قریه در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'ذکریا' به 'زکریا'

2023-08-13T10:44:02Z

جایگزینی متن - 'ذکریا' به 'زکریا'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۴
خط ۱۹۲:		خط ۱۹۲:
	«[[قری]]» به معنای جمع شدن است و از آنجا که شهر یا روستا محل تجمع و [[اجتماع]] است «قریه» نامیده می‌شود.		«[[قری]]» به معنای جمع شدن است و از آنجا که شهر یا روستا محل تجمع و [[اجتماع]] است «قریه» نامیده می‌شود.

	از مطالب [[تفسیر المیزان]] می‌توان فهمید [[خداوند]] در میان [[آیات]] [[سوره انبیاء]] «داستان جماعتی از [[انبیاء]] را برای تأکید گفتار اجمالی خود می‌آورد و سخنی از موسی و [[هارون]]، سرگذشتی از [[ابراهیم]] و [[اسحاق]] و [[یعقوب]] و [[لوط]] و شرحی از نوح و [[داود]] و [[سلیمان]] و ایوب و اسماعیل و [[ادریس]] و [[ذوالکفل]] و [[ذوالنون]] و ~~ذکریا~~ و [[یحیی]] و [[عیسی]] می‌آورد»<ref>تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۳۶۸.</ref>.		از مطالب [[تفسیر المیزان]] می‌توان فهمید [[خداوند]] در میان [[آیات]] [[سوره انبیاء]] «داستان جماعتی از [[انبیاء]] را برای تأکید گفتار اجمالی خود می‌آورد و سخنی از موسی و [[هارون]]، سرگذشتی از [[ابراهیم]] و [[اسحاق]] و [[یعقوب]] و [[لوط]] و شرحی از نوح و [[داود]] و [[سلیمان]] و ایوب و اسماعیل و [[ادریس]] و [[ذوالکفل]] و [[ذوالنون]] و زکریا و [[یحیی]] و [[عیسی]] می‌آورد»<ref>تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۳۶۸.</ref>.
	«[[کفار]] در وعده‌ای که می‌دهند [[دروغ]] گویند و اگر [[معجزات]] پیشنهادی آنان را هم نازل کنیم باز [[ایمان]] نمی‌آورند و در نتیجه به همین [[جرم]] هلاک خواهند شد»<ref>تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۳۸۱.</ref>.		«[[کفار]] در وعده‌ای که می‌دهند [[دروغ]] گویند و اگر [[معجزات]] پیشنهادی آنان را هم نازل کنیم باز [[ایمان]] نمی‌آورند و در نتیجه به همین [[جرم]] هلاک خواهند شد»<ref>تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۳۸۱.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'موضعی' به 'مکانی'

2022-11-27T11:46:33Z

جایگزینی متن - 'موضعی' به 'مکانی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۱۶
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	{{متن قرآن\|وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هَذِهِ الْقَرْيَةَ...}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که گفتیم: بدین شهر در آیید و از (نعمت‌های) آن از هر جا که خواستید فراوان بخورید و با فروتنی از دروازه وارد شوید و بگویید: از لغزش ما بگذر! تا از لغزش‌های شما درگذریم، و به زودی (پاداش) نکوکاران را می‌افزاییم» سوره بقره، آیه ۵۸.</ref>.		{{متن قرآن\|وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هَذِهِ الْقَرْيَةَ...}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که گفتیم: بدین شهر در آیید و از (نعمت‌های) آن از هر جا که خواستید فراوان بخورید و با فروتنی از دروازه وارد شوید و بگویید: از لغزش ما بگذر! تا از لغزش‌های شما درگذریم، و به زودی (پاداش) نکوکاران را می‌افزاییم» سوره بقره، آیه ۵۸.</ref>.

	«قریه» نام ~~موضعی~~ است که [[مردم]] در آن جمع شوند، به مردم نیز قریه گویند و در هر دو معنی استعمال می‌شود. در بسیاری از [[آیات]] نسبت [[افعال]] به قریه داده شده است.		«قریه» نام مکانی است که [[مردم]] در آن جمع شوند، به مردم نیز قریه گویند و در هر دو معنی استعمال می‌شود. در بسیاری از [[آیات]] نسبت [[افعال]] به قریه داده شده است.
	برخی از دانشمندان در [[تفسیر]] خود تصریح می‌کنند: «قریه» گرچه در زبان روزمره ما به معنی روستا است، [[ولی در قرآن]] و لغت [[عرب]] به معنی هر محلی است که مردم در آن جمع می‌شوند، خواه شهرهای بزرگ باشد یا روستاها»<ref>آیت الله مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱، ص۲۶۸.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۲۱.</ref>		برخی از دانشمندان در [[تفسیر]] خود تصریح می‌کنند: «قریه» گرچه در زبان روزمره ما به معنی روستا است، [[ولی در قرآن]] و لغت [[عرب]] به معنی هر محلی است که مردم در آن جمع می‌شوند، خواه شهرهای بزرگ باشد یا روستاها»<ref>آیت الله مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱، ص۲۶۸.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۲۱.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'جمع بندی' به 'جمع‌بندی'

2022-11-13T10:28:25Z

جایگزینی متن - 'جمع بندی' به 'جمع‌بندی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۵۸
خط ۱۶۵:		خط ۱۶۵:
	با توجه به این که «[[قریه]]» در لغت [[عرب]]، به هر گونه [[شهر]] و [[آبادی]] گفته می‌شود، در مقابل «[[بَدو]]» که به بیابان اطلاق می‌گردد<ref>تفسیر نمونه، ج۸، ص۱۱۹.</ref>. این [[آیه]] از زبان [[برادران حضرت یوسف]] بیرون آمده است و «می‌دانیم این سخن آنها پس از بازگشت از پایتخت [[مصر]] و ماجرای توقیف [[برادر]] آنها «[[بنیامین]]» از طرف دستگاه [[عزیز مصر]] بوده است»<ref>تفسیر نمونه، ج۵.</ref>.		با توجه به این که «[[قریه]]» در لغت [[عرب]]، به هر گونه [[شهر]] و [[آبادی]] گفته می‌شود، در مقابل «[[بَدو]]» که به بیابان اطلاق می‌گردد<ref>تفسیر نمونه، ج۸، ص۱۱۹.</ref>. این [[آیه]] از زبان [[برادران حضرت یوسف]] بیرون آمده است و «می‌دانیم این سخن آنها پس از بازگشت از پایتخت [[مصر]] و ماجرای توقیف [[برادر]] آنها «[[بنیامین]]» از طرف دستگاه [[عزیز مصر]] بوده است»<ref>تفسیر نمونه، ج۵.</ref>.

	در یک ~~جمع بندی~~ نهایی «قریه» در این آیه را در آیینه [[فرهنگ]] [[فارسی]] معین چنین می‌بینیم: «[[صعید]]؛ مصر علیا را گویند یعنی بلاد واقع بین جنوب قاهره و آبشارهای اسوان، طول آن ۹۰۰ کیلومتر است و به ۸ مدیریه تقسیم می‌شود: [[جیزه]]، بنی سویف، [[قیوم]]، منیا، اسیوط، جرجا، قنا، اسوان<ref>فرهنگ فارسی معین، ج۵، ص۹۹۹.</ref>.		در یک جمع‌بندی نهایی «قریه» در این آیه را در آیینه [[فرهنگ]] [[فارسی]] معین چنین می‌بینیم: «[[صعید]]؛ مصر علیا را گویند یعنی بلاد واقع بین جنوب قاهره و آبشارهای اسوان، طول آن ۹۰۰ کیلومتر است و به ۸ مدیریه تقسیم می‌شود: [[جیزه]]، بنی سویف، [[قیوم]]، منیا، اسیوط، جرجا، قنا، اسوان<ref>فرهنگ فارسی معین، ج۵، ص۹۹۹.</ref>.
	از آنچه گذشت مکانی که کاروان [[برادران یوسف]] در آنجا توقیف شد «جیزه» باید باشد.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۵۸.</ref>		از آنچه گذشت مکانی که کاروان [[برادران یوسف]] در آنجا توقیف شد «جیزه» باید باشد.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۵۸.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'برخی از علما' به 'برخی از دانشمندان'

2022-10-11T05:32:52Z

جایگزینی متن - 'برخی از علما' به 'برخی از دانشمندان'

Wasity: /* چیستی‌شناسی قریه */

2022-10-11T05:31:22Z

چیستی‌شناسی قریه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۱
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	{{متن قرآن\|وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هَذِهِ الْقَرْيَةَ...}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که گفتیم: بدین شهر در آیید و از (نعمت‌های) آن از هر جا که خواستید فراوان بخورید و با فروتنی از دروازه وارد شوید و بگویید: از لغزش ما بگذر! تا از لغزش‌های شما درگذریم، و به زودی (پاداش) نکوکاران را می‌افزاییم» سوره بقره، آیه ۵۸.</ref>.		{{متن قرآن\|وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هَذِهِ الْقَرْيَةَ...}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که گفتیم: بدین شهر در آیید و از (نعمت‌های) آن از هر جا که خواستید فراوان بخورید و با فروتنی از دروازه وارد شوید و بگویید: از لغزش ما بگذر! تا از لغزش‌های شما درگذریم، و به زودی (پاداش) نکوکاران را می‌افزاییم» سوره بقره، آیه ۵۸.</ref>.

	~~==چیستی‌شناسی [[قریه]]==~~		«قریه» نام موضعی است که [[مردم]] در آن جمع شوند، به مردم نیز قریه گویند و در هر دو معنی استعمال می‌شود. در بسیاری از [[آیات]] نسبت [[افعال]] به قریه داده شده است.
	~~در چیستی‌شناسی واژه قریه [[رأی]] واژه شناسان از جمله راغب در این است: قریه~~ نام موضعی است که [[مردم]] در آن جمع شوند، به مردم نیز قریه گویند و در هر دو معنی استعمال می‌شود. در بسیاری از [[آیات]] نسبت [[افعال]] به قریه داده شده است.
	برخی از [[علما]] در [[تفسیر]] خود تصریح می‌کنند: «قریه» گرچه در زبان روزمره ما به معنی روستا است، [[ولی در قرآن]] و لغت [[عرب]] به معنی هر محلی است که مردم در آن جمع می‌شوند، خواه شهرهای بزرگ باشد یا روستاها»<ref>آیت الله مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱، ص۲۶۸.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۲۱.</ref>		برخی از [[علما]] در [[تفسیر]] خود تصریح می‌کنند: «قریه» گرچه در زبان روزمره ما به معنی روستا است، [[ولی در قرآن]] و لغت [[عرب]] به معنی هر محلی است که مردم در آن جمع می‌شوند، خواه شهرهای بزرگ باشد یا روستاها»<ref>آیت الله مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱، ص۲۶۸.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۲۱.</ref>

Jaafari: /* قریه */

2022-10-11T04:57:39Z

قریه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۷
خط ۲۶۷:		خط ۲۶۷:
	این که کدام شهر بوده که شهرهایی نیرومندتر از او وجود داشته؛ موضوعی است که قصد و [[هدف]] این نوشتار است.		این که کدام شهر بوده که شهرهایی نیرومندتر از او وجود داشته؛ موضوعی است که قصد و [[هدف]] این نوشتار است.
	«در این [[آیه]] به جریان [[هجرت پیامبر]]{{صل}} از [[مکه]] به سوی [[مدینه]] اشاره شده است، که [[مشرکان مکه]] برایشان فشار آوردند، به طوری که بزرگ‌ترین [[پیامبر الهی]] را از مقدس‌ترین [[شهر خدا]] بیرون کردند. در این [[آیه]] [[خدا]] به مشرکان مکه هشدار می‌دهد که شما از [[قوم عاد]] و [[ثمود]] و فرعون‌های [[مصر]] قوی‌تر نیستید آنها شهر‌ها و لشکر‌هایی قوی‌تر از شما داشتند [[ولی خدا]] آنها را در هم کوبید، و هیچ کس آنها را [[یاری]] نکرد پس می‌تواند شما را نیز [[عذاب]] کند. [[قرآن]] معمولاً هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} در [[مکه]] است از آن به عنوان «بلد» ([[شهر]]) یاد می‌کند و حتی به آن قسم می‌خورد ولی هنگامی که پیامبر{{صل}} در آنجا نیست یا صحبت از [[اخراج]] ایشان است، از آن به عنوان روستا و [[آبادی]] یاد می‌کند. آری، بر اساس این [[فرهنگ]] هر کجا که [[پیامبری]] در آن باشد شهر است و گرچه روستایی کوچک باشد و اگر در هر کجا پیامبر (یا [[دانشمند دینی]]) نباشد، آنجا روستایی عقب افتاده است اگر چه به ظاهر شهری بزرگ باشد»<ref>تفسیر قرآن مهر، ج۹، ص۴۴.</ref>.		«در این [[آیه]] به جریان [[هجرت پیامبر]]{{صل}} از [[مکه]] به سوی [[مدینه]] اشاره شده است، که [[مشرکان مکه]] برایشان فشار آوردند، به طوری که بزرگ‌ترین [[پیامبر الهی]] را از مقدس‌ترین [[شهر خدا]] بیرون کردند. در این [[آیه]] [[خدا]] به مشرکان مکه هشدار می‌دهد که شما از [[قوم عاد]] و [[ثمود]] و فرعون‌های [[مصر]] قوی‌تر نیستید آنها شهر‌ها و لشکر‌هایی قوی‌تر از شما داشتند [[ولی خدا]] آنها را در هم کوبید، و هیچ کس آنها را [[یاری]] نکرد پس می‌تواند شما را نیز [[عذاب]] کند. [[قرآن]] معمولاً هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} در [[مکه]] است از آن به عنوان «بلد» ([[شهر]]) یاد می‌کند و حتی به آن قسم می‌خورد ولی هنگامی که پیامبر{{صل}} در آنجا نیست یا صحبت از [[اخراج]] ایشان است، از آن به عنوان روستا و [[آبادی]] یاد می‌کند. آری، بر اساس این [[فرهنگ]] هر کجا که [[پیامبری]] در آن باشد شهر است و گرچه روستایی کوچک باشد و اگر در هر کجا پیامبر (یا [[دانشمند دینی]]) نباشد، آنجا روستایی عقب افتاده است اگر چه به ظاهر شهری بزرگ باشد»<ref>تفسیر قرآن مهر، ج۹، ص۴۴.</ref>.
	در یک جمع‌بندی از مجموع این گفته‌ها و گفته‌های دیگر [[مفسران]] به این نتیجه می‌رسیم که [[قریه]] در این آیه؛ شهر «مکه» را مد نظر دارد..<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ~~۶۸۶~~.</ref>		در یک جمع‌بندی از مجموع این گفته‌ها و گفته‌های دیگر [[مفسران]] به این نتیجه می‌رسیم که [[قریه]] در این آیه؛ شهر «مکه» را مد نظر دارد.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۸۶.</ref>

			==[[قریه]]==
			{{متن قرآن\|وَكَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ عَتَتْ عَنْ أَمْرِ رَبِّهَا وَرُسُلِهِ فَحَاسَبْنَاهَا حِسَابًا شَدِيدًا وَعَذَّبْنَاهَا عَذَابًا نُكْرًا}}<ref>«و چه بسیار (مردم) شهری که از فرمان پروردگار خویش و پیامبران وی سرپیچیدند و ما از آنها حسابی سخت کشیدیم و آنها را به عذابی ناشناخته عذاب کردیم» سوره طلاق، آیه ۸.</ref>.
			«قریه» در [[زبان قرآن]]، به معنی هر گونه [[آبادی]] است اعم از این که: [[شهر]] بزرگ باشد، یا کوچک و یا روستا»<ref>تفسیر نمونه، ج۵.</ref>.
			تنها منبعی که می‌توانیم پاسخ مثبت برای این سؤال که «قریه» در این [[آیه]] کدام آبادی یا مکان‌ها را شامل می‌شود؟ به دست آوریم [[تفسیر قرآن]] مهر است. [[تفسیر]] مهر<ref>تفسیر مهر، ج۲۹.</ref> درباره «قریه» ی آیه هشت [[سوره طلاق]] چنین آورده است: «به [[سرنوشت]] اقوامی همچون: [[عاد]] و [[ثمود]] و [[فرعونیان]] اشاره شده که از [[دستورات الهی]] [[سرپیچی]] کردند و گرفتار [[عذاب]] شدید و بی‌سابقه یا کم نظیری شدند و سرنوشت آنان [[عبرت]] آموز آیندگان شد»<ref>تفسیر قرآن مهر، ج۹، ص۵۷.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۸۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* عصر ظهور */

2022-10-11T04:55:02Z

عصر ظهور

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۵
خط ۲۶۲:		خط ۲۶۲:

	«انتاکیه» در جنوب ترکیه در کرانه رود اورونتس ([[نهر]] العاصی) و در ۲۲ کیلومتری ساحل [[مدیترانه]] قرار دارد. تا [[حلب]] حدود ۱۰۰ کیلومتر و تا اسکندریه ۶۰ کیلومتر فاصله آن است. سرچشمه نهر العاصی از لبنان است. پس از عبور از [[حمص]] و حما در [[سوریه]] وارد ترکیه می‌شود.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۸۴.</ref>		«انتاکیه» در جنوب ترکیه در کرانه رود اورونتس ([[نهر]] العاصی) و در ۲۲ کیلومتری ساحل [[مدیترانه]] قرار دارد. تا [[حلب]] حدود ۱۰۰ کیلومتر و تا اسکندریه ۶۰ کیلومتر فاصله آن است. سرچشمه نهر العاصی از لبنان است. پس از عبور از [[حمص]] و حما در [[سوریه]] وارد ترکیه می‌شود.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۸۴.</ref>

			==[[قریه]]==
			{{متن قرآن\|وَكَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ هِيَ أَشَدُّ قُوَّةً مِنْ قَرْيَتِكَ الَّتِي أَخْرَجَتْكَ أَهْلَكْنَاهُمْ فَلَا نَاصِرَ لَهُمْ}}<ref>«و چه بسیار (مردم) شهرهایی بودند توانمندتر از (مردم) شهری که تو را (از آن) بیرون کرد (ند)، ما آنها را نابود کردیم و یاوری نداشتند» سوره محمد، آیه ۱۳.</ref>.
			این که کدام شهر بوده که شهرهایی نیرومندتر از او وجود داشته؛ موضوعی است که قصد و [[هدف]] این نوشتار است.
			«در این [[آیه]] به جریان [[هجرت پیامبر]]{{صل}} از [[مکه]] به سوی [[مدینه]] اشاره شده است، که [[مشرکان مکه]] برایشان فشار آوردند، به طوری که بزرگ‌ترین [[پیامبر الهی]] را از مقدس‌ترین [[شهر خدا]] بیرون کردند. در این [[آیه]] [[خدا]] به مشرکان مکه هشدار می‌دهد که شما از [[قوم عاد]] و [[ثمود]] و فرعون‌های [[مصر]] قوی‌تر نیستید آنها شهر‌ها و لشکر‌هایی قوی‌تر از شما داشتند [[ولی خدا]] آنها را در هم کوبید، و هیچ کس آنها را [[یاری]] نکرد پس می‌تواند شما را نیز [[عذاب]] کند. [[قرآن]] معمولاً هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} در [[مکه]] است از آن به عنوان «بلد» ([[شهر]]) یاد می‌کند و حتی به آن قسم می‌خورد ولی هنگامی که پیامبر{{صل}} در آنجا نیست یا صحبت از [[اخراج]] ایشان است، از آن به عنوان روستا و [[آبادی]] یاد می‌کند. آری، بر اساس این [[فرهنگ]] هر کجا که [[پیامبری]] در آن باشد شهر است و گرچه روستایی کوچک باشد و اگر در هر کجا پیامبر (یا [[دانشمند دینی]]) نباشد، آنجا روستایی عقب افتاده است اگر چه به ظاهر شهری بزرگ باشد»<ref>تفسیر قرآن مهر، ج۹، ص۴۴.</ref>.
			در یک جمع‌بندی از مجموع این گفته‌ها و گفته‌های دیگر [[مفسران]] به این نتیجه می‌رسیم که [[قریه]] در این آیه؛ شهر «مکه» را مد نظر دارد..<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۸۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* قریه */

2022-10-11T04:54:15Z

قریه

@@ خط ۲۴۱: / خط ۲۴۱: @@
 برخی نویسندگان درباره شهر‌های قوم لوط می‌گویند: معروف است که آنها در شهری به نام سدوم در [[سرزمین فلسطین]] و مابین [[مدینه]] و [[شام]] سکونت داشتند<ref>تاریخ انبیاء، محلاتی، ص۱۹۲.</ref>.
 [[طبرسی]] نقل کرده که قوم لوط چهار شهر داشتند که «[[مؤتفکات]]» نیز نامیده شده است<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص۶۷۸.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* قریه این آیه کجاست؟ */

2022-10-11T04:52:41Z

قریه این آیه کجاست؟

@@ خط ۲۲۰: / خط ۲۲۰: @@
 ===[[قریه]] این [[آیه]] کجاست؟===
 همه [[مفسران]] بر این نکته [[اذعان]] دارند که آن «قریه‌ای که [[باران]] [[بلا]] بر آن بارید قریه [[قوم لوط]] است که [[خدای تعالی]] بارانی از سنگ سجیل بر آن ببارید»<ref>تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۳۱۱.</ref>. این را هم می‌دانیم که [[قرآن]] شهر‌های قوم لوط را «[[مؤتفکات]]» نامیده؛ ولی این [[آیات]] به مکان مشخصی از میان آن شهر‌ها دست گذاشته است.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۷۲.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2022-10-11T04:50:21Z

منابع

@@ خط ۲۰۵: / خط ۲۰۵: @@
 [[برهان]] [[قطعی]] در خصوص لوط و شهر لوط را مدیون خود [[قرآن]] هستیم. «قرآن از شهرک‌های [[قوم لوط]] به عنوان قریه المؤتفکات (زیر و رو شده‌ها) یاد می‌کند»<ref>باستان‌شناسی و جغرافیای تاریخی قصص قرآن، ص۱۷۲.</ref>. «لوط از پیامبران بزرگی است که هم عصر با [[ابراهیم]]{{ع}} بود و همراه او از [[سرزمین]] «[[بابل]]» به «[[فلسطین]]» [[مهاجرت]] کرد و بعداً از [[ابراهیم]]{{ع}} جدا شد و به [[شهر]] «[[سدوم]]» رفت،؛ چراکه [[مردم]] آن منطقه [[غرق]] [[فساد]] و [[گناه]]، مخصوصاً [[انحرافات]] و آلودگی‌های جنسی بودند، او برای [[هدایت]] این [[قوم]] [[منحرف]] تلاش و [[کوشش]] بسیار کرد و در این راه [[خون]] [[دل]] خورد، اما کمتر در آن کوردلان اثر کرد. سرانجام چنان که می‌دانیم [[قهر]] و [[عذاب شدید الهی]] آنها را فرا گرفت و آبادی‌هایشان به کلی زیر و رو گردید... نسبت دادن [[اعمال زشت]] و [[پلید]] را به «[[قریه]]» و شهر و [[آبادی]] به جای [[اهل]] قریه اشاره به این است که آنها چنان غرق فساد و گناه بودند که گویی از در و [[دیوار]] آبادی‌شان گناه و اعمال زشت و پلید می‌بارید»<ref>تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۴۹۹.</ref>.
 موضع فعلی «سُدوم» بنا به گفته دایره المعارف [[کتاب مقدس]] در سواحل جنوبی دریای مرده قرار داشته است<ref>دایرة المعارف کتاب مقدس، ص۷۹۷.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۶۸.</ref>
 == منابع ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۲
خط ۱۱:		خط ۱۱:

	«قریه» نام موضعی است که [[مردم]] در آن جمع شوند، به مردم نیز قریه گویند و در هر دو معنی استعمال می‌شود. در بسیاری از [[آیات]] نسبت [[افعال]] به قریه داده شده است.		«قریه» نام موضعی است که [[مردم]] در آن جمع شوند، به مردم نیز قریه گویند و در هر دو معنی استعمال می‌شود. در بسیاری از [[آیات]] نسبت [[افعال]] به قریه داده شده است.
	برخی از ~~[[علما]]~~ در [[تفسیر]] خود تصریح می‌کنند: «قریه» گرچه در زبان روزمره ما به معنی روستا است، [[ولی در قرآن]] و لغت [[عرب]] به معنی هر محلی است که مردم در آن جمع می‌شوند، خواه شهرهای بزرگ باشد یا روستاها»<ref>آیت الله مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱، ص۲۶۸.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۲۱.</ref>		برخی از دانشمندان در [[تفسیر]] خود تصریح می‌کنند: «قریه» گرچه در زبان روزمره ما به معنی روستا است، [[ولی در قرآن]] و لغت [[عرب]] به معنی هر محلی است که مردم در آن جمع می‌شوند، خواه شهرهای بزرگ باشد یا روستاها»<ref>آیت الله مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱، ص۲۶۸.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۲۱.</ref>

	==توضیح بیشتر==		==توضیح بیشتر==
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	==موضع‌شناسی قریه==		==موضع‌شناسی قریه==
	در خلاصه [[تفاسیر]] [[المیزان]] و نمونه می‌خوانیم: مراد از [[قریه]]، [[بیت المقدس]] است<ref>گزیده تفاسیر نمونه و المیزان، ص۲۸.</ref>. برخی از ~~[[علما]]~~ در [[تفسیر]] خود به همین معنی ذکر شده اشاره می‌کنند<ref>آیت الله مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱، ص۲۶۸.</ref>. و روشن می‌سازد که مقصود از قریه، بیت المقدس قبل از ورود [[حضرت موسی]]{{ع}} است.		در خلاصه [[تفاسیر]] [[المیزان]] و نمونه می‌خوانیم: مراد از [[قریه]]، [[بیت المقدس]] است<ref>گزیده تفاسیر نمونه و المیزان، ص۲۸.</ref>. برخی از دانشمندان در [[تفسیر]] خود به همین معنی ذکر شده اشاره می‌کنند<ref>آیت الله مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱، ص۲۶۸.</ref>. و روشن می‌سازد که مقصود از قریه، بیت المقدس قبل از ورود [[حضرت موسی]]{{ع}} است.
	[[اورشلیم]] و [[قدس]] نام‌های دیگر [[بیت]] المقدس‌اند. [[سید]] احمد فاضلی بیارجمندی در [[کتاب اطلاعات قرآنی]] منظور از قریه در [[آیه]] ۵۸ [[سوره بقره]] را اورشلیم یا [[اریحا]] دانسته است<ref>اطلاعات قرآنی، ص۱۲۶.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۲۳.</ref>		[[اورشلیم]] و [[قدس]] نام‌های دیگر [[بیت]] المقدس‌اند. [[سید]] احمد فاضلی بیارجمندی در [[کتاب اطلاعات قرآنی]] منظور از قریه در [[آیه]] ۵۸ [[سوره بقره]] را اورشلیم یا [[اریحا]] دانسته است<ref>اطلاعات قرآنی، ص۱۲۶.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۲۳.</ref>

خط ۴۵:		خط ۴۵:
	الف - '''[[بیت المقدس]]''': برخی بزرگان نوشته‌اند: بعضی گفته‌اند بیت المقدس بود که [[بخت نصر]] خراب کرده بود و بعضی گفته‌اند [[ارض مقدسه]] بود<ref>مجلسی، تاریخ انبیا، ص۹۳۱. </ref>.		الف - '''[[بیت المقدس]]''': برخی بزرگان نوشته‌اند: بعضی گفته‌اند بیت المقدس بود که [[بخت نصر]] خراب کرده بود و بعضی گفته‌اند [[ارض مقدسه]] بود<ref>مجلسی، تاریخ انبیا، ص۹۳۱. </ref>.
	برخی نویسندگان داستان را ربط به ویرانه‌های [[اورشلیم]] داده است<ref>تویسرکانی، قصه‌های قرآن، ص۲۲۷.</ref> برخی نویسندگان آورده‌اند: به [[زعم]] اکثر [[مفسرین]] آن [[شهر]] بیت المقدس بوده است<ref>خزائلی، اعلام قرآن، ص۴۵۷.</ref>.		برخی نویسندگان داستان را ربط به ویرانه‌های [[اورشلیم]] داده است<ref>تویسرکانی، قصه‌های قرآن، ص۲۲۷.</ref> برخی نویسندگان آورده‌اند: به [[زعم]] اکثر [[مفسرین]] آن [[شهر]] بیت المقدس بوده است<ref>خزائلی، اعلام قرآن، ص۴۵۷.</ref>.
	برخی از نویسندگان نیز آن بلد را بیت المقدس دانسته‌اند<ref>زاهدی گلپایگانی، قصص شگفت انگیز قرآن، ص۶۶۷.</ref> ولی برخی از ~~[[علما]]~~ با همه اینها «این احتمال» را بعید دانسته‌اند<ref>آیت الله مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۲، ص۲۱۸.</ref>.		برخی از نویسندگان نیز آن بلد را بیت المقدس دانسته‌اند<ref>زاهدی گلپایگانی، قصص شگفت انگیز قرآن، ص۶۶۷.</ref> ولی برخی از دانشمندان با همه اینها «این احتمال» را بعید دانسته‌اند<ref>آیت الله مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۲، ص۲۱۸.</ref>.
	برخی نویسندگان به نقل از [[تاریخ]] [[طبری]] و قسمت سوم تاریخ ارمیا آورده‌اند: «ارمیا با سبدی پر از [[انجیر]] و انگور سوار بر الاغش رهسپار شهر ویران شده بیت المقدس گشت و چون بر تپه شهر بالا رفت و نگاهی به اجساد مرگان افکند، با خود گفت: چگونه این [[سرزمین]] دوباره زنده و آباد می‌شود؟».<ref>دکتر عبدالکریم بی‌آزار شیرازی، باستان‌شناسی جغرافیایی تاریخی قصص قرآن.</ref>.		برخی نویسندگان به نقل از [[تاریخ]] [[طبری]] و قسمت سوم تاریخ ارمیا آورده‌اند: «ارمیا با سبدی پر از [[انجیر]] و انگور سوار بر الاغش رهسپار شهر ویران شده بیت المقدس گشت و چون بر تپه شهر بالا رفت و نگاهی به اجساد مرگان افکند، با خود گفت: چگونه این [[سرزمین]] دوباره زنده و آباد می‌شود؟».<ref>دکتر عبدالکریم بی‌آزار شیرازی، باستان‌شناسی جغرافیایی تاریخی قصص قرآن.</ref>.

خط ۵۷:		خط ۵۷:

	===بیان [[آیات]]===		===بیان [[آیات]]===
	برخی از ~~[[علما]]~~ و بزرگان در بیان آیات ۷۱ تا ۷۶ [[سوره نساء]] می‌نویسد: «موقع [[نزول]] این آیات، بر [[مؤمنین]] [[سختی]] شدیدی [[حکومت]] می‌کرد (ظاهراً در ربع دوم اقامت [[پیامبر]] در [[مدینه]]). [[اعراب]] از هر طرف برای خاموش کردن [[نور خدا]] و ویران کردن بنای [[دین]] کوشا بودند و [[پیغمبر]]{{صل}} با [[مشرکین مکه]] و طاغوت‌های [[قریش]] در [[جنگ]] بود، دستجات [[مسلمان]] را به اقطار [[جزیره العرب]] روانه می‌کرد و پایه‌های دین را در میان [[پیروان]] خود بلند و [[استوار]] می‌ساخت... مردمی دهن بین و دارای [[قلوب]] مریض نیز جزء ایشان بود [[یهود]] نیز در اطرافشان، علیه مؤمنین [[فتنه]] و [[جنگی]] می‌کردند و اعراب مدینه نیز از قدیم برای ایشان [[احترام]] قائل بودند و [[بزرگداشت]] می‌نمودند و آنان سخنان [[باطل]] و [[گمراه کننده]] به مؤمنین می‌گفتند تا ارادت راستینشان سلب شود و جدیت‌شان کمتر گردد»<ref>علامه طباطبایی، تفسیر المیزان، ج۴، ص۵۹۷. </ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۳۱.</ref>		برخی از دانشمندان و بزرگان در بیان آیات ۷۱ تا ۷۶ [[سوره نساء]] می‌نویسد: «موقع [[نزول]] این آیات، بر [[مؤمنین]] [[سختی]] شدیدی [[حکومت]] می‌کرد (ظاهراً در ربع دوم اقامت [[پیامبر]] در [[مدینه]]). [[اعراب]] از هر طرف برای خاموش کردن [[نور خدا]] و ویران کردن بنای [[دین]] کوشا بودند و [[پیغمبر]]{{صل}} با [[مشرکین مکه]] و طاغوت‌های [[قریش]] در [[جنگ]] بود، دستجات [[مسلمان]] را به اقطار [[جزیره العرب]] روانه می‌کرد و پایه‌های دین را در میان [[پیروان]] خود بلند و [[استوار]] می‌ساخت... مردمی دهن بین و دارای [[قلوب]] مریض نیز جزء ایشان بود [[یهود]] نیز در اطرافشان، علیه مؤمنین [[فتنه]] و [[جنگی]] می‌کردند و اعراب مدینه نیز از قدیم برای ایشان [[احترام]] قائل بودند و [[بزرگداشت]] می‌نمودند و آنان سخنان [[باطل]] و [[گمراه کننده]] به مؤمنین می‌گفتند تا ارادت راستینشان سلب شود و جدیت‌شان کمتر گردد»<ref>علامه طباطبایی، تفسیر المیزان، ج۴، ص۵۹۷. </ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۳۱.</ref>

	===مدینه یا [[مکه]]، کدامیک؟===		===مدینه یا [[مکه]]، کدامیک؟===
خط ۱۳۰:		خط ۱۳۰:
	۱) '''[[ایله]]''': که اکنون با نام «ایلات» قابل [[شناخت]] است، در کنار [[دریای احمر]] قرار گرفته است. برخی نویسندگان رابطه‌ای را میان ورود به [[شهر]] ایله و [[سوره مائده]] برقرار کرده‌اند که خلاصه‌ای از آن را در اینجا ذکر می‌کنیم: بنی اسرائیل وارد شهر ایله شدند و [[مأمور]] گردیدند که کلمه حطه را بر زبان آورند. بنی اسرائیل به قسمی که در سوره مائده مذکور است از [[قتال]] با [[دشمنان]] و گرفتن شهر سر باز زدند و دچار [[غضب]] شدند<ref>خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۲۶.</ref>.		۱) '''[[ایله]]''': که اکنون با نام «ایلات» قابل [[شناخت]] است، در کنار [[دریای احمر]] قرار گرفته است. برخی نویسندگان رابطه‌ای را میان ورود به [[شهر]] ایله و [[سوره مائده]] برقرار کرده‌اند که خلاصه‌ای از آن را در اینجا ذکر می‌کنیم: بنی اسرائیل وارد شهر ایله شدند و [[مأمور]] گردیدند که کلمه حطه را بر زبان آورند. بنی اسرائیل به قسمی که در سوره مائده مذکور است از [[قتال]] با [[دشمنان]] و گرفتن شهر سر باز زدند و دچار [[غضب]] شدند<ref>خزائلی، اعلام قرآن، ص۶۲۶.</ref>.

	۲) '''[[ارض مقدس]]''': برخی بزرگان در بیان احوال بنی اسرائیل بعد از بیرون آمدن از دریا و حیران شدن ایشان در [[زمین]] از [[امام محمد باقر]]{{ع}} نقل کرده است که به بنی اسرائیل [[حق تعالی]] امر فرمود: [[حضرت موسی]]{{ع}} به ارض مقدس ببرد و [[کفار]] را از آنجا بیرون نمایند<ref>مجلسی، تاریخ انبیاء، ص۵۰۶.</ref>. برخی از ~~[[علما]]~~ و بزرگان در بیان [[آیات]] ۲۰ تا ۲۶ سوره مائده در [[المیزان]]<ref>علامه طباطبایی، المیزان، ج۵.</ref> می‌فرمایند: آیاتی که درباره حکایات [[موسی]] وارد شده می‌رساند که این جریان - [[دعوت]] نمودن موسی به ورود در [[زمین]] [[پاک]] - پس از بیرون رفتنشان از [[مصر]] بوده است<ref>ر.ک: مجلسی، تفسیر انبیاء، ص۵۰۶.</ref>.		۲) '''[[ارض مقدس]]''': برخی بزرگان در بیان احوال بنی اسرائیل بعد از بیرون آمدن از دریا و حیران شدن ایشان در [[زمین]] از [[امام محمد باقر]]{{ع}} نقل کرده است که به بنی اسرائیل [[حق تعالی]] امر فرمود: [[حضرت موسی]]{{ع}} به ارض مقدس ببرد و [[کفار]] را از آنجا بیرون نمایند<ref>مجلسی، تاریخ انبیاء، ص۵۰۶.</ref>. برخی از دانشمندان و بزرگان در بیان [[آیات]] ۲۰ تا ۲۶ سوره مائده در [[المیزان]]<ref>علامه طباطبایی، المیزان، ج۵.</ref> می‌فرمایند: آیاتی که درباره حکایات [[موسی]] وارد شده می‌رساند که این جریان - [[دعوت]] نمودن موسی به ورود در [[زمین]] [[پاک]] - پس از بیرون رفتنشان از [[مصر]] بوده است<ref>ر.ک: مجلسی، تفسیر انبیاء، ص۵۰۶.</ref>.
	این [[مفسر]] بزرگ متذکر می‌شود<ref>المیزان، ج۸، ص۴۳۳.</ref>: مقصود از [[قریه]] همان سرزمینی است که در [[بیت المقدس]] واقع بوده و [[بنی اسرائیل]] [[مأمور]] شدند آن [[شهر]] را فتح نموده و با [[اهل]] آنجا که از [[عمالقه]] بوده‌اند جنگیده و ایشان را عزیمت دهند و شهر را [[تصرف]] کنند، بنی اسرائیل از این [[مأموریت]] سرباز زده و در نتیجه به [[سرگردانی]] در بیابان [[تیه]] [[مبتلا]] شدند.		این [[مفسر]] بزرگ متذکر می‌شود<ref>المیزان، ج۸، ص۴۳۳.</ref>: مقصود از [[قریه]] همان سرزمینی است که در [[بیت المقدس]] واقع بوده و [[بنی اسرائیل]] [[مأمور]] شدند آن [[شهر]] را فتح نموده و با [[اهل]] آنجا که از [[عمالقه]] بوده‌اند جنگیده و ایشان را عزیمت دهند و شهر را [[تصرف]] کنند، بنی اسرائیل از این [[مأموریت]] سرباز زده و در نتیجه به [[سرگردانی]] در بیابان [[تیه]] [[مبتلا]] شدند.
	برخی از نویسنگان، گفته‌اند: چون بنی اسرائیل از خطر [[فرعونیان]] گذشتند [[حضرت موسی]] به آنها دستور داد که خود را آماده [[جنگی]] کنید و باید به [[فلسطین]] [[حمله]] نمائید. [[قوم بنی اسرائیل]] در اثر [[تحمل]] چندین قرن [[ذلت]] و [[عبودیت]] [[روح]] [[سلحشوری]] و جنگجویی را از دست داده بودند به حضرت موسی گفتند ای موسی تو خودت برو با خدایت به [[جنگ]] بپرداز<ref>عمادزاده، تاریخ انبیاء، ص۵۵۱.</ref>.		برخی از نویسنگان، گفته‌اند: چون بنی اسرائیل از خطر [[فرعونیان]] گذشتند [[حضرت موسی]] به آنها دستور داد که خود را آماده [[جنگی]] کنید و باید به [[فلسطین]] [[حمله]] نمائید. [[قوم بنی اسرائیل]] در اثر [[تحمل]] چندین قرن [[ذلت]] و [[عبودیت]] [[روح]] [[سلحشوری]] و جنگجویی را از دست داده بودند به حضرت موسی گفتند ای موسی تو خودت برو با خدایت به [[جنگ]] بپرداز<ref>عمادزاده، تاریخ انبیاء، ص۵۵۱.</ref>.