غزوه بنی‌قریظه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۶ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۸

2024-05-06T05:28:45Z

Bahmani: /* غزوه بنی‌قریظه */

2024-05-06T05:26:36Z

غزوه بنی‌قریظه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۶
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	# رابعاً: در [[عهدنامه]] [[پیامبر]] با یهود [[مدینه]] آمده بود که در صورت پیمان‌‌شکنی آنها، آن حضرت در ریختن [[خون]] آنان [[آزاد]] خواهد بود.		# رابعاً: در [[عهدنامه]] [[پیامبر]] با یهود [[مدینه]] آمده بود که در صورت پیمان‌‌شکنی آنها، آن حضرت در ریختن [[خون]] آنان [[آزاد]] خواهد بود.
	# خامساً: سعد، گویا از [[قوانین]] [[تورات]] [[آگاهی]] داشته و طبق آن حکم خود را اعلام کرده بود<ref> تاریخ پیامبر اسلام {{صل}}، ص ۳۵۴.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[بنی قریظه (مقاله)\|مقاله «بنی قریظه»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص ۱۸۲.</ref>.		# خامساً: سعد، گویا از [[قوانین]] [[تورات]] [[آگاهی]] داشته و طبق آن حکم خود را اعلام کرده بود<ref> تاریخ پیامبر اسلام {{صل}}، ص ۳۵۴.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[بنی قریظه (مقاله)\|مقاله «بنی قریظه»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص ۱۸۲.</ref>.

	~~==[[غزوه بنی‌قریظه]]==~~
	[[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] که با [[پیغمبر اسلام]]{{صل}} بر [[همزیستی مسالمت‌آمیز]] [[عهد]] بسته بودند، در پی حرکت [[احزاب]] [[پیمان]] خود را شکستند و به آنان پیوستند قرار بود با [[هجوم]] احزاب از شمال به [[مدینه]]، بنی‌قریظه نیز از جنوب جبهه‌ای بگشاید. از این رو بود که [[رسول خدا]]{{صل}} بخشی از نیروهای [[اسلام]] را [[مأمور]] ساخت تا در برابر هجوم احتمالی [[یهود]] بنی‌قریظه [[صف‌آرایی]] کنند. از عقب نشستن احزاب و بازگشت [[مسلمانان]] به [[شهر]]، رسول خدا{{صل}} [[نماز ظهر]] را به جا آورد. آن‌گاه [[بلال]] از سوی آن حضرت اعلام کرد که هر کس [[مطیع خدا]] و [[رسول]] است، باید [[نماز عصر]] را در کنار قلعه‌های بنی‌قریظه بگزارد. بنابراین، همان سپاهی که برای [[جنگ]] با احزاب فراهم شده بود، به سوی بنی‌قریظه حرکت کرد. [[پیغمبر اکرم]]{{صل}}، علی{{ع}} را احضار کرد و [[پرچم]] را به او داد<ref>ر.ک: ابن هشام، السیرة النبویه، ج۳، ص۳۴۴؛ واقدی، مغازی، ج۲، ص۳۷۶؛ طبری، محمد بن جریر، تاریخ الطبری، ج۲، ص۵۷۱.</ref>. این پرچم پس از بازگشت از [[خندق]] همچنان به حال خود بود و هنوز آن را باز نکرده بودند. [[پیغمبر]] علی{{ع}} را با سی تن از [[خزرج]] به سوی بنی‌قریظه فرستاد و به او فرمود: «ببین آیا آنان در قلعه‌های خود فرود آمده‌اند یا نه». [[ابوقتاده]] که همراه علی{{ع}} بود، می‌گوید: همین که به جایگاه [[بنی‌نضیر]] رسیدیم، آنان خطر را دریافتند. علی{{ع}} پرچم را در پای حصارشان برافراشت. یهودیان از حصارهای خود خطاب به ما، [[دهان]] به [[دشنام]] پیغمبر [[خدا]] گشودند و ما [[سکوت]] کردیم و تنها گفتیم میان ما و شما [[شمشیر]] است. در این هنگام رسول خدا{{صل}} رسید. چون علی{{ع}} آن حضرت را دید، به من دستور داد از پرچم [[پاسداری]] کنم و خود پیش [[پیامبر]] رفت؛ زیرا [[دوست]] نداشت رسول خدا{{صل}} دشنام آنان را بشنود و ماجرا را برای آن حضرت بازگفت<ref>واقدی، مغازی، ج۲، ص۳۷۷.</ref>. پیغمبر اکرم{{صل}} فرمود: «آنان را واگذار که به زودی [[خداوند]] ما را بر ایشان چیره می‌سازد. آن خدایی که تو را بر عمروبن عبدود [[پیروز]] کرد، خوارت نمی‌کند. اینجا درنگ کن تا [[مردم]] گرد آیند. تو را به [[یاری]] [[خداوند]] [[بشارت]] می‌دهم؛ زیرا [[خدای تعالی]] مرا با پدید آوردن [[ترس]] در [[دل]] [[دشمن]] یاری فرموده است». از [[امیرمؤمنان]]{{ع}} نقل است که فرمود: مردم پیرامون من گرد آمدند. من به راه افتادم تا به نزدیکی دیوارها رسیدم. [[یهودیان]] از بالای [[دیوار]] سرکشیدند و چون من را دیدند، یک تن از آنان فریاد زد: «[[قاتل]] عمرو به سوی شما آمد». برخی دیگر نیز فریاد برآوردند و چنین گفتند و هشدار دادند. خداوند ترس را در دل آنان نشانیده بود. شنیدم که کسی از آنان می‌گفت: «علی عمرو را کشت! علی شاهبازی را شکار کرد! علی پشتی را [[شکست]]! علی چه کاری را [[استوار]] کرد! علی چه پرده‌ای را [[درید]]!» با خود گفتم: «[[سپاس]] خدایی را که [[اسلام]] را پیروز کرد و [[شرک]] و [[بت‌پرستی]] را ریشه‌کن ساخت». آن‌گاه که به سوی [[بنی‌قریظه]] رهسپار شدم، [[پیغمبر]] فرمود: «به [[برکت]] و [[امید]] [[خدا]] برو؛ زیرا که خداوند نوید [[زمین‌ها]] و خانه‌های آنان را به شما داده است». با [[یقین]] و [[اطمینان]] کامل به یاری [[خداوند عزوجل]] به سوی آنان حرکت کردم تا جایی که [[پرچم]] را در پای دیوار قلعه به [[زمین]] زدم و...<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۹۷.</ref>.

