فدک در معارف و سیره فاطمی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

2025-05-29T20:31:27Z

جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۲۶۶:		خط ۲۶۶:
	همچنین اگر بگوییم فدک [[حق]] [[فاطمه]]{{س}} بود و به او دادند یا بخشیدند، این دو عبارت منافات ندارد؛ زیرا گاهی [[بخشش]] یا دادن جایزه یا برخی امتیازات به کسی، حق او است، و در عین حال، می‌گویند به او جایزه دادند یا بخشیدند. در تعبیرات متعارف نیز گفته می‌شود: «این بخشش، حق او بود و باید به او داده می‌شد».‌		همچنین اگر بگوییم فدک [[حق]] [[فاطمه]]{{س}} بود و به او دادند یا بخشیدند، این دو عبارت منافات ندارد؛ زیرا گاهی [[بخشش]] یا دادن جایزه یا برخی امتیازات به کسی، حق او است، و در عین حال، می‌گویند به او جایزه دادند یا بخشیدند. در تعبیرات متعارف نیز گفته می‌شود: «این بخشش، حق او بود و باید به او داده می‌شد».‌

	[[شبهه]] سوم: صاحب تحفه [[اثنا عشریه]] می‌گوید: «مجمع علیه [[شیعه]] و [[سنی]] است که موهوب [[ملک]] موهوب له نمی‌شود تا وقتی که در [[قبض]] و [[تصرف]] او نرود، و فدک، بالاجماع، در حین [[حیات]] [[پیغمبر]] در تصرف [[زهرا]] نیامده بود، بلکه در دست آن جناب بود و در آن تصرف مالکانه می‌فرمود. پس [[ابوبکر]]، [[فاطمه زهرا]]{{س}} را در دعوی [[هبه]] [[تکذیب]] نکرد، بلکه [[تصدیق]] نمود؛ ~~لیکن~~ مسئله فقهیه را بیان کرد که مجرد هبه، تا وقتی که قبض متحقق نگردد، موجب ملک نمی‌شود»<ref>کنتوری، سید محمد قلی، تشبید المطاعن، ج۱، ص۲۴۰.</ref>.		[[شبهه]] سوم: صاحب تحفه [[اثنا عشریه]] می‌گوید: «مجمع علیه [[شیعه]] و [[سنی]] است که موهوب [[ملک]] موهوب له نمی‌شود تا وقتی که در [[قبض]] و [[تصرف]] او نرود، و فدک، بالاجماع، در حین [[حیات]] [[پیغمبر]] در تصرف [[زهرا]] نیامده بود، بلکه در دست آن جناب بود و در آن تصرف مالکانه می‌فرمود. پس [[ابوبکر]]، [[فاطمه زهرا]]{{س}} را در دعوی [[هبه]] [[تکذیب]] نکرد، بلکه [[تصدیق]] نمود؛ لکن مسئله فقهیه را بیان کرد که مجرد هبه، تا وقتی که قبض متحقق نگردد، موجب ملک نمی‌شود»<ref>کنتوری، سید محمد قلی، تشبید المطاعن، ج۱، ص۲۴۰.</ref>.

	پاسخ: [[اخبار]] و [[احادیث]] متعدد و نیز قراین فراوانی دلالت بر این دارد که فدک در تصرف فاطمه زهرا و علی{{ع}} بوده است. [[سید مرتضی]] در [[الشافی]] فرموده است: [[قاضی القضات]]، این مطلب را که فدک در دست زهرا{{س}} بوده است، [[انکار]] کرده و گفته است: [[رسول خدا]]{{صل}} فدک را به او تحویل نداده، و برای این ادعا هیچ دلیلی نیاورده است. از سوی دیگر، روایتی از [[ابوسعید خدری]] موجود است که بطلان گفتار [[قاضی‌القضات]] را ثابت می‌کند. این [[روایت]] می‌گوید: هنگامی که [[آیه]] و آت ذا القربی حقه نازل شد، رسول خدا{{صل}} فاطمه را خواند و فدک را به او عطا کرد<ref>ر.ک: شریف مرتضی، علم الهدی، الشافی فی الامامه، ص۲۳۶.</ref>.		پاسخ: [[اخبار]] و [[احادیث]] متعدد و نیز قراین فراوانی دلالت بر این دارد که فدک در تصرف فاطمه زهرا و علی{{ع}} بوده است. [[سید مرتضی]] در [[الشافی]] فرموده است: [[قاضی القضات]]، این مطلب را که فدک در دست زهرا{{س}} بوده است، [[انکار]] کرده و گفته است: [[رسول خدا]]{{صل}} فدک را به او تحویل نداده، و برای این ادعا هیچ دلیلی نیاورده است. از سوی دیگر، روایتی از [[ابوسعید خدری]] موجود است که بطلان گفتار [[قاضی‌القضات]] را ثابت می‌کند. این [[روایت]] می‌گوید: هنگامی که [[آیه]] و آت ذا القربی حقه نازل شد، رسول خدا{{صل}} فاطمه را خواند و فدک را به او عطا کرد<ref>ر.ک: شریف مرتضی، علم الهدی، الشافی فی الامامه، ص۲۳۶.</ref>.

