</ref>.		[[خداوند متعال]] در دسته دیگری از [[آیات]] به [[وجوب اطاعت]] مطلق از [[رسولان]] خود و نیز [[تأسی]] به آنان امر کرده است<ref>سوره نساء، آیات ۵۹ و ۶۴.</ref>. روشن است که بر اساس قواعد [[کلامی]] صدور چنین امری از سوی [[خدای متعال]]، مستلزم عصمت آن شخص است؛ چراکه در غیر این صورت گرفتار تناقض خواهیم شد و تناقض از مولای [[حکیم]] صادر نمی‌شود. عصمت در اینجا به معنای مصونیت از اقسام [[معاصی]]، [[نسیان]]، [[خطا]] و [[اشتباه]] است؛ چراکه اگر مصونیت را منحصر در عدم [[ارتکاب معاصی]] دانسته و به جواز صدور نسیان، خطا و اشتباه از [[انبیا]] {{عم}}، [[معتقد]] شویم، غرض از ارسال [[نبی]] یا [[رسول]] نقض شده و [[اطمینان]] به گفتار و [[کردار]] [[انبیا]] و [[رسل]] {{عم}} در نظر مکلفین به [[اطاعت]] به صورت کامل محقق نخواهد شد<ref>[[محمد هادی فرقانی]] و [[محمد عباس‌زاده جهرمی]]، [[خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم (مقاله)\|خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم]]، [[شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی (نشریه)\|دوفصلنامه شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی]].</ref>.

	===== معرفی [[پیامبران]] به عنوان الگوی [[حسنه]] =====		===== معرفی [[پیامبران]] به عنوان الگوی [[حسنه]] =====

Bahmani: /* ادله قرآنی */

2024-02-14T09:24:25Z

ادله قرآنی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۴
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	=== ادله نقلی ===		=== ادله نقلی ===
	==== ادله قرآنی ====		==== ادله قرآنی ====
			{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[دلایل قرآنی اثبات عصمت انبیاء چیست؟ (پرسش)\| دلایل قرآنی اثبات عصمت انبیاء چیست؟]]'''{{پایان}}
			\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}
	در برخی از [[آیات قرآن کریم]] خصوصیاتی همچون اصطفای [[الهی]]، [[وجوب اطاعت]] تام و عدم [[تسلط]] [[شیطان]] بر برخی [[انسان‌های برگزیده]] و نیز [[الگو]] بودن [[انبیا]] بیان شده که به مصونیت همه انبیا از ارتکاب کبائر، [[خطا]]، [[نسیان]] و [[اشتباه]] که همان [[حقیقت عصمت]] است، اشاره دارند. کلیت این [[آیات]] شامل [[حضرت سلیمان]]{{ع}} نیز شده و بر اساس آنها، [[عصمت]] آن حضرت نیز ثابت می‌گردد.		در برخی از [[آیات قرآن کریم]] خصوصیاتی همچون اصطفای [[الهی]]، [[وجوب اطاعت]] تام و عدم [[تسلط]] [[شیطان]] بر برخی [[انسان‌های برگزیده]] و نیز [[الگو]] بودن [[انبیا]] بیان شده که به مصونیت همه انبیا از ارتکاب کبائر، [[خطا]]، [[نسیان]] و [[اشتباه]] که همان [[حقیقت عصمت]] است، اشاره دارند. کلیت این [[آیات]] شامل [[حضرت سلیمان]]{{ع}} نیز شده و بر اساس آنها، [[عصمت]] آن حضرت نیز ثابت می‌گردد.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۹
خط ۷۲:		خط ۷۲:
	{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا آیه ۳۴ تا ۳۵ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)\| آیا آیه ۳۴ تا ۳۵ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟]]'''{{پایان}}		{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا آیه ۳۴ تا ۳۵ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)\| آیا آیه ۳۴ تا ۳۵ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟]]'''{{پایان}}
	\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}		\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}
	از جمله آیاتی که توهم تعارض با [[عصمت]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} را در اذهان برخی به وجود آورده، [[آیات]] ۳۴ و ۳۵ [[سوره]] ~~صاد~~ است که می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمَانَ وَأَلْقَيْنَا عَلَى كُرْسِيِّهِ جَسَدًا ثُمَّ أَنَابَ * قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَهَبْ لِي مُلْكًا لّا يَنبَغِي لِأَحَدٍ مِّنْ بَعْدِي إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ}}<ref>«و به راستی ما سلیمان را آزمودیم و کالبدی را بر اورنگ (پادشاهی) او افکندیم سپس (به سوی ما) بازگشت * گفت: پروردگارا! مرا بیامرز و مرا آن پادشاهی ده که پس از من هیچ کس را نسزد» سوره ص، آیه ۳۴-۳۵.</ref>.		از جمله آیاتی که توهم تعارض با [[عصمت]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} را در اذهان برخی به وجود آورده، [[آیات]] ۳۴ و ۳۵ [[سوره ص]] است که می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمَانَ وَأَلْقَيْنَا عَلَى كُرْسِيِّهِ جَسَدًا ثُمَّ أَنَابَ * قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَهَبْ لِي مُلْكًا لّا يَنبَغِي لِأَحَدٍ مِّنْ بَعْدِي إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ}}<ref>«و به راستی ما سلیمان را آزمودیم و کالبدی را بر اورنگ (پادشاهی) او افکندیم سپس (به سوی ما) بازگشت * گفت: پروردگارا! مرا بیامرز و مرا آن پادشاهی ده که پس از من هیچ کس را نسزد» سوره ص، آیه ۳۴-۳۵.</ref>.

