قرآن در معارف و سیره معصوم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* سوءاستفاده اهل باطل از قرآن و سقوط بیشتر در گمراهی */

2026-02-26T08:45:23Z

سوءاستفاده اهل باطل از قرآن و سقوط بیشتر در گمراهی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۱۵
خط ۱۵۹:		خط ۱۵۹:
	امام{{ع}} در این لحظات حساس برای روشن ساختن اذهان فریب‌خوردگان رو به آنان کرد و فرمود: [[بندگان خدا]] من از هر کسی برای پذیرش دعوت به [[حکم]] [[قرآن]] شایسته‌ترم، ولی معاویه و [[عمروعاص]] و ابن ابی معیط و [[حبیب بن مسلمه]] و ابن ابی سرح اهل دین و قرآن نیستند. من بهتر از شما آنان را می‌شناسم. من با آنان از دوران کودکی تاکنون [[معاشرت]] کرده‌ام؛ آنان در تمام احوال بدترین کودکان و بدترین مردان بودند. به [[خدا]] [[سوگند]]! آنان قرآنها را بلند نکرده‌اند که قرآن را می‌شناسند و می‌خواهند به آن عمل کنند، بلکه این کار جز [[حیله]] و نیرنگ نیست. بندگان خدا سرها و بازوان خود را لختی به من عاریه دهید که [[حق]] به نتیجه [[قطعی]] رسیده و چیزی تا بریده شدن ریشه [[ستمگران]] باقی نمانده است.		امام{{ع}} در این لحظات حساس برای روشن ساختن اذهان فریب‌خوردگان رو به آنان کرد و فرمود: [[بندگان خدا]] من از هر کسی برای پذیرش دعوت به [[حکم]] [[قرآن]] شایسته‌ترم، ولی معاویه و [[عمروعاص]] و ابن ابی معیط و [[حبیب بن مسلمه]] و ابن ابی سرح اهل دین و قرآن نیستند. من بهتر از شما آنان را می‌شناسم. من با آنان از دوران کودکی تاکنون [[معاشرت]] کرده‌ام؛ آنان در تمام احوال بدترین کودکان و بدترین مردان بودند. به [[خدا]] [[سوگند]]! آنان قرآنها را بلند نکرده‌اند که قرآن را می‌شناسند و می‌خواهند به آن عمل کنند، بلکه این کار جز [[حیله]] و نیرنگ نیست. بندگان خدا سرها و بازوان خود را لختی به من عاریه دهید که [[حق]] به نتیجه [[قطعی]] رسیده و چیزی تا بریده شدن ریشه [[ستمگران]] باقی نمانده است.

	درحالی که افراد [[مخلص]] از نظر [[امام]]{{ع}} طرفداری می‌کردند، ناگهان بیست هزار نفر از [[رزمندگان]] سپاه عراق، درحالی که کاملاً [[مسلح]] بودند و پیشانی آنان از [[سجده]] پینه بسته بود، [[شمشیر]] به دوش، میدان نبرد را ترک کردند و به سوی مقر فرماندهی آمدند؛ همان کسانی که از سران [[خوارج]] شدند، در برابر جایگاه امام{{ع}} ایستادند و او را به جای «[[امیرالمؤمنین]]»، «یا علی» خطاب کردند و با کمال بی‌ادبی گفتند: «[[دعوت]] [[قوم]] را بپذیر وگرنه تو را می‌کشیم، همچنان که [[عثمان بن عفان]] را کشتیم. به خدا سوگند! اگر دعوت آنان را [[اجابت]] نکنی تو را می‌کشیم!»<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعه صفین، ص۴۸۹.</ref> [[فرماندهی]] که دیروز مطاع مطلق بود، اکنون به او دستور [[تسلیم]] و پذیرش [[صلح]] تحمیلی می‌دادند<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۲۴۱.</ref>.		درحالی که افراد [[مخلص]] از نظر [[امام]]{{ع}} طرفداری می‌کردند، ناگهان بیست هزار نفر از [[رزمندگان]] سپاه عراق، درحالی که کاملاً [[مسلح]] بودند و پیشانی آنان از [[سجده]] پینه بسته بود، [[شمشیر]] به دوش، میدان نبرد را ترک کردند و به سوی مقر فرماندهی آمدند؛ همان کسانی که از سران [[خوارج]] شدند، در برابر جایگاه امام{{ع}} ایستادند و او را به جای «[[امیرالمؤمنین]]»، «یا علی» خطاب کردند و با کمال بی‌ادبی گفتند: «[[دعوت]] [[قوم]] را بپذیر وگرنه تو را می‌کشیم، همچنان که [[عثمان بن عفان]] را کشتیم. به خدا سوگند! اگر دعوت آنان را [[اجابت]] نکنی تو را می‌کشیم!»<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعه صفین، ص۴۸۹.</ref> [[فرماندهی]] که دیروز مطاع مطلق بود، اکنون به او دستور [[تسلیم]] و پذیرش [[صلح]] تحمیلی می‌دادند<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۲۴۱ ـ ۲۴۳.</ref>.