	درباره [[سرنوشت]] بنی‌قریظه، برخی [[منابع تاریخی]]، از [[داوری]] [[سعد معاذ]] سخن گفته و آورده‌اند که همه مردان بالغ [[یهودی]] را کشته و [[زنان]] و [[کودکان]] را [[اسیر]] ساخته و [[اموال]] را [[مصادره]] کرده‌اند. برخی از آنها نقل کرده‌اند که علی{{ع}} و [[زبیر]] ششصد یا نهصد تن از آنان را کشتند. ولی موضوع داوری و سهم علی{{ع}} در [[کشتار]] اسرای بنی‌قریظه مورد تردید و خدشه برخی [[محققان]] و صاحب‌نظران معاصر است که با [[ادله]] محکم آن را رد کرده‌اند یا زیر سؤال برده‌اند<ref>ر.ک: شهیدی، سید جعفر، تاریخ تحلیلی اسلام، ص۸۸.</ref>.<ref>[[محمد حسین رجبی\|رجبی، محمد حسین]]، [[امام علی در عهد پیامبر (مقاله)\| مقاله «امام علی در عهد پیامبر»]]، [[دانشنامه امام علی ج۸ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۸]] ص ۱۷۳.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۶ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۲

2024-05-06T05:22:20Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* مقدمه */

2024-05-06T05:21:27Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۱
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	{{اصلی\|بنی‌قریظه}}		{{اصلی\|بنی‌قریظه}}
	غزوه بنی‌قریظه، سومین [[جنگ]] [[پیامبر]] {{صل}} با [[یهودیان]] [[مدینه]] است که در [[سال پنجم هجرت]] اتفاق افتاد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۷.</ref>. [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]]، [[بنی‌نضیر]] و [[بنی‌قینقاع]] از [[هم‌پیمانان]] [[پیامبر]] {{صل}} به شمار می‌رفتند<ref>شیخ طبرسی، اعلام الوری باعلام الهدی، ج۱، ص۱۵۸-۱۵۹؛ محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۱۹، ص۱۱۰-۱۱۱.</ref> که هر سه [[قبیله]]، [[پیمان]] شکستند.		غزوه بنی‌قریظه، سومین [[جنگ]] [[پیامبر]] {{صل}} با [[یهودیان]] [[مدینه]] است که در [[سال پنجم هجرت]] اتفاق افتاد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۷.</ref>. [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]]، [[بنی‌نضیر]] و [[بنی‌قینقاع]] از هم‌پیمانان [[پیامبر]] {{صل}} به شمار می‌رفتند<ref>شیخ طبرسی، اعلام الوری باعلام الهدی، ج۱، ص۱۵۸-۱۵۹؛ محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۱۹، ص۱۱۰-۱۱۱.</ref> که هر سه [[قبیله]]، [[پیمان]] شکستند.

