فقر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۱

2024-11-28T09:31:41Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۳

2024-11-28T09:23:19Z

نمایش تغییرات

Wasity: /* لغت‌شناسی */

2024-11-20T08:38:51Z

لغت‌شناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[فقر در لغت]] - [[فقر در قرآن]] - [[فقر در نهج البلاغه]] - [[فقر در فقه اسلامی]] - [[فقر در فقه سیاسی]] - [[فقر در معارف و سیره علوی]] - [[فقر در معارف دعا و زیارات]] - [[فقر در معارف و سیره سجادی]] - [[فقر در معارف و سیره معصوم]] - [[فقر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[فقر در لغت]] - [[فقر در قرآن]] - [[فقر در نهج البلاغه]] - [[فقر در فقه اسلامی]] - [[فقر در فقه سیاسی]] - [[فقر در معارف و سیره علوی]] - [[فقر در معارف دعا و زیارات]] - [[فقر در معارف و سیره سجادی]] - [[فقر در معارف و سیره معصوم]] - [[فقر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}
	== ~~لغت‌شناسی~~ ==		==معناشناسی==
	~~فقر~~ در لغت، به‌معنای شکسته استخوان پشت و به مفهوم [[حاجت]] و نیاز است. [[فقیر]] شخص [[نیازمند]] است. احتیاج را از آن‌رو فقر گفته‌اند که به منزله شسته شدن فقار [[ظهر]](ستون فقرات) است. فقر، به‌معنای [[ناداری]]، [[تهی‌دستی]] و [[تنگ‌دستی]] نیز آمده است.		=== معنای لغوی ===
			«فقر» در لغت، به‌معنای شکسته استخوان پشت و به مفهوم [[حاجت]] و نیاز است. [[فقیر]] شخص [[نیازمند]] است. احتیاج را از آن‌رو فقر گفته‌اند که به منزله شسته شدن فقار [[ظهر]](ستون فقرات) است. فقر، به‌معنای [[ناداری]]، [[تهی‌دستی]] و [[تنگ‌دستی]] نیز آمده است.

	واژه فقر از مفاهیمی است که معانی مختلف دارد. گرچه [[فقر اقتصادی]] امری مذموم و نکوهیده است، اما فقر در مفاهیمی می‌تواند [[ارزش]] تلقی شود<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۶۲۱.</ref>.		واژه فقر از مفاهیمی است که معانی مختلف دارد. گرچه [[فقر اقتصادی]] امری مذموم و نکوهیده است، اما فقر در مفاهیمی می‌تواند [[ارزش]] تلقی شود<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۶۲۱.</ref>.

Jaafari در ‏۱۹ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۲۹

2024-11-19T07:29:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[فقر در لغت]] - [[فقر در قرآن]] - [[فقر در نهج البلاغه]] - [[فقر در فقه اسلامی]] - [[فقر در فقه سیاسی]] - [[فقر در معارف و سیره علوی]] - [[فقر در معارف دعا و زیارات]] - [[فقر در معارف و سیره سجادی]] - [[فقر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[فقر در لغت]] - [[فقر در قرآن]] - [[فقر در نهج البلاغه]] - [[فقر در فقه اسلامی]] - [[فقر در فقه سیاسی]] - [[فقر در معارف و سیره علوی]] - [[فقر در معارف دعا و زیارات]] - [[فقر در معارف و سیره سجادی]] - [[فقر در معارف و سیره معصوم]] - [[فقر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}
	== لغت‌شناسی ==		== لغت‌شناسی ==
	فقر در لغت، به‌معنای شکسته استخوان پشت و به مفهوم [[حاجت]] و نیاز است. [[فقیر]] شخص [[نیازمند]] است. احتیاج را از آن‌رو فقر گفته‌اند که به منزله شسته شدن فقار [[ظهر]](ستون فقرات) است. فقر، به‌معنای [[ناداری]]، [[تهی‌دستی]] و [[تنگ‌دستی]] نیز آمده است.		فقر در لغت، به‌معنای شکسته استخوان پشت و به مفهوم [[حاجت]] و نیاز است. [[فقیر]] شخص [[نیازمند]] است. احتیاج را از آن‌رو فقر گفته‌اند که به منزله شسته شدن فقار [[ظهر]](ستون فقرات) است. فقر، به‌معنای [[ناداری]]، [[تهی‌دستی]] و [[تنگ‌دستی]] نیز آمده است.

Wasity: /* علل فقر اقتصادی از دیدگاه امام علی {{ع}} */

2024-11-19T06:32:55Z

علل فقر اقتصادی از دیدگاه امام علی {{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۲
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	فقر در معنای سادگی: گاهی مراد از فقر، یک نوع سادگی در [[زندگی]] و [[مبارزه]] با تجمل‌پرستی، همراه با [[آزادگی]] و [[بیداری]] است. فقر [[اولیای الهی]] به این معناست. آنها با [[انتخاب]] این شیوه، در [[حقیقت]] مبارزه‌ای بی‌امان با زراندوزی، فخرفروشی، [[خودبزرگ‌بینی]] و تجمل‌گرایی را در پیش می‌گیرند؛ همان مضمونی از فقر که [[پیامبر اکرم]] آن‌را فخر خود می‌پنداشتند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 622.</ref>.		فقر در معنای سادگی: گاهی مراد از فقر، یک نوع سادگی در [[زندگی]] و [[مبارزه]] با تجمل‌پرستی، همراه با [[آزادگی]] و [[بیداری]] است. فقر [[اولیای الهی]] به این معناست. آنها با [[انتخاب]] این شیوه، در [[حقیقت]] مبارزه‌ای بی‌امان با زراندوزی، فخرفروشی، [[خودبزرگ‌بینی]] و تجمل‌گرایی را در پیش می‌گیرند؛ همان مضمونی از فقر که [[پیامبر اکرم]] آن‌را فخر خود می‌پنداشتند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 622.</ref>.

	== علل [[فقر اقتصادی]] ~~از دیدگاه [[امام علی]] {{ع}}~~ ==		==علل و عوامل فقر==
			{{اصلی\|عوامل فقر}}
			=== علل [[فقر اقتصادی]] در معارف علوی ===
	[[امام علی]] {{ع}} در بیان عوامل فقر به جوانب مختلف این موضوع می‌پردازد		[[امام علی]] {{ع}} در بیان عوامل فقر به جوانب مختلف این موضوع می‌پردازد

Jaafari در ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۵۷

2023-12-30T04:57:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[فقر در لغت]] - [[فقر در قرآن]] - [[فقر در نهج البلاغه]] - [[فقر در فقه سیاسی]] - [[فقر در معارف و سیره علوی]] - [[فقر در معارف دعا و زیارات]] - [[فقر در معارف و سیره سجادی]] - [[فقر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[فقر در لغت]] - [[فقر در قرآن]] - [[فقر در نهج البلاغه]] - [[فقر در فقه اسلامی]] - [[فقر در فقه سیاسی]] - [[فقر در معارف و سیره علوی]] - [[فقر در معارف دعا و زیارات]] - [[فقر در معارف و سیره سجادی]] - [[فقر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}
	== لغت‌شناسی ==		== لغت‌شناسی ==
	فقر در لغت، به‌معنای شکسته استخوان پشت و به مفهوم [[حاجت]] و نیاز است. [[فقیر]] شخص [[نیازمند]] است. احتیاج را از آن‌رو فقر گفته‌اند که به منزله شسته شدن فقار [[ظهر]](ستون فقرات) است. فقر، به‌معنای [[ناداری]]، [[تهی‌دستی]] و [[تنگ‌دستی]] نیز آمده است.		فقر در لغت، به‌معنای شکسته استخوان پشت و به مفهوم [[حاجت]] و نیاز است. [[فقیر]] شخص [[نیازمند]] است. احتیاج را از آن‌رو فقر گفته‌اند که به منزله شسته شدن فقار [[ظهر]](ستون فقرات) است. فقر، به‌معنای [[ناداری]]، [[تهی‌دستی]] و [[تنگ‌دستی]] نیز آمده است.

Bahmani: /* پانویس */

2023-04-11T08:17:33Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۴۷
خط ۷۱:		خط ۷۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~امام علی]]~~		[[رده:مفاهیم]]
	~~[[رده:فقر~~]]
	[[رده:مدخل نهج البلاغه]]		[[رده:مدخل نهج البلاغه]]

Msadeq در ‏۹ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۱۵

2023-04-09T07:15:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[فقر در لغت]] - [[فقر در قرآن]] - [[فقر در نهج البلاغه]] - [[فقر در فقه سیاسی]] - [[فقر در معارف و سیره علوی]] - [[فقر در معارف دعا و زیارات]] - [[فقر در معارف و سیره سجادی]] - [[فقر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[فقر در لغت]] - [[فقر در قرآن]] - [[فقر در نهج البلاغه]] - [[فقر در فقه سیاسی]] - [[فقر در معارف و سیره علوی]] - [[فقر در معارف دعا و زیارات]] - [[فقر در معارف و سیره سجادی]] - [[فقر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}
	== لغت‌شناسی ==		== لغت‌شناسی ==
	فقر در لغت، به‌معنای شکسته استخوان پشت و به مفهوم [[حاجت]] و نیاز است. [[فقیر]] شخص [[نیازمند]] است. احتیاج را از آن‌رو فقر گفته‌اند که به منزله شسته شدن فقار [[ظهر]](ستون فقرات) است. فقر، به‌معنای [[ناداری]]، [[تهی‌دستی]] و [[تنگ‌دستی]] نیز آمده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص۶۲۱.</ref>.		فقر در لغت، به‌معنای شکسته استخوان پشت و به مفهوم [[حاجت]] و نیاز است. [[فقیر]] شخص [[نیازمند]] است. احتیاج را از آن‌رو فقر گفته‌اند که به منزله شسته شدن فقار [[ظهر]](ستون فقرات) است. فقر، به‌معنای [[ناداری]]، [[تهی‌دستی]] و [[تنگ‌دستی]] نیز آمده است.

	واژه فقر از مفاهیمی است که معانی مختلف دارد. گرچه [[فقر اقتصادی]] امری مذموم و نکوهیده است، اما فقر در مفاهیمی می‌تواند [[ارزش]] تلقی شود<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۶۲۱.</ref>.		واژه فقر از مفاهیمی است که معانی مختلف دارد. گرچه [[فقر اقتصادی]] امری مذموم و نکوهیده است، اما فقر در مفاهیمی می‌تواند [[ارزش]] تلقی شود<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۶۲۱.</ref>.
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	#'''پریشانی [[فکر]]:''' روان‌شناسان در نتیجه پژوهش‌های خود، دریافته‌اند که فقر و نابسامانی و عدم [[تأمین اجتماعی]] طبقات پایین [[جامعه]] می‌تواند در ایجاد بیماری‌های روانی مؤثر باشد. [[علی]] {{ع}} می‌فرماید: همانا فقر و [[تهی‌دستی]] موجب تحیر و پریشانی [[عقل]] می‌شود<ref>{{متن حدیث\|مَدْهَشَةٌ لِلْعَقْلِ}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۳۱۹</ref>		#'''پریشانی [[فکر]]:''' روان‌شناسان در نتیجه پژوهش‌های خود، دریافته‌اند که فقر و نابسامانی و عدم [[تأمین اجتماعی]] طبقات پایین [[جامعه]] می‌تواند در ایجاد بیماری‌های روانی مؤثر باشد. [[علی]] {{ع}} می‌فرماید: همانا فقر و [[تهی‌دستی]] موجب تحیر و پریشانی [[عقل]] می‌شود<ref>{{متن حدیث\|مَدْهَشَةٌ لِلْعَقْلِ}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۳۱۹</ref>
	#'''[[انزوا]]:''' کسی که [[فقیر]] است از طرفی باید شبانه‌روز به‌دنبال پیداکردن لقمه‌نانی برای سد جوع خود و خانواده‌اش باشد و از طرفی به [[علت]] [[خرد]] شدن شخصیتش نمی‌تواند حضوری فعال در [[جامعه]] داشته باشد. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید: [[ثروتمندی]] در غربت، مانند در وطن بودن است و [[تهی‌دستی]] در وطن، غربت است<ref>{{متن حدیث\|الْغِنَى فِي الْغُرْبَةِ وَطَنٌ، وَ الْفَقْرُ فِي الْوَطَنِ غُرْبَةٌ}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۵۶</ref>		#'''[[انزوا]]:''' کسی که [[فقیر]] است از طرفی باید شبانه‌روز به‌دنبال پیداکردن لقمه‌نانی برای سد جوع خود و خانواده‌اش باشد و از طرفی به [[علت]] [[خرد]] شدن شخصیتش نمی‌تواند حضوری فعال در [[جامعه]] داشته باشد. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید: [[ثروتمندی]] در غربت، مانند در وطن بودن است و [[تهی‌دستی]] در وطن، غربت است<ref>{{متن حدیث\|الْغِنَى فِي الْغُرْبَةِ وَطَنٌ، وَ الْفَقْرُ فِي الْوَطَنِ غُرْبَةٌ}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۵۶</ref>
	#'''[[ناتوانی]] در ارائه [[فکر]] و [[اندیشه]]:''' چون [[جامعه]] شخص [[فقیر]] را [[پست]] و حقیر می‌شمارد، هنگامی که بخواهد از خود [[دفاع]] کند، زبانش را یارای [[دفاع]] از خود نیست و در نتیجه از بیان [[حق]] خود باز می‌ماند. [[علی]] {{ع}} می‌فرماید: فقر و نداری، [[انسان]] زیرک را در بیان دلیلش لال می‌کند<ref>{{متن حدیث\|وَ الْفَقْرُ يُخْرِسُ الْفَطِنَ عَنْ [حَاجَتِهِ] حُجَّتِهِ}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۳</ref>		#'''[[ناتوانی]] در ارائه [[فکر]] و [[اندیشه]]:''' چون [[جامعه]] شخص [[فقیر]] را [[پست]] و حقیر می‌شمارد، هنگامی که بخواهد از خود [[دفاع]] کند، زبانش را یارای [[دفاع]] از خود نیست و در نتیجه از بیان [[حق]] خود باز می‌ماند. [[علی]] {{ع}} می‌فرماید: فقر و نداری، [[انسان]] زیرک را در بیان دلیلش لال می‌کند<ref>{{متن حدیث\|وَ الْفَقْرُ يُخْرِسُ الْفَطِنَ عَنْ [حَاجَتِهِ] حُجَّتِهِ}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۳.</ref>

	== راهکارهای [[مبارزه با فقر]] ==		== راهکارهای [[مبارزه با فقر]] ==

Msadeq در ‏۹ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۱۳

2023-04-09T07:13:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۳
خط ۳:		خط ۳:
	فقر در لغت، به‌معنای شکسته استخوان پشت و به مفهوم [[حاجت]] و نیاز است. [[فقیر]] شخص [[نیازمند]] است. احتیاج را از آن‌رو فقر گفته‌اند که به منزله شسته شدن فقار [[ظهر]](ستون فقرات) است. فقر، به‌معنای [[ناداری]]، [[تهی‌دستی]] و [[تنگ‌دستی]] نیز آمده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص۶۲۱.</ref>.		فقر در لغت، به‌معنای شکسته استخوان پشت و به مفهوم [[حاجت]] و نیاز است. [[فقیر]] شخص [[نیازمند]] است. احتیاج را از آن‌رو فقر گفته‌اند که به منزله شسته شدن فقار [[ظهر]](ستون فقرات) است. فقر، به‌معنای [[ناداری]]، [[تهی‌دستی]] و [[تنگ‌دستی]] نیز آمده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص۶۲۱.</ref>.

	واژه فقر از مفاهیمی است که معانی مختلف دارد. گرچه [[فقر اقتصادی]] امری مذموم و نکوهیده است، اما فقر در مفاهیمی می‌تواند [[ارزش]] تلقی شود<ref>دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج ~~البلاغه،~~ ج۲، ص ۶۲۱.</ref>.		واژه فقر از مفاهیمی است که معانی مختلف دارد. گرچه [[فقر اقتصادی]] امری مذموم و نکوهیده است، اما فقر در مفاهیمی می‌تواند [[ارزش]] تلقی شود<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۶۲۱.</ref>.

	== انواع فقر در [[نهج البلاغه]] ==		== انواع فقر در [[نهج البلاغه]] ==

Msadeq در ‏۲۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۱۸

2023-03-29T09:18:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[فقر در لغت]] - [[فقر در قرآن]] - [[فقر در نهج البلاغه]] - [[فقر در فقه سیاسی]] - [[فقر در معارف و سیره علوی]] - [[فقر در معارف دعا و زیارات]] - [[فقر در معارف و سیره سجادی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[فقر در لغت]] - [[فقر در قرآن]] - [[فقر در نهج البلاغه]] - [[فقر در فقه سیاسی]] - [[فقر در معارف و سیره علوی]] - [[فقر در معارف دعا و زیارات]] - [[فقر در معارف و سیره سجادی]] - [[فقر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}
	== لغت‌شناسی ==		== لغت‌شناسی ==
	فقر در لغت، به‌معنای شکسته استخوان پشت و به مفهوم [[حاجت]] و نیاز است. [[فقیر]] شخص [[نیازمند]] است. احتیاج را از آن‌رو فقر گفته‌اند که به منزله شسته شدن فقار [[ظهر]](ستون فقرات) است. فقر، به‌معنای [[ناداری]]، [[تهی‌دستی]] و [[تنگ‌دستی]] نیز آمده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص۶۲۱.</ref>.		فقر در لغت، به‌معنای شکسته استخوان پشت و به مفهوم [[حاجت]] و نیاز است. [[فقیر]] شخص [[نیازمند]] است. احتیاج را از آن‌رو فقر گفته‌اند که به منزله شسته شدن فقار [[ظهر]](ستون فقرات) است. فقر، به‌معنای [[ناداری]]، [[تهی‌دستی]] و [[تنگ‌دستی]] نیز آمده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص۶۲۱.</ref>.
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	#'''انباشته شدن [[ثروت]] نزد توانگران و ثروتمندان:''' [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: همانا [[خدای سبحان]] روزی [[فقرا]] را در [[اموال]] [[سرمایه‌داران]] قرار داده است، پس فقیری گرسنه نمی‌ماند جز به کام‌یابی توانگران و [[خداوند]] از آنان درباره [[گرسنگی]] گرسنگان خواهد پرسید<ref>{{متن حدیث\|إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ فَرَضَ فِي أَمْوَالِ الْأَغْنِيَاءِ أَقْوَاتَ الْفُقَرَاءِ، فَمَا جَاعَ فَقِيرٌ إِلَّا بِمَا مُتِّعَ بِهِ غَنِيٌّ، وَ اللَّهُ تَعَالَى سَائِلُهُمْ عَنْ ذَلِكَ}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۲۳۸</ref>		#'''انباشته شدن [[ثروت]] نزد توانگران و ثروتمندان:''' [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: همانا [[خدای سبحان]] روزی [[فقرا]] را در [[اموال]] [[سرمایه‌داران]] قرار داده است، پس فقیری گرسنه نمی‌ماند جز به کام‌یابی توانگران و [[خداوند]] از آنان درباره [[گرسنگی]] گرسنگان خواهد پرسید<ref>{{متن حدیث\|إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ فَرَضَ فِي أَمْوَالِ الْأَغْنِيَاءِ أَقْوَاتَ الْفُقَرَاءِ، فَمَا جَاعَ فَقِيرٌ إِلَّا بِمَا مُتِّعَ بِهِ غَنِيٌّ، وَ اللَّهُ تَعَالَى سَائِلُهُمْ عَنْ ذَلِكَ}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۲۳۸</ref>
	#'''[[بخل]]:''' [[بخل]] آن است که شخص [[بخیل]] نتواند دیگری را به حالت [[نعمت]] و [[ثروت]] مادی و معنوی ببیند، چه رسد به آن‌که خود [[احسان]] و [[انفاق]] کند. این افراد با به کار نگرفتن [[سرمایه]] خود نه‌تنها خویش را از دست‌یابی به سود [[محروم]] می‌کنند، بلکه با بی‌حرکت شدن چرخه سرمایه‌گذاری و در نتیجه [[ظهور]] [[بیکاری]]، فقر را برای [[جامعه]] به ارمغان می‌آورند، از سوی دیگر از جهت [[مصرف]]، [[بخل]]، توانمندان را وادار می‌کند تا [[نیاز]] حاجتمندان را برطرف نکنند و از [[مسئولیت]] خود سرباز زنند. [[امام]] می‌فرماید: [[بخل]] ورزیدن کانون تمام [[عیب‌ها]] و مهاری است که [[انسان]] را به‌سوی هر بندی می‌کشاند.<ref>{{متن حدیث\|الْبُخْلُ جَامِعٌ لِمَسَاوِئِ الْعُيُوبِ، وَ هُوَ زِمَامٌ يُقَادُ بِهِ إِلَى كُلِّ سُوء}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۳۷۸</ref>		#'''[[بخل]]:''' [[بخل]] آن است که شخص [[بخیل]] نتواند دیگری را به حالت [[نعمت]] و [[ثروت]] مادی و معنوی ببیند، چه رسد به آن‌که خود [[احسان]] و [[انفاق]] کند. این افراد با به کار نگرفتن [[سرمایه]] خود نه‌تنها خویش را از دست‌یابی به سود [[محروم]] می‌کنند، بلکه با بی‌حرکت شدن چرخه سرمایه‌گذاری و در نتیجه [[ظهور]] [[بیکاری]]، فقر را برای [[جامعه]] به ارمغان می‌آورند، از سوی دیگر از جهت [[مصرف]]، [[بخل]]، توانمندان را وادار می‌کند تا [[نیاز]] حاجتمندان را برطرف نکنند و از [[مسئولیت]] خود سرباز زنند. [[امام]] می‌فرماید: [[بخل]] ورزیدن کانون تمام [[عیب‌ها]] و مهاری است که [[انسان]] را به‌سوی هر بندی می‌کشاند.<ref>{{متن حدیث\|الْبُخْلُ جَامِعٌ لِمَسَاوِئِ الْعُيُوبِ، وَ هُوَ زِمَامٌ يُقَادُ بِهِ إِلَى كُلِّ سُوء}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۳۷۸</ref>
	#'''احتکار و گران‌فروشی بازرگانان:''' این عمل اغلب به‌منظور کسب سود بیشتر در اوضاع نابسامان [[اقتصادی]] صورت می‌گیرد. مالکیت در [[اسلام]] به‌معنای [[اختیار]] تام و کامل نیست و [[انسان‌ها]] نمی‌توانند هرگونه که بخواهند و بی‌هیچ مسئولیتی در [[اموال]] [[تصرف]] کنند. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید: در میان بازرگانان کسانی هستند که تنگ‌نظر و بدمعامله و [[بخیل]] و احتکار کننده‌اند که تنها با زورگیی به سود خود می‌اندیشند و کالا را به هر قیمتی که می‌خواهند می‌فروشند... پس، از احتکار جلوگیری کن<ref>{{متن حدیث\|أَنَّ فِي ~~کَثِير~~ مِنْهُمْ ~~ضِيقاً~~ فَاحِشاً وَ شُحّاً قَبِيحاً ~~وَاحْتِکَاراً~~ لِلْمَنَافِعِ ~~وَتَحَکُّماً~~ فِي ~~الْبِيَاعَاتِ، وَذَلِکَ~~ بَابُ ~~مَضَرَّة لِلْعَامَّةِ، وَعَيْبٌ~~ عَلَى ~~الْوُلاَةِ؛ فَامْنَعْ مِنَ الاِحْتِکَارِ~~}}؛ نهج البلاغه، نامه ۵۳</ref>		#'''احتکار و گران‌فروشی بازرگانان:''' این عمل اغلب به‌منظور کسب سود بیشتر در اوضاع نابسامان [[اقتصادی]] صورت می‌گیرد. مالکیت در [[اسلام]] به‌معنای [[اختیار]] تام و کامل نیست و [[انسان‌ها]] نمی‌توانند هرگونه که بخواهند و بی‌هیچ مسئولیتی در [[اموال]] [[تصرف]] کنند. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید: در میان بازرگانان کسانی هستند که تنگ‌نظر و بدمعامله و [[بخیل]] و احتکار کننده‌اند که تنها با زورگیی به سود خود می‌اندیشند و کالا را به هر قیمتی که می‌خواهند می‌فروشند... پس، از احتکار جلوگیری کن<ref>{{متن حدیث\| أَنَّ فِي كَثِيرٍ مِنْهُمْ ضَيْقاً فَاحِشاً وَ شُحّاً قَبِيحاً وَ اِحْتِكَاراً لِلْمَنَافِعِ وَ تَحَكُّماً فِي اَلْبِيَاعَاتِ وَ ذَلِكَ بَابُ مَضَرَّةٍ لِلْعَامَّةِ وَ عَيْبٌ عَلَى اَلْوُلاَةِ فَامْنَعِ اَلاِحْتِكَارَ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۵۳</ref>
	#'''[[ربا]]:''' [[سرمایه‌دار]] با به‌کارگیری [[سرمایه]] بدون کار و استفاده از بهره [[پول]]، [[ثروت‌ها]] می‌اندوزد و گروه زیادی را [[تهی‌دست]] می‌سازد. [[اموال]] مانند [[خون]] باید در یک [[سیستم]] و [[نظام]] متعادل و متوازن [[اقتصادی]] در تمام اندام اجتماع جریان یاد و در هر جا [[نیاز انسان‌ها]] را برآورده سازد. اما در [[نظام]] ربوی در عضوی از اندام اجتماع متراکم می‌شود و دیگر اعضای دچار کم‌خونی یا بی‌خونی می‌شوند. بنابراین [[فساد]] [[اموال]] که [[علت]] [[تحریم]] [[ربا]] شمرده شده است ناظر به [[اموال]] [[جامعه]] و مردمی است که روابط ربوی میان ایشان [[حاکم]] باشد. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: ای کسانی که [[ایمان]] آورده‌اید، از [[خدا]] پروا کنید و اگر مؤمنید، آنچه از [[ربا]] باقی مانده است واگذارید~~<ref>~~{{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ ~~آمَنُواْ اتَّقُواْ~~ اللَّهَ ~~وَذَرُواْ~~ مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبَا ~~إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ~~ }}؛ سوره بقره، آیه ۲۷۸.</ref>. [[امام علی]] {{ع}} نیز می‌فرماید: [[لعنت]] کرد [[پیامبر]] [[ربا]] را و خورنده آن و دهنده آن را و فروشنده و خریدار و نویسنده آن را<ref>{{متن حدیث\|لَعَنَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله الرِّبا و آکلَهُ وَ بایعَهُ وَ مُشْتَرِیهُ وَ کاتِبَهُ وَ شاهِدَیهِ}}؛ وسايل الشيعه- جلد 12- صفحه 430</ref>		#'''[[ربا]]:''' [[سرمایه‌دار]] با به‌کارگیری [[سرمایه]] بدون کار و استفاده از بهره [[پول]]، [[ثروت‌ها]] می‌اندوزد و گروه زیادی را [[تهی‌دست]] می‌سازد. [[اموال]] مانند [[خون]] باید در یک [[سیستم]] و [[نظام]] متعادل و متوازن [[اقتصادی]] در تمام اندام اجتماع جریان یاد و در هر جا [[نیاز انسان‌ها]] را برآورده سازد. اما در [[نظام]] ربوی در عضوی از اندام اجتماع متراکم می‌شود و دیگر اعضای دچار کم‌خونی یا بی‌خونی می‌شوند. بنابراین [[فساد]] [[اموال]] که [[علت]] [[تحریم]] [[ربا]] شمرده شده است ناظر به [[اموال]] [[جامعه]] و مردمی است که روابط ربوی میان ایشان [[حاکم]] باشد. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: ای کسانی که [[ایمان]] آورده‌اید، از [[خدا]] پروا کنید و اگر مؤمنید، آنچه از [[ربا]] باقی مانده است واگذارید {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَذَرُوا مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبَا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و اگر مؤمنید آنچه از ربا که باز مانده است رها کنید» سوره بقره، آیه ۲۷۸.</ref>. [[امام علی]] {{ع}} نیز می‌فرماید: [[لعنت]] کرد [[پیامبر]] [[ربا]] را و خورنده آن و دهنده آن را و فروشنده و خریدار و نویسنده آن را<ref>{{متن حدیث\|لَعَنَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله الرِّبا و آکلَهُ وَ بایعَهُ وَ مُشْتَرِیهُ وَ کاتِبَهُ وَ شاهِدَیهِ}}؛ وسايل الشيعه- جلد 12- صفحه 430</ref>
	#'''[[مدیریت]] غیر متخصص (ناواردان و کم‌فهمان):''' [[امام رضا]] {{ع}} نابسامانی، [[بی‌عدالتی]]، [[تبعیض]] و فقر را به عللی نسبت می‌دهد که از آن جمله به کار گماردن [[جاهلان]] و [[ناآگاهان]] و غیر متخصصان است. [[امام علی]] {{ع}} نیز [[بدی]] [[تدبیر]] را [[علت]] فقر می‌پندارند		#'''[[مدیریت]] غیر متخصص (ناواردان و کم‌فهمان):''' [[امام رضا]] {{ع}} نابسامانی، [[بی‌عدالتی]]، [[تبعیض]] و فقر را به عللی نسبت می‌دهد که از آن جمله به کار گماردن [[جاهلان]] و [[ناآگاهان]] و غیر متخصصان است. [[امام علی]] {{ع}} نیز [[بدی]] [[تدبیر]] را [[علت]] فقر می‌پندارند
	#'''[[مدیریت]] [[خائن]]:''' در امور کارگزارانت [[نیکو]] بنگر و آنان را پس از [[آزمایش]] به کار گمار<ref>نهج البلاغه، نامه‌های ۵۳ تا ۷۲</ref>		#'''[[مدیریت]] [[خائن]]:''' در امور کارگزارانت [[نیکو]] بنگر و آنان را پس از [[آزمایش]] به کار گمار<ref>نهج البلاغه، نامه‌های ۵۳ تا ۷۲</ref>