	=== سوءاستفاده خوارج از ظواهر آیات قرآن ===		=== سوءاستفاده خوارج از ظواهر آیات قرآن ===
خط ۱۷۷:		خط ۱۷۷:
	«الد» (با ضم لام و تشدید دال) به معنی دشمنی است که خصومت شدید دارد و به کسانی گفته می‌شود که در دشمنی کردن متعصب، لجوج و بی‌منطق‌اند.</ref>.		«الد» (با ضم لام و تشدید دال) به معنی دشمنی است که خصومت شدید دارد و به کسانی گفته می‌شود که در دشمنی کردن متعصب، لجوج و بی‌منطق‌اند.</ref>.

	آنان به جای آنکه منطق [[استوار]] فرزند عباس را بپذیرند و [[سلاح]] را به [[زمین]] نهاده و به [[امام]]{{ع}} بپیوندند، در پاسخ او آیاتی را [[تلاوت]] کردند که مربوط به مشرکان قریش است نه افراد با [[ایمان]] از [[قریش]]<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۲۴۳.</ref>.		آنان به جای آنکه منطق [[استوار]] فرزند عباس را بپذیرند و [[سلاح]] را به [[زمین]] نهاده و به [[امام]]{{ع}} بپیوندند، در پاسخ او آیاتی را [[تلاوت]] کردند که مربوط به مشرکان قریش است نه افراد با [[ایمان]] از [[قریش]]<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۲۴۳ ـ ۲۴۷.</ref>.

	=== سوءاستفاده یزید از ظواهر قرآن ===		=== سوءاستفاده یزید از ظواهر قرآن ===
خط ۱۹۸:		خط ۱۹۸:
	[[علامه طباطبایی]] در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|هُدًى لِلْمُتَّقِينَ}} می‌فرماید: هدایت قرآن غیر آن [[هدایتی]] است که در اوصاف [[متقین]] در [[آیات]] پس از این [[آیه]] بیان شده است. به عبارت دیگر متقین دارای دو هدایت‌اند: [[هدایت]] اول که به سبب آن [[متقی]] شدند و هدایت دوم که [[خدای سبحان]] به پاس تقوایشان به ایشان [[کرامت]] می‌فرماید.		[[علامه طباطبایی]] در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|هُدًى لِلْمُتَّقِينَ}} می‌فرماید: هدایت قرآن غیر آن [[هدایتی]] است که در اوصاف [[متقین]] در [[آیات]] پس از این [[آیه]] بیان شده است. به عبارت دیگر متقین دارای دو هدایت‌اند: [[هدایت]] اول که به سبب آن [[متقی]] شدند و هدایت دوم که [[خدای سبحان]] به پاس تقوایشان به ایشان [[کرامت]] می‌فرماید.

	[[کفار]] هم دارای دو [[ضلالت]] و [[منافقان]] دارای دو گمراهی هستند: گمراهی اول که سبب [[کفر]] و [[نفاق]] آنان شد؛ گمراهی دوم که گمراهی اول آنان را بیشتر کرد. اولی را به خود آنان نسبت داد و دومی را به خودش که برای [[مجازات]]، آنان را دچار گمراهی بیشتر کرد. چون هدایت دوم متقین به وسیله [[قرآن]] صورت می‌گیرد، معلوم می‌شود هدایت اولی قبل از قرآن بوده است و علت آن [[سلامت]] [[فطرت]] آنان بوده است<ref>سید محمدحسین طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۴۵، ۴۶.</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۲۴۷.</ref>		[[کفار]] هم دارای دو [[ضلالت]] و [[منافقان]] دارای دو گمراهی هستند: گمراهی اول که سبب [[کفر]] و [[نفاق]] آنان شد؛ گمراهی دوم که گمراهی اول آنان را بیشتر کرد. اولی را به خود آنان نسبت داد و دومی را به خودش که برای [[مجازات]]، آنان را دچار گمراهی بیشتر کرد. چون هدایت دوم متقین به وسیله [[قرآن]] صورت می‌گیرد، معلوم می‌شود هدایت اولی قبل از قرآن بوده است و علت آن [[سلامت]] [[فطرت]] آنان بوده است<ref>سید محمدحسین طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۴۵، ۴۶.</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۲۴۷ ـ ۲۵۱.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* سوء استفاده معاویه و عمروعاص از قرآن */