	'''تبیین [[شبهه]]:''' [[حضرت سلیمان]] در [[آیه]] نخست، با واژه «اغفر» از [[خدای متعال]] طلب [[عفو]] و [[بخشش]] می‌نماید، بدیهی است درخواست [[مغفرت]] حاکی از ارتکاب [[لغزش]] و خطایی از سوی آن حضرت بوده است و روشن است که آن خطایی که ارتکاب آن [[نیازمند]] [[بخشش]] و [[غفران الهی]] باشد، با [[عصمت]] منافات دارد. گذشته از این در [[آیه]] دوم نیز آن حضرت از [[خدای متعال]] می‌خواهد که چنان [[ملک]] و [[حکومتی]] به او عطا کند که نه قبل از او و نه پس از وی به هیچ کس عطا نکرده و به عبارت دیگر ملکی می‌خواهد که دیگران هرگز به آن نرسند. ناسازگاری این درخواست نیز با [[عصمت]] آن حضرت روشن است چه اینکه چنین درخواستی نوعی [[خودخواهی]] و [[خودبرتربینی]] به شمار می‌آید و از صفاتی است که از آن [[نهی]] شده است.		'''تبیین [[شبهه]]:''' [[حضرت سلیمان]] در [[آیه]] نخست، با واژه «اغفر» از [[خدای متعال]] طلب [[عفو]] و [[بخشش]] می‌نماید، بدیهی است درخواست [[مغفرت]] حاکی از ارتکاب [[لغزش]] و خطایی از سوی آن حضرت بوده است و روشن است که آن خطایی که ارتکاب آن [[نیازمند]] [[بخشش]] و [[غفران الهی]] باشد، با [[عصمت]] منافات دارد. گذشته از این در [[آیه]] دوم نیز آن حضرت از [[خدای متعال]] می‌خواهد که چنان [[ملک]] و [[حکومتی]] به او عطا کند که نه قبل از او و نه پس از وی به هیچ کس عطا نکرده و به عبارت دیگر ملکی می‌خواهد که دیگران هرگز به آن نرسند. ناسازگاری این درخواست نیز با عصمت آن حضرت روشن است چه اینکه چنین درخواستی نوعی [[خودخواهی]] و [[خودبرتربینی]] به شمار می‌آید و از صفاتی است که از آن [[نهی]] شده است.

	'''پاسخ شبهه اول: [[کار]] [[خدا]]؛ درس [[توکل]] به ~~حضرت،~~ و [[توبه]] حضرت بر اساس مقصر دیدن خود''': [[روایات]] از آن حکایت دارند که [[فرزند]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} از [[دنیا]] رفت و جنازه او به روی تخت پدر افکنده شد. از جمله {{متن قرآن\|ثُمَّ أَنَابَ * قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي}} چنین برداشت می‌شود که حضرت به آن [[فرزند]] [[امید]] بسته بود. [[خداوند]] [[جان]] [[فرزند]] وی را گرفت و جسدش را بر تخت پدر افکند تا به او درس [[توکل]] و واگذاری امور به [[خداوند]] را بیاموزد. از سوی دیگر هیچ [[انسانی]] در سیره رفتاری و گفتاری خود، از [[خطا]] و [[اشتباه]] در [[حد]] خود در [[امان]] نیست و چه بسا کاری که از دیگران پسندیده باشد، از برخی [[انسان‌ها]] ناپسند آید: {{متن حدیث\|حَسَنَاتُ الْأَبْرَارِ سَيِّئَاتُ الْمُقَرَّبِينَ‌}}. از این رو چه زیبنده است که [[انسان]] همواره در درگاه الهی، خود را خطاکار ببیند و همچنان [[استغفار]] و [[توبه]] کند. درخواست [[سلیمان]]{{ع}} برای [[آمرزش]]، همین گونه است. او که به فرزندش [[امید]] بسته بود و [[دل]] در گرو او داشت، با پیش آمدن ماجرای [[مرگ]] [[فرزند]]، حالت [[توکل]] و [[تسلیم]] در برابر [[خداوند]] در حضرتش شکوفاتر شد و به درگاه الهی باز گشت: {{متن قرآن\|ثُمَّ أَنَابَ}}. پس، از آن حالت پیشین خود [[توبه]] کرد و از [[خداوند]] خواستار [[آمرزش]] شد: {{متن قرآن\|رَبِّ اغْفِرْ لِي...}}<ref>ر.ک: سید مرتضی علم الهدی، تنزیه الانبیاء، ص۱۳۶؛ سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۷، ص۲۰۴؛ علی مشکینی، تفسیر سوره صاد، ص۱۸۴؛ عبدالله جوادی آملی، تفسیر موضوعی قرآن، ج۷، ص۲۹۰؛ محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، قدم له خلیل محیی الدین المیس، ج۱۳، جزء ۲۶، ص۱۸۲.</ref>. این [[تفسیر]]، به دور از ایراد و [[برترین]] [[تفسیر]] است.		'''پاسخ شبهه اول: کار [[خدا]]؛ درس [[توکل]] به حضرت و [[توبه]] حضرت بر اساس مقصر دیدن خود''': [[روایات]] از آن حکایت دارند که [[فرزند]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} از [[دنیا]] رفت و جنازه او به روی تخت پدر افکنده شد. از جمله {{متن قرآن\|ثُمَّ أَنَابَ * قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي}} چنین برداشت می‌شود که حضرت به آن [[فرزند]] [[امید]] بسته بود. [[خداوند]] [[جان]] [[فرزند]] وی را گرفت و جسدش را بر تخت پدر افکند تا به او درس [[توکل]] و واگذاری امور به [[خداوند]] را بیاموزد. از سوی دیگر هیچ [[انسانی]] در سیره رفتاری و گفتاری خود، از [[خطا]] و [[اشتباه]] در حد خود در [[امان]] نیست و چه بسا کاری که از دیگران پسندیده باشد، از برخی [[انسان‌ها]] ناپسند آید: {{متن حدیث\|حَسَنَاتُ الْأَبْرَارِ سَيِّئَاتُ الْمُقَرَّبِينَ‌}}. از این رو چه زیبنده است که [[انسان]] همواره در درگاه الهی، خود را خطاکار ببیند و همچنان [[استغفار]] و [[توبه]] کند. درخواست [[سلیمان]]{{ع}} برای [[آمرزش]]، همین گونه است. او که به فرزندش [[امید]] بسته بود و [[دل]] در گرو او داشت، با پیش آمدن ماجرای [[مرگ]] [[فرزند]]، حالت [[توکل]] و [[تسلیم]] در برابر [[خداوند]] در حضرتش شکوفاتر شد و به درگاه الهی باز گشت: {{متن قرآن\|ثُمَّ أَنَابَ}}. پس، از آن حالت پیشین خود [[توبه]] کرد و از [[خداوند]] خواستار [[آمرزش]] شد: {{متن قرآن\|رَبِّ اغْفِرْ لِي...}}<ref>ر.ک: سید مرتضی علم الهدی، تنزیه الانبیاء، ص۱۳۶؛ سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۷، ص۲۰۴؛ علی مشکینی، تفسیر سوره صاد، ص۱۸۴؛ عبدالله جوادی آملی، تفسیر موضوعی قرآن، ج۷، ص۲۹۰؛ محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، قدم له خلیل محیی الدین المیس، ج۱۳، جزء ۲۶، ص۱۸۲.</ref>. این [[تفسیر]]، به دور از ایراد و [[برترین]] [[تفسیر]] است.