Bahmani: /* بخشش فدک به فاطمه{{س}} */

2024-09-03T06:56:14Z

بخشش فدک به فاطمه{{س}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۶
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	# [[ابوسعید خدری]] گوید: هنگامی که آیه و آت ذا القربی حقه نازل شد، رسول خدا{{صل}} فاطمه{{س}} را خواند و فدک را به او داد<ref>ملحقات احقاق الحق، ج۳۳، ص۲۵۴؛ ج۱۴، ص۵۷۶، به نقل از: تفسیر روح المعانی، ج۱۵، ص۵۸؛ هندی، حیاه الصحابه، ج۲، ص۵۱۹؛ رازی، الجرح والتعدیل، ج۱، ص۲۵۷؛ ینابیع الموده، ص۱۱۹، به نقل از: مجمع الفوائد.</ref>.		# [[ابوسعید خدری]] گوید: هنگامی که آیه و آت ذا القربی حقه نازل شد، رسول خدا{{صل}} فاطمه{{س}} را خواند و فدک را به او داد<ref>ملحقات احقاق الحق، ج۳۳، ص۲۵۴؛ ج۱۴، ص۵۷۶، به نقل از: تفسیر روح المعانی، ج۱۵، ص۵۸؛ هندی، حیاه الصحابه، ج۲، ص۵۱۹؛ رازی، الجرح والتعدیل، ج۱، ص۲۵۷؛ ینابیع الموده، ص۱۱۹، به نقل از: مجمع الفوائد.</ref>.
	#{{متن حدیث\|لما نزل جبرئيل إلى رسول الله{{صل}} بقوله تعالى: {{متن قرآن\|وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ}}، قال [[رسول الله]]{{صل}}: من ذوي القربى و ما حقه؟ قال: هو فاطمة فأعطها فدكا}}<ref>ملحقات احقاق الحق، ج۳، ص۵۴۹، به نقل از: ملا معین کاشفی، معارج النبوه، ج۱، ص۲۲۷.</ref>؛ «هنگامی که [[جبرئیل]] آیه و آت ذا القربی حقه را برای رسول خدا آورد، پیامبر به او فرمود: [[ذوی القربی]] کیست و [[حق]] او چیست؟ جبرئیل گفت: او فاطمه است، پس فدک را به او بده».		#{{متن حدیث\|لما نزل جبرئيل إلى رسول الله{{صل}} بقوله تعالى: {{متن قرآن\|وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ}}، قال [[رسول الله]]{{صل}}: من ذوي القربى و ما حقه؟ قال: هو فاطمة فأعطها فدكا}}<ref>ملحقات احقاق الحق، ج۳، ص۵۴۹، به نقل از: ملا معین کاشفی، معارج النبوه، ج۱، ص۲۲۷.</ref>؛ «هنگامی که [[جبرئیل]] آیه و آت ذا القربی حقه را برای رسول خدا آورد، پیامبر به او فرمود: [[ذوی القربی]] کیست و [[حق]] او چیست؟ جبرئیل گفت: او فاطمه است، پس فدک را به او بده».
	#شوکانی در تفسیرش گوید: [[بزاز]] و ابویعلی و [[ابن ابی‌حاتم]] و [[ابن مردویه]] از [[ابی سعید خدری]] [[روایت]] کرده‌اند: هنگامی که آیه {{متن قرآن\|وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ}} نازل شد، رسول خدا{{صل}} فاطمه را خواند و فدک را به وی داد»<ref>ابن رویش، شواهد التنزیل، ص۱۶۸، به نقل از: شوکانی، تفسیر فتح القدیر، ج۳، ص۲۲۴.</ref>.		#شوکانی در تفسیرش گوید: بزاز و ابویعلی و [[ابن ابی‌حاتم]] و [[ابن مردویه]] از [[ابی سعید خدری]] [[روایت]] کرده‌اند: هنگامی که آیه {{متن قرآن\|وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ}} نازل شد، رسول خدا{{صل}} فاطمه را خواند و فدک را به وی داد»<ref>ابن رویش، شواهد التنزیل، ص۱۶۸، به نقل از: شوکانی، تفسیر فتح القدیر، ج۳، ص۲۲۴.</ref>.
	# [[ابن عباس]] گوید: هنگامی که [[آیه]] {{متن قرآن\|وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ}} نازل شد، [[رسول خدا]]{{صل}} [[فدک]] را به [[فاطمه]] داد {{متن حدیث\|أَقْطَعَ رَسُولُ اللَّهِ‌{{صل}} فَاطِمَةَ فَدَكَاً}}<ref>سیوطی، الدر المنثور؛ ابن رویش، شواهد التنزیل، ص۱۶۸، به نقل از: شوکانی، تفسیر فتح التدیر و او از کتاب ابن مردویه.</ref>.		# [[ابن عباس]] گوید: هنگامی که [[آیه]] {{متن قرآن\|وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ}} نازل شد، [[رسول خدا]]{{صل}} [[فدک]] را به [[فاطمه]] داد {{متن حدیث\|أَقْطَعَ رَسُولُ اللَّهِ‌{{صل}} فَاطِمَةَ فَدَكَاً}}<ref>سیوطی، الدر المنثور؛ ابن رویش، شواهد التنزیل، ص۱۶۸، به نقل از: شوکانی، تفسیر فتح التدیر و او از کتاب ابن مردویه.</ref>.
	# [[ام ایمن]] گوید: [[گواهی]] می‌دهم که چون [[جبرئیل]] آیه {{متن قرآن\|وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ}} را آورد، [[پیامبر]] فرمود: ای جبرئیل، از پروردگارت بپرس {{متن قرآن\|ذَا الْقُرْبَى}} کیانند؟ جبرئیل گفت: {{متن قرآن\|ذَا الْقُرْبَى}} فاطمه است. پس پیامبر فدک را به او داد<ref>عیاشی، تفسیر العیاشی، ج۲، ص۲۸۷؛ بحار الانوار، ج۲۹، ص۱۲۸، به نقل از: طبرسی، الاحتجاج.</ref>.		# [[ام ایمن]] گوید: [[گواهی]] می‌دهم که چون [[جبرئیل]] آیه {{متن قرآن\|وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ}} را آورد، [[پیامبر]] فرمود: ای جبرئیل، از پروردگارت بپرس {{متن قرآن\|ذَا الْقُرْبَى}} کیانند؟ جبرئیل گفت: {{متن قرآن\|ذَا الْقُرْبَى}} فاطمه است. پس پیامبر فدک را به او داد<ref>عیاشی، تفسیر العیاشی، ج۲، ص۲۸۷؛ بحار الانوار، ج۲۹، ص۱۲۸، به نقل از: طبرسی، الاحتجاج.</ref>.
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	# [[امام رضا]]{{ع}} می‌فرماید: هنگامی که آیه {{متن قرآن\|وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ}} نازل شد، پیامبر به فاطمه{{س}} فرمود: فدک از اموالی است که بدون [[جنگ]] گرفته شده و به من اختصاص دارد و من آن را به امر [[خدای متعال]] برای تو قرار دادم؛ پس فدک را بگیر، برای خودت و فرزندانت<ref>شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا، ج۱، ص۲۳۳؛ بحار الانوار، ج۲۹، ص۱۰۶.</ref>.		# [[امام رضا]]{{ع}} می‌فرماید: هنگامی که آیه {{متن قرآن\|وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ}} نازل شد، پیامبر به فاطمه{{س}} فرمود: فدک از اموالی است که بدون [[جنگ]] گرفته شده و به من اختصاص دارد و من آن را به امر [[خدای متعال]] برای تو قرار دادم؛ پس فدک را بگیر، برای خودت و فرزندانت<ref>شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا، ج۱، ص۲۳۳؛ بحار الانوار، ج۲۹، ص۱۰۶.</ref>.
	# [[علی بن ابراهیم]]، در تفسیرش در ذیل آیه یادشده گوید: مقصود، [[قرابت]] با پیامبر است و آیه درباره فاطمه [[زهرا]] نازل شد؛ پس پیامبر فدک را برای او قرار داد<ref>قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر القمی، ج۲، ص۱۸.</ref>.		# [[علی بن ابراهیم]]، در تفسیرش در ذیل آیه یادشده گوید: مقصود، [[قرابت]] با پیامبر است و آیه درباره فاطمه [[زهرا]] نازل شد؛ پس پیامبر فدک را برای او قرار داد<ref>قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر القمی، ج۲، ص۱۸.</ref>.
	# [[علامه مجلسی]] گوید: بسیاری از [[مفسران]]، [[نزول]] این آیه را درباره فدک [[روایت]] کرده‌اند و از طریق [[شیعه]] و [[سنی]] در این باره روایاتی موجود است<ref>بحار الانوار، ج۲۹، ص۱۰۶.</ref>. همچنین ذیل همان صفحه در پاورقی آمده است: این [[روایات]] و نقل‌ها را می‌توانید در کتاب‌های [[مجمع الزوائد]] و [[کنز العمال]] وتاریخ الطبری والعقد الفرید و [[تاریخ]] ابی الفداء و [[ارشاد الساری]] و اعلام النساء وشواهد التنزیل و [[مجمع البیان]] و [[احقاق الحق]] و [[الغدیر]] ببینید.		# [[علامه مجلسی]] گوید: بسیاری از [[مفسران]]، نزول این آیه را درباره فدک [[روایت]] کرده‌اند و از طریق [[شیعه]] و [[سنی]] در این باره روایاتی موجود است<ref>بحار الانوار، ج۲۹، ص۱۰۶.</ref>. همچنین ذیل همان صفحه در پاورقی آمده است: این [[روایات]] و نقل‌ها را می‌توانید در کتاب‌های [[مجمع الزوائد]] و [[کنز العمال]] وتاریخ الطبری والعقد الفرید و [[تاریخ]] ابی الفداء و [[ارشاد الساری]] و اعلام النساء وشواهد التنزیل و [[مجمع البیان]] و [[احقاق الحق]] و [[الغدیر]] ببینید.
	# [[امام علی]]{{ع}} می‌فرماید: [[پیامبر]] در [[زمان]] [[حیات]] خود [[فدک]] را برای [[فاطمه]] قرار داده بود<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج۱، ص۴۷۳؛ شیخ صدوق، علل الشرائع، ص۱۹۰، بنا به نقل بحار الانوار، ج۲۹، ص۱۲۴ و عوالم العلوم، ج۱۱، ص۴۱۹.</ref>.		# [[امام علی]]{{ع}} می‌فرماید: [[پیامبر]] در [[زمان]] [[حیات]] خود [[فدک]] را برای [[فاطمه]] قرار داده بود<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج۱، ص۴۷۳؛ شیخ صدوق، علل الشرائع، ص۱۹۰، بنا به نقل بحار الانوار، ج۲۹، ص۱۲۴ و عوالم العلوم، ج۱۱، ص۴۱۹.</ref>.
	# [[حضرت سجاد]]{{ع}} می‌فرماید: [[رسول خدا]]{{صل}} فدک را به فاطمه داد<ref>اربلی، علی بن عیسی، کشف الغمه، ج۱، ص۴۷۴.</ref>.		# [[حضرت سجاد]]{{ع}} می‌فرماید: [[رسول خدا]]{{صل}} فدک را به فاطمه داد<ref>اربلی، علی بن عیسی، کشف الغمه، ج۱، ص۴۷۴.</ref>.

