فتح مکه در معارف و سیره علوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۵۱

2026-01-29T06:51:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = فتح مکه		\| موضوع مرتبط = فتح مکه
	\| عنوان مدخل = فتح مکه		\| عنوان مدخل = فتح مکه
	\| مداخل مرتبط = [[فتح مکه در تاریخ اسلامی]] - [[فتح مکه در معارف و سیره علوی]]		\| مداخل مرتبط = [[فتح مکه در تاریخ اسلامی]] - [[فتح مکه در معارف و سیره نبوی]] - [[فتح مکه در معارف و سیره علوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Jaafari: /* منابع */

2023-11-11T09:27:37Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۷
خط ۳۲:		خط ۳۲:

	بتی بر بالای بام [[کعبه]] قرار داشت. که بزرگ‌ترین [[بت]] مکیان محسوب می‌شد و با میخ محکمی بر بالای کعبه کوبیده شده بود و جنس [[سختی]] از نوع مس یا برنج داشت. این بت به [[فرمان پیامبر]] با [[زحمت]] از زمین کنده شد و به دست [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بر زمین انداخته و خرد و شکسته شد. در ابتدا [[پیامبر]] بر شانه امیرالمؤمنین {{ع}} بالا رفت تا خود آن بت را بشکند؛ اما ایشان [[تحمل]] بر دوش کشیدن [[حضرت پیامبر]] {{صل}} را نداشت. ناگزیر پیامبر بر زمین نشست، امیرالمؤمنین {{ع}} بر شانه [[مبارک]] ایشان پای نهاد، بعد از ایستادن آن [[حضرت]]، به بالای بام کعبه رفته و آن را بر زمین انداخت که در اثر برخورد با زمین خرد شد<ref>المستدرک علی الصحیحین، ج۲، ص۳۹۸؛ المسند، ج۱، ص۴۳۳، ح۶۴۴؛ ریاض النظرة، ج۳، ص۱۷۰؛ تاریخ الخمیس، ج۲، ص۸۶؛ المواهب اللدنیه، ج۱، ص۳۸۸؛ شواهد النبوة.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص۲۲۹.</ref>		بتی بر بالای بام [[کعبه]] قرار داشت. که بزرگ‌ترین [[بت]] مکیان محسوب می‌شد و با میخ محکمی بر بالای کعبه کوبیده شده بود و جنس [[سختی]] از نوع مس یا برنج داشت. این بت به [[فرمان پیامبر]] با [[زحمت]] از زمین کنده شد و به دست [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بر زمین انداخته و خرد و شکسته شد. در ابتدا [[پیامبر]] بر شانه امیرالمؤمنین {{ع}} بالا رفت تا خود آن بت را بشکند؛ اما ایشان [[تحمل]] بر دوش کشیدن [[حضرت پیامبر]] {{صل}} را نداشت. ناگزیر پیامبر بر زمین نشست، امیرالمؤمنین {{ع}} بر شانه [[مبارک]] ایشان پای نهاد، بعد از ایستادن آن [[حضرت]]، به بالای بام کعبه رفته و آن را بر زمین انداخت که در اثر برخورد با زمین خرد شد<ref>المستدرک علی الصحیحین، ج۲، ص۳۹۸؛ المسند، ج۱، ص۴۳۳، ح۶۴۴؛ ریاض النظرة، ج۳، ص۱۷۰؛ تاریخ الخمیس، ج۲، ص۸۶؛ المواهب اللدنیه، ج۱، ص۳۸۸؛ شواهد النبوة.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص۲۲۹.</ref>

			==فتح مکه==
			از توافق‌های مندرج در [[پیمان]] [[صلح حدیبیه]] یکی این بود که دو طرف می‌توانند با هر قبیله‌ای [[هم‌پیمان]] شوند، ولی [[حمله]] و تعرض به هم‌پیمان هر طرف، در [[حکم]] حمله به طرف مقابل خواهد بود. کمی پس از انعقاد صلح حدیبیه، [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} با [[قبیله خزاعه]] و [[قریش]] با [[قبیله]] [[بنی‌بکر]] هم‌پیمان شدند. حدود دو سال پس از امضای [[پیمان صلح]]، بنی‌بکر با [[همکاری]] و [[همدستی]] قریش، ناگهانی بر [[خزاعه]] حمله کردند و گروهی را کشتند و حتی با این که برخی از افراد قبیله خزاعه خود را به [[حرم]] رساندند، از تعقیب و [[کشتار]] در [[امان]] نماندند. پس از این ماجرا چند نفر از خزاعه به [[مدینه]] آمدند و ضمن گزارش [[پیمان‌شکنی]] قریش، از پیغمبر اکرم{{صل}} خواستند که آنان را [[یاری]] دهد. [[پیغمبر]] با شنیدن این خبر [[غمگین]] شد و پیمان صلح پایمال شده را [[باطل]] کرد و ضمن [[وعده]] کمک به خزاعه برای [[جنگ]] با قریش آماده گشت.
			[[ابوسفیان]]، که از واکنش پیغمبر اکرم{{صل}} و تصمیم آن حضرت برای جنگ با قریش [[آگاه]] شده بود و از سویی دیگر می‌دانست که [[اهل مکه]] تاب [[مقاومت]] در برابر [[سپاه اسلام]] را ندارند، خود را به مدینه رساند تا بر [[وفاداری]] به پیمان صلح حدیبیه تأکید کند. از آنجا که او در مدینه [[امنیت]] نداشت، در پی آن بود که در [[پناه]] یکی از [[اصحاب پیغمبر]] با [[رسول خدا]]{{صل}} [[مذاکره]] کند و بر اعتبار پیمان صلح پای بفشارد. او با [[ابوبکر]]، [[عمر]]، و به [[نقلی]] با [[عثمان]] و [[سعد بن عباده]] دیدار کرد و از آنان درخواست [[حمایت]] کرد، ولی هیچ یک او را پاسخ ندادند و از خود راندند. تنها علی{{ع}} بود که در برابر درخواست ابوسفیان، با وی سخن گفت و راهنمایی‌اش کرد؛ هر چند به وی فرمود که راه و چاره‌ای برایش نمانده است<ref>ر.ک: ابن هشام، السیرة النبویه، ج۴، ص۳۹ - ۳۱؛ واقدی، مغازی، ج۱، ص۶۰۸ – ۵۹۵؛ طبری، محمد بن جریر، تاریخ الطبری، ج۳، ص۴۷ - ۴۲؛ شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۱۲۰ - ۱۱۸؛ ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۱۶۳ - ۱۶۱.</ref>.

