قدس در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari: /* منابع */

2025-01-29T06:06:53Z

منابع

@@ خط ۱۳۶: / خط ۱۳۶: @@
 [[قدس]]، [[قبله]] نخستین و [[حرم]] دوم [[مسلمانان]] [[جهان]]، سرزمین اصلی و [[وطن]] میلیون‌ها آواره [[مسلمان]] [[فلسطینی]] است که [[استکبار جهانی]] توسط [[صهیونیسم]] [[جنایتکار]]، از سال ۱۹۴۸ آن سرزمین را از دست ساکنانش خارج ساخت و تحت [[سلطه]] نیروهای [[اشغالگر]] قدس قرار داد.
 این [[توطئه]] از همان اولین سالهای [[اجرا]]، با [[مقاومت]] [[مردم]] مسلمان فلسطین و [[اعتراض]] مسلمانان و انسان‌های [[آزاده]] و [[بیدار دل]] جهان مواجه شد و به شکل [[مبارزات]] پیگیر و [[سیاسی]] ـ نظامی، چهره خود را نشان داد. [[ملت]] [[مسلمان]] [[ایران]] نیز پس از [[پیروزی]] [[انقلاب شکوهمند اسلامی]] مسأله آزاد‌سازی [[فلسطین]] از چنگال [[غاصبان]] [[قدس]] را سرلوحه آرمان‌هایش قرار داده و همه ساله [[روز]] قدس را به روز فریاد کشیدن بر سر [[ستمکاران]] [[تاریخ]] تبدیل کرده است.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[قدس در نگاه قرآن (مقاله)|قدس در نگاه قرآن]]</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2025-01-29T06:05:50Z

منابع

@@ خط ۱۱۴: / خط ۱۱۴: @@
 با این همه در [[بینش]] و نگرش بیشتری [[مفسران]] و [[مورخان]] اسلامی که [[قداست]] [[سرزمین فلسطین]] را فراتر از جریان [[مالکیت]] [[بنی اسرائیل]] بر آن می‌‌‌‌نگرند، با توجه به [[آیات]] گوناگون [[قرآن]] نظریات متعددی درباره حدود آن ارایه داده‌اند که می‌‌‌‌توان آنها را به سه دسته سرتاسر [[سرزمین شام]]؛ از [[مصر]] تا [[فرات]]؛ بخش‌هایی از [[شام]] (سرزمین فلسطین) دسته‌بندی کرد.
 با این همه قداست از آن سرزمین فلسطین است که شامل [[صحرای سینا]] و سرزمین فلسطین کنونی و بخشی از [[اردن]] و لبنان و [[سوریه]] را شامل می‌‌‌‌شود. به نظر می‌‌‌‌رسد که تسری قداست آن به پیرامون به مناسبت‌های گوناگونی است که برای [[پیامبران]] ابراهیمی رخ داده است. از این رو قداست را به همه [[سرزمین]] و منطقه [[شامات]] تسری داده‌اند که مهد پیامبران و محل ظهور و گسترش [[ادیان توحیدی]] و [[الهی]] بوده است.<ref>تفسیر نمونه، ج۴، ص۲۳۷ و نیز، ج۱۲، ص۳۱۳.</ref><ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[قدس در نگاه قرآن (مقاله)|قدس در نگاه قرآن]]</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2025-01-29T06:02:10Z

منابع

@@ خط ۹۷: / خط ۹۷: @@
 به هر حال [[سرزمین فلسطین]] در [[آیات قرآنی]] سرزمینی [[مقدس]] و مبارک است. البته در [[آیات قرآن]] گستره بیش تری از [[فلسطین]] امروزی به عنوان سرزمین مبارک یاد شده است که می‌‌‌‌توان گفت شامل [[شامات]] (فلسطین، [[اردن]]، [[سوریه]] و لبنان) می‌‌‌‌شود.
 سرزمین فلسطین به نام‌های [[نیک]] دیگری نیز [[ستایش]] شده است. در [[آیه]] ۹۳ [[سوره یونس]] از آن به نام جایگاه [[صدق]] و [[راستی]] و در آیه ۵۰ [[سوره مؤمنون]] به سرزمین بلند و والا مقامی که از [[امنیت]] و آب فراوان بهره مند است یاد و [[ستوده]] شده است. <ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[قدس در نگاه قرآن (مقاله)|قدس در نگاه قرآن]]</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2025-01-29T06:00:46Z