2026-02-26T08:29:33Z

سوء استفاده معاویه و عمروعاص از قرآن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۵۹
خط ۱۵۹:		خط ۱۵۹:
	امام{{ع}} در این لحظات حساس برای روشن ساختن اذهان فریب‌خوردگان رو به آنان کرد و فرمود: [[بندگان خدا]] من از هر کسی برای پذیرش دعوت به [[حکم]] [[قرآن]] شایسته‌ترم، ولی معاویه و [[عمروعاص]] و ابن ابی معیط و [[حبیب بن مسلمه]] و ابن ابی سرح اهل دین و قرآن نیستند. من بهتر از شما آنان را می‌شناسم. من با آنان از دوران کودکی تاکنون [[معاشرت]] کرده‌ام؛ آنان در تمام احوال بدترین کودکان و بدترین مردان بودند. به [[خدا]] [[سوگند]]! آنان قرآنها را بلند نکرده‌اند که قرآن را می‌شناسند و می‌خواهند به آن عمل کنند، بلکه این کار جز [[حیله]] و نیرنگ نیست. بندگان خدا سرها و بازوان خود را لختی به من عاریه دهید که [[حق]] به نتیجه [[قطعی]] رسیده و چیزی تا بریده شدن ریشه [[ستمگران]] باقی نمانده است.		امام{{ع}} در این لحظات حساس برای روشن ساختن اذهان فریب‌خوردگان رو به آنان کرد و فرمود: [[بندگان خدا]] من از هر کسی برای پذیرش دعوت به [[حکم]] [[قرآن]] شایسته‌ترم، ولی معاویه و [[عمروعاص]] و ابن ابی معیط و [[حبیب بن مسلمه]] و ابن ابی سرح اهل دین و قرآن نیستند. من بهتر از شما آنان را می‌شناسم. من با آنان از دوران کودکی تاکنون [[معاشرت]] کرده‌ام؛ آنان در تمام احوال بدترین کودکان و بدترین مردان بودند. به [[خدا]] [[سوگند]]! آنان قرآنها را بلند نکرده‌اند که قرآن را می‌شناسند و می‌خواهند به آن عمل کنند، بلکه این کار جز [[حیله]] و نیرنگ نیست. بندگان خدا سرها و بازوان خود را لختی به من عاریه دهید که [[حق]] به نتیجه [[قطعی]] رسیده و چیزی تا بریده شدن ریشه [[ستمگران]] باقی نمانده است.

