قریش در معارف و سیره نبوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پیامبر {{صل}} و شکنجه و آزار قریش */

2026-02-05T06:23:48Z

پیامبر {{صل}} و شکنجه و آزار قریش

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۵۳
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	[[کفار]] قریش از اینکه خدایشان زیر سوال می‌رود، از اینکه به [[آیین]] پدرانشان [[اعتراض]] می‌شود، از اینکه در گوش بردگان نغمه [[رهایی]] سروده می‌شود، از اینکه پا برهنگان نسبت به [[حقوق]] انسانی‌شان حمایت می‌شوند و خلاصه از اینکه [[پیامبر]] {{صل}} [[دین]] رهایی از ظلم و [[تجاوز]] و [[دین توحید]] و [[یکتاپرستی]] را عرضه کرده است، سخت ناراحت و آشفته بودند و لذا بنای [[شکنجه]] و [[آزار]] حضرت را تا [[سکوت]] کامل [[رسول الله]] در پیش گرفتند.		[[کفار]] قریش از اینکه خدایشان زیر سوال می‌رود، از اینکه به [[آیین]] پدرانشان [[اعتراض]] می‌شود، از اینکه در گوش بردگان نغمه [[رهایی]] سروده می‌شود، از اینکه پا برهنگان نسبت به [[حقوق]] انسانی‌شان حمایت می‌شوند و خلاصه از اینکه [[پیامبر]] {{صل}} [[دین]] رهایی از ظلم و [[تجاوز]] و [[دین توحید]] و [[یکتاپرستی]] را عرضه کرده است، سخت ناراحت و آشفته بودند و لذا بنای [[شکنجه]] و [[آزار]] حضرت را تا [[سکوت]] کامل [[رسول الله]] در پیش گرفتند.

	وقتی که هنوز [[مسلمین]] [[قدرت]] و نیرویی نگرفته بودند، پیامبر {{صل}} در مدت سه سال پنهانی [[مردم]] را [[دعوت]] می‌کرد و در مواقع [[نماز]] به دره‌ها پناه برده جماعت نماز می‌خواندند. در یکی از روزهایی که پیامبر {{صل}} با یارانش در یکی از دره‌های کوه‌های [[مکه]] نماز می‌خواند، دسته‌ای از [[کفار]] به ایشان برخوردند، کارشان را شگفت دانسته زبان [[طعن]] گشودند تا آنکه به زد و خورد کشید، در این میان سعد وقاص با استخوان شتری به یکی از آنها زد که از سر و صورتش [[خون]] جاری شد و این اولین خونی بود که در راه [[اسلام]] ریخته شد. با این پیشامد پیامبر {{صل}} و [[مسلمانان]] از اقدامات کفار هراسان شده، در [[خانه ارقم]] پنهان شدند و حدود یک ماه در [[منزل]] وی به سر بردند تا آنکه تعداد مسلمین به چهل نفر رسید و نیرویی گرفته از [[خانه]] بیرون آمدند<ref>سیره حلبیه، ج۱، ص۳۰۹؛ سمیح عاطف، زندگانی پیامبر در قرآن، ج۱، ص۱۸۰.</ref>.		وقتی که هنوز [[مسلمین]] [[قدرت]] و نیرویی نگرفته بودند، پیامبر {{صل}} در مدت سه سال پنهانی [[مردم]] را [[دعوت]] می‌کرد و در مواقع [[نماز]] به دره‌ها پناه برده جماعت نماز می‌خواندند. در یکی از روزهایی که پیامبر {{صل}} با یارانش در یکی از دره‌های کوه‌های [[مکه]] نماز می‌خواند، دسته‌ای از [[کفار]] به ایشان برخوردند، کارشان را شگفت دانسته زبان [[طعن]] گشودند تا آنکه به زد و خورد کشید، در این میان سعد وقاص با استخوان شتری به یکی از آنها زد که از سر و صورتش [[خون]] جاری شد و این اولین خونی بود که در راه [[اسلام]] ریخته شد. با این پیشامد پیامبر {{صل}} و [[مسلمانان]] از اقدامات کفار هراسان شده، در خانه ارقم پنهان شدند و حدود یک ماه در [[منزل]] وی به سر بردند تا آنکه تعداد مسلمین به چهل نفر رسید و نیرویی گرفته از [[خانه]] بیرون آمدند<ref>سیره حلبیه، ج۱، ص۳۰۹؛ سمیح عاطف، زندگانی پیامبر در قرآن، ج۱، ص۱۸۰.</ref>.