منابع

@@ خط ۷۳: / خط ۷۳: @@
 # [[قصر]] [[بهشتی]] در دنیا: بیت المقدس یکی از چهار قصر بهشتی دنیاست. از [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} [[روایت]] است که فرمود: چهار قصر از قصرهای بهشت در دنیا هستند: مسجد الحرام، مسجد النبی، مسجدبیت المقدس، [[مسجد کوفه]]. <ref>بحار الانوار، علامه مجلسی، ج۹۹، ص۳۸۰</ref>
 اینها تنها برخی از ویژگی‌ها و خصوصیاتی است که می‌‌‌‌توان برای [[سرزمین فلسطین]] و [[قدس]] [[شریف]] و [[مسجد الاقصی]] بر شمرد. در [[آیات]] و [[روایات]] ویژگی‌ها و [[فضایل]] دیگری برای آن بیان شده است که برخی از آنها در کتبی چون فضایل قدس گردآوری و تدوین شده است.<ref>مانند کتاب فضائل القدس الشریف تالیف جمال الدین ابو الفرج محمد بن الجوزی</ref>.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[قدس در نگاه قرآن (مقاله)|قدس در نگاه قرآن]]</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2025-01-29T05:26:27Z

منابع

نمایش تغییرات

Wasity در ‏۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۳

2025-01-27T17:43:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۱۳
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	[[پرسش]] این است که این [[قداست]] و احترام برای این سرزمین در [[اندیشه]] [[یهودیان]] از کجا آمده و ریشه در چه چیزی دارد؟ با آنکه این قوم برای بار نخست به این سرزمین وارد شده‌اند؛ و به ظاهر هیچ عُلقه و پیوندی میان ایشان و سرزمینی که می‌خواهند به آن وارد و به اشغال خود در آورند نیست.		[[پرسش]] این است که این [[قداست]] و احترام برای این سرزمین در [[اندیشه]] [[یهودیان]] از کجا آمده و ریشه در چه چیزی دارد؟ با آنکه این قوم برای بار نخست به این سرزمین وارد شده‌اند؛ و به ظاهر هیچ عُلقه و پیوندی میان ایشان و سرزمینی که می‌خواهند به آن وارد و به اشغال خود در آورند نیست.

