عمار بن یاسر در نهج البلاغه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2023-08-14T06:16:36Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۶
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	[[عمار]] در هنگامه [[نبرد صفین]] و در سن نود سالگی به [[شهادت]] رسید. با [[شهادت]] او پیش‌بینی پیامبر اکرم {{صل}}، که به تواتر [[نقل]] شده است، به وقوع پیوست: "ای [[عمار]]! تو به دست گروهی [[سرکش]] کشته می‌شوی." [[شهادت]] [[عمار]] به دست [[لشکر]] [[شام]] از آن‌جا که [[روایات]] متعددی از [[پیامبر]] {{صل}} در شاخص بودن او نسبت به [[حق]] و [[باطل]] [[روایت]] شده بود، رخنه‌ای در [[لشکر]] [[شام]] ایجاد کرد.		[[عمار]] در هنگامه [[نبرد صفین]] و در سن نود سالگی به [[شهادت]] رسید. با [[شهادت]] او پیش‌بینی پیامبر اکرم {{صل}}، که به تواتر [[نقل]] شده است، به وقوع پیوست: "ای [[عمار]]! تو به دست گروهی [[سرکش]] کشته می‌شوی." [[شهادت]] [[عمار]] به دست [[لشکر]] [[شام]] از آن‌جا که [[روایات]] متعددی از [[پیامبر]] {{صل}} در شاخص بودن او نسبت به [[حق]] و [[باطل]] [[روایت]] شده بود، رخنه‌ای در [[لشکر]] [[شام]] ایجاد کرد.

	[[امام علی]] {{ع}} در فرازی از [[نهج البلاغه]]، آن‌گاه که با تمرد و [[سستی]] [[کوفیان]] در اجرای [[فرمان]] او و مقابله با [[شامیان]] رو‌به‌رو می‌شود، در رثای [[یاران]] [[وفادار]] خویش، از جمله [[عمار بن یاسر]]، چنین می‌فرماید: [[راستی]] برادرانمان که در [[نبرد]] [[صفین]] خونشان ریخته شد و شربت [[شهادت]] نوشیدند، هرگز ضرر ندیدند، زیرا امروز نیستند که شوکران غصه را سر کشند و شرنگ [[اندوه]] را به کامشان ریزند. به [[خدا]] [[سوگند]]، به دیدار [[حق]] شتافتند و پاداششان را دریافت کردند و از ظلم‌آباد و غمستانی که در آن بودند، در خانه امن و [[شادی]] جایشان دادند. آه کجایند برادرانم که در خط [[خدا]] حرکت کردند و تا آخرین لحظه حیات، مسیر [[حق]] را وانگذاشتند کجاست [[عمار]]؟ کجاست [[ابن تیهان]]؟ کجاست [[ذوالشهادتین]]؟ کجاست هستند دیگر برادرانم که با [[شهادت]] [[پیمان]] بسته بودند و سرانجام به خیل [[شهدا]] پیوستند و سرهاشان را برای پلیدان و پلشتان به هدیه بردند؟ راوی گوید: آن‌گاه [[امام]] دست بر محاسن شریف و [[نورانی]] خود زد و سخت گریست و فرمود: دریغا بر برادرانم، آنان که [[قرآن]] را [[تلاوت]] کردند و به‌دقت به کار بستند، [[واجبات]] را نیک اندیشیدند و به‌پا داشتند، [[سنت]] را زنده کردند و بدعت‌ها را ریشه‌کن ساختند و چون [[فرمان]] [[جهاد]] صادر می‌شد، به‌ [[جبهه‌ها]] می‌شتافتند و به [[فرمانده]] [[دل]] می‌سپردند، به او [[اطمینان]] داشتند و از او [[پیروی]] می‌کردند<ref>{{متن حدیث\|مَا ضَرَّ إِخْوَانَنَا الَّذِينَ سُفِكَتْ دِمَاؤُهُمْ وَ هُمْ بِصِفِّينَ أَلَّا يَكُونُوا الْيَوْمَ أَحْيَاءً يُسِيغُونَ الْغُصَصَ وَ يَشْرَبُونَ الرَّنْقَ؟ قَدْ وَ اللَّهِ لَقُوا اللَّهَ، فَوَفَّاهُمْ أُجُورَهُمْ وَ أَحَلَّهُمْ دَارَ الْأَمْنِ بَعْدَ خَوْفِهِمْ. أَيْنَ إِخْوَانِيَ الَّذِينَ رَكِبُوا الطَّرِيقَ وَ مَضَوْا عَلَى الْحَقِّ؟ أَيْنَ عَمَّارٌ وَ أَيْنَ ابْنُ التَّيِّهَانِ وَ أَيْنَ ذُو الشَّهَادَتَيْنِ وَ أَيْنَ نُظَرَاؤُهُمْ مِنْ إِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ تَعَاقَدُوا عَلَى الْمَنِيَّةِ وَ أُبْرِدَ بِرُءُوسِهِمْ إِلَى الْفَجَرَةِ؟ قَالَ ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ [إِلَى] عَلَى لِحْيَتِهِ الشَّرِيفَةِ الْكَرِيمَةِ فَأَطَالَ الْبُكَاءَ ثُمَّ قَالَ (علیه السلام): [أَوْهِ] أَوِّهِ عَلَى إِخْوَانِيَ الَّذِينَ تَلَوُا الْقُرْآنَ فَأَحْكَمُوهُ، وَ تَدَبَّرُوا الْفَرْضَ فَأَقَامُوهُ، أَحْيَوُا السُّنَّةَ وَ أَمَاتُوا الْبِدْعَةَ، دُعُوا لِلْجِهَادِ فَأَجَابُوا، وَ وَثِقُوا بِالْقَائِدِ فَاتَّبَعُوهُ. ثُمَّ نَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ: الْجِهَادَ الْجِهَادَ عِبَادَ اللَّهِ، أَلَا وَ إِنِّي مُعَسْكِرٌ فِي يَومِي هَذَا، فَمَنْ أَرَادَ الرَّوَاحَ إِلَى اللَّهِ فَلْيَخْرُجْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۸۱.</ref>.<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\| دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref>		[[امام علی]] {{ع}} در فرازی از [[نهج البلاغه]]، آن‌گاه که با تمرد و [[سستی]] [[کوفیان]] در اجرای [[فرمان]] او و مقابله با [[شامیان]] رو‌به‌رو می‌شود، در رثای [[یاران]] [[وفادار]] خویش، از جمله [[عمار بن یاسر]]، چنین می‌فرماید: [[راستی]] برادرانمان که در [[نبرد]] [[صفین]] خونشان ریخته شد و شربت [[شهادت]] نوشیدند، هرگز ضرر ندیدند، زیرا امروز نیستند که شوکران غصه را سر کشند و شرنگ [[اندوه]] را به کامشان ریزند. به [[خدا]] [[سوگند]]، به دیدار [[حق]] شتافتند و پاداششان را دریافت کردند و از ظلم‌آباد و غمستانی که در آن بودند، در خانه امن و [[شادی]] جایشان دادند. آه کجایند برادرانم که در خط [[خدا]] حرکت کردند و تا آخرین لحظه حیات، مسیر [[حق]] را وانگذاشتند کجاست [[عمار]]؟ کجاست [[ابن تیهان]]؟ کجاست [[ذوالشهادتین]]؟ کجاست هستند دیگر برادرانم که با [[شهادت]] [[پیمان]] بسته بودند و سرانجام به خیل [[شهدا]] پیوستند و سرهاشان را برای پلیدان و پلشتان به هدیه بردند؟ راوی گوید: آن‌گاه [[امام]] دست بر محاسن شریف و [[نورانی]] خود زد و سخت گریست و فرمود: دریغا بر برادرانم، آنان که [[قرآن]] را [[تلاوت]] کردند و به‌دقت به کار بستند، [[واجبات]] را نیک اندیشیدند و به‌پا داشتند، [[سنت]] را زنده کردند و بدعت‌ها را ریشه‌کن ساختند و چون [[فرمان]] [[جهاد]] صادر می‌شد، به‌ [[جبهه‌ها]] می‌شتافتند و به فرمانده [[دل]] می‌سپردند، به او [[اطمینان]] داشتند و از او [[پیروی]] می‌کردند<ref>{{متن حدیث\|مَا ضَرَّ إِخْوَانَنَا الَّذِينَ سُفِكَتْ دِمَاؤُهُمْ وَ هُمْ بِصِفِّينَ أَلَّا يَكُونُوا الْيَوْمَ أَحْيَاءً يُسِيغُونَ الْغُصَصَ وَ يَشْرَبُونَ الرَّنْقَ؟ قَدْ وَ اللَّهِ لَقُوا اللَّهَ، فَوَفَّاهُمْ أُجُورَهُمْ وَ أَحَلَّهُمْ دَارَ الْأَمْنِ بَعْدَ خَوْفِهِمْ. أَيْنَ إِخْوَانِيَ الَّذِينَ رَكِبُوا الطَّرِيقَ وَ مَضَوْا عَلَى الْحَقِّ؟ أَيْنَ عَمَّارٌ وَ أَيْنَ ابْنُ التَّيِّهَانِ وَ أَيْنَ ذُو الشَّهَادَتَيْنِ وَ أَيْنَ نُظَرَاؤُهُمْ مِنْ إِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ تَعَاقَدُوا عَلَى الْمَنِيَّةِ وَ أُبْرِدَ بِرُءُوسِهِمْ إِلَى الْفَجَرَةِ؟ قَالَ ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ [إِلَى] عَلَى لِحْيَتِهِ الشَّرِيفَةِ الْكَرِيمَةِ فَأَطَالَ الْبُكَاءَ ثُمَّ قَالَ (علیه السلام): [أَوْهِ] أَوِّهِ عَلَى إِخْوَانِيَ الَّذِينَ تَلَوُا الْقُرْآنَ فَأَحْكَمُوهُ، وَ تَدَبَّرُوا الْفَرْضَ فَأَقَامُوهُ، أَحْيَوُا السُّنَّةَ وَ أَمَاتُوا الْبِدْعَةَ، دُعُوا لِلْجِهَادِ فَأَجَابُوا، وَ وَثِقُوا بِالْقَائِدِ فَاتَّبَعُوهُ. ثُمَّ نَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ: الْجِهَادَ الْجِهَادَ عِبَادَ اللَّهِ، أَلَا وَ إِنِّي مُعَسْكِرٌ فِي يَومِي هَذَا، فَمَنْ أَرَادَ الرَّوَاحَ إِلَى اللَّهِ فَلْيَخْرُجْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۸۱.</ref>.<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\| دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* مقدمه */

