عمر بن شبه نمیری بصری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* آشنایی اجمالی */

2024-09-03T17:43:04Z

آشنایی اجمالی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۱۳
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}
	== آشنایی اجمالی ==		== آشنایی اجمالی ==
	[[ابوزید عمر بن شبه بن عبیدة بن ریطه نمیری بصری]]، مشهور به ابن شبّه از [[موالی]] [[بنی نمیر]] و [[اهل بصره]] بود<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> و به سال ۱۷۳ه‍ زاده شد.<ref>المنتظم، ج۱۲، ص۱۸۴.</ref> «شبّه» [[لقب]] [[پدر]] او بود که گویند: از ترانه رجزگونه‌ای که مادرش در [[کودکی]] برای وی می‌‌خوانده، اخذ شده است.<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> ابن شبّه مدتی از [[دوران کودکی]] خود را در [[آبادان]] گذارند و پس از آن برای استماع و جمع [[حدیث]] راهی [[بغداد]] شد و در آنجا اقامت گزید و در آنجا از کسانی چون [[ابوعاصم شیبانی]]، [[معاویة بن هشام]]، [[علی بن عاصم]] و [[یحیی بن سعید قطان]] [[نقل حدیث]] کرد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> وی [[ادب]] و [[اخبار]] [[عرب]] را از استادان بزرگی چون [[ابوداوود طیالسی]] و [[اصمعی]] فرا گرفت.<ref>خلاصة تهذیب تهذیب الکمال، ج۷، ص۴۶۰.</ref> [[علم قرائت]] را نیز از [[جبلة بن مالک]] و [[ابوزید انصاری]] آموخت<ref>وفیات الاعیان، ج۳، ص۴۴۰.</ref> و به زودی یکی از بزرگ‌ترین [[محدثان]] و آگاهان به اخبار و ادب عرب گردید. وی فردی مورد [[اعتماد]] بود<ref>تهذیب اسماء اللغات، ج۲، ص۱۷.</ref> و علاوه بر [[مهارت]] در اخبار و ادب عرب، دستی در [[علم فقه]] نیز داشته<ref>معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref> و در [[سرودن شعر]] نیز زبردست بود<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> و ابیاتی از اشعار وی به طور پراکنده در آثار [[مرزبانی]]، الندیم و یاقوت مضبوط است.<ref> معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰؛ الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> کسانی چون [[ابوشعیب حرّانی]] و [[ابوالقاسم بغوی]] از وی حدیث نقل کرده اند<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> و افرادی چون [[عبدالله بن سلیمان رقّی]] و [[احمد بن فرج]] علم قرائت را از او آموخته‌اند.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref> ابن شبّه که گویا در باب [[خلق]] [[قرآن]] با [[عقیده معتزله]] مخالف بود، [[عاقبت]] در این [[کشمکش]] گرفتار آمد و یک بار در [[سامرا]] به علت آنکه قرآن را قدیم دانسته بود، به [[سختی]] مورد [[تهاجم]] قرار گرفت و به دنبال آن عده ای او را [[تفکیر]] کردند و بسیاری از مؤلفاتش را نابود ساختند و از این رو، مدتی [[منزوی]] و [[خانه]] نشین شد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> او که در اواخر [[عمر]] در [[سامرا]] می‌‌زیست،<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> بنا به [[روایت]] یاقوت و الندیم تقریباً نود ساله بود که در همان جا درگذشت.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵؛ معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref>[[تاریخ]] [[وفات]] او در [[جمادی]] [[الآخر]] سال ۲۶۲<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸.</ref> یا ۲۶۳ بوده است.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref>		[[ابوزید عمر بن شبه بن عبیدة بن ریطه نمیری بصری]]، مشهور به "[[ابن شبّه]]" از [[موالی]] [[بنی نمیر]] و [[اهل بصره]] بود<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> و به سال ۱۷۳ه‍ زاده شد.<ref>المنتظم، ج۱۲، ص۱۸۴.</ref> «شبّه» [[لقب]] [[پدر]] او بود که گویند: از ترانه رجزگونه‌ای که مادرش در [[کودکی]] برای وی می‌‌خوانده، اخذ شده است.<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> ابن شبّه مدتی از [[دوران کودکی]] خود را در [[آبادان]] گذارند و پس از آن برای استماع و جمع [[حدیث]] راهی [[بغداد]] شد و در آنجا اقامت گزید و در آنجا از کسانی چون [[ابوعاصم شیبانی]]، [[معاویة بن هشام]]، [[علی بن عاصم]] و [[یحیی بن سعید قطان]] [[نقل حدیث]] کرد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> وی [[ادب]] و [[اخبار]] [[عرب]] را از استادان بزرگی چون [[ابوداوود طیالسی]] و [[اصمعی]] فرا گرفت.<ref>خلاصة تهذیب تهذیب الکمال، ج۷، ص۴۶۰.</ref> [[علم قرائت]] را نیز از [[جبلة بن مالک]] و [[ابوزید انصاری]] آموخت<ref>وفیات الاعیان، ج۳، ص۴۴۰.</ref> و به زودی یکی از بزرگ‌ترین [[محدثان]] و آگاهان به اخبار و ادب عرب گردید. وی فردی مورد [[اعتماد]] بود<ref>تهذیب اسماء اللغات، ج۲، ص۱۷.</ref> و علاوه بر [[مهارت]] در اخبار و ادب عرب، دستی در [[علم فقه]] نیز داشته<ref>معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref> و در [[سرودن شعر]] نیز زبردست بود<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> و ابیاتی از اشعار وی به طور پراکنده در آثار [[مرزبانی]]، الندیم و یاقوت مضبوط است.<ref> معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰؛ الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> کسانی چون [[ابوشعیب حرّانی]] و [[ابوالقاسم بغوی]] از وی حدیث نقل کرده اند<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> و افرادی چون [[عبدالله بن سلیمان رقّی]] و [[احمد بن فرج]] علم قرائت را از او آموخته‌اند.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref> ابن شبّه که گویا در باب [[خلق]] [[قرآن]] با [[عقیده معتزله]] مخالف بود، [[عاقبت]] در این [[کشمکش]] گرفتار آمد و یک بار در [[سامرا]] به علت آنکه قرآن را قدیم دانسته بود، به [[سختی]] مورد [[تهاجم]] قرار گرفت و به دنبال آن عده ای او را [[تفکیر]] کردند و بسیاری از مؤلفاتش را نابود ساختند و از این رو، مدتی [[منزوی]] و [[خانه]] نشین شد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> او که در اواخر [[عمر]] در [[سامرا]] می‌‌زیست،<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> بنا به [[روایت]] یاقوت و الندیم تقریباً نود ساله بود که در همان جا درگذشت.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵؛ معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref>[[تاریخ]] [[وفات]] او در [[جمادی]] [[الآخر]] سال ۲۶۲<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸.</ref> یا ۲۶۳ بوده است.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref>