	براساس پیمانی که [[پیامبر]] {{صل}} با [[یهودیان]] منعقد کرده بود، آنان حق هیچ‌گونه فعالیتی علیه [[پیامبر]] {{صل}} و [[مسلمانان]] را نداشتند<ref>[[عباس میرزایی\|میرزایی، عباس]]، [[غزوه بنی‌قریظه (مقاله)\|غزوه بنی‌قریظه]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص۱۴۰-۱۴۲.</ref>.		براساس پیمانی که [[پیامبر]] {{صل}} با [[یهودیان]] منعقد کرده بود، آنان حق هیچ‌گونه فعالیتی علیه [[پیامبر]] {{صل}} و [[مسلمانان]] را نداشتند<ref>[[عباس میرزایی\|میرزایی، عباس]]، [[غزوه بنی‌قریظه (مقاله)\|غزوه بنی‌قریظه]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص۱۴۰-۱۴۲.</ref>.

Jaafari: /* منابع */

2023-11-11T07:57:27Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۷
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	# رابعاً: در [[عهدنامه]] [[پیامبر]] با یهود [[مدینه]] آمده بود که در صورت پیمان‌‌شکنی آنها، آن حضرت در ریختن [[خون]] آنان [[آزاد]] خواهد بود.		# رابعاً: در [[عهدنامه]] [[پیامبر]] با یهود [[مدینه]] آمده بود که در صورت پیمان‌‌شکنی آنها، آن حضرت در ریختن [[خون]] آنان [[آزاد]] خواهد بود.
	# خامساً: سعد، گویا از [[قوانین]] [[تورات]] [[آگاهی]] داشته و طبق آن حکم خود را اعلام کرده بود<ref> تاریخ پیامبر اسلام {{صل}}، ص ۳۵۴.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[بنی قریظه (مقاله)\|مقاله «بنی قریظه»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص ۱۸۲.</ref>.		# خامساً: سعد، گویا از [[قوانین]] [[تورات]] [[آگاهی]] داشته و طبق آن حکم خود را اعلام کرده بود<ref> تاریخ پیامبر اسلام {{صل}}، ص ۳۵۴.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[بنی قریظه (مقاله)\|مقاله «بنی قریظه»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص ۱۸۲.</ref>.

