علم معصوم به همه زبان‌ها - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* علم انبیاء به زبان حیوانات */

2024-09-01T06:42:13Z

علم انبیاء به زبان حیوانات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۲
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟ (پرسش)\|آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟]]'''{{پایان}}		{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟ (پرسش)\|آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟]]'''{{پایان}}
	\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[علم غیب (پرسش)\|(پرسمان علم غیب)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}		\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[علم غیب (پرسش)\|(پرسمان علم غیب)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}
	در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] از امور پنهان از [[حس]] را تصدیق می‌کند و هیچ [[فرد]] [[مسلمانی]] که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند، پس از دقت در مفاد آنها، نمی‌تواند در این مسأله تردید داشته باشد برخی از این [[آیات]] اشاره به آشنا بودن [[حضرت داوود]] و [[سلیمان]] با زبان پرندگان و حیوانات دارد: {{متن قرآن\|وَ وَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ وَ قالَ يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ}}<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۶.</ref> این آشنایی و [[آگاه]] بودن از مقصود آنان چیزی جز [[آگاهی از غیب]] نیست و یا در آیاتی دیگر به [[آگاه]] بودن [[حضرت سلیمان]] از زبان مورچگان<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۸ و ۱۹.</ref> و یا فهمیدن زبان هدهد<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۲۰ ـ ۲۲.</ref> اشاره شده است و [[خداوند]] اگر [[اراده]] کند می‌تواند زبان‌های مختلف را به هرکسی بیاموزد<ref>ر.ک: [[جعفر سبحانی\|سبحانی، جعفر]]، [[آگاهی سوم یا علم غیب (کتاب)\|آگاهی سوم یا علم غیب]]، ص۱۰۱ و ۱۰۳؛ [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[داوود خوش‌باور\|خوش‌باور، داوود]]، [[علم غیب از دیدگاه فریقین (پایان‌نامه)\|علم غیب از دیدگاه فریقین]]، ص۱۸.</ref>.		در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] از امور پنهان از [[حس]] را تصدیق می‌کند و هیچ فرد [[مسلمانی]] که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند، پس از دقت در مفاد آنها، نمی‌تواند در این مسأله تردید داشته باشد برخی از این [[آیات]] اشاره به آشنا بودن [[حضرت داوود]] و [[سلیمان]] با زبان پرندگان و حیوانات دارد: {{متن قرآن\|وَ وَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ وَ قالَ يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ}}<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۶.</ref> این آشنایی و [[آگاه]] بودن از مقصود آنان چیزی جز [[آگاهی از غیب]] نیست و یا در آیاتی دیگر به [[آگاه]] بودن [[حضرت سلیمان]] از زبان مورچگان<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۸ و ۱۹.</ref> و یا فهمیدن زبان هدهد<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۲۰ ـ ۲۲.</ref> اشاره شده است و [[خداوند]] اگر [[اراده]] کند می‌تواند زبان‌های مختلف را به هرکسی بیاموزد<ref>ر.ک: [[جعفر سبحانی\|سبحانی، جعفر]]، [[آگاهی سوم یا علم غیب (کتاب)\|آگاهی سوم یا علم غیب]]، ص۱۰۱ و ۱۰۳؛ [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[داوود خوش‌باور\|خوش‌باور، داوود]]، [[علم غیب از دیدگاه فریقین (پایان‌نامه)\|علم غیب از دیدگاه فریقین]]، ص۱۸.</ref>.

	مسألۀ آگاهى بعضى از [[پیامبران]] از "مَنطِقُ الطَّیرِ" و [[سخن گفتن]] با پاره‌اى از حیوانات نه به عنوان یک [[علم]] ضرورى براى اداى [[رسالت]]، بلکه به عنوان علمى است که سبب کمال [[نبوّت]] می‌شود، این [[آگاهی]] از باب‌ سیطرۀ نفس ایشان بر ملکوت‌ آنها و [[درک]] مقصود آنها از راه‌ احاطۀ نفسانی‌ بر آنهاست‌. نفس‌ مؤمن‌ چنانچه‌ تقویت‌ شود و از [[هوی و هوس]] عبور کند سعه‌ و احاطه‌ای‌ پیدا می‌کند که‌ بر ملکوت‌ موجودات‌ واقف‌ می‌شود<ref>ر.ک: [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[سید محمد حسین حسینی طهرانی\|حسینی طهرانی، سید محمد حسین]]، [[امام‌شناسی (کتاب)\|امام‌شناسی]]، ج ۱۲، ص۲۹۵.</ref>.		مسألۀ آگاهى بعضى از [[پیامبران]] از "مَنطِقُ الطَّیرِ" و [[سخن گفتن]] با پاره‌اى از حیوانات نه به عنوان یک [[علم]] ضرورى براى اداى [[رسالت]]، بلکه به عنوان علمى است که سبب کمال [[نبوّت]] می‌شود، این [[آگاهی]] از باب‌ سیطرۀ نفس ایشان بر ملکوت‌ آنها و [[درک]] مقصود آنها از راه‌ احاطۀ نفسانی‌ بر آنهاست‌. نفس‌ مؤمن‌ چنانچه‌ تقویت‌ شود و از [[هوی و هوس]] عبور کند سعه‌ و احاطه‌ای‌ پیدا می‌کند که‌ بر ملکوت‌ موجودات‌ واقف‌ می‌شود<ref>ر.ک: [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[سید محمد حسین حسینی طهرانی\|حسینی طهرانی، سید محمد حسین]]، [[امام‌شناسی (کتاب)\|امام‌شناسی]]، ج ۱۲، ص۲۹۵.</ref>.

