قاطعیت در برابر دشمنان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* قاطعیت در برابر دشمنان پیمان‌شکن */

2025-11-13T07:26:15Z

قاطعیت در برابر دشمنان پیمان‌شکن

Bahmani در ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۶

2025-11-13T07:06:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~پیامبر خاتم~~		\| موضوع مرتبط = سیره نظامی
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط =
خط ۸۱:		خط ۸۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:پیامبر خاتم]]		[[رده:سیره نظامی]]
			[[رده:سیره پیامبر خاتم]]

Bahmani: /* قاطعیت در برابر دشمنان پیمان‌شکن */

2025-11-13T07:04:53Z

قاطعیت در برابر دشمنان پیمان‌شکن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۴
خط ۷۱:		خط ۷۱:
	در پی این اقدامات، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمان [[قتل]] ابورافع را صادر کرد و سریه‌ای را به [[فرماندهی]] [[عبدالله بن عتیک]] که [[زبان عبری]] را [[نیکو]] می‌دانست، برای [[اجرای فرمان]] خویش، اعزام کرد. عبدالله و یارانش توانستند این [[مأموریت]] را با [[موفقیت]] [[اجرا]] کنند. در جریان این سریه، پای عبدالله بن عتیک [[شکست]] اما پس از دست‌کشیدن [[پیامبر]]{{صل}} بر آن، وی دیگر هیچ شکایتی از [[درد]] و آزارش نکرد!<ref>عمدة القاری، ج۱۷، ص۱۳۵-۱۳۸؛ سیره نبوی ابن هشام، ج۲، ص۲۷۵.</ref>		در پی این اقدامات، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمان [[قتل]] ابورافع را صادر کرد و سریه‌ای را به [[فرماندهی]] [[عبدالله بن عتیک]] که [[زبان عبری]] را [[نیکو]] می‌دانست، برای [[اجرای فرمان]] خویش، اعزام کرد. عبدالله و یارانش توانستند این [[مأموریت]] را با [[موفقیت]] [[اجرا]] کنند. در جریان این سریه، پای عبدالله بن عتیک [[شکست]] اما پس از دست‌کشیدن [[پیامبر]]{{صل}} بر آن، وی دیگر هیچ شکایتی از [[درد]] و آزارش نکرد!<ref>عمدة القاری، ج۱۷، ص۱۳۵-۱۳۸؛ سیره نبوی ابن هشام، ج۲، ص۲۷۵.</ref>
	[[قاطعیت]] در برابر [[دشمن]] و واکنش سخت به اقدام‌هایشان، از ویژگی‌های [[فرماندهان]] [[پیروزی]] است که [[اقتدار]] [[حکومت]]، [[رهبری]] و [[امت اسلامی]] را [[حفظ]] می‌کنند. آنان قاطعانه راه را بر تمام کسانی می‌بندند که [[خیال]] دست‌درازی بر [[منافع]] امت اسلامی، موجودیت [[سیاسی]]، اعتبار و [[امنیت]] آن را در سر بپرورانند. این حقیقتی است که، از دیروز تا امروز، [[تجربه]] آن را ثابت کرده است.		[[قاطعیت]] در برابر [[دشمن]] و واکنش سخت به اقدام‌هایشان، از ویژگی‌های [[فرماندهان]] [[پیروزی]] است که [[اقتدار]] [[حکومت]]، [[رهبری]] و [[امت اسلامی]] را [[حفظ]] می‌کنند. آنان قاطعانه راه را بر تمام کسانی می‌بندند که [[خیال]] دست‌درازی بر [[منافع]] امت اسلامی، موجودیت [[سیاسی]]، اعتبار و [[امنیت]] آن را در سر بپرورانند. این حقیقتی است که، از دیروز تا امروز، [[تجربه]] آن را ثابت کرده است.
	شرایط کنونی [[جهان اسلام]] در [[تقابل]] با [[دشمنان]]، و [[ضعف]]، [[سستی]] و [[سازش]] در تعامل با [[تجاوزکاران]]، [[خائنان]] و [[پیمان‌شکنان]]، با شیوه درست و [[قاطع]] [[اسلامی]] که [[قادر]] است تمام [[مشکلات]] را پیش از شدت یافتن و تبدیل‌شدن به [[بحران]]، برطرف کند، کاملاً مغایر است.<ref>[[محمد عبدالقادر ابوفارس\|ابوفارس، محمد عبدالقادر]]، [[مکتب نظامی پیامبر اعظم (کتاب)\|مکتب نظامی پیامبر اعظم]]، ص ۱۸۱.</ref>.		شرایط کنونی [[جهان اسلام]] در [[تقابل]] با [[دشمنان]]، و [[ضعف]]، [[سستی]] و [[سازش]] در تعامل با [[تجاوزکاران]]، [[خائنان]] و [[پیمان‌شکنان]]، با شیوه درست و [[قاطع]] [[اسلامی]] که [[قادر]] است تمام [[مشکلات]] را پیش از شدت یافتن و تبدیل‌شدن به [[بحران]]، برطرف کند، کاملاً مغایر است.<ref>[[محمد عبدالقادر ابوفارس\|ابوفارس، محمد عبدالقادر]]، [[مکتب نظامی پیامبر اعظم (کتاب)\|مکتب نظامی پیامبر اعظم]]، ص ۱۸۱ ـ ۱۸۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = پیامبر خاتم | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==قاطعیت در برابر دشمنان پیمان‌شکن== پیامبر اکرم{{صل}} چه در غزوه‌ها و چه در سریه‌ها و اعزام تیم‌های اطلاعاتی، با دشمنان پیمان‌شکن، قاطعانه برخورد می...» ایجاد کرد

