عفت در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Ali: /* پانویس */

2023-11-04T07:21:13Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۱
خط ۳۵:		خط ۳۵:

	[[رده:عفت]]		[[رده:عفت]]
	~~[[رده:فضایل اخلاقی]]~~

Bahmani در ‏۱۰ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۵۷

2023-03-10T13:57:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۲۷
خط ۸:		خط ۸:

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
	یکی از [[اوصاف اخلاقی]] مردان و [[زنان]]، [[عفت]] و [[پاکدامنی]] است. [[عفت]] نوعی [[خویشتن داری]] و [[تربیت نفس]] و [[آموزش]] نسبت به [[گناه]] جنسی برای [[زنان]] و مردان و رعایت [[پرهیز]] از امور [[زشت]] و [[پست]] و یا [[ناپسند]] است. چنان‌که در لغت آمده: العِفَّةُ: حصول حالتی برای نفس که [[امتناع]] از [[غلبه]] [[شهوت]] بر خود می‌کند<ref>مفردات فی غریب القرآن، ص۵۷۳.</ref>. در مقاییس اللغه آمده: عفّ: کفّ و باز داشتن نفس از هر [[عمل]] [[قبیح]] است. یا به تعبیر دیگر: کفِّ نفس از تمامی کارهای ناسزاوار است که هم شامل مرد و هم [[زنان]] می‌شود. در لسان العرب نیز آمده: العفّة: کفّ از چیزهایی که [[حلال]] نیست و [[زیبا]] و [[ناپسند]] و خواسته‌های [[پست]] است. {{عربی\|مّا لا یحلّ و لا یَجمَلُ و الأطماع الدنیّة}} و در [[حدیث نبوی]] است: {{متن حدیث\|مَنْ يَسْتَعْفِفْ يُعِفَّهُ اللَّهُ}}، هرکسی [[خویشتن‌داری]] کند، [[خدا]] هم برایش [[پرده‌پوشی]] می‌کند و استعفاف: هم طلب [[عفاف]]، و کفّ از [[حرام]] و سؤال و گدایی از [[مردم]] است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۰.</ref>.		یکی از اوصاف اخلاقی مردان و [[زنان]]، [[عفت]] و [[پاکدامنی]] است. [[عفت]] نوعی [[خویشتن داری]] و [[تربیت نفس]] و [[آموزش]] نسبت به [[گناه]] جنسی برای [[زنان]] و مردان و رعایت [[پرهیز]] از امور [[زشت]] و [[پست]] و یا [[ناپسند]] است. چنان‌که در لغت آمده: العِفَّةُ: حصول حالتی برای نفس که [[امتناع]] از [[غلبه]] [[شهوت]] بر خود می‌کند<ref>مفردات فی غریب القرآن، ص۵۷۳.</ref>. در مقاییس اللغه آمده: عفّ: کفّ و باز داشتن نفس از هر [[عمل]] [[قبیح]] است. یا به تعبیر دیگر: کفِّ نفس از تمامی کارهای ناسزاوار است که هم شامل مرد و هم [[زنان]] می‌شود. در لسان العرب نیز آمده: العفّة: کفّ از چیزهایی که [[حلال]] نیست و [[زیبا]] و [[ناپسند]] و خواسته‌های [[پست]] است. {{عربی\|مّا لا یحلّ و لا یَجمَلُ و الأطماع الدنیّة}} و در [[حدیث نبوی]] است: {{متن حدیث\|مَنْ يَسْتَعْفِفْ يُعِفَّهُ اللَّهُ}}، هرکسی [[خویشتن‌داری]] کند، [[خدا]] هم برایش [[پرده‌پوشی]] می‌کند و استعفاف: هم طلب [[عفاف]]، و کفّ از [[حرام]] و سؤال و گدایی از [[مردم]] است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۰.</ref>.

	بنابراین، [[عفت]] [[حفظ نفس]] از [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] است، چنان‌که [[تقوی]] [[حفظ نفس]] از [[محرّمات]] و آنچه موجب خلاف و [[عصیان]] است.		بنابراین، [[عفت]] [[حفظ نفس]] از [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] است، چنان‌که [[تقوی]] [[حفظ نفس]] از [[محرّمات]] و آنچه موجب خلاف و [[عصیان]] است.

Bahmani در ‏۱۰ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۹

2022-10-10T09:59:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۹
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	== ~~مقدمه~~ ==		== معناشناسی ==
	* یکی از [[اوصاف اخلاقی]] مردان و [[زنان]] [[عفت]] و [[پاکدامنی]] است. [[عفت]] نوعی [[خویشتن داری]] و [[تربیت نفس]] و [[آموزش]] نسبت به [[گناه]] جنسی برای [[زنان]] و مردان و رعایت [[پرهیز]] از امور [[زشت]] و [[پست]] و یا [[ناپسند]] است. چنان‌که در لغت آمده: العِفَّةُ: حصول حالتی برای نفس که [[امتناع]] از [[غلبه]] [[شهوت]] بر خود می‌کند<ref>مفردات فی غریب القرآن، ص۵۷۳.</ref>. در مقاییس اللغه آمده: عفّ: کفّ و باز داشتن نفس از هر [[عمل]] [[قبیح]] است. یا به تعبیر دیگر: کفِّ نفس از تمامی کارهای ناسزاوار است. که هم شامل مرد و هم [[زنان]] می‌شود. در لسان العرب نیز آمده: العفّة: کفّ از چیزهایی که [[حلال]] نیست و [[زیبا]] و [[ناپسند]] و خواسته‌های [[پست]] است. {{عربی\|مّا لا یحلّ و لا یَجمَلُ و الأطماع الدنیّة}}. و در [[حدیث نبوی]] است: {{متن حدیث\|مَنْ يَسْتَعْفِفْ يُعِفَّهُ اللَّهُ}}. هرکسی [[خویشتن‌داری]] کند، [[خدا]] هم برایش [[پرده‌پوشی]] می‌کند. و استعفاف: هم طلب [[عفاف]]، و کفّ از [[حرام]] و سؤال و گدایی از [[مردم]] است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۰.</ref>. بنابراین، [[عفت]] [[حفظ نفس]] از [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] است، چنان‌که [[تقوی]] [[حفظ نفس]] از [[محرّمات]] و ~~آن‌چه~~ موجب خلاف و [[عصیان]] است. این مسئله در [[قرآن]] به صورت عام در چند جا به کار رفته است، مثل استعفاف [[زنان]] مسن از لباس‌های برهنه و شوخ: {{متن قرآن\|وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ وَأَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ}}<ref>«و بر زنان از کار افتاده‌ای که امید زناشویی ندارند گناهی نیست که پوشش خود را وانهند بی‌آنکه زیورنمایی کنند و پاکدامنی پیشه کردن (و پوشش داشتن) برای آنان بهتر است» سوره نور، آیه ۶۰.</ref>. درباره [[عفت ورزیدن]] نسبت به [[فقر]] خود نیز این کلمه به کار رفته است: {{متن قرآن\|لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ}}<ref>«(این بخشش‌ها) برای نیازمندانی است که در راه خداوند به تنگنا در افتاده‌اند (و برای کسب و کار) سفر نمی‌توانند کرد، نادان آنان را- از بس که خویشتندارند- توانگر می‌پندارد» سوره بقره، آیه ۲۷۳.</ref>. چنان‌که برای کسی که [[اموال]] [[یتیمان]] را در [[اختیار]] دارد و توانگر است، [[دستور]] رسیده که باید [از گرفتنِ اجرت [[سرپرستی]]] خودداری ورزد و هر کس تهیدست است، باید مطابق [[عرف]][از آن] ~~بخورد،~~ و استعفاف را لازم می‌شمارد و این کلمه [[عفت]] کاربرد عام نسبت به استفاده از [[اموال]] دیگران دارد: {{متن قرآن\|وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ}}<ref>«و هر کس از شما که توانگر باشد (در برداشت مزد سرپرستی) خویشتنداری کند» سوره نساء، آیه ۶.</ref> باز در موضوع جنسی [[عفت]] کاربرد دارد: و می‌گوید، کسانی که وسیله [[زناشویی]] نمی‌یابند، باید [[عفت]] ورزند تا [[خدا]] آنان را از [[فضل]] خویش بی‌نیاز گرداند: {{متن قرآن\|وَلْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و کسانی که (توان) زناشویی نمی‌یابند باید خویشتنداری کنند تا خداوند به آنان از بخشش خویش بی‌نیازی دهد» سوره نور، آیه ۳۳.</ref> از این‌رو، وقتی سخن از [[عفت]] درباره [[پیامبر]] مطرح می‌شود، جنبه‌های مختلف این کلمه به ویژه در امور [[زنان]] هم خودش و هم همسرانش مراد است، هر چند که این لفظ به کار نرفته باشد.		یکی از [[اوصاف اخلاقی]] مردان و [[زنان]]، [[عفت]] و [[پاکدامنی]] است. [[عفت]] نوعی [[خویشتن داری]] و [[تربیت نفس]] و [[آموزش]] نسبت به [[گناه]] جنسی برای [[زنان]] و مردان و رعایت [[پرهیز]] از امور [[زشت]] و [[پست]] و یا [[ناپسند]] است. چنان‌که در لغت آمده: العِفَّةُ: حصول حالتی برای نفس که [[امتناع]] از [[غلبه]] [[شهوت]] بر خود می‌کند<ref>مفردات فی غریب القرآن، ص۵۷۳.</ref>. در مقاییس اللغه آمده: عفّ: کفّ و باز داشتن نفس از هر [[عمل]] [[قبیح]] است. یا به تعبیر دیگر: کفِّ نفس از تمامی کارهای ناسزاوار است که هم شامل مرد و هم [[زنان]] می‌شود. در لسان العرب نیز آمده: العفّة: کفّ از چیزهایی که [[حلال]] نیست و [[زیبا]] و [[ناپسند]] و خواسته‌های [[پست]] است. {{عربی\|مّا لا یحلّ و لا یَجمَلُ و الأطماع الدنیّة}} و در [[حدیث نبوی]] است: {{متن حدیث\|مَنْ يَسْتَعْفِفْ يُعِفَّهُ اللَّهُ}}، هرکسی [[خویشتن‌داری]] کند، [[خدا]] هم برایش [[پرده‌پوشی]] می‌کند و استعفاف: هم طلب [[عفاف]]، و کفّ از [[حرام]] و سؤال و گدایی از [[مردم]] است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۰.</ref>.