	درحالی که افراد [[مخلص]] از نظر [[امام]]{{ع}} طرفداری می‌کردند، ناگهان بیست هزار نفر از [[رزمندگان]] سپاه عراق، درحالی که کاملاً [[مسلح]] بودند و پیشانی آنان از [[سجده]] پینه بسته بود، [[شمشیر]] به دوش، میدان نبرد را ترک کردند و به سوی [[مقر فرماندهی]] آمدند؛ همان کسانی که از سران [[خوارج]] شدند، در برابر جایگاه امام{{ع}} ایستادند و او را به جای «[[امیرالمؤمنین]]»، «یا علی» خطاب کردند و با کمال بی‌ادبی گفتند: «[[دعوت]] [[قوم]] را بپذیر وگرنه تو را می‌کشیم، همچنان که [[عثمان بن عفان]] را کشتیم. به خدا سوگند! اگر دعوت آنان را [[اجابت]] نکنی تو را می‌کشیم!»<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعه صفین، ص۴۸۹.</ref> [[فرماندهی]] که دیروز مطاع مطلق بود، اکنون به او دستور [[تسلیم]] و پذیرش [[صلح]] تحمیلی می‌دادند<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۲۴۱.</ref>.		درحالی که افراد [[مخلص]] از نظر [[امام]]{{ع}} طرفداری می‌کردند، ناگهان بیست هزار نفر از [[رزمندگان]] سپاه عراق، درحالی که کاملاً [[مسلح]] بودند و پیشانی آنان از [[سجده]] پینه بسته بود، [[شمشیر]] به دوش، میدان نبرد را ترک کردند و به سوی مقر فرماندهی آمدند؛ همان کسانی که از سران [[خوارج]] شدند، در برابر جایگاه امام{{ع}} ایستادند و او را به جای «[[امیرالمؤمنین]]»، «یا علی» خطاب کردند و با کمال بی‌ادبی گفتند: «[[دعوت]] [[قوم]] را بپذیر وگرنه تو را می‌کشیم، همچنان که [[عثمان بن عفان]] را کشتیم. به خدا سوگند! اگر دعوت آنان را [[اجابت]] نکنی تو را می‌کشیم!»<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعه صفین، ص۴۸۹.</ref> [[فرماندهی]] که دیروز مطاع مطلق بود، اکنون به او دستور [[تسلیم]] و پذیرش [[صلح]] تحمیلی می‌دادند<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۲۴۱.</ref>.

	=== سوءاستفاده خوارج از ظواهر آیات قرآن ===		=== سوءاستفاده خوارج از ظواهر آیات قرآن ===

Bahmani در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۲۹

2026-02-26T08:29:12Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۲

2026-02-26T08:12:10Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۰۵

2026-02-26T08:05:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۳۵
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==بهره‌گیری از قرآن در سیره نظامی معصومان{{عم}}==		== بهره‌گیری از قرآن در سیره نظامی معصومان{{عم}} ==
	[[قرآن کریم]] آخرین کتاب و [[پیام الهی]] و [[کامل‌ترین]] [[کتاب هدایت]] و عالی‌ترین دستور ~~«[[سیر~~ الی ~~الله]]»~~ است. بی‌تردید، بهره‌گیری از قرآن در تمام زوایای [[زندگی]] [[رهبران]] [[معصوم]] [[اسلام]]{{عم}}، که اول [[مخاطبان]] آن بودند، وجود داشته است و آن بزرگواران همواره از [[معارف]] بلند آن بهره‌مند بودند. انس با قرآن، ارزش‌گذاری به [[اهل ~~قرآن]]،~~ [[دعوت]] به [[حکمیت]] قرآن، [[احتجاج]] با [[دشمنان]] به وسیله قرآن و تبیین و [[تفسیر]] [[معارف قرآن]] در مراحل مختلف [[اقدامات ~~نظامی]]،~~ جلوه‌هایی از بهره‌گیری رهبران معصوم اسلام{{عم}} از قرآن در امور نظامی است.		[[قرآن کریم]] آخرین کتاب و [[پیام الهی]] و کامل‌ترین [[کتاب هدایت]] و عالی‌ترین دستور «سیر الی الله» است. بی‌تردید، بهره‌گیری از قرآن در تمام زوایای [[زندگی]] [[رهبران]] [[معصوم]] [[اسلام]]{{عم}}، که اول مخاطبان آن بودند، وجود داشته است و آن بزرگواران همواره از معارف بلند آن بهره‌مند بودند. انس با قرآن، ارزش‌گذاری به اهل قرآن، [[دعوت]] به [[حکمیت]] قرآن، [[احتجاج]] با [[دشمنان]] به وسیله قرآن و تبیین و [[تفسیر]] [[معارف قرآن]] در مراحل مختلف اقدامات نظامی، جلوه‌هایی از بهره‌گیری رهبران معصوم اسلام{{عم}} از قرآن در امور نظامی است.
	[[پیشوایان دینی]] برای تبیین راه [[حق]] و جدایی آن از راه [[باطل]] از قرآن بهره می‌بردند. اگر پرسشی از [[فهم]] آیه‌ای به میان می‌آمد حتی اگر در شرایط سخت نیز قرار داشتند با [[دقت]] به آن پاسخ می‌گفتند. [[تمسک به قرآن]] در [[شداید]] و [[مصائب]] ناگوار، مهم‌ترین عامل تسکین‌دهنده دل‌های [[نورانی]] آنان بود. با [[تلاوت]] آیاتی از قرآن راه و [[هدف]] خود را بیان می‌کردند و بر [[استقامت]] خود در راه رسیدن به [[اهداف الهی]] می‌افزودند.
	این اقدامات نه‌تنها [[اعتقادات]] و [[منش]] [[الهی]] آنان را بیان می‌کند، بلکه در هدایت [[سربازان]] اسلام و [[مردم]] [[جامعه]] به معارف بلند [[وحی الهی]] و [[تمسک]] به آن نیز مؤثر است؛ چراکه هدف از [[تحمل]] زحمات و سختی‌های [[جهاد]] اعتلای قرآن و معارف بلند [[وحیانی]] است.		[[پیشوایان دینی]] برای تبیین راه [[حق]] و جدایی آن از راه [[باطل]] از قرآن بهره می‌بردند. اگر پرسشی از فهم آیه‌ای به میان می‌آمد حتی اگر در شرایط سخت نیز قرار داشتند با دقت به آن پاسخ می‌گفتند. [[تمسک به قرآن]] در [[شداید]] و [[مصائب]] ناگوار، مهم‌ترین عامل تسکین‌دهنده دل‌های [[نورانی]] آنان بود. با [[تلاوت]] آیاتی از قرآن راه و [[هدف]] خود را بیان می‌کردند و بر [[استقامت]] خود در راه رسیدن به اهداف الهی می‌افزودند.

