قساوت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۵۳

2024-03-02T04:53:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[قساوت در قرآن]] \| پرسش مرتبط = }}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[قساوت در قرآن~~]] - [[قساوت در حدیث]] - [[قساوت در کلام اسلامی~~]]\| پرسش مرتبط = ~~قساوت (پرسش)~~}}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* منظور [[عنایت]] و [[رحمت الهی]] به [[بنده]] و فرستاده خود [[پیامبر]] است، که [[مانع]] [[قساوت قلب]] او می‌گردد و آن [[حضرت]] میتواند در کار خود موفق باشد. البته این به جز [[دستورات اخلاقی]] است که در [[تعالیم]] آن [[حضرت]] برای [[پیشگیری]] از قساوت بیان شده در [[سوره]] (بقره: ۷۴) است. {{متن قرآن\|ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُمْ مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً وَإِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهَارُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاءُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ}}<ref>«باز از پس آن، دل‌هایتان به سختی‌گرایید چونان سنگ‌ها بلکه سخت‌تر زیرا بی‌گمان از برخی سنگ‌ها جویبارها فرا می‌جوشد و برخی می‌شکافد و از آن آب بیرون می‌زند و برخی از بیم خداوند فرو می‌غلتد و خداوند از آنچه انجام می‌دهید غافل نیست» سوره بقره، آیه ۷۴.</ref>. {{متن قرآن\|فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}}<ref>«پس با بخشایشی از (سوی) خداوند با آنان نرمخویی ورزیدی و اگر درشتخویی سنگدل می‌بودی از دورت می‌پراکندند؛ پس آنان را ببخشای و برای ایشان آمرزش بخواه و با آنها در کار، رایزنی کن و چون آهنگ (کاری) کردی به خداوند توکل کن که خداوند توکل کنندگان (به خویش) را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۵۹.</ref>.		منظور [[عنایت]] و [[رحمت الهی]] به [[بنده]] و فرستاده خود [[پیامبر]] است، که [[مانع]] [[قساوت قلب]] او می‌گردد و آن [[حضرت]] میتواند در کار خود موفق باشد. البته این به جز [[دستورات اخلاقی]] است که در [[تعالیم]] آن [[حضرت]] برای [[پیشگیری]] از قساوت بیان شده در [[سوره]] (بقره: ۷۴) است. {{متن قرآن\|ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُمْ مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً وَإِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهَارُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاءُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ}}<ref>«باز از پس آن، دل‌هایتان به سختی‌گرایید چونان سنگ‌ها بلکه سخت‌تر زیرا بی‌گمان از برخی سنگ‌ها جویبارها فرا می‌جوشد و برخی می‌شکافد و از آن آب بیرون می‌زند و برخی از بیم خداوند فرو می‌غلتد و خداوند از آنچه انجام می‌دهید غافل نیست» سوره بقره، آیه ۷۴.</ref>. {{متن قرآن\|فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}}<ref>«پس با بخشایشی از (سوی) خداوند با آنان نرمخویی ورزیدی و اگر درشتخویی سنگدل می‌بودی از دورت می‌پراکندند؛ پس آنان را ببخشای و برای ایشان آمرزش بخواه و با آنها در کار، رایزنی کن و چون آهنگ (کاری) کردی به خداوند توکل کن که خداوند توکل کنندگان (به خویش) را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۵۹.</ref>.

	== نکات ==		== نکات ==
	[[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] میگوید: و به سبب رحمتی از جانب [[خدا]] با آنان [[نرم‌خوی]] شدی {{متن قرآن\|فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ}} و اگر بر فرض [[تندخویی]] سخت‌دل بودی، حتماً از پیرامونت پراکنده می‌شدند. {{متن قرآن\|وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ}} پس، از آنان درگذر {{متن قرآن\|فَاعْفُ عَنْهُمْ}} و برای‌شان [[آمرزش]] بخواه {{متن قرآن\|وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ}} و در کار‌ها با آنان [[مشورت]] کن {{متن قرآن\|وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ}} و هنگامی که [[تصمیم]] گرفتی، پس بر [[خدا]] [[توکّل]] کن {{متن قرآن\|فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ}} چرا که [[خدا]] توکّل‌کنندگان را [[دوست]] می‌دارد {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}} با توجه [[شأن نزول]] [[آیه]] که ناظر به حوادث [[اُحد]] است زیرا بعد از مراجعت [[مسلمانان]] از [[احد]]، کسانی که از [[جنگ]] فرار کرده بودند، اطراف [[پیامبر]] را گرفته و ضمن اظهار [[ندامت]]، تقاضای [[عفو]] و [[بخشش]] می‌کردند مرحوم [[آیت‌الله]] طالقانی مینویسد پس از آن [[جوش]] و خروش که از [[مدینه]] بیرون آمدند، آن عقب‌نشینی گروهی از میان راه، آن [[سرپیچی]] از [[فرمان]] برای [[غنیمت]] و باز گذاردن سنگر کوه، آن فرار و پشت کردن به [[دشمن]] و روی به کوه آوردن، آن پراکنده شدن از پیرامون [[پیمبر]] غرقه در [[خون]] و او را در میان [[دشمن]] بی‌دفاع گذاردن، آن فریاد [[پیمبر]] از پشت سر آنها و روی نگرداندنشان، باید [[پیمبر]] را [[خشمگین]] کند و به [[خشونت]] و [[نفرین]] و یا طرد بعضی وا دارد، همین [[رحمت]] خاص بود که پر و بال گشود و آنها را با همه گوناگونی در برگرفت. آن [[جاذبه]] [[رحمت]] بود که همه را جذب کرد و از توحش و دفعشان جلو گرفت، از آنها چشم پوشید و از گناهانشان [[استغفار]] کرد. با آن عواقب سخت و ناگواری که شورای [[احد]] پیش آورد و آن ضربه‌ای که بر [[مسلمانان]] وارد شد و آن بزرگانی که از دست داد و آن شکاف و [[تفرقه]] [[فکری]] و [[جنگی]] که در [[اجتماع]] آنان پدید آمد و نزدیک بود یکسر متلاشی شوند، همه از آثار [[شورا]] بود، که [[مدینه]] را بی‌پناه گذاردند و بر خلاف نظر شخص آن [[حضرت]] به سوی [[دشمن]] پیش راندند، با همه اینها باز اصل [[شورا]] را تحکیم می‌کند، چون پایه [[اجتماع]] [[اسلامی]] است و برای همیشه، تا [[اندیشه‌ها]] و استعدادها بروز کند و هر صاحب رأیی خود را شریک در [[سرنوشت]] بداند و [[مسلمانان]] برای [[آینده]] و همیشه [[تربیت]] شوند و بتوانند در هر زمان و هر جا بعد از غروب [[نبوت]]، خود را [[رهبری]] کنند، اگر در این راه و برای تحکیم [[شورا]] هر چه زیان دهند [[ارزش]] دارد تا با هر شکستی آراء محکم‌تر و قدم‌ها ثابت‌تر شود و مانند بچه که همی به [[زمین]] افتد و صدمه ببیند و برخیزد تا به [[اندیشه]] و پای خود مستقیم و محکم گردد. شکست‌ها می‌گذرد، [[امت اسلامی]] باید به عالی‌ترین صورت [[اجتماعی]] باقی بماند. همیشه [[رهبری]] [[پیمبر]] و [[اوصیاء]] و [[تربیت]] شدگان در میان نیست. پس باید خود را به دست [[سرنوشت]] رها کنند تا سرنوشتشان را دیگران [[تعیین]] کنند و یا گرفتار استبدادها و خودسری‌ها باشند، و یا با شورای [[اهل]] نظر و آشنا و [[مؤمن]] به معنای [[اسلامی]]، [[امت]] را اداره کنند و پیش برند، هر چه پیش آید. گرچه در میان [[مسلمانان]] مانند [[اُحد]] [[اختلاف]] افتد و هر فرمانی دهند، [[ارزش]] [[روحی]] و [[آزادی]] و [[پیوستگی]] آن بیش از اینهاست، با آن‌که [[رسول خدا]] {{صل}} در میانشان بود، چه رسد به پس از او. این بزرگ‌ترین درس [[اُحد]] است سخت‌گیری نسبت به [[خلق]] از [[ناتوانی]] [[بینش]] و بی‌تشخیصی و نبودن [[شجاعت]] [[فکری]] است و در مقابل هر چه [[بینش]] نیرومندتر و نافذتر باشد و بتواند [[اندیشه‌ها]] و جواذب [[خلق]] را چنان که هستند بنگرد، [[نرمی]] بیشتر می‌شود. همچون پزشکی که با [[بصیرت]] و روشنی که نسبت به [[بیماری جسمی]] و [[روانی]] [[بیماران]] دارد، از [[ناراحتی]] و بدخویی و [[بدگویی]] [[بیمار]] ناراحت نمی‌شود، بلکه هر چه [[بصیرت]] و تشخیص او بیشتر باشد، حسّ ترحم در وی بیدارتر و فعال‌تر می‌گردد تا بتواند او را در برابر علاج و [[پرهیز]] رام گرداند. این [[نیروی غیبی]] بی‌نام و نشان که از آن به - ما - تعبیر و به - {{متن قرآن\|رَحْمَةٍ}} - نکره [[تبیین]] شده است، همانند [[نیروی درونی]] اجسام است که از آن به [[جاذبه]] تعبیر می‌شود، همه عناصر مستعد [[انسانی]] را به خود و پیرامون خود جمع می‌کند و به حرکت در می‌آورد و بدون آن پراکندگی است: {{متن قرآن\|وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ}} “لو”، شرط امتناعی است: اگر آن نیرو به تو [[عنایت]] نمی‌شد و اگر تندخو و پرخاشگر و سخت‌دل بودی - که چنین نیستی و نباید باشی چون [[پیمبر]] [[رحمت]] و [[موعود]] و [[مبعوث]] بسط رحمتی - این [[مردم]] [[سرکش]] و نابه‌سامان و [[خشن]] خود به خود از جذب به تو و پیرامونت جدا و پراکنده می‌شدند<ref>پرتوی از قرآن، ج۵، ص۳۹۴.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ~~ج۲،~~ ص ۴۴۰.</ref>.		[[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] میگوید: و به سبب رحمتی از جانب [[خدا]] با آنان [[نرم‌خوی]] شدی {{متن قرآن\|فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ}} و اگر بر فرض [[تندخویی]] سخت‌دل بودی، حتماً از پیرامونت پراکنده می‌شدند. {{متن قرآن\|وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ}} پس، از آنان درگذر {{متن قرآن\|فَاعْفُ عَنْهُمْ}} و برای‌شان [[آمرزش]] بخواه {{متن قرآن\|وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ}} و در کار‌ها با آنان [[مشورت]] کن {{متن قرآن\|وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ}} و هنگامی که [[تصمیم]] گرفتی، پس بر [[خدا]] [[توکّل]] کن {{متن قرآن\|فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ}} چرا که [[خدا]] توکّل‌کنندگان را [[دوست]] می‌دارد {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}} با توجه [[شأن نزول]] [[آیه]] که ناظر به حوادث [[اُحد]] است زیرا بعد از مراجعت [[مسلمانان]] از [[احد]]، کسانی که از [[جنگ]] فرار کرده بودند، اطراف [[پیامبر]] را گرفته و ضمن اظهار [[ندامت]]، تقاضای [[عفو]] و [[بخشش]] می‌کردند مرحوم [[آیت‌الله]] طالقانی مینویسد پس از آن [[جوش]] و خروش که از [[مدینه]] بیرون آمدند، آن عقب‌نشینی گروهی از میان راه، آن [[سرپیچی]] از [[فرمان]] برای [[غنیمت]] و باز گذاردن سنگر کوه، آن فرار و پشت کردن به [[دشمن]] و روی به کوه آوردن، آن پراکنده شدن از پیرامون [[پیمبر]] غرقه در [[خون]] و او را در میان [[دشمن]] بی‌دفاع گذاردن، آن فریاد [[پیمبر]] از پشت سر آنها و روی نگرداندنشان، باید [[پیمبر]] را [[خشمگین]] کند و به [[خشونت]] و [[نفرین]] و یا طرد بعضی وا دارد، همین [[رحمت]] خاص بود که پر و بال گشود و آنها را با همه گوناگونی در برگرفت. آن [[جاذبه]] [[رحمت]] بود که همه را جذب کرد و از توحش و دفعشان جلو گرفت، از آنها چشم پوشید و از گناهانشان [[استغفار]] کرد. با آن عواقب سخت و ناگواری که شورای [[احد]] پیش آورد و آن ضربه‌ای که بر [[مسلمانان]] وارد شد و آن بزرگانی که از دست داد و آن شکاف و [[تفرقه]] [[فکری]] و [[جنگی]] که در [[اجتماع]] آنان پدید آمد و نزدیک بود یکسر متلاشی شوند، همه از آثار [[شورا]] بود، که [[مدینه]] را بی‌پناه گذاردند و بر خلاف نظر شخص آن [[حضرت]] به سوی [[دشمن]] پیش راندند، با همه اینها باز اصل [[شورا]] را تحکیم می‌کند، چون پایه [[اجتماع]] [[اسلامی]] است و برای همیشه، تا [[اندیشه‌ها]] و استعدادها بروز کند و هر صاحب رأیی خود را شریک در [[سرنوشت]] بداند و [[مسلمانان]] برای [[آینده]] و همیشه [[تربیت]] شوند و بتوانند در هر زمان و هر جا بعد از غروب [[نبوت]]، خود را [[رهبری]] کنند، اگر در این راه و برای تحکیم [[شورا]] هر چه زیان دهند [[ارزش]] دارد تا با هر شکستی آراء محکم‌تر و قدم‌ها ثابت‌تر شود و مانند بچه که همی به [[زمین]] افتد و صدمه ببیند و برخیزد تا به [[اندیشه]] و پای خود