قضاوت در لغت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۹

2025-05-28T06:39:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۹
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = قضاوت		\| موضوع مرتبط = قضاوت
	\| عنوان مدخل = قضاوت		\| عنوان مدخل = قضاوت
	\| مداخل مرتبط = [[قضاوت در لغت]] - [[قضاوت در نهج البلاغه]] - [[قضاوت در فقه سیاسی]] - [[قضاوت در معارف و سیره علوی]] - [[قضاوت در معارف مهدویت]] - [[قضاوت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[قضاوت در سبک زندگی اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[قضاوت در لغت]] - [[قضاوت در نهج البلاغه]] - [[قضاوت در فقه سیاسی]] - [[قضاوت در معارف و سیره نبوی]] - [[قضاوت در معارف و سیره علوی]] - [[قضاوت در معارف مهدویت]] - [[قضاوت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[قضاوت در سبک زندگی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۶

2025-05-28T06:26:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۶
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = قضاوت		\| موضوع مرتبط = قضاوت
	\| عنوان مدخل = قضاوت		\| عنوان مدخل = قضاوت
	\| مداخل مرتبط = [[قضاوت در لغت]] - [[قضاوت در فقه سیاسی]] - [[قضاوت در معارف و سیره علوی]] - [[قضاوت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[قضاوت در سبک زندگی اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[قضاوت در لغت]] - [[قضاوت در نهج البلاغه]] - [[قضاوت در فقه سیاسی]] - [[قضاوت در معارف و سیره علوی]] - [[قضاوت در معارف مهدویت]] - [[قضاوت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[قضاوت در سبک زندگی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Jaafari در ‏۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۲

2025-04-08T06:12:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = قضاوت		\| موضوع مرتبط = قضاوت
	\| عنوان مدخل = قضاوت		\| عنوان مدخل = قضاوت
	\| مداخل مرتبط = [[قضاوت در لغت]] - [[قضاوت در فقه سیاسی]] - [[قضاوت در معارف و سیره علوی]] - [[قضاوت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[قضاوت در لغت]] - [[قضاوت در فقه سیاسی]] - [[قضاوت در معارف و سیره علوی]] - [[قضاوت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[قضاوت در سبک زندگی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۵

2024-04-18T09:15:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۵
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = قضاوت		\| موضوع مرتبط = قضاوت
	\| عنوان مدخل = قضاوت		\| عنوان مدخل = قضاوت
	\| مداخل مرتبط = [[قضاوت در لغت~~]] - [[قضاوت در کلام اسلامی~~]] - [[قضاوت در فقه سیاسی]] - [[قضاوت در معارف و سیره علوی]] - [[قضاوت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[قضاوت در لغت]] - [[قضاوت در فقه سیاسی]] - [[قضاوت در معارف و سیره علوی]] - [[قضاوت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* قضا */

2024-04-18T07:58:17Z

قضا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۸
خط ۹:		خط ۹:
	در کتاب‌های لغت، معناهای زیادی برای لفظ «[[قضا]]» (با مد و قصر) ذکر شده است، مثل:[[حکم]] کردن، اعلام کردن، دانستن، [[سخن]] حتمی، [[امر]] کردن، [[آفریدن]] و به پایان رساندن. راغب اصفهانی می‌نویسد: «قضا، فیصله دادن به امر است، قولی باشد یا فعلی، از [[خدا]] باشد یا از [[بشر]]»<ref>راغب اصفهانی، مفردات الفاظ قرآن، ص۶۷۴، ماده «قضی».</ref>.		در کتاب‌های لغت، معناهای زیادی برای لفظ «[[قضا]]» (با مد و قصر) ذکر شده است، مثل:[[حکم]] کردن، اعلام کردن، دانستن، [[سخن]] حتمی، [[امر]] کردن، [[آفریدن]] و به پایان رساندن. راغب اصفهانی می‌نویسد: «قضا، فیصله دادن به امر است، قولی باشد یا فعلی، از [[خدا]] باشد یا از [[بشر]]»<ref>راغب اصفهانی، مفردات الفاظ قرآن، ص۶۷۴، ماده «قضی».</ref>.

