عقد اخوت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۳ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۱۴

2024-08-03T12:14:24Z

Wasity: /* جستارهای وابسته */

2023-07-25T17:35:25Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۰۵
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	{{مدخل وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[حدیث مؤاخات]]		* [[حدیث مؤاخات]]
	* [[پیمان برادری]]
	* [[اخوت]]		* [[اخوت]]
	* [[آیه اخوت]]		* [[آیه اخوت]]

Bahmani: /* اهداف و ثمرات پیمان */

2023-02-18T06:46:22Z

اهداف و ثمرات پیمان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۶
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	یکی از نخستین کارکردهای [[پیمان]] [[اخوت]]، [[احساس مسئولیت]] بیشتر [[مسلمانان]] نسبت به هم، به ویژه در مسائل [[مالی]] بود. زمانی که [[مسلمانان]] دو به دو با هم [[برادر]] شدند، هریک (به ویژه [[انصار]]) می‌کوشیدند [[برادران دینی]] خود را در مواقعی که [[نیاز]] [[مالی]] دارند، [[حمایت]] کنند؛ طوری که عده‌ای از [[انصار]]، حتی حاضر شدند نیمی از [[اموال]] خود را به [[مهاجران]] ببخشند<ref>محمد بن یوسف، صالحی، سبل الهدی و الرشاد، ص۳۶۵.</ref>؛ حتی یکی از آنان به هم‌پیمان خود گفت که حاضر است یکی از زیباترین [[زنان]] خود را [[طلاق]] دهد و به [[عقد]] [[برادر]] مهاجرش در آورد<ref>محمد بن یوسف، صالحی، سبل الهدی و الرشاد، ص۳۶۵.</ref>. تا وقوع [[جنگ احد]]، در واقع، [[عقیده]] هریک از شرکت‌کنندگان در [[پیمان]] نسبت به [[برادر]] خود چنان بود که می‌توانستند از [[میراث]] برادر خود سهم ببرند. از این پیمان برادری به "ولایت" تعبیر شده است<ref>ناصر مکارم شیرازی، جمعی از همکاران، تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۶۵-۲۶۶.</ref>. [[روایت]] شده است [[خلیفه دوم]] که [[دستور]] تنظیم دیوان‌ها را صادر کرد ـ و دیوان‌ها بر مبنای نسبت تنظیم شدند ـ از [[بلال]] که در آن هنگام به جبهه‌های [[جنگ]] [[شام]] رفته بود، پرسیده بود: "سهم خود را به چه کسی واگذار می‌کنی؟" [[بلال]] در پاسخ گفته بود: "به ابورویحه که هرگز از او جدا نخواهم شد به سبب آن پیمان برادری که [[رسول خدا]] {{صل}} میان من و او برقرار فرمود"<ref>محمد ابوزهرة، خاتم النبیین {{صل}}، ج۲، ص۴۹۲؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۵۰۷؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۱۷۶.</ref>. [[خلیفه]] نیز سهمیه او را به سهم ابورویحه از [[بیت‌المال]] ضمیمه کرده بود. [[حمزة بن عبدالمطلب]] که با [[زید بن حارثه]] [[برادر]] شده بود، در [[جنگ احد]] به [[شهادت]] رسید. وی در وصیت‌نامه خود، [[زید بن حارثه]] را [[وصی]] خود قرار داده بود<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۲۵۸.</ref>.		یکی از نخستین کارکردهای [[پیمان]] [[اخوت]]، [[احساس مسئولیت]] بیشتر [[مسلمانان]] نسبت به هم، به ویژه در مسائل [[مالی]] بود. زمانی که [[مسلمانان]] دو به دو با هم [[برادر]] شدند، هریک (به ویژه [[انصار]]) می‌کوشیدند [[برادران دینی]] خود را در مواقعی که [[نیاز]] [[مالی]] دارند، [[حمایت]] کنند؛ طوری که عده‌ای از [[انصار]]، حتی حاضر شدند نیمی از [[اموال]] خود را به [[مهاجران]] ببخشند<ref>محمد بن یوسف، صالحی، سبل الهدی و الرشاد، ص۳۶۵.</ref>؛ حتی یکی از آنان به هم‌پیمان خود گفت که حاضر است یکی از زیباترین [[زنان]] خود را [[طلاق]] دهد و به [[عقد]] [[برادر]] مهاجرش در آورد<ref>محمد بن یوسف، صالحی، سبل الهدی و الرشاد، ص۳۶۵.</ref>. تا وقوع [[جنگ احد]]، در واقع، [[عقیده]] هریک از شرکت‌کنندگان در [[پیمان]] نسبت به [[برادر]] خود چنان بود که می‌توانستند از [[میراث]] برادر خود سهم ببرند. از این پیمان برادری به "ولایت" تعبیر شده است<ref>ناصر مکارم شیرازی، جمعی از همکاران، تفسیر نمونه، ج۷، ص۲۶۵-۲۶۶.</ref>. [[روایت]] شده است [[خلیفه دوم]] که [[دستور]] تنظیم دیوان‌ها را صادر کرد ـ و دیوان‌ها بر مبنای نسبت تنظیم شدند ـ از [[بلال]] که در آن هنگام به جبهه‌های [[جنگ]] [[شام]] رفته بود، پرسیده بود: "سهم خود را به چه کسی واگذار می‌کنی؟" [[بلال]] در پاسخ گفته بود: "به ابورویحه که هرگز از او جدا نخواهم شد به سبب آن پیمان برادری که [[رسول خدا]] {{صل}} میان من و او برقرار فرمود"<ref>محمد ابوزهرة، خاتم النبیین {{صل}}، ج۲، ص۴۹۲؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۵۰۷؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۱۷۶.</ref>. [[خلیفه]] نیز سهمیه او را به سهم ابورویحه از [[بیت‌المال]] ضمیمه کرده بود. [[حمزة بن عبدالمطلب]] که با [[زید بن حارثه]] [[برادر]] شده بود، در [[جنگ احد]] به [[شهادت]] رسید. وی در وصیت‌نامه خود، [[زید بن حارثه]] را [[وصی]] خود قرار داده بود<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۳، ص۲۵۸.</ref>.