2025-11-04T06:11:23Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = پیامبر خاتم | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==قاطعیت در برابر دشمنان پیمان‌شکن== پیامبر اکرم{{صل}} چه در غزوه‌ها و چه در سریه‌ها و اعزام تیم‌های اطلاعاتی، با دشمنان پیمان‌شکن، قاطعانه برخورد می...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = پیامبر خاتم
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==قاطعیت در برابر دشمنان پیمان‌شکن==
[[پیامبر اکرم]]{{صل}} چه در [[غزوه‌ها]] و چه در [[سریه‌ها]] و اعزام تیم‌های اطلاعاتی، با دشمنان پیمان‌شکن، قاطعانه برخورد می‌کرد. علت این بود که تنها راهکار مؤثر برای ناکام‌سازی این گروه از دشمنان، برخورد [[قاطع]] و به‌دور از [[نرمی]] ‌بود؛ زیرا درپیش‌گرفتن [[سیاست]]، [[صبر]]، سعه‌صدر و به [[آینده]] [[وانهادن]] [[برخورد با دشمنان]] پیمان‌شکن، برایشان مجالی فراهم می‌آورد تا با [[حیله]] و [[نیرنگ]]، برای [[نابودی اسلام]] و [[مسلمانان]] [[برنامه‌ریزی]] کنند. پس، این‌گونه [[سیاست‌ها]] در این مورد نه‌تنها فایده‌ای ندارند، بلکه با [[جری]] ساختن دشمنان، اسباب [[زیان]] دیدن مسلمانان را فراهم می‌کنند.
یکی از جلوه‌های نمود یافتن سیاست برخورد قاطع [[پیامبر]]{{صل}}، تعامل او با [[یهودیان بنی‌قینقاع]] است که [[پیمان]] خود با مسلمانان را مبنی بر تعرض نکردن و [[هم‌زیستی]] [[مسالمت‌آمیز]] شکستند. آنان [[زن]] [[مسلمانی]] را [[هتک حرمت]] کردند و سپس [[مرد]] مسلمانی را که به [[یاری]] آن زن، که یک زرگر [[یهودی]] وی را [[آزار]] داده بود، شتافت، کشتند. پس از این رخداد، پیامبر{{صل}} با یارانش به‌سوی‌شان [[حرکت]] کرد و پس از پانزده [[روز]] در محاصره گرفتن آنان، [[اجازه]] داد به‌شرط برجا نهادن سلاح‌ها و دارایی‌هایشان برای مسلمانان، سه‌روزه از [[مدینه]] خارج شوند. حضرت، [[عبادة بن صامت]] را که در [[جاهلیت]] از [[هم‌پیمانان]] آنها بود، [[مأمور]] دور کردنشان از مدینه کرد. او نیز آنان را از مدینه به راه [[شام]] برد. در راه شام، پیوسته به آنان می‌گفت:
«[[شرافت]] بیشتر برای شما، در آن است که هر چه دورتر شوید»<ref>نک: شرح المواهب، ج١، ص۴۵٧؛ سیره نبوی ابن هشام، ج۲، ص۴٩؛ مغازی واقدی، ج۱، ص۱۷۹؛ الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۱۳۸.</ref>.

