قانون - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Msadeq در ‏۲۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۲

2023-03-29T12:42:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۱۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[قانون در فقه اسلامی]] - [[قانون در فقه سیاسی]] - [[قانون در معارف و سیره علوی]] - [[قانون در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}
	\| موضوع مرتبط = ~~قانون~~
	\| عنوان مدخل = ~~قانون~~
	\| مداخل مرتبط = ~~[[قانون در قرآن]] -~~ [[قانون در فقه اسلامی]] - [[قانون در فقه سیاسی]] - [[قانون در معارف و سیره علوی]] - [[قانون در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =
	}}

	== رابطه قانون با مقوله آزادی ==		== رابطه قانون با مقوله آزادی ==
	زمانی که [[انسان]] وارد عرصه [[اجتماع]] می‌شود ناچار است برای [[حفظ]] [[آزادی]] خود به برخی محدودیت‌ها مانند قانون، حفظ [[حریم]] دیگران و [[عرف]] [[پسندیده]] [[جامعه]] گردن نهد. ویژگی قانون به گونه‌ای است که گویی آزادی را محدود می‌کند. این دو با آنکه بسیار به هم نزدیکند، همزادند و به یکدیگر [[خدمت]] می‌کنند، اما در ظاهر گویی همدیگر را کنار می‌زنند، زیرا که در نگاه اولی قانون است که در جامعه جلوی بسیاری از رفتارها را می‌گیرد و آن را محدود می‌کند؛ اما گویی عرف و [[سیره عقلا]] بر این امر قرار گرفته است که آزادی بدون قانون سر از چندان [[آشفتگی]] در می‌آورد که بنیاد خود آزادی را از میان می‌برد؛ لذا برخی تأکید دارند «آنجا که قانونی در کار نباشد، آزادی نیز [[غایب]] است و این واژه تهی از معناست»<ref>لِشِک کولاکوفسکی، درس‌هایی کوچک در باب منقولاتی بزرگ، ص۸۰.</ref>.		زمانی که [[انسان]] وارد عرصه [[اجتماع]] می‌شود ناچار است برای [[حفظ]] [[آزادی]] خود به برخی محدودیت‌ها مانند قانون، حفظ [[حریم]] دیگران و [[عرف]] [[پسندیده]] [[جامعه]] گردن نهد. ویژگی قانون به گونه‌ای است که گویی آزادی را محدود می‌کند. این دو با آنکه بسیار به هم نزدیکند، همزادند و به یکدیگر [[خدمت]] می‌کنند، اما در ظاهر گویی همدیگر را کنار می‌زنند، زیرا که در نگاه اولی قانون است که در جامعه جلوی بسیاری از رفتارها را می‌گیرد و آن را محدود می‌کند؛ اما گویی عرف و [[سیره عقلا]] بر این امر قرار گرفته است که آزادی بدون قانون سر از چندان [[آشفتگی]] در می‌آورد که بنیاد خود آزادی را از میان می‌برد؛ لذا برخی تأکید دارند «آنجا که قانونی در کار نباشد، آزادی نیز [[غایب]] است و این واژه تهی از معناست»<ref>لِشِک کولاکوفسکی، درس‌هایی کوچک در باب منقولاتی بزرگ، ص۸۰.</ref>.

Jaafari در ‏۱۱ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۴۲

2023-03-11T07:42:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۲
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = قانون		\| موضوع مرتبط = قانون
	\| عنوان مدخل = قانون		\| عنوان مدخل = قانون
	\| مداخل مرتبط = [[قانون در قرآن]] - [[قانون در فقه اسلامی]] - [[قانون در ~~تاریخ اسلامی~~]] - [[قانون در معارف و سیره علوی]] - [[قانون در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[قانون در قرآن]] - [[قانون در فقه اسلامی]] - [[قانون در فقه سیاسی]] - [[قانون در معارف و سیره علوی]] - [[قانون در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* پانویس */

2023-01-23T08:28:02Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۸
خط ۳۶:		خط ۳۶:

	[[رده:قانون]]		[[رده:قانون]]
			[[رده:مدخل‌های در انتظار تلخیص]]

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-11T14:58:28Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۸
خط ۹:		خط ۹:
	زمانی که [[انسان]] وارد عرصه [[اجتماع]] می‌شود ناچار است برای [[حفظ]] [[آزادی]] خود به برخی محدودیت‌ها مانند قانون، حفظ [[حریم]] دیگران و [[عرف]] [[پسندیده]] [[جامعه]] گردن نهد. ویژگی قانون به گونه‌ای است که گویی آزادی را محدود می‌کند. این دو با آنکه بسیار به هم نزدیکند، همزادند و به یکدیگر [[خدمت]] می‌کنند، اما در ظاهر گویی همدیگر را کنار می‌زنند، زیرا که در نگاه اولی قانون است که در جامعه جلوی بسیاری از رفتارها را می‌گیرد و آن را محدود می‌کند؛ اما گویی عرف و [[سیره عقلا]] بر این امر قرار گرفته است که آزادی بدون قانون سر از چندان [[آشفتگی]] در می‌آورد که بنیاد خود آزادی را از میان می‌برد؛ لذا برخی تأکید دارند «آنجا که قانونی در کار نباشد، آزادی نیز [[غایب]] است و این واژه تهی از معناست»<ref>لِشِک کولاکوفسکی، درس‌هایی کوچک در باب منقولاتی بزرگ، ص۸۰.</ref>.		زمانی که [[انسان]] وارد عرصه [[اجتماع]] می‌شود ناچار است برای [[حفظ]] [[آزادی]] خود به برخی محدودیت‌ها مانند قانون، حفظ [[حریم]] دیگران و [[عرف]] [[پسندیده]] [[جامعه]] گردن نهد. ویژگی قانون به گونه‌ای است که گویی آزادی را محدود می‌کند. این دو با آنکه بسیار به هم نزدیکند، همزادند و به یکدیگر [[خدمت]] می‌کنند، اما در ظاهر گویی همدیگر را کنار می‌زنند، زیرا که در نگاه اولی قانون است که در جامعه جلوی بسیاری از رفتارها را می‌گیرد و آن را محدود می‌کند؛ اما گویی عرف و [[سیره عقلا]] بر این امر قرار گرفته است که آزادی بدون قانون سر از چندان [[آشفتگی]] در می‌آورد که بنیاد خود آزادی را از میان می‌برد؛ لذا برخی تأکید دارند «آنجا که قانونی در کار نباشد، آزادی نیز [[غایب]] است و این واژه تهی از معناست»<ref>لِشِک کولاکوفسکی، درس‌هایی کوچک در باب منقولاتی بزرگ، ص۸۰.</ref>.