	'''پاسخ شبهه دوم: درخواست ملکی ویژه، بدون [[محرومیت]] دیگران''': [[حضرت سلیمان]]{{ع}} از [[خداوند]] ~~ملکی~~ خواست که ویژه وی باشد؛ مانند [[دوستی]] [[خداوند]] با [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} و گفت‌وگوی [[حق تعالی]] با [[حضرت موسی]]{{ع}} خدایا، ملکی به من عطا کن که مختص من باشد. او هرگز این درخواست را نداشت که دیگران از آنچه به او عطا شده، [[محروم]] شوند<ref>ر.ک: سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۷، ص۲۰۵؛ علی بن سلطان محمد قاری، شرح الشقا للقاضی عیاض، ج۲، ص۳۰۴.</ref>. این درخواست که خدایا به من ملکی ویژه عنایت کن، با این درخواست که خدایا این [[ملک]] را مخصوص من قرار ده و دیگران را از آن [[محروم]] دار، متفاوت است. جمله نخست، هیچ‌گونه ایرادی ندارد؛ یعنی ملکی به من عنایت کن که شایسته و برازنده دیگران نباشد. این خود کنایه از آن است که بالاترین [[ملک]] را به من ببخش و چنین درخواستی را نمی‌توان [[لغزش]] نامید. این توجیه، وجیه‌ترین توجیهات است<ref>[[جعفر انواری\|انواری، جعفر]]، [[نور عصمت بر سیمای نبوت (کتاب)\|نور عصمت بر سیمای نبوت]]، ص۳۵۶-۳۶۱.</ref>.		'''پاسخ شبهه دوم: درخواست ملکی ویژه، بدون [[محرومیت]] دیگران''': [[حضرت سلیمان]]{{ع}} از [[خداوند]] مُلکی خواست که ویژه وی باشد؛ مانند [[دوستی]] [[خداوند]] با [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} و گفت‌وگوی [[حق تعالی]] با [[حضرت موسی]]{{ع}} خدایا، ملکی به من عطا کن که مختص من باشد. او هرگز این درخواست را نداشت که دیگران از آنچه به او عطا شده، [[محروم]] شوند<ref>ر.ک: سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۷، ص۲۰۵؛ علی بن سلطان محمد قاری، شرح الشقا للقاضی عیاض، ج۲، ص۳۰۴.</ref>. این درخواست که خدایا به من ملکی ویژه عنایت کن، با این درخواست که خدایا این [[ملک]] را مخصوص من قرار ده و دیگران را از آن محروم دار، متفاوت است. جمله نخست، هیچ‌گونه ایرادی ندارد؛ یعنی ملکی به من عنایت کن که شایسته و برازنده دیگران نباشد. این خود کنایه از آن است که بالاترین [[ملک]] را به من ببخش و چنین درخواستی را نمی‌توان [[لغزش]] نامید. این توجیه، وجیه‌ترین توجیهات است<ref>[[جعفر انواری\|انواری، جعفر]]، [[نور عصمت بر سیمای نبوت (کتاب)\|نور عصمت بر سیمای نبوت]]، ص۳۵۶-۳۶۱.</ref>.