[[یهودیان بنی‌نضیر]] نیز با [[توطئه‌چینی]] برای [[کشتن پیامبر]]{{صل}} پیمان خود با مسلمانان را نقض کردند. آنان برای اجرای [[توطئه]] خود، عمرو بن جحاش بن کعب یهودی را مأمور کردند قطعه‌سنگی از مکانی بلند بر سر پیامبر{{صل}} بیندازد. [[خداوند]]، پیامبر خود را از این توطئه [[آگاه]] کرد. حضرت به مدینه بازگشت و یکی از [[صحابیان]] خود به نام [[محمد بن مسلمه انصاری]] را به‌سوی [[یهودیان]] فرستاد تا این [[پیام]] او را به آنان برساند:
«از [[سرزمین]] من خارج شوید و از سکونت در هم‌جواری من چشم بپوشید. شما بر ضد من به توطئه‌ای که خود می‌دانید، دست زده‌اید! پس ده [[روز]] مهلت‌تان می‌دهم. پس از آن، هر کدامتان دیده شود، گردنش زده خواهد شد».
یهودیان، [[تسلیم]] فرمان [[پیامبر]]{{صل}} شدند. اما [[رهبر]] [[منافقان]] آنان را [[تشویق]] کرد که از [[مدینه]] خارج نشوند. او به یهودیان [[وعده]] داد برای [[جنگ]] با پیامبر{{صل}} یاری‌شان خواهد کرد.
این‌گونه بود که یهودیان نماینده‌ای نزد حضرت فرستادند تا به او بگوید:
«ما از سرزمینمان نخواهیم رفت؛ هر چه می‌خواهی بکن».

هنگامی که موضع‌گیری یهودیان به [[آگاهی پیامبر]]{{صل}} رسید، [[تکبیر]] گفت و [[مسلمانان]] نیز همراهی‌اش کردند. آن‌گاه فرمود:
«یهودیان اعلام جنگ کردند».
سپس حضرت، همراه یارانش به‌سوی یهودیان [[لشکر]] کشید [[پرچم]] لشکر مسلمانان در دست [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} بود. مسلمانان یهودیان را محاصره کردند و سخت تحت فشار قرار دادند. آنان بخشی از نخل‌های یهودیان را قطع کردند و سوزاندند. گروهی از مسلمانان نیز با ویران کردن خانه‌های یهودیان، به داخل آنها وارد شدند. با گذشت پانزده روز از محاصره، که [[هراس]] تمام وجود یهودیان را فرا گرفته بود، از [[پیامبر اسلام]]{{صل}} [[اجازه]] خواستند تا خانه‌های خود را ترک گویند. این همان اقدامی بود که حضرت پیش از محاصره، از آنان خواسته بود. البته یهودیان مایل بودند سلاح‌ها و [[اموال]] مورد نیازشان را با خود ببرند اما حضرت با این خواسته [[مخالفت]] ورزید و اجازه خروج آنان از مدینه را بدین [[پیمان]] کرد که هیچ سلاحی همراه خود نبرند و همه را به مسلمانان تحویل دهند و اینکه با ترک سرزمینشان، تمام دارایی‌های آنان به مسلمانان تعلق یابد. در نهایت، یهودیان تسلیم [[فرمان پیامبر]]{{صل}} شدند<ref>نک: صحیح بخاری (متن فتح الباری، ج۸، ص٢۵۴)؛ الطبقات الکبری، ج۲، ص۵٨؛ عیون الاثر، ج۲، ص۴٨-۴٩؛ سنن ابوداود، ج۲، ص١۴٠؛ مغازی رسول الله، ص١۶۶؛ تاریخ الخمیس، ج١، ص١۶١؛ وفاء الوفاء، ج۱، ص٢٩٧.</ref>.
حضرت در برابر [[پیمان‌شکنی]] [[یهودیان]] [[بنی‌قریظه]] نیز موضعی بسیار [[قاطع]] گرفت. آنان در [[جنگ احزاب]]، با [[لشکر]] [[احزاب]] [[هم‌پیمان]] شده و برای نابودی [[مسلمانان]] دست به [[توطئه]] زده بودند. به همین دلیل، پس از پایان [[غزوه]]، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} برای [[جنگ با بنی‌قریظه]]، به‌ سوی‌شان لشکر کشید. حضرت پیش از [[حرکت]] به مسلمانان فرمود:
«هر که [[فرمان خدا]] و رسولش را شنوا و [[مطیع]] است، [[نماز]] عصرش را جز در [[سرزمین]] [[بنی‌قریظه]] به جا نیاورد».