			بنابراین، [[عفت]] [[حفظ نفس]] از [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] است، چنان‌که [[تقوی]] [[حفظ نفس]] از [[محرّمات]] و آنچه موجب خلاف و [[عصیان]] است.

			== عفت در قرآن ==
			این مسئله در [[قرآن]] به صورت عام در چند جا به کار رفته است، مثل استعفاف [[زنان]] مسن از لباس‌های برهنه و شوخ: {{متن قرآن\|وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ وَأَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ}}<ref>«و بر زنان از کار افتاده‌ای که امید زناشویی ندارند گناهی نیست که پوشش خود را وانهند بی‌آنکه زیورنمایی کنند و پاکدامنی پیشه کردن (و پوشش داشتن) برای آنان بهتر است» سوره نور، آیه ۶۰.</ref>. درباره [[عفت ورزیدن]] نسبت به [[فقر]] خود نیز این کلمه به کار رفته است: {{متن قرآن\|لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ}}<ref>«(این بخشش‌ها) برای نیازمندانی است که در راه خداوند به تنگنا در افتاده‌اند (و برای کسب و کار) سفر نمی‌توانند کرد، نادان آنان را- از بس که خویشتندارند- توانگر می‌پندارد» سوره بقره، آیه ۲۷۳.</ref>. چنان‌که برای کسی که [[اموال]] [[یتیمان]] را در [[اختیار]] دارد و توانگر است، [[دستور]] رسیده که باید [از گرفتنِ اجرت [[سرپرستی]]] خودداری ورزد و هر کس تهیدست است، باید مطابق [[عرف]] [از آن] بخورد و استعفاف را لازم می‌شمارد و این کلمه [[عفت]] کاربرد عام نسبت به استفاده از [[اموال]] دیگران دارد: {{متن قرآن\|وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ}}<ref>«و هر کس از شما که توانگر باشد (در برداشت مزد سرپرستی) خویشتنداری کند» سوره نساء، آیه ۶.</ref>. باز در موضوع جنسی [[عفت]] کاربرد دارد: و می‌گوید، کسانی که وسیله [[زناشویی]] نمی‌یابند، باید [[عفت]] ورزند تا [[خدا]] آنان را از [[فضل]] خویش بی‌نیاز گرداند: {{متن قرآن\|وَلْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و کسانی که (توان) زناشویی نمی‌یابند باید خویشتنداری کنند تا خداوند به آنان از بخشش خویش بی‌نیازی دهد» سوره نور، آیه ۳۳.</ref> از این‌رو، وقتی سخن از [[عفت]] درباره [[پیامبر]] مطرح می‌شود، جنبه‌های مختلف این کلمه به ویژه در امور [[زنان]] هم خودش و هم همسرانش مراد است، هر چند که این لفظ به کار نرفته باشد.
	#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ ذَلِكَ أَدْنَى أَنْ يُعْرَفْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا}}<ref>«ای پیامبر! به همسرانت و دخترانت و زنان مؤمن بگو چادرها یشان را بر خویش نیک بپوشند؛ این (کار) برای اینکه (به پاکدامنی) شناخته شوند و آزار نبینند نزدیک‌تر است و خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره احزاب، آیه ۵۹.</ref>.		#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ ذَلِكَ أَدْنَى أَنْ يُعْرَفْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا}}<ref>«ای پیامبر! به همسرانت و دخترانت و زنان مؤمن بگو چادرها یشان را بر خویش نیک بپوشند؛ این (کار) برای اینکه (به پاکدامنی) شناخته شوند و آزار نبینند نزدیک‌تر است و خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره احزاب، آیه ۵۹.</ref>.
	#{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لَا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ وَالَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ}}<ref>«کسانی که [به یکی از همسران پیامبر] آن دروغ را (وارد) آوردند دسته‌ای از شمایند؛ آن را شرّی برای خود مپندارید بلکه آن برای شما خیر است؛ هر مردی از آنان را گناهی است که انجام داده است و آنکه بخش بزرگ آن را به گردن گرفته است عذابی سترگ خواهد داشت» سوره نور، آیه ۱۱.</ref>.		#{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لَا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ وَالَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ}}<ref>«کسانی که [به یکی از همسران پیامبر] آن دروغ را (وارد) آوردند دسته‌ای از شمایند؛ آن را شرّی برای خود مپندارید بلکه آن برای شما خیر است؛ هر مردی از آنان را گناهی است که انجام داده است و آنکه بخش بزرگ آن را به گردن گرفته است عذابی سترگ خواهد داشت» سوره نور، آیه ۱۱.</ref>.