	در [[دانش حقوق]]، قانون، ضوابط و اصول کلی معینی است که از طرف یک منبع دارای [[قدرت]] و اعتبار [[اجتماعی]]، مقرر می‌شود و در آن برای همه کسانی که در [[قلمرو]] آن منبع قدرت، [[زندگی]] می‌کنند، [[تکالیف]]، [[حقوق]] و مسئولیت‌هایی معین گردد که همگان، [[قوی]] یا [[ضعیف]]، به رعایت آن ملزم باشند و به عواقب تخلّف از آن گردن نهند<ref>ر. ک: محمدجعفر جعفری لنگرودی، ترمینولوژی حوق، ص۵۱۷-۵۱۸.</ref>؛ پس در کنار تکالیف قانونی و [[مسئولیت‌های مدنی]]، [[شهروندان]] به [[حقوقی]] دست می‌یابند که کسانی نمی‌تواند آنها را [[انکار]] کنند یا از افراد بگیرند، این حقوق، مقدمه‌ای [[استوار]] است برای رسیدن به آزادی. با این ~~[[وصف]]،~~ پرسنده‌ای شاید چنین بیندیشد که آزادی یکی از حقوق [[قطعی]] انسان است که در عرصه [[سیاسی]]- اجتماعی می‌تواند دارای مصادیق متعدد از جمله [[آزادی بیان]] و [[حق حاکمیت]] بر [[سرنوشت]] باشد؛ پس قانون در این مجال، می‌خواهد چه کند و چه جایگاهی دارد، برای پاسخ، توجه به این امر مهم است که [[حق]] در کنار [[تکلیف]]، معنادار می‌شود، در [[ساحت]] [[اجتماعی]]، هیچ حقی مطلق نیست؛ این [[حق]]، [[فطری]] - طبیعی باشد یا سیاسی۔ اجتماعی؛ به هر روی، از منظر [[قرآن کریم]]، سرچشمه [[الهی]] دارد؛ پروردگاری که [[حقوق]] را برای [[انسان]] [[جعل]] کرده است، همو با توجه به [[علم]] همه جانبه‌اش به نیازها، [[خواسته‌ها]] و تمایل‌های انسان، برای او تکالیفی قرار داده است که می‌تواند به قانون تبدیل گردد و مرزبند حقوق باشد. این [[قوانین]] را [[انبیای الهی]] بیان می‌دارند.		در [[دانش حقوق]]، قانون، ضوابط و اصول کلی معینی است که از طرف یک منبع دارای [[قدرت]] و اعتبار [[اجتماعی]]، مقرر می‌شود و در آن برای همه کسانی که در [[قلمرو]] آن منبع قدرت، [[زندگی]] می‌کنند، [[تکالیف]]، [[حقوق]] و مسئولیت‌هایی معین گردد که همگان، [[قوی]] یا [[ضعیف]]، به رعایت آن ملزم باشند و به عواقب تخلّف از آن گردن نهند<ref>ر. ک: محمدجعفر جعفری لنگرودی، ترمینولوژی حوق، ص۵۱۷-۵۱۸.</ref>؛ پس در کنار تکالیف قانونی و [[مسئولیت‌های مدنی]]، [[شهروندان]] به [[حقوقی]] دست می‌یابند که کسانی نمی‌تواند آنها را [[انکار]] کنند یا از افراد بگیرند، این حقوق، مقدمه‌ای [[استوار]] است برای رسیدن به آزادی. با این وصف، پرسنده‌ای شاید چنین بیندیشد که آزادی یکی از حقوق [[قطعی]] انسان است که در عرصه [[سیاسی]]- اجتماعی می‌تواند دارای مصادیق متعدد از جمله [[آزادی بیان]] و [[حق حاکمیت]] بر [[سرنوشت]] باشد؛ پس قانون در این مجال، می‌خواهد چه کند و چه جایگاهی دارد، برای پاسخ، توجه به این امر مهم است که [[حق]] در کنار [[تکلیف]]، معنادار می‌شود، در [[ساحت]] [[اجتماعی]]، هیچ حقی مطلق نیست؛ این [[حق]]، [[فطری]] - طبیعی باشد یا سیاسی۔ اجتماعی؛ به هر روی، از منظر [[قرآن کریم]]، سرچشمه [[الهی]] دارد؛ پروردگاری که [[حقوق]] را برای [[انسان]] [[جعل]] کرده است، همو با توجه به [[علم]] همه جانبه‌اش به نیازها، [[خواسته‌ها]] و تمایل‌های انسان، برای او تکالیفی قرار داده است که می‌تواند به قانون تبدیل گردد و مرزبند حقوق باشد. این [[قوانین]] را [[انبیای الهی]] بیان می‌دارند.