Bahmani در ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۴۸

2023-11-28T05:48:49Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* فدک بین پیامبر {{صل}} و حضرت زهرا {{س}}‌ */

2023-11-28T05:42:34Z

فدک بین پیامبر {{صل}} و حضرت زهرا {{س}}‌

@@ خط ۳۱: / خط ۳۱: @@
 در [[روایت]] [[علامه مجلسی]] آمده است: [[رسول اکرم]] {{صل}} پس از [[ظفر]] یافتن بر فدک هنگام ورود به [[مدینه]] بر فاطمه وارد شد و فرمود:
 دخترم! [[خداوند]] فدک را از ([[یهودیان]]) به پدرت بازگردانده است و آن را به وی اختصاص داده و [[ملک]] ویژه پدر توست و [[مسلمانان]] در آن حقی ندارند، و من هر گونه بخواهم می‌توانم در آن تصرف نمایم [زهرا [[جان]]!] من بابت مهریه‌ای که از مادرت [[خدیجه]] بر عهده‌ام بود، فدک را به تو پیشکش نموده و آن را به تو و [[فرزندان]] بعدی‌ات می‌بخشم. سپس [[رسول خدا]] {{صل}} قطعه پوستی دباغی شده را خواست و علی {{ع}} را‌طلبید و بدو فرمود: {{متن حدیث|اكْتُبْ لِفَاطِمَةَ بِفَدَكَ نِحْلَةً مِنْ رَسُولِ اللَّهِ...}}؛ بنویس، رسول خدا فدک را به فاطمه پیشکش نمود و [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} و غلامی [[آزاد]] شده از رسول خدا {{صل}} و [[امّ ایمن]] بر آن نوشته [[گواه]] بودند<ref>بحار النوار، ج۱۷، ص۳۷۸.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۳ (کتاب)|پیشوایان هدایت]] ج۳ ص ۱۷۰.</ref>
 == [[غصب]] فدک‌==

Jaafari: /* منابع */

2023-11-18T06:40:49Z

منابع

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2023-11-18T05:34:40Z

منابع

@@ خط ۲۲۱: / خط ۲۲۱: @@
 [[امیرمؤمنان]]{{ع}} به ابوبکر گفت: اگر [[مالی]] در تصرف [[مسلمانان]] باشد و من آن را ادعا کنم، از چه کسی [[شاهد]] و [[بینه]] می‌خواهی؟ ابوبکر گفت: از تو (نه از آن‌که [[ملک]] در تصرف او است.) علی{{ع}} فرمود: پس چرا در قبال فدک که در تصرف زهرا{{س}} بود، از فاطمه شاهد و بینه می‌خواهی<ref>بحارالانوار، ج۲۹، ص۱۲۹، به نقل از: طبرسی، الاحتجاج، ص۹۵-۹۰.</ref>؟
 علاوه بر اینها، [[کلام]] خود ابوبکر حکایت از آن دارد که فدک در تصرف فاطمه [[زهرا]] بوده است؛ زیرا اگر در تصرف او نمی‌بود، ابوبکر در جواب [[حضرت زهرا]]{{س}} می‌گفت: چون تصرف نکرده‌ای، مالک نشده‌ای نه اینکه از ایشان شاهد و بینه بخواهد. بنابراین، هنگامی که [[رسول خدا]]{{صل}} [[رحلت]] کرد، فدک در تصرف فاطمه زهرا و وکلای ایشان بود<ref>شیخ طوسی در التبیان (ج ۶، ص۴۶۹) می‌گوید: {{عربی|كان وكلائها فيها طول حياة النبي{{صل}} فلما مضى النبي{{صل}} أخذها أبو بكر ودفعها عن النحلة والقصة في ذلك مشهورة}}.</ref>.<ref>[[رضا استادی|استادی، رضا]]، [[فدک - استادی (مقاله)| مقاله «فدک»]]، [[دانشنامه امام علی ج۸ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۸]] ص ۳۵۸-۳۶۶.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-11-18T05:15:37Z

منابع

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'صدیقه طاهره' به 'صدیقه طاهره'

2023-04-27T08:11:33Z

جایگزینی متن - 'صدیقه طاهره' به 'صدیقه طاهره'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۴۱
خط ۷۳:		خط ۷۳:
	بنابراین، ماجرای درخواست [[فدک]] جز به همان اندازه که به موضوع [[هدف]] بلند آن حضرت [[ارتباط]] داشت، مسأله تقسیم [[میراث]] و یا بازپس‌گیری [[هدیه]] و پیشکش و درخواست [[ملک]] و [[خانه]] نبود، بلکه این قضیه از نگاه زهرا {{س}} مسأله اسلام و [[کفر]] و [[ایمان]] و [[نفاق]] و تصریح [[پیامبر]] به [[جانشینی]] خود و شورایی کردن آن تلقّی می‌شد و همین هدف بلند [[سیاسی]] را در سخنانش با [[زنان]] [[مهاجر]] و [[انصار]] که به [[دیدار]] آن مخدّره آمده بودند، به روشنی بیان فرمود و برایشان تشریح کرد که خلافت، با روی کار آمدن [[حزب]] [[حاکم]] و تکیه زدن بر [[مسند حکومت]]، از مسیر صحیح خود [[منحرف]] شده است، و اظهار داشت: کسی‌ [[تصور]] نکند بیان این واقعیت‌ها، واکنشی [[عاطفی]] و یا [[حقد]] و کینه‌های نهانی است که [[فاطمه]] بهانه‌ای برای ابراز آنها یافته باشد. اگر مسلمانان خلافت را در جایگاهی که خدا و رسولش [[فرمان]] داده بودند، قرار داده و زمام [[رهبری]] را به [[امام]] {{ع}} سپرده بودند، به [[رضا]] و [[خشنودی خدا]] و [[سعادت دنیا]] و [[آخرت]] دست می‌یافتند.		بنابراین، ماجرای درخواست [[فدک]] جز به همان اندازه که به موضوع [[هدف]] بلند آن حضرت [[ارتباط]] داشت، مسأله تقسیم [[میراث]] و یا بازپس‌گیری [[هدیه]] و پیشکش و درخواست [[ملک]] و [[خانه]] نبود، بلکه این قضیه از نگاه زهرا {{س}} مسأله اسلام و [[کفر]] و [[ایمان]] و [[نفاق]] و تصریح [[پیامبر]] به [[جانشینی]] خود و شورایی کردن آن تلقّی می‌شد و همین هدف بلند [[سیاسی]] را در سخنانش با [[زنان]] [[مهاجر]] و [[انصار]] که به [[دیدار]] آن مخدّره آمده بودند، به روشنی بیان فرمود و برایشان تشریح کرد که خلافت، با روی کار آمدن [[حزب]] [[حاکم]] و تکیه زدن بر [[مسند حکومت]]، از مسیر صحیح خود [[منحرف]] شده است، و اظهار داشت: کسی‌ [[تصور]] نکند بیان این واقعیت‌ها، واکنشی [[عاطفی]] و یا [[حقد]] و کینه‌های نهانی است که [[فاطمه]] بهانه‌ای برای ابراز آنها یافته باشد. اگر مسلمانان خلافت را در جایگاهی که خدا و رسولش [[فرمان]] داده بودند، قرار داده و زمام [[رهبری]] را به [[امام]] {{ع}} سپرده بودند، به [[رضا]] و [[خشنودی خدا]] و [[سعادت دنیا]] و [[آخرت]] دست می‌یافتند.

	به [[گمان]] [[قوی]]، [[صدیقه~~]] [[~~طاهره]] {{س}} می‌توانست میان آن دسته از [[پیروان]] [[امام]] {{ع}} و [[یاران]] برگزیده‌اش که در [[صداقت]] و [[راستگویی]] زهرا {{س}} هرگز تردیدی نداشتند، افرادی بیابد که با [[گواهی]] خود، تأییدی بر گواهی امام {{ع}} باشند و بدین‌وسیله گواهانی که [[خلیفه]] در موضوع [[فدک]]، از [[فاطمه]] درخواست کرده بود، کامل گردد.		به [[گمان]] [[قوی]]، [[صدیقه طاهره]] {{س}} می‌توانست میان آن دسته از [[پیروان]] [[امام]] {{ع}} و [[یاران]] برگزیده‌اش که در [[صداقت]] و [[راستگویی]] زهرا {{س}} هرگز تردیدی نداشتند، افرادی بیابد که با [[گواهی]] خود، تأییدی بر گواهی امام {{ع}} باشند و بدین‌وسیله گواهانی که [[خلیفه]] در موضوع [[فدک]]، از [[فاطمه]] درخواست کرده بود، کامل گردد.

	این موضوع خود، [[بهترین]] دلیل بر این است که [[هدف]] والای [[حضرت زهرا]] {{س}} [[اثبات]] [[هدیه]] و پیشکش و [[میراث]] نبود و این را [[مخالفان]] وی به‌خوبی می‌دانستند بلکه حرکت آن [[حضرت]] در راستای محو و نابودی آثار [[سقیفه]] انجام می‌پذیرفت و چنین هدفی با آوردن [[گواه]] و [[شاهد]] در موضوع فدک، عملی نمی‌شد و حضرت دست به چنین کاری نزد زیرا در این‌صورت [[ماجرای فدک]]، به همین قضیه محدود می‌گشت، بلکه وی با اقامه [[بیّنه]] در برابر دیده‌گان همه، خواست شاهد زنده‌ای از [[خطاکاری]] و [[انحراف]] [[مردم]] ارائه دهد شاید بر سر [[عقل]] آیند و با [[گزینش]] صحیح، در [[مقام]] [[اصلاح]] مسیر [[انحرافی]] خود برآیند.		این موضوع خود، [[بهترین]] دلیل بر این است که [[هدف]] والای [[حضرت زهرا]] {{س}} [[اثبات]] [[هدیه]] و پیشکش و [[میراث]] نبود و این را [[مخالفان]] وی به‌خوبی می‌دانستند بلکه حرکت آن [[حضرت]] در راستای محو و نابودی آثار [[سقیفه]] انجام می‌پذیرفت و چنین هدفی با آوردن [[گواه]] و [[شاهد]] در موضوع فدک، عملی نمی‌شد و حضرت دست به چنین کاری نزد زیرا در این‌صورت [[ماجرای فدک]]، به همین قضیه محدود می‌گشت، بلکه وی با اقامه [[بیّنه]] در برابر دیده‌گان همه، خواست شاهد زنده‌ای از [[خطاکاری]] و [[انحراف]] [[مردم]] ارائه دهد شاید بر سر [[عقل]] آیند و با [[گزینش]] صحیح، در [[مقام]] [[اصلاح]] مسیر [[انحرافی]] خود برآیند.
خط ۱۴۶:		خط ۱۴۶:
	البته خلیفه در موارد دیگر نیز چنین بخشش‌هایی داشته است برای مثال: عبدالله فرزند [[زبیر]] (که نوه دختری ابوبکر و در [[زمان]] [[خلافت]] وی، [[نوجوانی]] بیش نبود) به نزد ابوبکر می‌آید و تقاضا می‌کند که خلیفه منطقه‌ای در [[مدینه]] به نام «سَلْع» (که کوهی در آن واقع شده است) را به وی ببخشد. ابوبکر می‌پرسید: این [[کوه]] را برای چه می‌خواهی؟ او پاسخ می‌دهد: ما در [[مکه]] چنین کوهی داشتیم و [[دوست]] داریم در [[مدینه]] همچنین منطقه‌ای داشته باشیم! [[ابوبکر]] هم آن منطقه را مشخص می‌کند و به او می‌بخشد<ref>تاریخ مدینة الدمشق، حافظ أبوالقاسم ابن عساکر، ج۲۸، ص۲۰۰.</ref>. ابوبکر که خود را [[جانشین رسول الله]] می‌داند، می‌تواند [[ارث]] بگذارد و حاتم‌بخشی کند ولی [[رسول الله]] با تأکید [[خداوند]] اگر [[فدک]] را به [[فاطمه]] {{س}} ببخشد، از فاطمه {{س}} پذیرفته نمی‌شود که بگوید پدرم آن را به من هبه نموده است و حتی ارث و [[اموال]] او از [[پدر]] نیز باید ستانده شود؟! [[شاهد]] خواستن در صورت [[گمان]] به [[ناراستی]] سخن است؛ در حالی که خود ابوبکر به [[راستگویی]] [[حضرت زهرا]] {{س}} اعتراف داشت.		البته خلیفه در موارد دیگر نیز چنین بخشش‌هایی داشته است برای مثال: عبدالله فرزند [[زبیر]] (که نوه دختری ابوبکر و در [[زمان]] [[خلافت]] وی، [[نوجوانی]] بیش نبود) به نزد ابوبکر می‌آید و تقاضا می‌کند که خلیفه منطقه‌ای در [[مدینه]] به نام «سَلْع» (که کوهی در آن واقع شده است) را به وی ببخشد. ابوبکر می‌پرسید: این [[کوه]] را برای چه می‌خواهی؟ او پاسخ می‌دهد: ما در [[مکه]] چنین کوهی داشتیم و [[دوست]] داریم در [[مدینه]] همچنین منطقه‌ای داشته باشیم! [[ابوبکر]] هم آن منطقه را مشخص می‌کند و به او می‌بخشد<ref>تاریخ مدینة الدمشق، حافظ أبوالقاسم ابن عساکر، ج۲۸، ص۲۰۰.</ref>. ابوبکر که خود را [[جانشین رسول الله]] می‌داند، می‌تواند [[ارث]] بگذارد و حاتم‌بخشی کند ولی [[رسول الله]] با تأکید [[خداوند]] اگر [[فدک]] را به [[فاطمه]] {{س}} ببخشد، از فاطمه {{س}} پذیرفته نمی‌شود که بگوید پدرم آن را به من هبه نموده است و حتی ارث و [[اموال]] او از [[پدر]] نیز باید ستانده شود؟! [[شاهد]] خواستن در صورت [[گمان]] به [[ناراستی]] سخن است؛ در حالی که خود ابوبکر به [[راستگویی]] [[حضرت زهرا]] {{س}} اعتراف داشت.

	[[پیامبر اکرم]] [[شهادت]] [[خزیمة بن ثابت]] را مانند شهادت دو شاهد قرار دارد در حالی که [[خزیمه]] به هنگام [[معامله]] حضور نداشت و رسول الله تنها به [[راستگو]] بودن خزیمه [[حکم]] کردند؛ زیرا خزیمه [[پیامبر]] را در خرید اسب [[تصدیق]] کرد با اینکه در معامله هم حضور نداشت. خزیمه به پیامبر گفت: من تو را در آنچه به عنوان [[وحی]] می‌آوری تصدیق می‌کنم بعد به آنچه می‌گویی، تصدیق نکنم؟! آیا علی {{ع}} که باب [[شهر علم]] [[رسول]] است همسرش را در ادعای [[خلاف شرع]] [[یاری]] می‌نماید؟! چگونه است که [[شهادت علی]] {{ع}} و شهادت [[ام ایمن]] بهشتی بر سخنان [[صدیقه~~]] [[~~طاهره]] که [[عصمت]] و صداقتش با [[آیه تطهیر]] [[اثبات]] شده است پذیرفته نیست ولی شهادت خلاف واقع دیگران بر [[ضد]] [[کلام]] او پذیرفته است! در حالی که هیچ [[مسلمانی]] کوچک‌ترین [[شک]] و تردیدی در [[صداقت]]، [[درستی]] و عصمت [[حضرت]] صدیقه [[اطهر]] ندارد. در نتیجه سخنان حضرت زهرا {{س}} به شهادت [[عایشه]]، [[حفصه]] و مردی از [[عرب]] که به او «[[اوس بن حدثان]]» گفته می‌شد، رد شد. آنها گفتند که پیامبر فرموده است: من چیزی به ارث نمی‌گذارم<ref>قرب الإسناد، عبدالله بن جعفر حمیری قمی، ص۶۶؛ صحیح البخاری، محمد بن اسماعیل بخاری، ج۲، ص۱۶۱.</ref>.		[[پیامبر اکرم]] [[شهادت]] [[خزیمة بن ثابت]] را مانند شهادت دو شاهد قرار دارد در حالی که [[خزیمه]] به هنگام [[معامله]] حضور نداشت و رسول الله تنها به [[راستگو]] بودن خزیمه [[حکم]] کردند؛ زیرا خزیمه [[پیامبر]] را در خرید اسب [[تصدیق]] کرد با اینکه در معامله هم حضور نداشت. خزیمه به پیامبر گفت: من تو را در آنچه به عنوان [[وحی]] می‌آوری تصدیق می‌کنم بعد به آنچه می‌گویی، تصدیق نکنم؟! آیا علی {{ع}} که باب [[شهر علم]] [[رسول]] است همسرش را در ادعای [[خلاف شرع]] [[یاری]] می‌نماید؟! چگونه است که [[شهادت علی]] {{ع}} و شهادت [[ام ایمن]] بهشتی بر سخنان [[صدیقه طاهره]] که [[عصمت]] و صداقتش با [[آیه تطهیر]] [[اثبات]] شده است پذیرفته نیست ولی شهادت خلاف واقع دیگران بر [[ضد]] [[کلام]] او پذیرفته است! در حالی که هیچ [[مسلمانی]] کوچک‌ترین [[شک]] و تردیدی در [[صداقت]]، [[درستی]] و عصمت [[حضرت]] صدیقه [[اطهر]] ندارد. در نتیجه سخنان حضرت زهرا {{س}} به شهادت [[عایشه]]، [[حفصه]] و مردی از [[عرب]] که به او «[[اوس بن حدثان]]» گفته می‌شد، رد شد. آنها گفتند که پیامبر فرموده است: من چیزی به ارث نمی‌گذارم<ref>قرب الإسناد، عبدالله بن جعفر حمیری قمی، ص۶۶؛ صحیح البخاری، محمد بن اسماعیل بخاری، ج۲، ص۱۶۱.</ref>.

	فاطمه {{س}} فرمود: چگونه پدرم ارث نمی‌گذارد در حالی که [[سلیمان]] از [[داوود]] و [[یحیی]] از [[زکریا]] [[ارث]] می‌برد و چه طور [[حکم شرعی]] از دید علی {{ع}} مخفی مانده است، ولی [[عایشه]]، [[حفصه]] و [[اوس]] آن را تشخیص داده‌اند! [[فاطمه]] {{س}} در [[فدک]] ذُوالید و [[متصرف]] بود و [[بینه]] را باید دیگران می‌آوردند. خود [[خلیفه]] نه تنها نسبت به فدک ادعا داشت و یکی از متخاصمین و یکی از دو طرف دعوا بود بلکه [[حاکم]] و [[قاضی]] هم بود. در صورتی که در چنین موردی قاضی باید شخص سومی غیر از دو طرف دعوا باشد. دیگر اینکه زمانی [[شاهد]] می‌خواهند که به [[درستی]] گفتار کسی [[اطمینان]] نباشد در حالی که [[صدیقه~~]] [[~~طاهره]] به مفاد [[آیه تطهیر]] از هر [[گناه]] مبرا بود و شاهد خواستن از او [[انکار]] فرمایش [[خدای تعالی]] است. [[حضرت]] فرمود: چطور سخن جابر ابن عبدالله و [[جریر بن عبدالله]] را بدون آنکه از آنان دلیل بخواهید قبول کردید در حالی که دلیل من در [[کتاب خدا]] است؟! این گفتار [[حضرت زهرا]] {{س}} اشاره به ماجرای اموالی است که از [[بحرین]] آمده بود و [[جابر بن عبدالله]] و جریر بن عبدالله درباره آنها ادعای «صفوه» نمودند؛ یعنی مقداری از آن [[مال]] را به [[وصیت پیامبر]] متعلق به خود دانستند و [[ابوبکر]] و [[عمر]] هم بدون [[طلب]] شاهد سخن آنها را قبول کردند و [[اموال]] درخواستی را به آنان دادند<ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، ج۲۹، ص۱۹۴؛ عوالم العلوم، شیخ عبدالله بن نورالله بحرانی اصفهانی، ج۱۱، ص۷۷۷.</ref>.		فاطمه {{س}} فرمود: چگونه پدرم ارث نمی‌گذارد در حالی که [[سلیمان]] از [[داوود]] و [[یحیی]] از [[زکریا]] [[ارث]] می‌برد و چه طور [[حکم شرعی]] از دید علی {{ع}} مخفی مانده است، ولی [[عایشه]]، [[حفصه]] و [[اوس]] آن را تشخیص داده‌اند! [[فاطمه]] {{س}} در [[فدک]] ذُوالید و [[متصرف]] بود و [[بینه]] را باید دیگران می‌آوردند. خود [[خلیفه]] نه تنها نسبت به فدک ادعا داشت و یکی از متخاصمین و یکی از دو طرف دعوا بود بلکه [[حاکم]] و [[قاضی]] هم بود. در صورتی که در چنین موردی قاضی باید شخص سومی غیر از دو طرف دعوا باشد. دیگر اینکه زمانی [[شاهد]] می‌خواهند که به [[درستی]] گفتار کسی [[اطمینان]] نباشد در حالی که [[صدیقه طاهره]] به مفاد [[آیه تطهیر]] از هر [[گناه]] مبرا بود و شاهد خواستن از او [[انکار]] فرمایش [[خدای تعالی]] است. [[حضرت]] فرمود: چطور سخن جابر ابن عبدالله و [[جریر بن عبدالله]] را بدون آنکه از آنان دلیل بخواهید قبول کردید در حالی که دلیل من در [[کتاب خدا]] است؟! این گفتار [[حضرت زهرا]] {{س}} اشاره به ماجرای اموالی است که از [[بحرین]] آمده بود و [[جابر بن عبدالله]] و جریر بن عبدالله درباره آنها ادعای «صفوه» نمودند؛ یعنی مقداری از آن [[مال]] را به [[وصیت پیامبر]] متعلق به خود دانستند و [[ابوبکر]] و [[عمر]] هم بدون [[طلب]] شاهد سخن آنها را قبول کردند و [[اموال]] درخواستی را به آنان دادند<ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، ج۲۹، ص۱۹۴؛ عوالم العلوم، شیخ عبدالله بن نورالله بحرانی اصفهانی، ج۱۱، ص۷۷۷.</ref>.

	عمر گفت: جابر و [[جریر]] چیز کم ارزشی می‌خواستند، ولی تو مسئله عظیمی را ادعا می‌کنی که [[مهاجر]] و [[انصار]] با آن [[مرتد]] می‌شوند!		عمر گفت: جابر و [[جریر]] چیز کم ارزشی می‌خواستند، ولی تو مسئله عظیمی را ادعا می‌کنی که [[مهاجر]] و [[انصار]] با آن [[مرتد]] می‌شوند!

Bahmani در ‏۹ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۸

2022-12-09T07:38:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = فدک		\| موضوع مرتبط = فدک
	\| عنوان مدخل = [[فدک]]		\| عنوان مدخل = فدک
	\| مداخل مرتبط = [[فدک در کلام اسلامی]] - [[فدک در تاریخ اسلامی]] - [[فدک در فقه سیاسی]] - [[فدک در معارف و سیره علوی]] - [[فدک در معارف و سیره فاطمی]] - [[فدک در معارف و سیره رضوی]] - [[فدک از دیدگاه اهل سنت]]		\| مداخل مرتبط = [[فدک در کلام اسلامی]] - [[فدک در تاریخ اسلامی]] - [[فدک در فقه سیاسی]] - [[فدک در معارف و سیره علوی]] - [[فدک در معارف و سیره فاطمی]] - [[فدک در معارف و سیره رضوی]] - [[فدک از دیدگاه اهل سنت]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	'''فدک''' روستایی آباد و حاصل‌خیز در ۱۳۰ کیلومتری [[مدینه]] بود که در سال ۷ هجری بدون خون‌ریزی به دست [[پیامبر]] {{صل}} [[فتح]] شد و براساس [[آیات قرآن]] به عنوان، "فیئ" و ملک شخصی پیامبر {{صل}} بود و حضرت به [[دستور خداوند]] آن را به [[حضرت زهرا]] {{س}} بخشید. اما بعد از ایشان [[خلیفه اول]] براساس اهداف [[سیاسی]] آن را [[غصب]] کرد و در برابر استدلالات و [[بینه]] حضرت حاضر به پس دادن آن نشد. [[غصب فدک]] نمادی از [[مظلومیت اهل بیت]] {{ع}} است.		'''فدک''' روستایی آباد و حاصل‌خیز در ۱۳۰ کیلومتری [[مدینه]] بود که در سال ۷ هجری بدون خون‌ریزی به دست [[پیامبر]] {{صل}} [[فتح]] شد و براساس [[آیات قرآن]] به عنوان، "فیئ" و ملک شخصی پیامبر {{صل}} بود و حضرت به [[دستور خداوند]] آن را به [[حضرت زهرا]] {{س}} بخشید. اما بعد از ایشان [[خلیفه اول]] براساس اهداف [[سیاسی]] آن را [[غصب]] کرد و در برابر استدلالات و [[بینه]] حضرت حاضر به پس دادن آن نشد. [[غصب فدک]] نمادی از [[مظلومیت اهل بیت]] {{ع}} است.

خط ۱۷۹:		خط ۱۸۰:

	[[رده:فدک]]		[[رده:فدک]]
	~~[[رده:حضرت فاطمه]]~~

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T19:56:15Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۶
خط ۵۹:		خط ۵۹:
	== خطبه فدکیه ==		== خطبه فدکیه ==
	{{اصلی\|خطبه فدکیه}}		{{اصلی\|خطبه فدکیه}}
	خطبه فدکیه، خطبه‌ای که [[حضرت فاطمه زهرا]] {{عم}} در [[مسجد]] [[مدینه]] در حضور [[ابوبکر]] و جمعی از [[مهاجران]] و [[انصار]] ایراد کرد. از آنجا که آن [[سخنرانی]] در پی [[غصب فدک]] از [[حضرت زهرا]] {{عم}} توسّط [[خلیفه]] انجام گرفت و وی به عنوان [[اعتراض]] و [[دادخواهی]] سخنرانی کرد و در ضمن آن به مسألۀ [[فدک]] که [[میراث]] او از پدرش بود پرداخت، به "خطبۀ فدکیّه" معروف شده است. این [[خطبۀ غرّاء]] و عمیق که سرشار از [[فصاحت]] و [[بلاغت]] و از ذخائر [[عظیم]] [[فکری]] و [[فرهنگی]] [[شیعه]] و یادگار ماندگار دختر [[پیامبر]] است، نوعی استیضاح [[حکومت]] وقت است و در ضمن آنکه به مباحث [[توحیدی]] و معارفی و [[بعثت]] پیامبر و جایگاه [[قرآن]] و [[احکام]] آن می‌پردازد، از زیرپا گذاشتن [[وصیت]] پیامبر و [[غصب]] [[خلافت]] و [[سستی]] مهاجران و انصار در [[دفاع از حق]] و [[ولایت]] و ممانعت خلیفه از فدک و علل بروز آن [[رجعت سیاسی]] و احیای تفکّرات [[جاهلی]] به شدّت [[انتقاد]] می‌کند و سرشار از استدلال‌های [[قرآنی]] است و از منابع و مستندات [[حقانیّت]] [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} و خلافت بر [[حقّ]] اوست. [[عالمان]] برجسته شرح‌های متعدّدی بر این [[خطبه]] نوشته و دقایق و ظرایف آن را تشریح کرده‌اند<ref>از جمله: "ملکۀ اسلام" میرزا خلیل کمره‌ای، "شرح خطبۀ حضرت زهرا" عز الدین حسینی زنجانی، "سوگنامۀ فدک" سید محمّد تقی نقوی، "شرح خطبه حضرت فاطمه" احمد مدرسی وحید تبریزی، "شرح خطبة الصدیقه فاطمة الزهراء" محمّد طاهر آل شبیز خاقانی، "سخنرانی حضرت فاطمه در مسجد پیامبر" علی رضا اللهیاری، "اللّمعه البیضاء" محمّد علی انصاری قراچه داغی</ref> و در منابع فراوانی نقل شده است<ref>از جمله: «مناقب ~~ابن شهر آشوب»،~~ ج ۲ ص۲۰۸، «کشف الغمه»، ج ۲ ص۱۰۵، «بحار الأنوار»، ج ۲۹ ص۲۱۵، «العوالم»، ج ۱۱ ص۴۶۷، «شرح ابن ابی الحدید»، ج ۱۶ ص۲۱۲، «بلاغات النساء»، ص۲۳ و...</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۲۴۷.</ref>		خطبه فدکیه، خطبه‌ای که [[حضرت فاطمه زهرا]] {{عم}} در [[مسجد]] [[مدینه]] در حضور [[ابوبکر]] و جمعی از [[مهاجران]] و [[انصار]] ایراد کرد. از آنجا که آن [[سخنرانی]] در پی [[غصب فدک]] از [[حضرت زهرا]] {{عم}} توسّط [[خلیفه]] انجام گرفت و وی به عنوان [[اعتراض]] و [[دادخواهی]] سخنرانی کرد و در ضمن آن به مسألۀ [[فدک]] که [[میراث]] او از پدرش بود پرداخت، به "خطبۀ فدکیّه" معروف شده است. این [[خطبۀ غرّاء]] و عمیق که سرشار از [[فصاحت]] و [[بلاغت]] و از ذخائر [[عظیم]] [[فکری]] و [[فرهنگی]] [[شیعه]] و یادگار ماندگار دختر [[پیامبر]] است، نوعی استیضاح [[حکومت]] وقت است و در ضمن آنکه به مباحث [[توحیدی]] و معارفی و [[بعثت]] پیامبر و جایگاه [[قرآن]] و [[احکام]] آن می‌پردازد، از زیرپا گذاشتن [[وصیت]] پیامبر و [[غصب]] [[خلافت]] و [[سستی]] مهاجران و انصار در [[دفاع از حق]] و [[ولایت]] و ممانعت خلیفه از فدک و علل بروز آن [[رجعت سیاسی]] و احیای تفکّرات [[جاهلی]] به شدّت [[انتقاد]] می‌کند و سرشار از استدلال‌های [[قرآنی]] است و از منابع و مستندات [[حقانیّت]] [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} و خلافت بر [[حقّ]] اوست. [[عالمان]] برجسته شرح‌های متعدّدی بر این [[خطبه]] نوشته و دقایق و ظرایف آن را تشریح کرده‌اند<ref>از جمله: "ملکۀ اسلام" میرزا خلیل کمره‌ای، "شرح خطبۀ حضرت زهرا" عز الدین حسینی زنجانی، "سوگنامۀ فدک" سید محمّد تقی نقوی، "شرح خطبه حضرت فاطمه" احمد مدرسی وحید تبریزی، "شرح خطبة الصدیقه فاطمة الزهراء" محمّد طاهر آل شبیز خاقانی، "سخنرانی حضرت فاطمه در مسجد پیامبر" علی رضا اللهیاری، "اللّمعه البیضاء" محمّد علی انصاری قراچه داغی</ref> و در منابع فراوانی نقل شده است<ref>از جمله: «مناقب ابن‌شهرآشوب»، ج ۲ ص۲۰۸، «کشف الغمه»، ج ۲ ص۱۰۵، «بحار الأنوار»، ج ۲۹ ص۲۱۵، «العوالم»، ج ۱۱ ص۴۶۷، «شرح ابن ابی الحدید»، ج ۱۶ ص۲۱۲، «بلاغات النساء»، ص۲۳ و...</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۲۴۷.</ref>

	== رمز [[سیاسی]] فدک‌==		== رمز [[سیاسی]] فدک‌==
خط ۱۰۱:		خط ۱۰۱:

	۶. پیامبر درباره [[غصب فدک]] و [[بیعت اجباری]] به [[امیرالمؤمنین]] خبر داد: [[یا علی]] بدان که [[عمر]] سند فدک را می‌گیرد و بر شکم [[فاطمه زهرا]] {{س}} می‌زند و [[محسن]] سقط می‌شود<ref>الموسوعة الکبری عن فاطمة الزهراء {{س}}، اسماعیل انصاری زنجانی خویی، ج۱۱، ص۲۴۰.</ref>.		۶. پیامبر درباره [[غصب فدک]] و [[بیعت اجباری]] به [[امیرالمؤمنین]] خبر داد: [[یا علی]] بدان که [[عمر]] سند فدک را می‌گیرد و بر شکم [[فاطمه زهرا]] {{س}} می‌زند و [[محسن]] سقط می‌شود<ref>الموسوعة الکبری عن فاطمة الزهراء {{س}}، اسماعیل انصاری زنجانی خویی، ج۱۱، ص۲۴۰.</ref>.
	آمده است که مردی نزد [[ابوبکر]] و [[عمر]] آمد و گفت: من مردی از [[اهل یمن]] هستم که به قصد [[حج]] از دیار خود بیرون آمده‌ام. در [[همسایگی]] ما بانویی است که هنگام [[سفر]] به من گفت تو به زودی این کسی را که خود را [[جانشین پیامبر]] می‌داند [[ملاقات]] می‌کنی. هرگاه او را دیدی [[پیام]] مرا هم به او برسان. ابوبکر گفت: پیام او را بازگو کن. آن مرد گفت: آن [[زن]] چنین پیغام داده است که من زنی [[ضعیف]] و عائله‌مند هستم، پدرم در [[زمان]] حیاتش [[زندگی]] مرا اداره می‌کرد، او زمین‌هایی داشت که خود و [[همسر]] و فرزندانم از درآمد آن زندگی خود را اداره می‌کردیم. وقتی پدرم از [[دنیا]] رفت، [[حاکم]] آن [[شهر]] [[زمین‌ها]] را به [[زور]] از دستم گرفت و به [[تصرف]] خود درآورد و [[نماینده]] خود را به آنجا فرستاد، اکنون محصول آن را برمی‌دارد و از خرما و گندم آن چیزی به من نمی‌دهد! ابوبکر گفت: چنین حقی ندارد و این لقمه بر آن [[ظالم]] [[متجاوز]] گوارا مباد! به [[خدا]] قسم آبرویش را می‌برم و او را از مقامش برکنار می‌کنم و بر [[ضد]] او [[اقدام]] می‌نمایم. عمر رو به ابوبکر کرد و گفت: ای [[خلیفه پیامبر]]! آن حاکم [[خبیث]] نابه‌کار را مهلت مده و کسی را سراغ او بفرست تا او را دست بسته حاضر کند و او را به خاطر [[خیانت]] و فسقش به اشد [[مجازات]] برسان که [[ظلم]] و [[تجاوز]] را از حد گذرانده است! ابوبکر پرسید: این حاکم کیست و در کدام شهر است و نام آن بانوی ستمدیده چیست؟ مرد [[یمنی]] گفت: از [[ناخشنودی]] خدا به خدا [[پناه]] می‌برم و از [[غضب]] او به [[حضرت]] او پناهنده‌ام! چه کسی ستمگرتر از کسی است که به [[دختر پیامبر]] [[ستم]] نموده است؟<ref>عوالم العلوم، شیخ عبدالله بن نورالله بحرانی اصفهانی، ج۱۱، ص۸۸۷؛ مثالب النواصب او الصوالب القواصب فی مطاعن النواصب، ~~ابن شهر آشوب~~ مازندرانی، ص۳۲۷.</ref>.		آمده است که مردی نزد [[ابوبکر]] و [[عمر]] آمد و گفت: من مردی از [[اهل یمن]] هستم که به قصد [[حج]] از دیار خود بیرون آمده‌ام. در [[همسایگی]] ما بانویی است که هنگام [[سفر]] به من گفت تو به زودی این کسی را که خود را [[جانشین پیامبر]] می‌داند [[ملاقات]] می‌کنی. هرگاه او را دیدی [[پیام]] مرا هم به او برسان. ابوبکر گفت: پیام او را بازگو کن. آن مرد گفت: آن [[زن]] چنین پیغام داده است که من زنی [[ضعیف]] و عائله‌مند هستم، پدرم در [[زمان]] حیاتش [[زندگی]] مرا اداره می‌کرد، او زمین‌هایی داشت که خود و [[همسر]] و فرزندانم از درآمد آن زندگی خود را اداره می‌کردیم. وقتی پدرم از [[دنیا]] رفت، [[حاکم]] آن [[شهر]] [[زمین‌ها]] را به [[زور]] از دستم گرفت و به [[تصرف]] خود درآورد و [[نماینده]] خود را به آنجا فرستاد، اکنون محصول آن را برمی‌دارد و از خرما و گندم آن چیزی به من نمی‌دهد! ابوبکر گفت: چنین حقی ندارد و این لقمه بر آن [[ظالم]] [[متجاوز]] گوارا مباد! به [[خدا]] قسم آبرویش را می‌برم و او را از مقامش برکنار می‌کنم و بر [[ضد]] او [[اقدام]] می‌نمایم. عمر رو به ابوبکر کرد و گفت: ای [[خلیفه پیامبر]]! آن حاکم [[خبیث]] نابه‌کار را مهلت مده و کسی را سراغ او بفرست تا او را دست بسته حاضر کند و او را به خاطر [[خیانت]] و فسقش به اشد [[مجازات]] برسان که [[ظلم]] و [[تجاوز]] را از حد گذرانده است! ابوبکر پرسید: این حاکم کیست و در کدام شهر است و نام آن بانوی ستمدیده چیست؟ مرد [[یمنی]] گفت: از [[ناخشنودی]] خدا به خدا [[پناه]] می‌برم و از [[غضب]] او به [[حضرت]] او پناهنده‌ام! چه کسی ستمگرتر از کسی است که به [[دختر پیامبر]] [[ستم]] نموده است؟<ref>عوالم العلوم، شیخ عبدالله بن نورالله بحرانی اصفهانی، ج۱۱، ص۸۸۷؛ مثالب النواصب او الصوالب القواصب فی مطاعن النواصب، ابن‌شهرآشوب مازندرانی، ص۳۲۷.</ref>.

	هنگامی که [[شهادت]] [[امیرالمؤمنین]] را به نفع [[فاطمه]] {{س}} در مسئله [[فدک]] نپذیرفتند، [[حضرت]] به [[ابوبکر]] فرمود: اکنون که ما را به طور کامل می‌شناسید و منکر [[مقام]] ما هم نیستید و با این همه شهادت و [[گواهی]] ما برای خودمان پذیرفته نمی‌شود و [[شهادت پیامبر]] هم مورد قبول نیست پس {{متن قرآن\|إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ}}<ref>«ما از آن خداوندیم و به سوی او باز می‌گردیم» سوره بقره، آیه ۱۵۶.</ref> اکنون که به نفع خودمان ادعایی داریم از ما [[شاهد]] می‌خواهید؟ آیا کسی نیست کمک کند؟ شما بر [[حکومت]] [[خدا]] و رسولش [[حمله]] بردید و آن را از خانه‌ای به [[خانه]] غیر آن وارد کردید و حجتی هم در بین نیست ولی به زودی آنان که [[ظلم]] کردند می‌فهمند به کجا باز می‌گردند. سپس به [[حضرت زهرا]] {{س}} فرمود: برگرد تا [[خدا بین]] ما [[حکم]] کند و او [[بهترین]] حکم کنندگان است<ref>بحارالانوار، ج۲۹، ص۱۹۹.</ref>.		هنگامی که [[شهادت]] [[امیرالمؤمنین]] را به نفع [[فاطمه]] {{س}} در مسئله [[فدک]] نپذیرفتند، [[حضرت]] به [[ابوبکر]] فرمود: اکنون که ما را به طور کامل می‌شناسید و منکر [[مقام]] ما هم نیستید و با این همه شهادت و [[گواهی]] ما برای خودمان پذیرفته نمی‌شود و [[شهادت پیامبر]] هم مورد قبول نیست پس {{متن قرآن\|إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ}}<ref>«ما از آن خداوندیم و به سوی او باز می‌گردیم» سوره بقره، آیه ۱۵۶.</ref> اکنون که به نفع خودمان ادعایی داریم از ما [[شاهد]] می‌خواهید؟ آیا کسی نیست کمک کند؟ شما بر [[حکومت]] [[خدا]] و رسولش [[حمله]] بردید و آن را از خانه‌ای به [[خانه]] غیر آن وارد کردید و حجتی هم در بین نیست ولی به زودی آنان که [[ظلم]] کردند می‌فهمند به کجا باز می‌گردند. سپس به [[حضرت زهرا]] {{س}} فرمود: برگرد تا [[خدا بین]] ما [[حکم]] کند و او [[بهترین]] حکم کنندگان است<ref>بحارالانوار، ج۲۹، ص۱۹۹.</ref>.