Bahmani در ‏۷ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۷

2024-05-07T07:57:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۷
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = علم معصوم		\| موضوع مرتبط = علم معصوم
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = [[علم معصوم به همه زبان‌ها در حدیث]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در کلام اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[علم معصوم به همه زبان‌ها در حدیث]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در کلام اسلامی]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط = علم معصوم (پرسش)		\| پرسش مرتبط = علم معصوم (پرسش)
	}}		}}

Bahmani در ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۱

2024-04-29T11:41:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۱۱
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] از زبان تمام موجودات را [[تصدیق]] می‌کند. بر اساس [[روایات]]، [[ائمه]] {{عم}} نیز به تمام زبان‌هایی که [[مردم]] با آن سخن می‌گویند و نیز زبان سایر حیوانات واقف بوده و می‌توانند همان‌گونه و به همان لهجه و با [[فصاحت]] کامل سخن بگویند.		در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] از زبان تمام موجودات را تصدیق می‌کند. بر اساس [[روایات]]، [[ائمه]] {{عم}} نیز به تمام زبان‌هایی که [[مردم]] با آن سخن می‌گویند و نیز زبان سایر حیوانات واقف بوده و می‌توانند همان‌گونه و به همان لهجه و با [[فصاحت]] کامل سخن بگویند.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	بر اساس [[روایات]]، [[امامان]] {{عم}} به تمام زبان‌هایی که [[مردم]] با آن سخن می‌گویند واقف بوده، می‌توانند همان‌گونه و به همان لهجه و با [[فصاحت]] کامل سخن بگویند. یکی از [[دلایل]] [[علم]] ایشان به لغات گوناگون، [[رهبری]] و [[ولایت]] بر تمام [[انسان]] هاست، لذا باید به تمام زبان‌ها احاطه داشته باشد تا بتواند [[تکلیف]] خود را ادا نموده و آنان را به مقصد برساند و چه بسا ندانستن یکی از لغات از طرف ایشان در برخی موارد منجر به تعطیلی [[احکام]] شود. به عبارتی دیگر [[امام]] چون جنبۀ [[رهبری]] و [[زمامداری]] [[انسان‌ها]] را به عهده دارد، باید به تمامی زبان‌هایی که [[خداوند متعال]] به [[بشر]] به عنوان آیه‌ای از خود<ref>سورۀ روم، آیۀ ۲۲.</ref> عطا فرموده است، احاطه داشته باشد تا بتواند [[تکلیف]] خود را به تمام معنا ادا کرده و [[انسان‌ها]] را به سر منزل مقصود برساند. اصولاً یکی از از [[ویژگی‌های امام]] [[شناخت]] این زبان بوده است، و اگر امامی چنین [[علمی]] را نداشته باشد به عنوان [[امام]] [[انتخاب]] نمی‌شود<ref>ر.ک: [[علی نمازی شاهرودی\|نمازی شاهرودی، علی]]، [[علم غیب ۲ (کتاب)\|علم غیب]]، ص ۱۳۳ـ ۱۳۶؛ [[سید احمد سجادی\|سجادی، سید احمد]]، [[پرچم‌داران هدایت (کتاب)\|پرچم داران هدایت]]، ص ۱۵۹؛ [[حسین گنجی\|گنجی، حسین]]، [[امام‌شناسی ۱ (کتاب)\|امام‌شناسی]]، ج ۱، ص ۱۸۹؛ [[محمد زمان رستمی\|رستمی، محمد زمان]]، [[طاهره آل‌بویه\|آل بویه، طاهره]]، [[علم امام ۲ (کتاب)\|علم امام]]، ص ۱۴۳ـ ۱۴۵؛ [[عبدالرضا حمادی\|حمادی، عبدالرضا]]، [[گستره علم امام از منظر کلینی و صفار (مقاله)\|گستره علم امام از منظر کلینی و صفار]]، فصلنامه امامت‌پژوهی، ش ۴، ص ۶۹؛ [[قاسم علی شیخ‌زاده\|شیخ‌زاده، قاسم علی]]، [[رابطه علم غیب امام حسین و حادثه عاشورا (پایان‌نامه)\|رابطه علم غیب امام حسین و حادثه عاشورا]]، ص ۸۳؛ [[محمد باقر تحریری\|تحریری، محمد باقر]]، [[جلوه‌های لاهوتی (کتاب)\|جلوه‌های لاهوتی]]، ج ۱، ص ۱۳۲؛ [[ناصرالدین اوجاقی\|اوجاقی، ناصرالدین]]، [[علم امام از دیدگاه کلام امامیه (کتاب)\|علم امام از دیدگاه کلام امامیه]]، ص ۶۲.</ref>		بر اساس [[روایات]]، [[امامان]] {{عم}} به تمام زبان‌هایی که [[مردم]] با آن سخن می‌گویند واقف بوده، می‌توانند همان‌گونه و به همان لهجه و با [[فصاحت]] کامل سخن بگویند. یکی از [[دلایل]] [[علم]] ایشان به لغات گوناگون، [[رهبری]] و [[ولایت]] بر تمام [[انسان]] هاست، لذا باید به تمام زبان‌ها احاطه داشته باشد تا بتواند [[تکلیف]] خود را ادا نموده و آنان را به مقصد برساند و چه بسا ندانستن یکی از لغات از طرف ایشان در برخی موارد منجر به تعطیلی [[احکام]] شود. به عبارتی دیگر [[امام]] چون جنبۀ [[رهبری]] و [[زمامداری]] [[انسان‌ها]] را به عهده دارد، باید به تمامی زبان‌هایی که [[خداوند متعال]] به [[بشر]] به عنوان آیه‌ای از خود<ref>سورۀ روم، آیۀ ۲۲.</ref> عطا فرموده است، احاطه داشته باشد تا بتواند [[تکلیف]] خود را به تمام معنا ادا کرده و [[انسان‌ها]] را به سر منزل مقصود برساند. اصولاً یکی از از [[ویژگی‌های امام]] [[شناخت]] این زبان بوده است، و اگر امامی چنین [[علمی]] را نداشته باشد به عنوان [[امام]] [[انتخاب]] نمی‌شود<ref>ر.ک: [[علی نمازی شاهرودی\|نمازی شاهرودی، علی]]، [[علم غیب ۲ (کتاب)\|علم غیب]]، ص ۱۳۳ـ ۱۳۶؛ [[سید احمد سجادی\|سجادی، سید احمد]]، [[پرچم‌داران هدایت (کتاب)\|پرچم داران هدایت]]، ص ۱۵۹؛ [[حسین گنجی\|گنجی، حسین]]، [[امام‌شناسی ۱ (کتاب)\|امام‌شناسی]]، ج ۱، ص ۱۸۹؛ [[محمد زمان رستمی\|رستمی، محمد زمان]]، [[طاهره آل‌بویه\|آل بویه، طاهره]]، [[علم امام ۲ (کتاب)\|علم امام]]، ص ۱۴۳ـ ۱۴۵؛ [[عبدالرضا حمادی\|حمادی، عبدالرضا]]، [[گستره علم امام از منظر کلینی و صفار (مقاله)\|گستره علم امام از منظر کلینی و صفار]]، فصلنامه امامت‌پژوهی، ش ۴، ص ۶۹؛ [[قاسم علی شیخ‌زاده\|شیخ‌زاده، قاسم علی]]، [[رابطه علم غیب امام حسین و حادثه عاشورا (پایان‌نامه)\|رابطه علم غیب امام حسین و حادثه عاشورا]]، ص ۸۳؛ [[محمد باقر تحریری\|تحریری، محمد باقر]]، [[جلوه‌های لاهوتی (کتاب)\|جلوه‌های لاهوتی]]، ج ۱، ص ۱۳۲؛ [[ناصرالدین اوجاقی\|اوجاقی، ناصرالدین]]، [[علم امام از دیدگاه کلام امامیه (کتاب)\|علم امام از دیدگاه کلام امامیه]]، ص ۶۲.</ref>