	مرحوم [[کلینی]] نقل می‌کند [[هشام بن حکم]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] کرد که آن [[حضرت]] در جواب زندیقی که از نحوه [[اثبات نبوت]] و [[رسالت]] [[پرسش]] کرد، فرمودند: پس از آنکه [[ثابت]] کردیم، آفریننده و سازنده‌ای برای ما وجود دارد که [[برتر]] از ما و همه آفریده‌هاست و آن آفریننده، [[حکیم]] و والامقام است... و ثابت شد که برای [[خداوند]]، سفیران و پیام‌آورانی در خلقش وجود دارد که از سوی او برای [[بندگان]] [[پیام]] می‌آورد و آنان را به [[مصالح]] و منافعشان، آنچه آنان را [[حفظ]] می‌کند یا از بین می‌برد، [[آگاه]] می‌سازد و راهبری می‌کند، وجود آمران و ناهیان از سوی [[خداوند حکیم]] و [[دانا]] در میان [[خلق]]، ثابت شد که از آنان به انبیای الهی تعبیر می‌شود<ref>محمد بن یعقوب بن اسحاق کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۶۸.</ref>.		مرحوم [[کلینی]] نقل می‌کند [[هشام بن حکم]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] کرد که آن [[حضرت]] در جواب زندیقی که از نحوه [[اثبات نبوت]] و [[رسالت]] [[پرسش]] کرد، فرمودند: پس از آنکه [[ثابت]] کردیم، آفریننده و سازنده‌ای برای ما وجود دارد که [[برتر]] از ما و همه آفریده‌هاست و آن آفریننده، [[حکیم]] و والامقام است... و ثابت شد که برای [[خداوند]]، سفیران و پیام‌آورانی در خلقش وجود دارد که از سوی او برای [[بندگان]] [[پیام]] می‌آورد و آنان را به [[مصالح]] و منافعشان، آنچه آنان را [[حفظ]] می‌کند یا از بین می‌برد، [[آگاه]] می‌سازد و راهبری می‌کند، وجود آمران و ناهیان از سوی [[خداوند حکیم]] و [[دانا]] در میان [[خلق]]، ثابت شد که از آنان به انبیای الهی تعبیر می‌شود<ref>محمد بن یعقوب بن اسحاق کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۶۸.</ref>.