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۶
خط ۶۱:		خط ۶۱:
	{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)\| آیا آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟]]'''{{پایان}}		{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟ (پرسش)\| آیا آیه ۳۱ تا ۳۳ سوره ص بر عدم عصمت حضرت سلیمان دلالت می‌کند؟]]'''{{پایان}}
	\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}		\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[عصمت (پرسش)\|(پرسمان عصمت)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}
	برخی با استناد به جریان قضا شدن نماز [[حضرت سلیمان]] در جریان سان دیدن ایشان از اسب‌هایش، منکر عصمت آن حضرت شده و مدعی شده‌اند که از آنجا که وی در این جریان دچار فراموشی یا خطا ~~شده~~ پس در دریافت و ابلاغ وحی نیز معصوم نبوده است<ref>[[عبدالحسین خسروپناه\|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)\|کلام نوین اسلامی]]، ص ۲۲۱ و ۲۲۲.</ref>: {{متن قرآن\|إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصَّافِنَاتُ الْجِيَادُ * فَقَالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ * رُدُّوهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ}}<ref>«(یاد کن) آنگاه را که در پایان روز بر او اسبانی استوار ایستاده تیز تک را عرضه کردند * گفت: من دوستی این اسبان را به یاد پروردگارم دوست می‌دارم (و فرمان داد آنها را دواندند و به تماشا ایستاد) تا (از دیدگانش) پنهان شدند * آنها را نزد من بازگردانید! آنگاه به دست کشیدن به ساق و گردن‌ها (ی آنها) آغازید» سوره ص، آیه ۳۱-۳۳.</ref>.		برخی با استناد به جریان قضا شدن نماز [[حضرت سلیمان]]{{ع}} در جریان سان دیدن ایشان از اسب‌هایش، منکر عصمت آن حضرت شده و مدعی شده‌اند از آنجا که وی در این جریان دچار فراموشی یا خطا شده، پس در دریافت و ابلاغ وحی نیز معصوم نبوده است<ref>[[عبدالحسین خسروپناه\|خسروپناه، عبدالحسین]]، [[کلام نوین اسلامی (کتاب)\|کلام نوین اسلامی]]، ص ۲۲۱ و ۲۲۲.</ref>: {{متن قرآن\|إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصَّافِنَاتُ الْجِيَادُ * فَقَالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ * رُدُّوهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ}}<ref>«(یاد کن) آنگاه را که در پایان روز بر او اسبانی استوار ایستاده تیز تک را عرضه کردند * گفت: من دوستی این اسبان را به یاد پروردگارم دوست می‌دارم (و فرمان داد آنها را دواندند و به تماشا ایستاد) تا (از دیدگانش) پنهان شدند * آنها را نزد من بازگردانید! آنگاه به دست کشیدن به ساق و گردن‌ها (ی آنها) آغازید» سوره ص، آیه ۳۱-۳۳.</ref>.

	'''پاسخ: رژه اسبان به منظور آمادگی برای جهاد و قضا شدن نماز در حد [[ترک اولی]]''': رژه اسبان برای [[آمادگی رزمی]] بوده است و قضا شدن نماز در این شرایط (مانند جریان [[رد الشمس]] برای [[حضرت علی]] {{ع}}) تنها به عنوان ترک اولی است؛ یعنی عبادتی او را از [[عبادت]] دیگر باز داشت. البته نماز مهم‌تر بود و اگر نماز را نمازی مستحبی بدانیم و ذکر را [[یاد خدا]] معنا کنیم، این توجیه وجه بهتری می‌یابد؛ اما در مورد اینکه بازگرداندن [[خورشید]]، چه ارتباطی با دست کشیدن بر گردن و ساق اسب‌ها دارد، باید گفت حضرت با این کار، اسب‌ها را وداع گفت و به [[ذکر خدا]] و نماز پرداخت؛ یا اگر منظور این باشد که به گردن و ساق خود دست کشید، این کار در [[حقیقت]] همان [[وضو]] برای نماز بود که از آن چنین تعبیر شده است. پاره‌ای از [[روایات]] نیز همین [[تفسیر]] را [[تأیید]] می‌کند<ref>ر.ک: سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۷، ص۲۰۳.</ref>، مانند [[روایت]] صندوق که می‌فرماید: {{متن حدیث\|مَا رُوِيَ عَنِ الصَّادِقِ {{ع}} أَنَّهُ قَالَ: إِنَّ سُلَيْمَانَ بْنَ دَاوُدَ {{ع}} عُرِضَ عَلَيْهِ ذَاتَ يَوْمٍ بِالْعَشِيِّ الْخَيْلُ... فَقَالَ لِلْمَلَائِكَةِ رُدُّوا الشَّمْسَ عَلَيَّ حَتَّى أُصَلِّيَ}}<ref>محمد بن علی بن بابویه (صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج۱، ص۱۹۹.</ref>؛ عصرگاهی [[لشکر]] بر [[حضرت سلیمان]] {{ع}} عرضه گردید. حضرت مشغول تماشای آنان شد تا اینکه خورشید در پرده [[حجاب]] قرار گرفت (غروب کرد) حضرت سلیمان {{ع}} به [[ملائکه]] دستور داد که خورشید را برگردانند تا نمازش را به جا آورد. آنان نیز آن را برگرداندند. پس او دستی بر ساق‌ها و گردنش کشید و از دیگر اصحابش که مانند او نمازشان [[قضا]] شده بود، خواست تا آنان نیز همین کار را انجام دهند. این کار همان وضوی آنان بود که با آن [[نماز]] به جا آوردند و پس از آن، [[خورشید]] دگربار غروب کرد... .		'''پاسخ: رژه اسبان به منظور آمادگی برای جهاد و قضا شدن نماز در حد [[ترک اولی]]''': رژه اسبان برای [[آمادگی رزمی]] بوده است و قضا شدن نماز در این شرایط (مانند جریان [[رد الشمس]] برای [[حضرت علی]] {{ع}}) تنها به عنوان ترک اولی است؛ یعنی عبادتی او را از [[عبادت]] دیگر باز داشت. البته نماز مهم‌تر بود و اگر نماز را نمازی مستحبی بدانیم و ذکر را [[یاد خدا]] معنا کنیم، این توجیه وجه بهتری می‌یابد؛ اما در مورد اینکه بازگرداندن [[خورشید]]، چه ارتباطی با دست کشیدن بر گردن و ساق اسب‌ها دارد، باید گفت حضرت با این کار، اسب‌ها را وداع گفت و به [[ذکر خدا]] و نماز پرداخت؛ یا اگر منظور این باشد که به گردن و ساق خود دست کشید، این کار در [[حقیقت]] همان [[وضو]] برای نماز بود که از آن چنین تعبیر شده است. پاره‌ای از [[روایات]] نیز همین [[تفسیر]] را [[تأیید]] می‌کند<ref>ر.ک: سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۷، ص۲۰۳.</ref>، مانند [[روایت]] صندوق که می‌فرماید: {{متن حدیث\|مَا رُوِيَ عَنِ الصَّادِقِ {{ع}} أَنَّهُ قَالَ: إِنَّ سُلَيْمَانَ بْنَ دَاوُدَ {{ع}} عُرِضَ عَلَيْهِ ذَاتَ يَوْمٍ بِالْعَشِيِّ الْخَيْلُ... فَقَالَ لِلْمَلَائِكَةِ رُدُّوا الشَّمْسَ عَلَيَّ حَتَّى أُصَلِّيَ}}<ref>محمد بن علی بن بابویه (صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج۱، ص۱۹۹.</ref>؛ عصرگاهی [[لشکر]] بر [[حضرت سلیمان]] {{ع}} عرضه گردید. حضرت مشغول تماشای آنان شد تا اینکه خورشید در پرده [[حجاب]] قرار گرفت (غروب کرد) حضرت سلیمان {{ع}} به [[ملائکه]] دستور داد که خورشید را برگردانند تا نمازش را به جا آورد. آنان نیز آن را برگرداندند. پس او دستی بر ساق‌ها و گردنش کشید و از دیگر اصحابش که مانند او نمازشان [[قضا]] شده بود، خواست تا آنان نیز همین کار را انجام دهند. این کار همان وضوی آنان بود که با آن [[نماز]] به جا آوردند و پس از آن، [[خورشید]] دگربار غروب کرد... .

