عهد در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۲۱

2026-02-22T05:21:14Z

Bahmani در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۸

2025-05-27T07:58:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۸
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	#{{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ عَاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ثُمَّ لَمْ يَنْقُصُوكُمْ شَيْئًا وَلَمْ يُظَاهِرُوا عَلَيْكُمْ أَحَدًا فَأَتِمُّوا إِلَيْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلَى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ}}<ref>«مگر کسانی از مشرکان که با آنان پیمان بسته‌اید سپس چیزی از (پیمان) شما نکاسته‌اند و در برابر شما از کسی پشتیبانی نکرده‌اند؛ پیمان اینان را تا پایان زمانشان پاس بدارید؛ بی‌گمان خداوند پرهیزکاران را دوست می‌دارد» سوره توبه، آیه ۴.</ref>؛		#{{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ عَاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ثُمَّ لَمْ يَنْقُصُوكُمْ شَيْئًا وَلَمْ يُظَاهِرُوا عَلَيْكُمْ أَحَدًا فَأَتِمُّوا إِلَيْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلَى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ}}<ref>«مگر کسانی از مشرکان که با آنان پیمان بسته‌اید سپس چیزی از (پیمان) شما نکاسته‌اند و در برابر شما از کسی پشتیبانی نکرده‌اند؛ پیمان اینان را تا پایان زمانشان پاس بدارید؛ بی‌گمان خداوند پرهیزکاران را دوست می‌دارد» سوره توبه، آیه ۴.</ref>؛
	#{{متن قرآن\|كَيْفَ يَكُونُ لِلْمُشْرِكِينَ عَهْدٌ عِنْدَ اللَّهِ وَعِنْدَ رَسُولِهِ إِلَّا الَّذِينَ عَاهَدْتُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ فَمَا اسْتَقَامُوا لَكُمْ فَاسْتَقِيمُوا لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ}}<ref>«چگونه مشرکان را نزد خداوند و پیامبرش پیمانی تواند بود؟ جز کسانی که با آنها در کنار مسجد الحرام پیمان بسته‌اید پس تا (در پیمان خود) با شما پایدارند شما نیز (بر پیمان) با آنان پایدار بمانید که خداوند پرهیزگاران را دوست می‌دارد» سوره توبه، آیه ۷.</ref>؛		#{{متن قرآن\|كَيْفَ يَكُونُ لِلْمُشْرِكِينَ عَهْدٌ عِنْدَ اللَّهِ وَعِنْدَ رَسُولِهِ إِلَّا الَّذِينَ عَاهَدْتُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ فَمَا اسْتَقَامُوا لَكُمْ فَاسْتَقِيمُوا لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ}}<ref>«چگونه مشرکان را نزد خداوند و پیامبرش پیمانی تواند بود؟ جز کسانی که با آنها در کنار مسجد الحرام پیمان بسته‌اید پس تا (در پیمان خود) با شما پایدارند شما نیز (بر پیمان) با آنان پایدار بمانید که خداوند پرهیزگاران را دوست می‌دارد» سوره توبه، آیه ۷.</ref>؛
	#{{متن قرآن\|وَأَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ وَلَا تَنْقُضُوا الْأَيْمَانَ بَعْدَ تَوْكِيدِهَا وَقَدْ جَعَلْتُمُ اللَّهَ عَلَيْكُمْ كَفِيلًا إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ}}<ref>«و چون با خداوند پیمان بستید وفا کنید و سوگندهای خود را چون استوار کردید در حالی که خداوند را بر خود گواه گرفته‌اید مشکنید؛ بی‌گمان خداوند از آنچه انجام می‌دهید آگاه است» سوره نحل، آیه ۹۱.</ref>. '''نکته''': {{متن قرآن\|وَأَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ}} برای پیمانی که [[انسان]] به آن [[متعهد]] می‌شود در پیشگاه [[خداوند]] حرمتی است که پاس داشتن آن [[حرمت]] [[واجب]] است و [[خداوند]] [[اراده]] کرده که [[انسان]] باید به تعهدات خود [[وفا]] کند و به آن ملتزم باشد تفاوتی نمی‌کند که این تعهدات عملی یا رابطه‌ای یا [[مالی]] باشد. طرف [[تعهد]] [[انسان]] دیگر و یا [[خداوند]] یا خود [[انسان]] و یا جهات دیگر باشد زیرا این [[التزام]] شخصی به [[التزام]] [[شرعی]] تبدیل می‌شود و [[خداوند]] [[اراده]] کرده [[حرمت]] او در [[قانون]] [[پیمان‌ها]] پاس داشته شود و همانند یک [[قانون]] [[شرعی]] [[انسان‌ها]] خود را ملزم به رعایت آن بدانند و شاید [[ارزش]] این [[التزام]] [[شرعی]] این باشد که روابط [[انسانی]] را در همه [[پیمان‌ها]] و [[قوانین]] و سوگندها به یک قاعده ثابتی تبدیل می‌کند و به آن قداستی میدهد که [[زندگی]] [[انسان‌ها]] را در [[صراط مستقیم]] قرار میدهد و پای‌بند نبودن و لزران بودن تعهدات و [[پیمان‌ها]] همه [[قوانین اجتماعی]] [[سیاسی]] [[اقتصادی]] را متزلزل می‌کند و [[انسان‌ها]] فاقد [[جایگاه]] محکمی برای [[زندگی]] حال وآینده ~~میشوند~~ {{متن قرآن\|وَلَا تَنْقُضُوا الْأَيْمَانَ بَعْدَ تَوْكِيدِهَا}}<ref>من وحی القرآن، ج۱۳، ص۲۸۴.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَأَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ وَلَا تَنْقُضُوا الْأَيْمَانَ بَعْدَ تَوْكِيدِهَا وَقَدْ جَعَلْتُمُ اللَّهَ عَلَيْكُمْ كَفِيلًا إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ}}<ref>«و چون با خداوند پیمان بستید وفا کنید و سوگندهای خود را چون استوار کردید در حالی که خداوند را بر خود گواه گرفته‌اید مشکنید؛ بی‌گمان خداوند از آنچه انجام می‌دهید آگاه است» سوره نحل، آیه ۹۱.</ref>. '''نکته''': {{متن قرآن\|وَأَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ}} برای پیمانی که [[انسان]] به آن [[متعهد]] می‌شود در پیشگاه [[خداوند]] حرمتی است که پاس داشتن آن [[حرمت]] [[واجب]] است و [[خداوند]] [[اراده]] کرده که [[انسان]] باید به تعهدات خود [[وفا]] کند و به آن ملتزم باشد تفاوتی نمی‌کند که این تعهدات عملی یا رابطه‌ای یا [[مالی]] باشد. طرف [[تعهد]] [[انسان]] دیگر و یا [[خداوند]] یا خود [[انسان]] و یا جهات دیگر باشد زیرا این [[التزام]] شخصی به [[التزام]] [[شرعی]] تبدیل می‌شود و [[خداوند]] [[اراده]] کرده [[حرمت]] او در [[قانون]] [[پیمان‌ها]] پاس داشته شود و همانند یک [[قانون]] [[شرعی]] [[انسان‌ها]] خود را ملزم به رعایت آن بدانند و شاید [[ارزش]] این [[التزام]] [[شرعی]] این باشد که روابط [[انسانی]] را در همه [[پیمان‌ها]] و [[قوانین]] و سوگندها به یک قاعده ثابتی تبدیل می‌کند و به آن قداستی میدهد که [[زندگی]] [[انسان‌ها]] را در [[صراط مستقیم]] قرار میدهد و پای‌بند نبودن و لزران بودن تعهدات و [[پیمان‌ها]] همه [[قوانین اجتماعی]] [[سیاسی]] [[اقتصادی]] را متزلزل می‌کند و [[انسان‌ها]] فاقد [[جایگاه]] محکمی برای [[زندگی]] حال وآینده می‌شوند {{متن قرآن\|وَلَا تَنْقُضُوا الْأَيْمَانَ بَعْدَ تَوْكِيدِهَا}}<ref>من وحی القرآن، ج۱۳، ص۲۸۴.</ref>.