	خلاصه این [[برهان]] آن است که چون [[خداوند متعال]]، منزه است از آنکه خلقش بتوانند او را ببینند و لمس کنند و [[ارتباط مستقیم]] داشته باشند، [[ضرورت]] یافت که سفیرانی از سوی خداوند باشند تا واسطه‌ای میان [[خالق]] و خلق بوده، پیام [[خدای حکیم]] [[متعال]] را به [[مردم]] برسانند و آنان را به مصالح و منافعشان [[راهنمایی]] کنند<ref>ر. ک: عبدالله جوادی آملی، ولایت فقیهان و عدالت، ص۴۱.</ref>. این راهبران، دستورهایی را برای [[بشر]] بیان می‌کنند که می‌توانند تبدیل به قانون شوند، اما از آنجا که این قانون از [[منبع علم]] و [[حکمت]] صادر می‌شود، به دنبال [[منافع]] شخص و گروهی خاص نیست و در راستای مصالح [[انسان‌ها]] و [[شهروندان]] [[جامعه اسلامی]]، وضع شده‌اند، پس محدودیت‌های برخاسته از این قانون را می‌پذیرند. به تعبیر یکی از [[مفسران]] معاصر، روشن است که [[آزادی]]، هیچ‌گاه نمی‌تواند مطلق و نامحدود باشد، چرا که اوصاف هر موجودی، تابع خود آن موجود است، موجود محدود، [[وصف]] محدود دارد و موجود نامحدود، وصف نامحدود. [[ذات اقدس خداوند]] که وجودی است مطلق و نامحدود، همه اوصاف ذاتی او نیز مطلق و نامحدود می‌باشد و [[انسان]] که موجودی محدود و متناهی است، به ناچار اوصاف کمالی او مانند [[حیات]] و آزادی و [[علم]] و [[قدرت]] و [[اراده]] نیز محدود و متناهی می‌باشد؛ بنابراین ممکن نیست که انسان محدود، آزادی نامحدود داشته باشد و وصفش تابع خود او نباشد. [[خداوند]] گرچه انسان را [[آزاد]] [[آفریده]] و به او اراده و [[اختیار]] داده است، اما این امر محدود است، لذا انسان این قدرت و [[توانایی]] را ندارد که با اراده خود، هر آنچه را که می‌خواهد، محقق سازد؛ همانند [[محدودیت]] طبیعی و [[تکوینی]]، وقتی که انسان در محیط [[اجتماعی]] خود [[زندگی]] می‌کند نیز محدودیت قانونی و [[حقوقی]] و اجتماعی جلوی [[رهایی]] مطلق و آزادی بی‌قید و [[حصر]] او را می‌گیرد. چگونه ممکن است که هر فردی در [[اجتماع]]، از آزادی نامحدود برخوردار باشد و در عین حال چنین جامعه‌ای دچار [[هرج و مرج]] نگردد و به [[سعادت]] و کمال [[شایسته]] خویش نائل گردد؟<ref>عبدالله جوادی آملی، ولایت فقیه، ولایت فتاهت و عدالت، ص۲۲.</ref> آنچه جلوی این رهایی مطلق را می‌گیرد، قانون است که در منظر [[اندیشه سیاسی]] [[اسلام]]، منشأ آن و [[قانون‌گذار]] اصلی و اولی [[خداوند متعال]] است. خداوند در [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدًى}}<ref>«آیا آدمی می‌پندارد که بیهوده وانهاده می‌شود؟» سوره قیامه، آیه ۳۶.</ref>.		خلاصه این [[برهان]] آن است که چون [[خداوند متعال]]، منزه است از آنکه خلقش بتوانند او را ببینند و لمس کنند و [[ارتباط مستقیم]] داشته باشند، [[ضرورت]] یافت که سفیرانی از سوی خداوند باشند تا واسطه‌ای میان [[خالق]] و خلق بوده، پیام [[خدای حکیم]] [[متعال]] را به [[مردم]] برسانند و آنان را به مصالح و منافعشان [[راهنمایی]] کنند<ref>ر. ک: عبدالله جوادی آملی، ولایت فقیهان و عدالت، ص۴۱.</ref>. این راهبران، دستورهایی را برای [[بشر]] بیان می‌کنند که می‌توانند تبدیل به قانون شوند، اما از آنجا که این قانون از [[منبع علم]] و [[حکمت]] صادر می‌شود، به دنبال [[منافع]] شخص و گروهی خاص نیست و در راستای مصالح [[انسان‌ها]] و [[شهروندان]] [[جامعه اسلامی]]، وضع شده‌اند، پس محدودیت‌های برخاسته از این قانون را می‌پذیرند. به تعبیر یکی از [[مفسران]] معاصر، روشن است که [[آزادی]]، هیچ‌گاه نمی‌تواند مطلق و نامحدود باشد، چرا که اوصاف هر موجودی، تابع خود آن موجود است، موجود محدود، وصف محدود دارد و موجود نامحدود، وصف نامحدود. [[ذات اقدس خداوند]] که وجودی است مطلق و نامحدود، همه اوصاف ذاتی او نیز مطلق و نامحدود می‌باشد و [[انسان]] که موجودی محدود و متناهی است، به ناچار اوصاف کمالی او مانند [[حیات]] و آزادی و [[علم]] و [[قدرت]] و [[اراده]] نیز محدود و متناهی می‌باشد؛ بنابراین ممکن نیست که انسان محدود، آزادی نامحدود داشته باشد و وصفش تابع خود او نباشد. [[خداوند]] گرچه انسان را [[آزاد]] [[آفریده]] و به او اراده و [[اختیار]] داده است، اما این امر محدود است، لذا انسان این قدرت و [[توانایی]] را ندارد که با اراده خود، هر آنچه را که می‌خواهد، محقق سازد؛ همانند [[محدودیت]] طبیعی و [[تکوینی]]، وقتی که انسان در محیط [[اجتماعی]] خود [[زندگی]] می‌کند نیز محدودیت قانونی و [[حقوقی]] و اجتماعی جلوی [[رهایی]] مطلق و آزادی بی‌قید و [[حصر]] او را می‌گیرد. چگونه ممکن است که هر فردی در [[اجتماع]]، از آزادی نامحدود برخوردار باشد و در عین حال چنین جامعه‌ای دچار [[هرج و مرج]] نگردد و به [[سعادت]] و کمال [[شایسته]] خویش نائل گردد؟<ref>عبدالله جوادی آملی، ولایت فقیه، ولایت فتاهت و عدالت، ص۲۲.</ref> آنچه جلوی این رهایی مطلق را می‌گیرد، قانون است که در منظر [[اندیشه سیاسی]] [[اسلام]]، منشأ آن و [[قانون‌گذار]] اصلی و اولی [[خداوند متعال]] است. خداوند در [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدًى}}<ref>«آیا آدمی می‌پندارد که بیهوده وانهاده می‌شود؟» سوره قیامه، آیه ۳۶.</ref>.