	[[فیروز]] آبادی نیز در قاموس پس از ذکر معانی مختلف قضا ذکر می‌کند که بعضی از این معانی به بعضی دیگر برمی‌گردد<ref>محمد بن یعقوب فیروز آبادی، القاموس المحیط، ماده «قضاء».</ref>. مشهورترین معنی قضا و مناسب‌ترین آن با این بحث، حکم و فیصله دادن است.		فیروز آبادی نیز در قاموس پس از ذکر معانی مختلف قضا ذکر می‌کند که بعضی از این معانی به بعضی دیگر برمی‌گردد<ref>محمد بن یعقوب فیروز آبادی، القاموس المحیط، ماده «قضاء».</ref>. مشهورترین معنی قضا و مناسب‌ترین آن با این بحث، حکم و فیصله دادن است.

	معنای اصطلاحی قضا همان معنای لغوی است؛ زیرا [[جمهور]] [[فقیهان]] این لفظ را در مشهورترین معنای قضا ([[حکم]]) به کار برده‌اند. مؤید این نظر، عبارت [[شهید]] ثانی در کتاب شرح لمعه است: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ الْحُكْمُ بَيْنَ النّاسِ}}؛ «قضا، حکم کردن بین [[مردم]] را گویند»<ref>شهید ثانی، الروضة البهیه فی شرح اللمعة الدمشقیه، ج۱، ص۳۶۱.</ref>.		معنای اصطلاحی قضا همان معنای لغوی است؛ زیرا جمهور [[فقیهان]] این لفظ را در مشهورترین معنای قضا ([[حکم]]) به کار برده‌اند. مؤید این نظر، عبارت [[شهید]] ثانی در کتاب شرح لمعه است: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ الْحُكْمُ بَيْنَ النّاسِ}}؛ «قضا، حکم کردن بین [[مردم]] را گویند»<ref>شهید ثانی، الروضة البهیه فی شرح اللمعة الدمشقیه، ج۱، ص۳۶۱.</ref>.
	برخی از فقیهان، قید [[ولایت]] را نیز به تعریف قضا افزوده‌اند. [[شهید اول]]، قضا را به [[ولایت شرعی]] بر حکم و [[مصالح عامه]] [[تفسیر]] کرده است: {{عربی\|أَلْقَضا هُوَ وِلايَةٌ شَرْعِيَّةٌ عَلَى الْحُكْمِ وَ الْمَصالِحِ الْعامَّةِ مِنْ قِبَلِ الْإِمامِ}}<ref>شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۲، ص۶۵.</ref>. باید گفت که قید ولایت در تعریف فقط برای بیان قضای صحیح است و نفس قضا این قید را ندارد؛ یعنی آن [[قضایی]] صحیح و نافذ است که از ناحیه [[معصومین]]، ولایت داشته باشیم.		برخی از فقیهان، قید [[ولایت]] را نیز به تعریف قضا افزوده‌اند. [[شهید اول]]، قضا را به [[ولایت شرعی]] بر حکم و [[مصالح عامه]] [[تفسیر]] کرده است: {{عربی\|أَلْقَضا هُوَ وِلايَةٌ شَرْعِيَّةٌ عَلَى الْحُكْمِ وَ الْمَصالِحِ الْعامَّةِ مِنْ قِبَلِ الْإِمامِ}}<ref>شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۲، ص۶۵.</ref>. باید گفت که قید ولایت در تعریف فقط برای بیان قضای صحیح است و نفس قضا این قید را ندارد؛ یعنی آن [[قضایی]] صحیح و نافذ است که از ناحیه [[معصومین]]، ولایت داشته باشیم.