	#{{متن قرآن\|يَا نِسَاءَ النَّبِيِّ لَسْتُنَّ كَأَحَدٍ مِنَ النِّسَاءِ إِنِ اتَّقَيْتُنَّ فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلًا مَعْرُوفًا}}<ref>«ای زنان پیامبر! اگر پرهیزگاری ورزید همانند هیچ یک از زنان نیستید (بلکه برترید)؛ پس نرم سخن مگویید مبادا آنکه بیماردل است به طمع افتد و (نیز) سخن به شایستگی گویید» سوره احزاب، آیه ۳۲.</ref>.		#{{متن قرآن\|يَا نِسَاءَ النَّبِيِّ لَسْتُنَّ كَأَحَدٍ مِنَ النِّسَاءِ إِنِ اتَّقَيْتُنَّ فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلًا مَعْرُوفًا}}<ref>«ای زنان پیامبر! اگر پرهیزگاری ورزید همانند هیچ یک از زنان نیستید (بلکه برترید)؛ پس نرم سخن مگویید مبادا آنکه بیماردل است به طمع افتد و (نیز) سخن به شایستگی گویید» سوره احزاب، آیه ۳۲.</ref>.
	#{{متن قرآن\|لَا يَحِلُّ لَكَ النِّسَاءُ مِنْ بَعْدُ وَلَا أَنْ تَبَدَّلَ بِهِنَّ مِنْ أَزْوَاجٍ وَلَوْ أَعْجَبَكَ حُسْنُهُنَّ إِلَّا مَا مَلَكَتْ يَمِينُكَ وَكَانَ اللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ رَقِيبًا}}<ref>«پس از این (زنانی که برشمردیم) زنان (دیگر) و (نیز) اینکه همسرانی (تازه) را جایگزین آنان کنی بر تو حلال نیست هر چند زیبایی (خوی) آنان تو را خوش آید؛ مگر آنکه کنیزت باشند و خداوند مراقب هر چیزی است» سوره احزاب، آیه ۵۲.</ref>.		#{{متن قرآن\|لَا يَحِلُّ لَكَ النِّسَاءُ مِنْ بَعْدُ وَلَا أَنْ تَبَدَّلَ بِهِنَّ مِنْ أَزْوَاجٍ وَلَوْ أَعْجَبَكَ حُسْنُهُنَّ إِلَّا مَا مَلَكَتْ يَمِينُكَ وَكَانَ اللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ رَقِيبًا}}<ref>«پس از این (زنانی که برشمردیم) زنان (دیگر) و (نیز) اینکه همسرانی (تازه) را جایگزین آنان کنی بر تو حلال نیست هر چند زیبایی (خوی) آنان تو را خوش آید؛ مگر آنکه کنیزت باشند و خداوند مراقب هر چیزی است» سوره احزاب، آیه ۵۲.</ref>.
	== نکات ==
			=== نکات ===
	در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:		در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:
	# [[وجوب عفت]] بر [[همسران]] و [[دختران پیامبر]] با رعایت کردن [[حجاب]] {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ... يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ}}؛		# وجوب عفت بر [[همسران]] و [[دختران پیامبر]] با رعایت کردن [[حجاب]]: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ... يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ}}؛
	# [[اتهام]] بی‌عفتی به [[همسران پیامبر]]، از سوی [[منافقان]]. {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ}}؛		# [[اتهام]] بی‌عفتی به [[همسران پیامبر]]، از سوی [[منافقان]]: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ}}؛
	# از سوی دیگر به [[همسران پیامبر]]، خطاب می‌کند که شما مانند هیچ یک از [[زنان]] [دیگر] نیستید، اگر سَرِ [[پروا]] دارید پس به ناز سخن مگویید تا آن‌که در دلش [[بیماری]] است [[طمع]] ورزد و گفتاری [[شایسته]] گویید.		# از سوی دیگر به [[همسران پیامبر]]، خطاب می‌کند که شما مانند هیچ یک از [[زنان]] [دیگر] نیستید، اگر سَرِ [[پروا]] دارید پس به ناز سخن مگویید تا آن‌که در دلش [[بیماری]] است [[طمع]] ورزد و گفتاری [[شایسته]] گویید.
	# [[عفت]] به [[خرج]] دادن [[پیامبر]] در ازدواج‌های بعدی: زیرا می‌فرماید: از این پس، دیگر [گرفتنِ] [[زنان]] و نیز اینکه به جای آنان، [[زنان]] دیگری بگیری بر تو [[حلال]] نیست، هر چند [[زیبایی]] آنها برای تو مورد پسند ~~افتد،~~ و [[خدا]] همواره بر هر چیزی مراقب است. این [[تذکر]] از جهتی می‌تواند نوعی هشدار و [[تربیت]] نسبت به [[پیامبر]] در برابر [[خواهش‌های نفسانی]] باشد، زیرا می‌گوید: {{متن قرآن\|وَلَوْ أَعْجَبَكَ حُسْنُهُنَّ}} اما از جهتی محدود کردن [[ازدواج]] و پاسخ صریح و منفی نسبت به توقع دیگران باشد<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۲۵۷.</ref>.		# [[عفت]] به [[خرج]] دادن [[پیامبر]] در ازدواج‌های بعدی: زیرا می‌فرماید: از این پس، دیگر [گرفتنِ] [[زنان]] و نیز اینکه به جای آنان، [[زنان]] دیگری بگیری بر تو [[حلال]] نیست، هر چند [[زیبایی]] آنها برای تو مورد پسند افتد و [[خدا]] همواره بر هر چیزی مراقب است. این [[تذکر]] از جهتی می‌تواند نوعی هشدار و [[تربیت]] نسبت به [[پیامبر]] در برابر [[خواهش‌های نفسانی]] باشد، زیرا می‌گوید: {{متن قرآن\|وَلَوْ أَعْجَبَكَ حُسْنُهُنَّ}} اما از جهتی محدود کردن [[ازدواج]] و پاسخ صریح و منفی نسبت به توقع دیگران باشد<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۲۵۷.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۰ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۲