	[[کلینی]] در کافی از [[امام صادق]] {{ع}} آورده است که یک بار هنگامی که پیامبر {{صل}} در [[مسجدالحرام]] بود و جامهای تازه بر تن داشت، [[مشرکان]] شکمبه شتری را بر حضرت انداختند و لباس‌های او را به آن [[آلوده]] کردند. پیامبر {{صل}} نزد [[ابوطالب]] رفت و گفت: عمو [[شخصیت]] مرا در میان شما چگونه می‌بینی؟ پرسید: [[برادر]] زاده‌ام اینها چیست؟ حضرت گزارش رویداد را نقل کرد. ابوطالب، [[حمزه]] را خواند و [[شمشیر]] را بر گرفت و به حمزه گفت: آن شکمبه را بگیر سپس روی به آن گروه کرد و پیامبر {{صل}} نیز با او بود، پس نزد [[قریش]] رفتند و آنان پیرامون [[کعبه]] بودند. چون او را دیدند از چهره‌اش دانستند که قصد بدی درباره‌شان دارد، خواستند متفرق شوند [[ابوطالب]] گفت: {{متن حدیث\|لَا وَ رَبِّ الْبَيْتِ‌}} به خدای [[کعبه]] تکان نخورید، تکان خوردید قطعه قطعه‌تان می‌کنم. سپس به [[حمزه]] گفت: شکمبه را بر [[سبیل]] و ریش ایشان بکش، حمزه چنین کرد تا به آخرین فرد آنها رسید. سپس ابوطالب روی به [[پیامبر]] کرد و گفت: [[برادر]] زاده‌ام این است ارج و موقعیت تو در میان ما<ref>ترجمه الغدیر، ج۱۴، ص۳۵۶.</ref>.		[[کلینی]] در کافی از [[امام صادق]] {{ع}} آورده است که یک بار هنگامی که پیامبر {{صل}} در [[مسجدالحرام]] بود و جامهای تازه بر تن داشت، [[مشرکان]] شکمبه شتری را بر حضرت انداختند و لباس‌های او را به آن [[آلوده]] کردند. پیامبر {{صل}} نزد [[ابوطالب]] رفت و گفت: عمو [[شخصیت]] مرا در میان شما چگونه می‌بینی؟ پرسید: [[برادر]] زاده‌ام اینها چیست؟ حضرت گزارش رویداد را نقل کرد. ابوطالب، [[حمزه]] را خواند و [[شمشیر]] را بر گرفت و به حمزه گفت: آن شکمبه را بگیر سپس روی به آن گروه کرد و پیامبر {{صل}} نیز با او بود، پس نزد [[قریش]] رفتند و آنان پیرامون [[کعبه]] بودند. چون او را دیدند از چهره‌اش دانستند که قصد بدی درباره‌شان دارد، خواستند متفرق شوند [[ابوطالب]] گفت: {{متن حدیث\|لَا وَ رَبِّ الْبَيْتِ‌}} به خدای [[کعبه]] تکان نخورید، تکان خوردید قطعه قطعه‌تان می‌کنم. سپس به [[حمزه]] گفت: شکمبه را بر [[سبیل]] و ریش ایشان بکش، حمزه چنین کرد تا به آخرین فرد آنها رسید. سپس ابوطالب روی به [[پیامبر]] کرد و گفت: [[برادر]] زاده‌ام این است ارج و موقعیت تو در میان ما<ref>ترجمه الغدیر، ج۱۴، ص۳۵۶.</ref>.