2023-08-14T06:16:15Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۶
خط ۹:		خط ۹:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	عمار بن یاسر مذحجی، ملقب به [[ابوالیقظان]] بود و پدرش یاسر و مادرش [[سمیه]]، نخستین مرد و زنی بودند که در راه [[دین اسلام]] به [[شهادت]] رسیدند. [[عمار]] در راه [[اسلام]] شکنجه‌ها و سختی‌های فراوان متحمل شد. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[عمار]] را گرامی می‌داشت و او را دارای ایمانی قوی می‌دانست. او همواره در راه [[دین]] دست به [[مجاهدت]] می‌زد و در بیشتر جنگ‌های [[صدر اسلام]] حضوری مؤثر داشت و پس از [[رحلت پیامبر اکرم]] {{صل}} نیز از جمله [[یاوران]] و حامیان [[امام علی]] {{ع}} و [[خلافت]] ایشان بود و در برابر [[غاصبان خلافت]] موضعی انعطاف‌ناپذیر داشت. او از جمله معدود تشییع کنندگان پیکر [[حضرت فاطمه زهرا]] {{س}} بود که بر پیکر ایشان نیز [[نماز]] گزارند.		عمار بن یاسر مذحجی، ملقب به [[ابوالیقظان]] بود و پدرش یاسر و مادرش [[سمیه]]، نخستین مرد و زنی بودند که در راه [[دین اسلام]] به [[شهادت]] رسیدند. [[عمار]] در راه [[اسلام]] شکنجه‌ها و سختی‌های فراوان متحمل شد. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[عمار]] را گرامی می‌داشت و او را دارای ایمانی قوی می‌دانست. او همواره در راه [[دین]] دست به [[مجاهدت]] می‌زد و در بیشتر جنگ‌های صدر اسلام حضوری مؤثر داشت و پس از [[رحلت پیامبر اکرم]] {{صل}} نیز از جمله [[یاوران]] و حامیان [[امام علی]] {{ع}} و [[خلافت]] ایشان بود و در برابر [[غاصبان خلافت]] موضعی انعطاف‌ناپذیر داشت. او از جمله معدود تشییع کنندگان پیکر [[حضرت فاطمه زهرا]] {{س}} بود که بر پیکر ایشان نیز [[نماز]] گزارند.

	[[عمار]] ابتدا از [[بیعت]] با [[خلیفه اول]] سر باز زد. اما بنا بر [[مصلحت جامعه اسلامی]]، با اکراه با [[ابوبکر]] به‌عنوان [[خلیفه]] [[بیعت]] کرد. او در دوران [[خلیفه دوم]]، مدتی به [[امارت کوفه]] [[برگزیده]] شد و در برخی [[فتوحات]] و جنگ‌های [[خلیفه]]، به‌عنوان [[فرمانده ~~سپاه]]،~~ شرکت جست. [[عمار]] در زمان [[عثمان]] از منتقدان و [[مخالفان]] [[خلیفه]] بود. او فردی رک و صریح‌گوی بود و به [[دلیل]] انتقادهای بی‌پروا و جسورانه از [[عثمان]]، بارها مورد ضرب و شتم شدید و [[شکنجه]] قرار گرفت و به شدت مجروح شد. شدت جراحات وارد بر او به حدی بود که آثار آن تا پایان [[عمر]]، او را [[رنج]] می‌داد.		[[عمار]] ابتدا از [[بیعت]] با [[خلیفه اول]] سر باز زد. اما بنا بر [[مصلحت جامعه اسلامی]]، با اکراه با [[ابوبکر]] به‌عنوان [[خلیفه]] [[بیعت]] کرد. او در دوران [[خلیفه دوم]]، مدتی به [[امارت کوفه]] [[برگزیده]] شد و در برخی فتوحات و جنگ‌های [[خلیفه]]، به‌عنوان فرمانده سپاه، شرکت جست. [[عمار]] در زمان [[عثمان]] از منتقدان و مخالفان [[خلیفه]] بود. او فردی رک و صریح‌گوی بود و به [[دلیل]] انتقادهای بی‌پروا و جسورانه از [[عثمان]]، بارها مورد ضرب و شتم شدید و [[شکنجه]] قرار گرفت و به شدت مجروح شد. شدت جراحات وارد بر او به حدی بود که آثار آن تا پایان [[عمر]]، او را [[رنج]] می‌داد.

	[[عمار]] در دوران [[خلافت امام علی]] {{ع}} از [[یاران]] برجسته و [[خواص اصحاب]] ایشان بود و حضوری مؤثر در [[حکومت امام]] داشت. وی در [[جنگ جمل]] از [[فرماندهان سپاه امام]] بود که [[فرماندهی]] او نقش ویژه‌ای در [[پیروزی]] [[سپاه امام]] داشت. در [[جنگ صفین]] نیز [[فرماندهی سپاه~~]] [[~~پیاده‌نظام کوفه]] را بر عهده داشت. [[عمار]] افزون بر [[فعالیت ~~نظامی]]،~~ فردی [[آگاه]] در مسائل [[دینی]] و [[شریعت اسلام]] بود. از این‌رو در مواردی، از جمله [[نبرد صفین]] به [[مناظره]] با [[مخالفان امام]] می‌نشست و با دلایلی متقن [[حق]] را پیش روی آنها قرار می‌داد.		[[عمار]] در دوران [[خلافت امام علی]] {{ع}} از [[یاران]] برجسته و خواص اصحاب ایشان بود و حضوری مؤثر در حکومت امام داشت. وی در [[جنگ جمل]] از فرماندهان سپاه امام بود که [[فرماندهی]] او نقش ویژه‌ای در [[پیروزی]] سپاه امام داشت. در [[جنگ صفین]] نیز فرماندهی سپاه پیاده‌نظام کوفه را بر عهده داشت. [[عمار]] افزون بر فعالیت نظامی، فردی [[آگاه]] در مسائل [[دینی]] و [[شریعت اسلام]] بود. از این‌رو در مواردی، از جمله [[نبرد صفین]] به مناظره با مخالفان امام می‌نشست و با دلایلی متقن [[حق]] را پیش روی آنها قرار می‌داد.

	[[امام علی]] {{ع}} در مواردی چند به بیان ویژگی‌های شخصیتی [[عمار]] پرداخته‌اند و او را مردی با [[ایمان]] که [[ایمان]] در پوست و [[خون]] و گوشت و استخوان وی درآمیخته و همواره همراه اوست معرفی کرده و وی را از [[آتش جهنم]] به دور می‌داند. در منظر [[امام]]، او فردی [[آگاه]] و عامل به [[قرآن]]، برپا دارنده [[واجبات ~~الهی]]، [[~~زنده کننده سنت پیامبر]] {{صل}}، [[از بین برنده بدعت]] در [[دین]]، اهل [[جهاد]] و [[ایمان]] بوده است <ref>نک: نهج البلاغه، خطبه ۱۸۱</ref>.		[[امام علی]] {{ع}} در مواردی چند به بیان ویژگی‌های شخصیتی [[عمار]] پرداخته‌اند و او را مردی با [[ایمان]] که [[ایمان]] در پوست و [[خون]] و گوشت و استخوان وی درآمیخته و همواره همراه اوست معرفی کرده و وی را از [[آتش جهنم]] به دور می‌داند. در منظر [[امام]]، او فردی [[آگاه]] و عامل به [[قرآن]]، برپا دارنده واجبات الهی، زنده کننده سنت پیامبر {{صل}}، از بین برنده بدعت در [[دین]]، اهل [[جهاد]] و [[ایمان]] بوده است<ref>نک: نهج البلاغه، خطبه ۱۸۱.</ref>.

	[[عمار]] در هنگامه [[نبرد صفین]] و در سن نود سالگی به [[شهادت]] رسید. با [[شهادت]] او [[پیش‌بینی پیامبر اکرم]] {{صل}}، که به [[تواتر]] [[نقل]] شده است، به وقوع پیوست: "ای [[عمار]]! تو به دست گروهی [[سرکش]] کشته می‌شوی." [[شهادت]] [[عمار]] به دست [[لشکر]] [[شام]] از آن‌جا که [[روایات]] متعددی از [[پیامبر]] {{صل}} در شاخص بودن او نسبت به [[حق]] و [[باطل]] [[روایت]] شده بود، رخنه‌ای در [[لشکر]] [[شام]] ایجاد کرد.		[[عمار]] در هنگامه [[نبرد صفین]] و در سن نود سالگی به [[شهادت]] رسید. با [[شهادت]] او پیش‌بینی پیامبر اکرم {{صل}}، که به تواتر [[نقل]] شده است، به وقوع پیوست: "ای [[عمار]]! تو به دست گروهی [[سرکش]] کشته می‌شوی." [[شهادت]] [[عمار]] به دست [[لشکر]] [[شام]] از آن‌جا که [[روایات]] متعددی از [[پیامبر]] {{صل}} در شاخص بودن او نسبت به [[حق]] و [[باطل]] [[روایت]] شده بود، رخنه‌ای در [[لشکر]] [[شام]] ایجاد کرد.

	[[امام علی]] {{ع}} در فرازی از [[نهج البلاغه]]، آن‌گاه که با تمرد و [[سستی]] [[کوفیان]] در اجرای [[فرمان]] او و مقابله با [[شامیان]] رو‌به‌رو می‌شود، در رثای [[یاران]] [[وفادار]] خویش، از جمله [[عمار بن یاسر]]، چنین می‌فرماید: [[راستی]] برادرانمان که در [[نبرد]] [[صفین]] خونشان ریخته شد و شربت [[شهادت]] نوشیدند، هرگز ضرر ندیدند، زیرا امروز نیستند که شوکران غصه را سر کشند و شرنگ [[اندوه]] را به کامشان ریزند. به [[خدا]] [[سوگند]]، به [[دیدار]] [[حق]] شتافتند و پاداششان را دریافت کردند و از ظلم‌آباد و غمستانی که در آن بودند، در خانه امن و [[شادی]] جایشان دادند. آه کجایند برادرانم که در خط [[خدا]] حرکت کردند و تا آخرین لحظه حیات، مسیر [[حق]] را وانگذاشتند کجاست [[عمار]]؟ کجاست [[ابن تیهان]]؟ کجاست [[ذوالشهادتین]]؟ کجاست هستند دیگر برادرانم که با [[شهادت]] [[پیمان]] بسته بودند و سرانجام به خیل [[شهدا]] پیوستند و سرهاشان را برای پلیدان و پلشتان به هدیه بردند؟ [[راوی]] گوید: آن‌گاه [[امام]] دست بر [[محاسن شریف]] و [[نورانی]] خود زد و سخت گریست و فرمود: دریغا بر برادرانم، آنان که [[قرآن]] را [[تلاوت]] کردند و به‌دقت به کار بستند، [[واجبات]] را نیک اندیشیدند و به‌پا داشتند، [[سنت]] را زنده کردند و [[بدعت‌ها]] را ریشه‌کن ساختند و چون [[فرمان]] [[جهاد]] صادر می‌شد، به‌ [[جبهه‌ها]] می‌شتافتند و به [[فرمانده]] [[دل]] می‌سپردند، به او [[اطمینان]] داشتند و از او [[پیروی]] می‌کردند <ref>{{متن حدیث\|مَا ضَرَّ إِخْوَانَنَا الَّذِينَ سُفِكَتْ دِمَاؤُهُمْ وَ هُمْ بِصِفِّينَ أَلَّا يَكُونُوا الْيَوْمَ أَحْيَاءً يُسِيغُونَ الْغُصَصَ وَ يَشْرَبُونَ الرَّنْقَ؟ قَدْ وَ اللَّهِ لَقُوا اللَّهَ، فَوَفَّاهُمْ أُجُورَهُمْ وَ أَحَلَّهُمْ دَارَ الْأَمْنِ بَعْدَ خَوْفِهِمْ. أَيْنَ إِخْوَانِيَ الَّذِينَ رَكِبُوا الطَّرِيقَ وَ مَضَوْا عَلَى الْحَقِّ؟ أَيْنَ عَمَّارٌ وَ أَيْنَ ابْنُ التَّيِّهَانِ وَ أَيْنَ ذُو الشَّهَادَتَيْنِ وَ أَيْنَ نُظَرَاؤُهُمْ مِنْ إِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ تَعَاقَدُوا عَلَى الْمَنِيَّةِ وَ أُبْرِدَ بِرُءُوسِهِمْ إِلَى الْفَجَرَةِ؟ قَالَ ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ [إِلَى] عَلَى لِحْيَتِهِ الشَّرِيفَةِ الْكَرِيمَةِ فَأَطَالَ الْبُكَاءَ ثُمَّ قَالَ (علیه السلام): [أَوْهِ] أَوِّهِ عَلَى إِخْوَانِيَ الَّذِينَ تَلَوُا الْقُرْآنَ فَأَحْكَمُوهُ، وَ تَدَبَّرُوا الْفَرْضَ فَأَقَامُوهُ، أَحْيَوُا السُّنَّةَ وَ أَمَاتُوا الْبِدْعَةَ، دُعُوا لِلْجِهَادِ فَأَجَابُوا، وَ وَثِقُوا بِالْقَائِدِ فَاتَّبَعُوهُ. ثُمَّ نَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ: الْجِهَادَ الْجِهَادَ عِبَادَ اللَّهِ، أَلَا وَ إِنِّي مُعَسْكِرٌ فِي يَومِي هَذَا، فَمَنْ أَرَادَ الرَّوَاحَ إِلَى اللَّهِ فَلْيَخْرُجْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۸۱</ref><ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ~~ج۲،~~ ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref>.		[[امام علی]] {{ع}} در فرازی از [[نهج البلاغه]]، آن‌گاه که با تمرد و [[سستی]] [[کوفیان]] در اجرای [[فرمان]] او و مقابله با [[شامیان]] رو‌به‌رو می‌شود، در رثای [[یاران]] [[وفادار]] خویش، از جمله [[عمار بن یاسر]]، چنین می‌فرماید: [[راستی]] برادرانمان که در [[نبرد]] [[صفین]] خونشان ریخته شد و شربت [[شهادت]] نوشیدند، هرگز ضرر ندیدند، زیرا امروز نیستند که شوکران غصه را سر کشند و شرنگ [[اندوه]] را به کامشان ریزند. به [[خدا]] [[سوگند]]، به دیدار [[حق]] شتافتند و پاداششان را دریافت کردند و از ظلم‌آباد و غمستانی که در آن بودند، در خانه امن و [[شادی]] جایشان دادند. آه کجایند برادرانم که در خط [[خدا]] حرکت کردند و تا آخرین لحظه حیات، مسیر [[حق]] را وانگذاشتند کجاست [[عمار]]؟ کجاست [[ابن تیهان]]؟ کجاست [[ذوالشهادتین]]؟ کجاست هستند دیگر برادرانم که با [[شهادت]] [[پیمان]] بسته بودند و سرانجام به خیل [[شهدا]] پیوستند و سرهاشان را برای پلیدان و پلشتان به هدیه بردند؟ راوی گوید: آن‌گاه [[امام]] دست بر محاسن شریف و [[نورانی]] خود زد و سخت گریست و فرمود: دریغا بر برادرانم، آنان که [[قرآن]] را [[تلاوت]] کردند و به‌دقت به کار بستند، [[واجبات]] را نیک اندیشیدند و به‌پا داشتند، [[سنت]] را زنده کردند و بدعت‌ها را ریشه‌کن ساختند و چون [[فرمان]] [[جهاد]] صادر می‌شد، به‌ [[جبهه‌ها]] می‌شتافتند و به [[فرمانده]] [[دل]] می‌سپردند، به او [[اطمینان]] داشتند و از او [[پیروی]] می‌کردند<ref>{{متن حدیث\|مَا ضَرَّ إِخْوَانَنَا الَّذِينَ سُفِكَتْ دِمَاؤُهُمْ وَ هُمْ بِصِفِّينَ أَلَّا يَكُونُوا الْيَوْمَ أَحْيَاءً يُسِيغُونَ الْغُصَصَ وَ يَشْرَبُونَ الرَّنْقَ؟ قَدْ وَ اللَّهِ لَقُوا اللَّهَ، فَوَفَّاهُمْ أُجُورَهُمْ وَ أَحَلَّهُمْ دَارَ الْأَمْنِ بَعْدَ خَوْفِهِمْ. أَيْنَ إِخْوَانِيَ الَّذِينَ رَكِبُوا الطَّرِيقَ وَ مَضَوْا عَلَى الْحَقِّ؟ أَيْنَ عَمَّارٌ وَ أَيْنَ ابْنُ التَّيِّهَانِ وَ أَيْنَ ذُو الشَّهَادَتَيْنِ وَ أَيْنَ نُظَرَاؤُهُمْ مِنْ إِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ تَعَاقَدُوا عَلَى الْمَنِيَّةِ وَ أُبْرِدَ بِرُءُوسِهِمْ إِلَى الْفَجَرَةِ؟ قَالَ ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ [إِلَى] عَلَى لِحْيَتِهِ الشَّرِيفَةِ الْكَرِيمَةِ فَأَطَالَ الْبُكَاءَ ثُمَّ قَالَ (علیه السلام): [أَوْهِ] أَوِّهِ عَلَى إِخْوَانِيَ الَّذِينَ تَلَوُا الْقُرْآنَ فَأَحْكَمُوهُ، وَ تَدَبَّرُوا الْفَرْضَ فَأَقَامُوهُ، أَحْيَوُا السُّنَّةَ وَ أَمَاتُوا الْبِدْعَةَ، دُعُوا لِلْجِهَادِ فَأَجَابُوا، وَ وَثِقُوا بِالْقَائِدِ فَاتَّبَعُوهُ. ثُمَّ نَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ: الْجِهَادَ الْجِهَادَ عِبَادَ اللَّهِ، أَلَا وَ إِنِّي مُعَسْكِرٌ فِي يَومِي هَذَا، فَمَنْ أَرَادَ الرَّوَاحَ إِلَى اللَّهِ فَلْيَخْرُجْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۸۱.</ref>.<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\| دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۴ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۱۲

2023-08-14T06:12:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = عمار بن یاسر		\| موضوع مرتبط = عمار بن یاسر
	\| عنوان مدخل = [[عمار بن یاسر]]		\| عنوان مدخل = عمار بن یاسر
	\| مداخل مرتبط = [[عمار بن یاسر در تراجم و رجال]] - [[عمار بن یاسر در نهج البلاغه]]\|[[عمار بن یاسر در تاریخ اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[عمار بن یاسر در تاریخ اسلامی]] - [[عمار بن یاسر در تراجم و رجال]] - [[عمار بن یاسر در نهج البلاغه]]\|[[عمار بن یاسر در تاریخ اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* پانویس */

2023-08-14T06:11:42Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۱
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~عمار بن یاسر~~]]		[[رده:بدریون]]
			[[رده:اصحاب پیامبر]]
			[[رده:اصحاب امام علی]]
			[[رده:شرطة الخمیس]]
			[[رده:شهدای جنگ صفین]]

Ali در ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۱۸

2023-02-27T18:18:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۴۸
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~اصحاب پیامبر]]~~		[[رده:عمار بن یاسر]]
	~~[[رده:اصحاب امام علی~~]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:42:05Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۲
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	[[عمار]] در هنگامه [[نبرد صفین]] و در سن نود سالگی به [[شهادت]] رسید. با [[شهادت]] او [[پیش‌بینی پیامبر اکرم]] {{صل}}، که به [[تواتر]] [[نقل]] شده است، به وقوع پیوست: "ای [[عمار]]! تو به دست گروهی [[سرکش]] کشته می‌شوی." [[شهادت]] [[عمار]] به دست [[لشکر]] [[شام]] از آن‌جا که [[روایات]] متعددی از [[پیامبر]] {{صل}} در شاخص بودن او نسبت به [[حق]] و [[باطل]] [[روایت]] شده بود، رخنه‌ای در [[لشکر]] [[شام]] ایجاد کرد.		[[عمار]] در هنگامه [[نبرد صفین]] و در سن نود سالگی به [[شهادت]] رسید. با [[شهادت]] او [[پیش‌بینی پیامبر اکرم]] {{صل}}، که به [[تواتر]] [[نقل]] شده است، به وقوع پیوست: "ای [[عمار]]! تو به دست گروهی [[سرکش]] کشته می‌شوی." [[شهادت]] [[عمار]] به دست [[لشکر]] [[شام]] از آن‌جا که [[روایات]] متعددی از [[پیامبر]] {{صل}} در شاخص بودن او نسبت به [[حق]] و [[باطل]] [[روایت]] شده بود، رخنه‌ای در [[لشکر]] [[شام]] ایجاد کرد.

	[[امام علی]] {{ع}} در فرازی از [[نهج البلاغه]]، آن‌گاه که با تمرد و [[سستی]] [[کوفیان]] در اجرای [[فرمان]] او و مقابله با [[شامیان]] رو‌به‌رو می‌شود، در رثای [[یاران]] [[وفادار]] خویش، از جمله [[عمار بن یاسر]]، چنین می‌فرماید: [[راستی]] برادرانمان که در [[نبرد]] [[صفین]] خونشان ریخته شد و شربت [[شهادت]] نوشیدند، هرگز ضرر ندیدند، زیرا امروز نیستند که شوکران غصه را سر کشند و شرنگ [[اندوه]] را به کامشان ریزند. به [[خدا]] [[سوگند]]، به [[دیدار]] [[حق]] شتافتند و پاداششان را دریافت کردند و از ظلم‌آباد و غمستانی که در آن بودند، در خانه امن و [[شادی]] جایشان دادند. آه کجایند برادرانم که در خط [[خدا]] حرکت کردند و تا آخرین لحظه حیات، مسیر [[حق]] را وانگذاشتند کجاست [[عمار]]؟ کجاست [[ابن تیهان]]؟ کجاست [[ذوالشهادتین]]؟ کجاست هستند دیگر برادرانم که با [[شهادت]] [[پیمان]] بسته بودند و سرانجام به خیل [[شهدا]] پیوستند و سرهاشان را برای پلیدان و پلشتان به هدیه بردند؟ [[راوی]] گوید: آن‌گاه [[امام]] دست بر [[محاسن شریف]] و [[نورانی]] خود زد و سخت گریست و فرمود: دریغا بر برادرانم، آنان که [[قرآن]] را [[تلاوت]] کردند و به‌دقت به کار بستند، [[واجبات]] را نیک اندیشیدند و به‌پا داشتند، [[سنت]] را زنده کردند و [[بدعت‌ها]] را ریشه‌کن ساختند و چون [[فرمان]] [[جهاد]] صادر می‌شد، به‌ [[جبهه‌ها]] می‌شتافتند و به [[فرمانده]] [[دل]] می‌سپردند، به او [[اطمینان]] داشتند و از او [[پیروی]] می‌کردند <ref>{{متن حدیث\|مَا ضَرَّ إِخْوَانَنَا الَّذِينَ سُفِكَتْ دِمَاؤُهُمْ وَ هُمْ بِصِفِّينَ أَلَّا يَكُونُوا الْيَوْمَ أَحْيَاءً يُسِيغُونَ الْغُصَصَ وَ يَشْرَبُونَ الرَّنْقَ؟ قَدْ وَ اللَّهِ لَقُوا اللَّهَ، فَوَفَّاهُمْ أُجُورَهُمْ وَ أَحَلَّهُمْ دَارَ الْأَمْنِ بَعْدَ خَوْفِهِمْ. أَيْنَ إِخْوَانِيَ الَّذِينَ رَكِبُوا الطَّرِيقَ وَ مَضَوْا عَلَى الْحَقِّ؟ أَيْنَ عَمَّارٌ وَ أَيْنَ ابْنُ التَّيِّهَانِ وَ أَيْنَ ذُو الشَّهَادَتَيْنِ وَ أَيْنَ نُظَرَاؤُهُمْ مِنْ إِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ تَعَاقَدُوا عَلَى الْمَنِيَّةِ وَ أُبْرِدَ بِرُءُوسِهِمْ إِلَى الْفَجَرَةِ؟ قَالَ ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ [إِلَى] عَلَى لِحْيَتِهِ الشَّرِيفَةِ الْكَرِيمَةِ فَأَطَالَ الْبُكَاءَ ثُمَّ قَالَ (علیه السلام): [أَوْهِ] أَوِّهِ عَلَى إِخْوَانِيَ الَّذِينَ تَلَوُا الْقُرْآنَ فَأَحْكَمُوهُ، وَ تَدَبَّرُوا الْفَرْضَ فَأَقَامُوهُ، أَحْيَوُا السُّنَّةَ وَ أَمَاتُوا الْبِدْعَةَ، دُعُوا لِلْجِهَادِ فَأَجَابُوا، وَ وَثِقُوا بِالْقَائِدِ فَاتَّبَعُوهُ. ثُمَّ نَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ: الْجِهَادَ الْجِهَادَ عِبَادَ اللَّهِ، أَلَا وَ إِنِّي مُعَسْكِرٌ فِي يَومِي هَذَا، فَمَنْ أَرَادَ الرَّوَاحَ إِلَى اللَّهِ فَلْيَخْرُجْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۸۱</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref>.		[[امام علی]] {{ع}} در فرازی از [[نهج البلاغه]]، آن‌گاه که با تمرد و [[سستی]] [[کوفیان]] در اجرای [[فرمان]] او و مقابله با [[شامیان]] رو‌به‌رو می‌شود، در رثای [[یاران]] [[وفادار]] خویش، از جمله [[عمار بن یاسر]]، چنین می‌فرماید: [[راستی]] برادرانمان که در [[نبرد]] [[صفین]] خونشان ریخته شد و شربت [[شهادت]] نوشیدند، هرگز ضرر ندیدند، زیرا امروز نیستند که شوکران غصه را سر کشند و شرنگ [[اندوه]] را به کامشان ریزند. به [[خدا]] [[سوگند]]، به [[دیدار]] [[حق]] شتافتند و پاداششان را دریافت کردند و از ظلم‌آباد و غمستانی که در آن بودند، در خانه امن و [[شادی]] جایشان دادند. آه کجایند برادرانم که در خط [[خدا]] حرکت کردند و تا آخرین لحظه حیات، مسیر [[حق]] را وانگذاشتند کجاست [[عمار]]؟ کجاست [[ابن تیهان]]؟ کجاست [[ذوالشهادتین]]؟ کجاست هستند دیگر برادرانم که با [[شهادت]] [[پیمان]] بسته بودند و سرانجام به خیل [[شهدا]] پیوستند و سرهاشان را برای پلیدان و پلشتان به هدیه بردند؟ [[راوی]] گوید: آن‌گاه [[امام]] دست بر [[محاسن شریف]] و [[نورانی]] خود زد و سخت گریست و فرمود: دریغا بر برادرانم، آنان که [[قرآن]] را [[تلاوت]] کردند و به‌دقت به کار بستند، [[واجبات]] را نیک اندیشیدند و به‌پا داشتند، [[سنت]] را زنده کردند و [[بدعت‌ها]] را ریشه‌کن ساختند و چون [[فرمان]] [[جهاد]] صادر می‌شد، به‌ [[جبهه‌ها]] می‌شتافتند و به [[فرمانده]] [[دل]] می‌سپردند، به او [[اطمینان]] داشتند و از او [[پیروی]] می‌کردند <ref>{{متن حدیث\|مَا ضَرَّ إِخْوَانَنَا الَّذِينَ سُفِكَتْ دِمَاؤُهُمْ وَ هُمْ بِصِفِّينَ أَلَّا يَكُونُوا الْيَوْمَ أَحْيَاءً يُسِيغُونَ الْغُصَصَ وَ يَشْرَبُونَ الرَّنْقَ؟ قَدْ وَ اللَّهِ لَقُوا اللَّهَ، فَوَفَّاهُمْ أُجُورَهُمْ وَ أَحَلَّهُمْ دَارَ الْأَمْنِ بَعْدَ خَوْفِهِمْ. أَيْنَ إِخْوَانِيَ الَّذِينَ رَكِبُوا الطَّرِيقَ وَ مَضَوْا عَلَى الْحَقِّ؟ أَيْنَ عَمَّارٌ وَ أَيْنَ ابْنُ التَّيِّهَانِ وَ أَيْنَ ذُو الشَّهَادَتَيْنِ وَ أَيْنَ نُظَرَاؤُهُمْ مِنْ إِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ تَعَاقَدُوا عَلَى الْمَنِيَّةِ وَ أُبْرِدَ بِرُءُوسِهِمْ إِلَى الْفَجَرَةِ؟ قَالَ ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ [إِلَى] عَلَى لِحْيَتِهِ الشَّرِيفَةِ الْكَرِيمَةِ فَأَطَالَ الْبُكَاءَ ثُمَّ قَالَ (علیه السلام): [أَوْهِ] أَوِّهِ عَلَى إِخْوَانِيَ الَّذِينَ تَلَوُا الْقُرْآنَ فَأَحْكَمُوهُ، وَ تَدَبَّرُوا الْفَرْضَ فَأَقَامُوهُ، أَحْيَوُا السُّنَّةَ وَ أَمَاتُوا الْبِدْعَةَ، دُعُوا لِلْجِهَادِ فَأَجَابُوا، وَ وَثِقُوا بِالْقَائِدِ فَاتَّبَعُوهُ. ثُمَّ نَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ: الْجِهَادَ الْجِهَادَ عِبَادَ اللَّهِ، أَلَا وَ إِنِّي مُعَسْكِرٌ فِي يَومِي هَذَا، فَمَنْ أَرَادَ الرَّوَاحَ إِلَى اللَّهِ فَلْيَخْرُجْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۸۱</ref><ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:33:37Z

جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۳
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		# [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* پانویس */

2022-08-27T07:11:17Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۱
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~عمار بن یاسر~~]]		[[رده:اصحاب پیامبر]]
			[[رده:اصحاب امام علی]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:20:58Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۵۰
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	[[صحابی]] بزرگ [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و از یاران خاص امام علی{{ع}}		[[صحابی]] بزرگ [[پیامبر اکرم]] {{صل}} و از یاران خاص امام علی {{ع}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	عمار بن یاسر مذحجی، ملقب به [[ابوالیقظان]] بود و پدرش یاسر و مادرش [[سمیه]]، نخستین مرد و زنی بودند که در راه [[دین اسلام]] به [[شهادت]] رسیدند. [[عمار]] در راه [[اسلام]] شکنجه‌ها و سختی‌های فراوان متحمل شد. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[عمار]] را گرامی می‌داشت و او را دارای ایمانی قوی می‌دانست. او همواره در راه [[دین]] دست به [[مجاهدت]] می‌زد و در بیشتر جنگ‌های [[صدر اسلام]] حضوری مؤثر داشت و پس از [[رحلت پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز از جمله [[یاوران]] و حامیان [[امام علی]]{{ع}} و [[خلافت]] ایشان بود و در برابر [[غاصبان خلافت]] موضعی انعطاف‌ناپذیر داشت. او از جمله معدود تشییع کنندگان پیکر [[حضرت فاطمه زهرا]]{{س}} بود که بر پیکر ایشان نیز [[نماز]] گزارند.		عمار بن یاسر مذحجی، ملقب به [[ابوالیقظان]] بود و پدرش یاسر و مادرش [[سمیه]]، نخستین مرد و زنی بودند که در راه [[دین اسلام]] به [[شهادت]] رسیدند. [[عمار]] در راه [[اسلام]] شکنجه‌ها و سختی‌های فراوان متحمل شد. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[عمار]] را گرامی می‌داشت و او را دارای ایمانی قوی می‌دانست. او همواره در راه [[دین]] دست به [[مجاهدت]] می‌زد و در بیشتر جنگ‌های [[صدر اسلام]] حضوری مؤثر داشت و پس از [[رحلت پیامبر اکرم]] {{صل}} نیز از جمله [[یاوران]] و حامیان [[امام علی]] {{ع}} و [[خلافت]] ایشان بود و در برابر [[غاصبان خلافت]] موضعی انعطاف‌ناپذیر داشت. او از جمله معدود تشییع کنندگان پیکر [[حضرت فاطمه زهرا]] {{س}} بود که بر پیکر ایشان نیز [[نماز]] گزارند.

	[[عمار]] ابتدا از [[بیعت]] با [[خلیفه اول]] سر باز زد. اما بنا بر [[مصلحت جامعه اسلامی]]، با اکراه با [[ابوبکر]] به‌عنوان [[خلیفه]] [[بیعت]] کرد. او در دوران [[خلیفه دوم]]، مدتی به [[امارت کوفه]] [[برگزیده]] شد و در برخی [[فتوحات]] و جنگ‌های [[خلیفه]]، به‌عنوان [[فرمانده سپاه]]، شرکت جست. [[عمار]] در زمان [[عثمان]] از منتقدان و [[مخالفان]] [[خلیفه]] بود. او فردی رک و صریح‌گوی بود و به [[دلیل]] انتقادهای بی‌پروا و جسورانه از [[عثمان]]، بارها مورد ضرب و شتم شدید و [[شکنجه]] قرار گرفت و به شدت مجروح شد. شدت جراحات وارد بر او به حدی بود که آثار آن تا پایان [[عمر]]، او را [[رنج]] می‌داد.		[[عمار]] ابتدا از [[بیعت]] با [[خلیفه اول]] سر باز زد. اما بنا بر [[مصلحت جامعه اسلامی]]، با اکراه با [[ابوبکر]] به‌عنوان [[خلیفه]] [[بیعت]] کرد. او در دوران [[خلیفه دوم]]، مدتی به [[امارت کوفه]] [[برگزیده]] شد و در برخی [[فتوحات]] و جنگ‌های [[خلیفه]]، به‌عنوان [[فرمانده سپاه]]، شرکت جست. [[عمار]] در زمان [[عثمان]] از منتقدان و [[مخالفان]] [[خلیفه]] بود. او فردی رک و صریح‌گوی بود و به [[دلیل]] انتقادهای بی‌پروا و جسورانه از [[عثمان]]، بارها مورد ضرب و شتم شدید و [[شکنجه]] قرار گرفت و به شدت مجروح شد. شدت جراحات وارد بر او به حدی بود که آثار آن تا پایان [[عمر]]، او را [[رنج]] می‌داد.

	[[عمار]] در دوران [[خلافت امام علی]]{{ع}} از [[یاران]] برجسته و [[خواص اصحاب]] ایشان بود و حضوری مؤثر در [[حکومت امام]] داشت. وی در [[جنگ جمل]] از [[فرماندهان سپاه امام]] بود که [[فرماندهی]] او نقش ویژه‌ای در [[پیروزی]] [[سپاه امام]] داشت. در [[جنگ صفین]] نیز [[فرماندهی سپاه]] [[پیاده‌نظام کوفه]] را بر عهده داشت. [[عمار]] افزون بر [[فعالیت نظامی]]، فردی [[آگاه]] در مسائل [[دینی]] و [[شریعت اسلام]] بود. از این‌رو در مواردی، از جمله [[نبرد صفین]] به [[مناظره]] با [[مخالفان امام]] می‌نشست و با دلایلی متقن [[حق]] را پیش روی آنها قرار می‌داد.		[[عمار]] در دوران [[خلافت امام علی]] {{ع}} از [[یاران]] برجسته و [[خواص اصحاب]] ایشان بود و حضوری مؤثر در [[حکومت امام]] داشت. وی در [[جنگ جمل]] از [[فرماندهان سپاه امام]] بود که [[فرماندهی]] او نقش ویژه‌ای در [[پیروزی]] [[سپاه امام]] داشت. در [[جنگ صفین]] نیز [[فرماندهی سپاه]] [[پیاده‌نظام کوفه]] را بر عهده داشت. [[عمار]] افزون بر [[فعالیت نظامی]]، فردی [[آگاه]] در مسائل [[دینی]] و [[شریعت اسلام]] بود. از این‌رو در مواردی، از جمله [[نبرد صفین]] به [[مناظره]] با [[مخالفان امام]] می‌نشست و با دلایلی متقن [[حق]] را پیش روی آنها قرار می‌داد.

	[[امام علی]]{{ع}} در مواردی چند به بیان ویژگی‌های شخصیتی [[عمار]] پرداخته‌اند و او را مردی با [[ایمان]] که [[ایمان]] در پوست و [[خون]] و گوشت و استخوان وی درآمیخته و همواره همراه اوست معرفی کرده و وی را از [[آتش جهنم]] به دور می‌داند. در منظر [[امام]]، او فردی [[آگاه]] و عامل به [[قرآن]]، برپا دارنده [[واجبات الهی]]، [[زنده کننده سنت پیامبر]]{{صل}}، [[از بین برنده بدعت]] در [[دین]]، اهل [[جهاد]] و [[ایمان]] بوده است <ref>نک: نهج البلاغه، خطبه ۱۸۱</ref>.		[[امام علی]] {{ع}} در مواردی چند به بیان ویژگی‌های شخصیتی [[عمار]] پرداخته‌اند و او را مردی با [[ایمان]] که [[ایمان]] در پوست و [[خون]] و گوشت و استخوان وی درآمیخته و همواره همراه اوست معرفی کرده و وی را از [[آتش جهنم]] به دور می‌داند. در منظر [[امام]]، او فردی [[آگاه]] و عامل به [[قرآن]]، برپا دارنده [[واجبات الهی]]، [[زنده کننده سنت پیامبر]] {{صل}}، [[از بین برنده بدعت]] در [[دین]]، اهل [[جهاد]] و [[ایمان]] بوده است <ref>نک: نهج البلاغه، خطبه ۱۸۱</ref>.

	[[عمار]] در هنگامه [[نبرد صفین]] و در سن نود سالگی به [[شهادت]] رسید. با [[شهادت]] او [[پیش‌بینی پیامبر اکرم]]{{صل}}، که به [[تواتر]] [[نقل]] شده است، به وقوع پیوست: "ای [[عمار]]! تو به دست گروهی [[سرکش]] کشته می‌شوی." [[شهادت]] [[عمار]] به دست [[لشکر]] [[شام]] از آن‌جا که [[روایات]] متعددی از [[پیامبر]]{{صل}} در شاخص بودن او نسبت به [[حق]] و [[باطل]] [[روایت]] شده بود، رخنه‌ای در [[لشکر]] [[شام]] ایجاد کرد.		[[عمار]] در هنگامه [[نبرد صفین]] و در سن نود سالگی به [[شهادت]] رسید. با [[شهادت]] او [[پیش‌بینی پیامبر اکرم]] {{صل}}، که به [[تواتر]] [[نقل]] شده است، به وقوع پیوست: "ای [[عمار]]! تو به دست گروهی [[سرکش]] کشته می‌شوی." [[شهادت]] [[عمار]] به دست [[لشکر]] [[شام]] از آن‌جا که [[روایات]] متعددی از [[پیامبر]] {{صل}} در شاخص بودن او نسبت به [[حق]] و [[باطل]] [[روایت]] شده بود، رخنه‌ای در [[لشکر]] [[شام]] ایجاد کرد.

	[[امام علی]]{{ع}} در فرازی از [[نهج البلاغه]]، آن‌گاه که با تمرد و [[سستی]] [[کوفیان]] در اجرای [[فرمان]] او و مقابله با [[شامیان]] رو‌به‌رو می‌شود، در رثای [[یاران]] [[وفادار]] خویش، از جمله [[عمار بن یاسر]]، چنین می‌فرماید: [[راستی]] برادرانمان که در [[نبرد]] [[صفین]] خونشان ریخته شد و شربت [[شهادت]] نوشیدند، هرگز ضرر ندیدند، زیرا امروز نیستند که شوکران غصه را سر کشند و شرنگ [[اندوه]] را به کامشان ریزند. به [[خدا]] [[سوگند]]، به [[دیدار]] [[حق]] شتافتند و پاداششان را دریافت کردند و از ظلم‌آباد و غمستانی که در آن بودند، در خانه امن و [[شادی]] جایشان دادند. آه کجایند برادرانم که در خط [[خدا]] حرکت کردند و تا آخرین لحظه حیات، مسیر [[حق]] را وانگذاشتند کجاست [[عمار]]؟ کجاست [[ابن تیهان]]؟ کجاست [[ذوالشهادتین]]؟ کجاست هستند دیگر برادرانم که با [[شهادت]] [[پیمان]] بسته بودند و سرانجام به خیل [[شهدا]] پیوستند و سرهاشان را برای پلیدان و پلشتان به هدیه بردند؟ [[راوی]] گوید: آن‌گاه [[امام]] دست بر [[محاسن شریف]] و [[نورانی]] خود زد و سخت گریست و فرمود: دریغا بر برادرانم، آنان که [[قرآن]] را [[تلاوت]] کردند و به‌دقت به کار بستند، [[واجبات]] را نیک اندیشیدند و به‌پا داشتند، [[سنت]] را زنده کردند و [[بدعت‌ها]] را ریشه‌کن ساختند و چون [[فرمان]] [[جهاد]] صادر می‌شد، به‌ [[جبهه‌ها]] می‌شتافتند و به [[فرمانده]] [[دل]] می‌سپردند، به او [[اطمینان]] داشتند و از او [[پیروی]] می‌کردند <ref>{{متن حدیث\|مَا ضَرَّ إِخْوَانَنَا الَّذِينَ سُفِكَتْ دِمَاؤُهُمْ وَ هُمْ بِصِفِّينَ أَلَّا يَكُونُوا الْيَوْمَ أَحْيَاءً يُسِيغُونَ الْغُصَصَ وَ يَشْرَبُونَ الرَّنْقَ؟ قَدْ وَ اللَّهِ لَقُوا اللَّهَ، فَوَفَّاهُمْ أُجُورَهُمْ وَ أَحَلَّهُمْ دَارَ الْأَمْنِ بَعْدَ خَوْفِهِمْ. أَيْنَ إِخْوَانِيَ الَّذِينَ رَكِبُوا الطَّرِيقَ وَ مَضَوْا عَلَى الْحَقِّ؟ أَيْنَ عَمَّارٌ وَ أَيْنَ ابْنُ التَّيِّهَانِ وَ أَيْنَ ذُو الشَّهَادَتَيْنِ وَ أَيْنَ نُظَرَاؤُهُمْ مِنْ إِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ تَعَاقَدُوا عَلَى الْمَنِيَّةِ وَ أُبْرِدَ بِرُءُوسِهِمْ إِلَى الْفَجَرَةِ؟ قَالَ ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ [إِلَى] عَلَى لِحْيَتِهِ الشَّرِيفَةِ الْكَرِيمَةِ فَأَطَالَ الْبُكَاءَ ثُمَّ قَالَ (علیه السلام): [أَوْهِ] أَوِّهِ عَلَى إِخْوَانِيَ الَّذِينَ تَلَوُا الْقُرْآنَ فَأَحْكَمُوهُ، وَ تَدَبَّرُوا الْفَرْضَ فَأَقَامُوهُ، أَحْيَوُا السُّنَّةَ وَ أَمَاتُوا الْبِدْعَةَ، دُعُوا لِلْجِهَادِ فَأَجَابُوا، وَ وَثِقُوا بِالْقَائِدِ فَاتَّبَعُوهُ.ثُمَّ نَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ: الْجِهَادَ الْجِهَادَ عِبَادَ اللَّهِ، أَلَا وَ إِنِّي مُعَسْكِرٌ فِي يَومِي هَذَا، فَمَنْ أَرَادَ الرَّوَاحَ إِلَى اللَّهِ فَلْيَخْرُجْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۸۱</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref>.		[[امام علی]] {{ع}} در فرازی از [[نهج البلاغه]]، آن‌گاه که با تمرد و [[سستی]] [[کوفیان]] در اجرای [[فرمان]] او و مقابله با [[شامیان]] رو‌به‌رو می‌شود، در رثای [[یاران]] [[وفادار]] خویش، از جمله [[عمار بن یاسر]]، چنین می‌فرماید: [[راستی]] برادرانمان که در [[نبرد]] [[صفین]] خونشان ریخته شد و شربت [[شهادت]] نوشیدند، هرگز ضرر ندیدند، زیرا امروز نیستند که شوکران غصه را سر کشند و شرنگ [[اندوه]] را به کامشان ریزند. به [[خدا]] [[سوگند]]، به [[دیدار]] [[حق]] شتافتند و پاداششان را دریافت کردند و از ظلم‌آباد و غمستانی که در آن بودند، در خانه امن و [[شادی]] جایشان دادند. آه کجایند برادرانم که در خط [[خدا]] حرکت کردند و تا آخرین لحظه حیات، مسیر [[حق]] را وانگذاشتند کجاست [[عمار]]؟ کجاست [[ابن تیهان]]؟ کجاست [[ذوالشهادتین]]؟ کجاست هستند دیگر برادرانم که با [[شهادت]] [[پیمان]] بسته بودند و سرانجام به خیل [[شهدا]] پیوستند و سرهاشان را برای پلیدان و پلشتان به هدیه بردند؟ [[راوی]] گوید: آن‌گاه [[امام]] دست بر [[محاسن شریف]] و [[نورانی]] خود زد و سخت گریست و فرمود: دریغا بر برادرانم، آنان که [[قرآن]] را [[تلاوت]] کردند و به‌دقت به کار بستند، [[واجبات]] را نیک اندیشیدند و به‌پا داشتند، [[سنت]] را زنده کردند و [[بدعت‌ها]] را ریشه‌کن ساختند و چون [[فرمان]] [[جهاد]] صادر می‌شد، به‌ [[جبهه‌ها]] می‌شتافتند و به [[فرمانده]] [[دل]] می‌سپردند، به او [[اطمینان]] داشتند و از او [[پیروی]] می‌کردند <ref>{{متن حدیث\|مَا ضَرَّ إِخْوَانَنَا الَّذِينَ سُفِكَتْ دِمَاؤُهُمْ وَ هُمْ بِصِفِّينَ أَلَّا يَكُونُوا الْيَوْمَ أَحْيَاءً يُسِيغُونَ الْغُصَصَ وَ يَشْرَبُونَ الرَّنْقَ؟ قَدْ وَ اللَّهِ لَقُوا اللَّهَ، فَوَفَّاهُمْ أُجُورَهُمْ وَ أَحَلَّهُمْ دَارَ الْأَمْنِ بَعْدَ خَوْفِهِمْ. أَيْنَ إِخْوَانِيَ الَّذِينَ رَكِبُوا الطَّرِيقَ وَ مَضَوْا عَلَى الْحَقِّ؟ أَيْنَ عَمَّارٌ وَ أَيْنَ ابْنُ التَّيِّهَانِ وَ أَيْنَ ذُو الشَّهَادَتَيْنِ وَ أَيْنَ نُظَرَاؤُهُمْ مِنْ إِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ تَعَاقَدُوا عَلَى الْمَنِيَّةِ وَ أُبْرِدَ بِرُءُوسِهِمْ إِلَى الْفَجَرَةِ؟ قَالَ ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ [إِلَى] عَلَى لِحْيَتِهِ الشَّرِيفَةِ الْكَرِيمَةِ فَأَطَالَ الْبُكَاءَ ثُمَّ قَالَ (علیه السلام): [أَوْهِ] أَوِّهِ عَلَى إِخْوَانِيَ الَّذِينَ تَلَوُا الْقُرْآنَ فَأَحْكَمُوهُ، وَ تَدَبَّرُوا الْفَرْضَ فَأَقَامُوهُ، أَحْيَوُا السُّنَّةَ وَ أَمَاتُوا الْبِدْعَةَ، دُعُوا لِلْجِهَادِ فَأَجَابُوا، وَ وَثِقُوا بِالْقَائِدِ فَاتَّبَعُوهُ. ثُمَّ نَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ: الْجِهَادَ الْجِهَادَ عِبَادَ اللَّهِ، أَلَا وَ إِنِّي مُعَسْكِرٌ فِي يَومِي هَذَا، فَمَنْ أَرَادَ الرَّوَاحَ إِلَى اللَّهِ فَلْيَخْرُجْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۸۱</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:58:34Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = عمار بن یاسر		\| موضوع مرتبط = عمار بن یاسر
خط ۲۱:		خط ۲۰:

	[[امام علی]]{{ع}} در فرازی از [[نهج البلاغه]]، آن‌گاه که با تمرد و [[سستی]] [[کوفیان]] در اجرای [[فرمان]] او و مقابله با [[شامیان]] رو‌به‌رو می‌شود، در رثای [[یاران]] [[وفادار]] خویش، از جمله [[عمار بن یاسر]]، چنین می‌فرماید: [[راستی]] برادرانمان که در [[نبرد]] [[صفین]] خونشان ریخته شد و شربت [[شهادت]] نوشیدند، هرگز ضرر ندیدند، زیرا امروز نیستند که شوکران غصه را سر کشند و شرنگ [[اندوه]] را به کامشان ریزند. به [[خدا]] [[سوگند]]، به [[دیدار]] [[حق]] شتافتند و پاداششان را دریافت کردند و از ظلم‌آباد و غمستانی که در آن بودند، در خانه امن و [[شادی]] جایشان دادند. آه کجایند برادرانم که در خط [[خدا]] حرکت کردند و تا آخرین لحظه حیات، مسیر [[حق]] را وانگذاشتند کجاست [[عمار]]؟ کجاست [[ابن تیهان]]؟ کجاست [[ذوالشهادتین]]؟ کجاست هستند دیگر برادرانم که با [[شهادت]] [[پیمان]] بسته بودند و سرانجام به خیل [[شهدا]] پیوستند و سرهاشان را برای پلیدان و پلشتان به هدیه بردند؟ [[راوی]] گوید: آن‌گاه [[امام]] دست بر [[محاسن شریف]] و [[نورانی]] خود زد و سخت گریست و فرمود: دریغا بر برادرانم، آنان که [[قرآن]] را [[تلاوت]] کردند و به‌دقت به کار بستند، [[واجبات]] را نیک اندیشیدند و به‌پا داشتند، [[سنت]] را زنده کردند و [[بدعت‌ها]] را ریشه‌کن ساختند و چون [[فرمان]] [[جهاد]] صادر می‌شد، به‌ [[جبهه‌ها]] می‌شتافتند و به [[فرمانده]] [[دل]] می‌سپردند، به او [[اطمینان]] داشتند و از او [[پیروی]] می‌کردند <ref>{{متن حدیث\|مَا ضَرَّ إِخْوَانَنَا الَّذِينَ سُفِكَتْ دِمَاؤُهُمْ وَ هُمْ بِصِفِّينَ أَلَّا يَكُونُوا الْيَوْمَ أَحْيَاءً يُسِيغُونَ الْغُصَصَ وَ يَشْرَبُونَ الرَّنْقَ؟ قَدْ وَ اللَّهِ لَقُوا اللَّهَ، فَوَفَّاهُمْ أُجُورَهُمْ وَ أَحَلَّهُمْ دَارَ الْأَمْنِ بَعْدَ خَوْفِهِمْ. أَيْنَ إِخْوَانِيَ الَّذِينَ رَكِبُوا الطَّرِيقَ وَ مَضَوْا عَلَى الْحَقِّ؟ أَيْنَ عَمَّارٌ وَ أَيْنَ ابْنُ التَّيِّهَانِ وَ أَيْنَ ذُو الشَّهَادَتَيْنِ وَ أَيْنَ نُظَرَاؤُهُمْ مِنْ إِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ تَعَاقَدُوا عَلَى الْمَنِيَّةِ وَ أُبْرِدَ بِرُءُوسِهِمْ إِلَى الْفَجَرَةِ؟ قَالَ ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ [إِلَى] عَلَى لِحْيَتِهِ الشَّرِيفَةِ الْكَرِيمَةِ فَأَطَالَ الْبُكَاءَ ثُمَّ قَالَ (علیه السلام): [أَوْهِ] أَوِّهِ عَلَى إِخْوَانِيَ الَّذِينَ تَلَوُا الْقُرْآنَ فَأَحْكَمُوهُ، وَ تَدَبَّرُوا الْفَرْضَ فَأَقَامُوهُ، أَحْيَوُا السُّنَّةَ وَ أَمَاتُوا الْبِدْعَةَ، دُعُوا لِلْجِهَادِ فَأَجَابُوا، وَ وَثِقُوا بِالْقَائِدِ فَاتَّبَعُوهُ.ثُمَّ نَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ: الْجِهَادَ الْجِهَادَ عِبَادَ اللَّهِ، أَلَا وَ إِنِّي مُعَسْكِرٌ فِي يَومِي هَذَا، فَمَنْ أَرَادَ الرَّوَاحَ إِلَى اللَّهِ فَلْيَخْرُجْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۸۱</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref>.		[[امام علی]]{{ع}} در فرازی از [[نهج البلاغه]]، آن‌گاه که با تمرد و [[سستی]] [[کوفیان]] در اجرای [[فرمان]] او و مقابله با [[شامیان]] رو‌به‌رو می‌شود، در رثای [[یاران]] [[وفادار]] خویش، از جمله [[عمار بن یاسر]]، چنین می‌فرماید: [[راستی]] برادرانمان که در [[نبرد]] [[صفین]] خونشان ریخته شد و شربت [[شهادت]] نوشیدند، هرگز ضرر ندیدند، زیرا امروز نیستند که شوکران غصه را سر کشند و شرنگ [[اندوه]] را به کامشان ریزند. به [[خدا]] [[سوگند]]، به [[دیدار]] [[حق]] شتافتند و پاداششان را دریافت کردند و از ظلم‌آباد و غمستانی که در آن بودند، در خانه امن و [[شادی]] جایشان دادند. آه کجایند برادرانم که در خط [[خدا]] حرکت کردند و تا آخرین لحظه حیات، مسیر [[حق]] را وانگذاشتند کجاست [[عمار]]؟ کجاست [[ابن تیهان]]؟ کجاست [[ذوالشهادتین]]؟ کجاست هستند دیگر برادرانم که با [[شهادت]] [[پیمان]] بسته بودند و سرانجام به خیل [[شهدا]] پیوستند و سرهاشان را برای پلیدان و پلشتان به هدیه بردند؟ [[راوی]] گوید: آن‌گاه [[امام]] دست بر [[محاسن شریف]] و [[نورانی]] خود زد و سخت گریست و فرمود: دریغا بر برادرانم، آنان که [[قرآن]] را [[تلاوت]] کردند و به‌دقت به کار بستند، [[واجبات]] را نیک اندیشیدند و به‌پا داشتند، [[سنت]] را زنده کردند و [[بدعت‌ها]] را ریشه‌کن ساختند و چون [[فرمان]] [[جهاد]] صادر می‌شد، به‌ [[جبهه‌ها]] می‌شتافتند و به [[فرمانده]] [[دل]] می‌سپردند، به او [[اطمینان]] داشتند و از او [[پیروی]] می‌کردند <ref>{{متن حدیث\|مَا ضَرَّ إِخْوَانَنَا الَّذِينَ سُفِكَتْ دِمَاؤُهُمْ وَ هُمْ بِصِفِّينَ أَلَّا يَكُونُوا الْيَوْمَ أَحْيَاءً يُسِيغُونَ الْغُصَصَ وَ يَشْرَبُونَ الرَّنْقَ؟ قَدْ وَ اللَّهِ لَقُوا اللَّهَ، فَوَفَّاهُمْ أُجُورَهُمْ وَ أَحَلَّهُمْ دَارَ الْأَمْنِ بَعْدَ خَوْفِهِمْ. أَيْنَ إِخْوَانِيَ الَّذِينَ رَكِبُوا الطَّرِيقَ وَ مَضَوْا عَلَى الْحَقِّ؟ أَيْنَ عَمَّارٌ وَ أَيْنَ ابْنُ التَّيِّهَانِ وَ أَيْنَ ذُو الشَّهَادَتَيْنِ وَ أَيْنَ نُظَرَاؤُهُمْ مِنْ إِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ تَعَاقَدُوا عَلَى الْمَنِيَّةِ وَ أُبْرِدَ بِرُءُوسِهِمْ إِلَى الْفَجَرَةِ؟ قَالَ ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ [إِلَى] عَلَى لِحْيَتِهِ الشَّرِيفَةِ الْكَرِيمَةِ فَأَطَالَ الْبُكَاءَ ثُمَّ قَالَ (علیه السلام): [أَوْهِ] أَوِّهِ عَلَى إِخْوَانِيَ الَّذِينَ تَلَوُا الْقُرْآنَ فَأَحْكَمُوهُ، وَ تَدَبَّرُوا الْفَرْضَ فَأَقَامُوهُ، أَحْيَوُا السُّنَّةَ وَ أَمَاتُوا الْبِدْعَةَ، دُعُوا لِلْجِهَادِ فَأَجَابُوا، وَ وَثِقُوا بِالْقَائِدِ فَاتَّبَعُوهُ.ثُمَّ نَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ: الْجِهَادَ الْجِهَادَ عِبَادَ اللَّهِ، أَلَا وَ إِنِّي مُعَسْكِرٌ فِي يَومِي هَذَا، فَمَنْ أَرَادَ الرَّوَاحَ إِلَى اللَّهِ فَلْيَخْرُجْ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۸۱</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==