	اما با نگاهی به پیشینه [[تاریخی]] قوم موسی{{ع}} در می‌یابیم که میان ایشان و سرزمین [[قدس]] نوعی پیوند ملی-[[دینی]] برقرار است. می‌دانیم که قوم موسی و [[اسباط دوازده‌گانه]] آن [[فرزندان]] [[یعقوب]] ([[اسرائیل]]){{ع}} است و یعقوب فرزند اسحاق فرزند [[خلیل]] ([[~~ابوا~~]] ~~الانبیاء~~){{ع}} است. و می‌دانیم که [[حضرت ابراهیم]] پس از آنکه از [[ظلم]] و [[بیداد]] [[نمرود]] از [[شهر]] «[[اور]]» در [[بین النهرین]] [[مهاجرت]] و کوچ می‌کند؛ به همراه سارا [[همسر]] و [[لوط]] پسرخاله‌اش به سوی سرزمین‌های پیرامون [[دریای مدیترانه]] [[حرکت]] می‌کنند و آن حضرت در [[سرزمین فلسطین]] ساکن می‌گردد. [[خداوند]] برای نخستین بار سرزمینی که [[حضرت ابراهیم]] به آنجا [[هجرت]] می‌کند به عنوان [[سرزمین مبارک]] می‌ستاید و می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَنَجَّيْنَاهُ وَلُوطًا إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا لِلْعَالَمِينَ}}<ref>«و او و لوط را رهاندیم، به سوی سرزمینی که در آن برای جهانیان خجستگی نهاده بودیم» سوره انبیاء، آیه ۷۱.</ref>.		اما با نگاهی به پیشینه [[تاریخی]] قوم موسی{{ع}} در می‌یابیم که میان ایشان و سرزمین [[قدس]] نوعی پیوند ملی-[[دینی]] برقرار است. می‌دانیم که قوم موسی و [[اسباط دوازده‌گانه]] آن [[فرزندان]] [[یعقوب]] ([[اسرائیل]]){{ع}} است و یعقوب فرزند اسحاق فرزند [[خلیل]] ([[ابوالانبیاء]]){{ع}} است. و می‌دانیم که [[حضرت ابراهیم]] پس از آنکه از [[ظلم]] و [[بیداد]] [[نمرود]] از [[شهر]] «[[اور]]» در [[بین النهرین]] [[مهاجرت]] و کوچ می‌کند؛ به همراه سارا [[همسر]] و [[لوط]] پسرخاله‌اش به سوی سرزمین‌های پیرامون [[دریای مدیترانه]] [[حرکت]] می‌کنند و آن حضرت در [[سرزمین فلسطین]] ساکن می‌گردد. [[خداوند]] برای نخستین بار سرزمینی که [[حضرت ابراهیم]] به آنجا [[هجرت]] می‌کند به عنوان [[سرزمین مبارک]] می‌ستاید و می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَنَجَّيْنَاهُ وَلُوطًا إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا لِلْعَالَمِينَ}}<ref>«و او و لوط را رهاندیم، به سوی سرزمینی که در آن برای جهانیان خجستگی نهاده بودیم» سوره انبیاء، آیه ۷۱.</ref>.
	نکته جالب توجه در این [[آیه]] آن است که خداوند [[سرزمین]] را به عنوان مکانی که برای جهانیان [[مبارک]] قرار داده شده، توصیف و می‌ستاید؛ بنابراین آیه نمی‌پذیرد که [[برکت]] [[زمین]] [[قدس]] ویژهٔ [[یهودیان]] است. بلکه سرزمینی است که برای همه [[انسان‌ها]] بلکه جهانیان برکت و خیر است.		نکته جالب توجه در این [[آیه]] آن است که خداوند [[سرزمین]] را به عنوان مکانی که برای جهانیان [[مبارک]] قرار داده شده، توصیف و می‌ستاید؛ بنابراین آیه نمی‌پذیرد که [[برکت]] [[زمین]] [[قدس]] ویژهٔ [[یهودیان]] است. بلکه سرزمینی است که برای همه [[انسان‌ها]] بلکه جهانیان برکت و خیر است.
	علت و سبب برکت این سرزمین برای عموم جهانیان جز به این نیست که این سرزمین جایگاه [[پیامبران]] و مرکز [[دعوت به توحید]] و [[یکتاپرستی]] است. بنابر این [[قداست]] سرزمین قدس به جهت بُعد [[دینی]] آن است نه ملّی آن.		علت و سبب برکت این سرزمین برای عموم جهانیان جز به این نیست که این سرزمین جایگاه [[پیامبران]] و مرکز [[دعوت به توحید]] و [[یکتاپرستی]] است. بنابر این [[قداست]] سرزمین قدس به جهت بُعد [[دینی]] آن است نه ملّی آن.

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = قدس | عنوان مدخل = قدس | مداخل مرتبط = قدس در قرآن | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == «سرزمین» برای همه ملت‌ها، یک نقش بنیادین دارد. گاه این نقش تا آنجا افزایش می‌یابد که جزو هویت فرهنگی آن ملت به شمار می‌آید؛ چنانچ...» ایجاد کرد

2025-01-27T08:36:17Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = قدس | عنوان مدخل = قدس | مداخل مرتبط = قدس در قرآن | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == «سرزمین» برای همه ملت‌ها، یک نقش بنیادین دارد. گاه این نقش تا آنجا افزایش می‌یابد که جزو هویت فرهنگی آن ملت به شمار می‌آید؛ چنانچ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = قدس
| عنوان مدخل = قدس
| مداخل مرتبط = [[قدس در قرآن]]
| پرسش مرتبط =
}}