			[[رسول اکرم]]{{صل}} [[فرمان]] [[بسیج عمومی]] صادر کرد و بیش از ده هزار نفر را گرد آورد. هنگامی که [[مردم]] دریافتند آن حضرت قصد [[مکه]] دارد یکی از [[اصحاب]]، به نام [[حاطب بن ابی بلتعه]]، که [[همسر]] و فرزندانش در مکه بودند، از [[بیم]] آن‌که در [[حمله]] [[مسلمانان]] آسیبی به خانواده‌اش برسد، در نامه‌ای خطاب به [[قریش]]، آنان را از حمله قریب الوقوع مسلمانان [[آگاه]] کرد. وی [[نامه]] را به زنی به نام [[ساره]] داد تا مخفیانه و با سرعت به مکه برود و آن را به قریش برساند. ساره نامه را گرفت و به سوی مکه شتافت. [[جبرئیل]] بر [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} نازل شد و او را از کار [[حاطب بن ابی بلتعه]] آگاه کرد. [[رسول خدا]]{{صل}} علی{{ع}} را همراه دو تن - و به [[نقلی]] همراه با [[زبیر بن عوام]] به تعقیب [[زن]] فرستاد. علی{{ع}} به او رسید و از وی خواست که نامه را بازدهد. زن به شدت [[انکار]] کرد. پس از آن‌که بارهای وی را جستند و چیزی نیافتند، علی{{ع}} فرمود: «به [[خدا]] [[سوگند]] به [[پیغمبر]] خدا خبر [[دروغ]] نگفته‌اند و آن حضرت نیز [[بیهوده]] به ما نفرموده است. یا آن نامه را خواهی داد یا سرت را برای رسول خدا{{صل}} می‌برم». در اینجا زن [[تسلیم]] شد و نامه را که میان موهایش پنهان کرده بود، بیرون آورد و به علی{{ع}} داد<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۴، ص۴۰؛ واقدی، مغازی، ج۲، ص۶۰۹؛ طبری، محمد بن جریر، تاریخ الطبری، ج۳، ص۴۸؛ ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۱۶۳.</ref>.
			پس از آماده شدن [[سپاه]]، پیغمبر اکرم{{صل}} برای نیروهای [[بسیج]] شده پرچم‌هایی برنهاد. به نقل [[واقدی]] آن حضرت سه [[پرچم]] به [[مهاجران]] داد و یکی از آنها را به علی{{ع}} سپرد<ref>واقدی، مغازی، ج۲، ص۶۱۱.</ref>. هنگامی که [[سپاه اسلام]] به مکه وارد می‌شد، [[سعد بن عباده]]، [[رئیس]] [[انصار]] که یکی از پرچم‌داران بزرگ [[مسلمانان]] در این [[غزوه]] بود و پیشاپیش گروهی وارد [[شهر]] شده بود، [[شعار]] می‌داد: «امروز [[روز]] [[جنگ و کشتار]] است. امروز روزی است که [[حرمت‌ها]] از میان می‌رود!». چون [[پیغمبر]] شعار سعد بن عباده را شنید، ندای [[رحمت]] و [[بخشایش]] سرداد و فرمود: «امروز روز رحمت است». سپس علی{{ع}} را فراخواند و به او فرمود: «[[پرچم]] را از سعد بگیر و تو کسی باش که پیشاپیش [[مردم]] به شهر داخل می‌شوی»<ref>ر.ک: ابن هشام، السیرة النبویه، ج۴، ص۴۹؛ طبری، محمد بن جریر، تاریخ الطبری، ج۳، ص۵۶؛ ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۱۶۶.</ref>. به [[روایت]] [[واقدی]]، علی{{ع}} پس از [[فرمان]] [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} پرچم را از سعد گرفت و با پرچم وارد [[مکه]] شد و آن را کنار [[حجرالاسود]] [[نصب]] کرد و برافراشت<ref>واقدی، مغازی، ترجمه مهدوی دامغانی، ج۲، ص۶۲۹.</ref>.

			به نوشته [[شیخ مفید]]، چون [[امیرمؤمنان]]{{ع}} خود را به سعد رسانید و پرچم را از او گرفت، سعد از سپردن پرچم به علی{{ع}} خودداری نکرد. پیغمبر [[خدا]]{{صل}} نیز در میان [[مهاجران]] و انصار جز امیرمؤمنان{{ع}} کسی را شایسته آن ندید که پرچم را از دست بزرگ و [[سرور]] انصار بگیرد. آن حضرت می‌دانست که اگر کسی دیگر را جز علی{{ع}} به سوی سعد بن عباده بفرستد، او پرچم را نمی‌دهد و [[بیم]] آن می‌رود که میان مهاجران و انصار [[اختلاف]] پدید آید. سعد بن عباده در برابر کسی جز پیغمبر اکرم{{صل}} به [[فروتنی]] و کوچکی تن نمی‌داد و از سوی دیگر اگر خود پیغمبر پرچم را از او می‌گرفت، به [[مصلحت]] نبود. بنابراین، کسی را بر این کار گماشت که به مثابه [[قائم]] مقامش بود؛ کسی که از [[رسول خدا]]{{صل}} جدایی نداشت و فروتنی در برابر وی و [[پیروی]] از او برای هر [[مسلمانی]] آسان و شیرین بود؛ کسی که جایگاهش را [[پایین‌تر]] از [[جایگاه پیامبر]] نمی‌دیدند. این [[فضیلت]] نیز ویژه امیرمؤمنان{{ع}} است و کسی [[شریک]] او نیست<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۱۲۱.</ref>.
			همچنین، در [[فتح مکه]]، [[امیرمؤمنان]]{{ع}} در شکستن [[بت‌های کعبه]] در کنار [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} بود. [[شیخ مفید]] نوشته است که چون [[رسول خدا]]{{صل}} به [[مسجدالحرام]] وارد شد، سیصدوشصت [[بت]] را در آنجا یافت که برخی را با سرب به یکدیگر بسته بودند. حضرت به امیرمؤمنان{{ع}} فرمود: «[[یا علی]]، مشتی سنگ‌ریزه بده». علی{{ع}} مشتی سنگ‌ریزه برداشت و به [[پیغمبر]] داد. رسول خدا{{صل}} سنگ‌ریزه‌ها را به روی [[بت‌ها]] می‌پاشید و می‌فرمود: {{متن قرآن\|وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا}}<ref>«و بگو حقّ آمد و باطل از میان رفت؛ بی‌گمان باطل از میان رفتنی است» سوره اسراء، آیه ۸۱.</ref>. پس از آن بتی در آنجا نماند، مگر اینکه به زیر افتاد. سپس به دستور رسول خدا{{صل}} بت‌ها را از [[مسجد]] بیرون بردند و شکستند و به سویی افکندند<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۱۲۴.</ref>.

			پس از فتح مکه، پیغمبر اکرم{{صل}} از همان جا گروه‌هایی را برای [[تبلیغ اسلام]] به سوی قبائل اطراف گسیل کرد و سریه‌هایی نیز در گرفت. یکی از این [[سریه‌ها]]، [[سریه]] [[بنی‌جذیمه]] به [[فرماندهی]] خالدبن ولید بود که پیغمبر وی را از [[جنگ]] [[نهی]] کرده بود. به بنی‌جذیمه خبر رسید که [[خالد بن ولید]] همراه [[مسلمانان]] در راه است. آنان که پیش از این [[اسلام]] آورده بودند، گفتند: «ما مسلمانیم و [[نماز]] می‌گزاریم و [[نبوت]] محمد{{صل}} را پذیرفته‌ایم و مسجد ساخته‌ایم که در آن [[اذان]] می‌گوییم». خالدبن ولید و همراهانش به بنی‌جذیمه رسیدند. خالد به آنان گفت: «اسلام بیاورید». گفتند: «ما [[مسلمان]] شده‌ایم». خالد گفت: «چرا [[اسلحه]] همراه دارید؟» گفتند: «میان ما و قومی از [[عرب]] [[دشمنی]] است. [[خوف]] آن داشتیم که که شما از آنان باشید. [[سلاح]] برداشتیم تا از خود در برابر آنان، که مخالف اسلامند، [[دفاع]] کنیم». با این حال، خالد بن ولید پای فشرد که آنان را [[خلع سلاح]] کند. بنی‌جذیمه سلاح‌ها را بر [[زمین]] نهادند، ولی خالد آنان را به [[اسارت]] گرفت و به [[انتقام]] [[خون]] عمویش، که [[بنی‌جذیمه]] در [[روزگار]] [[جاهلیت]] او را کشته بودند، به سربازانش [[فرمان]] داد [[اسیران]] را گردن زنند. [[مهاجران]] و [[انصار]] حاضر در سریه، حاضر به این کار نشدند و اسیران خود را [[آزاد]] کردند، ولی افراد [[بنی‌سُلیم]]- که آنان نیز از قدیم [[کینه]] بنی‌جذیمه را در [[دل]] داشتند - اسیران خود را گردن زدند. هنگامی که خالد بازگشت و [[رسول خدا]]{{صل}} از [[جنایت]] او [[آگاه]] شد، بر وی [[خشم]] گرفت و از او روی برگردانید. [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} دست‌های خود را بلند کرد و خطاب به [[خداوند]] عرضه داشت: «خدایا، من از آن‌چه خالد کرده است، در پیشگاه تو [[بیزاری]] می‌جویم». آن‌گاه علی{{ع}} را فراخواند و [[مالی]] به او داد و فرمود: «نزد بنی‌جذیمه برو و فدیه آن‌چه را خالد از میان برده است، پرداخت کن».