			==[[غزوه بنی‌قریظه]]==
			[[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] که با [[پیغمبر اسلام]]{{صل}} بر [[همزیستی مسالمت‌آمیز]] [[عهد]] بسته بودند، در پی حرکت [[احزاب]] [[پیمان]] خود را شکستند و به آنان پیوستند قرار بود با [[هجوم]] احزاب از شمال به [[مدینه]]، بنی‌قریظه نیز از جنوب جبهه‌ای بگشاید. از این رو بود که [[رسول خدا]]{{صل}} بخشی از نیروهای [[اسلام]] را [[مأمور]] ساخت تا در برابر هجوم احتمالی [[یهود]] بنی‌قریظه [[صف‌آرایی]] کنند. از عقب نشستن احزاب و بازگشت [[مسلمانان]] به [[شهر]]، رسول خدا{{صل}} [[نماز ظهر]] را به جا آورد. آن‌گاه [[بلال]] از سوی آن حضرت اعلام کرد که هر کس [[مطیع خدا]] و [[رسول]] است، باید [[نماز عصر]] را در کنار قلعه‌های بنی‌قریظه بگزارد. بنابراین، همان سپاهی که برای [[جنگ]] با احزاب فراهم شده بود، به سوی بنی‌قریظه حرکت کرد. [[پیغمبر اکرم]]{{صل}}، علی{{ع}} را احضار کرد و [[پرچم]] را به او داد<ref>ر.ک: ابن هشام، السیرة النبویه، ج۳، ص۳۴۴؛ واقدی، مغازی، ج۲، ص۳۷۶؛ طبری، محمد بن جریر، تاریخ الطبری، ج۲، ص۵۷۱.</ref>. این پرچم پس از بازگشت از [[خندق]] همچنان به حال خود بود و هنوز آن را باز نکرده بودند. [[پیغمبر]] علی{{ع}} را با سی تن از [[خزرج]] به سوی بنی‌قریظه فرستاد و به او فرمود: «ببین آیا آنان در قلعه‌های خود فرود آمده‌اند یا نه». [[ابوقتاده]] که همراه علی{{ع}} بود، می‌گوید: همین که به جایگاه [[بنی‌نضیر]] رسیدیم، آنان خطر را دریافتند. علی{{ع}} پرچم را در پای حصارشان برافراشت. یهودیان از حصارهای خود خطاب به ما، [[دهان]] به [[دشنام]] پیغمبر [[خدا]] گشودند و ما [[سکوت]] کردیم و تنها گفتیم میان ما و شما [[شمشیر]] است. در این هنگام رسول خدا{{صل}} رسید. چون علی{{ع}} آن حضرت را دید، به من دستور داد از پرچم [[پاسداری]] کنم و خود پیش [[پیامبر]] رفت؛ زیرا [[دوست]] نداشت رسول خدا{{صل}} دشنام آنان را بشنود و ماجرا را برای آن حضرت بازگفت<ref>واقدی، مغازی، ج۲، ص۳۷۷.</ref>. پیغمبر اکرم{{صل}} فرمود: «آنان را واگذار که به زودی [[خداوند]] ما را بر ایشان چیره می‌سازد. آن خدایی که تو را بر عمروبن عبدود [[پیروز]] کرد، خوارت نمی‌کند. اینجا درنگ کن تا [[مردم]] گرد آیند. تو را به [[یاری]] [[خداوند]] [[بشارت]] می‌دهم؛ زیرا [[خدای تعالی]] مرا با پدید آوردن [[ترس]] در [[دل]] [[دشمن]] یاری فرموده است». از [[امیرمؤمنان]]{{ع}} نقل است که فرمود: مردم پیرامون من گرد آمدند. من به راه افتادم تا به نزدیکی دیوارها رسیدم. [[یهودیان]] از بالای [[دیوار]] سرکشیدند و چون من را دیدند، یک تن از آنان فریاد زد: «[[قاتل]] عمرو به سوی شما آمد». برخی دیگر نیز فریاد برآوردند و چنین گفتند و هشدار دادند. خداوند ترس را در دل آنان نشانیده بود. شنیدم که کسی از آنان می‌گفت: «علی عمرو را کشت! علی شاهبازی را شکار کرد! علی پشتی را [[شکست]]! علی چه کاری را [[استوار]] کرد! علی چه پرده‌ای را [[درید]]!» با خود گفتم: «[[سپاس]] خدایی را که [[اسلام]] را پیروز کرد و [[شرک]] و [[بت‌پرستی]] را ریشه‌کن ساخت». آن‌گاه که به سوی [[بنی‌قریظه]] رهسپار شدم، [[پیغمبر]] فرمود: «به [[برکت]] و [[امید]] [[خدا]] برو؛ زیرا که خداوند نوید [[زمین‌ها]] و خانه‌های آنان را به شما داده است». با [[یقین]] و [[اطمینان]] کامل به یاری [[خداوند عزوجل]] به سوی آنان حرکت کردم تا جایی که [[پرچم]] را در پای دیوار قلعه به [[زمین]] زدم و...<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۹۷.</ref>.

			درباره [[سرنوشت]] بنی‌قریظه، برخی [[منابع تاریخی]]، از [[داوری]] [[سعد معاذ]] سخن گفته و آورده‌اند که همه مردان بالغ [[یهودی]] را کشته و [[زنان]] و [[کودکان]] را [[اسیر]] ساخته و [[اموال]] را [[مصادره]] کرده‌اند. برخی از آنها نقل کرده‌اند که علی{{ع}} و [[زبیر]] ششصد یا نهصد تن از آنان را کشتند. ولی موضوع داوری و سهم علی{{ع}} در [[کشتار]] اسرای بنی‌قریظه مورد تردید و خدشه برخی [[محققان]] و صاحب‌نظران معاصر است که با [[ادله]] محکم آن را رد کرده‌اند یا زیر سؤال برده‌اند<ref>ر.ک: شهیدی، سید جعفر، تاریخ تحلیلی اسلام، ص۸۸.</ref>.<ref>[[محمد حسین رجبی\|رجبی، محمد حسین]]، [[امام علی در عهد پیامبر (مقاله)\| مقاله «امام علی در عهد پیامبر»]]، [[دانشنامه امام علی ج۸ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۸]] ص ۱۷۳.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۵۸:		خط ۶۳:
	# [[پرونده:IM010504.jpg\|22px]] [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام ج۱''']]		# [[پرونده:IM010504.jpg\|22px]] [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام ج۱''']]
	# [[پرونده:1100842.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|'''قصه‌های قرآن''']]		# [[پرونده:1100842.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|'''قصه‌های قرآن''']]
			# [[پرونده:1368106.jpg\|22px]] [[محمد حسین رجبی\|رجبی، محمد حسین]]، [[امام علی در عهد پیامبر (مقاله)\| مقاله «امام علی در عهد پیامبر»]]، [[دانشنامه امام علی ج۸ (کتاب)\|'''دانشنامه امام علی ج۸''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* حکم بنی قریظه */