== مقدمه ==
«[[سرزمین]]» برای همه [[ملت‌ها]]، یک نقش بنیادین دارد. گاه این نقش تا آنجا افزایش می‌یابد که جزو [[هویت فرهنگی]] آن [[ملت]] به شمار می‌آید؛ چنانچه آن [[جامعه]] را از «سرزمین» جدا کنیم، [[هویت]] [[تاریخی]] [[فرهنگی]] خویش را از دست می‌دهد.
بسیاری از [[تمدن‌ها]] و [[فرهنگ‌ها]] به زمینی شناخته می‌شود که در آن شکل گرفته و به [[تکامل]] و شکوفایی دست یافته‌اند. تمدن‌ها از این‌رو به [[سرزمین‌ها]] نسبت داده می‌شود تا «هویت» پیدا کند. چنانچه می‌گویم [[تمدن]] [[بابلی]] یا تمدن [[بین‌النهرین]].
چگونگی پیوند [[اقوام]] و تمدن‌ها به سرزمین‌ها و نسبت این [[وابستگی]] موجب می‌شود که تفاوت‌های فرهنگی، [[سیاسی]] و اجتماعی‌ای در میان مردمی پدید آید. برخی از مکان‌ها، فضاها، زمان‌ها و سرزمین‌ها [[قداست]] می‌یابد و به شکل «تابو» و [[محرمات]] خود را نشان می‌دهد، به گونه‌ای که ورود به محدوده و [[حریم]] آن [[گناه بزرگ]] و [[بزه]] نابخشودنی به [[حساب]] آمده، مرتکب [[هتک حرمت]] را به سخت‌ترین کیفرها [[عذاب]] می‌دهند و یا جانش را می‌ستانند.
سرزمین «[[قدس]]» و «[[بیت المقدس]]» از جمله سرزمین و اماکنی است که از قداست [[دینی]] و ملی خاصی برخوردار است؛ همه [[پیروان]] [[ادیان ابراهیمی]] آن را به دیده [[احترام]] می‌نگرند و برای او [[ارزش]] و قداستی ویژه قائل می‌شوند؛ تا آنجا که نام سرزمین را به «قدس» همراه می‌سازند تا همواره احترام و ارزش آن را در اذهان زنده دارند. این احترام از نظر [[قوم]] «[[یهودا]]» از یک ویژگی دیگری نیز برخوردار است؛ آنان این سرزمین را یک «سرزمین ملی» خویش نیز به حساب می‌آورند و از این‌رو «هویت قومی و دینی» خویش را با این سرزمین آمیخته‌اند.
در این نوشتار [[کوشش]] بر این است تا نگرش [[قرآن]] را به این سرزمین شناخته و پیرامون چگونگی، [[درستی]] و نادرستی ادعای [[ادیان الهی]] پیرامون قداست سرزمین و به ادعای ویژه [[قوم یهود]] به [[پژوهش]] بنشینیم.

[[خداوند]] در قرآن می‌فرماید: {{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ... * يَا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِي كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ وَلَا تَرْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِينَ * قَالُوا يَا مُوسَى إِنَّ فِيهَا قَوْمًا جَبَّارِينَ وَإِنَّا لَنْ نَدْخُلَهَا حَتَّى يَخْرُجُوا مِنْهَا فَإِنْ يَخْرُجُوا مِنْهَا فَإِنَّا دَاخِلُونَ}}<ref>«و یاد کن که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! نعمت خداوند را بر خویش فرا یاد آورید... * ای قوم من! به سرزمین مقدّسی که خداوند برای شما مقرّر فرموده است وارد شوید و واپس مگرایید که زیانکار گردید * گفتند: ای موسی! در آنجا گروهی گردنکش جای دارند و تا آنان از آن بیرون نیایند ما درون آن نخواهیم رفت اما اگر از آنجا بیرون آیند ما درون می‌رویم» سوره مائده، آیه ۲۰-۲۲.</ref>.
در این [[آیه]] [[خداوند]]، [[سرزمین فلسطین]] را [[سرزمین مقدس]] نامیده است، با آنکه در آنجا [[مردمان]] زورمند و [[جبّار]] [[زندگی]] می‌کردند و [[قوم موسی]] را که از [[مصر]] کوچ کرده بودند به آن [[سرزمین]] راه نمی‌دادند. این آیه به این نکته اشاره دارد که این سرزمین از نظر «[[موسی]] و [[قوم]] او» [[مقدس]] بوده است و برای آن [[ارزش]] و اعتبار ویژه‌ای در حد [[حرمت]] و [[احترام]] قائل بودند.
[[پرسش]] این است که این [[قداست]] و احترام برای این سرزمین در [[اندیشه]] [[یهودیان]] از کجا آمده و ریشه در چه چیزی دارد؟ با آنکه این قوم برای بار نخست به این سرزمین وارد شده‌اند؛ و به ظاهر هیچ عُلقه و پیوندی میان ایشان و سرزمینی که می‌خواهند به آن وارد و به اشغال خود در آورند نیست.