2022-10-10T09:52:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۲
خط ۶:		خط ۶:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* یکی از [[اوصاف اخلاقی]] مردان و [[زنان]] [[عفت]] و [[پاکدامنی]] است. [[عفت]] نوعی [[خویشتن داری]] و [[تربیت نفس]] و [[آموزش]] نسبت به [[گناه]] جنسی برای [[زنان]] و مردان و رعایت [[پرهیز]] از امور [[زشت]] و [[پست]] و یا [[ناپسند]] است. چنان‌که در لغت آمده: العِفَّةُ: حصول حالتی برای نفس که [[امتناع]] از [[غلبه]] [[شهوت]] بر خود می‌کند<ref>مفردات فی غریب القرآن، ص۵۷۳.</ref>. در مقاییس اللغه آمده: عفّ: کفّ و باز داشتن نفس از هر [[عمل]] [[قبیح]] است. یا به تعبیر دیگر: کفِّ نفس از تمامی کارهای ناسزاوار است. که هم شامل مرد و هم [[زنان]] می‌شود. در لسان العرب نیز آمده: العفّة: کفّ از چیزهایی که [[حلال]] نیست و [[زیبا]] و [[ناپسند]] و خواسته‌های [[پست]] است. {{عربی\|مّا لا یحلّ و لا یَجمَلُ و الأطماع الدنیّة}}. و در [[حدیث نبوی]] است: {{متن حدیث\|مَنْ يَسْتَعْفِفْ يُعِفَّهُ اللَّهُ}}. هرکسی [[خویشتن‌داری]] کند، [[خدا]] هم برایش [[پرده‌پوشی]] می‌کند. و استعفاف: هم طلب [[عفاف]]، و کفّ از [[حرام]] و سؤال و گدایی از [[مردم]] است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۰.</ref>. بنابراین، [[عفت]] [[حفظ نفس]] از [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] است، چنان‌که [[تقوی]] [[حفظ نفس]] از [[محرّمات]] و آن‌چه موجب خلاف و [[عصیان]] است. این مسئله در [[قرآن]] به صورت عام در چند جا به کار رفته است، مثل استعفاف [[زنان]] مسن از لباس‌های برهنه و شوخ: {{متن قرآن\|وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ وَأَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ}}<ref>«و بر زنان از کار افتاده‌ای که امید زناشویی ندارند گناهی نیست که پوشش خود را وانهند بی‌آنکه زیورنمایی کنند و پاکدامنی پیشه کردن (و پوشش داشتن) برای آنان بهتر است» سوره نور، آیه ۶۰.</ref>. درباره [[عفت ورزیدن]] نسبت به [[فقر]] خود نیز این کلمه به کار رفته است: {{متن قرآن\|لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ}}<ref>«(این بخشش‌ها) برای نیازمندانی است که در راه خداوند به تنگنا در افتاده‌اند (و برای کسب و کار) سفر نمی‌توانند کرد، نادان آنان را- از بس که خویشتندارند- توانگر می‌پندارد» سوره بقره، آیه ۲۷۳.</ref>. چنان‌که برای کسی که [[اموال]] [[یتیمان]] را در [[اختیار]] دارد و توانگر است، [[دستور]] رسیده که باید [از گرفتنِ اجرت [[سرپرستی]]] خودداری ورزد و هر کس تهیدست است، باید مطابق [[عرف]][از آن] بخورد، و استعفاف را لازم می‌شمارد و این کلمه [[عفت]] کاربرد عام نسبت به استفاده از [[اموال]] دیگران دارد: {{متن قرآن\|وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ}}<ref>«و هر کس از شما که توانگر باشد (در برداشت مزد سرپرستی) خویشتنداری کند» سوره نساء، آیه ۶.</ref> باز در موضوع جنسی [[عفت]] کاربرد دارد: و می‌گوید، کسانی که وسیله [[زناشویی]] نمی‌یابند، باید [[عفت]] ورزند تا [[خدا]] آنان را از [[فضل]] خویش بی‌نیاز گرداند: {{متن قرآن\|وَلْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و کسانی که (توان) زناشویی نمی‌یابند باید خویشتنداری کنند تا خداوند به آنان از بخشش خویش بی‌نیازی دهد» سوره نور، آیه ۳۳.</ref> از این‌رو، وقتی سخن از [[عفت]] درباره [[پیامبر]] مطرح می‌شود، جنبه‌های مختلف این کلمه به ویژه در امور [[زنان]] هم خودش و هم همسرانش مراد است، هر چند که این لفظ به کار نرفته باشد.		* یکی از [[اوصاف اخلاقی]] مردان و [[زنان]] [[عفت]] و [[پاکدامنی]] است. [[عفت]] نوعی [[خویشتن داری]] و [[تربیت نفس]] و [[آموزش]] نسبت به [[گناه]] جنسی برای [[زنان]] و مردان و رعایت [[پرهیز]] از امور [[زشت]] و [[پست]] و یا [[ناپسند]] است. چنان‌که در لغت آمده: العِفَّةُ: حصول حالتی برای نفس که [[امتناع]] از [[غلبه]] [[شهوت]] بر خود می‌کند<ref>مفردات فی غریب القرآن، ص۵۷۳.</ref>. در مقاییس اللغه آمده: عفّ: کفّ و باز داشتن نفس از هر [[عمل]] [[قبیح]] است. یا به تعبیر دیگر: کفِّ نفس از تمامی کارهای ناسزاوار است. که هم شامل مرد و هم [[زنان]] می‌شود. در لسان العرب نیز آمده: العفّة: کفّ از چیزهایی که [[حلال]] نیست و [[زیبا]] و [[ناپسند]] و خواسته‌های [[پست]] است. {{عربی\|مّا لا یحلّ و لا یَجمَلُ و الأطماع الدنیّة}}. و در [[حدیث نبوی]] است: {{متن حدیث\|مَنْ يَسْتَعْفِفْ يُعِفَّهُ اللَّهُ}}. هرکسی [[خویشتن‌داری]] کند، [[خدا]] هم برایش [[پرده‌پوشی]] می‌کند. و استعفاف: هم طلب [[عفاف]]، و کفّ از [[حرام]] و سؤال و گدایی از [[مردم]] است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۰.</ref>. بنابراین، [[عفت]] [[حفظ نفس]] از [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] است، چنان‌که [[تقوی]] [[حفظ نفس]] از [[محرّمات]] و آن‌چه موجب خلاف و [[عصیان]] است. این مسئله در [[قرآن]] به صورت عام در چند جا به کار رفته است، مثل استعفاف [[زنان]] مسن از لباس‌های برهنه و شوخ: {{متن قرآن\|وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ وَأَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ}}<ref>«و بر زنان از کار افتاده‌ای که امید زناشویی ندارند گناهی نیست که پوشش خود را وانهند بی‌آنکه زیورنمایی کنند و پاکدامنی پیشه کردن (و پوشش داشتن) برای آنان بهتر است» سوره نور، آیه ۶۰.</ref>. درباره [[عفت ورزیدن]] نسبت به [[فقر]] خود نیز این کلمه به کار رفته است: {{متن قرآن\|لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ}}<ref>«(این بخشش‌ها) برای نیازمندانی است که در راه خداوند به تنگنا در افتاده‌اند (و برای کسب و کار) سفر نمی‌توانند کرد، نادان آنان را- از بس که خویشتندارند- توانگر می‌پندارد» سوره بقره، آیه ۲۷۳.</ref>. چنان‌که برای کسی که [[اموال]] [[یتیمان]] را در [[اختیار]] دارد و توانگر است، [[دستور]] رسیده که باید [از گرفتنِ اجرت [[سرپرستی]]] خودداری ورزد و هر کس تهیدست است، باید مطابق [[عرف]][از آن] بخورد، و استعفاف را لازم می‌شمارد و این کلمه [[عفت]] کاربرد عام نسبت به استفاده از [[اموال]] دیگران دارد: {{متن قرآن\|وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ}}<ref>«و هر کس از شما که توانگر باشد (در برداشت مزد سرپرستی) خویشتنداری کند» سوره نساء، آیه ۶.</ref> باز در موضوع جنسی [[عفت]] کاربرد دارد: و می‌گوید، کسانی که وسیله [[زناشویی]] نمی‌یابند، باید [[عفت]] ورزند تا [[خدا]] آنان را از [[فضل]] خویش بی‌نیاز گرداند: {{متن قرآن\|وَلْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و کسانی که (توان) زناشویی نمی‌یابند باید خویشتنداری کنند تا خداوند به آنان از بخشش خویش بی‌نیازی دهد» سوره نور، آیه ۳۳.</ref> از این‌رو، وقتی سخن از [[عفت]] درباره [[پیامبر]] مطرح می‌شود، جنبه‌های مختلف این کلمه به ویژه در امور [[زنان]] هم خودش و هم همسرانش مراد است، هر چند که این لفظ به کار نرفته باشد.

Bahmani در ‏۱۰ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۸

2022-10-10T08:08:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۸
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = عفت		\| موضوع مرتبط = عفت
	\| عنوان مدخل = [[عفت]]		\| عنوان مدخل = عفت
	\| مداخل مرتبط = [[عفت در قرآن]] - [[عفت در حدیث]] - [[عفت در ~~کلام~~ اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[عفت در قرآن]] - [[عفت در فقه اسلامی]] - [[عفت در حدیث]] - [[عفت در نهج البلاغه]] - [[عفت در اخلاق اسلامی]] - [[عفت در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[عفت در معارف و سیره فاطمی]]
	\| پرسش مرتبط = ~~عفت (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:عفت]]
			[[رده:فضایل اخلاقی]]

Hosein: جایگزینی متن - '\=\=\sپانویس\s\=\=↵\{\{پانویس\}\}\n\n\[\[رده\:(.*)در\sقرآن\]\]' به '== پانویس == {{پانویس}}'