2023-05-16T13:20:39Z

حکم بنی قریظه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۵۰
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	[[پیامبر]] {{صل}} "[[محمد بن مسلمه]]" را بر آنان گمارد، سپس مردانشان را با کتف بسته در محلی نگه داشتند، [[زنان]] و بچه‌ها را نیز در گوشه‌ای دیگر جمع کردند آنان "[[عبدالله بن سلام]]" را [[مسئول]] آنان قرار دادند و کالاها، اثاث، لباس‌ها و تمام سلاح‌ها را گردآوری کردند. بیش از ۱۵۰۰ [[شمشیر]]، ۳۰۰ [[زره]]، ۲۰۰۰ نیزه و ۱۵۰۰ سپر جمع‌آوری شد. احشام بسیاری نیز در میان [[غنایم]] وجود داشت<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۷؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۵۰۹-۵۱۰.</ref>. [[قبیله]] "[[اوس]]" که در [[دوران جاهلیت]] از [[هم‌پیمانان]] [[بنی‌قریظه]] به شمار می‌رفت، [[اعتراض]] کردند و به [[پیامبر]] {{صل}} گفتند: همان‌گونه که [[یهودیان بنی‌قینقاع]] را به [[عبدالله بن ابی]] [[منافق]] بخشیدی، [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] را نیز بر ما ببخش و همانند [[بنی‌نضیر]]، بر آنان [[حکم]] کن تا پس از [[تسلیم]] سلاح‌ها و املاک از [[مدینه]] بیرون بروند". [[پیامبر]] {{صل}}، نتیجه را بر [[حکمیت]] "[[سعد بن معاذ]]" ـ بزرگ اوسیان ـ واگذار کرد؛ معترضان نیز استقبال کردند<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم الملوک، ج۲، ص۵۸۶-۵۸۷؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۳، ص۲۳۹؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۵۱۰.</ref>. [[سعد بن معاذ]] در حالی که مجروح بود، [[حکم]] به [[قتل]] جنگجویان، [[اسارت]] [[زنان]] و تقسیم [[اموال]] [[بنی‌قریظه]] کرد<ref>احمد بن یحیی بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱، ص۳۴۷؛ احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۵۲؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۳، ص۲۴۰.</ref>. بدین ترتیب، جمعیتی بالغ بر ۷۵۰ نفر<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۵۲.</ref> و به [[نقلی]] بین ۸۰۰ ـ ۹۰۰ نفر<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۸؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۲۴۱.</ref> از [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] به [[جرم]] خیانتشان گردن زده شدند. [[پیامبر]] {{صل}} درباره [[حکم]] [[سعد بن معاذ]] فرمود: "به [[تحقیق]] به [[حکم]] [[خداوند متعال]] [[حکم]] کرد، حکمی که از فراز آسمان‌های هفت‌گانه مشخص شده بود"<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۸؛ احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۵۲؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۵۱۲.</ref>.		[[پیامبر]] {{صل}} "[[محمد بن مسلمه]]" را بر آنان گمارد، سپس مردانشان را با کتف بسته در محلی نگه داشتند، [[زنان]] و بچه‌ها را نیز در گوشه‌ای دیگر جمع کردند آنان "[[عبدالله بن سلام]]" را [[مسئول]] آنان قرار دادند و کالاها، اثاث، لباس‌ها و تمام سلاح‌ها را گردآوری کردند. بیش از ۱۵۰۰ [[شمشیر]]، ۳۰۰ [[زره]]، ۲۰۰۰ نیزه و ۱۵۰۰ سپر جمع‌آوری شد. احشام بسیاری نیز در میان [[غنایم]] وجود داشت<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۷؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۵۰۹-۵۱۰.</ref>. [[قبیله]] "[[اوس]]" که در [[دوران جاهلیت]] از [[هم‌پیمانان]] [[بنی‌قریظه]] به شمار می‌رفت، [[اعتراض]] کردند و به [[پیامبر]] {{صل}} گفتند: همان‌گونه که [[یهودیان بنی‌قینقاع]] را به [[عبدالله بن ابی]] [[منافق]] بخشیدی، [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] را نیز بر ما ببخش و همانند [[بنی‌نضیر]]، بر آنان [[حکم]] کن تا پس از [[تسلیم]] سلاح‌ها و املاک از [[مدینه]] بیرون بروند". [[پیامبر]] {{صل}}، نتیجه را بر [[حکمیت]] "[[سعد بن معاذ]]" ـ بزرگ اوسیان ـ واگذار کرد؛ معترضان نیز استقبال کردند<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم الملوک، ج۲، ص۵۸۶-۵۸۷؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۳، ص۲۳۹؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۵۱۰.</ref>. [[سعد بن معاذ]] در حالی که مجروح بود، [[حکم]] به [[قتل]] جنگجویان، [[اسارت]] [[زنان]] و تقسیم [[اموال]] [[بنی‌قریظه]] کرد<ref>احمد بن یحیی بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱، ص۳۴۷؛ احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۵۲؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۳، ص۲۴۰.</ref>. بدین ترتیب، جمعیتی بالغ بر ۷۵۰ نفر<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۵۲.</ref> و به [[نقلی]] بین ۸۰۰ ـ ۹۰۰ نفر<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۸؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۲۴۱.</ref> از [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] به [[جرم]] خیانتشان گردن زده شدند. [[پیامبر]] {{صل}} درباره [[حکم]] [[سعد بن معاذ]] فرمود: "به [[تحقیق]] به [[حکم]] [[خداوند متعال]] [[حکم]] کرد، حکمی که از فراز آسمان‌های هفت‌گانه مشخص شده بود"<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۸؛ احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۵۲؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۵۱۲.</ref>.