	[مشایخ بزرگ [[حدیثی]]<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ۱، ص ۲۸۵؛ عيون أخبار الرضا {{ع}}، ج ‏۲، ص ۲۲۸.</ref> و بزرگان [[شیعی]] مانند [[شیخ مفید]] در الاختصاص<ref>مفید، محمد بن محمد، الاختصاص، ص ۲۹۳.</ref> و [[شیخ طوسی]] با توجه به روایاتی که در منابع روایی آمده است [[آگاهی]] [[امامان]] بر زبان حیوانات را قبول کرده و حتی گفته‌اند: گرچه صحبت با حیوانات از طرف [[عقل]] ثابت نمی‌شود اما وقوعش ممتنع نیست، حتی با توجه به این [[روایات]] این مسأله را از ویژگی‌های امامِ به [[حق]] می‌دانند<ref>ر.ک: [[محمد شهبازیان\|شهبازیان، محمد]]، [[عزالدین رضانژاد\|رضانژاد، عزالدین]]، [[واکاوی و تحلیل روایی از علم امام به لغات با رویکرد نقد مدعیان دروغین (مقاله)\|واکاوی و تحلیل روایی از علم امام به لغات با رویکرد نقد مدعیان دروغین]]؛ [[محمد زمان رستمی\|رستمی، محمد زمان]]، [[طاهره آل‌بویه\|آل بویه، طاهره]]، [[علم امام ۲ (کتاب)\|علم امام]]، ص ۱۴۳ـ ۱۴۵؛ [[محمد مشکی\|مشکی، محمد]]، [[بررسی علم امام از دیدگاه شیخ مفید (مقاله)\|بررسی علم امام از دیدگاه شیخ مفید]].</ref>.		مشایخ بزرگ [[حدیثی]]<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ۱، ص ۲۸۵؛ عيون أخبار الرضا {{ع}}، ج ‏۲، ص ۲۲۸.</ref> و بزرگان [[شیعی]] مانند [[شیخ مفید]] در الاختصاص<ref>مفید، محمد بن محمد، الاختصاص، ص ۲۹۳.</ref> و [[شیخ طوسی]] با توجه به روایاتی که در منابع روایی آمده است [[آگاهی]] [[امامان]] بر زبان حیوانات را قبول کرده و حتی گفته‌اند: گرچه صحبت با حیوانات از طرف [[عقل]] ثابت نمی‌شود اما وقوعش ممتنع نیست، حتی با توجه به این [[روایات]] این مسأله را از ویژگی‌های امامِ به [[حق]] می‌دانند<ref>ر.ک: [[محمد شهبازیان\|شهبازیان، محمد]]، [[عزالدین رضانژاد\|رضانژاد، عزالدین]]، [[واکاوی و تحلیل روایی از علم امام به لغات با رویکرد نقد مدعیان دروغین (مقاله)\|واکاوی و تحلیل روایی از علم امام به لغات با رویکرد نقد مدعیان دروغین]]؛ [[محمد زمان رستمی\|رستمی، محمد زمان]]، [[طاهره آل‌بویه\|آل بویه، طاهره]]، [[علم امام ۲ (کتاب)\|علم امام]]، ص ۱۴۳ـ ۱۴۵؛ [[محمد مشکی\|مشکی، محمد]]، [[بررسی علم امام از دیدگاه شیخ مفید (مقاله)\|بررسی علم امام از دیدگاه شیخ مفید]].</ref>.