Bahmani در ‏۱ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۵

2025-12-01T08:25:11Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۴

2025-12-01T08:14:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۴
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = قریش		\| موضوع مرتبط = قریش
	\| عنوان مدخل = قریش		\| عنوان مدخل = قریش
	\| مداخل مرتبط = [[قریش در قرآن]] - [[قریش در تاریخ اسلامی]] - [[قریش در معارف مهدویت]] - [[قریش در معارف و سیره نبوی]]		\| مداخل مرتبط = [[قریش در قرآن]] - [[قریش در تاریخ اسلامی]] - [[قریش در معارف مهدویت]] - [[قریش در معارف و سیره نبوی]] - [[قریش در معارف و سیره علوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۲۲ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۲

2025-11-22T07:42:45Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۴۰

2023-04-16T07:40:52Z

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'شهر حمص' به 'شهر حمص'

2023-02-07T13:07:38Z

جایگزینی متن - 'شهر حمص' به 'شهر حمص'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۷
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	باز کسانی که [[خلق و خوی]] [[غارتگری]] و [[تجاوز به حقوق دیگران]] [[عادت]] ایشان شده بود به مدارجی از [[زهد]] و [[تقوی]] [[ترقی]] کردند که در هنگام [[فتح]] پایتخت [[ایران]] یک نفر از [[سربازان]] [[عرب]] تاج سلطنتی را که میلیون‌ها دینار قیمت داشت به چنگ آورد و در شب تاریک آن را زیر عبای مندرس و وصله‌دارش پنهان کرد و نزد [[فرمانده لشکر]] برد تا مبادا انعکاس این عمل به صورت داستانی ایجاد شهرتی برای وی کند و این حسن [[شهرت]] [[صدق]] و اخلاصش را به [[ریا]] تبدیل سازد.		باز کسانی که [[خلق و خوی]] [[غارتگری]] و [[تجاوز به حقوق دیگران]] [[عادت]] ایشان شده بود به مدارجی از [[زهد]] و [[تقوی]] [[ترقی]] کردند که در هنگام [[فتح]] پایتخت [[ایران]] یک نفر از [[سربازان]] [[عرب]] تاج سلطنتی را که میلیون‌ها دینار قیمت داشت به چنگ آورد و در شب تاریک آن را زیر عبای مندرس و وصله‌دارش پنهان کرد و نزد [[فرمانده لشکر]] برد تا مبادا انعکاس این عمل به صورت داستانی ایجاد شهرتی برای وی کند و این حسن [[شهرت]] [[صدق]] و اخلاصش را به [[ریا]] تبدیل سازد.
	با رنج‌های طاقت‌فرسای [[پیامبر]] {{صل}} از میان [[مردم]] فرماندهانی برخاستند که [[شهر~~]] [[~~حمص]] از شهرهای [[شام]] در [[تصرف]] [[مسلمین]] بود و چون فرمانده لشکر بر حسب اقتضای [[مصلحت]] ناگزیر بود شهر را [[تخلیه]] کند قبل از حرکت وجهی را که به عنوان [[جزیه]] از مردم غیرمسلمان شهر گرفته بود به آنها مسترد داشت و تصریح کرد که چون مسلمین این وجوه را در ازای [[پاسداری]] و [[حمایت]] از مردم گرفته‌اند و در حال حاضر انجام این [[وظیفه]] برای مسلمین مقدور نیست؛ لذا این پول‌ها پس داده می‌شود و اضافه نمود که چون از کمک و [[دفاع]] شما منصرف هستیم اینک [[اختیار]] امر با خودتان است.		با رنج‌های طاقت‌فرسای [[پیامبر]] {{صل}} از میان [[مردم]] فرماندهانی برخاستند که [[شهر حمص]] از شهرهای [[شام]] در [[تصرف]] [[مسلمین]] بود و چون فرمانده لشکر بر حسب اقتضای [[مصلحت]] ناگزیر بود شهر را [[تخلیه]] کند قبل از حرکت وجهی را که به عنوان [[جزیه]] از مردم غیرمسلمان شهر گرفته بود به آنها مسترد داشت و تصریح کرد که چون مسلمین این وجوه را در ازای [[پاسداری]] و [[حمایت]] از مردم گرفته‌اند و در حال حاضر انجام این [[وظیفه]] برای مسلمین مقدور نیست؛ لذا این پول‌ها پس داده می‌شود و اضافه نمود که چون از کمک و [[دفاع]] شما منصرف هستیم اینک [[اختیار]] امر با خودتان است.

	ثمره [[رنج]] [[رسالت پیامبر]] {{صل}} این شد که در میان [[قوم]] رعایایی [[تربیت]] شدند که در زمینه [[احساس مسئولیت]] [[اخلاقی]] به درجه اعلای [[ترقی]] و کمال رسیدند و هرگاه فردی از آنها مرتکب گناهی می‌شد و جنایتی می‌کرد نزد [[امیر]] و [[فرماندار]] می‌آمد و با کمال [[صداقت]] اعتراف به تقصیر می‌نمود و [[اصرار]] می‌کرد که [[حدود الهی]] را درباره او به [[اجرا]] در آورد.		ثمره [[رنج]] [[رسالت پیامبر]] {{صل}} این شد که در میان [[قوم]] رعایایی [[تربیت]] شدند که در زمینه [[احساس مسئولیت]] [[اخلاقی]] به درجه اعلای [[ترقی]] و کمال رسیدند و هرگاه فردی از آنها مرتکب گناهی می‌شد و جنایتی می‌کرد نزد [[امیر]] و [[فرماندار]] می‌آمد و با کمال [[صداقت]] اعتراف به تقصیر می‌نمود و [[اصرار]] می‌کرد که [[حدود الهی]] را درباره او به [[اجرا]] در آورد.

Wasity: جایگزینی متن - 'حضرت ابوطالب' به 'حضرت ابوطالب'

2022-12-10T13:24:19Z

جایگزینی متن - 'حضرت ابوطالب' به 'حضرت ابوطالب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۵۴
خط ۱۰۴:		خط ۱۰۴:

	== [[مظلومیت پیامبر]] {{صل}} در [[تطمیع]] [[قریش]] ==		== [[مظلومیت پیامبر]] {{صل}} در [[تطمیع]] [[قریش]] ==
	با [[دعوت]] بنیادین پیامبر {{صل}}، موج شکننده [[خرافات]] و [[عقاید]] [[جاهلیت]] آغاز شده بود و [[کفار]] قریش که [[منافع]] خود را در [[حفظ]] آن [[سیستم]] [[جاهلی]] می‌دیدند به تلاش افتاده و برای توقف [[دعوت نبوی]] به [[حضرت~~]] [[~~ابوطالب]] مراجعه کردند، شاید بزرگ [[بنی‌هاشم]] و حامی [[پیغمبر]] را متقاعد کنند تا خط توقفی برای دعوت [[توحیدی]] ایجاد کند. قریش بعد از [[رایزنی]]، [[اطمینان]] پیدا کرد که هرگز ممکن نیست [[رضایت]] ابوطالب را به دست آورد و اگر او به [[اسلام]] [[تظاهر]] نمی‌کند، در [[باطن]] علاقه و [[ایمان]] عجیبی به برادرزاده خود دارد. از این رو، [[تصمیم]] گرفتند دیگر از هرگونه [[مذاکره]] با وی خودداری کنند.		با [[دعوت]] بنیادین پیامبر {{صل}}، موج شکننده [[خرافات]] و [[عقاید]] [[جاهلیت]] آغاز شده بود و [[کفار]] قریش که [[منافع]] خود را در [[حفظ]] آن [[سیستم]] [[جاهلی]] می‌دیدند به تلاش افتاده و برای توقف [[دعوت نبوی]] به [[حضرت ابوطالب]] مراجعه کردند، شاید بزرگ [[بنی‌هاشم]] و حامی [[پیغمبر]] را متقاعد کنند تا خط توقفی برای دعوت [[توحیدی]] ایجاد کند. قریش بعد از [[رایزنی]]، [[اطمینان]] پیدا کرد که هرگز ممکن نیست [[رضایت]] ابوطالب را به دست آورد و اگر او به [[اسلام]] [[تظاهر]] نمی‌کند، در [[باطن]] علاقه و [[ایمان]] عجیبی به برادرزاده خود دارد. از این رو، [[تصمیم]] گرفتند دیگر از هرگونه [[مذاکره]] با وی خودداری کنند.