	[[رسول خدا]] {{صل}} در طول [[محاصره]] [[بنی‌قریظه]]، "[[ابن ام‌مکتوم]]" را به عنوان [[جانشین]] خود در [[مدینه]]، [[انتخاب]] کرده بود<ref>احمد بن یحیی بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱، ص۳۴۷؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۲۳۴؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۷.</ref>.<ref>[[عباس میرزایی\|میرزایی، عباس]]، [[غزوه بنی‌قریظه (مقاله)\|غزوه بنی‌قریظه]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص۱۴۰-۱۴۲؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص ~~۱۸۲~~.</ref>		[[رسول خدا]] {{صل}} در طول [[محاصره]] [[بنی‌قریظه]]، "[[ابن ام‌مکتوم]]" را به عنوان [[جانشین]] خود در [[مدینه]]، [[انتخاب]] کرده بود<ref>احمد بن یحیی بلاذری، الانساب الاشراف، ج۱، ص۳۴۷؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۲۳۴؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۷.</ref>.<ref>[[عباس میرزایی\|میرزایی، عباس]]، [[غزوه بنی‌قریظه (مقاله)\|غزوه بنی‌قریظه]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص۱۴۰-۱۴۲؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص ۱۸۲؛ [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]] ص ۶۲۴ ـ ۶۲۶.</ref>