	نکات: در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:		نکات: در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:

Bahmani در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۴۱

2025-05-27T04:41:55Z

نمایش تغییرات

Jaafari در ‏۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۵

2025-04-08T09:05:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = عهد		\| موضوع مرتبط = عهد
	\| عنوان مدخل = عهد		\| عنوان مدخل = عهد
	\| مداخل مرتبط = [[عهد در قرآن]] - [[عهد الهی]] - [[عهد در معارف و سیره نبوی]] - [[عهد در فقه سیاسی]] - [[عهد در معارف دعا و زیارات]] - [[عهد در معارف و سیره سجادی]]		\| مداخل مرتبط = [[عهد در قرآن]] - [[عهد الهی]] - [[عهد در معارف و سیره نبوی]] - [[عهد در فقه سیاسی]] - [[عهد در معارف دعا و زیارات]] - [[عهد در معارف و سیره سجادی]] - [[عهد در سبک زندگی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Jaafari در ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۵۵

2024-09-23T06:55:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۵
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = عهد		\| موضوع مرتبط = عهد
	\| عنوان مدخل = عهد		\| عنوان مدخل = عهد
	\| مداخل مرتبط = [[عهد در قرآن]] - [[عهد در سیره ~~پیامبر خاتم~~]] - [[عهد در فقه سیاسی]] - [[عهد در معارف دعا و زیارات]] - [[عهد در معارف و سیره سجادی]]		\| مداخل مرتبط = [[عهد در قرآن]] - [[عهد الهی]] - [[عهد در معارف و سیره نبوی]] - [[عهد در فقه سیاسی]] - [[عهد در معارف دعا و زیارات]] - [[عهد در معارف و سیره سجادی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۲ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۴

2024-03-02T09:34:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = عهد		\| موضوع مرتبط = عهد
	\| عنوان مدخل = [[عهد]]		\| عنوان مدخل = عهد
	\| مداخل مرتبط = [[عهد در قرآن~~]] - [[عهد در حدیث]] - [[عهد الهی~~]] - [[عهد در سیره پیامبر خاتم]] - [[عهد در فقه سیاسی]] - [[عهد در معارف دعا و زیارات]] - [[عهد در معارف و سیره سجادی~~]] - [[عهد در معارف و سیره رضوی~~]]		\| مداخل مرتبط = [[عهد در قرآن]] - [[عهد در سیره پیامبر خاتم]] - [[عهد در فقه سیاسی]] - [[عهد در معارف دعا و زیارات]] - [[عهد در معارف و سیره سجادی]]
	\| پرسش مرتبط = ~~عهد (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