	== روایات و علم معصوم به همه زبان‌ها ==		== روایات و علم معصوم به همه زبان‌ها ==

Bahmani: /* علم امامان به تمام زبان ها */

2024-04-29T11:40:46Z

علم امامان به تمام زبان ها

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۱۰
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	بر اساس [[روایات]]، [[امامان]] {{عم}} به تمام زبان‌هایی که [[مردم]] با آن سخن می‌گویند واقف بوده، می‌توانند همان‌گونه و به همان لهجه و با [[فصاحت]] کامل سخن بگویند. یکی از [[دلایل]] [[علم]] ایشان به لغات گوناگون، [[رهبری]] و [[ولایت]] بر تمام [[انسان]] هاست، لذا باید به تمام زبان‌ها احاطه داشته باشد تا بتواند [[تکلیف]] خود را ادا نموده و آنان را به مقصد برساند و چه بسا ندانستن یکی از لغات از طرف ایشان در برخی موارد منجر به تعطیلی [[احکام]] شود. به عبارتی دیگر [[امام]] چون جنبۀ [[رهبری]] و [[زمامداری]] [[انسان‌ها]] را به عهده دارد، باید به تمامی زبان‌هایی که [[خداوند متعال]] به [[بشر]] به عنوان آیه‌ای از خود<ref>سورۀ روم، آیۀ ۲۲.</ref> عطا فرموده است، احاطه داشته باشد تا بتواند [[تکلیف]] خود را به تمام معنا ادا کرده و [[انسان‌ها]] را به سر منزل مقصود برساند. اصولاً یکی از از [[ویژگی‌های امام]] [[شناخت]] این زبان بوده است، و اگر امامی چنین [[علمی]] را نداشته باشد به عنوان [[امام]] [[انتخاب]] نمی‌شود<ref>ر.ک: [[علی نمازی شاهرودی\|نمازی شاهرودی، علی]]، [[علم غیب ۲ (کتاب)\|علم غیب]]، ص ۱۳۳ـ ۱۳۶؛ [[سید احمد سجادی\|سجادی، سید احمد]]، [[پرچم‌داران هدایت (کتاب)\|پرچم داران هدایت]]، ص ۱۵۹؛ [[حسین گنجی\|گنجی، حسین]]، [[امام‌شناسی ۱ (کتاب)\|امام‌شناسی]]، ج ۱، ص ۱۸۹؛ [[محمد زمان رستمی\|رستمی، محمد زمان]]، [[طاهره آل‌بویه\|آل بویه، طاهره]]، [[علم امام ۲ (کتاب)\|علم امام]]، ص ۱۴۳ـ ۱۴۵؛ [[عبدالرضا حمادی\|حمادی، عبدالرضا]]، [[گستره علم امام از منظر کلینی و صفار (مقاله)\|گستره علم امام از منظر کلینی و صفار]]، فصلنامه امامت‌پژوهی، ش ۴، ص ۶۹؛ [[قاسم علی شیخ‌زاده\|شیخ‌زاده، قاسم علی]]، [[رابطه علم غیب امام حسین و حادثه عاشورا (پایان‌نامه)\|رابطه علم غیب امام حسین و حادثه عاشورا]]، ص ۸۳؛ [[محمد باقر تحریری\|تحریری، محمد باقر]]، [[جلوه‌های لاهوتی (کتاب)\|جلوه‌های لاهوتی]]، ج ۱، ص ۱۳۲؛ [[ناصرالدین اوجاقی\|اوجاقی، ناصرالدین]]، [[علم امام از دیدگاه کلام امامیه (کتاب)\|علم امام از دیدگاه کلام امامیه]]، ص ۶۲.</ref>		بر اساس [[روایات]]، [[امامان]] {{عم}} به تمام زبان‌هایی که [[مردم]] با آن سخن می‌گویند واقف بوده، می‌توانند همان‌گونه و به همان لهجه و با [[فصاحت]] کامل سخن بگویند. یکی از [[دلایل]] [[علم]] ایشان به لغات گوناگون، [[رهبری]] و [[ولایت]] بر تمام [[انسان]] هاست، لذا باید به تمام زبان‌ها احاطه داشته باشد تا بتواند [[تکلیف]] خود را ادا نموده و آنان را به مقصد برساند و چه بسا ندانستن یکی از لغات از طرف ایشان در برخی موارد منجر به تعطیلی [[احکام]] شود. به عبارتی دیگر [[امام]] چون جنبۀ [[رهبری]] و [[زمامداری]] [[انسان‌ها]] را به عهده دارد، باید به تمامی زبان‌هایی که [[خداوند متعال]] به [[بشر]] به عنوان آیه‌ای از خود<ref>سورۀ روم، آیۀ ۲۲.</ref> عطا فرموده است، احاطه داشته باشد تا بتواند [[تکلیف]] خود را به تمام معنا ادا کرده و [[انسان‌ها]] را به سر منزل مقصود برساند. اصولاً یکی از از [[ویژگی‌های امام]] [[شناخت]] این زبان بوده است، و اگر امامی چنین [[علمی]] را نداشته باشد به عنوان [[امام]] [[انتخاب]] نمی‌شود<ref>ر.ک: [[علی نمازی شاهرودی\|نمازی شاهرودی، علی]]، [[علم غیب ۲ (کتاب)\|علم غیب]]، ص ۱۳۳ـ ۱۳۶؛ [[سید احمد سجادی\|سجادی، سید احمد]]، [[پرچم‌داران هدایت (کتاب)\|پرچم داران هدایت]]، ص ۱۵۹؛ [[حسین گنجی\|گنجی، حسین]]، [[امام‌شناسی ۱ (کتاب)\|امام‌شناسی]]، ج ۱، ص ۱۸۹؛ [[محمد زمان رستمی\|رستمی، محمد زمان]]، [[طاهره آل‌بویه\|آل بویه، طاهره]]، [[علم امام ۲ (کتاب)\|علم امام]]، ص ۱۴۳ـ ۱۴۵؛ [[عبدالرضا حمادی\|حمادی، عبدالرضا]]، [[گستره علم امام از منظر کلینی و صفار (مقاله)\|گستره علم امام از منظر کلینی و صفار]]، فصلنامه امامت‌پژوهی، ش ۴، ص ۶۹؛ [[قاسم علی شیخ‌زاده\|شیخ‌زاده، قاسم علی]]، [[رابطه علم غیب امام حسین و حادثه عاشورا (پایان‌نامه)\|رابطه علم غیب امام حسین و حادثه عاشورا]]، ص ۸۳؛ [[محمد باقر تحریری\|تحریری، محمد باقر]]، [[جلوه‌های لاهوتی (کتاب)\|جلوه‌های لاهوتی]]، ج ۱، ص ۱۳۲؛ [[ناصرالدین اوجاقی\|اوجاقی، ناصرالدین]]، [[علم امام از دیدگاه کلام امامیه (کتاب)\|علم امام از دیدگاه کلام امامیه]]، ص ۶۲.</ref>