	[[پیامبر]] {{صل}} با طرح [[پیمان]] [[اخوت]] و [[برادری]]، موفق شد [[وحدت اسلامی]] را تحقق بخشد. [[سلیمان قندوزی]] می‌گوید: "[[امام علی]] {{ع}}، پس از همه با [[پیامبر]] {{صل}}[[پیمان]] [[اخوت]] بست. آن حضرت به [[پیامبر]] عرض کرد: چرا [[اصحاب]] خود را با یکدیگر [[برادر]] کردی؛ ولی [[عقد اخوت]] میان من و دیگری برقرار نکردی؟ [[پیامبر]] در پاسخ فرمود: به خدایی که مرا برای [[هدایت]] [[مبعوث]] کرد [[سوگند]]! بدین سبب، کار [[برادری]] تو را عقب انداختم که می‌خواستم در پایان با تو [[برادر]] شوم. تو برای من، مانند هارونی برای [[موسی]]؛ جز اینکه پس از من [[پیامبری]] نیست. تو [[برادر]] و [[وارث]] [[منی]]"<ref>علامه حلی، نهج الحق و کشف الصدق، ص۲۱۷؛ الطبرانی، المعجم الکبیر، ج۵، ص۲۲۱.</ref>.<ref>[[طلعت ده پهلوانی\|ده پهلوانی، طلعت]]، [[پیمان برادری (مقاله)\|پیمان برادری]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۱، ص۲۲۰-۲۲۱.</ref>		[[پیامبر]] {{صل}} با طرح [[پیمان]] [[اخوت]] و [[برادری]]، موفق شد [[وحدت اسلامی]] را تحقق بخشد. [[سلیمان قندوزی]] می‌گوید: "[[امام علی]] {{ع}}، پس از همه با [[پیامبر]] {{صل}}[[پیمان]] [[اخوت]] بست. آن حضرت به [[پیامبر]] عرض کرد: چرا [[اصحاب]] خود را با یکدیگر [[برادر]] کردی؛ ولی عقد اخوت میان من و دیگری برقرار نکردی؟ [[پیامبر]] در پاسخ فرمود: به خدایی که مرا برای [[هدایت]] [[مبعوث]] کرد [[سوگند]]! بدین سبب، کار [[برادری]] تو را عقب انداختم که می‌خواستم در پایان با تو [[برادر]] شوم. تو برای من، مانند هارونی برای [[موسی]]؛ جز اینکه پس از من [[پیامبری]] نیست. تو [[برادر]] و [[وارث]] [[منی]]"<ref>علامه حلی، نهج الحق و کشف الصدق، ص۲۱۷؛ الطبرانی، المعجم الکبیر، ج۵، ص۲۲۱.</ref>.<ref>[[طلعت ده پهلوانی\|ده پهلوانی، طلعت]]، [[پیمان برادری (مقاله)\|پیمان برادری]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۱، ص۲۲۰-۲۲۱.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani در ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۴۳