	اما نقشه دیگری به نظرشان رسید و آن این که خواستند، محمد را با پیشنهاد منصب‌ها و [[ثروت]]، تقدیم [[هدایا]] و [[زنان]] [[زیبا]]، تطمیع کنند تا از دعوت خود دست بردارد. از این رو، به طور دسته جمعی به سوی [[خانه]] ابوطالب روانه شدند، در حالی که برادرزاده او کنار وی نشسته بود. سخنگوی [[جمعیت]] سخن را آغاز کرد و گفت: ای ابوطالب، محمد صفوف فشرده و [[متحد]] ما را متفرق ساخت، سنگ [[تفرقه]] در میان ما افکند، به [[عقل]] ما خندید و ما و بتان ما را مسخره نمود؛ هرگاه محرک او بر این کار، [[نیازمندی]] و [[تهی‌دستی]] او است، ما ثروت هنگفتی در اختیارش می‌گذاریم. هرگاه طالب [[منصب]] است، ما او را فرمانروای خود قرار می‌دهیم و سخن او را می‌شنویم و هرگاه [[بیمار]] است و نیاز به معالجه و طبیب دارد، حاذق‌ترین طبیبان را برای مداوایش احضار می‌کنیم و...		اما نقشه دیگری به نظرشان رسید و آن این که خواستند، محمد را با پیشنهاد منصب‌ها و [[ثروت]]، تقدیم [[هدایا]] و [[زنان]] [[زیبا]]، تطمیع کنند تا از دعوت خود دست بردارد. از این رو، به طور دسته جمعی به سوی [[خانه]] ابوطالب روانه شدند، در حالی که برادرزاده او کنار وی نشسته بود. سخنگوی [[جمعیت]] سخن را آغاز کرد و گفت: ای ابوطالب، محمد صفوف فشرده و [[متحد]] ما را متفرق ساخت، سنگ [[تفرقه]] در میان ما افکند، به [[عقل]] ما خندید و ما و بتان ما را مسخره نمود؛ هرگاه محرک او بر این کار، [[نیازمندی]] و [[تهی‌دستی]] او است، ما ثروت هنگفتی در اختیارش می‌گذاریم. هرگاه طالب [[منصب]] است، ما او را فرمانروای خود قرار می‌دهیم و سخن او را می‌شنویم و هرگاه [[بیمار]] است و نیاز به معالجه و طبیب دارد، حاذق‌ترین طبیبان را برای مداوایش احضار می‌کنیم و...

Wasity: جایگزینی متن - 'کوه طور' به 'کوه طور'

2022-12-07T07:27:39Z

جایگزینی متن - 'کوه طور' به 'کوه طور'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۵۷
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	یکی از مهمترین مصادیق [[رنج]] و [[صبر]] در چهره [[انبیا]]، به ویژه [[نبی مکرم اسلام]]، موضوع فاصله معرفتی آنها با قوم خود بوده است. انبیای عظام به دلیل [[معرفت]] و زلالی روحشان در عالی‌ترین رتبه [[قرب]] قرار داشته‌اند. [[موسی کلیم]]، [[ابراهیم خلیل]]، [[مقام]] [[کلیم الله]] یا [[خلیل الله]]، اقیانوسی از معرفت و کمال الهی‌اند که این بزرگواران کسب کرده‌اند. نقطه اوج این [[کمالات]] [[روحی]] زمانی است که [[جبرئیل]] [[کلام]] [[وحی]] را بر آنها نازل می‌کند و [[قلب پاک]] و زلال آنها، فرودگاه [[نزول وحی]] [[خداوند]] می‌شود. [[ادراک]] {{متن قرآن\|نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلَى قَلْبِكَ...}}<ref>«که روح الامین آن را فرود آورده است * بر دلت، تا از بیم‌دهندگان باشی» سوره شعراء، آیه ۱۹۳-۱۹۴.</ref> از [[قدرت]] [[تصور]] ما خارج است.		یکی از مهمترین مصادیق [[رنج]] و [[صبر]] در چهره [[انبیا]]، به ویژه [[نبی مکرم اسلام]]، موضوع فاصله معرفتی آنها با قوم خود بوده است. انبیای عظام به دلیل [[معرفت]] و زلالی روحشان در عالی‌ترین رتبه [[قرب]] قرار داشته‌اند. [[موسی کلیم]]، [[ابراهیم خلیل]]، [[مقام]] [[کلیم الله]] یا [[خلیل الله]]، اقیانوسی از معرفت و کمال الهی‌اند که این بزرگواران کسب کرده‌اند. نقطه اوج این [[کمالات]] [[روحی]] زمانی است که [[جبرئیل]] [[کلام]] [[وحی]] را بر آنها نازل می‌کند و [[قلب پاک]] و زلال آنها، فرودگاه [[نزول وحی]] [[خداوند]] می‌شود. [[ادراک]] {{متن قرآن\|نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلَى قَلْبِكَ...}}<ref>«که روح الامین آن را فرود آورده است * بر دلت، تا از بیم‌دهندگان باشی» سوره شعراء، آیه ۱۹۳-۱۹۴.</ref> از [[قدرت]] [[تصور]] ما خارج است.

