عمادالدوله - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'طاقت فرسا' به 'طاقت‌فرسا'

2022-10-11T08:09:28Z

جایگزینی متن - 'طاقت فرسا' به 'طاقت‌فرسا'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۹
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	بنیان‌گذار [[دولت]] [[بویهی]] در منطقه [[فارس]] علی [[عمادالدوله]] است. وی به [[سال ۲۷۹ ق]]. در [[دیلم]] زاده شد و از [[دوران کودکی]] به همراه [[پدر]] و دیگر برادرانش به کارهای سخت و ~~[[طاقت]] فرسایی~~ چون ماهی‌گیری و هیزم‌کشی پرداخت. چندی بعد، به همراه دو برادرش، حسن و احمد، به [[سپاه]] ماکان پیوست تا خود را از [[محنت]] و [[رنج]] روزافزون رها کند. کار علی و [[برادران]] در آنجا بالا گرفت و علی به [[پایمردی]] عمید، [[فرمان]] [[حکومت]] کرج را از [[مرداویج]] دریافت کرد. پس از آن، در یک حرکت نظامی سریع و به اتکای [[یاران]] دیلمی‌اش بر [[اصفهان]] و ارجان و نوبندجان دست یافت و پس از [[تصرف]] [[شیراز]] به سال ۳۲۲ ق. ، در همان‌جا باقی ماند و لشکرکشی‌های مکرر [[بویهیان]] را [[هدایت]] و [[رهبری]] کرد و چنانکه پیش از این گفتیم، تصرف اصفهان و [[ری]] به دست حسن و نیز [[تسلط]] احمد بر کرمان، [[خوزستان]]، [[عراق]] و [[دارالخلافه]]، همه با [[حمایت]] و هدایت علی به انجام رسید.		بنیان‌گذار [[دولت]] [[بویهی]] در منطقه [[فارس]] علی [[عمادالدوله]] است. وی به [[سال ۲۷۹ ق]]. در [[دیلم]] زاده شد و از [[دوران کودکی]] به همراه [[پدر]] و دیگر برادرانش به کارهای سخت و طاقت‌فرسایی چون ماهی‌گیری و هیزم‌کشی پرداخت. چندی بعد، به همراه دو برادرش، حسن و احمد، به [[سپاه]] ماکان پیوست تا خود را از [[محنت]] و [[رنج]] روزافزون رها کند. کار علی و [[برادران]] در آنجا بالا گرفت و علی به [[پایمردی]] عمید، [[فرمان]] [[حکومت]] کرج را از [[مرداویج]] دریافت کرد. پس از آن، در یک حرکت نظامی سریع و به اتکای [[یاران]] دیلمی‌اش بر [[اصفهان]] و ارجان و نوبندجان دست یافت و پس از [[تصرف]] [[شیراز]] به سال ۳۲۲ ق. ، در همان‌جا باقی ماند و لشکرکشی‌های مکرر [[بویهیان]] را [[هدایت]] و [[رهبری]] کرد و چنانکه پیش از این گفتیم، تصرف اصفهان و [[ری]] به دست حسن و نیز [[تسلط]] احمد بر کرمان، [[خوزستان]]، [[عراق]] و [[دارالخلافه]]، همه با [[حمایت]] و هدایت علی به انجام رسید.