2023-02-18T06:43:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اخوت		\| موضوع مرتبط = اخوت
	\| عنوان مدخل = ~~عقد اخوت~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = [[عقد اخوت در تاریخ اسلامی]] - [[عقد اخوت در فقه سیاسی~~]] - [[عقد اخوت در کلام اسلامی~~]]		\| مداخل مرتبط = [[عقد اخوت در تاریخ اسلامی]] - [[عقد اخوت در فقه سیاسی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	'''عقد اخوت''' به معنای انعقاد پیمان برادری میان [[مسلمانان]] در [[مکه]] و [[مدینه]]، یکی از مهم‌ترین اقدامات [[سیاسی]] ـ [[اجتماعی]] [[پیامبر اسلام]] {{صل}}، است که رمز تشکیل [[امت]] واحده در صدر اسلام را در خود نهفته است. اجرای این [[پیمان]] که به پیمان "[[مؤاخات]]" معروف است، [[اتحاد]] مسلمانان را محکم‌تر کرد. [[برادری]] میان [[پیامبر اکرم]] {{صل}} و [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} از وقایع مهم محسوب می‌شود.		'''عقد اخوت''' به معنای انعقاد پیمان برادری میان [[مسلمانان]] در [[مکه]] و [[مدینه]]، یکی از مهم‌ترین اقدامات [[سیاسی]] ـ [[اجتماعی]] [[پیامبر اسلام]] {{صل}}، است که رمز تشکیل [[امت]] واحده در صدر اسلام را در خود نهفته است. اجرای این [[پیمان]] که به پیمان "[[مؤاخات]]" معروف است، [[اتحاد]] مسلمانان را محکم‌تر کرد. [[برادری]] میان [[پیامبر اکرم]] {{صل}} و [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} از وقایع مهم محسوب می‌شود.

Jaafari در ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۱۸

2023-01-05T06:18:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۸
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = اخوت		\| موضوع مرتبط = اخوت
	\| عنوان مدخل = عقد اخوت		\| عنوان مدخل = عقد اخوت
	\| مداخل مرتبط = [[عقد اخوت در تاریخ اسلامی]] - [[عقد اخوت در فقه سیاسی]]		\| مداخل مرتبط = [[عقد اخوت در تاریخ اسلامی]] - [[عقد اخوت در فقه سیاسی]] - [[عقد اخوت در کلام اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* پانویس */

2022-12-22T09:20:03Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۰
خط ۵۸:		خط ۵۸:

	[[رده:اخوت]]		[[رده:اخوت]]
			[[رده:احادیث نامدار]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T19:57:05Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۷
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	[[پیامبر اکرم]] {{صل}} چندی پس از ورود به [[مدینه]] [[پیمان اخوت]] میان [[مسلمانان]] ایجاد کرد<ref>در زمان آن اختلاف است. برخی گفته‌اند بلافاصله پس از ورود به مدینه و پیش از بنای مسجد مدینه و یا در زمان بنای مسجد مدینه صورت گرفته است، برخی نیز آن را پنج ماه پس از هجرت یا هشت و نه ماه و مانند آن ذکر کرده‌اند. ر. ک: امتاع الاسماع، ج۱، ص۵۰؛ فتح الباری، ج۷، ص۳۴۵؛ سیرة زینی دحلان، ج۱، ص۳۳۷.</ref>. [[پیامبر]] با ورود به مدینه، نظامی [[الهی]] را پی می‌ریخت و امتی واحد را<ref>سیرة ابن هشام، ج۲، ص۱۱۹؛ نهایة الارب، ج۱۶، ص۳۴۸؛ البدایة و النهایة، ج۳، ص۲۷۳.</ref> تحقق می‌بخشید. روشن است که ایجاد یک [[حکومت صالح]] و شکل دادن امتی یکپارچه و همسو جز در سایه پیوند محکم انسان‌های [[مؤمن]] میسر نمی‌شود. اختلاف‌های میان مسلمانان سد محکمی در راه این هدف‌های والا بود. از یک سو [[اختلاف]] میان [[مهاجران]] و [[انصار]] که دو [[روحیه]] داشتند و پروش‌یافته دو محیط مختلف بودند و از سوی دیگر اختلاف میان خود [[مردم مدینه]] یعنی [[قبایل]] [[اوس و خزرج]] که به سبب جنگ‌های طولانی عمق و حدّت زیادی داشت.		[[پیامبر اکرم]] {{صل}} چندی پس از ورود به [[مدینه]] [[پیمان اخوت]] میان [[مسلمانان]] ایجاد کرد<ref>در زمان آن اختلاف است. برخی گفته‌اند بلافاصله پس از ورود به مدینه و پیش از بنای مسجد مدینه و یا در زمان بنای مسجد مدینه صورت گرفته است، برخی نیز آن را پنج ماه پس از هجرت یا هشت و نه ماه و مانند آن ذکر کرده‌اند. ر. ک: امتاع الاسماع، ج۱، ص۵۰؛ فتح الباری، ج۷، ص۳۴۵؛ سیرة زینی دحلان، ج۱، ص۳۳۷.</ref>. [[پیامبر]] با ورود به مدینه، نظامی [[الهی]] را پی می‌ریخت و امتی واحد را<ref>سیرة ابن هشام، ج۲، ص۱۱۹؛ نهایة الارب، ج۱۶، ص۳۴۸؛ البدایة و النهایة، ج۳، ص۲۷۳.</ref> تحقق می‌بخشید. روشن است که ایجاد یک [[حکومت صالح]] و شکل دادن امتی یکپارچه و همسو جز در سایه پیوند محکم انسان‌های [[مؤمن]] میسر نمی‌شود. اختلاف‌های میان مسلمانان سد محکمی در راه این هدف‌های والا بود. از یک سو [[اختلاف]] میان [[مهاجران]] و [[انصار]] که دو [[روحیه]] داشتند و پروش‌یافته دو محیط مختلف بودند و از سوی دیگر اختلاف میان خود [[مردم مدینه]] یعنی [[قبایل]] [[اوس و خزرج]] که به سبب جنگ‌های طولانی عمق و حدّت زیادی داشت.

	عقد اخوت کلیدی بود برای گشودن همه این عقده‌ها. پیوند [[ایمانی]]، تعالی مردمانی بود که تا آن [[زمان]] [[برترین]] عامل پیوندشان [[قبیله]] بود. هر قبیله، قبله‌ای جداگانه داشت و به همین سبب هرگز نمی‌توانستند با وجود ملاک‌های قبیلگی کنار هم قرار گیرند و [[امت]] شوند. [[اخوت]] ایمانی آبی بود برای شستن همه آلودگی‌ها، [[تعصب‌ها]]، [[کینه‌ها]] و اختلاف‌های [[نظام]] قبیلگی. پیوندهای خونی، [[نژادی]]، منطقه‌ای می‌رفت، و به جای آن [[ایمان]] و [[عقیده]] می‌نشست. پیمان اخوت، دو [[بیگانه]] را [[خویشاوند]] [[حقیقی]] می‌ساخت که بالاترین خویشاوندی‌ها، [[خویشاوندی]] [[روحی]] و برترین پیوندها، پیوند قلب‌هاست. آنان با این خویشاوندی فاصله‌های قومی و [[اجتماعی]] را برمی‌داشتند و تعهدی مستحکم میان خود می‌یافتند و [[مسئول]] [[حفظ حقوق]] یکدیگر و [[شریک]] [[زندگی]] خصوصی هم می‌شدند. از این‌رو [[پیامبر]] [[فرمان]] داد هر [[مهاجر]] با یکی از [[انصار]]، [[پیمان برادری]] بندد: {{متن حدیث\|تأخوا في الله أخوین}}<ref>سیرة ابن هشام، ج۲، ص۱۲۴؛ مناقب ~~ابن شهر آشوب،~~ ج۲، ص۱۵۲؛ البدایة و النهایة، ج۳، ص۲۷۷؛ وفاء الوفاء، ج۱، ص۲۶۷؛ السیرة الحلبیة، ج۲، ص۹۱؛ موسوعة التاریخ الاسلامی، ج۱، ص۲۸۳؛ و نیز ر. ک: محمدحسین هیکل، حیاة محمد {{صل}}، الطبعة الخامسة، مطبعة مصر، القاهرة، ص۲۳۷.</ref>. تنها استثنایی که در میان بود [[انتخاب]] [[علی]] برای [[برادری]] خویش بود که هر دو مهاجر بودند. پیامبر دست [[علی بن ابی‌طالب]] {{ع}} را گرفت و فرمود: {{متن حدیث\|هذا أَخِي‏}}<ref>سیرة ابن هشام، ج۲، ص۱۲۴؛ الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۳۸؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۵۹۵؛ أبو القاسم علی بن الحسن المعروف بابن عساکر، ترجمة الامام علی بن أبی طالب {{عم}} من تاریخ مدینة دمشق، تحقیق محمد باقر المحمودی، الطبعة الثانیة، مؤسسة المحمودی للطباعة و النشر، بیروت، ۱۳۹۸ ق. ج۱، ص۱۱۷-۱۱۹؛ مناقب ~~ابن شهر آشوب،~~ ج۲، ص۱۸۵-۱۸۶؛ الریاض النضرة، ج۲، ص۱۱۱؛ نهایة الارب، ج۱۶، ص۳۴۷؛ البدایة و النهایة، ج۳، ص۲۷۷؛ تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۴۲۳؛ وفاء الوفاء، ج۱، ص۲۶۷؛ الاصابة، ج۲، ص۵۰۱؛ فتح الباری، ج۷، ص۳۴۵؛ موسوعة التاریخ الاسلامی، ج۱، ص۲۸۳؛ تاریخ الجنس العربی، ج۶، ص۱۴۰.</ref>.		عقد اخوت کلیدی بود برای گشودن همه این عقده‌ها. پیوند [[ایمانی]]، تعالی مردمانی بود که تا آن [[زمان]] [[برترین]] عامل پیوندشان [[قبیله]] بود. هر قبیله، قبله‌ای جداگانه داشت و به همین سبب هرگز نمی‌توانستند با وجود ملاک‌های قبیلگی کنار هم قرار گیرند و [[امت]] شوند. [[اخوت]] ایمانی آبی بود برای شستن همه آلودگی‌ها، [[تعصب‌ها]]، [[کینه‌ها]] و اختلاف‌های [[نظام]] قبیلگی. پیوندهای خونی، [[نژادی]]، منطقه‌ای می‌رفت، و به جای آن [[ایمان]] و [[عقیده]] می‌نشست. پیمان اخوت، دو [[بیگانه]] را [[خویشاوند]] [[حقیقی]] می‌ساخت که بالاترین خویشاوندی‌ها، [[خویشاوندی]] [[روحی]] و برترین پیوندها، پیوند قلب‌هاست. آنان با این خویشاوندی فاصله‌های قومی و [[اجتماعی]] را برمی‌داشتند و تعهدی مستحکم میان خود می‌یافتند و [[مسئول]] [[حفظ حقوق]] یکدیگر و [[شریک]] [[زندگی]] خصوصی هم می‌شدند. از این‌رو [[پیامبر]] [[فرمان]] داد هر [[مهاجر]] با یکی از [[انصار]]، [[پیمان برادری]] بندد: {{متن حدیث\|تأخوا في الله أخوین}}<ref>سیرة ابن هشام، ج۲، ص۱۲۴؛ مناقب ابن‌شهرآشوب، ج۲، ص۱۵۲؛ البدایة و النهایة، ج۳، ص۲۷۷؛ وفاء الوفاء، ج۱، ص۲۶۷؛ السیرة الحلبیة، ج۲، ص۹۱؛ موسوعة التاریخ الاسلامی، ج۱، ص۲۸۳؛ و نیز ر. ک: محمدحسین هیکل، حیاة محمد {{صل}}، الطبعة الخامسة، مطبعة مصر، القاهرة، ص۲۳۷.</ref>. تنها استثنایی که در میان بود [[انتخاب]] [[علی]] برای [[برادری]] خویش بود که هر دو مهاجر بودند. پیامبر دست [[علی بن ابی‌طالب]] {{ع}} را گرفت و فرمود: {{متن حدیث\|هذا أَخِي‏}}<ref>سیرة ابن هشام، ج۲، ص۱۲۴؛ الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۳۸؛ سنن الترمذی، ج۵، ص۵۹۵؛ أبو القاسم علی بن الحسن المعروف بابن عساکر، ترجمة الامام علی بن أبی طالب {{عم}} من تاریخ مدینة دمشق، تحقیق محمد باقر المحمودی، الطبعة الثانیة، مؤسسة المحمودی للطباعة و النشر، بیروت، ۱۳۹۸ ق. ج۱، ص۱۱۷-۱۱۹؛ مناقب ابن‌شهرآشوب، ج۲، ص۱۸۵-۱۸۶؛ الریاض النضرة، ج۲، ص۱۱۱؛ نهایة الارب، ج۱۶، ص۳۴۷؛ البدایة و النهایة، ج۳، ص۲۷۷؛ تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۴۲۳؛ وفاء الوفاء، ج۱، ص۲۶۷؛ الاصابة، ج۲، ص۵۰۱؛ فتح الباری، ج۷، ص۳۴۵؛ موسوعة التاریخ الاسلامی، ج۱، ص۲۸۳؛ تاریخ الجنس العربی، ج۶، ص۱۴۰.</ref>.

	همچنین [[روایت]] شده است وقتی [[رسول خدا]] {{صل}} میان اصحابش پیمان برادری منعقد کرد، علی به آن حضرت گفت: شما که میان یارانت پیمان برادری برقرار کردی، میان من و هیچ کس برادری منعقد نکردی؟ حضرت فرمود: {{متن حدیث\|وَ الَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ‏ مَا أَخَّرْتُكَ‏ إِلَّا لِنَفْسِي‏ فَأَنْتَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى إِلَّا أَنَّهُ لَا نَبِيَّ بَعْدِي وَ أَنْتَ أَخِي وَ وَارِثِي}}<ref>«سوگند به خدایی که مرا به حق برانگیخت، من کار برادری تو را به تأخیر نینداختم مگر به خاطر خودم. تو نسبت به من مانند هارونی نسبت به موسی جز این که پس از پیامبری نخواهد بود و تو برادر و وارث منی». أبوحامد محمد بن حبان بن احمد التمیمی البستی، السیرة النبویة و أخبار الخلفاء، صححه و علق علیه السید عزیز بک و جماعة من العلماء، الطبعة الاولی، مؤسسة الکتب الثقافیة، بیروت، ۱۴۰۷ ق. ص۱۴۹؛ مناقب ~~ابن شهر آشوب،~~ ج۲، ص۱۸۶؛ العمدة، ص۱۶۷؛ سلیمان القندوزی الحنفی، ینابیع المودة، مؤسسة الاعلمی للمطبوعات، بیروت، ج۱، ص۵۵؛ و نیز ر. ک: الاستیعاب، ج۳، ص۳۵؛ تذکرة الخواص، ص۲۹-۳۱؛ تاریخ الخلفاء، ص۱۸۹؛ السیرة الحلبیة، ج۲، ص۹۱.</ref>.<ref>[[م‍ص‍طف‍ی‌ دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌\|دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌، م‍ص‍طف‍ی‌]]، [[سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|سیره نبوی]]، ج۲، ص ۵۶۲-۵۶۶.</ref>		همچنین [[روایت]] شده است وقتی [[رسول خدا]] {{صل}} میان اصحابش پیمان برادری منعقد کرد، علی به آن حضرت گفت: شما که میان یارانت پیمان برادری برقرار کردی، میان من و هیچ کس برادری منعقد نکردی؟ حضرت فرمود: {{متن حدیث\|وَ الَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ‏ مَا أَخَّرْتُكَ‏ إِلَّا لِنَفْسِي‏ فَأَنْتَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى إِلَّا أَنَّهُ لَا نَبِيَّ بَعْدِي وَ أَنْتَ أَخِي وَ وَارِثِي}}<ref>«سوگند به خدایی که مرا به حق برانگیخت، من کار برادری تو را به تأخیر نینداختم مگر به خاطر خودم. تو نسبت به من مانند هارونی نسبت به موسی جز این که پس از پیامبری نخواهد بود و تو برادر و وارث منی». أبوحامد محمد بن حبان بن احمد التمیمی البستی، السیرة النبویة و أخبار الخلفاء، صححه و علق علیه السید عزیز بک و جماعة من العلماء، الطبعة الاولی، مؤسسة الکتب الثقافیة، بیروت، ۱۴۰۷ ق. ص۱۴۹؛ مناقب ابن‌شهرآشوب، ج۲، ص۱۸۶؛ العمدة، ص۱۶۷؛ سلیمان القندوزی الحنفی، ینابیع المودة، مؤسسة الاعلمی للمطبوعات، بیروت، ج۱، ص۵۵؛ و نیز ر. ک: الاستیعاب، ج۳، ص۳۵؛ تذکرة الخواص، ص۲۹-۳۱؛ تاریخ الخلفاء، ص۱۸۹؛ السیرة الحلبیة، ج۲، ص۹۱.</ref>.<ref>[[م‍ص‍طف‍ی‌ دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌\|دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌، م‍ص‍طف‍ی‌]]، [[سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|سیره نبوی]]، ج۲، ص ۵۶۲-۵۶۶.</ref>

	== شمار برادران‌ ==		== شمار برادران‌ ==

Wasity: جایگزینی متن - 'پیوستن' به 'پیوستن'

2022-09-30T17:31:11Z

جایگزینی متن - 'پیوستن' به 'پیوستن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۰۱
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	== عقد اخوت در [[مکه]] ==		== عقد اخوت در [[مکه]] ==
	[[رسول خدا]] {{صل}} برای تحقق [[عینی]] اصل [[اخوت]] دو بار میان [[مسلمانان]] [[پیمان اخوت]] بست و این جلوه زیبای [[ایمانی]] را جلوه [[اجتماعی]] بخشید. بار نخست پیش از [[هجرت]]؛ میان [[مهاجران]] تا آنان را برای حرکتی بزرگ و سرنوشت‌ساز و سرفصلی جدید در [[تاریخ]] [[بشر]] آماده سازد. البته [[تاریخ]] دقیق این [[پیمان]] مشخص نیست. آنان در این حرکت با همه‌گونه [[سختی]] روبه‌رو بودند و بالطبع [[نیازمند]] [[همراهی]] و [[همکاری]] و [[همیاری]] در [[برترین]] مرتبه آن بودند<ref>ر. ک: الروض الأنف، ج۴، ص۲۹۶-۲۹۷؛ وفاء الوفاء، ج۱، ص۲۶۷؛ احمد شلبی، موسوعة التاریخ الاسلامی، الطبعة الثالثة عشرة، مکتبة النهضة المصریة، القاهرة، ۱۹۸۸ م. ج۱، ص۲۸۳؛ الصحیح من سیرة النبی الاعظم، ج۲، ص۲۲۸.</ref>. آنان می‌رفتند تا در محیطی جدید، جامعه‌ای نو بنیاد گذارند و می‌بایست خود ابتدا به [[درستی]] پیوند می‌خوردند و بر [[حق]] و [[مساوات]] نسبت به یکدیگر [[متعهد]] می‌شدند. اقدام‌های اصلاحی بزرگ جز در [[پناه]] [[فداکاری]] و [[از خودگذشتگی]] و [[پرهیز]] از [[خودبینی]] و [[خودخواهی]] ممکن نیست؛ می‌بایست [[کینه‌ها]] و بد دلی‌ها می‌ریخت و [[دوستی‌ها]] و محبت‌ها جایش را پر می‌کرد؛ می‌بایست به جای [[تفاخر]]، تفاهم و به جای [[تنازع]]، [[تعاون]] می‌کردند؛ می‌بایست پشت به پشت هم می‌دادند، دست‌ها را به [[یاری]] یکدیگر در دست هم می‌گذاشتند و شانه به شانه می‌رفتند تا راه ناهموار بریدن از [[قبیله]] و [[پیوستن]] به [[مدینه]] هموار می‌شد. از این‌رو [[پیامبر]] میان دو به دو مهاجران بر «حق» و «[[مواسات]]» [[پیمان برادری]] برقرار کرد: میان [[ابوبکر]] و [[عمر]]، [[حمزه]] و [[زید بن حارثه]]، [[عثمان]] و [[عبد الرحمن بن عوف]]، [[زبیر]] و [[ابن مسعود]]، [[عبادة بن حارثه]] و [[بلال]]، [[مصعب بن عمیر]] و [[سعد بن ابی وقاص]]، [[ابوعبیده جراح]] و [[سالم مولی ابی حذیفه]]، [[سعید بن زید]] و [[طلحة بن عبیدالله]] و میان [[علی]] و خودش و به علی فرمود: «آیا [[راضی]] نیستی که من [[برادر]] تو باشم؟» گفت: «آری، راضی‌ام». فرمود: «تو برادر من در [[دنیا]] و [[آخرتی]]»<ref>مستدرک الحاکم، ج۳، ص۱۴؛ الاستیعاب، ج۳، ص۳۵؛ وفاء الوفاء، ج۱، ص۲۶۷؛ فتح الباری، ج۷، ص۳۴۴-۳۴۵؛ السیرة الحلبیة، ج۲، ص۲۰؛ سیرة زینی دحلان، ج۱، ص۲۹۹.</ref>.<ref>[[م‍ص‍طف‍ی‌ دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌\|دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌، م‍ص‍طف‍ی‌]]، [[سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|سیره نبوی]]، ج۲، ص ۵۶۲-۵۶۶.</ref>		[[رسول خدا]] {{صل}} برای تحقق [[عینی]] اصل [[اخوت]] دو بار میان [[مسلمانان]] [[پیمان اخوت]] بست و این جلوه زیبای [[ایمانی]] را جلوه [[اجتماعی]] بخشید. بار نخست پیش از [[هجرت]]؛ میان [[مهاجران]] تا آنان را برای حرکتی بزرگ و سرنوشت‌ساز و سرفصلی جدید در [[تاریخ]] [[بشر]] آماده سازد. البته [[تاریخ]] دقیق این [[پیمان]] مشخص نیست. آنان در این حرکت با همه‌گونه [[سختی]] روبه‌رو بودند و بالطبع [[نیازمند]] [[همراهی]] و [[همکاری]] و [[همیاری]] در [[برترین]] مرتبه آن بودند<ref>ر. ک: الروض الأنف، ج۴، ص۲۹۶-۲۹۷؛ وفاء الوفاء، ج۱، ص۲۶۷؛ احمد شلبی، موسوعة التاریخ الاسلامی، الطبعة الثالثة عشرة، مکتبة النهضة المصریة، القاهرة، ۱۹۸۸ م. ج۱، ص۲۸۳؛ الصحیح من سیرة النبی الاعظم، ج۲، ص۲۲۸.</ref>. آنان می‌رفتند تا در محیطی جدید، جامعه‌ای نو بنیاد گذارند و می‌بایست خود ابتدا به [[درستی]] پیوند می‌خوردند و بر [[حق]] و [[مساوات]] نسبت به یکدیگر [[متعهد]] می‌شدند. اقدام‌های اصلاحی بزرگ جز در [[پناه]] [[فداکاری]] و [[از خودگذشتگی]] و [[پرهیز]] از [[خودبینی]] و [[خودخواهی]] ممکن نیست؛ می‌بایست [[کینه‌ها]] و بد دلی‌ها می‌ریخت و [[دوستی‌ها]] و محبت‌ها جایش را پر می‌کرد؛ می‌بایست به جای [[تفاخر]]، تفاهم و به جای [[تنازع]]، [[تعاون]] می‌کردند؛ می‌بایست پشت به پشت هم می‌دادند، دست‌ها را به [[یاری]] یکدیگر در دست هم می‌گذاشتند و شانه به شانه می‌رفتند تا راه ناهموار بریدن از [[قبیله]] و پیوستن به [[مدینه]] هموار می‌شد. از این‌رو [[پیامبر]] میان دو به دو مهاجران بر «حق» و «[[مواسات]]» [[پیمان برادری]] برقرار کرد: میان [[ابوبکر]] و [[عمر]]، [[حمزه]] و [[زید بن حارثه]]، [[عثمان]] و [[عبد الرحمن بن عوف]]، [[زبیر]] و [[ابن مسعود]]، [[عبادة بن حارثه]] و [[بلال]]، [[مصعب بن عمیر]] و [[سعد بن ابی وقاص]]، [[ابوعبیده جراح]] و [[سالم مولی ابی حذیفه]]، [[سعید بن زید]] و [[طلحة بن عبیدالله]] و میان [[علی]] و خودش و به علی فرمود: «آیا [[راضی]] نیستی که من [[برادر]] تو باشم؟» گفت: «آری، راضی‌ام». فرمود: «تو برادر من در [[دنیا]] و [[آخرتی]]»<ref>مستدرک الحاکم، ج۳، ص۱۴؛ الاستیعاب، ج۳، ص۳۵؛ وفاء الوفاء، ج۱، ص۲۶۷؛ فتح الباری، ج۷، ص۳۴۴-۳۴۵؛ السیرة الحلبیة، ج۲، ص۲۰؛ سیرة زینی دحلان، ج۱، ص۲۹۹.</ref>.<ref>[[م‍ص‍طف‍ی‌ دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌\|دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌، م‍ص‍طف‍ی‌]]، [[سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|سیره نبوی]]، ج۲، ص ۵۶۲-۵۶۶.</ref>

	== عقد اخوت در [[مدینه]] ==		== عقد اخوت در [[مدینه]] ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:13:52Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:47:55Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اخوت		\| موضوع مرتبط = اخوت
خط ۳۹:		خط ۳۸:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[حدیث مؤاخات]]		* [[حدیث مؤاخات]]
	* [[پیمان برادری]]		* [[پیمان برادری]]
خط ۵۸:		خط ۵۷:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:اخوت]]		[[رده:اخوت]]