2022-09-07T18:11:20Z

جایگزینی متن - '\=\=\sپانویس\s\=\=↵\{\{پانویس\}\}\n\n\[\[رده\:(.*)در\sقرآن\]\]' به '== پانویس == {{پانویس}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۴۱
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:عفت در قرآن]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:13:27Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:40:58Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۰
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*یکی از [[اوصاف اخلاقی]] مردان و [[زنان]] [[عفت]] و [[پاکدامنی]] است. [[عفت]] نوعی [[خویشتن داری]] و [[تربیت نفس]] و [[آموزش]] نسبت به [[گناه]] جنسی برای [[زنان]] و مردان و رعایت [[پرهیز]] از امور [[زشت]] و [[پست]] و یا [[ناپسند]] است. چنان‌که در لغت آمده: العِفَّةُ: حصول حالتی برای نفس که [[امتناع]] از [[غلبه]] [[شهوت]] بر خود می‌کند<ref>مفردات فی غریب القرآن، ص۵۷۳.</ref>. در مقاییس اللغه آمده: عفّ: کفّ و باز داشتن نفس از هر [[عمل]] [[قبیح]] است. یا به تعبیر دیگر: کفِّ نفس از تمامی کارهای ناسزاوار است. که هم شامل مرد و هم [[زنان]] می‌شود. در لسان العرب نیز آمده: العفّة: کفّ از چیزهایی که [[حلال]] نیست و [[زیبا]] و [[ناپسند]] و خواسته‌های [[پست]] است. {{عربی\|مّا لا یحلّ و لا یَجمَلُ و الأطماع الدنیّة}}. و در [[حدیث نبوی]] است: {{متن حدیث\|مَنْ يَسْتَعْفِفْ يُعِفَّهُ اللَّهُ}}. هرکسی [[خویشتن‌داری]] کند، [[خدا]] هم برایش [[پرده‌پوشی]] می‌کند. و استعفاف: هم طلب [[عفاف]]، و کفّ از [[حرام]] و سؤال و گدایی از [[مردم]] است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۰.</ref>. بنابراین، [[عفت]] [[حفظ نفس]] از [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] است، چنان‌که [[تقوی]] [[حفظ نفس]] از [[محرّمات]] و آن‌چه موجب خلاف و [[عصیان]] است. این مسئله در [[قرآن]] به صورت عام در چند جا به کار رفته است، مثل استعفاف [[زنان]] مسن از لباس‌های برهنه و شوخ: {{متن قرآن\|وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ وَأَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ}}<ref>«و بر زنان از کار افتاده‌ای که امید زناشویی ندارند گناهی نیست که پوشش خود را وانهند بی‌آنکه زیورنمایی کنند و پاکدامنی پیشه کردن (و پوشش داشتن) برای آنان بهتر است» سوره نور، آیه ۶۰.</ref>. درباره [[عفت ورزیدن]] نسبت به [[فقر]] خود نیز این کلمه به کار رفته است: {{متن قرآن\|لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ}}<ref>«(این بخشش‌ها) برای نیازمندانی است که در راه خداوند به تنگنا در افتاده‌اند (و برای کسب و کار) سفر نمی‌توانند کرد، نادان آنان را- از بس که خویشتندارند- توانگر می‌پندارد» سوره بقره، آیه ۲۷۳.</ref>. چنان‌که برای کسی که [[اموال]] [[یتیمان]] را در [[اختیار]] دارد و توانگر است، [[دستور]] رسیده که باید [از گرفتنِ اجرت [[سرپرستی]]] خودداری ورزد و هر کس تهیدست است، باید مطابق [[عرف ]][از آن] بخورد، و استعفاف را لازم می‌شمارد و این کلمه [[عفت]] کاربرد عام نسبت به استفاده از [[اموال]] دیگران دارد: {{متن قرآن\|وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ}}<ref>«و هر کس از شما که توانگر باشد (در برداشت مزد سرپرستی) خویشتنداری کند» سوره نساء، آیه ۶.</ref> باز در موضوع جنسی [[عفت]] کاربرد دارد: و می‌گوید، کسانی که وسیله [[زناشویی]] نمی‌یابند، باید [[عفت]] ورزند تا [[خدا]] آنان را از [[فضل]] خویش بی‌نیاز گرداند: {{متن قرآن\|وَلْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و کسانی که (توان) زناشویی نمی‌یابند باید خویشتنداری کنند تا خداوند به آنان از بخشش خویش بی‌نیازی دهد» سوره نور، آیه ۳۳.</ref> از این‌رو، وقتی سخن از [[عفت]] درباره [[پیامبر]] مطرح می‌شود، جنبه‌های مختلف این کلمه به ویژه در امور [[زنان]] هم خودش و هم همسرانش مراد است، هر چند که این لفظ به کار نرفته باشد.		*یکی از [[اوصاف اخلاقی]] مردان و [[زنان]] [[عفت]] و [[پاکدامنی]] است. [[عفت]] نوعی [[خویشتن داری]] و [[تربیت نفس]] و [[آموزش]] نسبت به [[گناه]] جنسی برای [[زنان]] و مردان و رعایت [[پرهیز]] از امور [[زشت]] و [[پست]] و یا [[ناپسند]] است. چنان‌که در لغت آمده: العِفَّةُ: حصول حالتی برای نفس که [[امتناع]] از [[غلبه]] [[شهوت]] بر خود می‌کند<ref>مفردات فی غریب القرآن، ص۵۷۳.</ref>. در مقاییس اللغه آمده: عفّ: کفّ و باز داشتن نفس از هر [[عمل]] [[قبیح]] است. یا به تعبیر دیگر: کفِّ نفس از تمامی کارهای ناسزاوار است. که هم شامل مرد و هم [[زنان]] می‌شود. در لسان العرب نیز آمده: العفّة: کفّ از چیزهایی که [[حلال]] نیست و [[زیبا]] و [[ناپسند]] و خواسته‌های [[پست]] است. {{عربی\|مّا لا یحلّ و لا یَجمَلُ و الأطماع الدنیّة}}. و در [[حدیث نبوی]] است: {{متن حدیث\|مَنْ يَسْتَعْفِفْ يُعِفَّهُ اللَّهُ}}. هرکسی [[خویشتن‌داری]] کند، [[خدا]] هم برایش [[پرده‌پوشی]] می‌کند. و استعفاف: هم طلب [[عفاف]]، و کفّ از [[حرام]] و سؤال و گدایی از [[مردم]] است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۰.</ref>. بنابراین، [[عفت]] [[حفظ نفس]] از [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] است، چنان‌که [[تقوی]] [[حفظ نفس]] از [[محرّمات]] و آن‌چه موجب خلاف و [[عصیان]] است. این مسئله در [[قرآن]] به صورت عام در چند جا به کار رفته است، مثل استعفاف [[زنان]] مسن از لباس‌های برهنه و شوخ: {{متن قرآن\|وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ وَأَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ}}<ref>«و بر زنان از کار افتاده‌ای که امید زناشویی ندارند گناهی نیست که پوشش خود را وانهند بی‌آنکه زیورنمایی کنند و پاکدامنی پیشه کردن (و پوشش داشتن) برای آنان بهتر است» سوره نور، آیه ۶۰.