[[سپاه اسلام]]، به [[فرماندهی]] [[پیامبر]]{{صل}} به‌سوی بنی‌قریظه حرکت و آنان را محاصره کرد. [[یهودیان]]، نخست کوشیدند با طرح چند پیشنهاد، راهی بیابند که همانند [[بنی‌قینقاع]] و [[بنی‌نضیر]] از [[مدینه]] بگریزند، اما پیامبر{{صل}} پیشنهادهای‌شان را نپذیرفت و [[فرمان]] داد مسلمانان به دژهای آنان [[حمله]] برند. یهودیان که و خامت اوضاع و نیز [[جدیت]] حضرت برای [[نبرد]] را دیده بودند، خواستار آن شدند که [[سعد بن معاذ]] درباره آنان [[حکم]] کند؛ و گفتند حکم او را - هر چه باشد - خواهند پذیرفت. او چنین حکم کرد: همه [[جنگجویان]] بنی‌قریظه، کشته، [[زنان]] و کودکانشان [[اسیر]] (برده) شوند و دارایی‌هایشان بین مسلمانان تقسیم گردد<ref>اتفاقاً داوری سعد بن معاذ، برابر با دستور کتاب مقدس یهودیان است. در تورات، سفر تثنیه، باب ۲۰ چنین آمده است: و اگر با تو صلح نکرده با تو جنگ نمایند، پس آن را محاصره کن و چون یهوه خدایت آن را به دست تو بسپارد، جمیع ذگورانش را به دم شمشیر بکش، لیکن زنان و بهایم و آنچه در شهر باشد یعنی تمام غنیمتش را برای خود به تاراج ببر.</ref>.
حضرت، حکم او را پذیرفت و فرمود:
«[[حکم خداوند]] را در [[حق]] آنان جاری ساختی».

سپس فرمان داد گودالی حفر شود و یهودیان را در آن گردن زده؛ آن را با خاک پر سازند. از [[ابن عباس]] نقل شده است: شمار جنگجویان کشته شده [[یهودی]] در آن [[روز]]، به هفتصد و پنجاه تن می‌رسید<ref>نک: ارشاد الساری لشرح صحیح البخاری، ج۶، ص۳۲۹؛ الفتح الربانی، ج۲۱، ص٨۴؛ سیره نبوی ابن هشام، ج۲، ص١۴۵؛ فتح المبدی، ج۳، ص۱۲۵-۱۲۶؛ سنن ترمذی، ج۴، ص١۴۴-١۴۵، شماره ١۵٢٨؛ منتهی المنقول، ص۲۸۹؛ الوفاء با حوال المصطفی، ج۲، ص۶٩۵.</ref>.
خواننده این سطور، آشکارا در می‌یابد که پیامبر{{صل}} بر خلاف [[بنی‌قینقاع]]، که وساطت [[رهبر]] [[منافقان]] را درباره آنان پذیرفت، وساطت [[هم‌پیمان]] [[بنی‌قریظه]]، یعنی [[قبیله اوس]]، را درباره آنان نپذیرفت. علت این امر، تفاوت بسیار در ماهیت [[خیانت]] بنی‌قریظه و بنی‌قینقاع بود. بنی‌قینقاع یکی از [[صحابیان]] را که در پی [[یاری]] زنی [[مسلمان]] برآمده بود کشته بودند که یکایک بنی‌قینقاع به او [[هتک حرمت]] کرده بود. اما بنی‌قریظه، بر ضد [[امت اسلامی]]، [[حکومت]] و یکایک [[مسلمانان]] دست به [[توطئه]] زده بودند. آنان می‌خواستند پایه‌های حکومت مسلمانان را در هم بشکنند و امت اسلامی را نابود سازند. آیا این دو خیانت با یکدیگر برابر است؟
[[جنایت]] بنی‌قریظه، بسیار بزرگ‌تر از جنایت بنی‌قینقاع بود. جنایت بنی‌قریظه، [[حیات]] امت اسلامی را [[هدف]] گرفته و در پی نابودی آن بود. آنان می‌خواستند [[حکومت اسلامی]] را ریشه‌کن کنند و تمام [[زنان]]، مردان و [[کودکان]] مسلمان را از دم تیغ بگذرانند. این [[جن]]ایتی بس هولناک بود که بنی‌قریظه به آن مصمم شده و با آماده‌شدن برای آن، در اجرایش گام نهاده بود. اما [[خداوند]] آنان را در تحقق هدف شومشان ناکام کرد.

