فضیلت زیارت امام حسین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۵۹

2023-07-20T07:59:58Z

Bahmani: /* تبیین روایات برتر بودن زیارت امام حسین {{ع}} از حج */

2023-07-20T07:53:31Z

تبیین روایات برتر بودن زیارت امام حسین {{ع}} از حج

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۳
خط ۸۰:		خط ۸۰:

	=== تبیین روایات [[برتر]] بودن زیارت امام حسین {{ع}} از حج ===		=== تبیین روایات [[برتر]] بودن زیارت امام حسین {{ع}} از حج ===
	پیش از توضیح این روایات، توجّه به چند نکته، لازم است: نکته اول. این‌گونه ارزش‌گذاری در [[روایات اهل بیت]] {{عم}}، اختصاص به زیارت امام حسین {{ع}} ندارد، بلکه موارد متعدّدی یافت می‌شود که عملی یک‌هزار برابرِ حج، بلکه بیشتر از آن ارزیابی شده است؛ مانند: برآوردن [[حاجت]] [[مؤمن]]، که برتر از یک‌هزار [[حجّ]] پذیرفته، شمرده شده و یا باز گرداندن [[مال]] [[حرام]]، که معادل هفتاد هزار حجّ پذیرفته است. همچنین، موارد متعدّدی یافت می‌شود که [[پاداش]] عملی، معادل پاداش یک‌هزار [[شهید]]، ارزیابی شده است؛ مانند: [[اصلاح]] دادن میان [[زن]] و شوهر، [[شکیبایی]] بر [[مصیبت]] و [[بلا]]، [[ثابت قدم]] ماندن بر [[دوستی اهل بیت]] {{عم}} در [[~~دوران غیبت~~ امام زمان]] {{ع}}. پیش از اظهار نظر درباره این‌گونه روایات، لازم است تا ابتدا صدور آنها از [[اهل بیت]] {{عم}}، مورد بررسی قرار گیرد. در صورتی که انتساب آنها به [[اهل بیت]] {{عم}} ثابت باشد، با در نظر گرفتن فضای صدور [[احادیث]]، می‌توان به [[حکمت]] ثواب‌های [[وعده]] داده شده، دست یافت، چنان که در مورد [[ثواب]] [[زیارت امام حسین]] {{ع}}، حکمت افزون بودن ثواب آن از [[حج]] وعمره، بیان خواهد شد. نکته دوم. بر پایه گزارش برخی از [[روایات]]، [[زیارت]] سایر [[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} با زیارت امام حسین {{ع}} در [[فضیلت]]، برابرند. [[شیخ صدوق]]، از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] کرده که فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ‏ زَارَ وَاحِداً مِنَّا كَانَ‏ كَمَنْ‏ زَارَ الْحُسَيْنَ‏{{ع}}}}<ref>ثواب الأعمال، ص۱۲۳، ح۳؛ بحار الأنوار، ج۱۰۰، ص۱۱۸، ح۱۰.</ref> هر کس یکی از ما را زیارت کند، مانند کسی است که [[حسین]] {{ع}} را زیارت کرده باشد. این روایت، می‌تواند اشاره به این نکته باشد که حکمت فضیلت زیارت امام حسین {{ع}}، در زیارت سایر [[امامان]] {{عم}} نیز وجود دارد، هر چند با تفاوت شرایط [[سیاسی]] و [[اجتماعی]] و آثار مترتّب بر آنها، ممکن است فضیلت زیارت آنها، متفاوت باشد. نکته سوم. برخی از احادیث، تصریح می‌کنند که [[زیارت امام رضا]] {{ع}}، معادل گزاردن یک میلیون حج است و فضیلت آن، بیش از زیارت امام حسین {{ع}} است. [[محمد بن ابی نصر بزنطی]] می‌گوید: در نوشته‌ای از [[امام رضا]] {{ع}} خواندم: {{متن حدیث\|أَبْلِغْ‏ شِيعَتِي‏ أَنَّ‏ زِيَارَتِي‏ تَعْدِلُ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَلْفَ حَجَّةٍ وَ أَلْفَ‏ عُمْرَةٍ مُتَقَبَّلَةٍ كُلُّهَا}}. به [[شیعیان]] من برسان که زیارت من نزد [[خدا]]، برابر با یک‌هزار حج و [[عمره]] پذیرفته است. او می‌گوید: این موضوع را با [[امام جواد]] {{ع}} در میان گذاشتم که چگونه می‌شود که زیارت آن [[امام]] {{ع}}، برابر با یکهزار حج باشد؟ امام جواد {{ع}} پاسخ داد: {{متن حدیث\|إِي وَ اللَّهِ وَ أَلْفَ أَلْفِ حَجَّةٍ لِمَنْ‏ يَزُورُهُ‏ عَارِفاً بِحَقِّهِ‏}}<ref>تهذیب الأحکام، ج۶، ص۸۵، ح۱۶۸؛ کتاب من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۵۸۲، ح۳۱۸۲.</ref>. آری، به خدا! و برابر با یک میلیون حج است، برای کسی که او را از سرِ [[معرفت]]، زیارت کند. گفتنی است که این [[حدیث]] نیز [[گواه]] دیگری بر مفهوم عددی نداشتنِ عدد این‌گونه [[احادیث]] است. و در [[حدیث]] دیگری، [[علی بن مهزیار]]، از [[امام جواد]] {{ع}} می‌پرسد که: [[فضیلت]] [[زیارت امام رضا]] {{ع}} بیشتر است یا [[زیارت امام حسین]] {{ع}}؟ ایشان، در پاسخ می‌فرماید: {{متن حدیث\|زِيَارَةُ أَبِي‏ أَفْضَلُ‏، وَ ذلِكَ أَنَّ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} يَزُورُهُ كُلُّ النَّاسِ، وَ أَبِي لَا يَزُورُهُ إِلَّا الْخَوَاصُّ مِنَ الشِّيعَةِ}}<ref>الکافی، ج۴، ص۵۸۴، ح۱؛ تهذیب الأحکام، ج۶، ص۸۴، ح۱۶۵.</ref>. [[زیارت]] پدرم [[برتر]] است؛ چون [[حسین]] {{ع}} را همه [[مردمان]] زیارت می‌کنند، ولی پدرم را جز [[خواص]] از [[شیعه]]، زیارت نمی‌کنند. این، همان نکته‌ای است که پیش از این، بدان اشاره شد که شرایط [[سیاسی]]، [[اجتماعی]] و [[فرهنگی]]، در ارزیابی فضیلت زیارت هر یک از [[خاندان رسالت]]، نقش دارد. اکنون با توجّه به مطالب یاد شده، برای تبیین روایاتی که فضیلت زیارت [[سیّد الشهدا]] {{ع}} را به مراتب بیش از [[حج]] مطرح کرده‌اند، این نکات، قابل توجّه است:		پیش از توضیح این روایات، توجّه به چند نکته، لازم است: نکته اول. این‌گونه ارزش‌گذاری در روایات اهل بیت {{عم}}، اختصاص به زیارت امام حسین {{ع}} ندارد، بلکه موارد متعدّدی یافت می‌شود که عملی یک‌هزار برابرِ حج، بلکه بیشتر از آن ارزیابی شده است؛ مانند: برآوردن [[حاجت]] [[مؤمن]]، که برتر از یک‌هزار [[حجّ]] پذیرفته، شمرده شده و یا باز گرداندن [[مال]] [[حرام]]، که معادل هفتاد هزار حجّ پذیرفته است. همچنین، موارد متعدّدی یافت می‌شود که [[پاداش]] عملی، معادل پاداش یک‌هزار [[شهید]]، ارزیابی شده است؛ مانند: [[اصلاح]] دادن میان [[زن]] و شوهر، [[شکیبایی]] بر [[مصیبت]] و [[بلا]]، [[ثابت قدم]] ماندن بر [[دوستی اهل بیت]] {{عم}} در دوران غیبت [[امام زمان]] {{ع}}. پیش از اظهار نظر درباره این‌گونه روایات، لازم است تا ابتدا صدور آنها از [[اهل بیت]] {{عم}}، مورد بررسی قرار گیرد. در صورتی که انتساب آنها به [[اهل بیت]] {{عم}} ثابت باشد، با در نظر گرفتن فضای صدور [[احادیث]]، می‌توان به [[حکمت]] ثواب‌های [[وعده]] داده شده، دست یافت، چنان که در مورد [[ثواب]] [[زیارت امام حسین]] {{ع}}، حکمت افزون بودن ثواب آن از [[حج]] وعمره، بیان خواهد شد. نکته دوم. بر پایه گزارش برخی از [[روایات]]، [[زیارت]] سایر [[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} با زیارت امام حسین {{ع}} در [[فضیلت]]، برابرند. [[شیخ صدوق]]، از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] کرده که فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ‏ زَارَ وَاحِداً مِنَّا كَانَ‏ كَمَنْ‏ زَارَ الْحُسَيْنَ‏{{ع}}}}<ref>ثواب الأعمال، ص۱۲۳، ح۳؛ بحار الأنوار، ج۱۰۰، ص۱۱۸، ح۱۰.</ref> هر کس یکی از ما را زیارت کند، مانند کسی است که [[حسین]] {{ع}} را زیارت کرده باشد. این روایت، می‌تواند اشاره به این نکته باشد که حکمت فضیلت زیارت امام حسین {{ع}}، در زیارت سایر [[امامان]] {{عم}} نیز وجود دارد، هر چند با تفاوت شرایط [[سیاسی]] و [[اجتماعی]] و آثار مترتّب بر آنها، ممکن است فضیلت زیارت آنها، متفاوت باشد. نکته سوم. برخی از احادیث، تصریح می‌کنند که [[زیارت امام رضا]] {{ع}}، معادل گزاردن یک میلیون حج است و فضیلت آن، بیش از زیارت امام حسین {{ع}} است. [[محمد بن ابی نصر بزنطی]] می‌گوید: در نوشته‌ای از [[امام رضا]] {{ع}} خواندم: {{متن حدیث\|أَبْلِغْ‏ شِيعَتِي‏ أَنَّ‏ زِيَارَتِي‏ تَعْدِلُ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَلْفَ حَجَّةٍ وَ أَلْفَ‏ عُمْرَةٍ مُتَقَبَّلَةٍ كُلُّهَا}}. به [[شیعیان]] من برسان که زیارت من نزد [[خدا]]، برابر با یک‌هزار حج و [[عمره]] پذیرفته است. او می‌گوید: این موضوع را با [[امام جواد]] {{ع}} در میان گذاشتم که چگونه می‌شود که زیارت آن [[امام]] {{ع}}، برابر با یکهزار حج باشد؟ امام جواد {{ع}} پاسخ داد: {{متن حدیث\|إِي وَ اللَّهِ وَ أَلْفَ أَلْفِ حَجَّةٍ لِمَنْ‏ يَزُورُهُ‏ عَارِفاً بِحَقِّهِ‏}}<ref>تهذیب الأحکام، ج۶، ص۸۵، ح۱۶۸؛ کتاب من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۵۸۲، ح۳۱۸۲.</ref>. آری، به خدا! و برابر با یک میلیون حج است، برای کسی که او را از سرِ [[معرفت]]، زیارت کند. گفتنی است که این [[حدیث]] نیز [[گواه]] دیگری بر مفهوم عددی نداشتنِ عدد این‌گونه [[احادیث]] است. و در [[حدیث]] دیگری، [[علی بن مهزیار]]، از [[امام جواد]] {{ع}} می‌پرسد که: [[فضیلت]] [[زیارت امام رضا]] {{ع}} بیشتر است یا [[زیارت امام حسین]] {{ع}}؟ ایشان، در پاسخ می‌فرماید: {{متن حدیث\|زِيَارَةُ أَبِي‏ أَفْضَلُ‏، وَ ذلِكَ أَنَّ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} يَزُورُهُ كُلُّ النَّاسِ، وَ أَبِي لَا يَزُورُهُ إِلَّا الْخَوَاصُّ مِنَ الشِّيعَةِ}}<ref>الکافی، ج۴، ص۵۸۴، ح۱؛ تهذیب الأحکام، ج۶، ص۸۴، ح۱۶۵.</ref>. [[زیارت]] پدرم [[برتر]] است؛ چون [[حسین]] {{ع}} را همه [[مردمان]] زیارت می‌کنند، ولی پدرم را جز [[خواص]] از [[شیعه]]، زیارت نمی‌کنند. این، همان نکته‌ای است که پیش از این، بدان اشاره شد که شرایط [[سیاسی]]، [[اجتماعی]] و [[فرهنگی]]، در ارزیابی فضیلت زیارت هر یک از [[خاندان رسالت]]، نقش دارد. اکنون با توجّه به مطالب یاد شده، برای تبیین روایاتی که فضیلت زیارت [[سیّد الشهدا]] {{ع}} را به مراتب بیش از [[حج]] مطرح کرده‌اند، این نکات، قابل توجّه است:

	==== موضوع سنجش ====		==== موضوع سنجش ====

Bahmani: /* مفهوم عددی نداشتن اعداد */

2023-07-20T07:52:56Z

مفهوم عددی نداشتن اعداد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۲
خط ۷۷:		خط ۷۷:

	==== مفهوم عددی نداشتن اعداد ====		==== مفهوم عددی نداشتن اعداد ====
	با [[تأمّل]] در [[متن احادیث]] یاد شده، مشخّص می‌شود که عدد در آنها، مفهوم عددی ندارد<ref>یعنی مقصود از هر یک از این اعداد، نفی عددهایی نیست که با این عدد، اختلاف دارند.</ref>؛ بلکه مقصود از آن، کثرت است. به همین جهت، در شماری از این [[احادیث]] وقتی [[راوی]] از [[برتری]] [[زیارت امام حسین]] {{ع}} بر حج، شگفت‌زده می‌شود، [[امام]] {{ع}} بر تعداد آن می‌افزاید. بنا بر این، مقصود در همه این [[روایات]]، آن است که [[فضیلت]] زیارت امام حسین {{ع}}، بسی بیشتر از فضیلت حج و [[عمره]] است. دلیل این مطلب، در پاسخ به سؤال دوم، روشن خواهد شد.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۶۵.</ref>		با [[تأمّل]] در متن احادیث یاد شده، مشخّص می‌شود که عدد در آنها، مفهوم عددی ندارد<ref>یعنی مقصود از هر یک از این اعداد، نفی عددهایی نیست که با این عدد، اختلاف دارند.</ref>؛ بلکه مقصود از آن، کثرت است. به همین جهت، در شماری از این [[احادیث]] وقتی راوی از [[برتری]] [[زیارت امام حسین]] {{ع}} بر حج، شگفت‌زده می‌شود، [[امام]] {{ع}} بر تعداد آن می‌افزاید. بنا بر این، مقصود در همه این [[روایات]]، آن است که [[فضیلت]] زیارت امام حسین {{ع}}، بسی بیشتر از فضیلت حج و [[عمره]] است. دلیل این مطلب، در پاسخ به سؤال دوم، روشن خواهد شد<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص ۸۶۵.</ref>.

	=== تبیین روایات [[برتر]] بودن زیارت امام حسین {{ع}} از حج ===		=== تبیین روایات [[برتر]] بودن زیارت امام حسین {{ع}} از حج ===

Bahmani: /* ارزش زیارت امام حسین */

2023-07-20T07:52:32Z

ارزش زیارت امام حسین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۲
خط ۶۸:		خط ۶۸:

	== ارزش زیارت امام حسین ==		== ارزش زیارت امام حسین ==
	در [[روایات]] متعددی [[فضیلت زیارت امام حسین]] {{ع}}، با فضیلت‌های [[حج]] و [[عمره]] گزاردن، مورد سنجش و ارزشیابی قرار گرفته است. برخی از این [[احادیث]]، [[ثواب]] [[زیارت]] آن [[امام]] را برابر با ثواب حج و عمره پس از انجام دادن حج [[واجب]] می‌دانند و برخی، آن را برابر با حج می‌دانند، برای کسی که نتوانسته حج بگزارد؛ ولی شماری از روایات، فضیلت زیارت امام حسین {{ع}} را بیشتر از حج گزاردن، بلکه فضیلت آن را برابر با یکهزار حج، مطرح کرده‌اند. با ملاحظه این روایات، دو [[پرسش]]، پیش می‌آید: پرسش اول. ملاک این همه تفاوت در ارزیابی زیارت امام حسین {{ع}} و حج و عمره چیست؟ و چرا روایتی آن را برابر با یک حج و عمره می‌داند و [[روایت]] دیگر، آن را معادل سه حج و دیگری، معادل ده حج و همچنین تا یک‌هزار حج و یکه‌زار عمره؟! پرسش دوم. چگونه می‌توان پذیرفت که فضیلت زیارت [[سیّد الشهدا]] {{ع}}، بیشتر از زیارت [[خانه]] خداست؟ و آیا این‌گونه روایات، به مفهوم کم‌ارزش جلوه دادن زیارت [[خانه خدا]] نیست و موجب کاستن [[انگیزه]] [[زائران]] آن و کاهشِ شکوه و [[عظمت]] حج نمی‌شود؟!		در [[روایات]] متعددی [[فضیلت زیارت امام حسین]] {{ع}}، با فضیلت‌های [[حج]] و [[عمره]] گزاردن، مورد سنجش و ارزشیابی قرار گرفته است. برخی از این [[احادیث]]، [[ثواب]] [[زیارت]] آن [[امام]] را برابر با ثواب حج و عمره پس از انجام دادن حج [[واجب]] می‌دانند و برخی، آن را برابر با حج می‌دانند، برای کسی که نتوانسته حج بگزارد؛ ولی شماری از روایات، فضیلت زیارت امام حسین {{ع}} را بیشتر از حج گزاردن، بلکه فضیلت آن را برابر با یکهزار حج، مطرح کرده‌اند. با ملاحظه این روایات، دو [[پرسش]]، پیش می‌آید: پرسش اول. ملاک این همه تفاوت در ارزیابی زیارت امام حسین {{ع}} و حج و عمره چیست؟ و چرا روایتی آن را برابر با یک حج و عمره می‌داند و [[روایت]] دیگر، آن را معادل سه حج و دیگری، معادل ده حج و همچنین تا یک‌هزار حج و یکه‌زار عمره؟! پرسش دوم. چگونه می‌توان پذیرفت که فضیلت زیارت [[سیّد الشهدا]] {{ع}}، بیشتر از زیارت [[خانه]] خداست؟ و آیا این‌گونه روایات، به مفهوم کم‌ارزش جلوه دادن زیارت [[خانه خدا]] نیست و موجب کاستن انگیزه [[زائران]] آن و کاهشِ شکوه و عظمت حج نمی‌شود؟!

	=== علت [[اختلاف روایات]] در ارزیابی زیارت امام حسین {{ع}} ===		=== علت اختلاف روایات در ارزیابی زیارت امام حسین {{ع}} ===
	در تبیین اختلاف روایات ارزیابی فضیلت زیارت سیّد الشهدا {{ع}} و سنجش آن با حج و عمره، به دو علّت، می‌توان اشاره کرد:		در تبیین اختلاف روایات ارزیابی فضیلت زیارت سیّد الشهدا {{ع}} و سنجش آن با حج و عمره، به دو علّت، می‌توان اشاره کرد:

Bahmani: /* برابر با یکهزار حج و یکهزار عمره همراه پیامبر {{صل}} یا وصیّ پیامبر */

2023-07-20T07:51:58Z

برابر با یکهزار حج و یکهزار عمره همراه پیامبر {{صل}} یا وصیّ پیامبر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۱
خط ۶۵:		خط ۶۵:

	== برابر با یکهزار حج و یکهزار عمره همراه پیامبر {{صل}} یا [[وصیّ]] پیامبر ==		== برابر با یکهزار حج و یکهزار عمره همراه پیامبر {{صل}} یا [[وصیّ]] پیامبر ==
	از [[رفاعه نخاس]] نقل است که: بر امام صادق {{ع}} در آمدم. به من فرمود: «ای [[رفاعه]]! آیا امسال، حج نگزارده‌ای؟». گفتم: فدایت شوم! چیزی نداشتم که با آن، حج بگزارم؛ اما [[روز عرفه]] را در کنار [[قبر]] [[حسین بن علی]] {{ع}} بودم. [[امام]] {{ع}} به من فرمود: «ای رفاعه! کمتر از آنچه [[حاجیان]] در مِنا یافتند، نداشته‌ای. اگر نبود که [[ناپسند]] می‌دارم [[مردم]]، حج را وا گذارند، [[حدیثی]] را برایت بازگو می‌کردم که هیچ‌گاه، زیارت قبر حسین {{ع}} را وا نگذاری». سپس به [[زمین]]، [[خیره]] شد و مدّتی طولانی [[سکوت]] کرد و آن گاه فرمود: «پدرم به من خبر داد و فرمود: هر کس با شناخت حقّ حسین {{ع}} و بدون [[تکبّر]]، به سوی قبر حسین {{ع}} بیرون شود، یک‌هزار [[فرشته]] از سمت راست، و یک‌هزار فرشته از سمت چپ، او را [[همراهی]] می‌کنند و یک‌هزار حج و یک‌هزار عمره همراه با پیامبر یا وصیّ پیامبر، برایش نوشته می‌شود»<ref>{{متن حدیث\|دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} فَقَالَ لِي يَا رِفَاعَةُ أَ مَا حَجَجْتَ الْعَامَ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا كَانَ‏ عِنْدِي‏ مَا أَحُجُ‏ بِهِ‏ وَ لَكِنِّي عَرَّفْتُ عِنْدَ قَبْرِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ {{ع}}فَقَالَ لِي يَا رِفَاعَةُ مَا قَصُرْتَ عَمَّا كَانَ أَهْلِ مِنًى فِيهِ لَوْ لَا أَنِّي أَكْرَهُ أَنْ يَدَعَ النَّاسُ الْحَجَّ لَحَدَّثْتُكَ بِحَدِيثٍ لَا تَدَعُ زِيَارَةَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ {{ع}} أَبَداً ثُمَّ نَكَتَ الْأَرْضَ وَ سَكَتَ طَوِيلًا ثُمَّ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي قَالَ مَنْ خَرَجَ إِلَى قَبْرِ الْحُسَيْنِ {{ع}} عَارِفاً بِحَقِّهِ غَيْرَ مُسْتَكْبِرٍ صَحِبَهُ أَلْفُ مَلَكٍ عَنْ يَمِينِهِ وَ أَلْفُ مَلَكٍ عَنْ يَسَارِهِ وَ كَتَبَ لَهُ أَلْفَ حِجَّةٍ وَ أَلْفَ عُمْرَةٍ مَعَ نَبِيٍّ أَوْ وَصِيِّ نَبِيٍّ}} (مصباح المتهجّد، ص۷۱۶).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۶۲.</ref>		از [[رفاعه نخاس]] نقل است که: بر امام صادق {{ع}} در آمدم. به من فرمود: «ای [[رفاعه]]! آیا امسال، حج نگزارده‌ای؟». گفتم: فدایت شوم! چیزی نداشتم که با آن، حج بگزارم؛ اما [[روز عرفه]] را در کنار [[قبر]] [[حسین بن علی]] {{ع}} بودم. [[امام]] {{ع}} به من فرمود: «ای رفاعه! کمتر از آنچه [[حاجیان]] در مِنا یافتند، نداشته‌ای. اگر نبود که ناپسند می‌دارم [[مردم]]، حج را وا گذارند، [[حدیثی]] را برایت بازگو می‌کردم که هیچ‌گاه، زیارت قبر حسین {{ع}} را وا نگذاری». سپس به [[زمین]]، [[خیره]] شد و مدّتی طولانی [[سکوت]] کرد و آن گاه فرمود: «پدرم به من خبر داد و فرمود: هر کس با شناخت حقّ حسین {{ع}} و بدون [[تکبّر]]، به سوی قبر حسین {{ع}} بیرون شود، یک‌هزار [[فرشته]] از سمت راست، و یک‌هزار فرشته از سمت چپ، او را [[همراهی]] می‌کنند و یک‌هزار حج و یک‌هزار عمره همراه با پیامبر یا وصیّ پیامبر، برایش نوشته می‌شود»<ref>{{متن حدیث\|دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} فَقَالَ لِي يَا رِفَاعَةُ أَ مَا حَجَجْتَ الْعَامَ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا كَانَ‏ عِنْدِي‏ مَا أَحُجُ‏ بِهِ‏ وَ لَكِنِّي عَرَّفْتُ عِنْدَ قَبْرِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ {{ع}}فَقَالَ لِي يَا رِفَاعَةُ مَا قَصُرْتَ عَمَّا كَانَ أَهْلِ مِنًى فِيهِ لَوْ لَا أَنِّي أَكْرَهُ أَنْ يَدَعَ النَّاسُ الْحَجَّ لَحَدَّثْتُكَ بِحَدِيثٍ لَا تَدَعُ زِيَارَةَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ {{ع}} أَبَداً ثُمَّ نَكَتَ الْأَرْضَ وَ سَكَتَ طَوِيلًا ثُمَّ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي قَالَ مَنْ خَرَجَ إِلَى قَبْرِ الْحُسَيْنِ {{ع}} عَارِفاً بِحَقِّهِ غَيْرَ مُسْتَكْبِرٍ صَحِبَهُ أَلْفُ مَلَكٍ عَنْ يَمِينِهِ وَ أَلْفُ مَلَكٍ عَنْ يَسَارِهِ وَ كَتَبَ لَهُ أَلْفَ حِجَّةٍ وَ أَلْفَ عُمْرَةٍ مَعَ نَبِيٍّ أَوْ وَصِيِّ نَبِيٍّ}} (مصباح المتهجّد، ص۷۱۶).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص ۸۶۲.</ref>

	== ارزش زیارت امام حسین ==		== ارزش زیارت امام حسین ==

Bahmani: /* پاداش پیاده به زیارت امام {{ع}} رفتن */

2023-07-20T07:51:25Z

پاداش پیاده به زیارت امام {{ع}} رفتن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۱
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	[[ابو صامت]] نقل کرده است: شنیدم که امام صادق {{ع}} می‌فرماید: «هر کس پیاده به نزد [[قبر حسین]] {{ع}} بیاید، [[خداوند]]، برای هر قدمش هزار حَسَنه می‌نویسد و هزار زشتکاری را از او می‌زُداید و او را هزار درجه، بالا می‌بَرد»<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} وَ هُوَ يَقُولُ‏ مَنْ أَتَى قَبْرَ الْحُسَيْنِ {{ع}} مَاشِياً كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِ‏ خُطْوَةٍ أَلْفَ‏ حَسَنَةٍ وَ مَحَا عَنْهُ أَلْفَ سَيِّئَةٍ وَ رَفَعَ لَهُ أَلْفَ دَرَجَةٍ}} (کامل الزیارات، ص۲۵۵، ح۳۸۱).</ref>.		[[ابو صامت]] نقل کرده است: شنیدم که امام صادق {{ع}} می‌فرماید: «هر کس پیاده به نزد [[قبر حسین]] {{ع}} بیاید، [[خداوند]]، برای هر قدمش هزار حَسَنه می‌نویسد و هزار زشتکاری را از او می‌زُداید و او را هزار درجه، بالا می‌بَرد»<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} وَ هُوَ يَقُولُ‏ مَنْ أَتَى قَبْرَ الْحُسَيْنِ {{ع}} مَاشِياً كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِ‏ خُطْوَةٍ أَلْفَ‏ حَسَنَةٍ وَ مَحَا عَنْهُ أَلْفَ سَيِّئَةٍ وَ رَفَعَ لَهُ أَلْفَ دَرَجَةٍ}} (کامل الزیارات، ص۲۵۵، ح۳۸۱).</ref>.

	از [[علی بن میمون صائغ]] نقل شده است که: امام صادق {{ع}} فرمود: «ای [[علی]]! حسین {{ع}} را زیارت کن و آن را وا مگذار». گفتم: پاداش کسی که به زیارتش می‌رود، چیست؟ فرمود: «هر کس پیاده به آنجا برود، خداوند، در برابر هر گامش، حَسَنه‌ای برایش ثبت می‌کند و گناهی را از او می‌زُداید و درجه‌ای او را بالا می‌بَرد، و چون به [[قبر]] می‌رسد، [[خداوند]]، دو [[فرشته]] بر او می‌گمارد که هر چه خیر از دهانش بیرون آید، می‌نویسند و هر چه [[شر]] و غیر آن مانند [[لغو]] و [[بیهوده‌گویی]] بیرون آید، نادیده می‌گیرند، و چون باز گردد، با او [[وداع]] می‌کنند و به او می‌گویند: ای [[دوست]] [[خدا]]! آمرزیده‌ای. تو، جزو [[حزب خدا]]، [[حزب]] [[پیامبر خدا]] و حزب [[خاندان]] پیامبرش هستی. به خدا [[سوگند]]، هرگز، [[آتش]] را با چشمانت نخواهی دید و آن نیز تو را نخواهد دید و به [[سوزاندن]] تو، [[طمع]] نخواهد داشت»<ref>{{متن حدیث\|يَا عَلِيُّ زُرِ الْحُسَيْنَ وَ لَا تَدَعْهُ قَالَ قُلْتُ مَا لِمَنْ أَتَاهُ مِنَ الثَّوَابِ قَالَ مَنْ أَتَاهُ مَاشِياً كَتَبَ‏ اللَّهُ‏ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَسَنَةً وَ مَحَى عَنْهُ سَيِّئَةً وَ رَفَعَ لَهُ دَرَجَةً فَإِذَا أَتَاهُ وَكَّلَ اللَّهُ بِهِ مَلَكَيْنِ يَكْتُبَانِ مَا خَرَجَ مِنْ فِيهِ مِنْ خَيْرٍ وَ لَا يَكْتُبَانِ مَا يَخْرُجُ مِنْ فِيهِ مِنْ شَرٍّ وَ لَا غَيْرَ ذَلِكَ فَإِذَا انْصَرَفَ وَدَّعُوهُ وَ قَالُوا يَا وَلِيَّ اللَّهِ مَغْفُوراً لَكَ أَنْتَ مِنْ حِزْبِ اللَّهِ وَ حِزْبِ رَسُولِهِ وَ حِزْبِ أَهْلِ بَيْتِ رَسُولِهِ وَ اللَّهِ لَا تَرَى النَّارَ بِعَيْنِكَ أَبَداً وَ لَا تَرَاكَ وَ لَا تَطْعَمُكَ أَبَداً}} (کامل الزیارات، ص۲۵۵، ح۳۸۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۴۳.</ref>		از [[علی بن میمون صائغ]] نقل شده است که: امام صادق {{ع}} فرمود: «ای [[علی]]! حسین {{ع}} را زیارت کن و آن را وا مگذار». گفتم: پاداش کسی که به زیارتش می‌رود، چیست؟ فرمود: «هر کس پیاده به آنجا برود، خداوند، در برابر هر گامش، حَسَنه‌ای برایش ثبت می‌کند و گناهی را از او می‌زُداید و درجه‌ای او را بالا می‌بَرد، و چون به [[قبر]] می‌رسد، [[خداوند]]، دو [[فرشته]] بر او می‌گمارد که هر چه خیر از دهانش بیرون آید، می‌نویسند و هر چه [[شر]] و غیر آن مانند [[لغو]] و بیهوده‌گویی بیرون آید، نادیده می‌گیرند، و چون باز گردد، با او وداع می‌کنند و به او می‌گویند: ای [[دوست]] [[خدا]]! آمرزیده‌ای. تو، جزو [[حزب خدا]]، [[حزب]] [[پیامبر خدا]] و حزب [[خاندان]] پیامبرش هستی. به خدا [[سوگند]]، هرگز، [[آتش]] را با چشمانت نخواهی دید و آن نیز تو را نخواهد دید و به سوزاندن تو، [[طمع]] نخواهد داشت»<ref>{{متن حدیث\|يَا عَلِيُّ زُرِ الْحُسَيْنَ وَ لَا تَدَعْهُ قَالَ قُلْتُ مَا لِمَنْ أَتَاهُ مِنَ الثَّوَابِ قَالَ مَنْ أَتَاهُ مَاشِياً كَتَبَ‏ اللَّهُ‏ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَسَنَةً وَ مَحَى عَنْهُ سَيِّئَةً وَ رَفَعَ لَهُ دَرَجَةً فَإِذَا أَتَاهُ وَكَّلَ اللَّهُ بِهِ مَلَكَيْنِ يَكْتُبَانِ مَا خَرَجَ مِنْ فِيهِ مِنْ خَيْرٍ وَ لَا يَكْتُبَانِ مَا يَخْرُجُ مِنْ فِيهِ مِنْ شَرٍّ وَ لَا غَيْرَ ذَلِكَ فَإِذَا انْصَرَفَ وَدَّعُوهُ وَ قَالُوا يَا وَلِيَّ اللَّهِ مَغْفُوراً لَكَ أَنْتَ مِنْ حِزْبِ اللَّهِ وَ حِزْبِ رَسُولِهِ وَ حِزْبِ أَهْلِ بَيْتِ رَسُولِهِ وَ اللَّهِ لَا تَرَى النَّارَ بِعَيْنِكَ أَبَداً وَ لَا تَرَاكَ وَ لَا تَطْعَمُكَ أَبَداً}} (کامل الزیارات، ص۲۵۵، ح۳۸۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص ۸۴۳.</ref>

	== برابر با [[حج]] و [[عمره]] غیر [[واجب]] ==		== برابر با [[حج]] و [[عمره]] غیر [[واجب]] ==

Bahmani: /* ثواب کسی که با هراس، او را زیارت کند و آنکه به خاطر زیارت او، زندانی یا کشته شود */

2023-07-20T07:50:52Z

ثواب کسی که با هراس، او را زیارت کند و آنکه به خاطر زیارت او، زندانی یا کشته شود

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۰
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	از زُراره نقل است که: به [[امام باقر]] {{ع}} گفتم: چه می‌گویی درباره کسی که با [[بیم]] و هراس، پدرت (یعنی [[امام حسین]] {{ع}}) را زیارت کند؟ فرمود: «[[خداوند]]، او را در [[روز]] هراس بزرگ ([[قیامت]])، ایمن می‌دارد و [[فرشتگان]]، با [[بشارت]]، با او رو به رو می‌شوند و به او گفته می‌شود: «مترس و [[غم]] مخور. این، روز [[رستگاری]] توست»<ref>{{متن حدیث\|قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} مَا تَقُولُ فِيمَنْ زَارَ أَبَاكَ عَلَى خَوْفٍ قَالَ يُؤْمِنُهُ اللَّهُ يَوْمَ الْفَزَعِ الْأَكْبَرِ وَ تَلَقَّاهُ الْمَلَائِكَةُ بِالْبِشَارَةِ وَ يُقَالُ لَهُ لَا تَخَفْ‏ وَ لَا تَحْزَنْ‏ هَذَا يَوْمُكَ الَّذِي فِيهِ فَوْزُكَ}} (کامل الزیارات، ص۲۴۲، ح۳۵۹؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۰، ح۳۸).</ref>.		از زُراره نقل است که: به [[امام باقر]] {{ع}} گفتم: چه می‌گویی درباره کسی که با [[بیم]] و هراس، پدرت (یعنی [[امام حسین]] {{ع}}) را زیارت کند؟ فرمود: «[[خداوند]]، او را در [[روز]] هراس بزرگ ([[قیامت]])، ایمن می‌دارد و [[فرشتگان]]، با [[بشارت]]، با او رو به رو می‌شوند و به او گفته می‌شود: «مترس و [[غم]] مخور. این، روز [[رستگاری]] توست»<ref>{{متن حدیث\|قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} مَا تَقُولُ فِيمَنْ زَارَ أَبَاكَ عَلَى خَوْفٍ قَالَ يُؤْمِنُهُ اللَّهُ يَوْمَ الْفَزَعِ الْأَكْبَرِ وَ تَلَقَّاهُ الْمَلَائِكَةُ بِالْبِشَارَةِ وَ يُقَالُ لَهُ لَا تَخَفْ‏ وَ لَا تَحْزَنْ‏ هَذَا يَوْمُكَ الَّذِي فِيهِ فَوْزُكَ}} (کامل الزیارات، ص۲۴۲، ح۳۵۹؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۰، ح۳۸).</ref>.

	[[محمد بن مسلم]] نقل می‌کند: امام باقر {{ع}} به من فرمود: «آیا نزد [[قبر حسین]] {{ع}} می‌روی؟». گفتم: آری؛ اما با بیم و هراس. فرمود: «هر چه بیم و هراس [ـِ زیارت] بیشتر باشد، پاداشش هم به همان اندازه، بیشتر می‌شود و هر کس در راه زیارت بترسد، در روزی که [[مردم]] برای [[پروردگار]] جهانیان بر می‌خیزند، خداوند، از هراس [[روز قیامت]]، ایمنش می‌گردانَد و [[زائر]] [[حسین]] {{ع}} زیارتش را آمرزیده به پایان می‌برد و فرشتگان، بر او [[سلام]] می‌دهند و [[پیامبر]] {{صل}} به دیدارش می‌رود و برایش [[دعا]] می‌کند، و او با [[نعمت]] و [[فضل الهی]] و بدون این که چیز [[بدی]] به او برسد، به خانه‌اش باز می‌گردد و دنباله رو [[رضایت الهی]] می‌شود<ref>{{متن حدیث\|قَالَ لِي هَلْ تَأْتِي قَبْرَ الْحُسَيْنِ {{ع}} قُلْتُ نَعَمْ عَلَى خَوْفٍ وَ وَجَلٍ فَقَالَ مَا كَانَ فِي هَذَا أَشَدَّ فَالثَّوَابُ‏ فِيهِ‏ عَلَى قَدْرِ الْخَوْفِ وَ مَنْ خَافَ فِي إِتْيَانِهِ آمَنَ اللَّهُ رَوْعَتَهُ يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ وَ انْصَرَفَ بِالْمَغْفِرَةِ وَ سَلَّمَتْ عَلَيْهِ الْمَلَائِكَةُ وَ زار [زَارَهُ‏] [وَ رَآهُ‏] النَّبِيُّ {{صل}} وَ مَا يَصْنَعُ وَ دَعَا لَهُ انْقَلَبَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُ سُوءٌ وَ اتَّبَعَ رِضْوَانَ اللَّهِ}} (کامل الزیارات، ص۲۴۴، ح۳۶۳؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۱، ح۴۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۴۱.</ref>		[[محمد بن مسلم]] نقل می‌کند: امام باقر {{ع}} به من فرمود: «آیا نزد [[قبر حسین]] {{ع}} می‌روی؟». گفتم: آری؛ اما با بیم و هراس. فرمود: «هر چه بیم و هراس [ـِ زیارت] بیشتر باشد، پاداشش هم به همان اندازه، بیشتر می‌شود و هر کس در راه زیارت بترسد، در روزی که [[مردم]] برای [[پروردگار]] جهانیان بر می‌خیزند، خداوند، از هراس [[روز قیامت]]، ایمنش می‌گردانَد و [[زائر]] [[حسین]] {{ع}} زیارتش را آمرزیده به پایان می‌برد و فرشتگان، بر او [[سلام]] می‌دهند و [[پیامبر]] {{صل}} به دیدارش می‌رود و برایش [[دعا]] می‌کند، و او با [[نعمت]] و فضل الهی و بدون این که چیز بدی به او برسد، به خانه‌اش باز می‌گردد و دنباله رو [[رضایت الهی]] می‌شود<ref>{{متن حدیث\|قَالَ لِي هَلْ تَأْتِي قَبْرَ الْحُسَيْنِ {{ع}} قُلْتُ نَعَمْ عَلَى خَوْفٍ وَ وَجَلٍ فَقَالَ مَا كَانَ فِي هَذَا أَشَدَّ فَالثَّوَابُ‏ فِيهِ‏ عَلَى قَدْرِ الْخَوْفِ وَ مَنْ خَافَ فِي إِتْيَانِهِ آمَنَ اللَّهُ رَوْعَتَهُ يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ وَ انْصَرَفَ بِالْمَغْفِرَةِ وَ سَلَّمَتْ عَلَيْهِ الْمَلَائِكَةُ وَ زار [زَارَهُ‏] [وَ رَآهُ‏] النَّبِيُّ {{صل}} وَ مَا يَصْنَعُ وَ دَعَا لَهُ انْقَلَبَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُ سُوءٌ وَ اتَّبَعَ رِضْوَانَ اللَّهِ}} (کامل الزیارات، ص۲۴۴، ح۳۶۳؛ بحار الأنوار، ج۱۰۱، ص۱۱، ح۴۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۴۱.</ref>

	== [[ثواب]] [[زیارت امام حسین]] {{ع}} با [[مشقّت]] و ثواب کسی که در راه [[زیارت]] او بمیرد ==		== [[ثواب]] [[زیارت امام حسین]] {{ع}} با [[مشقّت]] و ثواب کسی که در راه [[زیارت]] او بمیرد ==

Bahmani: /* ثواب زیارت او، به حساب در نمی‌آید */

2023-07-20T07:50:33Z

ثواب زیارت او، به حساب در نمی‌آید

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۰
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	== [[ثواب]] زیارت او، به حساب در نمی‌آید ==		== [[ثواب]] زیارت او، به حساب در نمی‌آید ==
	در کتاب [[تهذیب الأحکام (کتاب)\|تهذیب الأحکام]] از [[امام علی]] {{ع}} نقل شده است: [[پیامبر]] {{صل}} به او ([[علی]] {{ع}}) فرمود: «... خداوند، [[قبر]] تو و قبر فرزندانت را مکان‌هایی از [[بهشت]]، قرار داده است.... هر کس [[قبور]] شما را زیارت کند، برابر با هفتاد [[حجّ]] پس از حجّة الإسلام (حجّ [[واجب]])، [[پاداش]] دارد، و از گناهانش بیرون می‌رود تا آنکه چون از زیارت شما باز گردد، مانند روزی می‌شود که از ~~[[مادر]]،~~ زاده شده است. پس [[اولیا]] و دوستدارانت را به [[نعمت]] جاودان [ـِ بهشت]، مژده و [[بشارت]] بده، و چشم‌روشنی‌ای که نه چشمی آن را دیده، و نه گوشی آن را شنیده، و نه بر [[دل]] کسی گذشته است؛ اما بخشی از [[مردمان]] [[پست]]، [[زائران]] قبور شما را بر زیارتشان خُرده می‌گیرند، آن‌گونه که [[زن]] زناکار را بر زنایش [[عیب]] می‌گیرند. اینان، بَدان امّتم هستند، شفاعتم به آنان نمی‌رسد و بر [[حوض]] من، در نمی‌آیند»<ref>{{متن حدیث\|إِنَّ‏ النَّبِيَّ‏ قَالَ لَهُ... إِنَّ‏ اللَّهَ‏ جَعَلَ‏ قَبْرَكَ‏ وَ قَبْرَ وُلْدِكَ‏ بِقَاعاً مِنْ بِقَاعِ الْجَنَّةِ... مَنْ زَارَ قُبُورَكُمْ عَدْلُ ذَلِكَ لَهُ ثَوَابُ سَبْعِينَ حَجَّةً بَعْدَ حَجَّةِ الْإِسْلَامِ وَ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ حَتَّى يَرْجِعَ مِنْ زِيَارَتِكُمْ كَيَوْمَ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ فَأَبْشِرْ وَ بَشِّرْ أَوْلِيَاءَكَ وَ مُحِبِّيكَ مِنَ النَّعِيمِ وَ قُرَّةِ الْعَيْنِ بِمَا لَا عَيْنٌ رَأَتْ وَ لَا أُذُنٌ سَمِعَتْ وَ لَا خَطَرَ عَلَى قَلْبِ بَشَرٍ وَ لَكِنَّ حُثَالَةً مِنَ النَّاسِ يُعَيِّرُونَ زُوَّارَ قُبُورِكُمْ بِزِيَارَتِكُمْ كَمَا تُعَيَّرُ الزَّانِيَةُ بِزِنَاهَا أُولَئِكَ شِرَارُ أُمَّتِي لَا نَالَتْهُمْ شَفَاعَتِي وَ لَا يَرِدُونَ حَوْضِي}} (تهذیب الأحکام، ج۶، ص۲۲، ح۵۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۴۱.</ref>		در کتاب [[تهذیب الأحکام (کتاب)\|تهذیب الأحکام]] از [[امام علی]] {{ع}} نقل شده است: [[پیامبر]] {{صل}} به او ([[علی]] {{ع}}) فرمود: «... خداوند، [[قبر]] تو و قبر فرزندانت را مکان‌هایی از [[بهشت]]، قرار داده است.... هر کس [[قبور]] شما را زیارت کند، برابر با هفتاد [[حجّ]] پس از حجّة الإسلام (حجّ [[واجب]])، [[پاداش]] دارد، و از گناهانش بیرون می‌رود تا آنکه چون از زیارت شما باز گردد، مانند روزی می‌شود که از مادر، زاده شده است. پس [[اولیا]] و دوستدارانت را به [[نعمت]] جاودان [ـِ بهشت]، مژده و [[بشارت]] بده، و چشم‌روشنی‌ای که نه چشمی آن را دیده، و نه گوشی آن را شنیده، و نه بر [[دل]] کسی گذشته است؛ اما بخشی از [[مردمان]] [[پست]]، [[زائران]] قبور شما را بر زیارتشان خُرده می‌گیرند، آن‌گونه که [[زن]] زناکار را بر زنایش [[عیب]] می‌گیرند. اینان، بَدان امّتم هستند، شفاعتم به آنان نمی‌رسد و بر حوض من، در نمی‌آیند»<ref>{{متن حدیث\|إِنَّ‏ النَّبِيَّ‏ قَالَ لَهُ... إِنَّ‏ اللَّهَ‏ جَعَلَ‏ قَبْرَكَ‏ وَ قَبْرَ وُلْدِكَ‏ بِقَاعاً مِنْ بِقَاعِ الْجَنَّةِ... مَنْ زَارَ قُبُورَكُمْ عَدْلُ ذَلِكَ لَهُ ثَوَابُ سَبْعِينَ حَجَّةً بَعْدَ حَجَّةِ الْإِسْلَامِ وَ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ حَتَّى يَرْجِعَ مِنْ زِيَارَتِكُمْ كَيَوْمَ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ فَأَبْشِرْ وَ بَشِّرْ أَوْلِيَاءَكَ وَ مُحِبِّيكَ مِنَ النَّعِيمِ وَ قُرَّةِ الْعَيْنِ بِمَا لَا عَيْنٌ رَأَتْ وَ لَا أُذُنٌ سَمِعَتْ وَ لَا خَطَرَ عَلَى قَلْبِ بَشَرٍ وَ لَكِنَّ حُثَالَةً مِنَ النَّاسِ يُعَيِّرُونَ زُوَّارَ قُبُورِكُمْ بِزِيَارَتِكُمْ كَمَا تُعَيَّرُ الزَّانِيَةُ بِزِنَاهَا أُولَئِكَ شِرَارُ أُمَّتِي لَا نَالَتْهُمْ شَفَاعَتِي وَ لَا يَرِدُونَ حَوْضِي}} (تهذیب الأحکام، ج۶، ص۲۲، ح۵۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص ۸۴۱.</ref>

	== [[ثواب]] کسی که با [[هراس]]، او را [[زیارت]] کند و آنکه به خاطر زیارت او، [[زندانی]] یا کشته شود ==		== [[ثواب]] کسی که با [[هراس]]، او را [[زیارت]] کند و آنکه به خاطر زیارت او، [[زندانی]] یا کشته شود ==

Wasity: جایگزینی متن - '-،' به '-'

2022-11-24T12:23:39Z

جایگزینی متن - '-،' به '-'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۵۳
خط ۸۳:		خط ۸۳:

	==== موضوع سنجش ====		==== موضوع سنجش ====
	نکته اول این که بی‌تردید، موضوع سنجش، در احادیثی که زیارت امام حسین {{ع}} را برتر از حج مطرح کرده‌اند، مقایسه میان حج [[واجب]] (حَجَّة الإسلام) و زیارت [[مستحب]] نیست؛ بلکه مقایسه میان [[حجّ]] مستحب و زیارت است. بدین جهت، در برخی احادیث، تصریح شده که زیارت امام حسین {{ع}}، نمی‌تواند جایگزین حَجة الإسلام شود؛ بلکه برای کسی که توان گزاردن حج را ندارد، زیارت وی، [[پاداش]] حج را دارد، تا هنگامی که توانِ گزاردنِ حج را پیدا کند. بنا بر این، مقصود از روایاتی که زیارت [[امام]] {{ع}}، را با فضیلت‌تر از حج دانسته‌اند، این است که پس از انجام دادن حج واجب، در شرایط ویژه‌ای - که توضیح خواهیم داد -، زیارت ایشان از فضیلت بیشتری برخوردار است.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۶۵.</ref>		نکته اول این که بی‌تردید، موضوع سنجش، در احادیثی که زیارت امام حسین {{ع}} را برتر از حج مطرح کرده‌اند، مقایسه میان حج [[واجب]] (حَجَّة الإسلام) و زیارت [[مستحب]] نیست؛ بلکه مقایسه میان [[حجّ]] مستحب و زیارت است. بدین جهت، در برخی احادیث، تصریح شده که زیارت امام حسین {{ع}}، نمی‌تواند جایگزین حَجة الإسلام شود؛ بلکه برای کسی که توان گزاردن حج را ندارد، زیارت وی، [[پاداش]] حج را دارد، تا هنگامی که توانِ گزاردنِ حج را پیدا کند. بنا بر این، مقصود از روایاتی که زیارت [[امام]] {{ع}}، را با فضیلت‌تر از حج دانسته‌اند، این است که پس از انجام دادن حج واجب، در شرایط ویژه‌ای - که توضیح خواهیم داد - زیارت ایشان از فضیلت بیشتری برخوردار است.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۶۵.</ref>

	==== توجه دادن به امور سرنوشت‌ساز اجتماعی ====		==== توجه دادن به امور سرنوشت‌ساز اجتماعی ====
خط ۸۹:		خط ۸۹:

	==== توجّه دادن به [[حقیقت]] [[حج]] ====		==== توجّه دادن به [[حقیقت]] [[حج]] ====
	مهم‌ترین نکته در روایاتی که [[زیارت امام حسین]] {{ع}} را [[برتر]] از حج معرّفی کرده‌اند، توجّه دادن [[مسلمانان]] به [[روح]] حج و حقیقت آن است. روح همه [[عبادت‌ها]] - که حج، [[جامع‌ترین]] آنهاست -، [[حاکمیت]] [[نظام]] مبتنی بر [[توحید]] به [[رهبری امام]] [[عادل]] در [[جامعه]] است؛ زیرا تنها در سایه این نظام است که [[ارزش‌های الهی]]، امکان تحقّق و [[بالندگی]] پیدا می‌نمایند و چنان که از [[امام رضا]] {{ع}} گزارش شده، امامتِ [[امام]] عادل، اساس بالندگی [[اسلام]]، محسوب می‌گردد: {{متن حدیث\|إِنَّ الْإِمَامَةَ أُسُ‏ الْإِسْلَامِ‏ النَّامِي‏}}<ref>الکافی، ج۱، ص۲۰۰، ح۱؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۲۱۸، ح۱.</ref>. [[امامت]]، ریشه بالنده اسلام است. و بر این اساس، رهبری امام عادل - که جلوه حاکمیت توحید است -، روح و جوهر و حقیقت حج به حساب می‌آید و حجّی با حقیقت همراه است که در سایه رهبری امام عادل و [[برائت]] از [[رهبری]] [[زمامداران]] [[ستمگر]] - که جلوه حاکمیت [[شرک]] و طاغوت‌اند -، انجام گردد؛ زیرا سراسر حج، لبّیک‌گویی به [[یگانگی خداوند]] [[متعال]] و برائت از مطلقِ [[شرک]] و [[مشرک]] است و بدین‌سان، حجّی که با [[نظام توحیدی]] و [[امامت]] - که جلوه‌گاه آن است -، پیوند نخورَد، [[حجّ]] [[حقیقی]] نیست؛ بلکه حجّ [[جاهلی]] است، چنان که [[محدّث]] بزرگوار [[ثقة الإسلام کلینی]]، از یکی از [[یاران امام باقر]] {{ع}} به نام [[فضیل]]، [[روایت]] کرده که فرمود: {{متن حدیث\|نَظَرَ إِلَى النَّاسِ يَطُوفُونَ‏ حَوْلَ‏ الْكَعْبَةِ فَقَالَ هَكَذَا كَانُوا يَطُوفُونَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ إِنَّمَا أُمِرُوا أَنْ يَطُوفُوا بِهَا ثُمَّ يَنْفِرُوا إِلَيْنَا فَيُعْلِمُونَا وَلَايَتَهُمْ وَ مَوَدَّتَهُمْ وَ يَعْرِضُوا عَلَيْنَا نُصْرَتَهُمْ}}<ref>الکافی، ج۱، ص۳۹۲، ح۱؛ تأویل الآیات الظاهرة، ج۱، ص۳۳۶، ح۹.</ref>. [[امام باقر]] {{ع}} به مردمی که گِرد [[کعبه]] [[طواف]] می‌کردند، نگاه کرد و فرمود: «در [[زمان جاهلیت]]، این‌گونه طواف می‌کردند. همانا [[مردم]]، امر شده‌اند که گِرد کعبه طواف کنند و سپس، به سوی ما کوچ کنند و [[ولایت]] و [[دوستی]] خود را به ما اعلام دارند و [[یاری]] خود را نسبت به ما عرضه کنند». و در روایتی دیگر از ایشان، آمده است: {{متن حدیث\|إِنَّمَا أُمِرَ النَّاسُ أَنْ يَأْتُوا هَذِهِ‏ الْأَحْجَارَ فَيَطُوفُوا بِهَا ثُمَّ يَأْتُونَا فَيُخْبِرُونَا بِوَلَايَتِهِمْ وَ يَعْرِضُوا عَلَيْنَا نَصْرَهُمْ}}<ref>علل الشرائع، ص۴۵۹، ح۴؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۲۶۲، ح۳۰.</ref>. مردم، [[مأمور]] شده‌اند که به سراغ این سنگ‌ها بیایند و طوافشان کنند. سپس نزد ما بیایند و دوستی خود را به ما خبر دهند و یاری‌شان را بر ما عرضه دارند. این‌گونه [[روایات]]، به روشنی نشان می‌دهند که [[ولایت اهل بیت]] {{عم}}، [[روح]] و [[حقیقت]] [[حج]] است و حجِّ بدون پیوند با [[رهبری امام]] [[عادل]] و [[برائت]] جُستن از سران مشرک [[حاکم]] بر [[جامعه]]، حجّ حقیقی نیست. اکنون با در نظر گرفتن توضیحات گذشته، می‌توان به [[راز]] [[فضائل]] بزرگی که برای [[زیارت]] [[سیّد الشهدا]] {{ع}} از [[اهل بیت]] {{عم}} گزارش شده، پی برد و دریافت که چرا زیارت بامعرفت او، [[برتر]] از حجّ استحبابی است؟ و چرا زیارت سایر [[امامان]] {{عم}}، همسان با زیارت سیّد الشهدا {{ع}} است؟ و چرا [[زیارت امام رضا]] {{ع}} در شرایط [[اجتماعی]] خاصّی که تنها گروه خاصّی از [[شیعیان]] به [[زیارت]] او می‌روند، با فضیلت‌تر از [[زیارت امام حسین]] {{ع}} است؟ در واقع، همه این [[روایات]]، می‌خواهند [[حج]] را با [[حقیقت]] خود، پیوند دهند و [[مردم]] [[مسلمان]] را برای تشکیل [[حکومتی]] مبتنی بر ارزش‌های [[توحیدی]]، آماده سازند و برای تشکیل [[حکومت جهانی]] [[اسلام]] به [[رهبری]] [[مهدی]] [[آل]] [[محمّد]] {{ع}}، زمینه‌سازی نمایند. به سخن دیگر، [[پیام]] [[سیاسی]] همه این روایات، زمینه‌سازی برای [[حکومت اهل بیت]] {{عم}} است. این پیام را از زیارت همراه با معرفتِ [[قبور]] همه [[خاندان رسالت]]، می‌توان دریافت کرد، هر چند در مقاطع خاصّی از [[تاریخ]]، زیارت برخی از [[امامان]] {{عم}}، ممکن است به دلیل پیامی سازنده‌تر، از [[فضیلت]] بیشتری برخوردار باشد؛ لکن به نظر می‌رسد که زیارت هیچ یک از امامان {{عم}}، نمی‌تواند به اندازه زیارت [[سیّد الشهدا]] {{ع}} برای [[تشکیل حکومت دینی]]، مؤثّر باشد؛ لذا زیارت ایشان، بیش از هر [[امام]] دیگری مورد تأکید و توصیه قرار گرفته است.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۶۹.</ref>		مهم‌ترین نکته در روایاتی که [[زیارت امام حسین]] {{ع}} را [[برتر]] از حج معرّفی کرده‌اند، توجّه دادن [[مسلمانان]] به [[روح]] حج و حقیقت آن است. روح همه [[عبادت‌ها]] - که حج، [[جامع‌ترین]] آنهاست - [[حاکمیت]] [[نظام]] مبتنی بر [[توحید]] به [[رهبری امام]] [[عادل]] در [[جامعه]] است؛ زیرا تنها در سایه این نظام است که [[ارزش‌های الهی]]، امکان تحقّق و [[بالندگی]] پیدا می‌نمایند و چنان که از [[امام رضا]] {{ع}} گزارش شده، امامتِ [[امام]] عادل، اساس بالندگی [[اسلام]]، محسوب می‌گردد: {{متن حدیث\|إِنَّ الْإِمَامَةَ أُسُ‏ الْإِسْلَامِ‏ النَّامِي‏}}<ref>الکافی، ج۱، ص۲۰۰، ح۱؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۲۱۸، ح۱.</ref>. [[امامت]]، ریشه بالنده اسلام است. و بر این اساس، رهبری امام عادل - که جلوه حاکمیت توحید است - روح و جوهر و حقیقت حج به حساب می‌آید و حجّی با حقیقت همراه است که در سایه رهبری امام عادل و [[برائت]] از [[رهبری]] [[زمامداران]] [[ستمگر]] - که جلوه حاکمیت [[شرک]] و طاغوت‌اند - انجام گردد؛ زیرا سراسر حج، لبّیک‌گویی به [[یگانگی خداوند]] [[متعال]] و برائت از مطلقِ [[شرک]] و [[مشرک]] است و بدین‌سان، حجّی که با [[نظام توحیدی]] و [[امامت]] - که جلوه‌گاه آن است - پیوند نخورَد، [[حجّ]] [[حقیقی]] نیست؛ بلکه حجّ [[جاهلی]] است، چنان که [[محدّث]] بزرگوار [[ثقة الإسلام کلینی]]، از یکی از [[یاران امام باقر]] {{ع}} به نام [[فضیل]]، [[روایت]] کرده که فرمود: {{متن حدیث\|نَظَرَ إِلَى النَّاسِ يَطُوفُونَ‏ حَوْلَ‏ الْكَعْبَةِ فَقَالَ هَكَذَا كَانُوا يَطُوفُونَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ إِنَّمَا أُمِرُوا أَنْ يَطُوفُوا بِهَا ثُمَّ يَنْفِرُوا إِلَيْنَا فَيُعْلِمُونَا وَلَايَتَهُمْ وَ مَوَدَّتَهُمْ وَ يَعْرِضُوا عَلَيْنَا نُصْرَتَهُمْ}}<ref>الکافی، ج۱، ص۳۹۲، ح۱؛ تأویل الآیات الظاهرة، ج۱، ص۳۳۶، ح۹.</ref>. [[امام باقر]] {{ع}} به مردمی که گِرد [[کعبه]] [[طواف]] می‌کردند، نگاه کرد و فرمود: «در [[زمان جاهلیت]]، این‌گونه طواف می‌کردند. همانا [[مردم]]، امر شده‌اند که گِرد کعبه طواف کنند و سپس، به سوی ما کوچ کنند و [[ولایت]] و [[دوستی]] خود را به ما اعلام دارند و [[یاری]] خود را نسبت به ما عرضه کنند». و در روایتی دیگر از ایشان، آمده است: {{متن حدیث\|إِنَّمَا أُمِرَ النَّاسُ أَنْ يَأْتُوا هَذِهِ‏ الْأَحْجَارَ فَيَطُوفُوا بِهَا ثُمَّ يَأْتُونَا فَيُخْبِرُونَا بِوَلَايَتِهِمْ وَ يَعْرِضُوا عَلَيْنَا نَصْرَهُمْ}}<ref>علل الشرائع، ص۴۵۹، ح۴؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۲۶۲، ح۳۰.</ref>. مردم، [[مأمور]] شده‌اند که به سراغ این سنگ‌ها بیایند و طوافشان کنند. سپس نزد ما بیایند و دوستی خود را به ما خبر دهند و یاری‌شان را بر ما عرضه دارند. این‌گونه [[روایات]]، به روشنی نشان می‌دهند که [[ولایت اهل بیت]] {{عم}}، [[روح]] و [[حقیقت]] [[حج]] است و حجِّ بدون پیوند با [[رهبری امام]] [[عادل]] و [[برائت]] جُستن از سران مشرک [[حاکم]] بر [[جامعه]]، حجّ حقیقی نیست. اکنون با در نظر گرفتن توضیحات گذشته، می‌توان به [[راز]] [[فضائل]] بزرگی که برای [[زیارت]] [[سیّد الشهدا]] {{ع}} از [[اهل بیت]] {{عم}} گزارش شده، پی برد و دریافت که چرا زیارت بامعرفت او، [[برتر]] از حجّ استحبابی است؟ و چرا زیارت سایر [[امامان]] {{عم}}، همسان با زیارت سیّد الشهدا {{ع}} است؟ و چرا [[زیارت امام رضا]] {{ع}} در شرایط [[اجتماعی]] خاصّی که تنها گروه خاصّی از [[شیعیان]] به [[زیارت]] او می‌روند، با فضیلت‌تر از [[زیارت امام حسین]] {{ع}} است؟ در واقع، همه این [[روایات]]، می‌خواهند [[حج]] را با [[حقیقت]] خود، پیوند دهند و [[مردم]] [[مسلمان]] را برای تشکیل [[حکومتی]] مبتنی بر ارزش‌های [[توحیدی]]، آماده سازند و برای تشکیل [[حکومت جهانی]] [[اسلام]] به [[رهبری]] [[مهدی]] [[آل]] [[محمّد]] {{ع}}، زمینه‌سازی نمایند. به سخن دیگر، [[پیام]] [[سیاسی]] همه این روایات، زمینه‌سازی برای [[حکومت اهل بیت]] {{عم}} است. این پیام را از زیارت همراه با معرفتِ [[قبور]] همه [[خاندان رسالت]]، می‌توان دریافت کرد، هر چند در مقاطع خاصّی از [[تاریخ]]، زیارت برخی از [[امامان]] {{عم}}، ممکن است به دلیل پیامی سازنده‌تر، از [[فضیلت]] بیشتری برخوردار باشد؛ لکن به نظر می‌رسد که زیارت هیچ یک از امامان {{عم}}، نمی‌تواند به اندازه زیارت [[سیّد الشهدا]] {{ع}} برای [[تشکیل حکومت دینی]]، مؤثّر باشد؛ لذا زیارت ایشان، بیش از هر [[امام]] دیگری مورد تأکید و توصیه قرار گرفته است.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۶۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