	به گفته [[مورخان]]، [[علی عمادالدوله]] مردی [[بخشنده]] و بردبار و [[با تدبیر]] بود و بسیاری از [[سپاهیان]] خود را با [[گشاده‌دستی]] و [[سخاوت]] جلب می‌کرد. وی در واقع، امیرالامرای [[خاندان]] [[بویه]] بود و دیگر برادران، از او همچون پدری ناصح و [[دلسوز]] [[اطاعت]] می‌کردند؛ چنانکه معزالدوله به [[نیابت]] از او در [[بغداد]] فرمان می‌راند و هیچ‌گاه از دستور او سرنپیچید. این [[وفاق]] و [[دوستی]] رمز [[واقعی]] [[اقتدار]] و ماندگاری دولت [[آل بویه]] گردید. علی چون خود را پیر و رنجور یافت، در صدد برآمد برای [[حفظ]] [[استحکام]] و اقتدار خاندان و [[تحکیم]] [[روابط دوستانه]] میان برادران، [[ارتباط]] آنان را بر اساس [[اعتماد]] و [[احترام]] متقابل برقرار سازد؛ به همین روی، چون خود پسری نداشت، پسر ارشد [[رکن الدوله]] به نام فناخسرو را به شیراز فرا خواند و او را در نهایت [[ادب]] و احترام به [[جانشینی]] گماشت و پس از آنکه افراد مخالف و [[سرکش]] را از برابر او برداشت، به سال ۳۳۸ ق. در سن ۵۹ سالگی بدرود [[حیات]] گفت<ref>الکامل، ج۶، ص۳۳۲-۳۳۵.</ref>.<ref>[[سید احمد رضا خضری\|خضری، سید احمد رضا]]، [[تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه (کتاب)\|تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه]] ص ۱۷۳.</ref>.		به گفته [[مورخان]]، [[علی عمادالدوله]] مردی [[بخشنده]] و بردبار و [[با تدبیر]] بود و بسیاری از [[سپاهیان]] خود را با [[گشاده‌دستی]] و [[سخاوت]] جلب می‌کرد. وی در واقع، امیرالامرای [[خاندان]] [[بویه]] بود و دیگر برادران، از او همچون پدری ناصح و [[دلسوز]] [[اطاعت]] می‌کردند؛ چنانکه معزالدوله به [[نیابت]] از او در [[بغداد]] فرمان می‌راند و هیچ‌گاه از دستور او سرنپیچید. این [[وفاق]] و [[دوستی]] رمز [[واقعی]] [[اقتدار]] و ماندگاری دولت [[آل بویه]] گردید. علی چون خود را پیر و رنجور یافت، در صدد برآمد برای [[حفظ]] [[استحکام]] و اقتدار خاندان و [[تحکیم]] [[روابط دوستانه]] میان برادران، [[ارتباط]] آنان را بر اساس [[اعتماد]] و [[احترام]] متقابل برقرار سازد؛ به همین روی، چون خود پسری نداشت، پسر ارشد [[رکن الدوله]] به نام فناخسرو را به شیراز فرا خواند و او را در نهایت [[ادب]] و احترام به [[جانشینی]] گماشت و پس از آنکه افراد مخالف و [[سرکش]] را از برابر او برداشت، به سال ۳۳۸ ق. در سن ۵۹ سالگی بدرود [[حیات]] گفت<ref>الکامل، ج۶، ص۳۳۲-۳۳۵.</ref>.<ref>[[سید احمد رضا خضری\|خضری، سید احمد رضا]]، [[تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه (کتاب)\|تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه]] ص ۱۷۳.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:20:49Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عمادالدوله در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عمادالدوله در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	بنیان‌گذار [[دولت]] [[بویهی]] در منطقه [[فارس]] علی [[عمادالدوله]] است. وی به [[سال ۲۷۹ ق]]. در [[دیلم]] زاده شد و از [[دوران کودکی]] به همراه [[پدر]] و دیگر برادرانش به کارهای سخت و [[طاقت]] فرسایی چون ماهی‌گیری و هیزم‌کشی پرداخت. چندی بعد، به همراه دو برادرش، حسن و احمد، به [[سپاه]] ماکان پیوست تا خود را از [[محنت]] و [[رنج]] روزافزون رها کند. کار علی و [[برادران]] در آنجا بالا گرفت و علی به [[پایمردی]] عمید، [[فرمان]] [[حکومت]] کرج را از [[مرداویج]] دریافت کرد. پس از آن، در یک حرکت نظامی سریع و به اتکای [[یاران]] دیلمی‌اش بر [[اصفهان]] و ارجان و نوبندجان دست یافت و پس از [[تصرف]] [[شیراز]] به سال ۳۲۲ ق.، در همان‌جا باقی ماند و لشکرکشی‌های مکرر [[بویهیان]] را [[هدایت]] و [[رهبری]] کرد و چنانکه پیش از این گفتیم، تصرف اصفهان و [[ری]] به دست حسن و نیز [[تسلط]] احمد بر کرمان، [[خوزستان]]، [[عراق]] و [[دارالخلافه]]، همه با [[حمایت]] و هدایت علی به انجام رسید.		بنیان‌گذار [[دولت]] [[بویهی]] در منطقه [[فارس]] علی [[عمادالدوله]] است. وی به [[سال ۲۷۹ ق]]. در [[دیلم]] زاده شد و از [[دوران کودکی]] به همراه [[پدر]] و دیگر برادرانش به کارهای سخت و [[طاقت]] فرسایی چون ماهی‌گیری و هیزم‌کشی پرداخت. چندی بعد، به همراه دو برادرش، حسن و احمد، به [[سپاه]] ماکان پیوست تا خود را از [[محنت]] و [[رنج]] روزافزون رها کند. کار علی و [[برادران]] در آنجا بالا گرفت و علی به [[پایمردی]] عمید، [[فرمان]] [[حکومت]] کرج را از [[مرداویج]] دریافت کرد. پس از آن، در یک حرکت نظامی سریع و به اتکای [[یاران]] دیلمی‌اش بر [[اصفهان]] و ارجان و نوبندجان دست یافت و پس از [[تصرف]] [[شیراز]] به سال ۳۲۲ ق. ، در همان‌جا باقی ماند و لشکرکشی‌های مکرر [[بویهیان]] را [[هدایت]] و [[رهبری]] کرد و چنانکه پیش از این گفتیم، تصرف اصفهان و [[ری]] به دست حسن و نیز [[تسلط]] احمد بر کرمان، [[خوزستان]]، [[عراق]] و [[دارالخلافه]]، همه با [[حمایت]] و هدایت علی به انجام رسید.