	[[پیامبر اکرم]] {{صل}} وقتی در [[غار حرا]] مخاطب خداوند قرار می‌گیرد، یعنی نردبان کمال و صعود الی [[الله]] را تا نقطه مطلوبش پیش رفته و مصطفای [[خدا]] شده است. این [[نبی]] مکرم از طرفی به مقام {{متن قرآن\|قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى}}<ref>«آنگاه (میان او و پیامبر) به اندازه دو کمان یا نزدیک‌تر رسید» سوره نجم، آیه ۹.</ref> می‌رسد از طرفی وقتی [[جامعه]] را می‌نگرد که از [[معرفت الهی]] بی‌بهره، به ابتذال [[شرک]] و [[پرستش]] چوب و سنگ می‌پردازند، برای [[پیامبر]] {{صل}} دردناک است. آن‌گونه که می‌بینیم [[پیامبری]] همچون موسی آنگاه که از میان هزاران تن [[بنی‌اسرائیل]] فقط هفتاد مرد را گلچین کرد و به [[کوه]] ~~طور~~ برد، وقتی به محل [[راز و نیاز]] با [[خدا]] رسید آنان گفتند: [[خداوند]] را آشکارا به ما بنما! موسی در کوه طور با خدای خویش [[مناجات]] می‌کند و علمای [[قوم]] می‌گویند خدا را نشان مان ده تا ببینیم! فاصله [[معرفتی]] موسی با قومش از بی‌نهایت کوچک تا بی‌نهایت بالا، پیامبر {{صل}} [[مردم]] را که [[امانت]] خدایند وقتی می‌بیند به دست اشراف به [[بردگی]] کشیده شده‌اند و از کمترین [[حقوق انسانی]] برخوردار نیستند [[رنج]] می‌برد. وقتی می‌بیند [[دختران]] را که [[نعمت]] خدایند و زنده زیر [[خاک]] [[دفن]] می‌شوند رنج می‌برد. مدار [[اندیشه]] پیامبر {{صل}} کجا [[سیر]] می‌کند و آنها در چه لجنی دست و پا می‌زنند؟ و این فاصله در [[حیات]] تمام [[معصومین]] از [[انبیا]] تا [[ائمه هدی]] جاری بوده است.		[[پیامبر اکرم]] {{صل}} وقتی در [[غار حرا]] مخاطب خداوند قرار می‌گیرد، یعنی نردبان کمال و صعود الی [[الله]] را تا نقطه مطلوبش پیش رفته و مصطفای [[خدا]] شده است. این [[نبی]] مکرم از طرفی به مقام {{متن قرآن\|قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى}}<ref>«آنگاه (میان او و پیامبر) به اندازه دو کمان یا نزدیک‌تر رسید» سوره نجم، آیه ۹.</ref> می‌رسد از طرفی وقتی [[جامعه]] را می‌نگرد که از [[معرفت الهی]] بی‌بهره، به ابتذال [[شرک]] و [[پرستش]] چوب و سنگ می‌پردازند، برای [[پیامبر]] {{صل}} دردناک است. آن‌گونه که می‌بینیم [[پیامبری]] همچون موسی آنگاه که از میان هزاران تن [[بنی‌اسرائیل]] فقط هفتاد مرد را گلچین کرد و به [[کوه طور]] برد، وقتی به محل [[راز و نیاز]] با [[خدا]] رسید آنان گفتند: [[خداوند]] را آشکارا به ما بنما! موسی در کوه طور با خدای خویش [[مناجات]] می‌کند و علمای [[قوم]] می‌گویند خدا را نشان مان ده تا ببینیم! فاصله [[معرفتی]] موسی با قومش از بی‌نهایت کوچک تا بی‌نهایت بالا، پیامبر {{صل}} [[مردم]] را که [[امانت]] خدایند وقتی می‌بیند به دست اشراف به [[بردگی]] کشیده شده‌اند و از کمترین [[حقوق انسانی]] برخوردار نیستند [[رنج]] می‌برد. وقتی می‌بیند [[دختران]] را که [[نعمت]] خدایند و زنده زیر [[خاک]] [[دفن]] می‌شوند رنج می‌برد. مدار [[اندیشه]] پیامبر {{صل}} کجا [[سیر]] می‌کند و آنها در چه لجنی دست و پا می‌زنند؟ و این فاصله در [[حیات]] تمام [[معصومین]] از [[انبیا]] تا [[ائمه هدی]] جاری بوده است.