	آزادی به معنای [[بی‌بندوباری]] و رهایی مطلق را نه [[عقل]] می‌پذیرد، نه [[فطرت]]، نه [[دین]]، و نه [[جوامع انسانی]]، انسان در عین آزادبودن، در ابعاد [[اخلاقی]]، حقوقی، [[اقتصادی]]، [[سیاسی]] و نظامی، حدومرزهایی دارد که باید آنها را رعایت کند و اگر نکند، در همه جای [[دنیا]] برای او [[تنبیه]] و مجازاتی وجود دارد و اگر چنین نباشد، [[هرج‌و‌مرج]] و [[فساد]]، همه [[جوامع]] را به نابودی می‌کشد<ref>عبدالله جوادی آملی، جامعه در قرآن، ص۲۳.</ref>. در [[تفسیر تبیان]] [[شیخ طوسی]] آمده است که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود، اینکه [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدًى}} به معنای آن است که آیا او می‌پندارد که کارهایش [[محاسبه]] نمی‌شود، [[عذاب]] نمی‌گردد و از امورش سؤال نمی‌شود، به معنای آنکه آیا او مهمل و [[باطل]] بدون [[امر و نهی]] رها می‌شود<ref>{{متن حدیث\|لَا يُحَاسَبَ‏ وَ لَا يُعَذَّبَ‏ وَ لَا يُسْأَلَ‏ عَنْ شَيْ‏ءٍ}} {{عربی\|و معناه أن يترك مهملا عن الأمر والنهي}}؛ (شیخ طوسی، التبیان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۲۰۳؛ همچنین ر. ک: سیدهاشم بحرانی، البرهان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۵۴۳).</ref>.		آزادی به معنای [[بی‌بندوباری]] و رهایی مطلق را نه [[عقل]] می‌پذیرد، نه [[فطرت]]، نه [[دین]]، و نه [[جوامع انسانی]]، انسان در عین آزادبودن، در ابعاد [[اخلاقی]]، حقوقی، [[اقتصادی]]، [[سیاسی]] و نظامی، حدومرزهایی دارد که باید آنها را رعایت کند و اگر نکند، در همه جای [[دنیا]] برای او [[تنبیه]] و مجازاتی وجود دارد و اگر چنین نباشد، [[هرج‌و‌مرج]] و [[فساد]]، همه [[جوامع]] را به نابودی می‌کشد<ref>عبدالله جوادی آملی، جامعه در قرآن، ص۲۳.</ref>. در [[تفسیر تبیان]] [[شیخ طوسی]] آمده است که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود، اینکه [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدًى}} به معنای آن است که آیا او می‌پندارد که کارهایش [[محاسبه]] نمی‌شود، [[عذاب]] نمی‌گردد و از امورش سؤال نمی‌شود، به معنای آنکه آیا او مهمل و [[باطل]] بدون [[امر و نهی]] رها می‌شود<ref>{{متن حدیث\|لَا يُحَاسَبَ‏ وَ لَا يُعَذَّبَ‏ وَ لَا يُسْأَلَ‏ عَنْ شَيْ‏ءٍ}} {{عربی\|و معناه أن يترك مهملا عن الأمر والنهي}}؛ (شیخ طوسی، التبیان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۲۰۳؛ همچنین ر. ک: سیدهاشم بحرانی، البرهان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۵۴۳).</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:37:43Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:17:19Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = قانون		\| موضوع مرتبط = قانون
خط ۲۷:		خط ۲۶:

	با لحاظ این امر است که یکی از جلوه‌ها و مصادیق [[عدالت]]، [[رفتار]] بر اساس قانون است، با به کف آمدن، عدالت، بستر رسیدن به آزادی نیز فراهم می‌شود، یعنی با قانون به عنوان یکی از مصادیق و جلوه‌های [[رفتار عادلانه]]، [[جامعه]] به سمت آزادی نیز حرکت می‌کند. پس از آنکه [[آدمی]] از آزادی فردی خویش گذشت و وارد [[زندگی اجتماعی]] شد. [[زندگی]] به [[آسودگی]] و بدون تلخ‌کامی می‌گذشت تا آن [[زمان]] که برخی دست [[ستم]] به [[حقوق]] دیگران دراز کردند؛ لذا برای اول بار آدمی با [[واقعیت]] تلخ [[حیات]] جمعی و پیامدهای احتمالی آن، روبه‌رو شد. در آن موقعیت، به [[سادگی]]، [[حق]] برخی پایمال می‌شد و کسانی بدون در نظر گرفتن، سنجه‌های [[اخلاق اجتماعی]] به حوزه فردی زندگی دیگران، [[تجاوز]] می‌کردند. برای گذر از این دوران سخت و گذشت زمان، [[انسان]] دریافت که [[راه]] رسیدن به زندگی بهتر، تنها از رهگذر معیارهایی است که باید دانایان [[قوم]] بنا نهند تا رابطه افراد در تعامل با دیگران را سامان بخشد. بعدها مجموعه این [[دستورها]] و معیارها، قانون نام گرفت؛ قانون نیز، در صورتی می‌توانست پا بر جا بماند که بتواند بازتاب یکی از آرزوهای درونی و [[فطری]] آدمی یعنی عدالت باشد، ور نه با مشکل روبه‌رو می‌شد. [[وانهادن]] آزادی و تن دادن به مجموعه‌ای محدودکننده، آدمی را سخت بر آن می‌داشت تا تلاش کند به حداقلی از [[مساوات]] و [[دادگری]] دست یابد و به آن [[امید]] داشته باشد؛ بنابراین رابطه‌ای و تعاملی سه گانه میان قانون، عدالت و آزادی وجود دارد. با وجود قانون که جلوی [[هرج و مرج]] و بی‌نظمی را می‌گیرد، رفتارها سامان می‌گیرد و با وجود آن، عدالت در جامعه فراگیر می‌شود و [[شهروندان]] به [[حقوق]] خود می‌رسند و می‌دانیم که یکی از حقوق [[شایسته]] و بایسته [[شهروندان]]، [[آزادی]] است که با حضور [[عدالت]] در [[جامعه]]، افراد به آن می‌رسند.<ref>[[سید کاظم سیدباقری\|سیدباقری، سید کاظم]]، [[آزادی سیاسی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|آزادی سیاسی از منظر قرآن کریم]]، ص ۶۵.</ref>		با لحاظ این امر است که یکی از جلوه‌ها و مصادیق [[عدالت]]، [[رفتار]] بر اساس قانون است، با به کف آمدن، عدالت، بستر رسیدن به آزادی نیز فراهم می‌شود، یعنی با قانون به عنوان یکی از مصادیق و جلوه‌های [[رفتار عادلانه]]، [[جامعه]] به سمت آزادی نیز حرکت می‌کند. پس از آنکه [[آدمی]] از آزادی فردی خویش گذشت و وارد [[زندگی اجتماعی]] شد. [[زندگی]] به [[آسودگی]] و بدون تلخ‌کامی می‌گذشت تا آن [[زمان]] که برخی دست [[ستم]] به [[حقوق]] دیگران دراز کردند؛ لذا برای اول بار آدمی با [[واقعیت]] تلخ [[حیات]] جمعی و پیامدهای احتمالی آن، روبه‌رو شد. در آن موقعیت، به [[سادگی]]، [[حق]] برخی پایمال می‌شد و کسانی بدون در نظر گرفتن، سنجه‌های [[اخلاق اجتماعی]] به حوزه فردی زندگی دیگران، [[تجاوز]] می‌کردند. برای گذر از این دوران سخت و گذشت زمان، [[انسان]] دریافت که [[راه]] رسیدن به زندگی بهتر، تنها از رهگذر معیارهایی است که باید دانایان [[قوم]] بنا نهند تا رابطه افراد در تعامل با دیگران را سامان بخشد. بعدها مجموعه این [[دستورها]] و معیارها، قانون نام گرفت؛ قانون نیز، در صورتی می‌توانست پا بر جا بماند که بتواند بازتاب یکی از آرزوهای درونی و [[فطری]] آدمی یعنی عدالت باشد، ور نه با مشکل روبه‌رو می‌شد. [[وانهادن]] آزادی و تن دادن به مجموعه‌ای محدودکننده، آدمی را سخت بر آن می‌داشت تا تلاش کند به حداقلی از [[مساوات]] و [[دادگری]] دست یابد و به آن [[امید]] داشته باشد؛ بنابراین رابطه‌ای و تعاملی سه گانه میان قانون، عدالت و آزادی وجود دارد. با وجود قانون که جلوی [[هرج و مرج]] و بی‌نظمی را می‌گیرد، رفتارها سامان می‌گیرد و با وجود آن، عدالت در جامعه فراگیر می‌شود و [[شهروندان]] به [[حقوق]] خود می‌رسند و می‌دانیم که یکی از حقوق [[شایسته]] و بایسته [[شهروندان]]، [[آزادی]] است که با حضور [[عدالت]] در [[جامعه]]، افراد به آن می‌رسند.<ref>[[سید کاظم سیدباقری\|سیدباقری، سید کاظم]]، [[آزادی سیاسی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|آزادی سیاسی از منظر قرآن کریم]]، ص ۶۵.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۳۹:		خط ۳۶:

	[[رده:قانون]]		[[رده:قانون]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Jaafari در ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۵۸

2022-04-30T04:58:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۸
خط ۳:		خط ۳:
	\| موضوع مرتبط = قانون		\| موضوع مرتبط = قانون
	\| عنوان مدخل = قانون		\| عنوان مدخل = قانون
	\| مداخل مرتبط = [[قانون در قرآن]] - [[قانون در فقه اسلامی]] - [[قانون در تاریخ اسلامی]] - [[قانون در معارف و سیره علوی]]		\| مداخل مرتبط = [[قانون در قرآن]] - [[قانون در فقه اسلامی]] - [[قانون در تاریخ اسلامی]] - [[قانون در معارف و سیره علوی]] - [[قانون در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Jaafari در ‏۲۸ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۲۸

2022-04-28T05:28:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[قانون در قرآن]] - [[قانون در فقه اسلامی]] - [[قانون در تاریخ اسلامی]] - [[قانون در ~~فقه اسلامی~~]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = قانون
			\| عنوان مدخل = قانون
			\| مداخل مرتبط = [[قانون در قرآن]] - [[قانون در فقه اسلامی]] - [[قانون در تاریخ اسلامی]] - [[قانون در معارف و سیره علوی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==رابطه قانون با مقوله آزادی==		==رابطه قانون با مقوله آزادی==

Heydari: جایگزینی متن - '
' به '
'

2022-01-21T15:38:05Z

جایگزینی متن - '</div> <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">' به '</div>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۰۸
خط ۲:		خط ۲:
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
	<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[قانون در قرآن]] - [[قانون در فقه اسلامی]] - [[قانون در تاریخ اسلامی]] - [[قانون در فقه اسلامی]]</div>		<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[قانون در قرآن]] - [[قانون در فقه اسلامی]] - [[قانون در تاریخ اسلامی]] - [[قانون در فقه اسلامی]]</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~

	==رابطه قانون با مقوله آزادی==		==رابطه قانون با مقوله آزادی==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-18T01:57:33Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۵:۲۷
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:قانون]]		[[رده:قانون]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]