			علی{{ع}} به سوی بنی‌جذیمه رفت و خو‌ن‌بهای کسانی را که خالد کشته بود و نیز زیان‌های مالی [[مردم]] را پرداخت و چون به مالی بیش‌تر نیاز افتاد، [[ابورافع]] را نزد [[پیغمبر]] فرستاد. رسول خدا{{صل}} آن‌چه خواسته بود، برایش فرستاد و علی{{ع}} حتی بهای ظرف غذای سگان را که در [[هجوم]] خالدبن ولید شکسته شده بود، به خسارت دیدگان پرداخت. قدری از [[اموال]] را نیز برای زیان‌های از قلم افتاده بدانان داد. آن‌گاه علی{{ع}} نزد پیغمبر بازگشت. رسول خدا{{صل}} از او پرسید: «چه کردی؟» علی{{ع}} گفت: «ای رسول خدا، نزد قومی رفتم که [[مسلمان]] بودند و در [[سرزمین]] خود مسجدهایی ساخته بودند. خون‌بها و تاوان آن‌چه را خالد از میان برده بود، حتی تاوان ظرف [[خوراک]] سگان را پرداختم و قدری از [[مال]] را که باقی مانده بود به آنان بخشیدم. رسول خدا{{صل}} فرمود: «بسیار خوب کردی. من به خالد دستور کشتن نداده بودم، بلکه فرمان داده بودم آنان را به [[اسلام]] فراخواند»<ref>ر.ک: ابن هشام، السیرة النبویه، ج۴، ص۷۸ - ۷۰؛ واقدی، مغازی، ج۳، ص۶۷۵ - ۶۶۹؛ طبری، محمد بن جریر، تاریخ الطبری، ج۳، ص۷۰ - ۶۶؛ شیخ مفید، الارشاد، ج۱، ص۴۹ - ۴۷؛ ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۱۷۶ - ۱۷۳.</ref>.<ref>[[محمد حسین رجبی\|رجبی، محمد حسین]]، [[امام علی در عهد پیامبر (مقاله)\| مقاله «امام علی در عهد پیامبر»]]، [[دانشنامه امام علی ج۸ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۸]] ص ۱۸۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:IM010213.jpg\|22px]] [[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|'''جانشین پیامبر''']]		# [[پرونده:IM010213.jpg\|22px]] [[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|'''جانشین پیامبر''']]
			# [[پرونده:1368106.jpg\|22px]] [[محمد حسین رجبی\|رجبی، محمد حسین]]، [[امام علی در عهد پیامبر (مقاله)\| مقاله «امام علی در عهد پیامبر»]]، [[دانشنامه امام علی ج۸ (کتاب)\|'''دانشنامه امام علی ج۸''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Wasity: جایگزینی متن - 'اهل بدر' به 'اهل بدر'

2023-08-04T18:34:02Z

جایگزینی متن - 'اهل بدر' به 'اهل بدر'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۰۴
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	به دنبال این سخن، ناچار آن زن را [[تهدید]] کرد، زن در برابر تهدید [[اقرار]] کرد، گفت به من پشت کنید. امیرالمؤمنین {{ع}} این کار را کرد. آن زن نامه را از میان موهای بافته شده خود بیرون آورد و به دست فرستادگان پیامبر سپرد. آنها بازگشتند و نامه را به [[خدمت]] پیامبر آوردند.		به دنبال این سخن، ناچار آن زن را [[تهدید]] کرد، زن در برابر تهدید [[اقرار]] کرد، گفت به من پشت کنید. امیرالمؤمنین {{ع}} این کار را کرد. آن زن نامه را از میان موهای بافته شده خود بیرون آورد و به دست فرستادگان پیامبر سپرد. آنها بازگشتند و نامه را به [[خدمت]] پیامبر آوردند.

	وقتی [[حاطب]] را نزد پیامبر رساندند، حضرت به حاطب گفت: چرا چنین کردی! گفت: یا [[رسول الله]] به [[خدا]] من به خدا و رسولش [[ایمان]] دارم از [[دین]] برنگشته‌ام، ولی خواستم بر [[قریش]] حقی پیدا کنم شاید با [[فرزندان]] و [[خویشان]] من در مکه [[مهربانی]] کنند. اینجا [[عمر]] برخواست و گفت: یا رسول الله بفرما تا گردن حاطب را بزنم، چه اینکه او مرد منافقی است! حضرت فرمود: او از [[اهل~~]] [[~~بدر]] است، شاید [[خدای تبارک و تعالی]] به اهل بدرنگریسته و آنها را بخشیده است.		وقتی [[حاطب]] را نزد پیامبر رساندند، حضرت به حاطب گفت: چرا چنین کردی! گفت: یا [[رسول الله]] به [[خدا]] من به خدا و رسولش [[ایمان]] دارم از [[دین]] برنگشته‌ام، ولی خواستم بر [[قریش]] حقی پیدا کنم شاید با [[فرزندان]] و [[خویشان]] من در مکه [[مهربانی]] کنند. اینجا [[عمر]] برخواست و گفت: یا رسول الله بفرما تا گردن حاطب را بزنم، چه اینکه او مرد منافقی است! حضرت فرمود: او از [[اهل بدر]] است، شاید [[خدای تبارک و تعالی]] به اهل بدرنگریسته و آنها را بخشیده است.

	سپس پیامبر دستور داد حاطب را از [[مسجد]] بیرون کنند. حاطب در حالی که [[مردم]] او را از مسجد بیرون می‌کردند، برمی‌گشت و امیدوارانه به پیامبر نگاه می‌کرد. در این هنگام پیامبر دستور داد او را برگردانند. [[رسول گرامی اسلام]] فرمودند: تو را بخشیدم و از [[جرم]] تو در گذشتم. تو هم [[استغفار]] کن و از پروردگارت [[بخشش]] بخواه و دیگر امثال این‌گونه [[کارها]] را تکرار نکن. این‌گونه شد که خطر فاش شدن حرکت [[جنگی]] [[مسلمانان]] بر طرف شد<ref>السیرة النبویة، ج۲، ص۳۹۸؛ المغازی، ج۲، ص۷۹۷.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص۲۲۷.</ref>		سپس پیامبر دستور داد حاطب را از [[مسجد]] بیرون کنند. حاطب در حالی که [[مردم]] او را از مسجد بیرون می‌کردند، برمی‌گشت و امیدوارانه به پیامبر نگاه می‌کرد. در این هنگام پیامبر دستور داد او را برگردانند. [[رسول گرامی اسلام]] فرمودند: تو را بخشیدم و از [[جرم]] تو در گذشتم. تو هم [[استغفار]] کن و از پروردگارت [[بخشش]] بخواه و دیگر امثال این‌گونه [[کارها]] را تکرار نکن. این‌گونه شد که خطر فاش شدن حرکت [[جنگی]] [[مسلمانان]] بر طرف شد<ref>السیرة النبویة، ج۲، ص۳۹۸؛ المغازی، ج۲، ص۷۹۷.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص۲۲۷.</ref>