مستقیم و محکم گردد. شکست‌ها می‌گذرد، [[امت اسلامی]] باید به عالی‌ترین صورت [[اجتماعی]] باقی بماند. همیشه [[رهبری]] [[پیمبر]] و [[اوصیاء]] و [[تربیت]] شدگان در میان نیست. پس باید خود را به دست [[سرنوشت]] رها کنند تا سرنوشتشان را دیگران تعیین کنند و یا گرفتار استبدادها و خودسری‌ها باشند، و یا با شورای [[اهل]] نظر و آشنا و [[مؤمن]] به معنای [[اسلامی]]، [[امت]] را اداره کنند و پیش برند، هر چه پیش آید. گرچه در میان [[مسلمانان]] مانند [[اُحد]] [[اختلاف]] افتد و هر فرمانی دهند، [[ارزش]] [[روحی]] و [[آزادی]] و [[پیوستگی]] آن بیش از اینهاست، با آن‌که [[رسول خدا]] {{صل}} در میانشان بود، چه رسد به پس از او. این بزرگ‌ترین درس [[اُحد]] است سخت‌گیری نسبت به [[خلق]] از [[ناتوانی]] [[بینش]] و بی‌تشخیصی و نبودن [[شجاعت]] [[فکری]] است و در مقابل هر چه [[بینش]] نیرومندتر و نافذتر باشد و بتواند [[اندیشه‌ها]] و جواذب [[خلق]] را چنان که هستند بنگرد، [[نرمی]] بیشتر می‌شود. همچون پزشکی که با [[بصیرت]] و روشنی که نسبت به [[بیماری جسمی]] و [[روانی]] [[بیماران]] دارد، از [[ناراحتی]] و بدخویی و [[بدگویی]] [[بیمار]] ناراحت نمی‌شود، بلکه هر چه [[بصیرت]] و تشخیص او بیشتر باشد، حسّ ترحم در وی بیدارتر و فعال‌تر می‌گردد تا بتواند او را در برابر علاج و [[پرهیز]] رام گرداند. این [[نیروی غیبی]] بی‌نام و نشان که از آن به - ما - تعبیر و به - {{متن قرآن\|رَحْمَةٍ}} - نکره [[تبیین]] شده است، همانند [[نیروی درونی]] اجسام است که از آن به [[جاذبه]] تعبیر می‌شود، همه عناصر مستعد [[انسانی]] را به خود و پیرامون خود جمع می‌کند و به حرکت در می‌آورد و بدون آن پراکندگی است: {{متن قرآن\|وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ}} “لو”، شرط امتناعی است: اگر آن نیرو به تو [[عنایت]] نمی‌شد و اگر تندخو و پرخاشگر و سخت‌دل بودی - که چنین نیستی و نباید باشی چون [[پیمبر]] [[رحمت]] و [[موعود]] و [[مبعوث]] بسط رحمتی - این [[مردم]] [[سرکش]] و نابه‌سامان و [[خشن]] خود به خود از جذب به تو و پیرامونت جدا و پراکنده می‌شدند<ref>پرتوی از قرآن، ج۵، ص۳۹۴.</ref>.<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲]]، ص ۴۴۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۵:		خط ۱۵:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~قساوت~~]]		[[رده:اصطلاحات قرآنی]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:40:17Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[قساوت در قرآن]] - [[قساوت در حدیث]] - [[قساوت در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = قساوت (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[قساوت در قرآن]] - [[قساوت در حدیث]] - [[قساوت در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = قساوت (پرسش)}}
	==مقدمه==		== مقدمه ==
	*منظور [[عنایت]] و [[رحمت الهی]] به [[بنده]] و فرستاده خود [[پیامبر]] است، که [[مانع]] [[قساوت قلب]] او می‌گردد و آن [[حضرت]] میتواند در کار خود موفق باشد. البته این به جز [[دستورات اخلاقی]] است که در [[تعالیم]] آن [[حضرت]] برای [[پیشگیری]] از قساوت بیان شده در [[سوره]] (بقره: ۷۴) است. {{متن قرآن\|ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُمْ مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً وَإِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهَارُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاءُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ}}<ref>«باز از پس آن، دل‌هایتان به سختی‌گرایید چونان سنگ‌ها بلکه سخت‌تر زیرا بی‌گمان از برخی سنگ‌ها جویبارها فرا می‌جوشد و برخی می‌شکافد و از آن آب بیرون می‌زند و برخی از بیم خداوند فرو می‌غلتد و خداوند از آنچه انجام می‌دهید غافل نیست» سوره بقره، آیه ۷۴.</ref>. {{متن قرآن\|فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}}<ref>«پس با بخشایشی از (سوی) خداوند با آنان نرمخویی ورزیدی و اگر درشتخویی سنگدل می‌بودی از دورت می‌پراکندند؛ پس آنان را ببخشای و برای ایشان آمرزش بخواه و با آنها در کار، رایزنی کن و چون آهنگ (کاری) کردی به خداوند توکل کن که خداوند توکل کنندگان (به خویش) را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۵۹.</ref>.		* منظور [[عنایت]] و [[رحمت الهی]] به [[بنده]] و فرستاده خود [[پیامبر]] است، که [[مانع]] [[قساوت قلب]] او می‌گردد و آن [[حضرت]] میتواند در کار خود موفق باشد. البته این به جز [[دستورات اخلاقی]] است که در [[تعالیم]] آن [[حضرت]] برای [[پیشگیری]] از قساوت بیان شده در [[سوره]] (بقره: ۷۴) است. {{متن قرآن\|ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُمْ مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً وَإِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهَارُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاءُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ}}<ref>«باز از پس آن، دل‌هایتان به سختی‌گرایید چونان سنگ‌ها بلکه سخت‌تر زیرا بی‌گمان از برخی سنگ‌ها جویبارها فرا می‌جوشد و برخی می‌شکافد و از آن آب بیرون می‌زند و برخی از بیم خداوند فرو می‌غلتد و خداوند از آنچه انجام می‌دهید غافل نیست» سوره بقره، آیه ۷۴.</ref>. {{متن قرآن\|فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}}<ref>«پس با بخشایشی از (سوی) خداوند با آنان نرمخویی ورزیدی و اگر درشتخویی سنگدل می‌بودی از دورت می‌پراکندند؛ پس آنان را ببخشای و برای ایشان آمرزش بخواه و با آنها در کار، رایزنی کن و چون آهنگ (کاری) کردی به خداوند توکل کن که خداوند توکل کنندگان (به خویش) را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۵۹.</ref>.

	==نکات==		== نکات ==
	[[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] میگوید: و به سبب رحمتی از جانب [[خدا]] با آنان [[نرم‌خوی]] شدی {{متن قرآن\|فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ}} و اگر بر فرض [[تندخویی]] سخت‌دل بودی، حتماً از پیرامونت پراکنده می‌شدند. {{متن قرآن\|وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ}} پس، از آنان درگذر {{متن قرآن\|فَاعْفُ عَنْهُمْ}} و برای‌شان [[آمرزش]] بخواه {{متن قرآن\|وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ}} و در کار‌ها با آنان [[مشورت]] کن {{متن قرآن\|وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ}} و هنگامی که [[تصمیم]] گرفتی، پس بر [[خدا]] [[توکّل]] کن {{متن قرآن\|فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ}} چرا که [[خدا]] توکّل‌کنندگان را [[دوست]] می‌دارد {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}} با توجه [[شأن نزول]] [[آیه]] که ناظر به حوادث [[اُحد]] است زیرا بعد از مراجعت [[مسلمانان]] از [[احد]]، کسانی که از [[جنگ]] فرار کرده بودند، اطراف [[پیامبر]] را گرفته و ضمن اظهار [[ندامت]]، تقاضای [[عفو]] و [[بخشش]] می‌کردند مرحوم [[آیت‌الله]] طالقانی مینویسد پس از آن [[جوش]] و خروش که از [[مدینه]] بیرون آمدند، آن عقب‌نشینی گروهی از میان راه، آن [[سرپیچی]] از [[فرمان]] برای [[غنیمت]] و باز گذاردن سنگر کوه، آن فرار و پشت کردن به [[دشمن]] و روی به کوه آوردن، آن پراکنده شدن از پیرامون [[پیمبر]] غرقه در [[خون]] و او را در میان [[دشمن]] بی‌دفاع گذاردن، آن فریاد [[پیمبر]] از پشت سر آنها و روی نگرداندنشان، باید [[پیمبر]] را [[خشمگین]] کند و به [[خشونت]] و [[نفرین]] و یا طرد بعضی وا دارد، همین [[رحمت]] خاص بود که پر و بال گشود و آنها را با همه گوناگونی در برگرفت. آن [[جاذبه]] [[رحمت]] بود که همه را جذب کرد و از توحش و دفعشان جلو گرفت، از آنها چشم پوشید و از گناهانشان [[استغفار]] کرد. با آن عواقب سخت و ناگواری که شورای [[احد]] پیش آورد و آن ضربه‌ای که بر [[مسلمانان]] وارد شد و آن بزرگانی که از دست داد و آن شکاف و [[تفرقه]] [[فکری]] و [[جنگی]] که در [[اجتماع]] آنان پدید آمد و نزدیک بود یکسر متلاشی شوند، همه از آثار [[شورا]] بود، که [[مدینه]] را بی‌پناه گذاردند و بر خلاف نظر شخص آن [[حضرت]] به سوی [[دشمن]] پیش راندند، با همه اینها باز اصل [[شورا]] را تحکیم می‌کند، چون پایه [[اجتماع]] [[اسلامی]] است و برای همیشه، تا [[اندیشه‌ها]] و استعدادها بروز کند و هر صاحب رأیی خود را شریک در [[سرنوشت]] بداند و [[مسلمانان]] برای [[آینده]] و همیشه [[تربیت]] شوند و بتوانند در هر زمان و هر جا بعد از غروب [[نبوت]]، خود را [[رهبری]] کنند، اگر در این راه و برای تحکیم [[شورا]] هر چه زیان دهند [[ارزش]] دارد تا با هر شکستی آراء محکم‌تر و قدم‌ها ثابت‌تر شود و مانند بچه که همی به [[زمین]] افتد و صدمه ببیند و برخیزد تا به [[اندیشه]] و پای خود مستقیم و محکم گردد. شکست‌ها می‌گذرد، [[امت اسلامی]] باید به عالی‌ترین صورت [[اجتماعی]] باقی بماند. همیشه [[رهبری]] [[پیمبر]] و [[اوصیاء]] و [[تربیت]] شدگان در میان نیست. پس باید خود را به دست [[سرنوشت]] رها کنند تا سرنوشتشان را دیگران [[تعیین]] کنند و یا گرفتار استبدادها و خودسری‌ها باشند، و یا با شورای [[اهل]] نظر و آشنا و [[مؤمن]] به معنای [[اسلامی]]، [[امت]] را اداره کنند و پیش برند، هر چه پیش آید. گرچه در میان [[مسلمانان]] مانند [[اُحد]] [[اختلاف]] افتد و هر فرمانی دهند، [[ارزش]] [[روحی]] و [[آزادی]] و [[پیوستگی]] آن بیش از اینهاست، با آن‌که [[رسول خدا]]{{صل}} در میانشان بود، چه رسد به پس از او. این بزرگ‌ترین درس [[اُحد]] است سخت‌گیری نسبت به [[خلق]] از [[ناتوانی]] [[بینش]] و بی‌تشخیصی و نبودن [[شجاعت]] [[فکری]] است و در مقابل هر چه [[بینش]] نیرومندتر و نافذتر باشد و بتواند [[اندیشه‌ها]] و جواذب [[خلق]] را چنان که هستند بنگرد، [[نرمی]] بیشتر می‌شود. همچون پزشکی که با [[بصیرت]] و روشنی که نسبت به [[بیماری جسمی]] و [[روانی]] [[بیماران]] دارد، از [[ناراحتی]] و بدخویی و [[بدگویی]] [[بیمار]] ناراحت نمی‌شود، بلکه هر چه [[بصیرت]] و تشخیص او بیشتر باشد، حسّ ترحم در وی بیدارتر و فعال‌تر می‌گردد تا بتواند او را در برابر علاج و [[پرهیز]] رام گرداند. این [[نیروی غیبی]] بی‌نام و نشان که از آن به - ما - تعبیر و به - {{متن قرآن\|رَحْمَةٍ}} - نکره [[تبیین]] شده است، همانند [[نیروی درونی]] اجسام است که از آن به [[جاذبه]] تعبیر می‌شود، همه عناصر مستعد [[انسانی]] را به خود و پیرامون خود جمع می‌کند و به حرکت در می‌آورد و بدون آن پراکندگی است: {{متن قرآن\|وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ}} “لو”، شرط امتناعی است: اگر آن نیرو به تو [[عنایت]] نمی‌شد و اگر تندخو و پرخاشگر و سخت‌دل بودی - که چنین نیستی و نباید باشی چون [[پیمبر]] [[رحمت]] و [[موعود]] و [[مبعوث]] بسط رحمتی - این [[مردم]] [[سرکش]] و نابه‌سامان و [[خشن]] خود به خود از جذب به تو و پیرامونت جدا و پراکنده می‌شدند<ref>پرتوی از قرآن، ج۵، ص۳۹۴.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۴۴۰.</ref>.		[[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] میگوید: و به سبب رحمتی از جانب [[خدا]] با آنان [[نرم‌خوی]] شدی {{متن قرآن\|فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ}} و اگر بر فرض [[تندخویی]] سخت‌دل بودی، حتماً از پیرامونت پراکنده می‌شدند. {{متن قرآن\|وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ}} پس، از آنان درگذر {{متن قرآن\|فَاعْفُ عَنْهُمْ}} و برای‌شان [[آمرزش]] بخواه {{متن قرآن\|وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ}} و در کار‌ها با آنان [[مشورت]] کن {{متن قرآن\|وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ}} و هنگامی که [[تصمیم]] گرفتی، پس بر [[خدا]] [[توکّل]] کن {{متن قرآن\|فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ}} چرا که [[خدا]] توکّل‌کنندگان را [[دوست]] می‌دارد {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}} با توجه [[شأن نزول]] [[آیه]] که ناظر به حوادث [[اُحد]] است زیرا بعد از مراجعت [[مسلمانان]] از [[احد]]، کسانی که از [[جنگ]] فرار کرده بودند، اطراف [[پیامبر]] را گرفته و ضمن اظهار [[ندامت]]، تقاضای [[عفو]] و [[بخشش]] می‌کردند مرحوم [[آیت‌الله]] طالقانی مینویسد پس از آن [[جوش]] و خروش که از [[مدینه]] بیرون آمدند، آن عقب‌نشینی گروهی از میان راه، آن [[سرپیچی]] از [[فرمان]] برای [[غنیمت]] و باز گذاردن سنگر کوه، آن فرار و پشت کردن به [[دشمن]] و روی به کوه آوردن، آن پراکنده شدن از پیرامون [[پیمبر]] غرقه در [[خون]] و او را در میان [[دشمن]] بی‌دفاع گذاردن، آن فریاد [[پیمبر]] از پشت سر آنها و روی نگرداندنشان، باید [[پیمبر]] را [[خشمگین]] کند و به [[خشونت]] و [[نفرین]] و یا طرد بعضی وا دارد، همین [[رحمت]] خاص بود که پر و بال گشود و آنها را با همه گوناگونی در برگرفت. آن [[جاذبه]] [[رحمت]] بود که همه را جذب کرد و از توحش و دفعشان جلو گرفت، از آنها چشم پوشید و از گناهانشان [[استغفار]] کرد. با آن عواقب سخت و ناگواری که شورای [[احد]] پیش آورد و آن ضربه‌ای که بر [[مسلمانان]] وارد شد و آن بزرگانی که از دست داد و آن شکاف و [[تفرقه]] [[فکری]] و [[جنگی]] که در [[اجتماع]] آنان پدید آمد و نزدیک بود یکسر متلاشی شوند، همه از آثار [[شورا]] بود، که [[مدینه]] را بی‌پناه گذاردند و بر خلاف نظر شخص آن [[حضرت]] به سوی [[دشمن]] پیش راندند، با همه اینها باز اصل [[شورا]] را تحکیم می‌کند، چون پایه [[اجتماع]] [[اسلامی]] است و برای همیشه، تا [[اندیشه‌ها]] و استعدادها بروز کند و هر صاحب رأیی خود را شریک در [[سرنوشت]] بداند و [[مسلمانان]] برای [[آینده]] و همیشه [[تربیت]] شوند و بتوانند در هر زمان و هر جا بعد از غروب [[نبوت]]، خود را [[رهبری]] کنند، اگر در این راه و برای تحکیم [[شورا]] هر چه زیان دهند [[ارزش]] دارد تا با هر شکستی آراء محکم‌تر و قدم‌ها ثابت‌تر شود و مانند بچه که همی به [[زمین]] افتد و صدمه ببیند و برخیزد تا به [[اندیشه]] و پای خود مستقیم و محکم گردد. شکست‌ها می‌گذرد، [[امت اسلامی]] باید به عالی‌ترین صورت [[اجتماعی]] باقی بماند. همیشه [[رهبری]] [[پیمبر]] و [[اوصیاء]] و [[تربیت]] شدگان در میان نیست. پس باید خود را به دست [[سرنوشت]] رها کنند تا سرنوشتشان را دیگران [[تعیین]] کنند و یا گرفتار استبدادها و خودسری‌ها باشند، و یا با شورای [[اهل]] نظر و آشنا و [[مؤمن]] به معنای [[اسلامی]]، [[امت]] را اداره کنند و پیش برند، هر چه پیش آید. گرچه در میان [[مسلمانان]] مانند [[اُحد]] [[اختلاف]] افتد و هر فرمانی دهند، [[ارزش]] [[روحی]] و [[آزادی]] و [[پیوستگی]] آن بیش از اینهاست، با آن‌که [[رسول خدا]] {{صل}} در میانشان بود، چه رسد به پس از او. این بزرگ‌ترین درس [[اُحد]] است سخت‌گیری نسبت به [[خلق]] از [[ناتوانی]] [[بینش]] و بی‌تشخیصی و نبودن [[شجاعت]] [[فکری]] است و در مقابل هر چه [[بینش]] نیرومندتر و نافذتر باشد و بتواند [[اندیشه‌ها]] و جواذب [[خلق]] را چنان که هستند بنگرد، [[نرمی]] بیشتر می‌شود. همچون پزشکی که با [[بصیرت]] و روشنی که نسبت به [[بیماری جسمی]] و [[روانی]] [[بیماران]] دارد، از [[ناراحتی]] و بدخویی و [[بدگویی]] [[بیمار]] ناراحت نمی‌شود، بلکه هر چه [[بصیرت]] و تشخیص او بیشتر باشد، حسّ ترحم در وی بیدارتر و فعال‌تر می‌گردد تا بتواند او را در برابر علاج و [[پرهیز]] رام گرداند. این [[نیروی غیبی]] بی‌نام و نشان که از آن به - ما - تعبیر و به - {{متن قرآن\|رَحْمَةٍ}} - نکره [[تبیین]] شده است، همانند [[نیروی درونی]] اجسام است که از آن به [[جاذبه]] تعبیر می‌شود، همه عناصر مستعد [[انسانی]] را به خود و پیرامون خود جمع می‌کند و به حرکت در می‌آورد و بدون آن پراکندگی است: {{متن قرآن\|وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ}} “لو”، شرط امتناعی است: اگر آن نیرو به تو [[عنایت]] نمی‌شد و اگر تندخو و پرخاشگر و سخت‌دل بودی - که چنین نیستی و نباید باشی چون [[پیمبر]] [[رحمت]] و [[موعود]] و [[مبعوث]] بسط رحمتی - این [[مردم]] [[سرکش]] و نابه‌سامان و [[خشن]] خود به خود از جذب به تو و پیرامونت جدا و پراکنده می‌شدند<ref>پرتوی از قرآن، ج۵، ص۳۹۴.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۴۴۰.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:19:59Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۹
خط ۶:		خط ۶:
	==نکات==		==نکات==
	[[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] میگوید: و به سبب رحمتی از جانب [[خدا]] با آنان [[نرم‌خوی]] شدی {{متن قرآن\|فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ}} و اگر بر فرض [[تندخویی]] سخت‌دل بودی، حتماً از پیرامونت پراکنده می‌شدند. {{متن قرآن\|وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ}} پس، از آنان درگذر {{متن قرآن\|فَاعْفُ عَنْهُمْ}} و برای‌شان [[آمرزش]] بخواه {{متن قرآن\|وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ}} و در کار‌ها با آنان [[مشورت]] کن {{متن قرآن\|وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ}} و هنگامی که [[تصمیم]] گرفتی، پس بر [[خدا]] [[توکّل]] کن {{متن قرآن\|فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ}} چرا که [[خدا]] توکّل‌کنندگان را [[دوست]] می‌دارد {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}} با توجه [[شأن نزول]] [[آیه]] که ناظر به حوادث [[اُحد]] است زیرا بعد از مراجعت [[مسلمانان]] از [[احد]]، کسانی که از [[جنگ]] فرار کرده بودند، اطراف [[پیامبر]] را گرفته و ضمن اظهار [[ندامت]]، تقاضای [[عفو]] و [[بخشش]] می‌کردند مرحوم [[آیت‌الله]] طالقانی مینویسد پس از آن [[جوش]] و خروش که از [[مدینه]] بیرون آمدند، آن عقب‌نشینی گروهی از میان راه، آن [[سرپیچی]] از [[فرمان]] برای [[غنیمت]] و باز گذاردن سنگر کوه، آن فرار و پشت کردن به [[دشمن]] و روی به کوه آوردن، آن پراکنده شدن از پیرامون [[پیمبر]] غرقه در [[خون]] و او را در میان [[دشمن]] بی‌دفاع گذاردن، آن فریاد [[پیمبر]] از پشت سر آنها و روی نگرداندنشان، باید [[پیمبر]] را [[خشمگین]] کند و به [[خشونت]] و [[نفرین]] و یا طرد بعضی وا دارد، همین [[رحمت]] خاص بود که پر و بال گشود و آنها را با همه گوناگونی در برگرفت. آن [[جاذبه]] [[رحمت]] بود که همه را جذب کرد و از توحش و دفعشان جلو گرفت، از آنها چشم پوشید و از گناهانشان [[استغفار]] کرد. با آن عواقب سخت و ناگواری که شورای [[احد]] پیش آورد و آن ضربه‌ای که بر [[مسلمانان]] وارد شد و آن بزرگانی که از دست داد و آن شکاف و [[تفرقه]] [[فکری]] و [[جنگی]] که در [[اجتماع]] آنان پدید آمد و نزدیک بود یکسر متلاشی شوند، همه از آثار [[شورا]] بود، که [[مدینه]] را بی‌پناه گذاردند و بر خلاف نظر شخص آن [[حضرت]] به سوی [[دشمن]] پیش راندند، با همه اینها باز اصل [[شورا]] را تحکیم می‌کند، چون پایه [[اجتماع]] [[اسلامی]] است و برای همیشه، تا [[اندیشه‌ها]] و استعدادها بروز کند و هر صاحب رأیی خود را شریک در [[سرنوشت]] بداند و [[مسلمانان]] برای [[آینده]] و همیشه [[تربیت]] شوند و بتوانند در هر زمان و هر جا بعد از غروب [[نبوت]]، خود را [[رهبری]] کنند، اگر در این راه و برای تحکیم [[شورا]] هر چه زیان دهند [[ارزش]] دارد تا با هر شکستی آراء محکم‌تر و قدم‌ها ثابت‌تر شود و مانند بچه که همی به [[زمین]] افتد و صدمه ببیند و برخیزد تا به [[اندیشه]] و پای خود مستقیم و محکم گردد. شکست‌ها می‌گذرد، [[امت اسلامی]] باید به عالی‌ترین صورت [[اجتماعی]] باقی بماند. همیشه [[رهبری]] [[پیمبر]] و [[اوصیاء]] و [[تربیت]] شدگان در میان نیست. پس باید خود را به دست [[سرنوشت]] رها کنند تا سرنوشتشان را دیگران [[تعیین]] کنند و یا گرفتار استبدادها و خودسری‌ها باشند، و یا با شورای [[اهل]] نظر و آشنا و [[مؤمن]] به معنای [[اسلامی]]، [[امت]] را اداره کنند و پیش برند، هر چه پیش آید. گرچه در میان [[مسلمانان]] مانند [[اُحد]] [[اختلاف]] افتد و هر فرمانی دهند، [[ارزش]] [[روحی]] و [[آزادی]] و [[پیوستگی]] آن بیش از اینهاست، با آن‌که [[رسول خدا]]{{صل}} در میانشان بود، چه رسد به پس از او. این بزرگ‌ترین درس [[اُحد]] است سخت‌گیری نسبت به [[خلق]] از [[ناتوانی]] [[بینش]] و بی‌تشخیصی و نبودن [[شجاعت]] [[فکری]] است و در مقابل هر چه [[بینش]] نیرومندتر و نافذتر باشد و بتواند [[اندیشه‌ها]] و جواذب [[خلق]] را چنان که هستند بنگرد، [[نرمی]] بیشتر می‌شود. همچون پزشکی که با [[بصیرت]] و روشنی که نسبت به [[بیماری جسمی]] و [[روانی]] [[بیماران]] دارد، از [[ناراحتی]] و بدخویی و [[بدگویی]] [[بیمار]] ناراحت نمی‌شود، بلکه هر چه [[بصیرت]] و تشخیص او بیشتر باشد، حسّ ترحم در وی بیدارتر و فعال‌تر می‌گردد تا بتواند او را در برابر علاج و [[پرهیز]] رام گرداند. این [[نیروی غیبی]] بی‌نام و نشان که از آن به - ما - تعبیر و به - {{متن قرآن\|رَحْمَةٍ}} - نکره [[تبیین]] شده است، همانند [[نیروی درونی]] اجسام است که از آن به [[جاذبه]] تعبیر می‌شود، همه عناصر مستعد [[انسانی]] را به خود و پیرامون خود جمع می‌کند و به حرکت در می‌آورد و بدون آن پراکندگی است: {{متن قرآن\|وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ}} “لو”، شرط امتناعی است: اگر آن نیرو به تو [[عنایت]] نمی‌شد و اگر تندخو و پرخاشگر و سخت‌دل بودی - که چنین نیستی و نباید باشی چون [[پیمبر]] [[رحمت]] و [[موعود]] و [[مبعوث]] بسط رحمتی - این [[مردم]] [[سرکش]] و نابه‌سامان و [[خشن]] خود به خود از جذب به تو و پیرامونت جدا و پراکنده می‌شدند<ref>پرتوی از قرآن، ج۵، ص۳۹۴.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۴۴۰.</ref>.		[[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] میگوید: و به سبب رحمتی از جانب [[خدا]] با آنان [[نرم‌خوی]] شدی {{متن قرآن\|فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ}} و اگر بر فرض [[تندخویی]] سخت‌دل بودی، حتماً از پیرامونت پراکنده می‌شدند. {{متن قرآن\|وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ}} پس، از آنان درگذر {{متن قرآن\|فَاعْفُ عَنْهُمْ}} و برای‌شان [[آمرزش]] بخواه {{متن قرآن\|وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ}} و در کار‌ها با آنان [[مشورت]] کن {{متن قرآن\|وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ}} و هنگامی که [[تصمیم]] گرفتی، پس بر [[خدا]] [[توکّل]] کن {{متن قرآن\|فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ}} چرا که [[خدا]] توکّل‌کنندگان را [[دوست]] می‌دارد {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}} با توجه [[شأن نزول]] [[آیه]] که ناظر به حوادث [[اُحد]] است زیرا بعد از مراجعت [[مسلمانان]] از [[احد]]، کسانی که از [[جنگ]] فرار کرده بودند، اطراف [[پیامبر]] را گرفته و ضمن اظهار [[ندامت]]، تقاضای [[عفو]] و [[بخشش]] می‌کردند مرحوم [[آیت‌الله]] طالقانی مینویسد پس از آن [[جوش]] و خروش که از [[مدینه]] بیرون آمدند، آن عقب‌نشینی گروهی از میان راه، آن [[سرپیچی]] از [[فرمان]] برای [[غنیمت]] و باز گذاردن سنگر کوه، آن فرار و پشت کردن به [[دشمن]] و روی به کوه آوردن، آن پراکنده شدن از پیرامون [[پیمبر]] غرقه در [[خون]] و او را در میان [[دشمن]] بی‌دفاع گذاردن، آن فریاد [[پیمبر]] از پشت سر آنها و روی نگرداندنشان، باید [[پیمبر]] را [[خشمگین]] کند و به [[خشونت]] و [[نفرین]] و یا طرد بعضی وا دارد، همین [[رحمت]] خاص بود که پر و بال گشود و آنها را با همه گوناگونی در برگرفت. آن [[جاذبه]] [[رحمت]] بود که همه را جذب کرد و از توحش و دفعشان جلو گرفت، از آنها چشم پوشید و از گناهانشان [[استغفار]] کرد. با آن عواقب سخت و ناگواری که شورای [[احد]] پیش آورد و آن ضربه‌ای که بر [[مسلمانان]] وارد شد و آن بزرگانی که از دست داد و آن شکاف و [[تفرقه]] [[فکری]] و [[جنگی]] که در [[اجتماع]] آنان پدید آمد و نزدیک بود یکسر متلاشی شوند، همه از آثار [[شورا]] بود، که [[مدینه]] را بی‌پناه گذاردند و بر خلاف نظر شخص آن [[حضرت]] به سوی [[دشمن]] پیش راندند، با همه اینها باز اصل [[شورا]] را تحکیم می‌کند، چون پایه [[اجتماع]] [[اسلامی]] است و برای همیشه، تا [[اندیشه‌ها]] و استعدادها بروز کند و هر صاحب رأیی خود را شریک در [[سرنوشت]] بداند و [[مسلمانان]] برای [[آینده]] و همیشه [[تربیت]] شوند و بتوانند در هر زمان و هر جا بعد از غروب [[نبوت]]، خود را [[رهبری]] کنند، اگر در این راه و برای تحکیم [[شورا]] هر چه زیان دهند [[ارزش]] دارد تا با هر شکستی آراء محکم‌تر و قدم‌ها ثابت‌تر شود و مانند بچه که همی به [[زمین]] افتد و صدمه ببیند و برخیزد تا به [[اندیشه]] و پای خود مستقیم و محکم گردد. شکست‌ها می‌گذرد، [[امت اسلامی]] باید به عالی‌ترین صورت [[اجتماعی]] باقی بماند. همیشه [[رهبری]] [[پیمبر]] و [[اوصیاء]] و [[تربیت]] شدگان در میان نیست. پس باید خود را به دست [[سرنوشت]] رها کنند تا سرنوشتشان را دیگران [[تعیین]] کنند و یا گرفتار استبدادها و خودسری‌ها باشند، و یا با شورای [[اهل]] نظر و آشنا و [[مؤمن]] به معنای [[اسلامی]]، [[امت]] را اداره کنند و پیش برند، هر چه پیش آید. گرچه در میان [[مسلمانان]] مانند [[اُحد]] [[اختلاف]] افتد و هر فرمانی دهند، [[ارزش]] [[روحی]] و [[آزادی]] و [[پیوستگی]] آن بیش از اینهاست، با آن‌که [[رسول خدا]]{{صل}} در میانشان بود، چه رسد به پس از او. این بزرگ‌ترین درس [[اُحد]] است سخت‌گیری نسبت به [[خلق]] از [[ناتوانی]] [[بینش]] و بی‌تشخیصی و نبودن [[شجاعت]] [[فکری]] است و در مقابل هر چه [[بینش]] نیرومندتر و نافذتر باشد و بتواند [[اندیشه‌ها]] و جواذب [[خلق]] را چنان که هستند بنگرد، [[نرمی]] بیشتر می‌شود. همچون پزشکی که با [[بصیرت]] و روشنی که نسبت به [[بیماری جسمی]] و [[روانی]] [[بیماران]] دارد، از [[ناراحتی]] و بدخویی و [[بدگویی]] [[بیمار]] ناراحت نمی‌شود، بلکه هر چه [[بصیرت]] و تشخیص او بیشتر باشد، حسّ ترحم در وی بیدارتر و فعال‌تر می‌گردد تا بتواند او را در برابر علاج و [[پرهیز]] رام گرداند. این [[نیروی غیبی]] بی‌نام و نشان که از آن به - ما - تعبیر و به - {{متن قرآن\|رَحْمَةٍ}} - نکره [[تبیین]] شده است، همانند [[نیروی درونی]] اجسام است که از آن به [[جاذبه]] تعبیر می‌شود، همه عناصر مستعد [[انسانی]] را به خود و پیرامون خود جمع می‌کند و به حرکت در می‌آورد و بدون آن پراکندگی است: {{متن قرآن\|وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ}} “لو”، شرط امتناعی است: اگر آن نیرو به تو [[عنایت]] نمی‌شد و اگر تندخو و پرخاشگر و سخت‌دل بودی - که چنین نیستی و نباید باشی چون [[پیمبر]] [[رحمت]] و [[موعود]] و [[مبعوث]] بسط رحمتی - این [[مردم]] [[سرکش]] و نابه‌سامان و [[خشن]] خود به خود از جذب به تو و پیرامونت جدا و پراکنده می‌شدند<ref>پرتوی از قرآن، ج۵، ص۳۹۴.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۴۴۰.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۸:		خط ۱۶:

	[[رده:قساوت]]		[[رده:قساوت]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T16:48:29Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۱۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[قساوت در قرآن]] - [[قساوت در حدیث]] - [[قساوت در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = قساوت (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[قساوت در قرآن]] - [[قساوت در حدیث]] - [[قساوت در کلام اسلامی]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[قساوت (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*منظور [[عنایت]] و [[رحمت الهی]] به [[بنده]] و فرستاده خود [[پیامبر]] است، که [[مانع]] [[قساوت قلب]] او می‌گردد و آن [[حضرت]] میتواند در کار خود موفق باشد. البته این به جز [[دستورات اخلاقی]] است که در [[تعالیم]] آن [[حضرت]] برای [[پیشگیری]] از قساوت بیان شده در [[سوره]] (بقره: ۷۴) است. {{متن قرآن\|ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُمْ مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً وَإِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهَارُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاءُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ}}<ref>«باز از پس آن، دل‌هایتان به سختی‌گرایید چونان سنگ‌ها بلکه سخت‌تر زیرا بی‌گمان از برخی سنگ‌ها جویبارها فرا می‌جوشد و برخی می‌شکافد و از آن آب بیرون می‌زند و برخی از بیم خداوند فرو می‌غلتد و خداوند از آنچه انجام می‌دهید غافل نیست» سوره بقره، آیه ۷۴.</ref>. {{متن قرآن\|فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}}<ref>«پس با بخشایشی از (سوی) خداوند با آنان نرمخویی ورزیدی و اگر درشتخویی سنگدل می‌بودی از دورت می‌پراکندند؛ پس آنان را ببخشای و برای ایشان آمرزش بخواه و با آنها در کار، رایزنی کن و چون آهنگ (کاری) کردی به خداوند توکل کن که خداوند توکل کنندگان (به خویش) را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۵۹.</ref>.		*منظور [[عنایت]] و [[رحمت الهی]] به [[بنده]] و فرستاده خود [[پیامبر]] است، که [[مانع]] [[قساوت قلب]] او می‌گردد و آن [[حضرت]] میتواند در کار خود موفق باشد. البته این به جز [[دستورات اخلاقی]] است که در [[تعالیم]] آن [[حضرت]] برای [[پیشگیری]] از قساوت بیان شده در [[سوره]] (بقره: ۷۴) است. {{متن قرآن\|ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُمْ مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً وَإِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهَارُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاءُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ}}<ref>«باز از پس آن، دل‌هایتان به سختی‌گرایید چونان سنگ‌ها بلکه سخت‌تر زیرا بی‌گمان از برخی سنگ‌ها جویبارها فرا می‌جوشد و برخی می‌شکافد و از آن آب بیرون می‌زند و برخی از بیم خداوند فرو می‌غلتد و خداوند از آنچه انجام می‌دهید غافل نیست» سوره بقره، آیه ۷۴.</ref>. {{متن قرآن\|فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}}<ref>«پس با بخشایشی از (سوی) خداوند با آنان نرمخویی ورزیدی و اگر درشتخویی سنگدل می‌بودی از دورت می‌پراکندند؛ پس آنان را ببخشای و برای ایشان آمرزش بخواه و با آنها در کار، رایزنی کن و چون آهنگ (کاری) کردی به خداوند توکل کن که خداوند توکل کنندگان (به خویش) را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۵۹.</ref>.

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-18T02:00:45Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۵:۳۰
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:قساوت]]		[[رده:قساوت]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T23:17:18Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۲:۴۷
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{نبوت}} +{{نبوت}})

2021-12-16T17:49:15Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{نبوت}} +{{نبوت}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۱۹
خط ۱:		خط ۱:

	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} ==پانویس== {{پانویس}})

2021-12-16T15:20:06Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} ==پانویس== {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۵۰
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]
	== پانویس ==		{{پایان منابع}}

			==پانویس==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:قساوت]]		[[رده:قساوت]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

2021-12-16T12:06:02Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۳۶
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]
	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== {{یادآوری پانویس}} {{پانویس}} +== پانویس == {{پانویس}})

2021-11-25T14:01:02Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== {{یادآوری پانویس}} {{پانویس}} +== پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۷:۳۱
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	==منابع==		==منابع==
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]
	==پانویس==		== پانویس ==
	~~{{یادآوری پانویس}}~~
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:قساوت]]		[[رده:قساوت]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]