	[[مشایخ]] بزرگ [[حدیثی]]<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ۱، ص ۲۸۵؛ عيون أخبار الرضا {{ع}}، ج ‏۲، ص ۲۲۸.</ref> و بزرگان [[شیعی]] مانند [[شیخ مفید]] در الاختصاص<ref>مفید، محمد بن محمد، الاختصاص، ص ۲۹۳.</ref> و [[شیخ طوسی]] با توجه به روایاتی که در منابع روایی آمده است [[آگاهی]] [[امامان]] بر زبان حیوانات را قبول کرده و حتی گفته‌اند: گرچه صحبت با حیوانات از طرف [[عقل]] ثابت نمی‌شود اما وقوعش ممتنع نیست، حتی با توجه به این [[روایات]] این مسأله را از ویژگی‌های امامِ به [[حق]] می‌دانند<ref>ر.ک: [[محمد شهبازیان\|شهبازیان، محمد]]، [[عزالدین رضانژاد\|رضانژاد، عزالدین]]، [[واکاوی و تحلیل روایی از علم امام به لغات با رویکرد نقد مدعیان دروغین (مقاله)\|واکاوی و تحلیل روایی از علم امام به لغات با رویکرد نقد مدعیان دروغین]]؛ [[محمد زمان رستمی\|رستمی، محمد زمان]]، [[طاهره آل‌بویه\|آل بویه، طاهره]]، [[علم امام ۲ (کتاب)\|علم امام]]، ص ۱۴۳ـ ۱۴۵؛ [[محمد مشکی\|مشکی، محمد]]، [[بررسی علم امام از دیدگاه شیخ مفید (مقاله)\|بررسی علم امام از دیدگاه شیخ مفید]].</ref>.		[مشایخ بزرگ [[حدیثی]]<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ۱، ص ۲۸۵؛ عيون أخبار الرضا {{ع}}، ج ‏۲، ص ۲۲۸.</ref> و بزرگان [[شیعی]] مانند [[شیخ مفید]] در الاختصاص<ref>مفید، محمد بن محمد، الاختصاص، ص ۲۹۳.</ref> و [[شیخ طوسی]] با توجه به روایاتی که در منابع روایی آمده است [[آگاهی]] [[امامان]] بر زبان حیوانات را قبول کرده و حتی گفته‌اند: گرچه صحبت با حیوانات از طرف [[عقل]] ثابت نمی‌شود اما وقوعش ممتنع نیست، حتی با توجه به این [[روایات]] این مسأله را از ویژگی‌های امامِ به [[حق]] می‌دانند<ref>ر.ک: [[محمد شهبازیان\|شهبازیان، محمد]]، [[عزالدین رضانژاد\|رضانژاد، عزالدین]]، [[واکاوی و تحلیل روایی از علم امام به لغات با رویکرد نقد مدعیان دروغین (مقاله)\|واکاوی و تحلیل روایی از علم امام به لغات با رویکرد نقد مدعیان دروغین]]؛ [[محمد زمان رستمی\|رستمی، محمد زمان]]، [[طاهره آل‌بویه\|آل بویه، طاهره]]، [[علم امام ۲ (کتاب)\|علم امام]]، ص ۱۴۳ـ ۱۴۵؛ [[محمد مشکی\|مشکی، محمد]]، [[بررسی علم امام از دیدگاه شیخ مفید (مقاله)\|بررسی علم امام از دیدگاه شیخ مفید]].</ref>.

	== روایات و علم معصوم به همه زبان‌ها ==		== روایات و علم معصوم به همه زبان‌ها ==

Bahmani: /* علم انبیاء به زبان حیوانات */

2024-04-29T11:40:30Z

علم انبیاء به زبان حیوانات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۱۰
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟ (پرسش)\|آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟]]'''{{پایان}}		{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟ (پرسش)\|آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟]]'''{{پایان}}
	\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[علم غیب (پرسش)\|(پرسمان علم غیب)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}		\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[علم غیب (پرسش)\|(پرسمان علم غیب)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}
	در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] از امور پنهان از [[حس]] را [[تصدیق]] می‌کند و هیچ [[فرد]] [[مسلمانی]] که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند، پس از دقت در مفاد آنها، نمی‌تواند در این مسأله تردید داشته باشد برخی از این [[آیات]] اشاره به آشنا بودن [[حضرت داوود]] و [[سلیمان]] با زبان پرندگان و حیوانات دارد: {{متن قرآن\|وَ وَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ وَ قالَ يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ}}<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۶.</ref> این آشنایی و [[آگاه]] بودن از مقصود آنان چیزی جز [[آگاهی از غیب]] نیست و یا در آیاتی دیگر به [[آگاه]] بودن [[حضرت سلیمان]] از زبان مورچگان<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۸ و ۱۹.</ref> و یا فهمیدن زبان هدهد<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۲۰ ـ ۲۲.</ref> اشاره شده است و [[خداوند]] اگر [[اراده]] کند می‌تواند زبان‌های مختلف را به هرکسی بیاموزد<ref>ر.ک: [[جعفر سبحانی\|سبحانی، جعفر]]، [[آگاهی سوم یا علم غیب (کتاب)\|آگاهی سوم یا علم غیب]]، ص۱۰۱ و ۱۰۳؛ [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[داوود خوش‌باور\|خوش‌باور، داوود]]، [[علم غیب از دیدگاه فریقین (پایان‌نامه)\|علم غیب از دیدگاه فریقین]]، ص۱۸.</ref>.		در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] از امور پنهان از [[حس]] را تصدیق می‌کند و هیچ [[فرد]] [[مسلمانی]] که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند، پس از دقت در مفاد آنها، نمی‌تواند در این مسأله تردید داشته باشد برخی از این [[آیات]] اشاره به آشنا بودن [[حضرت داوود]] و [[سلیمان]] با زبان پرندگان و حیوانات دارد: {{متن قرآن\|وَ وَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ وَ قالَ يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ}}<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۶.</ref> این آشنایی و [[آگاه]] بودن از مقصود آنان چیزی جز [[آگاهی از غیب]] نیست و یا در آیاتی دیگر به [[آگاه]] بودن [[حضرت سلیمان]] از زبان مورچگان<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۸ و ۱۹.</ref> و یا فهمیدن زبان هدهد<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۲۰ ـ ۲۲.</ref> اشاره شده است و [[خداوند]] اگر [[اراده]] کند می‌تواند زبان‌های مختلف را به هرکسی بیاموزد<ref>ر.ک: [[جعفر سبحانی\|سبحانی، جعفر]]، [[آگاهی سوم یا علم غیب (کتاب)\|آگاهی سوم یا علم غیب]]، ص۱۰۱ و ۱۰۳؛ [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[داوود خوش‌باور\|خوش‌باور، داوود]]، [[علم غیب از دیدگاه فریقین (پایان‌نامه)\|علم غیب از دیدگاه فریقین]]، ص۱۸.</ref>.