اما با نگاهی به پیشینه [[تاریخی]] قوم موسی{{ع}} در می‌یابیم که میان ایشان و سرزمین [[قدس]] نوعی پیوند ملی-[[دینی]] برقرار است. می‌دانیم که قوم موسی و [[اسباط دوازده‌گانه]] آن [[فرزندان]] [[یعقوب]] ([[اسرائیل]]){{ع}} است و یعقوب فرزند اسحاق فرزند [[خلیل]] ([[ابوا]] الانبیاء){{ع}} است. و می‌دانیم که [[حضرت ابراهیم]] پس از آنکه از [[ظلم]] و [[بیداد]] [[نمرود]] از [[شهر]] «[[اور]]» در [[بین النهرین]] [[مهاجرت]] و کوچ می‌کند؛ به همراه سارا [[همسر]] و [[لوط]] پسرخاله‌اش به سوی سرزمین‌های پیرامون [[دریای مدیترانه]] [[حرکت]] می‌کنند و آن حضرت در [[سرزمین فلسطین]] ساکن می‌گردد. [[خداوند]] برای نخستین بار سرزمینی که [[حضرت ابراهیم]] به آنجا [[هجرت]] می‌کند به عنوان [[سرزمین مبارک]] می‌ستاید و می‌فرماید: {{متن قرآن|وَنَجَّيْنَاهُ وَلُوطًا إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا لِلْعَالَمِينَ}}<ref>«و او و لوط را رهاندیم، به سوی سرزمینی که در آن برای جهانیان خجستگی نهاده بودیم» سوره انبیاء، آیه ۷۱.</ref>.
نکته جالب توجه در این [[آیه]] آن است که خداوند [[سرزمین]] را به عنوان مکانی که برای جهانیان [[مبارک]] قرار داده شده، توصیف و می‌ستاید؛ بنابراین آیه نمی‌پذیرد که [[برکت]] [[زمین]] [[قدس]] ویژهٔ [[یهودیان]] است. بلکه سرزمینی است که برای همه [[انسان‌ها]] بلکه جهانیان برکت و خیر است.
علت و سبب برکت این سرزمین برای عموم جهانیان جز به این نیست که این سرزمین جایگاه [[پیامبران]] و مرکز [[دعوت به توحید]] و [[یکتاپرستی]] است. بنابر این [[قداست]] سرزمین قدس به جهت بُعد [[دینی]] آن است نه ملّی آن.

از دیدگاه [[قرآن]] قومیت و اعتبارات ملی و قومی ارزشی ندارد و آنچه موجب [[ارزش]] است [[دین]]، [[تقوا]]، [[توحید]] و یکتاپرستی است: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَأُنْثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ}}<ref>«ای مردم! ما شما را از مردی و زنی آفریدیم و شما را گروه‌ها و قبیله‌ها کردیم تا یکدیگر را باز‌شناسید، بی‌گمان گرامی‌ترین شما نزد خداوند پرهیزگارترین شماست، به راستی خداوند دانایی آگاه است» سوره حجرات، آیه ۱۳.</ref>.
بنابراین آن چه از دیدگاه خداوند موجب قداست و [[احترام]] می‌شود ابعاد دینی قضیه است نه ابعاد قومی و ملی آن، چنان‌چه [[یهود]] پنداشته‌اند؛ یهود بیشتر بر ابعاد ملی و قومی قضیه تکیه دارند و به ابعاد دینی آن توجه ندارند؛ چون اگر با معیار قداست دینی بنگریم، سرزمین قدس، قداست خاصی برای همۀ [[مؤمنان]] و [[دینداران]] [[جهان]] وارد و خاص [[قوم]] و دینی نیست؛ از سوی دیگر برای دانستن [[ارزش]] و [[قداست]] یک چیز در نزد [[دینی]] باید به [[میزان]] [[پایبندی]] آنان به [[ارزش‌های دینی]] و چگونگی برخورد [[اهل]] آن [[دین]] نسبت به موضوع نگاه شود.
با نگاهی به [[تاریخ]] و چگونگی برخورد [[یهودیان]] در می‌یابیم که آنان هیچ قداستی [[واقعی]] برای [[قدس]] قایل نیستند؛ [[خداوند]] در [[سوره]] [[اسرا]] به یک [[سنت]] و [[قانون الهی]] توجه می‌دهد و بیان می‌دارد که میزان در این امور، نحوه و چگونگی برخورد اهل یک دین به [[ارزش‌ها]] و [[باورهای دینی]] است به یهودیان در طول تاریخ نه تنها برای آن [[سرزمین]] [[ارزش واقعی]] قایل نشدند بلکه در رفتارهای [[ناهنجار]] خود موجبات [[هتک حرمت]] آن سرزمین را بارها و بارها فراهم آورند.
در [[بینش]] [[یهودی]] سرزمین قدس، [[ارض موعود]] است که در [[تورات]] بدان اشاره شده است و آنان در پی این مقصود همواره از هیچ کوششی دریغ و فروگذار نکرده‌اند، با این همه هرگاه به آن مکان [[مقدس]] و [[مبارک]] در آمدند از هیچ کوششی در هتک حرمت و شکستن تابو و حرمت‌های آن نیز خودداری نورزیده‌اند. و در آن [[سرزمین مقدس]] به [[سرکشی]]، [[نافرمانی]] و [[گناه]] پرداخته و حرمت‌های دینی را نقض نموده‌اند.