Bahmani: /* نقش جانشین پیامبر در شکستن بت‌ها */

2022-11-30T05:25:47Z

نقش جانشین پیامبر در شکستن بت‌ها

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۵
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	[[پرچم]] این [[سپاه]] به دست [[سعد بن عباده]] [[رئیس]] [[خزرج]] بود. او [[شعار]] می‌داد و می‌گفت: {{عربی\|الْيَوْمُ يَوْمُ الْمَلْحَمَةِ، الْيَوْمُ تُسْتَحَلُّ الْحُرَمَةُ}}: امروز [[روز]] [[جنگ و کشتار]] است- امروز [[حرمت]] خواهد [[شکست]]! اما پیامبر {{صل}} فرمودند: نه امروز، روز [[کشتار]] نیست. [[یا علی]] برو و پرچم را از او بگیر و بگو: {{متن حدیث\|الْيَوْمُ يَوْمُ الْمَرْحَمَةِ}}: امروز روز [[مرحمت]] است<ref>الارشاد، ج۱، ص۶۰؛ اعلام الوری، ج۱، ص۲۲۲.</ref>. [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} پرچم به دست با این شعار وارد [[شهر مکه]] شده و آن را در کنار رکن برپا کرد<ref>المغازی، ج۲، ص۸۲۲؛ الاستیعاب، ج۲، ص۵۹۹؛ امتاع الاسماع، ج۱، ص۳۸۳.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص۲۲۹.</ref>		[[پرچم]] این [[سپاه]] به دست [[سعد بن عباده]] [[رئیس]] [[خزرج]] بود. او [[شعار]] می‌داد و می‌گفت: {{عربی\|الْيَوْمُ يَوْمُ الْمَلْحَمَةِ، الْيَوْمُ تُسْتَحَلُّ الْحُرَمَةُ}}: امروز [[روز]] [[جنگ و کشتار]] است- امروز [[حرمت]] خواهد [[شکست]]! اما پیامبر {{صل}} فرمودند: نه امروز، روز [[کشتار]] نیست. [[یا علی]] برو و پرچم را از او بگیر و بگو: {{متن حدیث\|الْيَوْمُ يَوْمُ الْمَرْحَمَةِ}}: امروز روز [[مرحمت]] است<ref>الارشاد، ج۱، ص۶۰؛ اعلام الوری، ج۱، ص۲۲۲.</ref>. [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} پرچم به دست با این شعار وارد [[شهر مکه]] شده و آن را در کنار رکن برپا کرد<ref>المغازی، ج۲، ص۸۲۲؛ الاستیعاب، ج۲، ص۵۹۹؛ امتاع الاسماع، ج۱، ص۳۸۳.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص۲۲۹.</ref>

	=== نقش [[جانشین پیامبر]] در [[شکستن بت‌ها~~]] =~~==		== نقش [[جانشین پیامبر]] در شکستن بت‌ها ==
	پیامبر به مکه وارد شد، به [[زیارت]] [[خانه خدا]] رفت. در این زیارت ایشان با [[لباس]] رزم و سوار بر شتر بود، در حین [[طواف]] با چوبی که در دست داشت به بت‌های «[[هُبل]]» و «[[اساف]]» و «[[نائله]]» که بر فراز درب [[کعبه]] قرار داشتند اشاره کرده و آنها را بر [[زمین]] افکند<ref>المغازی، ج۲، ص۸۳۱؛ السیرة النبویه، ج۲، ص۴۱۷؛ الاصنام، ص۳۱.</ref>. [[هبل]] [[بت]] بزرگ [[اهل مکه]] یعنی [[قریشیان]] بود، در برابر چشم سران آن [[قبیله]] بر [[زمین]] افتاده و [[خرد]] شده بود.		پیامبر به مکه وارد شد، به [[زیارت]] [[خانه خدا]] رفت. در این زیارت ایشان با [[لباس]] رزم و سوار بر شتر بود، در حین [[طواف]] با چوبی که در دست داشت به بت‌های «[[هُبل]]» و «[[اساف]]» و «[[نائله]]» که بر فراز درب [[کعبه]] قرار داشتند اشاره کرده و آنها را بر [[زمین]] افکند<ref>المغازی، ج۲، ص۸۳۱؛ السیرة النبویه، ج۲، ص۴۱۷؛ الاصنام، ص۳۱.</ref>. [[هبل]] [[بت]] بزرگ [[اهل مکه]] یعنی [[قریشیان]] بود، در برابر چشم سران آن [[قبیله]] بر [[زمین]] افتاده و [[خرد]] شده بود.

Bahmani: /* نقش جانشین پیامبر در ممانعت از اطلاع‌رسانی اخبار به دشمن */

2022-11-30T05:25:36Z

نقش جانشین پیامبر در ممانعت از اطلاع‌رسانی اخبار به دشمن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۵
خط ۹:		خط ۹:
	در [[سال ششم هجرت]] [[مسلمانان]] و [[مشرکان]] در منطقه [[حدیبیه]] با یکدیگر [[قرارداد]] صلحی [[امضا]] کردند که طبق آن تعیین شد ده سال میان طرفین [[صلح]] برقرار باشد. اما دو سال بعد، [[قریش]] این صلح‌نامه را نقض کرد. بنابراین در سال هشتم [[پیامبر]] برای [[فتح مکه]] حرکت کرد<ref>السیرة النبویة، ج۲، ص۳۸۹.</ref>. در واقع [[معاهده]] به این وسیله شکسته شده و راه برای فتح مکه باز شده بود و در آن [[روزگار]] پیامبر در اوج [[توانایی]] [[سیاسی]] و نظامی بود. بنابراین فتح مکه اولین کاری بود که آن حضرت با یک [[سپاه]] ده‌هزارنفری به آن [[اقدام]] فرمود.		در [[سال ششم هجرت]] [[مسلمانان]] و [[مشرکان]] در منطقه [[حدیبیه]] با یکدیگر [[قرارداد]] صلحی [[امضا]] کردند که طبق آن تعیین شد ده سال میان طرفین [[صلح]] برقرار باشد. اما دو سال بعد، [[قریش]] این صلح‌نامه را نقض کرد. بنابراین در سال هشتم [[پیامبر]] برای [[فتح مکه]] حرکت کرد<ref>السیرة النبویة، ج۲، ص۳۸۹.</ref>. در واقع [[معاهده]] به این وسیله شکسته شده و راه برای فتح مکه باز شده بود و در آن [[روزگار]] پیامبر در اوج [[توانایی]] [[سیاسی]] و نظامی بود. بنابراین فتح مکه اولین کاری بود که آن حضرت با یک [[سپاه]] ده‌هزارنفری به آن [[اقدام]] فرمود.

	=== نقش [[جانشین پیامبر]] در ممانعت از [[اطلاع‌رسانی]] [[اخبار]] به [[دشمن]] ===		== نقش [[جانشین پیامبر]] در ممانعت از اطلاع‌رسانی [[اخبار]] به [[دشمن]] ==
	پیامبر می‌کوشید که خبر این حرکت [[جنگی]] به [[مکه]] نرسد؛ زیرا اگر مکیان از قبل می‌دانستند که چنین حمله‌ای در پیش است [[آمادگی]] جنگی می‌یافتند، ممکن بود [[خون‌ریزی]] بزرگی به راه بیفتد و این خلاف میل پیامبر بود. اما یکی از [[صحابه]] خطای بزرگی کرده و خبر [[حمله]] را در نامه‌ای به [[مردم]] مکه فرستاده بود. این مسئله از چشم پیامبر مخفی نماند. ایشان به [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و [[زبیر]] و [[مقداد]] [[مأموریت]] داد که به دنبال حامل خبر بروند.		پیامبر می‌کوشید که خبر این حرکت [[جنگی]] به [[مکه]] نرسد؛ زیرا اگر مکیان از قبل می‌دانستند که چنین حمله‌ای در پیش است [[آمادگی]] جنگی می‌یافتند، ممکن بود [[خون‌ریزی]] بزرگی به راه بیفتد و این خلاف میل پیامبر بود. اما یکی از [[صحابه]] خطای بزرگی کرده و خبر [[حمله]] را در نامه‌ای به [[مردم]] مکه فرستاده بود. این مسئله از چشم پیامبر مخفی نماند. ایشان به [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و [[زبیر]] و [[مقداد]] [[مأموریت]] داد که به دنبال حامل خبر بروند.