			این اقدامات نه‌تنها [[اعتقادات]] و [[منش]] [[الهی]] آنان را بیان می‌کند، بلکه در هدایت سربازان اسلام و [[مردم]] [[جامعه]] به معارف بلند [[وحی الهی]] و [[تمسک]] به آن نیز مؤثر است؛ چراکه هدف از تحمل زحمات و سختی‌های [[جهاد]] اعتلای قرآن و معارف بلند [[وحیانی]] است.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۲۱۵.</ref>.

	==ضرورت انس با قرآن<ref>برای مطالعه بیشتر درباره موضوع انس با قرآن و مراحل آن ر.ک: محمد فاکر میبدی، مراحل انس با قرآن.</ref>==		==ضرورت انس با قرآن<ref>برای مطالعه بیشتر درباره موضوع انس با قرآن و مراحل آن ر.ک: محمد فاکر میبدی، مراحل انس با قرآن.</ref>==

Jaafari: /* بهره‌گیری از قرآن در سیره نظامی معصومان{{عم}} */

2026-01-28T08:10:27Z

بهره‌گیری از قرآن در سیره نظامی معصومان{{عم}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۴۰
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	این اقدامات نه‌تنها [[اعتقادات]] و [[منش]] [[الهی]] آنان را بیان می‌کند، بلکه در هدایت [[سربازان]] اسلام و [[مردم]] [[جامعه]] به معارف بلند [[وحی الهی]] و [[تمسک]] به آن نیز مؤثر است؛ چراکه هدف از [[تحمل]] زحمات و سختی‌های [[جهاد]] اعتلای قرآن و معارف بلند [[وحیانی]] است.		این اقدامات نه‌تنها [[اعتقادات]] و [[منش]] [[الهی]] آنان را بیان می‌کند، بلکه در هدایت [[سربازان]] اسلام و [[مردم]] [[جامعه]] به معارف بلند [[وحی الهی]] و [[تمسک]] به آن نیز مؤثر است؛ چراکه هدف از [[تحمل]] زحمات و سختی‌های [[جهاد]] اعتلای قرآن و معارف بلند [[وحیانی]] است.