خط ۳۳:		خط ۳۲:
	# [[خداوند]] به تمام [[مشرکان]] – [[بت‌پرستان]] - اعلام می‌کند که: هرگونه پیمانی با [[مسلمانان]] داشته‌اند، لغو خواهد شد، {{متن قرآن\|بَرَاءَةٌ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى الَّذِينَ عَاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ}} با اینکه [[اسلام]] به وفای [[عهد]] بسیار اهمیت می‌دهد، از این [[آیه]] استفاده می‌شود که هرگاه نشانه‌هایی از [[توطئه]] و [[نقض پیمان]] [[مشاهده]] شد، [[مسلمانان]] [[حق]] دارند، [[پیمان]] را یک‌جانبه لغو کنند، ولی باید جوانمردانه لغو [[پیمان]] را اعلام نمایند و [[خدا]] و [[رسول]] نسبت به [[مشرکان]] [[پیمان‌شکن]] تعهّدی ندارند؛		# [[خداوند]] به تمام [[مشرکان]] – [[بت‌پرستان]] - اعلام می‌کند که: هرگونه پیمانی با [[مسلمانان]] داشته‌اند، لغو خواهد شد، {{متن قرآن\|بَرَاءَةٌ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى الَّذِينَ عَاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ}} با اینکه [[اسلام]] به وفای [[عهد]] بسیار اهمیت می‌دهد، از این [[آیه]] استفاده می‌شود که هرگاه نشانه‌هایی از [[توطئه]] و [[نقض پیمان]] [[مشاهده]] شد، [[مسلمانان]] [[حق]] دارند، [[پیمان]] را یک‌جانبه لغو کنند، ولی باید جوانمردانه لغو [[پیمان]] را اعلام نمایند و [[خدا]] و [[رسول]] نسبت به [[مشرکان]] [[پیمان‌شکن]] تعهّدی ندارند؛
	# الغای یک‌جانبه پیمان‌های [[مشرکان]]، مخصوص کسانی بوده که نشانه‌هایی از [[آمادگی]] آنان برای [[پیمان‌شکنی]] ظاهر شده بود؛ اما کسانی که بر [[پیمان]] خود [[استوار]] بودند {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ عَاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ}} و هیچ‌گاه بر خلاف شرایط [[پیمان]] گام برنداشتند و کم و کسری در آن ایجاد نکردند {{متن قرآن\|ثُمَّ لَمْ يَنْقُصُوكُمْ شَيْئًا}} و نه احدی را بر ضد شما تقویت نمودند {{متن قرآن\|وَلَمْ يُظَاهِرُوا عَلَيْكُمْ أَحَدًا}} پیمانشان محترم شمرده می‌شود؛		# الغای یک‌جانبه پیمان‌های [[مشرکان]]، مخصوص کسانی بوده که نشانه‌هایی از [[آمادگی]] آنان برای [[پیمان‌شکنی]] ظاهر شده بود؛ اما کسانی که بر [[پیمان]] خود [[استوار]] بودند {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ عَاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ}} و هیچ‌گاه بر خلاف شرایط [[پیمان]] گام برنداشتند و کم و کسری در آن ایجاد نکردند {{متن قرآن\|ثُمَّ لَمْ يَنْقُصُوكُمْ شَيْئًا}} و نه احدی را بر ضد شما تقویت نمودند {{متن قرآن\|وَلَمْ يُظَاهِرُوا عَلَيْكُمْ أَحَدًا}} پیمانشان محترم شمرده می‌شود؛
	# [[خداوند]] اعلام می‌کند: [[مشرکان]] نباید [[انتظار]] داشته باشند [[خدا]] و فرستاده‌اش [[پیمان]] آنان را لغو نکنند، در حالی که آنان بارها در عمل نشان داده بودند که هرگاه دستشان برسد [[پیمان‌شکنی]] میکنند و ضربه‌ای بر [[مسلمانان]] وارد می‌سازند. {{متن قرآن\|كَيْفَ يَكُونُ لِلْمُشْرِكِينَ عَهْدٌ عِنْدَ اللَّهِ وَعِنْدَ رَسُولِهِ}} و یک گروه را که در [[اعمال]] خلاف و [[پیمان‌شکنی]] با سایر [[مشرکان]] [[شریک]] نبودند استثنا کرده، می‌گوید: مگر کسانی که با آنها نزد [[مسجدالحرام]] [[پیمان]] بستید - [[صلح حدیبیه]] - {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ عَاهَدْتُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ}} این گروه مادام که به پیمانشان در برابر شما [[وفادار]] باشند شما هم [[وفادار]] بمانید {{متن قرآن\|فَمَا اسْتَقَامُوا لَكُمْ فَاسْتَقِيمُوا لَهُمْ}} زیرا [[خداوند]] [[پرهیزکاران]] – آنها را که از هرگونه [[پیمان‌شکنی]] اجتناب می‌ورزند - [[دوست]] دارد {{متن قرآن\| إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ}}<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ~~ج۲،~~ ص ۷۵۶.</ref>.		# [[خداوند]] اعلام می‌کند: [[مشرکان]] نباید [[انتظار]] داشته باشند [[خدا]] و فرستاده‌اش [[پیمان]] آنان را لغو نکنند، در حالی که آنان بارها در عمل نشان داده بودند که هرگاه دستشان برسد [[پیمان‌شکنی]] میکنند و ضربه‌ای بر [[مسلمانان]] وارد می‌سازند. {{متن قرآن\|كَيْفَ يَكُونُ لِلْمُشْرِكِينَ عَهْدٌ عِنْدَ اللَّهِ وَعِنْدَ رَسُولِهِ}} و یک گروه را که در [[اعمال]] خلاف و [[پیمان‌شکنی]] با سایر [[مشرکان]] [[شریک]] نبودند استثنا کرده، می‌گوید: مگر کسانی که با آنها نزد [[مسجدالحرام]] [[پیمان]] بستید - [[صلح حدیبیه]] - {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ عَاهَدْتُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ}} این گروه مادام که به پیمانشان در برابر شما [[وفادار]] باشند شما هم [[وفادار]] بمانید {{متن قرآن\|فَمَا اسْتَقَامُوا لَكُمْ فَاسْتَقِيمُوا لَهُمْ}} زیرا [[خداوند]] [[پرهیزکاران]] – آنها را که از هرگونه [[پیمان‌شکنی]] اجتناب می‌ورزند - [[دوست]] دارد {{متن قرآن\| إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ}}<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲]]، ص ۷۵۶.</ref>.