Bahmani در ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۲۵

2022-11-30T05:25:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۵
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	== [[نقض~~]] [[~~صلح‌نامه]] و باز شدن راه برای فتح ==		== نقض صلح‌نامه و باز شدن راه برای فتح ==
	در [[سال ششم هجرت]] [[مسلمانان]] و [[مشرکان]] در منطقه [[حدیبیه]] با یکدیگر [[قرارداد]] صلحی [[امضا]] کردند که طبق آن تعیین شد که ده سال میان طرفین [[صلح]] برقرار باشد. اما دو سال بعد، [[قریش]] این صلح‌نامه را نقض کرد. بنابراین در سال هشتم [[پیامبر]] برای [[فتح مکه]] حرکت کرد<ref>السیرة النبویة، ج۲، ص۳۸۹.</ref>. در واقع [[معاهده]] به این وسیله شکسته شده و راه برای فتح مکه باز شده بود و در آن [[روزگار]] پیامبر در اوج [[توانایی]] [[سیاسی]] و نظامی بود. بنابراین فتح مکه اولین کاری بود که آن [[حضرت]] با یک [[سپاه]] ده‌هزارنفری به آن [[اقدام]] فرمود:		در [[سال ششم هجرت]] [[مسلمانان]] و [[مشرکان]] در منطقه [[حدیبیه]] با یکدیگر [[قرارداد]] صلحی [[امضا]] کردند که طبق آن تعیین شد ده سال میان طرفین [[صلح]] برقرار باشد. اما دو سال بعد، [[قریش]] این صلح‌نامه را نقض کرد. بنابراین در سال هشتم [[پیامبر]] برای [[فتح مکه]] حرکت کرد<ref>السیرة النبویة، ج۲، ص۳۸۹.</ref>. در واقع [[معاهده]] به این وسیله شکسته شده و راه برای فتح مکه باز شده بود و در آن [[روزگار]] پیامبر در اوج [[توانایی]] [[سیاسی]] و نظامی بود. بنابراین فتح مکه اولین کاری بود که آن حضرت با یک [[سپاه]] ده‌هزارنفری به آن [[اقدام]] فرمود.

	=== نقش [[جانشین پیامبر]] در ممانعت از [[اطلاع‌رسانی]] [[اخبار]] به [[دشمن]] ===		=== نقش [[جانشین پیامبر]] در ممانعت از [[اطلاع‌رسانی]] [[اخبار]] به [[دشمن]] ===
	پیامبر می‌کوشید که خبر این حرکت [[جنگی]] به [[مکه]] نرسد؛ زیرا اگر مکیان از قبل می‌دانستند که چنین حمله‌ای در پیش است [[آمادگی]] جنگی می‌یافتند، ممکن بود [[خون‌ریزی]] بزرگی به راه بیفتد و این خلاف میل پیامبر بود.		پیامبر می‌کوشید که خبر این حرکت [[جنگی]] به [[مکه]] نرسد؛ زیرا اگر مکیان از قبل می‌دانستند که چنین حمله‌ای در پیش است [[آمادگی]] جنگی می‌یافتند، ممکن بود [[خون‌ریزی]] بزرگی به راه بیفتد و این خلاف میل پیامبر بود. اما یکی از [[صحابه]] خطای بزرگی کرده و خبر [[حمله]] را در نامه‌ای به [[مردم]] مکه فرستاده بود. این مسئله از چشم پیامبر مخفی نماند. ایشان به [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و [[زبیر]] و [[مقداد]] [[مأموریت]] داد که به دنبال حامل خبر بروند.
	اما یکی از [[صحابه]] خطای بزرگی کرده و خبر [[حمله]] را در نامه‌ای به [[مردم]] مکه فرستاده بود. این مسئله از چشم پیامبر مخفی نماند. ایشان به [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و [[زبیر]] و [[مقداد]] [[مأموریت]] داد که به دنبال حامل خبر بروند.

	[[حاطب بن ابی بلتعه]] [[مسلمان]] بود، در [[حقانیت اسلام]] [[شک]] نداشت؛ اما [[زن]] و فرزندانش در مکه بودند، او می‌ترسید اگر بین مسلمانان و [[مشرکین مکه]] جنگی برپا شود زن و فرزند او در خطر قرار بگیرند، می‌خواست با فرستادن خبر بر آنها حتی پیدا کند، زن و فرزندانش در [[امان]] بمانند. [[نامه]] به زنی سیاه‌پوست سپرده شده بود که خود را از [[بیراهه]] به مکه رسانده و نامه را به افرادی از بزرگان مشرکین مکه که نام برده بود تحویل دهد. در این هنگام [[جبرئیل]] نازل شد و پیامبر را از جریان فرستادن نامه [[آگاه]] فرمود. پیامبر هم امیرالمؤمنین {{ع}} را باخبر کرد و ایشان را با تنی چند برای گرفتن نامه فرستاد.		[[حاطب بن ابی بلتعه]] [[مسلمان]] بود، در [[حقانیت اسلام]] [[شک]] نداشت؛ اما [[زن]] و فرزندانش در مکه بودند، او می‌ترسید اگر بین مسلمانان و [[مشرکین مکه]] جنگی برپا شود زن و فرزند او در خطر قرار بگیرند، می‌خواست با فرستادن خبر بر آنها حتی پیدا کند، زن و فرزندانش در [[امان]] بمانند. [[نامه]] به زنی سیاه‌پوست سپرده شده بود که خود را از [[بیراهه]] به مکه رسانده و نامه را به افرادی از بزرگان مشرکین مکه که نام برده بود تحویل دهد. در این هنگام [[جبرئیل]] نازل شد و پیامبر را از جریان فرستادن نامه [[آگاه]] فرمود. پیامبر هم امیرالمؤمنین {{ع}} را باخبر کرد و ایشان را با تنی چند برای گرفتن نامه فرستاد.

	[[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و همراهانش آن [[زن]] را در بین راه دیده و دستگیر کردند. او همراه داشتن [[نامه]] را [[انکار]] می‌کرد، آن زن قسم می‌خورد و [[اشک]] می‌ریخت. [[زبیر]] گفت: من [[فکر]] نمی‌کنم همراه او نامه‌ای باشد. نباید بیشتر از این [[اصرار]] کنیم. به نزد [[پیامبر]] برگردیم، به ایشان خبر بدهیم که نامه‌ای در کار نبوده است. امیرالمؤمنین {{ع}} فرمود: پیامبر به من خبر داده است که نامه‌ای به [[مکه]] فرستاده‌اند، او هرگز [[دروغ]] و خلاف نمی‌گوید. به طور مسلم نامه نزد این زن ~~است؛~~ و پیامبر دستور داده است که نامه را از او بگیرم. اما تو چون این زن انکار می‌کند، [[سخن]] او را می‌پذیری و قبول می‌کنی که نامه‌ای به همراه ندارد و [[کلام پیامبر]] را زیر پا می‌گذاری؟!		[[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و همراهانش آن [[زن]] را در بین راه دیده و دستگیر کردند. او همراه داشتن [[نامه]] را [[انکار]] می‌کرد، آن زن قسم می‌خورد و [[اشک]] می‌ریخت. [[زبیر]] گفت: من [[فکر]] نمی‌کنم همراه او نامه‌ای باشد. نباید بیشتر از این [[اصرار]] کنیم. به نزد [[پیامبر]] برگردیم، به ایشان خبر بدهیم که نامه‌ای در کار نبوده است. امیرالمؤمنین {{ع}} فرمود: پیامبر به من خبر داده است که نامه‌ای به [[مکه]] فرستاده‌اند، او هرگز [[دروغ]] و خلاف نمی‌گوید. به طور مسلم نامه نزد این زن است و پیامبر دستور داده است که نامه را از او بگیرم. اما تو چون این زن انکار می‌کند، [[سخن]] او را می‌پذیری و قبول می‌کنی که نامه‌ای به همراه ندارد و [[کلام پیامبر]] را زیر پا می‌گذاری؟!

	به دنبال این سخن، ناچار آن زن را [[تهدید]] کرد، زن در برابر تهدید [[اقرار]] کرد، گفت به من پشت کنید. امیرالمؤمنین {{ع}} این کار را کرد. آن زن نامه را از میان موهای بافته شده خود بیرون آورد و به دست فرستادگان پیامبر سپرد. آنها بازگشتند و نامه را به [[خدمت]] پیامبر آوردند.		به دنبال این سخن، ناچار آن زن را [[تهدید]] کرد، زن در برابر تهدید [[اقرار]] کرد، گفت به من پشت کنید. امیرالمؤمنین {{ع}} این کار را کرد. آن زن نامه را از میان موهای بافته شده خود بیرون آورد و به دست فرستادگان پیامبر سپرد. آنها بازگشتند و نامه را به [[خدمت]] پیامبر آوردند.

	وقتی [[حاطب]] را نزد پیامبر رساندند، [[حضرت]] به حاطب گفت: چرا چنین کردی! گفت: یا [[رسول الله]] به [[خدا]] من به خدا و رسولش [[ایمان]] دارم از [[دین]] برنگشته‌ام، ولی خواستم بر [[قریش]] حقی پیدا کنم شاید با [[فرزندان]] و [[خویشان]] من در مکه [[مهربانی]] کنند. اینجا [[عمر]] برخواست و گفت: یا رسول الله بفرما تا گردن حاطب را بزنم، چه اینکه او مرد منافقی است! حضرت فرمود: او از [[اهل]] [[بدر]] است، شاید [[خدای تبارک و تعالی]] به اهل بدرنگریسته و آنها را بخشیده است.		وقتی [[حاطب]] را نزد پیامبر رساندند، حضرت به حاطب گفت: چرا چنین کردی! گفت: یا [[رسول الله]] به [[خدا]] من به خدا و رسولش [[ایمان]] دارم از [[دین]] برنگشته‌ام، ولی خواستم بر [[قریش]] حقی پیدا کنم شاید با [[فرزندان]] و [[خویشان]] من در مکه [[مهربانی]] کنند. اینجا [[عمر]] برخواست و گفت: یا رسول الله بفرما تا گردن حاطب را بزنم، چه اینکه او مرد منافقی است! حضرت فرمود: او از [[اهل]] [[بدر]] است، شاید [[خدای تبارک و تعالی]] به اهل بدرنگریسته و آنها را بخشیده است.

	سپس پیامبر دستور داد حاطب را از [[مسجد]] بیرون کنند. حاطب در حالی که [[مردم]] او را از مسجد بیرون می‌کردند، ~~بر می‌گشت~~ و امیدوارانه به پیامبر نگاه می‌کرد. در این هنگام پیامبر دستور داد او را برگردانند. [[رسول گرامی اسلام]] فرمودند: تو را بخشیدم و از [[جرم]] تو در گذشتم. تو هم [[استغفار]] کن و از پروردگارت [[بخشش]] بخواه و دیگر امثال این‌گونه [[کارها]] را تکرار نکن. این‌گونه شد که خطر فاش شدن حرکت [[جنگی]] [[مسلمانان]] بر طرف شد<ref>السیرة النبویة، ج۲، ص۳۹۸؛ المغازی، ج۲، ص۷۹۷.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ~~ص ۲۲۷~~.</ref>		سپس پیامبر دستور داد حاطب را از [[مسجد]] بیرون کنند. حاطب در حالی که [[مردم]] او را از مسجد بیرون می‌کردند، برمی‌گشت و امیدوارانه به پیامبر نگاه می‌کرد. در این هنگام پیامبر دستور داد او را برگردانند. [[رسول گرامی اسلام]] فرمودند: تو را بخشیدم و از [[جرم]] تو در گذشتم. تو هم [[استغفار]] کن و از پروردگارت [[بخشش]] بخواه و دیگر امثال این‌گونه [[کارها]] را تکرار نکن. این‌گونه شد که خطر فاش شدن حرکت [[جنگی]] [[مسلمانان]] بر طرف شد<ref>السیرة النبویة، ج۲، ص۳۹۸؛ المغازی، ج۲، ص۷۹۷.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص۲۲۷.</ref>

	=== حرکت مخفیانه و فتح آسان [[مکه]] ===		=== حرکت مخفیانه و فتح آسان [[مکه]] ===
خط ۲۷:		خط ۲۶:

	[[ابوسفیان]]، [[حکیم بن حزام]] و [[بُدیل بن ورقاء]] که برای مطلع شدن، بیرون آمده بودند، از دیدن آتش‌ها [[وحشت]] کردند. یک صحرا آتش افروخته در [[دل]] سران مکه [[ایجاد خوف]] کرده و آنها را از [[مقاومت]] بازمی‌داشت. بدین ترتیب پیامبر با [[لشکر]] بزرگ خود به مکه نزدیک شد و هیچ مقاومتی در برابر آنان شکل نگرفت.		[[ابوسفیان]]، [[حکیم بن حزام]] و [[بُدیل بن ورقاء]] که برای مطلع شدن، بیرون آمده بودند، از دیدن آتش‌ها [[وحشت]] کردند. یک صحرا آتش افروخته در [[دل]] سران مکه [[ایجاد خوف]] کرده و آنها را از [[مقاومت]] بازمی‌داشت. بدین ترتیب پیامبر با [[لشکر]] بزرگ خود به مکه نزدیک شد و هیچ مقاومتی در برابر آنان شکل نگرفت.
	[[پرچم]] این [[سپاه]] به دست [[سعد بن عباده]] [[رئیس]] [[خزرج]] بود. او [[شعار]] می‌داد و می‌گفت: {{عربی\|الْيَوْمُ يَوْمُ الْمَلْحَمَةِ، الْيَوْمُ تُسْتَحَلُّ الْحُرَمَةُ}}: امروز [[روز]] [[جنگ و کشتار]] است- امروز [[حرمت]] خواهد [[شکست]]! اما پیامبر {{صل}} فرمودند: نه امروز، روز [[کشتار]] نیست. [[یا علی]] برو و پرچم را از او بگیر و بگو: {{متن حدیث\|الْيَوْمُ يَوْمُ الْمَرْحَمَةِ}}: امروز روز [[مرحمت]] است<ref>الارشاد، ج۱، ص۶۰؛ اعلام الوری، ج۱، ص۲۲۲.</ref>. [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} پرچم به دست با این شعار وارد [[شهر مکه]] شده و آن را در کنار رکن برپا کرد<ref>المغازی، ج۲، ص۸۲۲؛ الاستیعاب، ج۲، ص۵۹۹؛ امتاع الاسماع، ج۱، ص۳۸۳.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ~~ص ۲۲۹~~.</ref>		[[پرچم]] این [[سپاه]] به دست [[سعد بن عباده]] [[رئیس]] [[خزرج]] بود. او [[شعار]] می‌داد و می‌گفت: {{عربی\|الْيَوْمُ يَوْمُ الْمَلْحَمَةِ، الْيَوْمُ تُسْتَحَلُّ الْحُرَمَةُ}}: امروز [[روز]] [[جنگ و کشتار]] است- امروز [[حرمت]] خواهد [[شکست]]! اما پیامبر {{صل}} فرمودند: نه امروز، روز [[کشتار]] نیست. [[یا علی]] برو و پرچم را از او بگیر و بگو: {{متن حدیث\|الْيَوْمُ يَوْمُ الْمَرْحَمَةِ}}: امروز روز [[مرحمت]] است<ref>الارشاد، ج۱، ص۶۰؛ اعلام الوری، ج۱، ص۲۲۲.</ref>. [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} پرچم به دست با این شعار وارد [[شهر مکه]] شده و آن را در کنار رکن برپا کرد<ref>المغازی، ج۲، ص۸۲۲؛ الاستیعاب، ج۲، ص۵۹۹؛ امتاع الاسماع، ج۱، ص۳۸۳.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص۲۲۹.</ref>

	=== نقش [[جانشین پیامبر]] در [[شکستن بت‌ها]] ===		=== نقش [[جانشین پیامبر]] در [[شکستن بت‌ها]] ===
	پیامبر به مکه وارد شد، به [[زیارت]] [[خانه خدا]] رفت. در این زیارت ایشان با [[لباس]] رزم و سوار بر شتر بود، در حین [[طواف]] با چوبی که در دست داشت به بت‌های «[[هُبل]]» و «[[اساف]]» و «[[نائله]]» که بر فراز درب [[کعبه]] قرار داشتند اشاره کرده و آنها را بر [[زمین]] افکند<ref>المغازی، ج۲، ص۸۳۱؛ السیرة النبویه، ج۲، ص۴۱۷؛ الاصنام، ص۳۱.</ref>. [[هبل]] [[بت]] بزرگ [[اهل مکه]] یعنی [[قریشیان]] بود، در برابر چشم سران آن [[قبیله]] بر [[زمین]] افتاده و [[خرد]] شده بود.		پیامبر به مکه وارد شد، به [[زیارت]] [[خانه خدا]] رفت. در این زیارت ایشان با [[لباس]] رزم و سوار بر شتر بود، در حین [[طواف]] با چوبی که در دست داشت به بت‌های «[[هُبل]]» و «[[اساف]]» و «[[نائله]]» که بر فراز درب [[کعبه]] قرار داشتند اشاره کرده و آنها را بر [[زمین]] افکند<ref>المغازی، ج۲، ص۸۳۱؛ السیرة النبویه، ج۲، ص۴۱۷؛ الاصنام، ص۳۱.</ref>. [[هبل]] [[بت]] بزرگ [[اهل مکه]] یعنی [[قریشیان]] بود، در برابر چشم سران آن [[قبیله]] بر [[زمین]] افتاده و [[خرد]] شده بود.