[[قرآن]] با توجه به نمونه [[اسرائیلی]] و یهودی [[شیوه]] برخورد با [[مقدسات]] به یک [[سنت الهی]] اشاره می‌کند که بیان آن ما را به [[حقایق]] پیرامون جایگاه «قدس» در قرآن و نیز در باورهای یهودی و [[اسلامی]] رهنمون می‌سازد. پیش از ورود در این بحث به این نکته اشاره می‌شود که قدس از دیدگاه [[مسلمانان]] از جایگاه ویژه دینی، ملّی و قومی برخوردار است. به نظر قرآن و مسلمانان، قدس سرزمینی است که دری از درهای [[آسمان]] از آنجا باز می‌شود و [[معراج]] از آن مکان برای [[پیامبر]] امکان‌پذیر شده است. از دیدگاه قرآن «[[معبد]] قدس» یک «[[مسجد]]» است و بُعد [[خضوع]] و [[خشوع]] در برابر [[حق]] در آنجا حدی است که به وجود آن مکان [[پاک]] و [[مسجد]] [[شریف]] اقصی، سرزمین‌های پیرامونی آن نیز [[مبارک]] و [[برکت]] یافته است؛ [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن|سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَى بِعَبْدِهِ لَيْلًا مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ}}<ref>«پاکا آن (خداوند) که شبی بنده خویش را از مسجد الحرام تا مسجد الاقصی - که پیرامون آن را خجسته گردانده‌ایم- برد تا از نشانه‌هایمان بدو نشان دهیم، بی‌گمان اوست که شنوای بیناست» سوره اسراء، آیه ۱.</ref>.

در این [[آیه]]، خداوند نام دو مکان را با [[تقدیس]]، [[تبرک]] و [[احترام]] یاد می‌کند ذکر این دو مکان شریف در کنار هم از یک [[راز]] و رمز [[الهی]] خبر می‌دهد. خداوند بر [[معبد]] [[مقدس]] [[قدس]] نام مسجد می‌نهد و آن را [[قرین]] [[مسجد الحرام]] قرار می‌دهد. این نشان از تقدّس و [[ارزش]] آن از نظر [[خداوند تبارک و تعالی]] دارد. خداوند ابراهیم و [[لوط]] را به این [[سرزمین مبارک]] رهنمون می‌سازد تا [[عقیده]] [[توحیدی]] را از آنجا به همه [[جهان]] گسترش دهد. [[حضرت ابراهیم]] پس از سکونت در سرزمین مبارک قدس، به سوی [[حجاز]] [[حرکت]] می‌کند و در آنجا [[بیت الله الحرام]] و [[خانه کعبه]] را بنا می‌گذارد تا یک حلقه اتصال قدسی میان این دو مکان پدید آورد.
شگفت آن‌که روزی حضرت ابراهیم{{ع}} از قدس به حجاز [[سیر]] می‌کند و دیگر [[روز]] [[پیامبر خدا]] فرزند آن [[فریادگر]] [[توحید]] و [[یکتاپرستی]] از مسجد الحرام به [[مسجد الاقصی]] سیر داده می‌شود. از این جا معلوم می‌شود که ارتباط تنگاتنگ و [[استواری]] میان این دو مکان مقدس برقرار است.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[قدس در نگاه قرآن (مقاله)|قدس در نگاه قرآن]]</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:11790.jpg|22px]] [[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[قدس در نگاه قرآن (مقاله)|'''قدس در نگاه قرآن''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:اهل بیت]]