	[[عیینه بن حصین]] «یا [[ابو مالک]] فزاری» که از روسای [[قبایل]] بود هر چند هنوز [[مسلمان]] نشده بود؛ ولی با شنیدن اوصاف [[رسول خدا]] به دیدارش راغب شده به [[مدینه]] رفت و بدون اجازه و در زدن، ناگهان وارد [[خانه پیامبر]] خدا شد. یکی از [[همسران پیامبر]]، [[عایشه]]، نزدیک رسول خدا نشسته بود. وقتی عیینه سرزده وارد شد، پیامبر {{صل}} بر آشفت و با لحنی متغیر فرمود: چرا بی‌اجازه وارد شدی؟ پاسخ داد: برای روسا و اشراف کسب اجازه [[عار]] و [[ننگ]] بوده و با [[عظمت]] آنها منافات دارد و من تاکنون برای ورود به هیچ خانه‌ای از صاحب آن اجازه نگرفته‌ام.		[[عیینه بن حصین]] «یا [[ابو مالک]] فزاری» که از روسای [[قبایل]] بود هر چند هنوز [[مسلمان]] نشده بود؛ ولی با شنیدن اوصاف [[رسول خدا]] به دیدارش راغب شده به [[مدینه]] رفت و بدون اجازه و در زدن، ناگهان وارد [[خانه پیامبر]] خدا شد. یکی از [[همسران پیامبر]]، [[عایشه]]، نزدیک رسول خدا نشسته بود. وقتی عیینه سرزده وارد شد، پیامبر {{صل}} بر آشفت و با لحنی متغیر فرمود: چرا بی‌اجازه وارد شدی؟ پاسخ داد: برای روسا و اشراف کسب اجازه [[عار]] و [[ننگ]] بوده و با [[عظمت]] آنها منافات دارد و من تاکنون برای ورود به هیچ خانه‌ای از صاحب آن اجازه نگرفته‌ام.

Bahmani در ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۹

2022-11-21T09:09:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{سیره معصوم}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = قریش		\| موضوع مرتبط = قریش
	\| عنوان مدخل = [[قریش]]		\| عنوان مدخل = قریش
	\| مداخل مرتبط = [[قریش در قرآن~~]] - [[قریش در حدیث]] - [[قریش در نهج البلاغه~~]] - [[قریش در تاریخ اسلامی]] - [[قریش در معارف مهدویت]] - [[قریش در معارف و سیره نبوی]]		\| مداخل مرتبط = [[قریش در قرآن]] - [[قریش در تاریخ اسلامی]] - [[قریش در معارف مهدویت]] - [[قریش در معارف و سیره نبوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - 'طاقت فرسا' به 'طاقت‌فرسا'