	آثار و تألیفات وی عبارت‌اند از: المدینه؛ مکه؛ الکوفه؛ البصره؛ امراء المدینه؛ امراء مکه؛ امراء الکوفه؛ امراء البصره؛ الکتّاب؛ الشعر و الشعراء؛ الاغانی؛ اخبار المنصور؛ اشعار الشرة؛ النسب؛ اخبار ابن نمیر؛ کتاب محمد و ابراهیم ابنی عبدالله بن حسن؛ کتاب ما استعجم الناس فیه من القرآن؛ التاریخ؛ السلطان؛ مقتل عثمان؛ الاستعانة بالشعر و ما جاء فی اللغات و الاستعظام للنحو و من کان یلحن من النحویین.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵</ref> از این میان تنها تألیف بر جای مانده از [[ابن شبّه]]، کتابی است که با نام [[تاریخ المدینة المنورة (کتاب)\|تاریخ المدینة المنورة]] منتشر شده است، اما به [[درستی]] روشن نیست که آیا این کتاب همان است که الندیم با عنوان کتاب المدینه از آن یاد کرده یا نام دیگری داشته است، چون محقق کتاب موجود احتمال می‌‌دهد که این کتاب همان کتاب «امراء المدینه» باشد.<ref>ر. ک: تاریخ المدینة المنوره، مقدمه، صفحه «ی».</ref> تاریخ [[مدینه منوره]] با همین نام توسط آقای [[حسین صابری]] ترجمه و در [[ایران]] به چاپ رسیده است.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص۵۷۳.</ref>		آثار و تألیفات وی عبارت‌اند از: المدینه؛ مکه؛ الکوفه؛ البصره؛ امراء المدینه؛ امراء مکه؛ امراء الکوفه؛ امراء البصره؛ الکتّاب؛ الشعر و الشعراء؛ الاغانی؛ اخبار المنصور؛ اشعار الشرة؛ النسب؛ اخبار ابن نمیر؛ کتاب محمد و ابراهیم ابنی عبدالله بن حسن؛ کتاب ما استعجم الناس فیه من القرآن؛ التاریخ؛ السلطان؛ مقتل عثمان؛ الاستعانة بالشعر و ما جاء فی اللغات و الاستعظام للنحو و من کان یلحن من النحویین.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵</ref> از این میان تنها تألیف بر جای مانده از [[ابن شبّه]]، کتابی است که با نام [[تاریخ المدینة المنورة (کتاب)\|تاریخ المدینة المنورة]] منتشر شده است، اما به [[درستی]] روشن نیست که آیا این کتاب همان است که الندیم با عنوان کتاب المدینه از آن یاد کرده یا نام دیگری داشته است، چون محقق کتاب موجود احتمال می‌‌دهد که این کتاب همان کتاب «امراء المدینه» باشد.<ref>ر. ک: تاریخ المدینة المنوره، مقدمه، صفحه «ی».</ref> تاریخ [[مدینه منوره]] با همین نام توسط آقای [[حسین صابری]] ترجمه و در [[ایران]] به چاپ رسیده است.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص۵۷۳.</ref>

Ali: Ali صفحهٔ ابن شبه را به عمر بن شبه نمیری بصری که تغییرمسیر بود منتقل کرد

2024-02-20T07:50:50Z

Ali صفحهٔ ابن شبه را به عمر بن شبه نمیری بصری که تغییرمسیر بود منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۰ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۰
(بدون تفاوت)

Wasity: جایگزینی متن - ' هـ ' به 'ه‍ '

2023-01-05T12:49:19Z

جایگزینی متن - ' هـ ' به 'ه‍ '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۱۹
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}
	== آشنایی اجمالی ==		== آشنایی اجمالی ==
	[[ابوزید عمر بن شبه بن عبیدة بن ریطه نمیری بصری]]، مشهور به ابن شبّه از [[موالی]] [[بنی نمیر]] و [[اهل بصره]] بود<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> و به سال ~~۱۷۳ هـ~~ زاده شد.<ref>المنتظم، ج۱۲، ص۱۸۴.</ref> «شبّه» [[لقب]] [[پدر]] او بود که گویند: از ترانه رجزگونه‌ای که مادرش در [[کودکی]] برای وی می‌‌خوانده، اخذ شده است.<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> ابن شبّه مدتی از [[دوران کودکی]] خود را در [[آبادان]] گذارند و پس از آن برای استماع و جمع [[حدیث]] راهی [[بغداد]] شد و در آنجا اقامت گزید و در آنجا از کسانی چون [[ابوعاصم شیبانی]]، [[معاویة بن هشام]]، [[علی بن عاصم]] و [[یحیی بن سعید قطان]] [[نقل حدیث]] کرد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> وی [[ادب]] و [[اخبار]] [[عرب]] را از استادان بزرگی چون [[ابوداوود طیالسی]] و [[اصمعی]] فرا گرفت.<ref>خلاصة تهذیب تهذیب الکمال، ج۷، ص۴۶۰.</ref> [[علم قرائت]] را نیز از [[جبلة بن مالک]] و [[ابوزید انصاری]] آموخت<ref>وفیات الاعیان، ج۳، ص۴۴۰.</ref> و به زودی یکی از بزرگ‌ترین [[محدثان]] و آگاهان به اخبار و ادب عرب گردید. وی فردی مورد [[اعتماد]] بود<ref>تهذیب اسماء اللغات، ج۲، ص۱۷.</ref> و علاوه بر [[مهارت]] در اخبار و ادب عرب، دستی در [[علم فقه]] نیز داشته<ref>معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref> و در [[سرودن شعر]] نیز زبردست بود<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> و ابیاتی از اشعار وی به طور پراکنده در آثار [[مرزبانی]]، الندیم و یاقوت مضبوط است.<ref> معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰؛ الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> کسانی چون [[ابوشعیب حرّانی]] و [[ابوالقاسم بغوی]] از وی حدیث نقل کرده اند<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> و افرادی چون [[عبدالله بن سلیمان رقّی]] و [[احمد بن فرج]] علم قرائت را از او آموخته‌اند.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref> ابن شبّه که گویا در باب [[خلق]] [[قرآن]] با [[عقیده معتزله]] مخالف بود، [[عاقبت]] در این [[کشمکش]] گرفتار آمد و یک بار در [[سامرا]] به علت آنکه قرآن را قدیم دانسته بود، به [[سختی]] مورد [[تهاجم]] قرار گرفت و به دنبال آن عده ای او را [[تفکیر]] کردند و بسیاری از مؤلفاتش را نابود ساختند و از این رو، مدتی [[منزوی]] و [[خانه]] نشین شد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> او که در اواخر [[عمر]] در [[سامرا]] می‌‌زیست،<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> بنا به [[روایت]] یاقوت و الندیم تقریباً نود ساله بود که در همان جا درگذشت.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵؛ معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref>[[تاریخ]] [[وفات]] او در [[جمادی]] [[الآخر]] سال ۲۶۲<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸.</ref> یا ۲۶۳ بوده است.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref>		[[ابوزید عمر بن شبه بن عبیدة بن ریطه نمیری بصری]]، مشهور به ابن شبّه از [[موالی]] [[بنی نمیر]] و [[اهل بصره]] بود<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> و به سال ۱۷۳ه‍ زاده شد.<ref>المنتظم، ج۱۲، ص۱۸۴.</ref> «شبّه» [[لقب]] [[پدر]] او بود که گویند: از ترانه رجزگونه‌ای که مادرش در [[کودکی]] برای وی می‌‌خوانده، اخذ شده است.<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> ابن شبّه مدتی از [[دوران کودکی]] خود را در [[آبادان]] گذارند و پس از آن برای استماع و جمع [[حدیث]] راهی [[بغداد]] شد و در آنجا اقامت گزید و در آنجا از کسانی چون [[ابوعاصم شیبانی]]، [[معاویة بن هشام]]، [[علی بن عاصم]] و [[یحیی بن سعید قطان]] [[نقل حدیث]] کرد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> وی [[ادب]] و [[اخبار]] [[عرب]] را از استادان بزرگی چون [[ابوداوود طیالسی]] و [[اصمعی]] فرا گرفت.<ref>خلاصة تهذیب تهذیب الکمال، ج۷، ص۴۶۰.</ref> [[علم قرائت]] را نیز از [[جبلة بن مالک]] و [[ابوزید انصاری]] آموخت<ref>وفیات الاعیان، ج۳، ص۴۴۰.</ref> و به زودی یکی از بزرگ‌ترین [[محدثان]] و آگاهان به اخبار و ادب عرب گردید. وی فردی مورد [[اعتماد]] بود<ref>تهذیب اسماء اللغات، ج۲، ص۱۷.</ref> و علاوه بر [[مهارت]] در اخبار و ادب عرب، دستی در [[علم فقه]] نیز داشته<ref>معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref> و در [[سرودن شعر]] نیز زبردست بود<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> و ابیاتی از اشعار وی به طور پراکنده در آثار [[مرزبانی]]، الندیم و یاقوت مضبوط است.<ref> معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰؛ الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> کسانی چون [[ابوشعیب حرّانی]] و [[ابوالقاسم بغوی]] از وی حدیث نقل کرده اند<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> و افرادی چون [[عبدالله بن سلیمان رقّی]] و [[احمد بن فرج]] علم قرائت را از او آموخته‌اند.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref> ابن شبّه که گویا در باب [[خلق]] [[قرآن]] با [[عقیده معتزله]] مخالف بود، [[عاقبت]] در این [[کشمکش]] گرفتار آمد و یک بار در [[سامرا]] به علت آنکه قرآن را قدیم دانسته بود، به [[سختی]] مورد [[تهاجم]] قرار گرفت و به دنبال آن عده ای او را [[تفکیر]] کردند و بسیاری از مؤلفاتش را نابود ساختند و از این رو، مدتی [[منزوی]] و [[خانه]] نشین شد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> او که در اواخر [[عمر]] در [[سامرا]] می‌‌زیست،<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> بنا به [[روایت]] یاقوت و الندیم تقریباً نود ساله بود که در همان جا درگذشت.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵؛ معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref>[[تاریخ]] [[وفات]] او در [[جمادی]] [[الآخر]] سال ۲۶۲<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸.</ref> یا ۲۶۳ بوده است.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref>

	آثار و تألیفات وی عبارت‌اند از: المدینه؛ مکه؛ الکوفه؛ البصره؛ امراء المدینه؛ امراء مکه؛ امراء الکوفه؛ امراء البصره؛ الکتّاب؛ الشعر و الشعراء؛ الاغانی؛ اخبار المنصور؛ اشعار الشرة؛ النسب؛ اخبار ابن نمیر؛ کتاب محمد و ابراهیم ابنی عبدالله بن حسن؛ کتاب ما استعجم الناس فیه من القرآن؛ التاریخ؛ السلطان؛ مقتل عثمان؛ الاستعانة بالشعر و ما جاء فی اللغات و الاستعظام للنحو و من کان یلحن من النحویین.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵</ref> از این میان تنها تألیف بر جای مانده از [[ابن شبّه]]، کتابی است که با نام [[تاریخ المدینة المنورة (کتاب)\|تاریخ المدینة المنورة]] منتشر شده است، اما به [[درستی]] روشن نیست که آیا این کتاب همان است که الندیم با عنوان کتاب المدینه از آن یاد کرده یا نام دیگری داشته است، چون محقق کتاب موجود احتمال می‌‌دهد که این کتاب همان کتاب «امراء المدینه» باشد.<ref>ر. ک: تاریخ المدینة المنوره، مقدمه، صفحه «ی».</ref> تاریخ [[مدینه منوره]] با همین نام توسط آقای [[حسین صابری]] ترجمه و در [[ایران]] به چاپ رسیده است.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص۵۷۳.</ref>		آثار و تألیفات وی عبارت‌اند از: المدینه؛ مکه؛ الکوفه؛ البصره؛ امراء المدینه؛ امراء مکه؛ امراء الکوفه؛ امراء البصره؛ الکتّاب؛ الشعر و الشعراء؛ الاغانی؛ اخبار المنصور؛ اشعار الشرة؛ النسب؛ اخبار ابن نمیر؛ کتاب محمد و ابراهیم ابنی عبدالله بن حسن؛ کتاب ما استعجم الناس فیه من القرآن؛ التاریخ؛ السلطان؛ مقتل عثمان؛ الاستعانة بالشعر و ما جاء فی اللغات و الاستعظام للنحو و من کان یلحن من النحویین.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵</ref> از این میان تنها تألیف بر جای مانده از [[ابن شبّه]]، کتابی است که با نام [[تاریخ المدینة المنورة (کتاب)\|تاریخ المدینة المنورة]] منتشر شده است، اما به [[درستی]] روشن نیست که آیا این کتاب همان است که الندیم با عنوان کتاب المدینه از آن یاد کرده یا نام دیگری داشته است، چون محقق کتاب موجود احتمال می‌‌دهد که این کتاب همان کتاب «امراء المدینه» باشد.<ref>ر. ک: تاریخ المدینة المنوره، مقدمه، صفحه «ی».</ref> تاریخ [[مدینه منوره]] با همین نام توسط آقای [[حسین صابری]] ترجمه و در [[ایران]] به چاپ رسیده است.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص۵۷۳.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'سال' به 'سال'

2023-01-05T09:16:59Z

جایگزینی متن - 'سال' به 'سال'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۶
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}
	== آشنایی اجمالی ==		== آشنایی اجمالی ==
	[[ابوزید عمر بن شبه بن عبیدة بن ریطه نمیری بصری]]، مشهور به ابن شبّه از [[موالی]] [[بنی نمیر]] و [[اهل بصره]] بود<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> و به سال ۱۷۳ هـ زاده شد.<ref>المنتظم، ج۱۲، ص۱۸۴.</ref> «شبّه» [[لقب]] [[پدر]] او بود که گویند: از ترانه رجزگونه‌ای که مادرش در [[کودکی]] برای وی می‌‌خوانده، اخذ شده است.<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> ابن شبّه مدتی از [[دوران کودکی]] خود را در [[آبادان]] گذارند و پس از آن برای استماع و جمع [[حدیث]] راهی [[بغداد]] شد و در آنجا اقامت گزید و در آنجا از کسانی چون [[ابوعاصم شیبانی]]، [[معاویة بن هشام]]، [[علی بن عاصم]] و [[یحیی بن سعید قطان]] [[نقل حدیث]] کرد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> وی [[ادب]] و [[اخبار]] [[عرب]] را از استادان بزرگی چون [[ابوداوود طیالسی]] و [[اصمعی]] فرا گرفت.<ref>خلاصة تهذیب تهذیب الکمال، ج۷، ص۴۶۰.</ref> [[علم قرائت]] را نیز از [[جبلة بن مالک]] و [[ابوزید انصاری]] آموخت<ref>وفیات الاعیان، ج۳، ص۴۴۰.</ref> و به زودی یکی از بزرگ‌ترین [[محدثان]] و آگاهان به اخبار و ادب عرب گردید. وی فردی مورد [[اعتماد]] بود<ref>تهذیب اسماء اللغات، ج۲، ص۱۷.</ref> و علاوه بر [[مهارت]] در اخبار و ادب عرب، دستی در [[علم فقه]] نیز داشته<ref>معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref> و در [[سرودن شعر]] نیز زبردست بود<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> و ابیاتی از اشعار وی به طور پراکنده در آثار [[مرزبانی]]، الندیم و یاقوت مضبوط است.<ref> معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰؛ الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> کسانی چون [[ابوشعیب حرّانی]] و [[ابوالقاسم بغوی]] از وی حدیث نقل کرده اند<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> و افرادی چون [[عبدالله بن سلیمان رقّی]] و [[احمد بن فرج]] علم قرائت را از او آموخته‌اند.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref> ابن شبّه که گویا در باب [[خلق]] [[قرآن]] با [[عقیده معتزله]] مخالف بود، [[عاقبت]] در این [[کشمکش]] گرفتار آمد و یک بار در [[سامرا]] به علت آنکه قرآن را قدیم دانسته بود، به [[سختی]] مورد [[تهاجم]] قرار گرفت و به دنبال آن عده ای او را [[تفکیر]] کردند و بسیاری از مؤلفاتش را نابود ساختند و از این رو، مدتی [[منزوی]] و [[خانه]] نشین شد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> او که در اواخر [[عمر]] در [[سامرا]] می‌‌زیست،<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> بنا به [[روایت]] یاقوت و الندیم تقریباً نود ساله بود که در همان جا درگذشت.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵؛ معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref>[[تاریخ]] [[وفات]] او در [[جمادی]] [[الآخر]] [[سال]] ۲۶۲<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸.</ref> یا ۲۶۳ بوده است.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref>		[[ابوزید عمر بن شبه بن عبیدة بن ریطه نمیری بصری]]، مشهور به ابن شبّه از [[موالی]] [[بنی نمیر]] و [[اهل بصره]] بود<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> و به سال ۱۷۳ هـ زاده شد.<ref>المنتظم، ج۱۲، ص۱۸۴.</ref> «شبّه» [[لقب]] [[پدر]] او بود که گویند: از ترانه رجزگونه‌ای که مادرش در [[کودکی]] برای وی می‌‌خوانده، اخذ شده است.<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> ابن شبّه مدتی از [[دوران کودکی]] خود را در [[آبادان]] گذارند و پس از آن برای استماع و جمع [[حدیث]] راهی [[بغداد]] شد و در آنجا اقامت گزید و در آنجا از کسانی چون [[ابوعاصم شیبانی]]، [[معاویة بن هشام]]، [[علی بن عاصم]] و [[یحیی بن سعید قطان]] [[نقل حدیث]] کرد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> وی [[ادب]] و [[اخبار]] [[عرب]] را از استادان بزرگی چون [[ابوداوود طیالسی]] و [[اصمعی]] فرا گرفت.<ref>خلاصة تهذیب تهذیب الکمال، ج۷، ص۴۶۰.</ref> [[علم قرائت]] را نیز از [[جبلة بن مالک]] و [[ابوزید انصاری]] آموخت<ref>وفیات الاعیان، ج۳، ص۴۴۰.</ref> و به زودی یکی از بزرگ‌ترین [[محدثان]] و آگاهان به اخبار و ادب عرب گردید. وی فردی مورد [[اعتماد]] بود<ref>تهذیب اسماء اللغات، ج۲، ص۱۷.</ref> و علاوه بر [[مهارت]] در اخبار و ادب عرب، دستی در [[علم فقه]] نیز داشته<ref>معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref> و در [[سرودن شعر]] نیز زبردست بود<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> و ابیاتی از اشعار وی به طور پراکنده در آثار [[مرزبانی]]، الندیم و یاقوت مضبوط است.<ref> معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰؛ الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> کسانی چون [[ابوشعیب حرّانی]] و [[ابوالقاسم بغوی]] از وی حدیث نقل کرده اند<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> و افرادی چون [[عبدالله بن سلیمان رقّی]] و [[احمد بن فرج]] علم قرائت را از او آموخته‌اند.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref> ابن شبّه که گویا در باب [[خلق]] [[قرآن]] با [[عقیده معتزله]] مخالف بود، [[عاقبت]] در این [[کشمکش]] گرفتار آمد و یک بار در [[سامرا]] به علت آنکه قرآن را قدیم دانسته بود، به [[سختی]] مورد [[تهاجم]] قرار گرفت و به دنبال آن عده ای او را [[تفکیر]] کردند و بسیاری از مؤلفاتش را نابود ساختند و از این رو، مدتی [[منزوی]] و [[خانه]] نشین شد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> او که در اواخر [[عمر]] در [[سامرا]] می‌‌زیست،<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> بنا به [[روایت]] یاقوت و الندیم تقریباً نود ساله بود که در همان جا درگذشت.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵؛ معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref>[[تاریخ]] [[وفات]] او در [[جمادی]] [[الآخر]] سال ۲۶۲<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸.</ref> یا ۲۶۳ بوده است.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref>

	آثار و تألیفات وی عبارت‌اند از: المدینه؛ مکه؛ الکوفه؛ البصره؛ امراء المدینه؛ امراء مکه؛ امراء الکوفه؛ امراء البصره؛ الکتّاب؛ الشعر و الشعراء؛ الاغانی؛ اخبار المنصور؛ اشعار الشرة؛ النسب؛ اخبار ابن نمیر؛ کتاب محمد و ابراهیم ابنی عبدالله بن حسن؛ کتاب ما استعجم الناس فیه من القرآن؛ التاریخ؛ السلطان؛ مقتل عثمان؛ الاستعانة بالشعر و ما جاء فی اللغات و الاستعظام للنحو و من کان یلحن من النحویین.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵</ref> از این میان تنها تألیف بر جای مانده از [[ابن شبّه]]، کتابی است که با نام [[تاریخ المدینة المنورة (کتاب)\|تاریخ المدینة المنورة]] منتشر شده است، اما به [[درستی]] روشن نیست که آیا این کتاب همان است که الندیم با عنوان کتاب المدینه از آن یاد کرده یا نام دیگری داشته است، چون محقق کتاب موجود احتمال می‌‌دهد که این کتاب همان کتاب «امراء المدینه» باشد.<ref>ر. ک: تاریخ المدینة المنوره، مقدمه، صفحه «ی».</ref> تاریخ [[مدینه منوره]] با همین نام توسط آقای [[حسین صابری]] ترجمه و در [[ایران]] به چاپ رسیده است.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص۵۷۳.</ref>		آثار و تألیفات وی عبارت‌اند از: المدینه؛ مکه؛ الکوفه؛ البصره؛ امراء المدینه؛ امراء مکه؛ امراء الکوفه؛ امراء البصره؛ الکتّاب؛ الشعر و الشعراء؛ الاغانی؛ اخبار المنصور؛ اشعار الشرة؛ النسب؛ اخبار ابن نمیر؛ کتاب محمد و ابراهیم ابنی عبدالله بن حسن؛ کتاب ما استعجم الناس فیه من القرآن؛ التاریخ؛ السلطان؛ مقتل عثمان؛ الاستعانة بالشعر و ما جاء فی اللغات و الاستعظام للنحو و من کان یلحن من النحویین.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵</ref> از این میان تنها تألیف بر جای مانده از [[ابن شبّه]]، کتابی است که با نام [[تاریخ المدینة المنورة (کتاب)\|تاریخ المدینة المنورة]] منتشر شده است، اما به [[درستی]] روشن نیست که آیا این کتاب همان است که الندیم با عنوان کتاب المدینه از آن یاد کرده یا نام دیگری داشته است، چون محقق کتاب موجود احتمال می‌‌دهد که این کتاب همان کتاب «امراء المدینه» باشد.<ref>ر. ک: تاریخ المدینة المنوره، مقدمه، صفحه «ی».</ref> تاریخ [[مدینه منوره]] با همین نام توسط آقای [[حسین صابری]] ترجمه و در [[ایران]] به چاپ رسیده است.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص۵۷۳.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'داود' به 'داوود'

2022-11-07T04:10:39Z

جایگزینی متن - 'داود' به 'داوود'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۴۰
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}
	== آشنایی اجمالی ==		== آشنایی اجمالی ==
	[[ابوزید عمر بن شبه بن عبیدة بن ریطه نمیری بصری]]، مشهور به ابن شبّه از [[موالی]] [[بنی نمیر]] و [[اهل بصره]] بود<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> و به سال ۱۷۳ هـ زاده شد.<ref>المنتظم، ج۱۲، ص۱۸۴.</ref> «شبّه» [[لقب]] [[پدر]] او بود که گویند: از ترانه رجزگونه‌ای که مادرش در [[کودکی]] برای وی می‌‌خوانده، اخذ شده است.<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> ابن شبّه مدتی از [[دوران کودکی]] خود را در [[آبادان]] گذارند و پس از آن برای استماع و جمع [[حدیث]] راهی [[بغداد]] شد و در آنجا اقامت گزید و در آنجا از کسانی چون [[ابوعاصم شیبانی]]، [[معاویة بن هشام]]، [[علی بن عاصم]] و [[یحیی بن سعید قطان]] [[نقل حدیث]] کرد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> وی [[ادب]] و [[اخبار]] [[عرب]] را از استادان بزرگی چون [[~~ابوداود~~ طیالسی]] و [[اصمعی]] فرا گرفت.<ref>خلاصة تهذیب تهذیب الکمال، ج۷، ص۴۶۰.</ref> [[علم قرائت]] را نیز از [[جبلة بن مالک]] و [[ابوزید انصاری]] آموخت<ref>وفیات الاعیان، ج۳، ص۴۴۰.</ref> و به زودی یکی از بزرگ‌ترین [[محدثان]] و آگاهان به اخبار و ادب عرب گردید. وی فردی مورد [[اعتماد]] بود<ref>تهذیب اسماء اللغات، ج۲، ص۱۷.</ref> و علاوه بر [[مهارت]] در اخبار و ادب عرب، دستی در [[علم فقه]] نیز داشته<ref>معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref> و در [[سرودن شعر]] نیز زبردست بود<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> و ابیاتی از اشعار وی به طور پراکنده در آثار [[مرزبانی]]، الندیم و یاقوت مضبوط است.<ref> معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰؛ الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> کسانی چون [[ابوشعیب حرّانی]] و [[ابوالقاسم بغوی]] از وی حدیث نقل کرده اند<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> و افرادی چون [[عبدالله بن سلیمان رقّی]] و [[احمد بن فرج]] علم قرائت را از او آموخته‌اند.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref> ابن شبّه که گویا در باب [[خلق]] [[قرآن]] با [[عقیده معتزله]] مخالف بود، [[عاقبت]] در این [[کشمکش]] گرفتار آمد و یک بار در [[سامرا]] به علت آنکه قرآن را قدیم دانسته بود، به [[سختی]] مورد [[تهاجم]] قرار گرفت و به دنبال آن عده ای او را [[تفکیر]] کردند و بسیاری از مؤلفاتش را نابود ساختند و از این رو، مدتی [[منزوی]] و [[خانه]] نشین شد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> او که در اواخر [[عمر]] در [[سامرا]] می‌‌زیست،<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> بنا به [[روایت]] یاقوت و الندیم تقریباً نود ساله بود که در همان جا درگذشت.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵؛ معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref>[[تاریخ]] [[وفات]] او در [[جمادی]] [[الآخر]] [[سال]] ۲۶۲<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸.</ref> یا ۲۶۳ بوده است.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref>		[[ابوزید عمر بن شبه بن عبیدة بن ریطه نمیری بصری]]، مشهور به ابن شبّه از [[موالی]] [[بنی نمیر]] و [[اهل بصره]] بود<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> و به سال ۱۷۳ هـ زاده شد.<ref>المنتظم، ج۱۲، ص۱۸۴.</ref> «شبّه» [[لقب]] [[پدر]] او بود که گویند: از ترانه رجزگونه‌ای که مادرش در [[کودکی]] برای وی می‌‌خوانده، اخذ شده است.<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> ابن شبّه مدتی از [[دوران کودکی]] خود را در [[آبادان]] گذارند و پس از آن برای استماع و جمع [[حدیث]] راهی [[بغداد]] شد و در آنجا اقامت گزید و در آنجا از کسانی چون [[ابوعاصم شیبانی]]، [[معاویة بن هشام]]، [[علی بن عاصم]] و [[یحیی بن سعید قطان]] [[نقل حدیث]] کرد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> وی [[ادب]] و [[اخبار]] [[عرب]] را از استادان بزرگی چون [[ابوداوود طیالسی]] و [[اصمعی]] فرا گرفت.<ref>خلاصة تهذیب تهذیب الکمال، ج۷، ص۴۶۰.</ref> [[علم قرائت]] را نیز از [[جبلة بن مالک]] و [[ابوزید انصاری]] آموخت<ref>وفیات الاعیان، ج۳، ص۴۴۰.</ref> و به زودی یکی از بزرگ‌ترین [[محدثان]] و آگاهان به اخبار و ادب عرب گردید. وی فردی مورد [[اعتماد]] بود<ref>تهذیب اسماء اللغات، ج۲، ص۱۷.</ref> و علاوه بر [[مهارت]] در اخبار و ادب عرب، دستی در [[علم فقه]] نیز داشته<ref>معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref> و در [[سرودن شعر]] نیز زبردست بود<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> و ابیاتی از اشعار وی به طور پراکنده در آثار [[مرزبانی]]، الندیم و یاقوت مضبوط است.<ref> معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰؛ الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> کسانی چون [[ابوشعیب حرّانی]] و [[ابوالقاسم بغوی]] از وی حدیث نقل کرده اند<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> و افرادی چون [[عبدالله بن سلیمان رقّی]] و [[احمد بن فرج]] علم قرائت را از او آموخته‌اند.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref> ابن شبّه که گویا در باب [[خلق]] [[قرآن]] با [[عقیده معتزله]] مخالف بود، [[عاقبت]] در این [[کشمکش]] گرفتار آمد و یک بار در [[سامرا]] به علت آنکه قرآن را قدیم دانسته بود، به [[سختی]] مورد [[تهاجم]] قرار گرفت و به دنبال آن عده ای او را [[تفکیر]] کردند و بسیاری از مؤلفاتش را نابود ساختند و از این رو، مدتی [[منزوی]] و [[خانه]] نشین شد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> او که در اواخر [[عمر]] در [[سامرا]] می‌‌زیست،<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> بنا به [[روایت]] یاقوت و الندیم تقریباً نود ساله بود که در همان جا درگذشت.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵؛ معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref>[[تاریخ]] [[وفات]] او در [[جمادی]] [[الآخر]] [[سال]] ۲۶۲<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸.</ref> یا ۲۶۳ بوده است.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref>

	آثار و تألیفات وی عبارت‌اند از: المدینه؛ مکه؛ الکوفه؛ البصره؛ امراء المدینه؛ امراء مکه؛ امراء الکوفه؛ امراء البصره؛ الکتّاب؛ الشعر و الشعراء؛ الاغانی؛ اخبار المنصور؛ اشعار الشرة؛ النسب؛ اخبار ابن نمیر؛ کتاب محمد و ابراهیم ابنی عبدالله بن حسن؛ کتاب ما استعجم الناس فیه من القرآن؛ التاریخ؛ السلطان؛ مقتل عثمان؛ الاستعانة بالشعر و ما جاء فی اللغات و الاستعظام للنحو و من کان یلحن من النحویین.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵</ref> از این میان تنها تألیف بر جای مانده از [[ابن شبّه]]، کتابی است که با نام [[تاریخ المدینة المنورة (کتاب)\|تاریخ المدینة المنورة]] منتشر شده است، اما به [[درستی]] روشن نیست که آیا این کتاب همان است که الندیم با عنوان کتاب المدینه از آن یاد کرده یا نام دیگری داشته است، چون محقق کتاب موجود احتمال می‌‌دهد که این کتاب همان کتاب «امراء المدینه» باشد.<ref>ر. ک: تاریخ المدینة المنوره، مقدمه، صفحه «ی».</ref> تاریخ [[مدینه منوره]] با همین نام توسط آقای [[حسین صابری]] ترجمه و در [[ایران]] به چاپ رسیده است.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص۵۷۳.</ref>		آثار و تألیفات وی عبارت‌اند از: المدینه؛ مکه؛ الکوفه؛ البصره؛ امراء المدینه؛ امراء مکه؛ امراء الکوفه؛ امراء البصره؛ الکتّاب؛ الشعر و الشعراء؛ الاغانی؛ اخبار المنصور؛ اشعار الشرة؛ النسب؛ اخبار ابن نمیر؛ کتاب محمد و ابراهیم ابنی عبدالله بن حسن؛ کتاب ما استعجم الناس فیه من القرآن؛ التاریخ؛ السلطان؛ مقتل عثمان؛ الاستعانة بالشعر و ما جاء فی اللغات و الاستعظام للنحو و من کان یلحن من النحویین.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵</ref> از این میان تنها تألیف بر جای مانده از [[ابن شبّه]]، کتابی است که با نام [[تاریخ المدینة المنورة (کتاب)\|تاریخ المدینة المنورة]] منتشر شده است، اما به [[درستی]] روشن نیست که آیا این کتاب همان است که الندیم با عنوان کتاب المدینه از آن یاد کرده یا نام دیگری داشته است، چون محقق کتاب موجود احتمال می‌‌دهد که این کتاب همان کتاب «امراء المدینه» باشد.<ref>ر. ک: تاریخ المدینة المنوره، مقدمه، صفحه «ی».</ref> تاریخ [[مدینه منوره]] با همین نام توسط آقای [[حسین صابری]] ترجمه و در [[ایران]] به چاپ رسیده است.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص۵۷۳.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T04:09:20Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط =
خط ۱۹:		خط ۱۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = ابن شبه | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == ابوزید عمر بن شبه بن عبیدة بن ریطه نمیری بصری، مشهور به ابن شبّه از موالی بنی نمیر و اهل بصره بودالفهرست (الندیم)، ص۱۲۵. و ب...» ایجاد کرد

2022-06-13T07:16:38Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = ابن شبه | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == ابوزید عمر بن شبه بن عبیدة بن ریطه نمیری بصری، مشهور به ابن شبّه از موالی بنی نمیر و اهل بصره بود<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> و ب...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{امامت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل = ابن شبه
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}
== آشنایی اجمالی ==
[[ابوزید عمر بن شبه بن عبیدة بن ریطه نمیری بصری]]، مشهور به ابن شبّه از [[موالی]] [[بنی نمیر]] و [[اهل بصره]] بود<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> و به سال ۱۷۳ هـ زاده شد.<ref>المنتظم، ج۱۲، ص۱۸۴.</ref> «شبّه» [[لقب]] [[پدر]] او بود که گویند: از ترانه رجزگونه‌ای که مادرش در [[کودکی]] برای وی می‌‌خوانده، اخذ شده است.<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> ابن شبّه مدتی از [[دوران کودکی]] خود را در [[آبادان]] گذارند و پس از آن برای استماع و جمع [[حدیث]] راهی [[بغداد]] شد و در آنجا اقامت گزید و در آنجا از کسانی چون [[ابوعاصم شیبانی]]، [[معاویة بن هشام]]، [[علی بن عاصم]] و [[یحیی بن سعید قطان]] [[نقل حدیث]] کرد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> وی [[ادب]] و [[اخبار]] [[عرب]] را از استادان بزرگی چون [[ابوداود طیالسی]] و [[اصمعی]] فرا گرفت.<ref>خلاصة تهذیب تهذیب الکمال، ج۷، ص۴۶۰.</ref> [[علم قرائت]] را نیز از [[جبلة بن مالک]] و [[ابوزید انصاری]] آموخت<ref>وفیات الاعیان، ج۳، ص۴۴۰.</ref> و به زودی یکی از بزرگ‌ترین [[محدثان]] و آگاهان به اخبار و ادب عرب گردید. وی فردی مورد [[اعتماد]] بود<ref>تهذیب اسماء اللغات، ج۲، ص۱۷.</ref> و علاوه بر [[مهارت]] در اخبار و ادب عرب، دستی در [[علم فقه]] نیز داشته<ref>معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref> و در [[سرودن شعر]] نیز زبردست بود<ref>نور القبس، ص۲۳۱.</ref> و ابیاتی از اشعار وی به طور پراکنده در آثار [[مرزبانی]]، الندیم و یاقوت مضبوط است.<ref> معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰؛ الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵.</ref> کسانی چون [[ابوشعیب حرّانی]] و [[ابوالقاسم بغوی]] از وی حدیث نقل کرده اند<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> و افرادی چون [[عبدالله بن سلیمان رقّی]] و [[احمد بن فرج]] علم قرائت را از او آموخته‌اند.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref> ابن شبّه که گویا در باب [[خلق]] [[قرآن]] با [[عقیده معتزله]] مخالف بود، [[عاقبت]] در این [[کشمکش]] گرفتار آمد و یک بار در [[سامرا]] به علت آنکه قرآن را قدیم دانسته بود، به [[سختی]] مورد [[تهاجم]] قرار گرفت و به دنبال آن عده ای او را [[تفکیر]] کردند و بسیاری از مؤلفاتش را نابود ساختند و از این رو، مدتی [[منزوی]] و [[خانه]] نشین شد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> او که در اواخر [[عمر]] در [[سامرا]] می‌‌زیست،<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸ و ۲۰۹.</ref> بنا به [[روایت]] یاقوت و الندیم تقریباً نود ساله بود که در همان جا درگذشت.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵؛ معجم الادباء، ج۱۶، ص۶۰.</ref>[[تاریخ]] [[وفات]] او در [[جمادی]] [[الآخر]] [[سال]] ۲۶۲<ref>تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۲۰۸.</ref> یا ۲۶۳ بوده است.<ref>وفیات الاعیان، ج۳ ص۴۴۰.</ref>

آثار و تألیفات وی عبارت‌اند از: المدینه؛ مکه؛ الکوفه؛ البصره؛ امراء المدینه؛ امراء مکه؛ امراء الکوفه؛ امراء البصره؛ الکتّاب؛ الشعر و الشعراء؛ الاغانی؛ اخبار المنصور؛ اشعار الشرة؛ النسب؛ اخبار ابن نمیر؛ کتاب محمد و ابراهیم ابنی عبدالله بن حسن؛ کتاب ما استعجم الناس فیه من القرآن؛ التاریخ؛ السلطان؛ مقتل عثمان؛ الاستعانة بالشعر و ما جاء فی اللغات و الاستعظام للنحو و من کان یلحن من النحویین.<ref>الفهرست (الندیم)، ص۱۲۵</ref> از این میان تنها تألیف بر جای مانده از [[ابن شبّه]]، کتابی است که با نام [[تاریخ المدینة المنورة (کتاب)|تاریخ المدینة المنورة]] منتشر شده است، اما به [[درستی]] روشن نیست که آیا این کتاب همان است که الندیم با عنوان کتاب المدینه از آن یاد کرده یا نام دیگری داشته است، چون محقق کتاب موجود احتمال می‌‌دهد که این کتاب همان کتاب «امراء المدینه» باشد.<ref>ر. ک: تاریخ المدینة المنوره، مقدمه، صفحه «ی».</ref> تاریخ [[مدینه منوره]] با همین نام توسط آقای [[حسین صابری]] ترجمه و در [[ایران]] به چاپ رسیده است.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص۵۷۳.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده: IM009687.jpg|22px]] جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱ (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:مدخل]]
[[رده:اعلام]]