	== تحلیل [[کشتار]] ==		== تحلیل [[کشتار]] ==

Bahmani: /* محاصره بنی قریظه و تسلیم شدن آنها */

2023-05-16T13:20:25Z

محاصره بنی قریظه و تسلیم شدن آنها

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۵۰
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	بعد از پایان [[جنگ خندق]]، [[پیامبر]] {{صل}} به [[دستور خداوند]]، سپاهی را به پرچمداری [[علی بن ابی‌طالب]] {{ع}} به سمت قلعه‌های [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] [[فرماندهی]] کرد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم الملوک، ج۲، ص۸۷؛ احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۵۲؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۲۳۴؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۴۹۷.</ref>. [[پیامبر]] {{صل}} لوای خود را به ایشان سپرد. سپس به [[بلال]] [[امر]] فرمود تا ندا دهد [[مسلمانان]] [[نماز عصر]] را جز در محله [[بنی‌قریظه]] به جا نیاورند<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۴۹۷.</ref>. بعد از مدتی، قلعه‌ها محاصره شد. محاصره‌ای که ۱۵ روز<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۷؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۴۹۶.</ref> و بنا بر [[نقلی]] دیگر ۲۵ روز به طول انجامید<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم الملوک، ج۲، ص۵۸۳؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۲۳۵.</ref>. سرانجام [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]]، خواستار [[مذاکره]] و [[صلح]] با [[مسلمانان]] شدند.		بعد از پایان [[جنگ خندق]]، [[پیامبر]] {{صل}} به [[دستور خداوند]]، سپاهی را به پرچمداری [[علی بن ابی‌طالب]] {{ع}} به سمت قلعه‌های [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] [[فرماندهی]] کرد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم الملوک، ج۲، ص۸۷؛ احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۵۲؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۲۳۴؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۴۹۷.</ref>. [[پیامبر]] {{صل}} لوای خود را به ایشان سپرد. سپس به [[بلال]] [[امر]] فرمود تا ندا دهد [[مسلمانان]] [[نماز عصر]] را جز در محله [[بنی‌قریظه]] به جا نیاورند<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۴۹۷.</ref>. بعد از مدتی، قلعه‌ها محاصره شد. محاصره‌ای که ۱۵ روز<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۷؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۴۹۶.</ref> و بنا بر [[نقلی]] دیگر ۲۵ روز به طول انجامید<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم الملوک، ج۲، ص۵۸۳؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۲۳۵.</ref>. سرانجام [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]]، خواستار [[مذاکره]] و [[صلح]] با [[مسلمانان]] شدند.

	[[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] که در محاصره شدیدی بودند و همه راه‌ها را به روی خود بسته می‌دیدند، از "[[ابی‌لبابه بن عبدالمنذر]]" به عنوان [[خیرخواهی]]، درخواست [[مشورت]] کردند<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم الملوک، ج۲، ص۵۸۳؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۲۳۶؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۷.</ref>. [[ابی‌لبابه بن عبدالمنذر]] از [[مسلمانان]] بود و همراه خانواده‌اش نزد [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] [[زندگی]] می‌کردند. او از [[هم‌پیمانان]] [[یهود]] به شمار می‌رفت. وی به آنان گفت: "اگر [[تسلیم]] شوید، بدانید که [[حکم]] [[پیامبر]] {{صل}} درباره شما (با اشاره به گردن خویش) این است"؛ ولی از گفته خود پشیمان شد<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۵۰۶-۵۰۷؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۵۰۷.</ref>. [[ابی‌لبابه بن عبدالمنذر]] در حالی که {{متن قرآن\|إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُون‏}} می‌خواند و با خود می‌گفت: "به [[خدا]] و رسولش [[خیانت]] کردم" از [[قلعه]] [[بنی‌قریظه]] بیرون آمد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۷.</ref>. او بدون اینکه پیش [[رسول خدا]] {{صل}} برود به [[مسجد]] رفت و خود را با طناب به ستونی بست تا یا بمیرد یا [[خداوند]]، توبه‌اش را بپذیرد<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۲۳۷؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۵۰۷.</ref>. [[یهودیان]] در امر خود به [[مشورت]] پرداختند. برخی پیشنهاد [[مسلمان]] شدن و برخی دیگر پیشنهاد [[جزیه]] را مطرح کردند؛ امّا هیچ‌ کدام مورد قبول واقع نشد<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۵۰۳.</ref>. سرانجام [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] که [[ترس]] شدیدی سراسر وجودشان را فرا گرفته بود<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۳، ص۲۳۵.</ref>، [[حکم]] [[پیامبر]] {{صل}} را پذیرفتند و [[تسلیم]] شدند<ref>[[عباس میرزایی\|میرزایی، عباس]]، [[غزوه بنی‌قریظه (مقاله)\|غزوه بنی‌قریظه]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص۱۴۰-~~۱۴۲~~.</ref>.		[[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] که در محاصره شدیدی بودند و همه راه‌ها را به روی خود بسته می‌دیدند، از "[[ابی‌لبابه بن عبدالمنذر]]" به عنوان [[خیرخواهی]]، درخواست [[مشورت]] کردند<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم الملوک، ج۲، ص۵۸۳؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۲۳۶؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۷.</ref>. [[ابی‌لبابه بن عبدالمنذر]] از [[مسلمانان]] بود و همراه خانواده‌اش نزد [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] [[زندگی]] می‌کردند. او از [[هم‌پیمانان]] [[یهود]] به شمار می‌رفت. وی به آنان گفت: "اگر [[تسلیم]] شوید، بدانید که [[حکم]] [[پیامبر]] {{صل}} درباره شما (با اشاره به گردن خویش) این است"؛ ولی از گفته خود پشیمان شد<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۵۰۶-۵۰۷؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۵۰۷.</ref>. [[ابی‌لبابه بن عبدالمنذر]] در حالی که {{متن قرآن\|إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُون‏}} می‌خواند و با خود می‌گفت: "به [[خدا]] و رسولش [[خیانت]] کردم" از [[قلعه]] [[بنی‌قریظه]] بیرون آمد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۵۷.</ref>. او بدون اینکه پیش [[رسول خدا]] {{صل}} برود به [[مسجد]] رفت و خود را با طناب به ستونی بست تا یا بمیرد یا [[خداوند]]، توبه‌اش را بپذیرد<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۲۳۷؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۵۰۷.</ref>. [[یهودیان]] در امر خود به [[مشورت]] پرداختند. برخی پیشنهاد [[مسلمان]] شدن و برخی دیگر پیشنهاد [[جزیه]] را مطرح کردند؛ امّا هیچ‌ کدام مورد قبول واقع نشد<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۲، ص۵۰۳.</ref>. سرانجام [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] که [[ترس]] شدیدی سراسر وجودشان را فرا گرفته بود<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۳، ص۲۳۵.</ref>، [[حکم]] [[پیامبر]] {{صل}} را پذیرفتند و [[تسلیم]] شدند<ref>[[عباس میرزایی\|میرزایی، عباس]]، [[غزوه بنی‌قریظه (مقاله)\|غزوه بنی‌قریظه]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص۱۴۰-۱۴۲؛ [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]] ص ۶۲۴ ـ ۶۲۶.</ref>.