	[[روایت]] در [[من لا یحضره الفقیه]] مرسله است و با تعبیر {{متن حدیث\|رُوِيَ عَنِ الصَّادِقِ {{ع}}}} آمده است، اما [[مرحوم صدوق]] می‌نویسد: این [[حدیث]] را در کتاب الفوائد با سند نقل کرده‌ام. در قسمت مشیخه کتاب من لا یحضره الفقیه سند روایت آمده است<ref>{{متن حدیث\|عَلِيِّ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ مُوسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْكُوفِيِّ عَنْ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ النَّخَعِيِّ عَنْ عَمِّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ يَزِيدَ النَّوْفَلِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الصَّادِقِ‌{{ع}}}}؛ (محمد بن علی بن بابویه (صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج۴، قسمت شرح مشیخه الفقیه، ص۲۹).</ref>.		[[روایت]] در [[من لا یحضره الفقیه]] مرسله است و با تعبیر {{متن حدیث\|رُوِيَ عَنِ الصَّادِقِ {{ع}}}} آمده است، اما [[مرحوم صدوق]] می‌نویسد: این [[حدیث]] را در کتاب الفوائد با سند نقل کرده‌ام. در قسمت مشیخه کتاب من لا یحضره الفقیه سند روایت آمده است<ref>{{متن حدیث\|عَلِيِّ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ مُوسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْكُوفِيِّ عَنْ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ النَّخَعِيِّ عَنْ عَمِّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ يَزِيدَ النَّوْفَلِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الصَّادِقِ‌{{ع}}}}؛ محمد بن علی بن بابویه (صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج۴، قسمت شرح مشیخه الفقیه، ص۲۹.</ref>.

	این پاسخ، [[برترین]] پاسخ در این مجال است. ایرادهایی نیز برای آن برشمرده‌اند که دارای پاسخ‌اند<ref>[[جعفر انواری\|انواری، جعفر]]، [[نور عصمت بر سیمای نبوت (کتاب)\|نور عصمت بر سیمای نبوت]] ص ۳۴۱-۳۵۰.</ref>.		این پاسخ، [[برترین]] پاسخ در این مجال است. ایرادهایی نیز برای آن برشمرده‌اند که دارای پاسخ‌اند<ref>[[جعفر انواری\|انواری، جعفر]]، [[نور عصمت بر سیمای نبوت (کتاب)\|نور عصمت بر سیمای نبوت]] ص ۳۴۱-۳۵۰.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۱
خط ۳۴:		خط ۳۴:

	===== اصطفای الهی پیامبران =====		===== اصطفای الهی پیامبران =====
	واژه «[[اصطفا]]» در لغت در معنای خالصِ چیزی را به دست آوردن استعمال شده است<ref>راغب اصفهانی، حسین، ماده صفو» بر اساس برخى آيات دیگر، خداوند متعال تعدادى از بندگانش را از ميان خلق خود برگزیده و آنها را براى خود خالص گردانیده است. سوره مریم، ۵۸ و دخان، آیه ۳۲.</ref>. روشن است که حاصل [[گزینش الهی]] و [[خالص]] کردن برخی توسط او چیزی جز [[عصمت]] نیست. به عنوان نمونه [[قرآن کریم]] در جایی می‌فرماید: {{متن قرآن\|اللَّهُ يَصْطَفِي مِنَ الْمَلَائِكَةِ رُسُلًا وَمِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ }}<ref>«خدا از ميان فرشتگان رسولانى برمى‌گزيند، و نيز از ميان مردم. بى‌گمان خدا شنواى بيناست. آنچه در دسترس آنان و آنچه پشت سرشان است مى‌داند و [همه‌] كارها به خدا بازگردانيده مى‌شود». سوره حج، آیات ۷۵ و ۷۶.</ref>. با توجه به اینکه ضمایر «هم» در کلمات {{متن قرآن\|أَيْدِيهِمْ}} و {{متن قرآن\|خَلْفَهُمْ}} بر اساس دیدگاه برخی [[مفسران]] به {{متن قرآن\|رُسُلًا}}<ref>طباطبایی، محمدحسین، المیزان، ج۱۰، ص۴۱۰.</ref> و طبق نظر برخی دیگر به {{متن قرآن\|النَّاسِ}}<ref>زمخشری، محمود بن عمر، ج۳، ص۱۷۲؛ آلوسی، شهاب الدین محمود، ج۱۰، ص۳۰۶ و...</ref> برمی‌گردد و با عنایت به معنای لغوی [[اصطفا]]، [[تفسیر آیه]] چنین می‌شود که [[خداوند]] از میان [[مردم]] و [[فرشتگان]]، شایستگان را برمی‌گزیند. از این رو اگر عصمت ~~[[پیام]] آور~~ تضمین نشده باشد، [[ابلاغ]] این پیام دچار آسیب شده و با غرض [[ارسال رسل]] ناسازگار خواهد بود<ref>[[محمد هادی فرقانی]] و [[محمد عباس‌زاده جهرمی]]، [[خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم (مقاله)\|خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم]]، [[شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی (نشریه)\|دوفصلنامه شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی]].</ref>.		واژه «[[اصطفا]]» در لغت در معنای خالصِ چیزی را به دست آوردن استعمال شده است<ref>راغب اصفهانی، حسین، ماده صفو» بر اساس برخى آيات دیگر، خداوند متعال تعدادى از بندگانش را از ميان خلق خود برگزیده و آنها را براى خود خالص گردانیده است. سوره مریم، ۵۸ و دخان، آیه ۳۲.</ref>. روشن است که حاصل [[گزینش الهی]] و [[خالص]] کردن برخی توسط او چیزی جز [[عصمت]] نیست. به عنوان نمونه [[قرآن کریم]] در جایی می‌فرماید: {{متن قرآن\|اللَّهُ يَصْطَفِي مِنَ الْمَلَائِكَةِ رُسُلًا وَمِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ}}<ref>«خدا از ميان فرشتگان رسولانى برمى‌گزيند، و نيز از ميان مردم. بى‌گمان خدا شنواى بيناست. آنچه در دسترس آنان و آنچه پشت سرشان است مى‌داند و [همه‌] كارها به خدا بازگردانيده مى‌شود». سوره حج، آیات ۷۵ و ۷۶.</ref>. با توجه به اینکه ضمایر «هم» در کلمات {{متن قرآن\|أَيْدِيهِمْ}} و {{متن قرآن\|خَلْفَهُمْ}} بر اساس دیدگاه برخی [[مفسران]] به {{متن قرآن\|رُسُلًا}}<ref>طباطبایی، محمدحسین، المیزان، ج۱۰، ص۴۱۰.</ref> و طبق نظر برخی دیگر به {{متن قرآن\|النَّاسِ}}<ref>زمخشری، محمود بن عمر، ج۳، ص۱۷۲؛ آلوسی، شهاب الدین محمود، ج۱۰، ص۳۰۶ و...</ref> برمی‌گردد و با عنایت به معنای لغوی [[اصطفا]]، [[تفسیر آیه]] چنین می‌شود که [[خداوند]] از میان [[مردم]] و [[فرشتگان]]، شایستگان را برمی‌گزیند. از این رو اگر عصمت پیام‌آور تضمین نشده باشد، [[ابلاغ]] این پیام دچار آسیب شده و با غرض [[ارسال رسل]] ناسازگار خواهد بود<ref>[[محمد هادی فرقانی]] و [[محمد عباس‌زاده جهرمی]]، [[خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم (مقاله)\|خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم]]، [[شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی (نشریه)\|دوفصلنامه شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی]].</ref>.

	===== امر به [[اطاعت]] تام و مطلق از [[پیامبران]] =====		===== امر به [[اطاعت]] تام و مطلق از [[پیامبران]] =====
خط ۴۲:		خط ۴۲:
	[[مصونیت انبیا]] {{عم}} را می‌توان از [[آیات]] دیگری که ضمن نام بردن از برخی انبیا، آنان را به صورت مطلق به عنوان الگویی حسنه معرفی کرده و به [[تأسی]] از آنان ترغیب می‌نمایند، استفاده کرد. چه اینکه [[قرآن کریم]] از [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} به عنوان اسوه‌ای [[نیکو]] یاد کرده و می‌فرماید: {{متن قرآن\|لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا}}<ref>«قطعاً براى شما در [اقتدا به‌] رسول خدا سرمشقى نيكوست: براى آن كس كه به خدا و روز بازپسين اميد دارد و خدا را فراوان ياد مى‌كند».، سوره احزاب، آیه ۲۱.</ref>. همچنین از [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} یاد کرده و می‌فرماید: {{متن قرآن\|قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ}}<ref>«قطعاً براى شما در [پيروى از] ابراهيم و كسانى كه با اويند سرمشقى نيكوست»، سوره ممتحنه، آیه ۴.</ref>.		[[مصونیت انبیا]] {{عم}} را می‌توان از [[آیات]] دیگری که ضمن نام بردن از برخی انبیا، آنان را به صورت مطلق به عنوان الگویی حسنه معرفی کرده و به [[تأسی]] از آنان ترغیب می‌نمایند، استفاده کرد. چه اینکه [[قرآن کریم]] از [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} به عنوان اسوه‌ای [[نیکو]] یاد کرده و می‌فرماید: {{متن قرآن\|لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا}}<ref>«قطعاً براى شما در [اقتدا به‌] رسول خدا سرمشقى نيكوست: براى آن كس كه به خدا و روز بازپسين اميد دارد و خدا را فراوان ياد مى‌كند».، سوره احزاب، آیه ۲۱.</ref>. همچنین از [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} یاد کرده و می‌فرماید: {{متن قرآن\|قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ}}<ref>«قطعاً براى شما در [پيروى از] ابراهيم و كسانى كه با اويند سرمشقى نيكوست»، سوره ممتحنه، آیه ۴.</ref>.