2022-08-28T14:39:35Z

جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۰۹
خط ۸۹:		خط ۸۹:

	==== توجّه دادن به [[حقیقت]] [[حج]] ====		==== توجّه دادن به [[حقیقت]] [[حج]] ====
	مهم‌ترین نکته در روایاتی که [[زیارت امام حسین]] {{ع}} را [[برتر]] از حج معرّفی کرده‌اند، توجّه دادن [[مسلمانان]] به [[روح]] حج و حقیقت آن است. روح همه [[عبادت‌ها]] - که حج، [[جامع‌ترین]] آنهاست -، [[حاکمیت]] [[نظام]] مبتنی بر [[توحید]] به [[رهبری امام]] [[عادل]] در [[جامعه]] است؛ زیرا تنها در سایه این نظام است که [[ارزش‌های الهی]]، امکان تحقّق و [[بالندگی]] پیدا می‌نمایند و چنان که از [[امام رضا]] {{ع}} گزارش شده، امامتِ [[امام]] عادل، اساس بالندگی [[اسلام]]، محسوب می‌گردد: {{متن حدیث\|إِنَّ الْإِمَامَةَ أُسُ‏ الْإِسْلَامِ‏ النَّامِي‏}}<ref>الکافی، ج۱، ص۲۰۰، ح۱؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۲۱۸، ح۱.</ref>. [[امامت]]، ریشه بالنده اسلام است. و بر این اساس، رهبری امام عادل - که جلوه حاکمیت توحید است -، روح و جوهر و حقیقت حج به حساب می‌آید و حجّی با حقیقت همراه است که در سایه رهبری امام عادل و [[برائت]] از [[رهبری]] [[زمامداران]] [[ستمگر]] - که جلوه حاکمیت [[شرک]] و طاغوت‌اند -، انجام گردد؛ زیرا سراسر حج، لبّیک‌گویی به [[یگانگی خداوند]] [[متعال]] و برائت از مطلقِ [[شرک]] و [[مشرک]] است و بدین‌سان، حجّی که با [[نظام توحیدی]] و [[امامت]] - که جلوه‌گاه آن است -، پیوند نخورَد، [[حجّ]] [[حقیقی]] نیست؛ بلکه حجّ [[جاهلی]] است، چنان که [[محدّث]] بزرگوار [[ثقة الإسلام کلینی]]، از یکی از [[یاران امام باقر]] {{ع}} به نام [[فضیل]]، [[روایت]] کرده که فرمود: {{متن حدیث\|نَظَرَ إِلَى النَّاسِ يَطُوفُونَ‏ حَوْلَ‏ الْكَعْبَةِ فَقَالَ هَكَذَا كَانُوا يَطُوفُونَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ إِنَّمَا أُمِرُوا أَنْ يَطُوفُوا بِهَا ثُمَّ يَنْفِرُوا إِلَيْنَا فَيُعْلِمُونَا وَلَايَتَهُمْ وَ مَوَدَّتَهُمْ وَ يَعْرِضُوا عَلَيْنَا نُصْرَتَهُمْ}}<ref>الکافی، ج۱، ص۳۹۲، ح۱؛ تأویل الآیات الظاهرة، ج۱، ص۳۳۶، ح۹.</ref>. [[امام باقر]] {{ع}} به مردمی که گِرد [[کعبه]] [[طواف]] می‌کردند، نگاه کرد و فرمود: «در [[زمان جاهلیت]]، این‌گونه طواف می‌کردند. همانا [[مردم]]، امر شده‌اند که گِرد کعبه طواف کنند و سپس، به سوی ما کوچ کنند و [[ولایت]] و [[دوستی]] خود را به ما اعلام دارند و [[یاری]] خود را نسبت به ما عرضه کنند». و در روایتی دیگر از ایشان، آمده است: {{متن حدیث\|إِنَّمَا أُمِرَ النَّاسُ أَنْ يَأْتُوا هَذِهِ‏ الْأَحْجَارَ فَيَطُوفُوا بِهَا ثُمَّ يَأْتُونَا فَيُخْبِرُونَا بِوَلَايَتِهِمْ وَ يَعْرِضُوا عَلَيْنَا نَصْرَهُمْ}}<ref>علل الشرائع، ص۴۵۹، ح۴؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۲۶۲، ح۳۰.</ref>. مردم، [[مأمور]] شده‌اند که به سراغ این سنگ‌ها بیایند و طوافشان کنند. سپس نزد ما بیایند و دوستی خود را به ما خبر دهند و یاری‌شان را بر ما عرضه دارند. این‌گونه [[روایات]]، به روشنی نشان می‌دهند که [[ولایت اهل بیت]] {{عم}}، [[روح]] و [[حقیقت]] [[حج]] است و حجِّ بدون پیوند با [[رهبری امام]] [[عادل]] و [[برائت]] جُستن از سران مشرک [[حاکم]] بر [[جامعه]]، حجّ حقیقی نیست. اکنون با در نظر گرفتن توضیحات گذشته، می‌توان به [[راز]] [[فضائل]] بزرگی که برای [[زیارت]] [[سیّد الشهدا]] {{ع}} از [[اهل بیت]] {{عم}} گزارش شده، پی برد و دریافت که چرا زیارت بامعرفت او، [[برتر]] از حجّ استحبابی است؟ و چرا زیارت سایر [[امامان]] {{عم}}، همسان با زیارت سیّد الشهدا {{ع}} است؟ و چرا [[زیارت امام رضا]] {{ع}} در شرایط [[اجتماعی]] خاصّی که تنها گروه خاصّی از [[شیعیان]] به [[زیارت]] او می‌روند، با فضیلت‌تر از [[زیارت امام حسین]] {{ع}} است؟ در واقع، همه این [[روایات]]، می‌خواهند [[حج]] را با [[حقیقت]] خود، پیوند دهند و [[مردم]] [[مسلمان]] را برای تشکیل [[حکومتی]] مبتنی بر ارزش‌های [[توحیدی]]، آماده سازند و برای تشکیل [[حکومت جهانی]] [[اسلام]] به [[رهبری]] [[مهدی]] [[آل]] [[محمّد]] {{ع}}، زمینه‌سازی نمایند. به سخن دیگر، [[پیام]] [[سیاسی]] همه این روایات، زمینه‌سازی برای [[حکومت اهل بیت]] {{عم}} است. این پیام را از زیارت همراه با معرفتِ [[قبور]] همه [[خاندان رسالت]]، می‌توان دریافت کرد، هر چند در مقاطع خاصّی از [[تاریخ]]، زیارت برخی از [[امامان]] {{عم}}، ممکن است به دلیل پیامی سازنده‌تر، از [[فضیلت]] بیشتری برخوردار باشد؛ ~~لیکن~~ به نظر می‌رسد که زیارت هیچ یک از امامان {{عم}}، نمی‌تواند به اندازه زیارت [[سیّد الشهدا]] {{ع}} برای [[تشکیل حکومت دینی]]، مؤثّر باشد؛ لذا زیارت ایشان، بیش از هر [[امام]] دیگری مورد تأکید و توصیه قرار گرفته است.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۶۹.</ref>		مهم‌ترین نکته در روایاتی که [[زیارت امام حسین]] {{ع}} را [[برتر]] از حج معرّفی کرده‌اند، توجّه دادن [[مسلمانان]] به [[روح]] حج و حقیقت آن است. روح همه [[عبادت‌ها]] - که حج، [[جامع‌ترین]] آنهاست -، [[حاکمیت]] [[نظام]] مبتنی بر [[توحید]] به [[رهبری امام]] [[عادل]] در [[جامعه]] است؛ زیرا تنها در سایه این نظام است که [[ارزش‌های الهی]]، امکان تحقّق و [[بالندگی]] پیدا می‌نمایند و چنان که از [[امام رضا]] {{ع}} گزارش شده، امامتِ [[امام]] عادل، اساس بالندگی [[اسلام]]، محسوب می‌گردد: {{متن حدیث\|إِنَّ الْإِمَامَةَ أُسُ‏ الْإِسْلَامِ‏ النَّامِي‏}}<ref>الکافی، ج۱، ص۲۰۰، ح۱؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۲۱۸، ح۱.</ref>. [[امامت]]، ریشه بالنده اسلام است. و بر این اساس، رهبری امام عادل - که جلوه حاکمیت توحید است -، روح و جوهر و حقیقت حج به حساب می‌آید و حجّی با حقیقت همراه است که در سایه رهبری امام عادل و [[برائت]] از [[رهبری]] [[زمامداران]] [[ستمگر]] - که جلوه حاکمیت [[شرک]] و طاغوت‌اند -، انجام گردد؛ زیرا سراسر حج، لبّیک‌گویی به [[یگانگی خداوند]] [[متعال]] و برائت از مطلقِ [[شرک]] و [[مشرک]] است و بدین‌سان، حجّی که با [[نظام توحیدی]] و [[امامت]] - که جلوه‌گاه آن است -، پیوند نخورَد، [[حجّ]] [[حقیقی]] نیست؛ بلکه حجّ [[جاهلی]] است، چنان که [[محدّث]] بزرگوار [[ثقة الإسلام کلینی]]، از یکی از [[یاران امام باقر]] {{ع}} به نام [[فضیل]]، [[روایت]] کرده که فرمود: {{متن حدیث\|نَظَرَ إِلَى النَّاسِ يَطُوفُونَ‏ حَوْلَ‏ الْكَعْبَةِ فَقَالَ هَكَذَا كَانُوا يَطُوفُونَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ إِنَّمَا أُمِرُوا أَنْ يَطُوفُوا بِهَا ثُمَّ يَنْفِرُوا إِلَيْنَا فَيُعْلِمُونَا وَلَايَتَهُمْ وَ مَوَدَّتَهُمْ وَ يَعْرِضُوا عَلَيْنَا نُصْرَتَهُمْ}}<ref>الکافی، ج۱، ص۳۹۲، ح۱؛ تأویل الآیات الظاهرة، ج۱، ص۳۳۶، ح۹.</ref>. [[امام باقر]] {{ع}} به مردمی که گِرد [[کعبه]] [[طواف]] می‌کردند، نگاه کرد و فرمود: «در [[زمان جاهلیت]]، این‌گونه طواف می‌کردند. همانا [[مردم]]، امر شده‌اند که گِرد کعبه طواف کنند و سپس، به سوی ما کوچ کنند و [[ولایت]] و [[دوستی]] خود را به ما اعلام دارند و [[یاری]] خود را نسبت به ما عرضه کنند». و در روایتی دیگر از ایشان، آمده است: {{متن حدیث\|إِنَّمَا أُمِرَ النَّاسُ أَنْ يَأْتُوا هَذِهِ‏ الْأَحْجَارَ فَيَطُوفُوا بِهَا ثُمَّ يَأْتُونَا فَيُخْبِرُونَا بِوَلَايَتِهِمْ وَ يَعْرِضُوا عَلَيْنَا نَصْرَهُمْ}}<ref>علل الشرائع، ص۴۵۹، ح۴؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۲۶۲، ح۳۰.</ref>. مردم، [[مأمور]] شده‌اند که به سراغ این سنگ‌ها بیایند و طوافشان کنند. سپس نزد ما بیایند و دوستی خود را به ما خبر دهند و یاری‌شان را بر ما عرضه دارند. این‌گونه [[روایات]]، به روشنی نشان می‌دهند که [[ولایت اهل بیت]] {{عم}}، [[روح]] و [[حقیقت]] [[حج]] است و حجِّ بدون پیوند با [[رهبری امام]] [[عادل]] و [[برائت]] جُستن از سران مشرک [[حاکم]] بر [[جامعه]]، حجّ حقیقی نیست. اکنون با در نظر گرفتن توضیحات گذشته، می‌توان به [[راز]] [[فضائل]] بزرگی که برای [[زیارت]] [[سیّد الشهدا]] {{ع}} از [[اهل بیت]] {{عم}} گزارش شده، پی برد و دریافت که چرا زیارت بامعرفت او، [[برتر]] از حجّ استحبابی است؟ و چرا زیارت سایر [[امامان]] {{عم}}، همسان با زیارت سیّد الشهدا {{ع}} است؟ و چرا [[زیارت امام رضا]] {{ع}} در شرایط [[اجتماعی]] خاصّی که تنها گروه خاصّی از [[شیعیان]] به [[زیارت]] او می‌روند، با فضیلت‌تر از [[زیارت امام حسین]] {{ع}} است؟ در واقع، همه این [[روایات]]، می‌خواهند [[حج]] را با [[حقیقت]] خود، پیوند دهند و [[مردم]] [[مسلمان]] را برای تشکیل [[حکومتی]] مبتنی بر ارزش‌های [[توحیدی]]، آماده سازند و برای تشکیل [[حکومت جهانی]] [[اسلام]] به [[رهبری]] [[مهدی]] [[آل]] [[محمّد]] {{ع}}، زمینه‌سازی نمایند. به سخن دیگر، [[پیام]] [[سیاسی]] همه این روایات، زمینه‌سازی برای [[حکومت اهل بیت]] {{عم}} است. این پیام را از زیارت همراه با معرفتِ [[قبور]] همه [[خاندان رسالت]]، می‌توان دریافت کرد، هر چند در مقاطع خاصّی از [[تاریخ]]، زیارت برخی از [[امامان]] {{عم}}، ممکن است به دلیل پیامی سازنده‌تر، از [[فضیلت]] بیشتری برخوردار باشد؛ لکن به نظر می‌رسد که زیارت هیچ یک از امامان {{عم}}، نمی‌تواند به اندازه زیارت [[سیّد الشهدا]] {{ع}} برای [[تشکیل حکومت دینی]]، مؤثّر باشد؛ لذا زیارت ایشان، بیش از هر [[امام]] دیگری مورد تأکید و توصیه قرار گرفته است.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۸۶۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==