بنابراین، باید مجازاتی که در [[حق]] آنان [[اعمال]] می‌شد با جنایتشان برابر باشد؛ زیرا بخشودن [[مجرم]] [[خائن]] [[فریب‌کار]]، نه‌تنها او را از ارتکاب خیانت و [[فریب]] باز نمی‌دارد، بلکه بر [[سرکشی]] و فریب‌کاری‌اش خواهد افزود.
مجازاتی که می‌توانست برای همیشه به این خیانت و فریب پایان دهد، همان چیزی بود که [[سعد بن معاذ]] به آن [[حکم]] کرد؛ یعنی کشتن [[محاربان]] دست به [[سلاح]] برده؛ [[اسیر]] کردن زنان و کودکان، و به غنیمت‌گرفتن [[اموال]] آنان.
تصمیم قاطعانه و سخت سعد درباره بنی‌قریظه، از [[بصیرت]] و [[ادراک]] والای او به ابعاد جنایتی ناشی می‌شد که [[هم‌پیمانان]] قبیله‌اش بر ضد حکومت و امت اسلامی روا داشته بودند. به‌ویژه آنکه او پیش‌تر آنان را از پیامدهای ناگوار این خیانت‌ورزی و [[فریب‌کاری]] بر [[حذر]] داشته بود؛ اما آنها بی‌توجه به این [[هشدارها]]، بر راه نادرستی که در پیش گرفته بودند، پافشاری کردند.
سعد در این [[تصمیم‌گیری]]، وجود خود را از همه گرایش‌های [[قلبی]]، که در پیوندهای [[جاهلی]] ریشه داشت، تهی ساخته بود. به همین دلیل [[مشاهده]] امیدهای [[یهودیان]] و وساطت‌های [[خویشان]] [[اوسی]] بر او تأثیری نگذاشت. خویشانی که آن موقعیت را خوب [[درک]] نکرده بودند و گرایش‌های قلبی‌شان که در [[عصر جاهلی]] ریشه داشت، آنان را واداشته بود که برای [[چشم‌پوشی]] از [[حق]] و [[انصاف]] و [[تخفیف]] [[مجازات]]، بر سعد فشار بیاورند اما او به این [[خواسته‌ها]] پاسخ مثبت نداد و بهترین تصمیم را گرفت. [[رفتار]] سعد ثمره [[آموزه‌های وحیانی]] [[پیامبر]]{{صل}} بود.

سعد با صراحت به کسانی که نزدش آمده بودند تا از او بخواهند که در حق هم‌پیمانانش، به [[نیکی]] [[حکم]] نماید، گفت:
«اکنون زمانی برای سعد فرارسیده است که نباید از [[سرزنش]] هیچ ملامتگری بهراسد»<ref>نک: الصراع مع الیهود، ج۲، ص۱۰۸-۱۰۹.</ref>.
[[پیامبر اکرم]]{{صل}} در تعامل با یهودیان [[خیبر]] نیز همین [[سیاست]] برخورد [[قاطع]] را در پیش گرفت. دژهای یهودیان خیبر، به مرکز [[توطئه]] بر ضد [[اسلام]]، [[پناهگاه]] [[دشمنان]] آن و محل گرد آمدن مخالفان [[کینه‌توز]] اسلام و [[مسلمانان]] تبدیل شده بود. بزرگانشان نیز که از [[مدینه]] آمده بودند، همان سران [[بنی‌نضیر]] بودند که توطئه [[قتل پیامبر]]{{صل}} را ترتیب داده بودند. گذشته از این، آنان در تازه‌ترین اقدام خود، [[قبایل عرب]] را برای [[نبرد]] با مسلمانان، با یکدیگر [[متحد]] می‌ساختند و رضای یهودیان [[بنی‌قریظه]] را برای شکستن پیمانشان با پیامبر{{صل}} جلب کرده بودند تا آنان کنار [[احزاب]]، برای ریشه‌کن کردن مسلمانان بجنگند. همچنین سلاح‌هایی تهاجمی مانند منجنیق [[تدارک]] دیده بودند. با این تفاصیل، نیّات پلیدشان، در قبال [[حکومت اسلامی]]، کاملاً روشن شده بود.