</ref>. درباره [[عفت ورزیدن]] نسبت به [[فقر]] خود نیز این کلمه به کار رفته است: {{متن قرآن\|لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ}}<ref>«(این بخشش‌ها) برای نیازمندانی است که در راه خداوند به تنگنا در افتاده‌اند (و برای کسب و کار) سفر نمی‌توانند کرد، نادان آنان را- از بس که خویشتندارند- توانگر می‌پندارد» سوره بقره، آیه ۲۷۳.</ref>. چنان‌که برای کسی که [[اموال]] [[یتیمان]] را در [[اختیار]] دارد و توانگر است، [[دستور]] رسیده که باید [از گرفتنِ اجرت [[سرپرستی]]] خودداری ورزد و هر کس تهیدست است، باید مطابق [[عرف]][از آن] بخورد، و استعفاف را لازم می‌شمارد و این کلمه [[عفت]] کاربرد عام نسبت به استفاده از [[اموال]] دیگران دارد: {{متن قرآن\|وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ}}<ref>«و هر کس از شما که توانگر باشد (در برداشت مزد سرپرستی) خویشتنداری کند» سوره نساء، آیه ۶.</ref> باز در موضوع جنسی [[عفت]] کاربرد دارد: و می‌گوید، کسانی که وسیله [[زناشویی]] نمی‌یابند، باید [[عفت]] ورزند تا [[خدا]] آنان را از [[فضل]] خویش بی‌نیاز گرداند: {{متن قرآن\|وَلْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و کسانی که (توان) زناشویی نمی‌یابند باید خویشتنداری کنند تا خداوند به آنان از بخشش خویش بی‌نیازی دهد» سوره نور، آیه ۳۳.</ref> از این‌رو، وقتی سخن از [[عفت]] درباره [[پیامبر]] مطرح می‌شود، جنبه‌های مختلف این کلمه به ویژه در امور [[زنان]] هم خودش و هم همسرانش مراد است، هر چند که این لفظ به کار نرفته باشد.
	#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ ذَلِكَ أَدْنَى أَنْ يُعْرَفْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا}}<ref>«ای پیامبر! به همسرانت و دخترانت و زنان مؤمن بگو چادرها یشان را بر خویش نیک بپوشند؛ این (کار) برای اینکه (به پاکدامنی) شناخته شوند و آزار نبینند نزدیک‌تر است و خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره احزاب، آیه ۵۹.</ref>.		#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ ذَلِكَ أَدْنَى أَنْ يُعْرَفْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا}}<ref>«ای پیامبر! به همسرانت و دخترانت و زنان مؤمن بگو چادرها یشان را بر خویش نیک بپوشند؛ این (کار) برای اینکه (به پاکدامنی) شناخته شوند و آزار نبینند نزدیک‌تر است و خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره احزاب، آیه ۵۹.</ref>.
	#{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لَا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ وَالَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ}}<ref>«کسانی که [به یکی از همسران پیامبر] آن دروغ را (وارد) آوردند دسته‌ای از شمایند؛ آن را شرّی برای خود مپندارید بلکه آن برای شما خیر است؛ هر مردی از آنان را گناهی است که انجام داده است و آنکه بخش بزرگ آن را به گردن گرفته است عذابی سترگ خواهد داشت» سوره نور، آیه ۱۱.</ref>.		#{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لَا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ وَالَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذَابٌ عَظِيمٌ}}<ref>«کسانی که [به یکی از همسران پیامبر] آن دروغ را (وارد) آوردند دسته‌ای از شمایند؛ آن را شرّی برای خود مپندارید بلکه آن برای شما خیر است؛ هر مردی از آنان را گناهی است که انجام داده است و آنکه بخش بزرگ آن را به گردن گرفته است عذابی سترگ خواهد داشت» سوره نور، آیه ۱۱.</ref>.
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	#از سوی دیگر به [[همسران پیامبر]]، خطاب می‌کند که شما مانند هیچ یک از [[زنان]] [دیگر] نیستید، اگر سَرِ [[پروا]] دارید پس به ناز سخن مگویید تا آن‌که در دلش [[بیماری]] است [[طمع]] ورزد و گفتاری [[شایسته]] گویید.		#از سوی دیگر به [[همسران پیامبر]]، خطاب می‌کند که شما مانند هیچ یک از [[زنان]] [دیگر] نیستید، اگر سَرِ [[پروا]] دارید پس به ناز سخن مگویید تا آن‌که در دلش [[بیماری]] است [[طمع]] ورزد و گفتاری [[شایسته]] گویید.
	# [[عفت]] به [[خرج]] دادن [[پیامبر]] در ازدواج‌های بعدی: زیرا می‌فرماید: از این پس، دیگر [گرفتنِ] [[زنان]] و نیز اینکه به جای آنان، [[زنان]] دیگری بگیری بر تو [[حلال]] نیست، هر چند [[زیبایی]] آنها برای تو مورد پسند افتد، و [[خدا]] همواره بر هر چیزی مراقب است. این [[تذکر]] از جهتی می‌تواند نوعی هشدار و [[تربیت]] نسبت به [[پیامبر]] در برابر [[خواهش‌های نفسانی]] باشد، زیرا می‌گوید: {{متن قرآن\|وَلَوْ أَعْجَبَكَ حُسْنُهُنَّ}} اما از جهتی محدود کردن [[ازدواج]] و پاسخ صریح و منفی نسبت به توقع دیگران باشد<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۲۵۷.</ref>.		# [[عفت]] به [[خرج]] دادن [[پیامبر]] در ازدواج‌های بعدی: زیرا می‌فرماید: از این پس، دیگر [گرفتنِ] [[زنان]] و نیز اینکه به جای آنان، [[زنان]] دیگری بگیری بر تو [[حلال]] نیست، هر چند [[زیبایی]] آنها برای تو مورد پسند افتد، و [[خدا]] همواره بر هر چیزی مراقب است. این [[تذکر]] از جهتی می‌تواند نوعی هشدار و [[تربیت]] نسبت به [[پیامبر]] در برابر [[خواهش‌های نفسانی]] باشد، زیرا می‌گوید: {{متن قرآن\|وَلَوْ أَعْجَبَكَ حُسْنُهُنَّ}} اما از جهتی محدود کردن [[ازدواج]] و پاسخ صریح و منفی نسبت به توقع دیگران باشد<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۲۵۷.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۳۰:		خط ۲۸:

	[[رده:عفت در قرآن]]		[[رده:عفت در قرآن]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \
2022-05-31T14:19:16Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۴۹
خط ۱: خط ۱:

{{نبوت}}
{{نبوت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[عفت]]''' است. "'''[[عفت]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[عفت در قرآن]] - [[عفت در حدیث]] - [[عفت در کلام اسلامی]]</div>
| موضوع مرتبط = عفت

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[عفت (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل = [[عفت]]

| مداخل مرتبط = [[عفت در قرآن]] - [[عفت در حدیث]] - [[عفت در کلام اسلامی]]

| پرسش مرتبط = عفت (پرسش)

}}

==مقدمه==
==مقدمه==

یکی از [[اوصاف اخلاقی]] مردان و [[زنان]] [[عفت]] و [[پاکدامنی]] است. [[عفت]] نوعی [[خویشتن داری]] و [[تربیت نفس]] و [[آموزش]] نسبت به [[گناه]] جنسی برای [[زنان]] و مردان و رعایت [[پرهیز]] از امور [[زشت]] و [[پست]] و یا [[ناپسند]] است. چنان‌که در لغت آمده: العِفَّةُ: حصول حالتی برای نفس که [[امتناع]] از [[غلبه]] [[شهوت]] بر خود می‌کند<ref>مفردات فی غریب القرآن، ص۵۷۳.</ref>. در مقاییس اللغه آمده: عفّ: کفّ و باز داشتن نفس از هر [[عمل]] [[قبیح]] است. یا به تعبیر دیگر: کفِّ نفس از تمامی کارهای ناسزاوار است. که هم شامل مرد و هم [[زنان]] می‌شود. در لسان العرب نیز آمده: العفّة: کفّ از چیزهایی که [[حلال]] نیست و [[زیبا]] و [[ناپسند]] و خواسته‌های [[پست]] است. {{عربی|مّا لا یحلّ و لا یَجمَلُ و الأطماع الدنیّة}}. و در [[حدیث نبوی]] است: {{متن حدیث|مَنْ يَسْتَعْفِفْ يُعِفَّهُ اللَّهُ}}. هرکسی [[خویشتن‌داری]] کند، [[خدا]] هم برایش [[پرده‌پوشی]] می‌کند. و استعفاف: هم طلب [[عفاف]]، و کفّ از [[حرام]] و سؤال و گدایی از [[مردم]] است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۰.</ref>. بنابراین، [[عفت]] [[حفظ نفس]] از [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] است، چنان‌که [[تقوی]] [[حفظ نفس]] از [[محرّمات]] و آن‌چه موجب خلاف و [[عصیان]] است. این مسئله در [[قرآن]] به صورت عام در چند جا به کار رفته است، مثل استعفاف [[زنان]] مسن از لباس‌های برهنه و شوخ: {{متن قرآن|وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ وَأَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ}}<ref>«و بر زنان از کار افتاده‌ای که امید زناشویی ندارند گناهی نیست که پوشش خود را وانهند بی‌آنکه زیورنمایی کنند و پاکدامنی پیشه کردن (و پوشش داشتن) برای آنان بهتر است» سوره نور، آیه ۶۰.</ref>. درباره [[عفت ورزیدن]] نسبت به [[فقر]] خود نیز این کلمه به کار رفته است: {{متن قرآن|لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ}}<ref>«(این بخشش‌ها) برای نیازمندانی است که در راه خداوند به تنگنا در افتاده‌اند (و برای کسب و کار) سفر نمی‌توانند کرد، نادان آنان را- از بس که خویشتندارند- توانگر می‌پندارد» سوره بقره، آیه ۲۷۳.</ref>. چنان‌که برای کسی که [[اموال]] [[یتیمان]] را در [[اختیار]] دارد و توانگر است، [[دستور]] رسیده که باید [از گرفتنِ اجرت [[سرپرستی]]] خودداری ورزد و هر کس تهیدست است، باید مطابق [[عرف ]][از آن] بخورد، و استعفاف را لازم می‌شمارد و این کلمه [[عفت]] کاربرد عام نسبت به استفاده از [[اموال]] دیگران دارد: {{متن قرآن|وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ}}<ref>«و هر کس از شما که توانگر باشد (در برداشت مزد سرپرستی) خویشتنداری کند» سوره نساء، آیه ۶.</ref> باز در موضوع جنسی [[عفت]] کاربرد دارد: و می‌گوید، کسانی که وسیله [[زناشویی]] نمی‌یابند، باید [[عفت]] ورزند تا [[خدا]] آنان را از [[فضل]] خویش بی‌نیاز گرداند: {{متن قرآن|وَلْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و کسانی که (توان) زناشویی نمی‌یابند باید خویشتنداری کنند تا خداوند به آنان از بخشش خویش بی‌نیازی دهد» سوره نور، آیه ۳۳.</ref> از این‌رو، وقتی سخن از [[عفت]] درباره [[پیامبر]] مطرح می‌شود، جنبه‌های مختلف این کلمه به ویژه در امور [[زنان]] هم خودش و هم همسرانش مراد است، هر چند که این لفظ به کار نرفته باشد.
یکی از [[اوصاف اخلاقی]] مردان و [[زنان]] [[عفت]] و [[پاکدامنی]] است. [[عفت]] نوعی [[خویشتن داری]] و [[تربیت نفس]] و [[آموزش]] نسبت به [[گناه]] جنسی برای [[زنان]] و مردان و رعایت [[پرهیز]] از امور [[زشت]] و [[پست]] و یا [[ناپسند]] است. چنان‌که در لغت آمده: العِفَّةُ: حصول حالتی برای نفس که [[امتناع]] از [[غلبه]] [[شهوت]] بر خود می‌کند<ref>مفردات فی غریب القرآن، ص۵۷۳.</ref>. در مقاییس اللغه آمده: عفّ: کفّ و باز داشتن نفس از هر [[عمل]] [[قبیح]] است. یا به تعبیر دیگر: کفِّ نفس از تمامی کارهای ناسزاوار است. که هم شامل مرد و هم [[زنان]] می‌شود. در لسان العرب نیز آمده: العفّة: کفّ از چیزهایی که [[حلال]] نیست و [[زیبا]] و [[ناپسند]] و خواسته‌های [[پست]] است. {{عربی|مّا لا یحلّ و لا یَجمَلُ و الأطماع الدنیّة}}. و در [[حدیث نبوی]] است: {{متن حدیث|مَنْ يَسْتَعْفِفْ يُعِفَّهُ اللَّهُ}}. هرکسی [[خویشتن‌داری]] کند، [[خدا]] هم برایش [[پرده‌پوشی]] می‌کند. و استعفاف: هم طلب [[عفاف]]، و کفّ از [[حرام]] و سؤال و گدایی از [[مردم]] است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۰.</ref>. بنابراین، [[عفت]] [[حفظ نفس]] از [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] است، چنان‌که [[تقوی]] [[حفظ نفس]] از [[محرّمات]] و آن‌چه موجب خلاف و [[عصیان]] است. این مسئله در [[قرآن]] به صورت عام در چند جا به کار رفته است، مثل استعفاف [[زنان]] مسن از لباس‌های برهنه و شوخ: {{متن قرآن|وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ وَأَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ}}<ref>«و بر زنان از کار افتاده‌ای که امید زناشویی ندارند گناهی نیست که پوشش خود را وانهند بی‌آنکه زیورنمایی کنند و پاکدامنی پیشه کردن (و پوشش داشتن) برای آنان بهتر است» سوره نور، آیه ۶۰.</ref>. درباره [[عفت ورزیدن]] نسبت به [[فقر]] خود نیز این کلمه به کار رفته است: {{متن قرآن|لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ}}<ref>«(این بخشش‌ها) برای نیازمندانی است که در راه خداوند به تنگنا در افتاده‌اند (و برای کسب و کار) سفر نمی‌توانند کرد، نادان آنان را- از بس که خویشتندارند- توانگر می‌پندارد» سوره بقره، آیه ۲۷۳.</ref>. چنان‌که برای کسی که [[اموال]] [[یتیمان]] را در [[اختیار]] دارد و توانگر است، [[دستور]] رسیده که باید [از گرفتنِ اجرت [[سرپرستی]]] خودداری ورزد و هر کس تهیدست است، باید مطابق [[عرف ]][از آن] بخورد، و استعفاف را لازم می‌شمارد و این کلمه [[عفت]] کاربرد عام نسبت به استفاده از [[اموال]] دیگران دارد: {{متن قرآن|وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ}}<ref>«و هر کس از شما که توانگر باشد (در برداشت مزد سرپرستی) خویشتنداری کند» سوره نساء، آیه ۶.</ref> باز در موضوع جنسی [[عفت]] کاربرد دارد: و می‌گوید، کسانی که وسیله [[زناشویی]] نمی‌یابند، باید [[عفت]] ورزند تا [[خدا]] آنان را از [[فضل]] خویش بی‌نیاز گرداند: {{متن قرآن|وَلْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و کسانی که (توان) زناشویی نمی‌یابند باید خویشتنداری کنند تا خداوند به آنان از بخشش خویش بی‌نیازی دهد» سوره نور، آیه ۳۳.</ref> از این‌رو، وقتی سخن از [[عفت]] درباره [[پیامبر]] مطرح می‌شود، جنبه‌های مختلف این کلمه به ویژه در امور [[زنان]] هم خودش و هم همسرانش مراد است، هر چند که این لفظ به کار نرفته باشد.

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T20:53:38Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۰:۲۳
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۴۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''~~[[عفت]]~~''' است. "'''[[عفت]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[عفت در قرآن]] - [[عفت در حدیث]] - [[عفت در کلام اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = عفت
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[عفت (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = [[عفت]]
			\| مداخل مرتبط = [[عفت در قرآن]] - [[عفت در حدیث]] - [[عفت در کلام اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط = عفت (پرسش)
			}}
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*یکی از [[اوصاف اخلاقی]] مردان و [[زنان]] [[عفت]] و [[پاکدامنی]] است. [[عفت]] نوعی [[خویشتن داری]] و [[تربیت نفس]] و [[آموزش]] نسبت به [[گناه]] جنسی برای [[زنان]] و مردان و رعایت [[پرهیز]] از امور [[زشت]] و [[پست]] و یا [[ناپسند]] است. چنان‌که در لغت آمده: العِفَّةُ: حصول حالتی برای نفس که [[امتناع]] از [[غلبه]] [[شهوت]] بر خود می‌کند<ref>مفردات فی غریب القرآن، ص۵۷۳.</ref>. در مقاییس اللغه آمده: عفّ: کفّ و باز داشتن نفس از هر [[عمل]] [[قبیح]] است. یا به تعبیر دیگر: کفِّ نفس از تمامی کارهای ناسزاوار است. که هم شامل مرد و هم [[زنان]] می‌شود. در لسان العرب نیز آمده: العفّة: کفّ از چیزهایی که [[حلال]] نیست و [[زیبا]] و [[ناپسند]] و خواسته‌های [[پست]] است. {{عربی\|مّا لا یحلّ و لا یَجمَلُ و الأطماع الدنیّة}}. و در [[حدیث نبوی]] است: {{متن حدیث\|مَنْ يَسْتَعْفِفْ يُعِفَّهُ اللَّهُ}}. هرکسی [[خویشتن‌داری]] کند، [[خدا]] هم برایش [[پرده‌پوشی]] می‌کند. و استعفاف: هم طلب [[عفاف]]، و کفّ از [[حرام]] و سؤال و گدایی از [[مردم]] است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۰.</ref>. بنابراین، [[عفت]] [[حفظ نفس]] از [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] است، چنان‌که [[تقوی]] [[حفظ نفس]] از [[محرّمات]] و آن‌چه موجب خلاف و [[عصیان]] است. این مسئله در [[قرآن]] به صورت عام در چند جا به کار رفته است، مثل استعفاف [[زنان]] مسن از لباس‌های برهنه و شوخ: {{متن قرآن\|وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ وَأَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ}}<ref>«و بر زنان از کار افتاده‌ای که امید زناشویی ندارند گناهی نیست که پوشش خود را وانهند بی‌آنکه زیورنمایی کنند و پاکدامنی پیشه کردن (و پوشش داشتن) برای آنان بهتر است» سوره نور، آیه ۶۰.</ref>. درباره [[عفت ورزیدن]] نسبت به [[فقر]] خود نیز این کلمه به کار رفته است: {{متن قرآن\|لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ}}<ref>«(این بخشش‌ها) برای نیازمندانی است که در راه خداوند به تنگنا در افتاده‌اند (و برای کسب و کار) سفر نمی‌توانند کرد، نادان آنان را- از بس که خویشتندارند- توانگر می‌پندارد» سوره بقره، آیه ۲۷۳.</ref>. چنان‌که برای کسی که [[اموال]] [[یتیمان]] را در [[اختیار]] دارد و توانگر است، [[دستور]] رسیده که باید [از گرفتنِ اجرت [[سرپرستی]]] خودداری ورزد و هر کس تهیدست است، باید مطابق [[عرف ]][از آن] بخورد، و استعفاف را لازم می‌شمارد و این کلمه [[عفت]] کاربرد عام نسبت به استفاده از [[اموال]] دیگران دارد: {{متن قرآن\|وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ}}<ref>«و هر کس از شما که توانگر باشد (در برداشت مزد سرپرستی) خویشتنداری کند» سوره نساء، آیه ۶.</ref> باز در موضوع جنسی [[عفت]] کاربرد دارد: و می‌گوید، کسانی که وسیله [[زناشویی]] نمی‌یابند، باید [[عفت]] ورزند تا [[خدا]] آنان را از [[فضل]] خویش بی‌نیاز گرداند: {{متن قرآن\|وَلْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و کسانی که (توان) زناشویی نمی‌یابند باید خویشتنداری کنند تا خداوند به آنان از بخشش خویش بی‌نیازی دهد» سوره نور، آیه ۳۳.</ref> از این‌رو، وقتی سخن از [[عفت]] درباره [[پیامبر]] مطرح می‌شود، جنبه‌های مختلف این کلمه به ویژه در امور [[زنان]] هم خودش و هم همسرانش مراد است، هر چند که این لفظ به کار نرفته باشد.		*یکی از [[اوصاف اخلاقی]] مردان و [[زنان]] [[عفت]] و [[پاکدامنی]] است. [[عفت]] نوعی [[خویشتن داری]] و [[تربیت نفس]] و [[آموزش]] نسبت به [[گناه]] جنسی برای [[زنان]] و مردان و رعایت [[پرهیز]] از امور [[زشت]] و [[پست]] و یا [[ناپسند]] است. چنان‌که در لغت آمده: العِفَّةُ: حصول حالتی برای نفس که [[امتناع]] از [[غلبه]] [[شهوت]] بر خود می‌کند<ref>مفردات فی غریب القرآن، ص۵۷۳.</ref>. در مقاییس اللغه آمده: عفّ: کفّ و باز داشتن نفس از هر [[عمل]] [[قبیح]] است. یا به تعبیر دیگر: کفِّ نفس از تمامی کارهای ناسزاوار است. که هم شامل مرد و هم [[زنان]] می‌شود. در لسان العرب نیز آمده: العفّة: کفّ از چیزهایی که [[حلال]] نیست و [[زیبا]] و [[ناپسند]] و خواسته‌های [[پست]] است. {{عربی\|مّا لا یحلّ و لا یَجمَلُ و الأطماع الدنیّة}}. و در [[حدیث نبوی]] است: {{متن حدیث\|مَنْ يَسْتَعْفِفْ يُعِفَّهُ اللَّهُ}}. هرکسی [[خویشتن‌داری]] کند، [[خدا]] هم برایش [[پرده‌پوشی]] می‌کند. و استعفاف: هم طلب [[عفاف]]، و کفّ از [[حرام]] و سؤال و گدایی از [[مردم]] است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۰.</ref>. بنابراین، [[عفت]] [[حفظ نفس]] از [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] است، چنان‌که [[تقوی]] [[حفظ نفس]] از [[محرّمات]] و آن‌چه موجب خلاف و [[عصیان]] است. این مسئله در [[قرآن]] به صورت عام در چند جا به کار رفته است، مثل استعفاف [[زنان]] مسن از لباس‌های برهنه و شوخ: {{متن قرآن\|وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ وَأَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ}}<ref>«و بر زنان از کار افتاده‌ای که امید زناشویی ندارند گناهی نیست که پوشش خود را وانهند بی‌آنکه زیورنمایی کنند و پاکدامنی پیشه کردن (و پوشش داشتن) برای آنان بهتر است» سوره نور، آیه ۶۰.</ref>. درباره [[عفت ورزیدن]] نسبت به [[فقر]] خود نیز این کلمه به کار رفته است: {{متن قرآن\|لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ}}<ref>«(این بخشش‌ها) برای نیازمندانی است که در راه خداوند به تنگنا در افتاده‌اند (و برای کسب و کار) سفر نمی‌توانند کرد، نادان آنان را- از بس که خویشتندارند- توانگر می‌پندارد» سوره بقره، آیه ۲۷۳.</ref>. چنان‌که برای کسی که [[اموال]] [[یتیمان]] را در [[اختیار]] دارد و توانگر است، [[دستور]] رسیده که باید [از گرفتنِ اجرت [[سرپرستی]]] خودداری ورزد و هر کس تهیدست است، باید مطابق [[عرف ]][از آن] بخورد، و استعفاف را لازم می‌شمارد و این کلمه [[عفت]] کاربرد عام نسبت به استفاده از [[اموال]] دیگران دارد: {{متن قرآن\|وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ}}<ref>«و هر کس از شما که توانگر باشد (در برداشت مزد سرپرستی) خویشتنداری کند» سوره نساء، آیه ۶.</ref> باز در موضوع جنسی [[عفت]] کاربرد دارد: و می‌گوید، کسانی که وسیله [[زناشویی]] نمی‌یابند، باید [[عفت]] ورزند تا [[خدا]] آنان را از [[فضل]] خویش بی‌نیاز گرداند: {{متن قرآن\|وَلْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و کسانی که (توان) زناشویی نمی‌یابند باید خویشتنداری کنند تا خداوند به آنان از بخشش خویش بی‌نیازی دهد» سوره نور، آیه ۳۳.</ref> از این‌رو، وقتی سخن از [[عفت]] درباره [[پیامبر]] مطرح می‌شود، جنبه‌های مختلف این کلمه به ویژه در امور [[زنان]] هم خودش و هم همسرانش مراد است، هر چند که این لفظ به کار نرفته باشد.