	به [[باور]] صاحب‌نظران [[فقهی]] و ~~[[حقوقی]]،~~ [[بهترین]] تعریف، تعریف محقق عراقی برای لفظ قضاست که می‌گوید: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ فَصْلُ الْخُصُومَةِ بَيْنَ خَصْمَيْنِ أَوِ الْخُصُومِ بِحُكْمِ اللَّهِ تَعَالى}}؛ قضا، فیصله بخشیدن به [[دشمنی]] دو یا چند نفر با همدیگر با حکمی از [[احکام]] [[خداوند]] است»<ref>ضیاءالدین عراقی، کتاب القضاء، ص۲.</ref>.<ref>[[محمد درگاه‌زاده\|درگاه‌زاده، محمد]]، [[آیین دادرسی پیامبر اعظم (کتاب)\|آیین دادرسی پیامبر اعظم]]، ص ۱۴.</ref>		به [[باور]] صاحب‌نظران [[فقهی]] و حقوقی، [[بهترین]] تعریف، تعریف محقق عراقی برای لفظ قضاست که می‌گوید: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ فَصْلُ الْخُصُومَةِ بَيْنَ خَصْمَيْنِ أَوِ الْخُصُومِ بِحُكْمِ اللَّهِ تَعَالى}}؛ قضا، فیصله بخشیدن به [[دشمنی]] دو یا چند نفر با همدیگر با حکمی از [[احکام]] [[خداوند]] است»<ref>ضیاءالدین عراقی، کتاب القضاء، ص۲.</ref>.<ref>[[محمد درگاه‌زاده\|درگاه‌زاده، محمد]]، [[آیین دادرسی پیامبر اعظم (کتاب)\|آیین دادرسی پیامبر اعظم]]، ص ۱۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۷

2024-04-18T07:57:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = قضاوت		\| موضوع مرتبط = قضاوت
	\| عنوان مدخل = [[قضاوت]]		\| عنوان مدخل = قضاوت
	\| مداخل مرتبط = [[قضاوت در لغت]] - [[قضاوت در ~~قرآن~~]] - [[قضاوت در ~~حدیث~~]] - [[قضاوت در ~~کلام اسلامی~~]] - [[قضاوت در ~~عرفان~~ اسلامی~~]] - [[قضاوت در فقه سیاسی~~]]		\| مداخل مرتبط = [[قضاوت در لغت]] - [[قضاوت در کلام اسلامی]] - [[قضاوت در فقه سیاسی]] - [[قضاوت در معارف و سیره علوی]] - [[قضاوت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - 'شهید اول' به 'شهید اول'

2023-03-16T06:46:21Z

جایگزینی متن - 'شهید اول' به 'شهید اول'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۶
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	معنای اصطلاحی قضا همان معنای لغوی است؛ زیرا [[جمهور]] [[فقیهان]] این لفظ را در مشهورترین معنای قضا ([[حکم]]) به کار برده‌اند. مؤید این نظر، عبارت [[شهید]] ثانی در کتاب شرح لمعه است: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ الْحُكْمُ بَيْنَ النّاسِ}}؛ «قضا، حکم کردن بین [[مردم]] را گویند»<ref>شهید ثانی، الروضة البهیه فی شرح اللمعة الدمشقیه، ج۱، ص۳۶۱.</ref>.		معنای اصطلاحی قضا همان معنای لغوی است؛ زیرا [[جمهور]] [[فقیهان]] این لفظ را در مشهورترین معنای قضا ([[حکم]]) به کار برده‌اند. مؤید این نظر، عبارت [[شهید]] ثانی در کتاب شرح لمعه است: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ الْحُكْمُ بَيْنَ النّاسِ}}؛ «قضا، حکم کردن بین [[مردم]] را گویند»<ref>شهید ثانی، الروضة البهیه فی شرح اللمعة الدمشقیه، ج۱، ص۳۶۱.</ref>.
	برخی از فقیهان، قید [[ولایت]] را نیز به تعریف قضا افزوده‌اند. [[شهید]] ~~اول،~~ قضا را به [[ولایت شرعی]] بر حکم و [[مصالح عامه]] [[تفسیر]] کرده است: {{عربی\|أَلْقَضا هُوَ وِلايَةٌ شَرْعِيَّةٌ عَلَى الْحُكْمِ وَ الْمَصالِحِ الْعامَّةِ مِنْ قِبَلِ الْإِمامِ}}<ref>شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۲، ص۶۵.</ref>. باید گفت که قید ولایت در تعریف فقط برای بیان قضای صحیح است و نفس قضا این قید را ندارد؛ یعنی آن [[قضایی]] صحیح و نافذ است که از ناحیه [[معصومین]]، ولایت داشته باشیم.		برخی از فقیهان، قید [[ولایت]] را نیز به تعریف قضا افزوده‌اند. [[شهید اول]]، قضا را به [[ولایت شرعی]] بر حکم و [[مصالح عامه]] [[تفسیر]] کرده است: {{عربی\|أَلْقَضا هُوَ وِلايَةٌ شَرْعِيَّةٌ عَلَى الْحُكْمِ وَ الْمَصالِحِ الْعامَّةِ مِنْ قِبَلِ الْإِمامِ}}<ref>شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۲، ص۶۵.</ref>. باید گفت که قید ولایت در تعریف فقط برای بیان قضای صحیح است و نفس قضا این قید را ندارد؛ یعنی آن [[قضایی]] صحیح و نافذ است که از ناحیه [[معصومین]]، ولایت داشته باشیم.

	به [[باور]] صاحب‌نظران [[فقهی]] و [[حقوقی]]، [[بهترین]] تعریف، تعریف محقق عراقی برای لفظ قضاست که می‌گوید: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ فَصْلُ الْخُصُومَةِ بَيْنَ خَصْمَيْنِ أَوِ الْخُصُومِ بِحُكْمِ اللَّهِ تَعَالى}}؛ قضا، فیصله بخشیدن به [[دشمنی]] دو یا چند نفر با همدیگر با حکمی از [[احکام]] [[خداوند]] است»<ref>ضیاءالدین عراقی، کتاب القضاء، ص۲.</ref>.<ref>[[محمد درگاه‌زاده\|درگاه‌زاده، محمد]]، [[آیین دادرسی پیامبر اعظم (کتاب)\|آیین دادرسی پیامبر اعظم]]، ص ۱۴.</ref>		به [[باور]] صاحب‌نظران [[فقهی]] و [[حقوقی]]، [[بهترین]] تعریف، تعریف محقق عراقی برای لفظ قضاست که می‌گوید: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ فَصْلُ الْخُصُومَةِ بَيْنَ خَصْمَيْنِ أَوِ الْخُصُومِ بِحُكْمِ اللَّهِ تَعَالى}}؛ قضا، فیصله بخشیدن به [[دشمنی]] دو یا چند نفر با همدیگر با حکمی از [[احکام]] [[خداوند]] است»<ref>ضیاءالدین عراقی، کتاب القضاء، ص۲.</ref>.<ref>[[محمد درگاه‌زاده\|درگاه‌زاده، محمد]]، [[آیین دادرسی پیامبر اعظم (کتاب)\|آیین دادرسی پیامبر اعظم]]، ص ۱۴.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:41:04Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۱
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==قضا==		== قضا ==
	در کتاب‌های لغت، معناهای زیادی برای لفظ «[[قضا]]» (با مد و قصر) ذکر شده است، مثل:[[حکم]] کردن، اعلام کردن، دانستن،[[سخن]] حتمی،[[امر]] کردن، [[آفریدن]] و به پایان رساندن. راغب اصفهانی می‌نویسد: «قضا، فیصله دادن به امر است، قولی باشد یا فعلی، از [[خدا]] باشد یا از [[بشر]]»<ref>راغب اصفهانی، مفردات الفاظ قرآن، ص۶۷۴، ماده «قضی».</ref>.		در کتاب‌های لغت، معناهای زیادی برای لفظ «[[قضا]]» (با مد و قصر) ذکر شده است، مثل:[[حکم]] کردن، اعلام کردن، دانستن، [[سخن]] حتمی، [[امر]] کردن، [[آفریدن]] و به پایان رساندن. راغب اصفهانی می‌نویسد: «قضا، فیصله دادن به امر است، قولی باشد یا فعلی، از [[خدا]] باشد یا از [[بشر]]»<ref>راغب اصفهانی، مفردات الفاظ قرآن، ص۶۷۴، ماده «قضی».</ref>.

	[[فیروز]] آبادی نیز در قاموس پس از ذکر معانی مختلف قضا ذکر می‌کند که بعضی از این معانی به بعضی دیگر برمی‌گردد<ref>محمد بن یعقوب فیروز آبادی، القاموس المحیط، ماده «قضاء».</ref>. مشهورترین معنی قضا و مناسب‌ترین آن با این بحث، حکم و فیصله دادن است.		[[فیروز]] آبادی نیز در قاموس پس از ذکر معانی مختلف قضا ذکر می‌کند که بعضی از این معانی به بعضی دیگر برمی‌گردد<ref>محمد بن یعقوب فیروز آبادی، القاموس المحیط، ماده «قضاء».</ref>. مشهورترین معنی قضا و مناسب‌ترین آن با این بحث، حکم و فیصله دادن است.

	معنای اصطلاحی قضا همان معنای لغوی است؛ زیرا [[جمهور]] [[فقیهان]] این لفظ را در مشهورترین معنای قضا ([[حکم]]) به کار برده‌اند. مؤید این نظر، عبارت [[شهید]] ثانی در کتاب شرح لمعه است: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ الْحُكْمُ بَيْنَ النّاسِ}} ؛ «قضا، حکم کردن بین [[مردم]] را گویند»<ref>شهید ثانی، الروضة البهیه فی شرح اللمعة الدمشقیه، ج۱، ص۳۶۱.</ref>.		معنای اصطلاحی قضا همان معنای لغوی است؛ زیرا [[جمهور]] [[فقیهان]] این لفظ را در مشهورترین معنای قضا ([[حکم]]) به کار برده‌اند. مؤید این نظر، عبارت [[شهید]] ثانی در کتاب شرح لمعه است: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ الْحُكْمُ بَيْنَ النّاسِ}}؛ «قضا، حکم کردن بین [[مردم]] را گویند»<ref>شهید ثانی، الروضة البهیه فی شرح اللمعة الدمشقیه، ج۱، ص۳۶۱.</ref>.
	برخی از فقیهان، قید [[ولایت]] را نیز به تعریف قضا افزوده‌اند.[[شهید]] اول، قضا را به [[ولایت شرعی]] بر حکم و [[مصالح عامه]] [[تفسیر]] کرده است: {{عربی\|أَلْقَضا هُوَ وِلايَةٌ شَرْعِيَّةٌ عَلَى الْحُكْمِ وَ الْمَصالِحِ الْعامَّةِ مِنْ قِبَلِ الْإِمامِ}}<ref>شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۲، ص۶۵.</ref>. باید گفت که قید ولایت در تعریف فقط برای بیان قضای صحیح است و نفس قضا این قید را ندارد؛ یعنی آن [[قضایی]] صحیح و نافذ است که از ناحیه [[معصومین]]، ولایت داشته باشیم.		برخی از فقیهان، قید [[ولایت]] را نیز به تعریف قضا افزوده‌اند. [[شهید]] اول، قضا را به [[ولایت شرعی]] بر حکم و [[مصالح عامه]] [[تفسیر]] کرده است: {{عربی\|أَلْقَضا هُوَ وِلايَةٌ شَرْعِيَّةٌ عَلَى الْحُكْمِ وَ الْمَصالِحِ الْعامَّةِ مِنْ قِبَلِ الْإِمامِ}}<ref>شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۲، ص۶۵.</ref>. باید گفت که قید ولایت در تعریف فقط برای بیان قضای صحیح است و نفس قضا این قید را ندارد؛ یعنی آن [[قضایی]] صحیح و نافذ است که از ناحیه [[معصومین]]، ولایت داشته باشیم.

	به [[باور]] صاحب‌نظران [[فقهی]] و [[حقوقی]]، [[بهترین]] تعریف، تعریف محقق عراقی برای لفظ قضاست که می‌گوید: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ فَصْلُ الْخُصُومَةِ بَيْنَ خَصْمَيْنِ أَوِ الْخُصُومِ بِحُكْمِ اللَّهِ تَعَالى}} ؛ قضا، فیصله بخشیدن به [[دشمنی]] دو یا چند نفر با همدیگر با حکمی از [[احکام]] [[خداوند]] است»<ref>ضیاءالدین عراقی، کتاب القضاء، ص۲.</ref>.<ref>[[محمد درگاه‌زاده\|درگاه‌زاده، محمد]]، [[آیین دادرسی پیامبر اعظم (کتاب)\|آیین دادرسی پیامبر اعظم]]، ص ۱۴.</ref>		به [[باور]] صاحب‌نظران [[فقهی]] و [[حقوقی]]، [[بهترین]] تعریف، تعریف محقق عراقی برای لفظ قضاست که می‌گوید: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ فَصْلُ الْخُصُومَةِ بَيْنَ خَصْمَيْنِ أَوِ الْخُصُومِ بِحُكْمِ اللَّهِ تَعَالى}}؛ قضا، فیصله بخشیدن به [[دشمنی]] دو یا چند نفر با همدیگر با حکمی از [[احکام]] [[خداوند]] است»<ref>ضیاءالدین عراقی، کتاب القضاء، ص۲.</ref>.<ref>[[محمد درگاه‌زاده\|درگاه‌زاده، محمد]]، [[آیین دادرسی پیامبر اعظم (کتاب)\|آیین دادرسی پیامبر اعظم]]، ص ۱۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:20:45Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = قضاوت		\| موضوع مرتبط = قضاوت
خط ۸:		خط ۷:

	==قضا==		==قضا==
	در کتاب‌های لغت، معناهای زیادی برای لفظ «[[قضا]]» (با مد و قصر) ذکر شده است، مثل:[[ حکم]] کردن، اعلام کردن، دانستن،[[ سخن]] حتمی،[[ امر]] کردن، [[آفریدن]] و به پایان رساندن. راغب اصفهانی می‌نویسد: «قضا، فیصله دادن به امر است، قولی باشد یا فعلی، از [[خدا]] باشد یا از [[بشر]]»<ref>راغب اصفهانی، مفردات الفاظ قرآن، ص۶۷۴، ماده «قضی».</ref>.		در کتاب‌های لغت، معناهای زیادی برای لفظ «[[قضا]]» (با مد و قصر) ذکر شده است، مثل:[[حکم]] کردن، اعلام کردن، دانستن،[[سخن]] حتمی،[[امر]] کردن، [[آفریدن]] و به پایان رساندن. راغب اصفهانی می‌نویسد: «قضا، فیصله دادن به امر است، قولی باشد یا فعلی، از [[خدا]] باشد یا از [[بشر]]»<ref>راغب اصفهانی، مفردات الفاظ قرآن، ص۶۷۴، ماده «قضی».</ref>.

	[[فیروز]] آبادی نیز در قاموس پس از ذکر معانی مختلف قضا ذکر می‌کند که بعضی از این معانی به بعضی دیگر برمی‌گردد<ref>محمد بن یعقوب فیروز آبادی، القاموس المحیط، ماده «قضاء».</ref>. مشهورترین معنی قضا و مناسب‌ترین آن با این بحث، حکم و فیصله دادن است.		[[فیروز]] آبادی نیز در قاموس پس از ذکر معانی مختلف قضا ذکر می‌کند که بعضی از این معانی به بعضی دیگر برمی‌گردد<ref>محمد بن یعقوب فیروز آبادی، القاموس المحیط، ماده «قضاء».</ref>. مشهورترین معنی قضا و مناسب‌ترین آن با این بحث، حکم و فیصله دادن است.