آنان، به‌علاوه، حمله‌هایی ایذایی می‌دادند و همسو با [[منافقان]]، بر ضد [[حکومت پیامبر]]{{صل}} [[توطئه‌چینی]] می‌کردند.
با توجه به شرایط مزبور، پیامبر اکرم{{صل}} موضعی سخت و قاطع در برابر یهودیان خیبر گرفت و مصمم شد به سرزمین‌شان [[هجوم]] برد و با ویران‌سازی دژهایشان و از میان ‌بردن سران و جنگاوران آنان و درهم‌شکستن توان آنها، نه‌تنها مسلمانان، که تمام [[جزیرةالعرب]] را از [[شرّ]] آنان برهاند.
حضرت، خود [[فرماندهی سپاه]] اسلام را عهده‌دار شد و مسلمانان را به‌سوی خیبر راهی ساخت. او، با این [[سپاه]] نیرومند، صبح هنگام که [[یهودیان]] برای پرداختن به امور زراعی خود از دژهایشان خارج می‌شدند، آنان را غافل‌گیر کرد. یهودیان حیرت‌زده، با دیدن سپاه عظیم اسلام، در برابر دژهایشان، سخت آشفته و هراسان شدند و فریاد برآوردند:
«به [[خدا]] [[سوگند]]، این محمد است! محمد با سپاه خود!»
در این هنگام، پیامبر اکرم{{صل}} [[تکبیر]] گفت و به دنبال او، [[مسلمانان]] نیز چنین کردند؛ آن‌گاه فرمود:
«[[الله اکبر]]؛ [[خیبر]] ویران باد؛ هنگامی که ما در [[سرزمین]] قومی فرود آییم، سرنوشتی شوم برای آن [[قوم]] [[بیم]] داده شده رقم خواهد خورد».

در جریان این [[غزوه]]، دژهای خیبر را فتح و سران را نابود کردند. بعدها، در عصر [[خلافت عمر بن خطاب]]، مسلمانان، یهودیان خیبر را از [[جزیرةالعرب]]، بیرون راندند.
این اقدام، بر اساس سفارش‌های پیامبر اکرم{{صل}} صورت پذیرفت، حضرت در این‌باره فرموده بود:
«[[مشرکان]] را از جزیرةالعرب بیرون برانید»<ref>صحیح بخاری (متن فتح الباری، ج۹، ص۱۹۹).</ref> و «اگر عمرم [[کفاف]] دهد، یهودیان و [[نصرانیان]] را از جزیرةالعرب بیرون می‌رانم تا فقط مسلمانان در این سرزمین باشند»<ref>السنن الکبری، ج۹، ص۲۰۷-۲۰۸.</ref> و نیز «[[یهودیان حجاز]] و [[مردمان]] [[نجران]] را از جزیرةالعرب بیرون برانید»<ref>السنن الکبری، ج۹، ص۲۰۸.</ref>.
پیامبر اکرم{{صل}} نه‌تنها با یهودیان با شدت و [[قاطعیت]] برخورد می‌کرد، که با مشرکان [[عرب]] نیز چنین بود و با اتخاذ تدابیری خاص و اعزام لشکرها و [[سریه‌ها]] با قبایلی که به [[توطئه]] دست می‌زدند یا در پی چنین اقدامی بودند، می‌جنگید.
نمونه‌ای از این شیوه تعامل حضرت با مشرکان را در موضع‌گیری او در قبال [[قریشیان]] به‌روشنی می‌بینیم. این مسئله زمانی به وقوع پیوست که آنان، [[پیمان]] خود با [[پیامبر اسلام]]{{صل}} را شکستند و با [[همدستی]] [[بنی‌بکر]]، [[قبیله خزاعه]] را که [[هم‌پیمانان]] حضرت بودند، در [[حرم]]، کشتند و به تعبیر عمر و بن سالم، [[شاعر]] [[خزاعه]]: آنان را در [[رکوع]] و [[سجود]] از دم تیغ گذراندند!
پس از این رویداد، [[ابوسفیان]] کوشید که پیمان نقض شده را دیگربار برقرار سازد. او در این‌باره با [[پیامبر]]{{صل}} و بسیاری از [[صحابیان]]، [[گفت‌وگو]] کرد اما کسی پاسخ مثبتی به او نداد و وی در این راه ناکام ماند.

حضرت به شاعر خزاعه، که با [[شعر]] خود ضمن به‌تصویرکشیدن [[جنایت]] قریشیان از او یاری‌طلبیده بود، چنین پاسخ داد:
«ای عمر و بن سالم؛ تو [[یاری خواهی]] شد».
سپس، حضرت با سپاهی به [[استعداد]] ده‌هزار [[رزمنده]]، به [[فرماندهی]] خود، به‌سوی [[مکه]] [[حرکت]] کرد و به‌سختی، [[تجاوزکاران]] را به سزای جنایتشان رساند.
پیامبر{{صل}} با نصرانیان [[خیانت‌کار]] [[شام]] نیز همچون [[یهودیان]]، تعاملی سخت کوبنده داشت. بهترین [[شاهد]] بر این سخن، پاسخ حضرت به کشته‌شدن [[حارث بن عمیر]] آزدی، [[سفیر]] [[مسلمانان]]، بود که سپاهی را به [[موته]] اعزام کرد و در ادامه، هنگامی که از [[آمادگی]] [[رومیان]] برای [[تهاجم]] به مسلمانان [[آگاه]] شد، سپاهی سی‌هزار نفری را برای [[نبرد]] با آنان روانه مرزهای شام کرد که خود [[فرمانده]] آن بود.
[[پیامبر اکرم]]{{صل}} هم با [[قبایل]] و حکومت‌های خیانت‌کار و [[پیمان‌شکن]]، چنین [[قاطع]] برخورد می‌کرد و هم با دشمنانی که دست به [[توطئه]] می‌زدند و با سخنان و اقدامات خود، مسلمانان را می‌آزردند. حضرت، یارانش را به‌سوی این‌گونه افراد می‌فرستاد تا با برخورد قاطع با آنان، به تمام عبرت‌پذیران درس عبرتی داده باشد.

برخورد قاطع و سخت پیامبر{{صل}} با [[کعب بن اشرف]]، که به تعبیر حضرت، [[خداوند]] و پیامبرش را آزرده بود، نمونه‌ای از این موارد است. کعب به مسلمانان [[آزار]] می‌رساند، آنان را هَجو می‌کرد، درباره [[زنان]] پاک‌دامن [[مسلمان]] شعر می‌گفت، [[مشرکان]] را به [[جنگ]] با مسلمانان [[تشویق]] می‌کرد و با وجود آنکه در میان مسلمانان می‌زیست، آمادگی خود را برای جنگ با آنان، اعلام کرده بود. همین اقدام‌هایش سبب شد حضرت تصمیم به کشتن او بگیرد. پیامبر اکرم{{صل}} اجرای این تصمیم قاطعانه را به [[محمد بن مسلمه]] واگذاشت و به او [[اجازه]] داد سخنانی که اجرای [[مأموریت]] او را آسان می‌کند بر زبان آورد. محمد بن مسلمه با نقشه‌ای از پیش تعیین شده، کعب بن اشرف را کشت و پیامبر اکرم{{صل}} و مسلمانان را از آزارهای او، آسوده‌خاطر ساخت<ref>نک: صحیح بخاری (متن فتح الباری، ج۸، ص٣٣٩-٣۴٠)؛ سیره نبوی ابن هشام، ج۲، ص۵٢-۵۴؛ الکامل فی التاریخ، ج۲، ص١۴٣؛ انساب الاشراف، ج۱، ص٢٨۴؛ الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۲؛ فتح الباری، ج۸، ص٣۴٢؛ عمدة القاری، ج۱۷، ص۱۳۱-۱۳۲.</ref>.
نکته جالب در اجرای این عملیات، آن است که [[پیامبر]]{{صل}} محمد بن مسلمه و افراد سریه‌اش را بدرقه و تا «[[بقیع الغرقد]]» [[همراهی]] کرد. سپس به آنان فرمود:
«با [[نام خدا]] به راه افتید؛ پروردگارا! یاری‌شان کن».

آن‌گاه آنان را راهی ساخت<ref>نک: فتح الباری، ج۸، ص٣۴٠؛ سیره نبوی ابن کثیر، ج۳، ص١٣-١۴؛ الفتح الربانی، ج٢١، ص۴٩.</ref>.
نکته دیگر آنکه [[قتل]] [[کعب بن اشرف]]، آن‌گونه که برخی کوته‌اندیشان پنداشته‌اند، [[فریب‌کارانه]] و ناجوانمردانه نبوده است. اقدام‌های او موجب نقض پیمانی بود که در آن وارد شده بود، از این‌رو، مستحق [[هلاکت]] بود. [[شیوه]] اجرای این [[فرمان]] [[نبوی]] نیز شیوه‌ای بود که [[مصلحت عمومی]] [[اسلام]] و [[مسلمانان]] اقتضا کرده بود که پیامبر{{صل}} آن را برگزید. باید توجه کرد که منظور از غَدر و [[پیمان‌شکنی]]، که در اسلام [[نهی]] شده و [[حرام]] است، [[تجاوز]] به [[حق حیات]] غیر [[مسلمانی]] است که به [[پیمان]] خود با [[حکومت اسلامی]] پایبند است، به کسی [[آزار]] نمی‌رساند، [[دشمنان]] را تحریک نمی‌کند و پیمان نشکسته است چنین شخصی باید با بهره‌وری از [[امنیت]] کامل جانی، [[مالی]] و شخصیتی [[زندگی]] کند<ref>نک: الصراع مع الیهود، ج۱، ص١١۶.</ref>.
این اقدام [[قاطع]] را پیامبر{{صل}} بر ضد «عزوک [[یهودی]]» نیز بکار بست. [[رسول اکرم]]{{صل}} [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} را به‌سوی او فرستاد تا هلاکش سازد، که علی{{ع}} این [[مأموریت]] را [[اجرا]] کرد<ref>نک: شرح المواهب، ج۲، ص٨۴؛ السیرة النبویة والآثار المحمدیة، ج١، ص٢۶٢.</ref>.

[[ابورافع]] یهودی، فرد دیگری بود که اقدام‌هایش ضد اسلام، واکنش سخت پیامبر{{صل}} را در پی داشت. او از [[بنی‌نضیر]] بود که پس از پیمان‌شکنی این [[قبیله]] و [[توطئه]] بر ضد اسلام، همراه گروهی از قبیله‌اش از [[مدینه]] به [[خیبر]] نقل‌مکان کرده بود. برخورد نخست پیامبر{{صل}} با او و هم‌قبیله‌ای‌هایش که همان بیرون‌راندن آنان از مدینه بود، سبب نشده بود که او [[پند]] پذیرد و از توطئه برای مسلمانان دست بکشد؛ زیرا [[کینه‌توزی]] با مسلمانان، [[خیانت]] و پیمان‌شکنی با وجودش درآمیخته بود. او همراه گروهی از قومش نزد [[قبایل قریش]]، [[غطفان]]، [[ثقیف]] و بعضی [[قبایل]] دیگر رفت تا آنان را برای [[جنگ]] با [[پیامبر اسلام]]{{صل}} [[متحد]] کند. او [[اموال]] بسیاری را برای تحقق این [[هدف]] شوم [[خرج]] کرد تا سرانجام این قبایل در [[غزوه احزاب]]، مدینه را محاصره کردند اما [[خداوند]] آنان را در رسیدن به هدفشان ناکام کرد.
در پی این اقدامات، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمان [[قتل]] ابورافع را صادر کرد و سریه‌ای را به [[فرماندهی]] [[عبدالله بن عتیک]] که [[زبان عبری]] را [[نیکو]] می‌دانست، برای [[اجرای فرمان]] خویش، اعزام کرد. عبدالله و یارانش توانستند این [[مأموریت]] را با [[موفقیت]] [[اجرا]] کنند. در جریان این سریه، پای عبدالله بن عتیک [[شکست]] اما پس از دست‌کشیدن [[پیامبر]]{{صل}} بر آن، وی دیگر هیچ شکایتی از [[درد]] و آزارش نکرد!<ref>عمدة القاری، ج۱۷، ص۱۳۵-۱۳۸؛ سیره نبوی ابن هشام، ج۲، ص۲۷۵.</ref>
[[قاطعیت]] در برابر [[دشمن]] و واکنش سخت به اقدام‌هایشان، از ویژگی‌های [[فرماندهان]] [[پیروزی]] است که [[اقتدار]] [[حکومت]]، [[رهبری]] و [[امت اسلامی]] را [[حفظ]] می‌کنند. آنان قاطعانه راه را بر تمام کسانی می‌بندند که [[خیال]] دست‌درازی بر [[منافع]] امت اسلامی، موجودیت [[سیاسی]]، اعتبار و [[امنیت]] آن را در سر بپرورانند. این حقیقتی است که، از دیروز تا امروز، [[تجربه]] آن را ثابت کرده است.
شرایط کنونی [[جهان اسلام]] در [[تقابل]] با [[دشمنان]]، و [[ضعف]]، [[سستی]] و [[سازش]] در تعامل با [[تجاوزکاران]]، [[خائنان]] و [[پیمان‌شکنان]]، با شیوه درست و [[قاطع]] [[اسلامی]] که [[قادر]] است تمام [[مشکلات]] را پیش از شدت یافتن و تبدیل‌شدن به [[بحران]]، برطرف کند، کاملاً مغایر است.<ref>[[محمد عبدالقادر ابوفارس|ابوفارس، محمد عبدالقادر]]، [[مکتب نظامی پیامبر اعظم (کتاب)|مکتب نظامی پیامبر اعظم]]، ص ۱۸۱.</ref>.

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010889.jpg|22px]] [[محمد عبدالقادر ابوفارس|ابوفارس، محمد عبدالقادر]]، [[مکتب نظامی پیامبر اعظم (کتاب)|'''مکتب نظامی پیامبر اعظم''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:پیامبر خاتم]]