	بتی بر بالای بام [[کعبه]] قرار داشت. که بزرگ‌ترین [[بت]] مکیان محسوب می‌شد و با میخ محکمی بر بالای کعبه کوبیده شده بود و جنس [[سختی]] از نوع مس یا برنج داشت. این بت به [[فرمان پیامبر]] با [[زحمت]] از زمین کنده شد و به دست [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بر زمین انداخته و خرد و شکسته شد. در ابتدا [[پیامبر]] بر شانه امیرالمؤمنین {{ع}} بالا رفت تا خود آن بت را بشکند؛ اما ایشان [[تحمل]] بر دوش کشیدن [[حضرت پیامبر]] {{صل}} را نداشت. ناگزیر پیامبر بر زمین نشست، امیرالمؤمنین {{ع}} بر شانه [[مبارک]] ایشان پای نهاد، بعد از ایستادن آن [[حضرت]]، به بالای بام کعبه رفته و آن را بر زمین انداخت که در اثر برخورد با زمین خرد شد<ref>المستدرک علی الصحیحین، ج۲، ص۳۹۸؛ المسند، ج۱، ص۴۳۳، ح۶۴۴؛ ریاض النظرة، ج۳، ص۱۷۰؛ تاریخ الخمیس، ج۲، ص۸۶؛ المواهب اللدنیه، ج۱، ص۳۸۸؛ شواهد النبوة.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ~~ص ۲۲۹~~.</ref>		بتی بر بالای بام [[کعبه]] قرار داشت. که بزرگ‌ترین [[بت]] مکیان محسوب می‌شد و با میخ محکمی بر بالای کعبه کوبیده شده بود و جنس [[سختی]] از نوع مس یا برنج داشت. این بت به [[فرمان پیامبر]] با [[زحمت]] از زمین کنده شد و به دست [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بر زمین انداخته و خرد و شکسته شد. در ابتدا [[پیامبر]] بر شانه امیرالمؤمنین {{ع}} بالا رفت تا خود آن بت را بشکند؛ اما ایشان [[تحمل]] بر دوش کشیدن [[حضرت پیامبر]] {{صل}} را نداشت. ناگزیر پیامبر بر زمین نشست، امیرالمؤمنین {{ع}} بر شانه [[مبارک]] ایشان پای نهاد، بعد از ایستادن آن [[حضرت]]، به بالای بام کعبه رفته و آن را بر زمین انداخت که در اثر برخورد با زمین خرد شد<ref>المستدرک علی الصحیحین، ج۲، ص۳۹۸؛ المسند، ج۱، ص۴۳۳، ح۶۴۴؛ ریاض النظرة، ج۳، ص۱۷۰؛ تاریخ الخمیس، ج۲، ص۸۶؛ المواهب اللدنیه، ج۱، ص۳۸۸؛ شواهد النبوة.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص۲۲۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۴۲:		خط ۴۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~فتح مکه~~]]		[[رده:غزوه‌ها]]
	[[رده:مکه]]		[[رده:مکه]]

Bahmani در ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۲۱

2022-11-30T05:21:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = مکه		\| موضوع مرتبط = فتح مکه
	\| عنوان مدخل = [[فتح مکه]]		\| عنوان مدخل = فتح مکه
	\| مداخل مرتبط = ~~[[فتح مکه در قرآن]] -~~ [[فتح مکه در تاریخ اسلامی]] - [[فتح مکه در معارف و سیره علوی]]		\| مداخل مرتبط = [[فتح مکه در تاریخ اسلامی]] - [[فتح مکه در معارف و سیره علوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:30:58Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:09:30Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۹
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	#[[پرونده:IM010213.jpg\|22px]] [[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|'''جانشین پیامبر''']]		# [[پرونده:IM010213.jpg\|22px]] [[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|'''جانشین پیامبر''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۴۵:		خط ۴۵:
	[[رده:فتح مکه]]		[[رده:فتح مکه]]
	[[رده:مکه]]		[[رده:مکه]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = مکه | عنوان مدخل = فتح مکه | مداخل مرتبط = فتح مکه در قرآن - فتح مکه در تاریخ اسلامی - فتح مکه در معارف و سیره علوی | پرسش مرتبط = }} ==نقض صلح‌نامه و باز شدن راه برای فتح== در سال ششم هجرت مسلمانان و [...» ایجاد کرد

2022-06-07T03:40:34Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = مکه | عنوان مدخل = فتح مکه | مداخل مرتبط = فتح مکه در قرآن - فتح مکه در تاریخ اسلامی - فتح مکه در معارف و سیره علوی | پرسش مرتبط = }} ==نقض صلح‌نامه و باز شدن راه برای فتح== در سال ششم هجرت مسلمانان و [...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نبوت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = مکه
| عنوان مدخل = [[فتح مکه]]
| مداخل مرتبط = [[فتح مکه در قرآن]] - [[فتح مکه در تاریخ اسلامی]] - [[فتح مکه در معارف و سیره علوی]]
| پرسش مرتبط =
}}

==[[نقض]] [[صلح‌نامه]] و باز شدن راه برای فتح==
در [[سال ششم هجرت]] [[مسلمانان]] و [[مشرکان]] در منطقه [[حدیبیه]] با یکدیگر [[قرارداد]] صلحی [[امضا]] کردند که طبق آن تعیین شد که ده سال میان طرفین [[صلح]] برقرار باشد. اما دو سال بعد، [[قریش]] این صلح‌نامه را نقض کرد. بنابراین در سال هشتم [[پیامبر]] برای [[فتح مکه]] حرکت کرد<ref>السیرة النبویة، ج۲، ص۳۸۹.</ref>. در واقع [[معاهده]] به این وسیله شکسته شده و راه برای فتح مکه باز شده بود و در آن [[روزگار]] پیامبر در اوج [[توانایی]] [[سیاسی]] و نظامی بود. بنابراین فتح مکه اولین کاری بود که آن [[حضرت]] با یک [[سپاه]] ده‌هزارنفری به آن [[اقدام]] فرمود:

===نقش [[جانشین پیامبر]] در ممانعت از [[اطلاع‌رسانی]] [[اخبار]] به [[دشمن]]===
پیامبر می‌کوشید که خبر این حرکت [[جنگی]] به [[مکه]] نرسد؛ زیرا اگر مکیان از قبل می‌دانستند که چنین حمله‌ای در پیش است [[آمادگی]] جنگی می‌یافتند، ممکن بود [[خون‌ریزی]] بزرگی به راه بیفتد و این خلاف میل پیامبر بود.
اما یکی از [[صحابه]] خطای بزرگی کرده و خبر [[حمله]] را در نامه‌ای به [[مردم]] مکه فرستاده بود. این مسئله از چشم پیامبر مخفی نماند. ایشان به [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و [[زبیر]] و [[مقداد]] [[مأموریت]] داد که به دنبال حامل خبر بروند.

[[حاطب بن ابی بلتعه]] [[مسلمان]] بود، در [[حقانیت اسلام]] [[شک]] نداشت؛ اما [[زن]] و فرزندانش در مکه بودند، او می‌ترسید اگر بین مسلمانان و [[مشرکین مکه]] جنگی برپا شود زن و فرزند او در خطر قرار بگیرند، می‌خواست با فرستادن خبر بر آنها حتی پیدا کند، زن و فرزندانش در [[امان]] بمانند. [[نامه]] به زنی سیاه‌پوست سپرده شده بود که خود را از [[بیراهه]] به مکه رسانده و نامه را به افرادی از بزرگان مشرکین مکه که نام برده بود تحویل دهد. در این هنگام [[جبرئیل]] نازل شد و پیامبر را از جریان فرستادن نامه [[آگاه]] فرمود. پیامبر هم امیرالمؤمنین{{ع}} را باخبر کرد و ایشان را با تنی چند برای گرفتن نامه فرستاد.