2022-10-11T08:09:30Z

جایگزینی متن - 'طاقت فرسا' به 'طاقت‌فرسا'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۹
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	باز کسانی که [[خلق و خوی]] [[غارتگری]] و [[تجاوز به حقوق دیگران]] [[عادت]] ایشان شده بود به مدارجی از [[زهد]] و [[تقوی]] [[ترقی]] کردند که در هنگام [[فتح]] پایتخت [[ایران]] یک نفر از [[سربازان]] [[عرب]] تاج سلطنتی را که میلیون‌ها دینار قیمت داشت به چنگ آورد و در شب تاریک آن را زیر عبای مندرس و وصله‌دارش پنهان کرد و نزد [[فرمانده لشکر]] برد تا مبادا انعکاس این عمل به صورت داستانی ایجاد شهرتی برای وی کند و این حسن [[شهرت]] [[صدق]] و اخلاصش را به [[ریا]] تبدیل سازد.		باز کسانی که [[خلق و خوی]] [[غارتگری]] و [[تجاوز به حقوق دیگران]] [[عادت]] ایشان شده بود به مدارجی از [[زهد]] و [[تقوی]] [[ترقی]] کردند که در هنگام [[فتح]] پایتخت [[ایران]] یک نفر از [[سربازان]] [[عرب]] تاج سلطنتی را که میلیون‌ها دینار قیمت داشت به چنگ آورد و در شب تاریک آن را زیر عبای مندرس و وصله‌دارش پنهان کرد و نزد [[فرمانده لشکر]] برد تا مبادا انعکاس این عمل به صورت داستانی ایجاد شهرتی برای وی کند و این حسن [[شهرت]] [[صدق]] و اخلاصش را به [[ریا]] تبدیل سازد.
	با رنج‌های ~~[[طاقت]] فرسای~~ [[پیامبر]] {{صل}} از میان [[مردم]] فرماندهانی برخاستند که [[شهر]] [[حمص]] از شهرهای [[شام]] در [[تصرف]] [[مسلمین]] بود و چون فرمانده لشکر بر حسب اقتضای [[مصلحت]] ناگزیر بود شهر را [[تخلیه]] کند قبل از حرکت وجهی را که به عنوان [[جزیه]] از مردم غیرمسلمان شهر گرفته بود به آنها مسترد داشت و تصریح کرد که چون مسلمین این وجوه را در ازای [[پاسداری]] و [[حمایت]] از مردم گرفته‌اند و در حال حاضر انجام این [[وظیفه]] برای مسلمین مقدور نیست؛ لذا این پول‌ها پس داده می‌شود و اضافه نمود که چون از کمک و [[دفاع]] شما منصرف هستیم اینک [[اختیار]] امر با خودتان است.		با رنج‌های طاقت‌فرسای [[پیامبر]] {{صل}} از میان [[مردم]] فرماندهانی برخاستند که [[شهر]] [[حمص]] از شهرهای [[شام]] در [[تصرف]] [[مسلمین]] بود و چون فرمانده لشکر بر حسب اقتضای [[مصلحت]] ناگزیر بود شهر را [[تخلیه]] کند قبل از حرکت وجهی را که به عنوان [[جزیه]] از مردم غیرمسلمان شهر گرفته بود به آنها مسترد داشت و تصریح کرد که چون مسلمین این وجوه را در ازای [[پاسداری]] و [[حمایت]] از مردم گرفته‌اند و در حال حاضر انجام این [[وظیفه]] برای مسلمین مقدور نیست؛ لذا این پول‌ها پس داده می‌شود و اضافه نمود که چون از کمک و [[دفاع]] شما منصرف هستیم اینک [[اختیار]] امر با خودتان است.

	ثمره [[رنج]] [[رسالت پیامبر]] {{صل}} این شد که در میان [[قوم]] رعایایی [[تربیت]] شدند که در زمینه [[احساس مسئولیت]] [[اخلاقی]] به درجه اعلای [[ترقی]] و کمال رسیدند و هرگاه فردی از آنها مرتکب گناهی می‌شد و جنایتی می‌کرد نزد [[امیر]] و [[فرماندار]] می‌آمد و با کمال [[صداقت]] اعتراف به تقصیر می‌نمود و [[اصرار]] می‌کرد که [[حدود الهی]] را درباره او به [[اجرا]] در آورد.		ثمره [[رنج]] [[رسالت پیامبر]] {{صل}} این شد که در میان [[قوم]] رعایایی [[تربیت]] شدند که در زمینه [[احساس مسئولیت]] [[اخلاقی]] به درجه اعلای [[ترقی]] و کمال رسیدند و هرگاه فردی از آنها مرتکب گناهی می‌شد و جنایتی می‌کرد نزد [[امیر]] و [[فرماندار]] می‌آمد و با کمال [[صداقت]] اعتراف به تقصیر می‌نمود و [[اصرار]] می‌کرد که [[حدود الهی]] را درباره او به [[اجرا]] در آورد.