	[[خدای متعال]]، [[پیامبراکرم]] {{صل}} و حضرت ابراهیم{{ع}} را به صورت مطلق و بدون هیچ قید و شرطی به عنوان [[الگو]] و [[سرمشق]] دیگران معرفی کرده است. با عنایت به معنای لغوی اسوه، این آیات در شمار آیاتی قرار می‌گیرند که به نحو مطلق به اقتدا و اطاعت از انبیا {{عم}}[[ امر]] کرده‌اند و امر مطلق به اطاعت از شخصی مساوی با [[عصمت]] اوست؛ چراکه در غیر این صورت هرگز امر به اقتدا به غیر [[معصوم]] و اسوه قرار دادن او تعلق نگرفته و این مسأله به تناقض خواهد انجامید<ref>[[محمد هادی فرقانی]] و [[محمد عباس‌زاده جهرمی]]، [[خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم (مقاله)\|خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم]]، [[شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی (نشریه)\|دوفصلنامه شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی]].</ref>.		[[خدای متعال]]، [[پیامبراکرم]] {{صل}} و حضرت ابراهیم{{ع}} را به صورت مطلق و بدون هیچ قید و شرطی به عنوان [[الگو]] و [[سرمشق]] دیگران معرفی کرده است. با عنایت به معنای لغوی اسوه، این آیات در شمار آیاتی قرار می‌گیرند که به نحو مطلق به اقتدا و اطاعت از انبیا {{عم}} [[امر]] کرده‌اند و امر مطلق به اطاعت از شخصی مساوی با [[عصمت]] اوست؛ چراکه در غیر این صورت هرگز امر به اقتدا به غیر [[معصوم]] و اسوه قرار دادن او تعلق نگرفته و این مسأله به تناقض خواهد انجامید<ref>[[محمد هادی فرقانی]] و [[محمد عباس‌زاده جهرمی]]، [[خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم (مقاله)\|خوانش انتقادی انگاره عالمان غیرشیعی از عصمت انبیا با تطبیق بر نصوص قرآن کریم]]، [[شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی (نشریه)\|دوفصلنامه شبهه‌پژوهی مطالعات قرآنی]].</ref>.

	===== [[اتمام حجت]] [[هدف]] از [[بعثت انبیا]] =====		===== [[اتمام حجت]] [[هدف]] از [[بعثت انبیا]] =====
خط ۴۸:		خط ۴۸:

	===== آیاتی که بر عصمت فرشته وحی دلالت دارند =====		===== آیاتی که بر عصمت فرشته وحی دلالت دارند =====
	در [[قرآن کریم]] از [[عصمت]] و [[امانتداری]] [[فرشتۀ وحی]] [[سخن]] گفته شده است به نحوی که [[خداوند]] دربارۀ آنان فرموده است: {{متن قرآن\|لَا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ}}<ref>«در گفتار بر او پیشی نمی‌جویند و آنان به فرمان وی کار می‌کنند» سوره انبیاء، آیه ۲۷.</ref>، بنابراین اگر حاملِ اول [[وحی]] یعنی [[فرشتگان]] از جمله [[جبرئیل]] دارای [[عصمت]] باشد، حامل دیگر آن یعنی [[پیامبر]] هم چنین صفتی باید داشته باشد، زیرا نداشتن [[عصمت]] همانطور که نقض [[امانتداری]] فرشته وحی محسوب می‌‌شود، نقض [[امانتداری]] [[پیامبران]] هم خواهد بود<ref>ر.ک: [[رحمت‌الله احمدی\|احمدی، رحمت‌الله]]، [[پدیده وحی از دیدگاه علامه طباطبایی (کتاب)\|پدیده وحی از دیدگاه علامه طباطبایی]]، ص ۲۱۹ - ۲۲۱. </ref>.		در [[قرآن کریم]] از [[عصمت]] و [[امانتداری]] [[فرشتۀ وحی]] [[سخن]] گفته شده است به نحوی که [[خداوند]] دربارۀ آنان فرموده است: {{متن قرآن\|لَا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ}}<ref>«در گفتار بر او پیشی نمی‌جویند و آنان به فرمان وی کار می‌کنند» سوره انبیاء، آیه ۲۷.</ref>، بنابراین اگر حاملِ اول [[وحی]] یعنی [[فرشتگان]] از جمله [[جبرئیل]] دارای [[عصمت]] باشد، حامل دیگر آن یعنی [[پیامبر]] هم چنین صفتی باید داشته باشد، زیرا نداشتن [[عصمت]] همانطور که نقض [[امانتداری]] فرشته وحی محسوب می‌‌شود، نقض [[امانتداری]] [[پیامبران]] هم خواهد بود<ref>ر.ک: [[رحمت‌الله احمدی\|احمدی، رحمت‌الله]]، [[پدیده وحی از دیدگاه علامه طباطبایی (کتاب)\|پدیده وحی از دیدگاه علامه طباطبایی]]، ص ۲۱۹ - ۲۲۱.</ref>.