	== عهد ==		== عهد ==
خط ۷۱:		خط ۷۰:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲''']]
	# [[پرونده:IM010223.jpg\|22px]] [[محمد ساعدی\|ساعدی، محمد]]، [[آیات امامت و ولایت در تفسیر المنار (کتاب)\|'''آیات امامت و ولایت در تفسیر المنار''']]		# [[پرونده:IM010223.jpg\|22px]] [[محمد ساعدی\|ساعدی، محمد]]، [[آیات امامت و ولایت در تفسیر المنار (کتاب)\|'''آیات امامت و ولایت در تفسیر المنار''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}
خط ۷۷:		خط ۷۶:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:عهد]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ضمیر' به 'ضمیر'

2022-09-27T06:58:05Z

جایگزینی متن - 'ضمیر' به 'ضمیر'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۸
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	'''نتیجه''': در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:		'''نتیجه''': در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:
	# [[ایمان به پیامبر]] [[اسلام]] و [[یاری]] کردن او، [[عهد]] و [[میثاق الهی]] از [[انبیای گذشته]] و امت‌های آنان: {{متن قرآن\|إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّينَ لَمَا آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنْصُرُنَّهُ قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ عَلَى ذَلِكُمْ إِصْرِي قَالُوا أَقْرَرْنَا قَالَ فَاشْهَدُوا وَأَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ}} عامل: {{متن قرآن\|وَإِذْ}} از (اُذکر) محذوف است یعنی به یاد آور وقتی را که... و گفته شده که (اذ) عطف بر گذشته یعنی {{متن قرآن\|إِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ}} است. و از [[امیرمؤمنان]] [[روایت]] شده که [[خداوند]] [[میثاق]] و پیمانی از [[انبیاء]] پیشین گرفت که به [[امت]] خود از [[بعثت]] و صفات و خصوصیات وی خبر و [[بشارت]] دهند و آنها را به [[تصدیق]] [[پیغمبری]] وی امر نمایند<ref>ترجمه مجمع البیان، ج۴، ص۱۴۴.</ref>.		# [[ایمان به پیامبر]] [[اسلام]] و [[یاری]] کردن او، [[عهد]] و [[میثاق الهی]] از [[انبیای گذشته]] و امت‌های آنان: {{متن قرآن\|إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّينَ لَمَا آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنْصُرُنَّهُ قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ عَلَى ذَلِكُمْ إِصْرِي قَالُوا أَقْرَرْنَا قَالَ فَاشْهَدُوا وَأَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ}} عامل: {{متن قرآن\|وَإِذْ}} از (اُذکر) محذوف است یعنی به یاد آور وقتی را که... و گفته شده که (اذ) عطف بر گذشته یعنی {{متن قرآن\|إِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ}} است. و از [[امیرمؤمنان]] [[روایت]] شده که [[خداوند]] [[میثاق]] و پیمانی از [[انبیاء]] پیشین گرفت که به [[امت]] خود از [[بعثت]] و صفات و خصوصیات وی خبر و [[بشارت]] دهند و آنها را به [[تصدیق]] [[پیغمبری]] وی امر نمایند<ref>ترجمه مجمع البیان، ج۴، ص۱۴۴.</ref>.
	# [[پیامبر]] [[مأمور]] توجه دادن علمای [[اهل کتاب]]، به [[عهد]] و میثاق‌شان با [[خداوند]]: {{متن قرآن\|وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا تَكْتُمُونَهُ}}، چنان‌که در برخی [[روایات]] آمده که مراد [[یهود]] یا [[یهود]] و [[نصاری]] هر دو یا هر کس که کتابی آسمانی داده شده است. {{متن قرآن\|لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ}} یعنی [[محمد]] {{صل}} را به [[مردم]] معرفی کنید و [[مرجع]] [[ضمیر]] در {{متن قرآن\|لَتُبَيِّنُنَّهُ}} [[محمد]] {{صل}} است؛ زیرا در کتاب ایشان آمده که [[محمد]] {{صل}} [[رسول]] خداست و [[دین الهی]] [[اسلام]] می‌باشد. ممکن است [[ضمیر]] به کتاب برگردد، یعنی کتاب را که اسم [[محمد]] در آن است بیان کنید<ref>ترجمه مجمع البیان، ج۴، ص۳۷۹.</ref>.		# [[پیامبر]] [[مأمور]] توجه دادن علمای [[اهل کتاب]]، به [[عهد]] و میثاق‌شان با [[خداوند]]: {{متن قرآن\|وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا تَكْتُمُونَهُ}}، چنان‌که در برخی [[روایات]] آمده که مراد [[یهود]] یا [[یهود]] و [[نصاری]] هر دو یا هر کس که کتابی آسمانی داده شده است. {{متن قرآن\|لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ}} یعنی [[محمد]] {{صل}} را به [[مردم]] معرفی کنید و [[مرجع]] ضمیر در {{متن قرآن\|لَتُبَيِّنُنَّهُ}} [[محمد]] {{صل}} است؛ زیرا در کتاب ایشان آمده که [[محمد]] {{صل}} [[رسول]] خداست و [[دین الهی]] [[اسلام]] می‌باشد. ممکن است ضمیر به کتاب برگردد، یعنی کتاب را که اسم [[محمد]] در آن است بیان کنید<ref>ترجمه مجمع البیان، ج۴، ص۳۷۹.</ref>.
	# [[عهد]] و [[پیمان]] [[مؤمنان]] [[صدر اسلام]] با [[پیامبر]] بر [[اطاعت]] کامل از وی: {{متن قرآن\|وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَمِيثَاقَهُ الَّذِي وَاثَقَكُمْ بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا...}} که در این باره اقوالی است: یکم، مقصود همان [[پیمان]] و بیعتی است که [[پیامبر]] در موقع [[مسلمان]] شدن، از آنها گرفت، تا [[خدا]] را در همه امور [[واجب]] [[اطاعت]] کنند، خواه طبق میلشان باشد یا نباشد. این قول از [[ابن عباس]] و [[سدی]] است. دوم، [[ابو الجارود]] از [[امام باقر]] {{ع}} [[روایت]] کرده است که: مقصود مطالبی از قبیل [[حرام]] بودن چیزهای غیر [[مباح]] و کیفیت [[طهارت]] و [[وجوب]] [[ولایت]] است که در [[حجة الوداع]] بیان شده بود. این معنی داخل در قول اول است. سوم: ابو [[علی]] جبایی گوید: مقصود، متابعت آنها از [[پیامبر]] است در روز [[بیعت عقبه]] و [[بیعت رضوان]]<ref>ترجمه مجمع البیان، ج۶، ص۳۳.</ref>.		# [[عهد]] و [[پیمان]] [[مؤمنان]] [[صدر اسلام]] با [[پیامبر]] بر [[اطاعت]] کامل از وی: {{متن قرآن\|وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَمِيثَاقَهُ الَّذِي وَاثَقَكُمْ بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا...}} که در این باره اقوالی است: یکم، مقصود همان [[پیمان]] و بیعتی است که [[پیامبر]] در موقع [[مسلمان]] شدن، از آنها گرفت، تا [[خدا]] را در همه امور [[واجب]] [[اطاعت]] کنند، خواه طبق میلشان باشد یا نباشد. این قول از [[ابن عباس]] و [[سدی]] است. دوم، [[ابو الجارود]] از [[امام باقر]] {{ع}} [[روایت]] کرده است که: مقصود مطالبی از قبیل [[حرام]] بودن چیزهای غیر [[مباح]] و کیفیت [[طهارت]] و [[وجوب]] [[ولایت]] است که در [[حجة الوداع]] بیان شده بود. این معنی داخل در قول اول است. سوم: ابو [[علی]] جبایی گوید: مقصود، متابعت آنها از [[پیامبر]] است در روز [[بیعت عقبه]] و [[بیعت رضوان]]<ref>ترجمه مجمع البیان، ج۶، ص۳۳.</ref>.
	# [[خداوند]] این نکته را مطرح می‌کند که [[پیامبری]] - [[نبوت]] - امتیازی ذاتی نیست که [[خداوند]] با تشریفات به اشخاصی ویژه بخشیده باشد بلکه پیمانی معهود میان [[خدا]] و [[پیامبران]] که [[مسئولیت]] [[دعوت به توحید]] را بپذیرند و در [[تحمل]] [[مشکلات]] و اذیت‌ها در این راه [[صبر]] داشته باشند و با رویی گشاده و [[اخلاقی]] [[نیکو]] و موعظه‌ای [[زیبا]] با [[مردم]] روبه‌رو شوند و از میان [[پیامبران]] [[خداوند]] نام [[نوح]] و [[ابراهیم]] و [[موسی]] و [[عیسی]] و [[محمد]] {{صل}} [[درود]] [[خدا]] بر همه آنها باد را برده است {{متن قرآن\|وَإِذْ أَخَذْنَا مِنَ النَّبِيِّينَ مِيثَاقَهُمْ وَمِنْكَ وَمِنْ نُوحٍ وَإِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ}} به [[دلیل]] [[رسالت]] آنان از نظر امتداد زمانی و وسعت جغرافیایی از [[پیامبران]] دیگر متفاوت بوده است و از آنها [[پیمان]] محکمی گرفتم این [[دعوت]] [[توحیدی]] عام را در امتداد زمان و در پهنای عالم با تلاش و کوشش مستمر بگسترانند {{متن قرآن\|وَأَخَذْنَا مِنْهُمْ مِيثَاقًا غَلِيظًا}}<ref>من وحی القرآن، ج۱۸، ص۲۶۵.</ref>.		# [[خداوند]] این نکته را مطرح می‌کند که [[پیامبری]] - [[نبوت]] - امتیازی ذاتی نیست که [[خداوند]] با تشریفات به اشخاصی ویژه بخشیده باشد بلکه پیمانی معهود میان [[خدا]] و [[پیامبران]] که [[مسئولیت]] [[دعوت به توحید]] را بپذیرند و در [[تحمل]] [[مشکلات]] و اذیت‌ها در این راه [[صبر]] داشته باشند و با رویی گشاده و [[اخلاقی]] [[نیکو]] و موعظه‌ای [[زیبا]] با [[مردم]] روبه‌رو شوند و از میان [[پیامبران]] [[خداوند]] نام [[نوح]] و [[ابراهیم]] و [[موسی]] و [[عیسی]] و [[محمد]] {{صل}} [[درود]] [[خدا]] بر همه آنها باد را برده است {{متن قرآن\|وَإِذْ أَخَذْنَا مِنَ النَّبِيِّينَ مِيثَاقَهُمْ وَمِنْكَ وَمِنْ نُوحٍ وَإِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ}} به [[دلیل]] [[رسالت]] آنان از نظر امتداد زمانی و وسعت جغرافیایی از [[پیامبران]] دیگر متفاوت بوده است و از آنها [[پیمان]] محکمی گرفتم این [[دعوت]] [[توحیدی]] عام را در امتداد زمان و در پهنای عالم با تلاش و کوشش مستمر بگسترانند {{متن قرآن\|وَأَخَذْنَا مِنْهُمْ مِيثَاقًا غَلِيظًا}}<ref>من وحی القرآن، ج۱۸، ص۲۶۵.</ref>.

Hosein: جایگزینی متن - '\=\=\sپانویس\s\=\=↵\{\{پانویس\}\}\n\n\[\[رده\:(.*)در\sقرآن\]\]' به '== پانویس == {{پانویس}}'

2022-09-07T18:09:50Z

جایگزینی متن - '\=\=\sپانویس\s\=\=↵\{\{پانویس\}\}\n\n\[\[رده\:(.*)در\sقرآن\]\]' به '== پانویس == {{پانویس}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۳۹
خط ۷۷:		خط ۷۷:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:عهد در قرآن]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:24:52Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:02:37Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۲
خط ۴۸:		خط ۴۸:

	سپس عهد یا از [[خالق]] است یا از مخلوق و هر کدام از این دو یا در ذات و [[تکوین]] است یا در قول و اظهار.		سپس عهد یا از [[خالق]] است یا از مخلوق و هر کدام از این دو یا در ذات و [[تکوین]] است یا در قول و اظهار.
	#[[عهد]] [[خدا]] در [[تکوین]] و [[افاضه]] در ذات، مانند: {{متن قرآن\|...قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ}}<ref>«فرمود: پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد» سوره بقره، آیه ۱۲۴.</ref>. در واقع این [[آیه]] اشاره به عهدی است که در ذات ایجاد می‌شود و به وسیله آن [[خلوص]]، [[عصمت]] و [[حقیقت]] [[بندگی]] و کمال تحقق می‌یابد.		# [[عهد]] [[خدا]] در [[تکوین]] و [[افاضه]] در ذات، مانند: {{متن قرآن\|...قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ}}<ref>«فرمود: پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد» سوره بقره، آیه ۱۲۴.</ref>. در واقع این [[آیه]] اشاره به عهدی است که در ذات ایجاد می‌شود و به وسیله آن [[خلوص]]، [[عصمت]] و [[حقیقت]] [[بندگی]] و کمال تحقق می‌یابد.
	#اظهار و بیان عهد از سوی [[خداوند]]، مانند: {{متن قرآن\|...وَعَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ...}}<ref>«...و به ابراهیم و اسماعیل سفارش کردیم که خانه مرا برای طواف‌کنندگان (مسافر) و مجاوران (حرم) و رکوع‌کنندگان سجده‌گزار، پاکیزه بدارید» سوره بقره، آیه ۱۲۵.</ref>. {{متن قرآن\|...وَأَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ...}}<ref>«و به پیمان من وفا کنید تا به پیمان شما وفا کنم» سوره بقره، آیه ۴۰.</ref>.		#اظهار و بیان عهد از سوی [[خداوند]]، مانند: {{متن قرآن\|...وَعَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ...}}<ref>«...و به ابراهیم و اسماعیل سفارش کردیم که خانه مرا برای طواف‌کنندگان (مسافر) و مجاوران (حرم) و رکوع‌کنندگان سجده‌گزار، پاکیزه بدارید» سوره بقره، آیه ۱۲۵.</ref>. {{متن قرآن\|...وَأَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ...}}<ref>«و به پیمان من وفا کنید تا به پیمان شما وفا کنم» سوره بقره، آیه ۴۰.</ref>.
	#اما بیان عهد از سوی [[بندگان]] {{متن قرآن\|وَأَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ}}<ref>«و چون با خداوند پیمان بستید وفا کنید» سوره نحل، آیه ۹۱.</ref>. {{متن قرآن\|...وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا}}<ref>«و به پیمان وفا کنید که از پیمان خواهند پرسید» سوره اسراء، آیه ۳۴.</ref>.		#اما بیان عهد از سوی [[بندگان]] {{متن قرآن\|وَأَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ}}<ref>«و چون با خداوند پیمان بستید وفا کنید» سوره نحل، آیه ۹۱.</ref>. {{متن قرآن\|...وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا}}<ref>«و به پیمان وفا کنید که از پیمان خواهند پرسید» سوره اسراء، آیه ۳۴.</ref>.
خط ۶۵:		خط ۶۵:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[نقض عهد]]		* [[نقض عهد]]
	{{پایان مدخل‌ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}
خط ۷۹:		خط ۷۹:

	[[رده:عهد در قرآن]]		[[رده:عهد در قرآن]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۸
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	'''نتیجه''': در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:		'''نتیجه''': در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:
	# [[ایمان به پیامبر]] [[اسلام]] و [[یاری]] کردن او، [[عهد]] و [[میثاق الهی]] از [[انبیای گذشته]] و امت‌های آنان: {{متن قرآن\|إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّينَ لَمَا آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنْصُرُنَّهُ قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ عَلَى ذَلِكُمْ إِصْرِي قَالُوا أَقْرَرْنَا قَالَ فَاشْهَدُوا وَأَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ}} عامل: {{متن قرآن\|وَإِذْ}} از (اُذکر) محذوف است یعنی به یاد آور وقتی را که... و گفته شده که (اذ) عطف بر گذشته یعنی {{متن قرآن\|إِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ}} است. و از [[امیرمؤمنان]] [[روایت]] شده که [[خداوند]] [[میثاق]] و پیمانی از [[انبیاء]] پیشین گرفت که به [[امت]] خود از [[بعثت]] و صفات و خصوصیات وی خبر و [[بشارت]] دهند و آنها را به [[تصدیق]] [[پیغمبری]] وی امر نمایند<ref>ترجمه مجمع البیان، ج۴، ص۱۴۴.</ref>.		# [[ایمان به پیامبر]] [[اسلام]] و [[یاری]] کردن او، [[عهد]] و [[میثاق الهی]] از [[انبیای گذشته]] و امت‌های آنان: {{متن قرآن\|إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّينَ لَمَا آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنْصُرُنَّهُ قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ عَلَى ذَلِكُمْ إِصْرِي قَالُوا أَقْرَرْنَا قَالَ فَاشْهَدُوا وَأَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ}} عامل: {{متن قرآن\|وَإِذْ}} از (اُذکر) محذوف است یعنی به یاد آور وقتی را که... و گفته شده که (اذ) عطف بر گذشته یعنی {{متن قرآن\|إِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ}} است. و از [[امیرمؤمنان]] [[روایت]] شده که [[خداوند]] [[میثاق]] و پیمانی از [[انبیاء]] پیشین گرفت که به [[امت]] خود از [[بعثت]] و صفات و خصوصیات وی خبر و [[بشارت]] دهند و آنها را به [[تصدیق]] [[پیغمبری]] وی امر نمایند<ref>ترجمه مجمع البیان، ج۴، ص۱۴۴.</ref>.
	# [[پیامبر]] [[مأمور]] توجه دادن علمای [[اهل کتاب]]، به [[عهد]] و میثاق‌شان با [[خداوند]]: {{متن قرآن\|وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا تَكْتُمُونَهُ}}، چنان‌که در برخی [[روایات]] آمده که مراد [[یهود]] یا [[یهود]] و [[نصاری]] هر دو یا هر کس که کتابی آسمانی داده شده است. {{متن قرآن\|لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ}} یعنی [[محمد]] {{صل}} را به [[مردم]] معرفی کنید و [[مرجع]] [[ضمیر]] در {{متن قرآن\|لَتُبَيِّنُنَّهُ}} [[محمد]] {{صل}} است؛ زیرا در کتاب ایشان آمده که [[محمد]] {{صل}} [[رسول]] خداست و [[دین الهی]] [[اسلام]] می‌باشد. ممکن است [[ضمیر]] به کتاب برگردد، یعنی کتاب را که اسم [[محمد]] در آن است بیان کنید<ref>ترجمه مجمع البیان، ج۴، ص۳۷۹.</ref>.		# [[پیامبر]] [[مأمور]] توجه دادن علمای [[اهل کتاب]]، به [[عهد]] و میثاق‌شان با [[خداوند]]: {{متن قرآن\|وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا تَكْتُمُونَهُ}}، چنان‌که در برخی [[روایات]] آمده که مراد [[یهود]] یا [[یهود]] و [[نصاری]] هر دو یا هر کس که کتابی آسمانی داده شده است. {{متن قرآن\|لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ}} یعنی [[محمد]] {{صل}} را به [[مردم]] معرفی کنید و [[مرجع]] ضمیر در {{متن قرآن\|لَتُبَيِّنُنَّهُ}} [[محمد]] {{صل}} است؛ زیرا در کتاب ایشان آمده که [[محمد]] {{صل}} [[رسول]] خداست و [[دین الهی]] [[اسلام]] می‌باشد. ممکن است ضمیر به کتاب برگردد، یعنی کتاب را که اسم [[محمد]] در آن است بیان کنید<ref>ترجمه مجمع البیان، ج۴، ص۳۷۹.</ref>.
	# [[عهد]] و [[پیمان]] [[مؤمنان]] [[صدر اسلام]] با [[پیامبر]] بر [[اطاعت]] کامل از وی: {{متن قرآن\|وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَمِيثَاقَهُ الَّذِي وَاثَقَكُمْ بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا...}} که در این باره اقوالی است: یکم، مقصود همان [[پیمان]] و بیعتی است که [[پیامبر]] در موقع [[مسلمان]] شدن، از آنها گرفت، تا [[خدا]] را در همه امور [[واجب]] [[اطاعت]] کنند، خواه طبق میلشان باشد یا نباشد. این قول از [[ابن عباس]] و [[سدی]] است. دوم، [[ابو الجارود]] از [[امام باقر]] {{ع}} [[روایت]] کرده است که: مقصود مطالبی از قبیل [[حرام]] بودن چیزهای غیر [[مباح]] و کیفیت [[طهارت]] و [[وجوب]] [[ولایت]] است که در [[حجة الوداع]] بیان شده بود. این معنی داخل در قول اول است. سوم: ابو [[علی]] جبایی گوید: مقصود، متابعت آنها از [[پیامبر]] است در روز [[بیعت عقبه]] و [[بیعت رضوان]]<ref>ترجمه مجمع البیان، ج۶، ص۳۳.</ref>.		# [[عهد]] و [[پیمان]] [[مؤمنان]] [[صدر اسلام]] با [[پیامبر]] بر [[اطاعت]] کامل از وی: {{متن قرآن\|وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَمِيثَاقَهُ الَّذِي وَاثَقَكُمْ بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا...}} که در این باره اقوالی است: یکم، مقصود همان [[پیمان]] و بیعتی است که [[پیامبر]] در موقع [[مسلمان]] شدن، از آنها گرفت، تا [[خدا]] را در همه امور [[واجب]] [[اطاعت]] کنند، خواه طبق میلشان باشد یا نباشد. این قول از [[ابن عباس]] و [[سدی]] است. دوم، [[ابو الجارود]] از [[امام باقر]] {{ع}} [[روایت]] کرده است که: مقصود مطالبی از قبیل [[حرام]] بودن چیزهای غیر [[مباح]] و کیفیت [[طهارت]] و [[وجوب]] [[ولایت]] است که در [[حجة الوداع]] بیان شده بود. این معنی داخل در قول اول است. سوم: ابو [[علی]] جبایی گوید: مقصود، متابعت آنها از [[پیامبر]] است در روز [[بیعت عقبه]] و [[بیعت رضوان]]<ref>ترجمه مجمع البیان، ج۶، ص۳۳.</ref>.
	# [[خداوند]] این نکته را مطرح می‌کند که [[پیامبری]] - [[نبوت]] - امتیازی ذاتی نیست که [[خداوند]] با تشریفات به اشخاصی ویژه بخشیده باشد بلکه پیمانی معهود میان [[خدا]] و [[پیامبران]] که [[مسئولیت]] [[دعوت به توحید]] را بپذیرند و در [[تحمل]] [[مشکلات]] و اذیت‌ها در این راه [[صبر]] داشته باشند و با رویی گشاده و [[اخلاقی]] [[نیکو]] و موعظه‌ای [[زیبا]] با [[مردم]] روبه‌رو شوند و از میان [[پیامبران]] [[خداوند]] نام [[نوح]] و [[ابراهیم]] و [[موسی]] و [[عیسی]] و [[محمد]] {{صل}} [[درود]] [[خدا]] بر همه آنها باد را برده است {{متن قرآن\|وَإِذْ أَخَذْنَا مِنَ النَّبِيِّينَ مِيثَاقَهُمْ وَمِنْكَ وَمِنْ نُوحٍ وَإِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ}} به [[دلیل]] [[رسالت]] آنان از نظر امتداد زمانی و وسعت جغرافیایی از [[پیامبران]] دیگر متفاوت بوده است و از آنها [[پیمان]] محکمی گرفتم این [[دعوت]] [[توحیدی]] عام را در امتداد زمان و در پهنای عالم با تلاش و کوشش مستمر بگسترانند {{متن قرآن\|وَأَخَذْنَا مِنْهُمْ مِيثَاقًا غَلِيظًا}}<ref>من وحی القرآن، ج۱۸، ص۲۶۵.</ref>.		# [[خداوند]] این نکته را مطرح می‌کند که [[پیامبری]] - [[نبوت]] - امتیازی ذاتی نیست که [[خداوند]] با تشریفات به اشخاصی ویژه بخشیده باشد بلکه پیمانی معهود میان [[خدا]] و [[پیامبران]] که [[مسئولیت]] [[دعوت به توحید]] را بپذیرند و در [[تحمل]] [[مشکلات]] و اذیت‌ها در این راه [[صبر]] داشته باشند و با رویی گشاده و [[اخلاقی]] [[نیکو]] و موعظه‌ای [[زیبا]] با [[مردم]] روبه‌رو شوند و از میان [[پیامبران]] [[خداوند]] نام [[نوح]] و [[ابراهیم]] و [[موسی]] و [[عیسی]] و [[محمد]] {{صل}} [[درود]] [[خدا]] بر همه آنها باد را برده است {{متن قرآن\|وَإِذْ أَخَذْنَا مِنَ النَّبِيِّينَ مِيثَاقَهُمْ وَمِنْكَ وَمِنْ نُوحٍ وَإِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ}} به [[دلیل]] [[رسالت]] آنان از نظر امتداد زمانی و وسعت جغرافیایی از [[پیامبران]] دیگر متفاوت بوده است و از آنها [[پیمان]] محکمی گرفتم این [[دعوت]] [[توحیدی]] عام را در امتداد زمان و در پهنای عالم با تلاش و کوشش مستمر بگسترانند {{متن قرآن\|وَأَخَذْنَا مِنْهُمْ مِيثَاقًا غَلِيظًا}}<ref>من وحی القرآن، ج۱۸، ص۲۶۵.</ref>.