	مسألۀ آگاهى بعضى از [[پیامبران]] از "مَنطِقُ الطَّیرِ" و [[سخن گفتن]] با پاره‌اى از حیوانات نه به عنوان یک [[علم]] ضرورى براى اداى [[رسالت]]، بلکه به عنوان علمى است که سبب کمال [[نبوّت]] می‌شود، این [[آگاهی]] از باب‌ سیطرۀ نفس ایشان بر ملکوت‌ آنها و [[درک]] مقصود آنها از راه‌ احاطۀ نفسانی‌ بر آنهاست‌. نفس‌ مؤمن‌ چنانچه‌ تقویت‌ شود و از [[هوی و هوس]] عبور کند سعه‌ و احاطه‌ای‌ پیدا می‌کند که‌ بر ملکوت‌ موجودات‌ واقف‌ می‌شود<ref>ر.ک: [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[سید محمد حسین حسینی طهرانی\|حسینی طهرانی، سید محمد حسین]]، [[امام‌شناسی (کتاب)\|امام‌شناسی]]، ج ۱۲، ص۲۹۵.</ref>.		مسألۀ آگاهى بعضى از [[پیامبران]] از "مَنطِقُ الطَّیرِ" و [[سخن گفتن]] با پاره‌اى از حیوانات نه به عنوان یک [[علم]] ضرورى براى اداى [[رسالت]]، بلکه به عنوان علمى است که سبب کمال [[نبوّت]] می‌شود، این [[آگاهی]] از باب‌ سیطرۀ نفس ایشان بر ملکوت‌ آنها و [[درک]] مقصود آنها از راه‌ احاطۀ نفسانی‌ بر آنهاست‌. نفس‌ مؤمن‌ چنانچه‌ تقویت‌ شود و از [[هوی و هوس]] عبور کند سعه‌ و احاطه‌ای‌ پیدا می‌کند که‌ بر ملکوت‌ موجودات‌ واقف‌ می‌شود<ref>ر.ک: [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[سید محمد حسین حسینی طهرانی\|حسینی طهرانی، سید محمد حسین]]، [[امام‌شناسی (کتاب)\|امام‌شناسی]]، ج ۱۲، ص۲۹۵.</ref>.

Bahmani در ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۵۷

2023-11-13T07:57:31Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۵۴

2023-11-13T07:54:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = علم معصوم		\| موضوع مرتبط = علم معصوم
	\| عنوان مدخل = ~~[[علم معصوم به همه زبان‌ها]]~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = ~~[[علم معصوم به همه زبان‌ها در قرآن]] -~~ [[علم معصوم به همه زبان‌ها در حدیث]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در کلام ~~اسلامی]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در فلسفه اسلامی]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در عرفان~~ اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[علم معصوم به همه زبان‌ها در حدیث]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در کلام اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط = علم معصوم (پرسش)		\| پرسش مرتبط = علم معصوم (پرسش)
	}}		}}
خط ۶۴:		خط ۶۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:علم معصوم ~~به همه زبان‌ها~~]]		[[رده:علم معصوم]]
	[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان]]		[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان]]
	[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان علم معصوم]]		[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان علم معصوم]]
	~~[[رده:علم معصوم]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:17:45Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:51:15Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{علم معصوم}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = علم معصوم		\| موضوع مرتبط = علم معصوم
خط ۴۰:		خط ۳۹:

	==[[:رده:آثار علم معصوم\|منبع‌شناسی جامع علم معصوم]]==		==[[:رده:آثار علم معصوم\|منبع‌شناسی جامع علم معصوم]]==
	{{~~منبع‌~~ جامع}}		{{منبع جامع}}
	* [[:رده:کتاب‌شناسی کتاب‌های علم معصوم\|کتاب‌شناسی علم معصوم]]؛		* [[:رده:کتاب‌شناسی کتاب‌های علم معصوم\|کتاب‌شناسی علم معصوم]]؛
	* [[:رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های علم معصوم\|مقاله‌شناسی علم معصوم]]؛		* [[:رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های علم معصوم\|مقاله‌شناسی علم معصوم]]؛
خط ۷۲:		خط ۷۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}


	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:علم معصوم به همه زبان‌ها]]		[[رده:علم معصوم به همه زبان‌ها]]
	[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان]]		[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان]]
	[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان علم معصوم]]		[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان علم معصوم]]
	[[رده:علم معصوم]]		[[رده:علم معصوم]]

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \
2022-05-31T14:19:31Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۴۹
خط ۱: خط ۱:

{{علم معصوم}}
{{علم معصوم}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[علم معصوم]]''' است. "'''[[علم معصوم به همه زبان‌ها]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[علم معصوم به همه زبان‌ها در قرآن]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در حدیث]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در کلام اسلامی]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در فلسفه اسلامی]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در عرفان اسلامی]]</div>
| موضوع مرتبط = علم معصوم

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[علم معصوم (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل = [[علم معصوم به همه زبان‌ها]]

| مداخل مرتبط = [[علم معصوم به همه زبان‌ها در قرآن]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در حدیث]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در کلام اسلامی]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در فلسفه اسلامی]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در عرفان اسلامی]]

| پرسش مرتبط = علم معصوم (پرسش)