	==== ادله روایی ====		==== ادله روایی ====
	در [[روایات]] متعددی بر [[قطعی]] بودن [[عصمت انبیا]]{{ع}} تأکید شده است<ref>نک: کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۰۲ـ۲۰۳؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۱۴، ص۱۰۳؛ ج۱۲، ص۳۴۸؛ ج۴، ص۴۵؛ صدوق، عیون اخبار الرضا، ج۱، ص۱۹۲ـ۲۰۴.</ref> از جمله آنها روایتی است از [[امام باقر]]{{ع}} که در آن آمده است: «[[انبیا]] [[گناه]] نمی‌کنند؛ چون همگی [[معصوم]] و پاک‌اند و آنان [[مرتکب گناه]] کوچک یا بزرگ نمی‌شوند»<ref>صدوق، الخصال، ص۳۹۹.</ref>.		در [[روایات]] متعددی بر [[قطعی]] بودن [[عصمت انبیا]]{{ع}} تأکید شده است<ref>نک: کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۰۲ـ۲۰۳؛ مجلسی، بحارالانوار، ج۱۴، ص۱۰۳؛ ج۱۲، ص۳۴۸؛ ج۴، ص۴۵؛ صدوق، عیون اخبار الرضا، ج۱، ص۱۹۲ـ۲۰۴.</ref>، از جمله آنها روایتی است از [[امام باقر]]{{ع}} که در آن آمده است: «[[انبیا]] [[گناه]] نمی‌کنند؛ چون همگی [[معصوم]] و پاک‌اند و آنان [[مرتکب گناه]] کوچک یا بزرگ نمی‌شوند»<ref>صدوق، الخصال، ص۳۹۹.</ref>.

	[[امام رضا]] {{ع}} نیز دربارۀ [[عصمت پیامبران]] برای [[مأمون]] نوشت: «[[خداوند]] [[فرمان]] کسی که می‌‌داند [[مردم]] را [[گمراه]] می‌‌کند [[واجب]] نمی‌کند و برای [[رسالت]] خویش کسی را [[انتخاب]] نمی‌کند که می‌‌داند او به [[خدا]] و بندگانش [[کفر]] ورزیده و [[شیطان]] را به جایی [[خدا]] [[عبادت]] می‌‌کند»<ref>{{متن حدیث\|فِیمَا کَتَبَ الرِّضَا {{ع}} لِلْمَأْمُونِ لَا یَفْرِضُ اللَّهُ تَعَالَی طَاعَةَ مَنْ‏ یَعْلَمُ‏ أَنَّهُ‏ یُضِلُّهُمْ‏ وَ یُغْوِیهِمْ وَ لَا یَخْتَارُ لِرِسَالَتِهِ وَ لَا یَصْطَفِی مِنْ عِبَادِهِ مَنْ یَعْلَمُ أَنَّهُ یَکْفُرُ بِهِ وَ بِعِبَادَتِهِ وَ یَعْبُدُ الشَّیْطَانَ دُونَهُ}}؛ ~~‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏~~ بحار الانوار، ج۲۵، ص۱۹۹، ح۹.</ref>.<ref>ر.ک: [[حسین علوی مهر\|علوی مهر، حسین]]، [[مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن (کتاب)\|مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن]]، ص ۱۸۰-۱۸۱.</ref>		[[امام رضا]] {{ع}} نیز دربارۀ [[عصمت پیامبران]] برای [[مأمون]] نوشت: «[[خداوند]] [[فرمان]] کسی که می‌‌داند [[مردم]] را [[گمراه]] می‌‌کند [[واجب]] نمی‌کند و برای [[رسالت]] خویش کسی را [[انتخاب]] نمی‌کند که می‌‌داند او به [[خدا]] و بندگانش [[کفر]] ورزیده و [[شیطان]] را به جایی [[خدا]] [[عبادت]] می‌‌کند»<ref>{{متن حدیث\|فِیمَا کَتَبَ الرِّضَا {{ع}} لِلْمَأْمُونِ لَا یَفْرِضُ اللَّهُ تَعَالَی طَاعَةَ مَنْ‏ یَعْلَمُ‏ أَنَّهُ‏ یُضِلُّهُمْ‏ وَ یُغْوِیهِمْ وَ لَا یَخْتَارُ لِرِسَالَتِهِ وَ لَا یَصْطَفِی مِنْ عِبَادِهِ مَنْ یَعْلَمُ أَنَّهُ یَکْفُرُ بِهِ وَ بِعِبَادَتِهِ وَ یَعْبُدُ الشَّیْطَانَ دُونَهُ}}؛ بحار الانوار، ج۲۵، ص۱۹۹، ح۹.</ref>.<ref>ر.ک: [[حسین علوی مهر\|علوی مهر، حسین]]، [[مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن (کتاب)\|مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن]]، ص ۱۸۰-۱۸۱.</ref>

	== توهم تعارض برخی [[آیات]] با عصمت حضرت سلیمان{{ع}} ==		== توهم تعارض برخی [[آیات]] با عصمت حضرت سلیمان{{ع}} ==