	به گفته [[مورخان]]، [[علی عمادالدوله]] مردی [[بخشنده]] و بردبار و [[با تدبیر]] بود و بسیاری از [[سپاهیان]] خود را با [[گشاده‌دستی]] و [[سخاوت]] جلب می‌کرد. وی در واقع، امیرالامرای [[خاندان]] [[بویه]] بود و دیگر برادران، از او همچون پدری ناصح و [[دلسوز]] [[اطاعت]] می‌کردند؛ چنانکه معزالدوله به [[نیابت]] از او در [[بغداد]] فرمان می‌راند و هیچ‌گاه از دستور او سرنپیچید. این [[وفاق]] و [[دوستی]] رمز [[واقعی]] [[اقتدار]] و ماندگاری دولت [[آل بویه]] گردید. علی چون خود را پیر و رنجور یافت، در صدد برآمد برای [[حفظ]] [[استحکام]] و اقتدار خاندان و [[تحکیم]] [[روابط دوستانه]] میان برادران، [[ارتباط]] آنان را بر اساس [[اعتماد]] و [[احترام]] متقابل برقرار سازد؛ به همین روی، چون خود پسری نداشت، پسر ارشد [[رکن الدوله]] به نام فناخسرو را به شیراز فرا خواند و او را در نهایت [[ادب]] و احترام به [[جانشینی]] گماشت و پس از آنکه افراد مخالف و [[سرکش]] را از برابر او برداشت، به سال ۳۳۸ ق. در سن ۵۹ سالگی بدرود [[حیات]] گفت<ref>الکامل، ج۶، ص۳۳۲-۳۳۵.</ref>.<ref>[[سید احمد رضا خضری\|خضری، سید احمد رضا]]، [[تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه (کتاب)\|تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه]] ص ۱۷۳.</ref>.		به گفته [[مورخان]]، [[علی عمادالدوله]] مردی [[بخشنده]] و بردبار و [[با تدبیر]] بود و بسیاری از [[سپاهیان]] خود را با [[گشاده‌دستی]] و [[سخاوت]] جلب می‌کرد. وی در واقع، امیرالامرای [[خاندان]] [[بویه]] بود و دیگر برادران، از او همچون پدری ناصح و [[دلسوز]] [[اطاعت]] می‌کردند؛ چنانکه معزالدوله به [[نیابت]] از او در [[بغداد]] فرمان می‌راند و هیچ‌گاه از دستور او سرنپیچید. این [[وفاق]] و [[دوستی]] رمز [[واقعی]] [[اقتدار]] و ماندگاری دولت [[آل بویه]] گردید. علی چون خود را پیر و رنجور یافت، در صدد برآمد برای [[حفظ]] [[استحکام]] و اقتدار خاندان و [[تحکیم]] [[روابط دوستانه]] میان برادران، [[ارتباط]] آنان را بر اساس [[اعتماد]] و [[احترام]] متقابل برقرار سازد؛ به همین روی، چون خود پسری نداشت، پسر ارشد [[رکن الدوله]] به نام فناخسرو را به شیراز فرا خواند و او را در نهایت [[ادب]] و احترام به [[جانشینی]] گماشت و پس از آنکه افراد مخالف و [[سرکش]] را از برابر او برداشت، به سال ۳۳۸ ق. در سن ۵۹ سالگی بدرود [[حیات]] گفت<ref>الکامل، ج۶، ص۳۳۲-۳۳۵.</ref>.<ref>[[سید احمد رضا خضری\|خضری، سید احمد رضا]]، [[تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه (کتاب)\|تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه]] ص ۱۷۳.</ref>.

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:IM009737.jpg\|22px]] [[سید احمد رضا خضری\|خضری، سید احمد رضا]]، [[تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه (کتاب)\|'''تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه''']]		# [[پرونده:IM009737.jpg\|22px]] [[سید احمد رضا خضری\|خضری، سید احمد رضا]]، [[تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه (کتاب)\|'''تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:عمادالدوله]]		[[رده:عمادالدوله]]
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:58:25Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عمادالدوله در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عمادالدوله در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}

خط ۶:		خط ۵:

	به گفته [[مورخان]]، [[علی عمادالدوله]] مردی [[بخشنده]] و بردبار و [[با تدبیر]] بود و بسیاری از [[سپاهیان]] خود را با [[گشاده‌دستی]] و [[سخاوت]] جلب می‌کرد. وی در واقع، امیرالامرای [[خاندان]] [[بویه]] بود و دیگر برادران، از او همچون پدری ناصح و [[دلسوز]] [[اطاعت]] می‌کردند؛ چنانکه معزالدوله به [[نیابت]] از او در [[بغداد]] فرمان می‌راند و هیچ‌گاه از دستور او سرنپیچید. این [[وفاق]] و [[دوستی]] رمز [[واقعی]] [[اقتدار]] و ماندگاری دولت [[آل بویه]] گردید. علی چون خود را پیر و رنجور یافت، در صدد برآمد برای [[حفظ]] [[استحکام]] و اقتدار خاندان و [[تحکیم]] [[روابط دوستانه]] میان برادران، [[ارتباط]] آنان را بر اساس [[اعتماد]] و [[احترام]] متقابل برقرار سازد؛ به همین روی، چون خود پسری نداشت، پسر ارشد [[رکن الدوله]] به نام فناخسرو را به شیراز فرا خواند و او را در نهایت [[ادب]] و احترام به [[جانشینی]] گماشت و پس از آنکه افراد مخالف و [[سرکش]] را از برابر او برداشت، به سال ۳۳۸ ق. در سن ۵۹ سالگی بدرود [[حیات]] گفت<ref>الکامل، ج۶، ص۳۳۲-۳۳۵.</ref>.<ref>[[سید احمد رضا خضری\|خضری، سید احمد رضا]]، [[تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه (کتاب)\|تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه]] ص ۱۷۳.</ref>.		به گفته [[مورخان]]، [[علی عمادالدوله]] مردی [[بخشنده]] و بردبار و [[با تدبیر]] بود و بسیاری از [[سپاهیان]] خود را با [[گشاده‌دستی]] و [[سخاوت]] جلب می‌کرد. وی در واقع، امیرالامرای [[خاندان]] [[بویه]] بود و دیگر برادران، از او همچون پدری ناصح و [[دلسوز]] [[اطاعت]] می‌کردند؛ چنانکه معزالدوله به [[نیابت]] از او در [[بغداد]] فرمان می‌راند و هیچ‌گاه از دستور او سرنپیچید. این [[وفاق]] و [[دوستی]] رمز [[واقعی]] [[اقتدار]] و ماندگاری دولت [[آل بویه]] گردید. علی چون خود را پیر و رنجور یافت، در صدد برآمد برای [[حفظ]] [[استحکام]] و اقتدار خاندان و [[تحکیم]] [[روابط دوستانه]] میان برادران، [[ارتباط]] آنان را بر اساس [[اعتماد]] و [[احترام]] متقابل برقرار سازد؛ به همین روی، چون خود پسری نداشت، پسر ارشد [[رکن الدوله]] به نام فناخسرو را به شیراز فرا خواند و او را در نهایت [[ادب]] و احترام به [[جانشینی]] گماشت و پس از آنکه افراد مخالف و [[سرکش]] را از برابر او برداشت، به سال ۳۳۸ ق. در سن ۵۹ سالگی بدرود [[حیات]] گفت<ref>الکامل، ج۶، ص۳۳۲-۳۳۵.</ref>.<ref>[[سید احمد رضا خضری\|خضری، سید احمد رضا]]، [[تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه (کتاب)\|تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه]] ص ۱۷۳.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	==منابع==		==منابع==
خط ۱۸:		خط ۱۵:

	[[رده:عمادالدوله]]		[[رده:عمادالدوله]]
	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T16:40:56Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۱۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[عمادالدوله در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[عمادالدوله در تاریخ اسلامی]]~~</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Wasity در ‏۲۵ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۳

2022-03-25T08:53:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
	<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[~~علی~~ عمادالدوله در تاریخ اسلامی]]</div>		<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[عمادالدوله در تاریخ اسلامی]]</div>

	==مقدمه==		==مقدمه==

Wasity: صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}}
اين مدخل...» ایجاد کرد

2022-03-25T08:53:09Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{امامت}}
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[علی عمادالدوله در تاریخ اسلامی]]</div>

==مقدمه==
بنیان‌گذار [[دولت]] [[بویهی]] در منطقه [[فارس]] علی [[عمادالدوله]] است. وی به [[سال ۲۷۹ ق]]. در [[دیلم]] زاده شد و از [[دوران کودکی]] به همراه [[پدر]] و دیگر برادرانش به کارهای سخت و [[طاقت]] فرسایی چون ماهی‌گیری و هیزم‌کشی پرداخت. چندی بعد، به همراه دو برادرش، حسن و احمد، به [[سپاه]] ماکان پیوست تا خود را از [[محنت]] و [[رنج]] روزافزون رها کند. کار علی و [[برادران]] در آنجا بالا گرفت و علی به [[پایمردی]] عمید، [[فرمان]] [[حکومت]] کرج را از [[مرداویج]] دریافت کرد. پس از آن، در یک حرکت نظامی سریع و به اتکای [[یاران]] دیلمی‌اش بر [[اصفهان]] و ارجان و نوبندجان دست یافت و پس از [[تصرف]] [[شیراز]] به سال ۳۲۲ ق.، در همان‌جا باقی ماند و لشکرکشی‌های مکرر [[بویهیان]] را [[هدایت]] و [[رهبری]] کرد و چنانکه پیش از این گفتیم، تصرف اصفهان و [[ری]] به دست حسن و نیز [[تسلط]] احمد بر کرمان، [[خوزستان]]، [[عراق]] و [[دارالخلافه]]، همه با [[حمایت]] و هدایت علی به انجام رسید.

به گفته [[مورخان]]، [[علی عمادالدوله]] مردی [[بخشنده]] و بردبار و [[با تدبیر]] بود و بسیاری از [[سپاهیان]] خود را با [[گشاده‌دستی]] و [[سخاوت]] جلب می‌کرد. وی در واقع، امیرالامرای [[خاندان]] [[بویه]] بود و دیگر برادران، از او همچون پدری ناصح و [[دلسوز]] [[اطاعت]] می‌کردند؛ چنانکه معزالدوله به [[نیابت]] از او در [[بغداد]] فرمان می‌راند و هیچ‌گاه از دستور او سرنپیچید. این [[وفاق]] و [[دوستی]] رمز [[واقعی]] [[اقتدار]] و ماندگاری دولت [[آل بویه]] گردید. علی چون خود را پیر و رنجور یافت، در صدد برآمد برای [[حفظ]] [[استحکام]] و اقتدار خاندان و [[تحکیم]] [[روابط دوستانه]] میان برادران، [[ارتباط]] آنان را بر اساس [[اعتماد]] و [[احترام]] متقابل برقرار سازد؛ به همین روی، چون خود پسری نداشت، پسر ارشد [[رکن الدوله]] به نام فناخسرو را به شیراز فرا خواند و او را در نهایت [[ادب]] و احترام به [[جانشینی]] گماشت و پس از آنکه افراد مخالف و [[سرکش]] را از برابر او برداشت، به سال ۳۳۸ ق. در سن ۵۹ سالگی بدرود [[حیات]] گفت<ref>الکامل، ج۶، ص۳۳۲-۳۳۵.</ref>.<ref>[[سید احمد رضا خضری|خضری، سید احمد رضا]]، [[تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه (کتاب)|تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه]] ص ۱۷۳.</ref>.

== جستارهای وابسته ==

==منابع==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM009737.jpg|22px]] [[سید احمد رضا خضری|خضری، سید احمد رضا]]، [[تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه (کتاب)|'''تاریخ خلافت عباسی از آغاز تا پایان آل بویه''']]
{{پایان منابع}}

==پانویس==
{{پانویس}}

[[رده:عمادالدوله]]
[[رده:مدخل]]
[[رده:اعلام]]