}}

در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] از زبان تمام موجودات را [[تصدیق]] می‌کند. بر اساس [[روایات]]، [[ائمه]]{{عم}} نیز به تمام زبان‌هایی که [[مردم]] با آن سخن می‌گویند و نیز زبان سایر حیوانات واقف بوده و می‌توانند همان‌گونه و به همان لهجه و با [[فصاحت]] کامل سخن بگویند.
در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] از زبان تمام موجودات را [[تصدیق]] می‌کند. بر اساس [[روایات]]، [[ائمه]]{{عم}} نیز به تمام زبان‌هایی که [[مردم]] با آن سخن می‌گویند و نیز زبان سایر حیوانات واقف بوده و می‌توانند همان‌گونه و به همان لهجه و با [[فصاحت]] کامل سخن بگویند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۲
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟ (پرسش)\|آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟]]'''{{پایان}}		{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟ (پرسش)\|آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟]]'''{{پایان}}
	\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[علم غیب (پرسش)\|(پرسمان علم غیب)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}		\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[علم غیب (پرسش)\|(پرسمان علم غیب)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}
	در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] از امور پنهان از [[حس]] را تصدیق می‌کند و هیچ [[فرد]] [[مسلمانی]] که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند، پس از دقت در مفاد آنها، نمی‌تواند در این مسأله تردید داشته باشد برخی از این [[آیات]] اشاره به آشنا بودن [[حضرت داوود]] و [[سلیمان]] با زبان پرندگان و حیوانات دارد: {{متن قرآن\|وَ وَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ وَ قالَ يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ}}<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۶.</ref> این آشنایی و [[آگاه]] بودن از مقصود آنان چیزی جز [[آگاهی از غیب]] نیست و یا در آیاتی دیگر به [[آگاه]] بودن [[حضرت سلیمان]] از زبان مورچگان<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۸ و ۱۹.</ref> و یا فهمیدن زبان هدهد<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۲۰ ـ ۲۲.</ref> اشاره شده است و [[خداوند]] اگر [[اراده]] کند می‌تواند زبان‌های مختلف را به هرکسی بیاموزد<ref>ر.ک: [[جعفر سبحانی\|سبحانی، جعفر]]، [[آگاهی سوم یا علم غیب (کتاب)\|آگاهی سوم یا علم غیب]]، ص۱۰۱ و ۱۰۳؛ [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[داوود خوش‌باور\|خوش‌باور، داوود]]، [[علم غیب از دیدگاه فریقین (پایان‌نامه)\|علم غیب از دیدگاه فریقین]]، ص۱۸.</ref>.		در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] از امور پنهان از [[حس]] را تصدیق می‌کند و هیچ فرد [[مسلمانی]] که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند، پس از دقت در مفاد آنها، نمی‌تواند در این مسأله تردید داشته باشد برخی از این [[آیات]] اشاره به آشنا بودن [[حضرت داوود]] و [[سلیمان]] با زبان پرندگان و حیوانات دارد: {{متن قرآن\|وَ وَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ وَ قالَ يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ}}<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۶.</ref> این آشنایی و [[آگاه]] بودن از مقصود آنان چیزی جز [[آگاهی از غیب]] نیست و یا در آیاتی دیگر به [[آگاه]] بودن [[حضرت سلیمان]] از زبان مورچگان<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۸ و ۱۹.</ref> و یا فهمیدن زبان هدهد<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۲۰ ـ ۲۲.</ref> اشاره شده است و [[خداوند]] اگر [[اراده]] کند می‌تواند زبان‌های مختلف را به هرکسی بیاموزد<ref>ر.ک: [[جعفر سبحانی\|سبحانی، جعفر]]، [[آگاهی سوم یا علم غیب (کتاب)\|آگاهی سوم یا علم غیب]]، ص۱۰۱ و ۱۰۳؛ [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[داوود خوش‌باور\|خوش‌باور، داوود]]، [[علم غیب از دیدگاه فریقین (پایان‌نامه)\|علم غیب از دیدگاه فریقین]]، ص۱۸.</ref>.

	مسألۀ آگاهى بعضى از [[پیامبران]] از "مَنطِقُ الطَّیرِ" و [[سخن گفتن]] با پاره‌اى از حیوانات نه به عنوان یک [[علم]] ضرورى براى اداى [[رسالت]]، بلکه به عنوان علمى است که سبب کمال [[نبوّت]] می‌شود، این [[آگاهی]] از باب‌ سیطرۀ نفس ایشان بر ملکوت‌ آنها و [[درک]] مقصود آنها از راه‌ احاطۀ نفسانی‌ بر آنهاست‌. نفس‌ مؤمن‌ چنانچه‌ تقویت‌ شود و از [[هوی و هوس]] عبور کند سعه‌ و احاطه‌ای‌ پیدا می‌کند که‌ بر ملکوت‌ موجودات‌ واقف‌ می‌شود<ref>ر.ک: [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[سید محمد حسین حسینی طهرانی\|حسینی طهرانی، سید محمد حسین]]، [[امام‌شناسی (کتاب)\|امام‌شناسی]]، ج ۱۲، ص۲۹۵.</ref>.		مسألۀ آگاهى بعضى از [[پیامبران]] از "مَنطِقُ الطَّیرِ" و [[سخن گفتن]] با پاره‌اى از حیوانات نه به عنوان یک [[علم]] ضرورى براى اداى [[رسالت]]، بلکه به عنوان علمى است که سبب کمال [[نبوّت]] می‌شود، این [[آگاهی]] از باب‌ سیطرۀ نفس ایشان بر ملکوت‌ آنها و [[درک]] مقصود آنها از راه‌ احاطۀ نفسانی‌ بر آنهاست‌. نفس‌ مؤمن‌ چنانچه‌ تقویت‌ شود و از [[هوی و هوس]] عبور کند سعه‌ و احاطه‌ای‌ پیدا می‌کند که‌ بر ملکوت‌ موجودات‌ واقف‌ می‌شود<ref>ر.ک: [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[سید محمد حسین حسینی طهرانی\|حسینی طهرانی، سید محمد حسین]]، [[امام‌شناسی (کتاب)\|امام‌شناسی]]، ج ۱۲، ص۲۹۵.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۱۰
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟ (پرسش)\|آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟]]'''{{پایان}}		{{جعبه نقل قول\| عنوان =\| نقل‌قول ={{وسط‌چین}}'''[[آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟ (پرسش)\|آیا علم به منطق الطیر یا زبان حیوانات علم غیب است و معصوم از آن آگاهی دارد؟]]'''{{پایان}}
	\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[علم غیب (پرسش)\|(پرسمان علم غیب)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}		\|تاریخ بایگانی\| منبع = <small>[[علم غیب (پرسش)\|(پرسمان علم غیب)]]</small>\| تراز = راست\| عرض = ۱۰۰px\| اندازه خط = ۱۳px\|رنگ پس‌زمینه=#F8FBF9\| گیومه نقل‌قول =\| تراز منبع = وسط}}
	در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] از امور پنهان از [[حس]] را [[تصدیق]] می‌کند و هیچ [[فرد]] [[مسلمانی]] که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند، پس از دقت در مفاد آنها، نمی‌تواند در این مسأله تردید داشته باشد برخی از این [[آیات]] اشاره به آشنا بودن [[حضرت داوود]] و [[سلیمان]] با زبان پرندگان و حیوانات دارد: {{متن قرآن\|وَ وَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ وَ قالَ يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ}}<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۶.</ref> این آشنایی و [[آگاه]] بودن از مقصود آنان چیزی جز [[آگاهی از غیب]] نیست و یا در آیاتی دیگر به [[آگاه]] بودن [[حضرت سلیمان]] از زبان مورچگان<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۸ و ۱۹.</ref> و یا فهمیدن زبان هدهد<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۲۰ ـ ۲۲.</ref> اشاره شده است و [[خداوند]] اگر [[اراده]] کند می‌تواند زبان‌های مختلف را به هرکسی بیاموزد<ref>ر.ک: [[جعفر سبحانی\|سبحانی، جعفر]]، [[آگاهی سوم یا علم غیب (کتاب)\|آگاهی سوم یا علم غیب]]، ص۱۰۱ و ۱۰۳؛ [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[داوود خوش‌باور\|خوش‌باور، داوود]]، [[علم غیب از دیدگاه فریقین (پایان‌نامه)\|علم غیب از دیدگاه فریقین]]، ص۱۸.</ref>.		در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] از امور پنهان از [[حس]] را تصدیق می‌کند و هیچ [[فرد]] [[مسلمانی]] که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند، پس از دقت در مفاد آنها، نمی‌تواند در این مسأله تردید داشته باشد برخی از این [[آیات]] اشاره به آشنا بودن [[حضرت داوود]] و [[سلیمان]] با زبان پرندگان و حیوانات دارد: {{متن قرآن\|وَ وَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ وَ قالَ يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ}}<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۶.</ref> این آشنایی و [[آگاه]] بودن از مقصود آنان چیزی جز [[آگاهی از غیب]] نیست و یا در آیاتی دیگر به [[آگاه]] بودن [[حضرت سلیمان]] از زبان مورچگان<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۱۸ و ۱۹.</ref> و یا فهمیدن زبان هدهد<ref>سورۀ نمل، آیۀ ۲۰ ـ ۲۲.</ref> اشاره شده است و [[خداوند]] اگر [[اراده]] کند می‌تواند زبان‌های مختلف را به هرکسی بیاموزد<ref>ر.ک: [[جعفر سبحانی\|سبحانی، جعفر]]، [[آگاهی سوم یا علم غیب (کتاب)\|آگاهی سوم یا علم غیب]]، ص۱۰۱ و ۱۰۳؛ [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[داوود خوش‌باور\|خوش‌باور، داوود]]، [[علم غیب از دیدگاه فریقین (پایان‌نامه)\|علم غیب از دیدگاه فریقین]]، ص۱۸.</ref>.

	مسألۀ آگاهى بعضى از [[پیامبران]] از "مَنطِقُ الطَّیرِ" و [[سخن گفتن]] با پاره‌اى از حیوانات نه به عنوان یک [[علم]] ضرورى براى اداى [[رسالت]]، بلکه به عنوان علمى است که سبب کمال [[نبوّت]] می‌شود، این [[آگاهی]] از باب‌ سیطرۀ نفس ایشان بر ملکوت‌ آنها و [[درک]] مقصود آنها از راه‌ احاطۀ نفسانی‌ بر آنهاست‌. نفس‌ مؤمن‌ چنانچه‌ تقویت‌ شود و از [[هوی و هوس]] عبور کند سعه‌ و احاطه‌ای‌ پیدا می‌کند که‌ بر ملکوت‌ موجودات‌ واقف‌ می‌شود<ref>ر.ک: [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[سید محمد حسین حسینی طهرانی\|حسینی طهرانی، سید محمد حسین]]، [[امام‌شناسی (کتاب)\|امام‌شناسی]]، ج ۱۲، ص۲۹۵.</ref>.		مسألۀ آگاهى بعضى از [[پیامبران]] از "مَنطِقُ الطَّیرِ" و [[سخن گفتن]] با پاره‌اى از حیوانات نه به عنوان یک [[علم]] ضرورى براى اداى [[رسالت]]، بلکه به عنوان علمى است که سبب کمال [[نبوّت]] می‌شود، این [[آگاهی]] از باب‌ سیطرۀ نفس ایشان بر ملکوت‌ آنها و [[درک]] مقصود آنها از راه‌ احاطۀ نفسانی‌ بر آنهاست‌. نفس‌ مؤمن‌ چنانچه‌ تقویت‌ شود و از [[هوی و هوس]] عبور کند سعه‌ و احاطه‌ای‌ پیدا می‌کند که‌ بر ملکوت‌ موجودات‌ واقف‌ می‌شود<ref>ر.ک: [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[پیام قرآن (کتاب)\|پیام قرآن]]، ج ۷؛ [[سید محمد حسین حسینی طهرانی\|حسینی طهرانی، سید محمد حسین]]، [[امام‌شناسی (کتاب)\|امام‌شناسی]]، ج ۱۲، ص۲۹۵.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۴۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{علم معصوم}}		{{علم معصوم}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[~~علم معصوم~~]]''' است. "'''~~[[علم معصوم به همه زبان‌ها]]~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[علم معصوم به همه زبان‌ها در قرآن]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در حدیث]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در کلام اسلامی]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در فلسفه اسلامی]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در عرفان اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = علم معصوم
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[علم معصوم (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = [[علم معصوم به همه زبان‌ها]]
			\| مداخل مرتبط = [[علم معصوم به همه زبان‌ها در قرآن]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در حدیث]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در کلام اسلامی]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در فلسفه اسلامی]] - [[علم معصوم به همه زبان‌ها در عرفان اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط = علم معصوم (پرسش)
			}}

	در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] از زبان تمام موجودات را [[تصدیق]] می‌کند. بر اساس [[روایات]]، [[ائمه]]{{عم}} نیز به تمام زبان‌هایی که [[مردم]] با آن سخن می‌گویند و نیز زبان سایر حیوانات واقف بوده و می‌توانند همان‌گونه و به همان لهجه و با [[فصاحت]] کامل سخن بگویند.		در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] از زبان تمام موجودات را [[تصدیق]] می‌کند. بر اساس [[روایات]]، [[ائمه]]{{عم}} نیز به تمام زبان‌هایی که [[مردم]] با آن سخن می‌گویند و نیز زبان سایر حیوانات واقف بوده و می‌توانند همان‌گونه و به همان لهجه و با [[فصاحت]] کامل سخن بگویند.