[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و همراهانش آن [[زن]] را در بین راه دیده و دستگیر کردند. او همراه داشتن [[نامه]] را [[انکار]] می‌کرد، آن زن قسم می‌خورد و [[اشک]] می‌ریخت. [[زبیر]] گفت: من [[فکر]] نمی‌کنم همراه او نامه‌ای باشد. نباید بیشتر از این [[اصرار]] کنیم. به نزد [[پیامبر]] برگردیم، به ایشان خبر بدهیم که نامه‌ای در کار نبوده است. امیرالمؤمنین{{ع}} فرمود: پیامبر به من خبر داده است که نامه‌ای به [[مکه]] فرستاده‌اند، او هرگز [[دروغ]] و خلاف نمی‌گوید. به طور مسلم نامه نزد این زن است؛ و پیامبر دستور داده است که نامه را از او بگیرم. اما تو چون این زن انکار می‌کند، [[سخن]] او را می‌پذیری و قبول می‌کنی که نامه‌ای به همراه ندارد و [[کلام پیامبر]] را زیر پا می‌گذاری؟!

به دنبال این سخن، ناچار آن زن را [[تهدید]] کرد، زن در برابر تهدید [[اقرار]] کرد، گفت به من پشت کنید. امیرالمؤمنین{{ع}} این کار را کرد. آن زن نامه را از میان موهای بافته شده خود بیرون آورد و به دست فرستادگان پیامبر سپرد. آنها بازگشتند و نامه را به [[خدمت]] پیامبر آوردند.

وقتی [[حاطب]] را نزد پیامبر رساندند، [[حضرت]] به حاطب گفت: چرا چنین کردی! گفت: یا [[رسول الله]] به [[خدا]] من به خدا و رسولش [[ایمان]] دارم از [[دین]] برنگشته‌ام، ولی خواستم بر [[قریش]] حقی پیدا کنم شاید با [[فرزندان]] و [[خویشان]] من در مکه [[مهربانی]] کنند. اینجا [[عمر]] برخواست و گفت: یا رسول الله بفرما تا گردن حاطب را بزنم، چه اینکه او مرد منافقی است! حضرت فرمود: او از [[اهل]] [[بدر]] است، شاید [[خدای تبارک و تعالی]] به اهل بدرنگریسته و آنها را بخشیده است.

سپس پیامبر دستور داد حاطب را از [[مسجد]] بیرون کنند. حاطب در حالی که [[مردم]] او را از مسجد بیرون می‌کردند، بر می‌گشت و امیدوارانه به پیامبر نگاه می‌کرد. در این هنگام پیامبر دستور داد او را برگردانند. [[رسول گرامی اسلام]] فرمودند: تو را بخشیدم و از [[جرم]] تو در گذشتم. تو هم [[استغفار]] کن و از پروردگارت [[بخشش]] بخواه و دیگر امثال این‌گونه [[کارها]] را تکرار نکن. این‌گونه شد که خطر فاش شدن حرکت [[جنگی]] [[مسلمانان]] بر طرف شد<ref>السیرة النبویة، ج۲، ص۳۹۸؛ المغازی، ج۲، ص۷۹۷.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)|جانشین پیامبر]]، ص ۲۲۷.</ref>

===حرکت مخفیانه و فتح آسان [[مکه]]===
[[لشکر اسلام]] در [[استتار]] خبری کامل به سوی مکه رفت و هیچ کس از مقصد ایشان با خبر نبود. [[پیامبر]] در نزدیکی مکه دستور فرمود که در شب [[سربازان]] [[اسلام]] در نقاط مرتفع [[آتش]] افروزند. ده هزار آتش افروخته شد.

[[ابوسفیان]]، [[حکیم بن حزام]] و [[بُدیل بن ورقاء]] که برای مطلع شدن، بیرون آمده بودند، از دیدن آتش‌ها [[وحشت]] کردند. یک صحرا آتش افروخته در [[دل]] سران مکه [[ایجاد خوف]] کرده و آنها را از [[مقاومت]] بازمی‌داشت. بدین ترتیب پیامبر با [[لشکر]] بزرگ خود به مکه نزدیک شد و هیچ مقاومتی در برابر آنان شکل نگرفت.
[[پرچم]] این [[سپاه]] به دست [[سعد بن عباده]] [[رئیس]] [[خزرج]] بود. او [[شعار]] می‌داد و می‌گفت: {{عربی|الْيَوْمُ يَوْمُ الْمَلْحَمَةِ، الْيَوْمُ تُسْتَحَلُّ الْحُرَمَةُ}}: امروز [[روز]] [[جنگ و کشتار]] است- امروز [[حرمت]] خواهد [[شکست]]! اما پیامبر{{صل}} فرمودند: نه امروز، روز [[کشتار]] نیست. [[یا علی]] برو و پرچم را از او بگیر و بگو: {{متن حدیث|الْيَوْمُ يَوْمُ الْمَرْحَمَةِ}}: امروز روز [[مرحمت]] است<ref>الارشاد، ج۱، ص۶۰؛ اعلام الوری، ج۱، ص۲۲۲.</ref>. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} پرچم به دست با این شعار وارد [[شهر مکه]] شده و آن را در کنار رکن برپا کرد<ref>المغازی، ج۲، ص۸۲۲؛ الاستیعاب، ج۲، ص۵۹۹؛ امتاع الاسماع، ج۱، ص۳۸۳.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)|جانشین پیامبر]]، ص ۲۲۹.</ref>

===نقش [[جانشین پیامبر]] در [[شکستن بت‌ها]]===
پیامبر به مکه وارد شد، به [[زیارت]] [[خانه خدا]] رفت. در این زیارت ایشان با [[لباس]] رزم و سوار بر شتر بود، در حین [[طواف]] با چوبی که در دست داشت به بت‌های «[[هُبل]]» و «[[اساف]]» و «[[نائله]]» که بر فراز درب [[کعبه]] قرار داشتند اشاره کرده و آنها را بر [[زمین]] افکند<ref>المغازی، ج۲، ص۸۳۱؛ السیرة النبویه، ج۲، ص۴۱۷؛ الاصنام، ص۳۱.</ref>. [[هبل]] [[بت]] بزرگ [[اهل مکه]] یعنی [[قریشیان]] بود، در برابر چشم سران آن [[قبیله]] بر [[زمین]] افتاده و [[خرد]] شده بود.

بتی بر بالای بام [[کعبه]] قرار داشت. که بزرگ‌ترین [[بت]] مکیان محسوب می‌شد و با میخ محکمی بر بالای کعبه کوبیده شده بود و جنس [[سختی]] از نوع مس یا برنج داشت. این بت به [[فرمان پیامبر]] با [[زحمت]] از زمین کنده شد و به دست [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} بر زمین انداخته و خرد و شکسته شد. در ابتدا [[پیامبر]] بر شانه امیرالمؤمنین{{ع}} بالا رفت تا خود آن بت را بشکند؛ اما ایشان [[تحمل]] بر دوش کشیدن [[حضرت پیامبر]]{{صل}} را نداشت. ناگزیر پیامبر بر زمین نشست، امیرالمؤمنین{{ع}} بر شانه [[مبارک]] ایشان پای نهاد، بعد از ایستادن آن [[حضرت]]، به بالای بام کعبه رفته و آن را بر زمین انداخت که در اثر برخورد با زمین خرد شد<ref>المستدرک علی الصحیحین، ج۲، ص۳۹۸؛ المسند، ج۱، ص۴۳۳، ح۶۴۴؛ ریاض النظرة، ج۳، ص۱۷۰؛ تاریخ الخمیس، ج۲، ص۸۶؛ المواهب اللدنیه، ج۱، ص۳۸۸؛ شواهد النبوة.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)|جانشین پیامبر]]، ص ۲۲۹.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
#[[پرونده:IM010213.jpg|22px]] [[محمد علی جاودان|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)|'''جانشین پیامبر''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:فتح مکه]]
[[رده:مکه]]
[[رده:مدخل]]