	[[ضرورت]] انس با قرآن<ref>برای مطالعه بیشتر درباره موضوع انس با قرآن و مراحل آن ر.ک: محمد فاکر میبدی، مراحل انس با قرآن.</ref>		==ضرورت انس با قرآن<ref>برای مطالعه بیشتر درباره موضوع انس با قرآن و مراحل آن ر.ک: محمد فاکر میبدی، مراحل انس با قرآن.</ref>==
	اگر قرآن تجلی [[خداوند]] برای [[بشر]] است<ref>{{متن حدیث\|قَالَ الصَّادِقُ{{ع}}: لَقَدْ تَجَلَّى اللَّهُ لِخَلْقِهِ فِي كَلَامِهِ وَ لَكِنَّهُمْ لَا يُبْصِرُونَ}} (محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۲، ص۱۰۷).</ref>، خواندنش [[سخن گفتن]] با اوست؛ دیدنش [[رؤیت]] [[آیات الهی]] است و شنیدن نغمه‌های دلنشینش [[مخاطب]] [[ذات اقدس اله]] شدن است؛ پس باید با آن انس گرفت، با گوش [[جان]] پیامش را شنید، با همه وجود از دریای بی‌کرانش [[آب حیات]] نوشید و [[حقایق]] جاودانه‌اش را بر صفحه [[قلب]] نوشت. این امر ممکن نیست مگر اینکه [[انسان]] انس با قرآن را یک ضرورت بداند و نیاز بدان را با همه وجود [[احساس]] کند.		اگر قرآن تجلی [[خداوند]] برای [[بشر]] است<ref>{{متن حدیث\|قَالَ الصَّادِقُ{{ع}}: لَقَدْ تَجَلَّى اللَّهُ لِخَلْقِهِ فِي كَلَامِهِ وَ لَكِنَّهُمْ لَا يُبْصِرُونَ}} (محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۲، ص۱۰۷).</ref>، خواندنش [[سخن گفتن]] با اوست؛ دیدنش [[رؤیت]] [[آیات الهی]] است و شنیدن نغمه‌های دلنشینش [[مخاطب]] [[ذات اقدس اله]] شدن است؛ پس باید با آن انس گرفت، با گوش [[جان]] پیامش را شنید، با همه وجود از دریای بی‌کرانش [[آب حیات]] نوشید و [[حقایق]] جاودانه‌اش را بر صفحه [[قلب]] نوشت. این امر ممکن نیست مگر اینکه [[انسان]] انس با قرآن را یک ضرورت بداند و نیاز بدان را با همه وجود [[احساس]] کند.
	[[درک]] صحیح قرآن و تمسک به آن انسان را به [[شناخت]] درست [[مبدأ و معاد]] [[راهنمایی]] می‌کند؛ نگرش، [[بینش]] و [[گرایش]] او را از [[انحراف]] می‌پیراید، و اوهام و [[خرافات]] را از افکارش می‌زداید؛ زیرا [[قرآن]] مایه [[آسایش]] [[فکر]]، [[آرامش]] جان<ref> {{متن قرآن\|أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ}} «آگاه باشید! با یاد خداوند دل‌ها آرام می‌یابد» سوره رعد، آیه ۲۸.</ref> و برنامه‌اش [[سعادت‌بخش]] دو [[جهان]] است<ref> {{متن قرآن\|إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ}} «بی‌گمان این قرآن به آیین استوارتر رهنمون می‌گردد» سوره اسراء، آیه ۹.</ref>.		[[درک]] صحیح قرآن و تمسک به آن انسان را به [[شناخت]] درست [[مبدأ و معاد]] [[راهنمایی]] می‌کند؛ نگرش، [[بینش]] و [[گرایش]] او را از [[انحراف]] می‌پیراید، و اوهام و [[خرافات]] را از افکارش می‌زداید؛ زیرا [[قرآن]] مایه [[آسایش]] [[فکر]]، [[آرامش]] جان<ref> {{متن قرآن\|أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ}} «آگاه باشید! با یاد خداوند دل‌ها آرام می‌یابد» سوره رعد، آیه ۲۸.</ref> و برنامه‌اش [[سعادت‌بخش]] دو [[جهان]] است<ref> {{متن قرآن\|إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ}} «بی‌گمان این قرآن به آیین استوارتر رهنمون می‌گردد» سوره اسراء، آیه ۹.</ref>.

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = قرآن | عنوان مدخل = قرآن | مداخل مرتبط = قرآن در قرآن - قرآن در نهج البلاغه - قرآن در کلام اسلامی - قرآن در معارف مهدویت - قرآن در معارف دعا و زیارات - قرآن در معارف و سیره علوی - قرآن در معارف و سیره حسینی - ق...» ایجاد کرد

2026-01-28T08:05:11Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = قرآن | عنوان مدخل = قرآن | مداخل مرتبط = قرآن در قرآن - قرآن در نهج البلاغه - قرآن در کلام اسلامی - قرآن در معارف مهدویت - قرآن در معارف دعا و زیارات - قرآن در معارف و سیره علوی - قرآن در معارف و سیره حسینی - ق...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات