Bahmani: /* مقدمه */

2025-07-14T05:05:12Z

مقدمه

Bahmani: /* پانویس */

2025-07-14T04:57:43Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۷
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~قرآن]]~~		[[رده:امام علی]]
	~~[[رده:قرآن ناطق~~]]

Wasity: /* مقدمه */

2025-05-22T13:48:10Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۱۸
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	معمولاً وقتی [[انسان]] کنار اقیانوسی ژرف و یا کوهی عظیم می‌‌ایستد، دست‌کم دو [[پیام]] دریافت می‌کند: ۱. [[عظمت]] اقیانوس یا [[کوه]]. ۲. کوچکی و [[ضعف]] خود در این هستی. اما در نگاه [[خواص]]، معیار عظمت و هیبت، ژرفای اقیانوس یا بلندی کوه نیست، بلکه [[مظهر]] [[قدرت]] و عظمت هستی، خود او یعنی انسان است. آنچه جوهره این عظمت را رقم می‌زند، [[قوه]] [[خرد]] و قدرت [[روح آدمی]] است که [[هدیه]] ویژه و انحصاری [[خالق هستی]] به اوست. در این مقیاس، هر چند اقیانوس یا کوه عظیم‌اند، انسان بسی عظیم‌تر و شگفت‌انگیزتر است. هر چه انسان جوهره خرد و [[روح]] خود را پررنگ‌تر نماید، جایگاه او والاتر و عظمت او وزین‌تر خواهد بود. از این‌رو، خواص به خوبی می‌دانند اگر [[انسانی]] خرد و روحش در اوج قله [[انسانیت]] جای گیرد، اوست که با [[فضایل]] بی‌کرانه و بی‌کناره خود، نماد عظمت هستی است، نه اقیانوس کناره‌دار و کوه دامنه‌دار.		«[[نهج البلاغه]]» برترینِ کتاب‌ها پس از [[قرآن]]، و [[شخصیت علی]]{{ع}} نیز برترینِ شخصیت‌ها پس از [[پیامبر]]{{صل}} است. به تعبیر [[مفسر]] بزرگ [[قرآن کریم]]، [[آیت‌الله]] [[جوادی آملی]]، [[حقیقت انسان کامل]] با [[حقیقت قرآن]] کاملاً هماهنگ است و همان‌گونه که حقیقت قرآن، فراتر از آن است که کوه آن را برتابد ([[نزول قرآن]] بر کوه، آن را متلاشی می‌کند)، [[حقیقت]] [[ولایت انسان کامل]] نیز [[برتر]] از آن است که بر [[کوه]] حمل شود؛ زیرا پذیرش کوه تنها نسبت به [[امور مادی]] است. بنابراین وقتی [[امام]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|لَوْ أَحَبَّنِي جَبَلٌ لَتَهَافَتَ}}<ref>نهج البلاغه، حکمت ۱۱۱.</ref> (= اگر [[کوه]] مرا [[دوست]] می‌داشت، متلاشی می‌شد)، این سخن را می‌‌توان با معنای این [[آیه]] همسو دانست: {{متن قرآن\|لَوْ أَنْزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَى جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خَاشِعًا مُتَصَدِّعًا مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَتِلْكَ الْأَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ}}<ref>«اگر این قرآن را بر کوهی فرو می‌فرستادیم آن را از بیم خداوند فروتن و فروپاشیده می‌دیدی و این مثل‌ها را برای مردم می‌زنیم باشد که بیندیشند» سوره حشر، آیه ۲۱.</ref>؛ «اگر این [[قرآن]] را بر کوهی فرو می‌‌فرستادیم، یقیناً آن کوه را از [[بیم]] [[خدا]] [[فروتن]] و از هم پاشیده می‌دیدی. این مَثَل‌ها را برای [[مردم]] می‌زنیم، باشد که آنان بیندیشند»<ref>جوادی آملی، قرآن در کلام علوی، ص۴۰.</ref>.
	از همین روست که [[دنیا]] و هستی با تمام اقیانوس‌ها و کوه‌هایش و با آن همه اسباب [[شیفتگی]] و شگفتی‌اش، نزد [[علی بن ابی‌طالب]] خُرد و بی‌مقدار است؛ چراکه علی{{ع}} امیرِ [[ایمان]] و [[خِرد]] بوده و در قله فضایل انسانی جای دارد. [[راز]] این عظمت را فقط باید در این جست که تنها [[خدا]]، نزد علی{{ع}} عظیم و پرجلال است<ref>امام خود نیز این نکته را در نهج البلاغه یادآور می‌شود: {{متن حدیث\|عَظُمَ الْخَالِقُ فِي أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مَا دُونَهُ فِي أَعْيُنِهِمْ}}؛ «عده‌ای هستند که تنها خدا در جانشان بزرگ است و دیگران در دیده‌شان کوچک‌مقدارند». (نهج البلاغه، خطبه ۱۹۳)</ref>.
	[[نهج البلاغه]] برترینِ کتاب‌ها پس از [[قرآن]]، و [[شخصیت علی]]{{ع}} نیز برترینِ شخصیت‌ها پس از [[پیامبر]]{{صل}} است. به تعبیر [[مفسر]] بزرگ [[قرآن کریم]]، [[آیت‌الله]] [[جوادی آملی]]، [[حقیقت انسان کامل]] با [[حقیقت قرآن]] کاملاً هماهنگ است و همان‌گونه که حقیقت قرآن، فراتر از آن است که کوه آن را برتابد ([[نزول قرآن]] بر کوه، آن را متلاشی می‌کند)، [[حقیقت]] [[ولایت انسان کامل]] نیز [[برتر]] از آن است که بر [[کوه]] حمل شود؛ زیرا پذیرش کوه تنها نسبت به [[امور مادی]] است. بنابراین وقتی [[امام]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|لَوْ أَحَبَّنِي جَبَلٌ لَتَهَافَتَ}}<ref>نهج البلاغه، حکمت ۱۱۱.</ref> (= اگر [[کوه]] مرا [[دوست]] می‌داشت، متلاشی می‌شد)، این سخن را می‌‌توان با معنای این [[آیه]] همسو دانست: {{متن قرآن\|لَوْ أَنْزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَى جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خَاشِعًا مُتَصَدِّعًا مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَتِلْكَ الْأَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ}}<ref>«اگر این قرآن را بر کوهی فرو می‌فرستادیم آن را از بیم خداوند فروتن و فروپاشیده می‌دیدی و این مثل‌ها را برای مردم می‌زنیم باشد که بیندیشند» سوره حشر، آیه ۲۱.</ref>؛ «اگر این [[قرآن]] را بر کوهی فرو می‌‌فرستادیم، یقیناً آن کوه را از [[بیم]] [[خدا]] [[فروتن]] و از هم پاشیده می‌دیدی. این مَثَل‌ها را برای [[مردم]] می‌زنیم، باشد که آنان بیندیشند»<ref>جوادی آملی، قرآن در کلام علوی، ص۴۰.</ref>.

	بنابراین پذیرش [[حقیقت]] علی{{ع}} نیز مانند [[حقیقت قرآن]] بسیار سنگین است و حتی کوه را که [[مظهر]] [[استواری]] است، از هم می‌پاشانَد.		بنابراین پذیرش [[حقیقت]] علی{{ع}} نیز مانند [[حقیقت قرآن]] بسیار سنگین است و حتی کوه را که [[مظهر]] [[استواری]] است، از هم می‌پاشانَد.

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = قرآن ناطق | عنوان مدخل = قرآن ناطق | مداخل مرتبط = قرآن ناطق در معارف و سیره علوی | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == معمولاً وقتی انسان کنار اقیانوسی ژرف و یا کوهی عظیم می‌‌ایستد، دست‌کم دو پیام دریافت می‌کند: ۱. عظمت...» ایجاد کرد

2025-05-22T06:32:02Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = قرآن ناطق | عنوان مدخل = قرآن ناطق | مداخل مرتبط = قرآن ناطق در معارف و سیره علوی | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == معمولاً وقتی انسان کنار اقیانوسی ژرف و یا کوهی عظیم می‌‌ایستد، دست‌کم دو پیام دریافت می‌کند: ۱. عظمت...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات

قرآن ناطق در معارف و سیره علوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

Bahmani: /* پانویس */

Wasity: /* مقدمه */