	== حکم بنی قریظه ==		== حکم بنی قریظه ==

Bahmani: /* جنگ بنی‌قریظه */

2023-05-16T13:19:07Z

جنگ بنی‌قریظه

@@ خط ۵۰: / خط ۵۰: @@
 # رابعاً: در [[عهدنامه]] [[پیامبر]] با یهود [[مدینه]] آمده بود که در صورت پیمان‌‌شکنی آنها، آن حضرت در ریختن [[خون]] آنان [[آزاد]] خواهد بود.
 # خامساً: سعد، گویا از [[قوانین]] [[تورات]] [[آگاهی]] داشته و طبق آن حکم خود را اعلام کرده بود<ref> تاریخ پیامبر اسلام {{صل}}، ص ۳۵۴.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی|سامانی، سید محمود]]، [[بنی قریظه (مقاله)|مقاله «بنی قریظه»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[رمضان محمدی|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)|تاریخ اسلام]] ص ۱۸۲.</ref>.
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-01-18T05:57:19Z

منابع

@@ خط ۵۰: / خط ۵۰: @@
 # رابعاً: در [[عهدنامه]] [[پیامبر]] با یهود [[مدینه]] آمده بود که در صورت پیمان‌‌شکنی آنها، آن حضرت در ریختن [[خون]] آنان [[آزاد]] خواهد بود.
 # خامساً: سعد، گویا از [[قوانین]] [[تورات]] [[آگاهی]] داشته و طبق آن حکم خود را اعلام کرده بود<ref> تاریخ پیامبر اسلام {{صل}}، ص ۳۵۴.</ref>.<ref>[[سید محمود سامانی|سامانی، سید محمود]]، [[بنی قریظه (مقاله)|مقاله «بنی قریظه»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶؛ [[رمضان محمدی|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)|تاریخ اسلام]] ص ۱۸۲.</ref>.
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-01-18T05:55:26Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۵
خط ۵۷:		خط ۵۷:
	# [[پرونده:000057.jpg\|22px]] [[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[بنی قریظه (مقاله)\|مقاله «بنی قریظه»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|''' دائرة المعارف قرآن کریم ج۶''']]		# [[پرونده:000057.jpg\|22px]] [[سید محمود سامانی\|سامانی، سید محمود]]، [[بنی قریظه (مقاله)\|مقاله «بنی قریظه»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)\|''' دائرة المعارف قرآن کریم ج۶''']]
	# [[پرونده:IM010504.jpg\|22px]] [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام ج۱''']]		# [[پرونده:IM010504.jpg\|22px]] [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام ج۱''']]
			# [[پرونده:1100842.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|'''قصه‌های قرآن''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}