	معنای اصطلاحی قضا همان معنای لغوی است؛ زیرا [[جمهور]] [[فقیهان]] این لفظ را در مشهورترین معنای قضا ([[حکم]]) به کار برده‌اند. مؤید این نظر، عبارت [[شهید]] ثانی در کتاب شرح لمعه است: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ الْحُكْمُ بَيْنَ النّاسِ}} ؛ «قضا، حکم کردن بین [[مردم]] را گویند»<ref>شهید ثانی، الروضة البهیه فی شرح اللمعة الدمشقیه، ج۱، ص۳۶۱.</ref>.		معنای اصطلاحی قضا همان معنای لغوی است؛ زیرا [[جمهور]] [[فقیهان]] این لفظ را در مشهورترین معنای قضا ([[حکم]]) به کار برده‌اند. مؤید این نظر، عبارت [[شهید]] ثانی در کتاب شرح لمعه است: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ الْحُكْمُ بَيْنَ النّاسِ}} ؛ «قضا، حکم کردن بین [[مردم]] را گویند»<ref>شهید ثانی، الروضة البهیه فی شرح اللمعة الدمشقیه، ج۱، ص۳۶۱.</ref>.
	برخی از فقیهان، قید [[ولایت]] را نیز به تعریف قضا افزوده‌اند.[[ شهید]] اول، قضا را به [[ولایت شرعی]] بر حکم و [[مصالح عامه]] [[تفسیر]] کرده است: {{عربی\|أَلْقَضا هُوَ وِلايَةٌ شَرْعِيَّةٌ عَلَى الْحُكْمِ وَ الْمَصالِحِ الْعامَّةِ مِنْ قِبَلِ الْإِمامِ}}<ref>شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۲، ص۶۵.</ref>. باید گفت که قید ولایت در تعریف فقط برای بیان قضای صحیح است و نفس قضا این قید را ندارد؛ یعنی آن [[قضایی]] صحیح و نافذ است که از ناحیه [[معصومین]]، ولایت داشته باشیم.		برخی از فقیهان، قید [[ولایت]] را نیز به تعریف قضا افزوده‌اند.[[شهید]] اول، قضا را به [[ولایت شرعی]] بر حکم و [[مصالح عامه]] [[تفسیر]] کرده است: {{عربی\|أَلْقَضا هُوَ وِلايَةٌ شَرْعِيَّةٌ عَلَى الْحُكْمِ وَ الْمَصالِحِ الْعامَّةِ مِنْ قِبَلِ الْإِمامِ}}<ref>شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۲، ص۶۵.</ref>. باید گفت که قید ولایت در تعریف فقط برای بیان قضای صحیح است و نفس قضا این قید را ندارد؛ یعنی آن [[قضایی]] صحیح و نافذ است که از ناحیه [[معصومین]]، ولایت داشته باشیم.

	به [[باور]] صاحب‌نظران [[فقهی]] و [[حقوقی]]، [[بهترین]] تعریف، تعریف محقق عراقی برای لفظ قضاست که می‌گوید: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ فَصْلُ الْخُصُومَةِ بَيْنَ خَصْمَيْنِ أَوِ الْخُصُومِ بِحُكْمِ اللَّهِ تَعَالى}} ؛ قضا، فیصله بخشیدن به [[دشمنی]] دو یا چند نفر با همدیگر با حکمی از [[احکام]] [[خداوند]] است»<ref>ضیاءالدین عراقی، کتاب القضاء، ص۲.</ref>.<ref>[[محمد درگاه‌زاده\|درگاه‌زاده، محمد]]، [[آیین دادرسی پیامبر اعظم (کتاب)\|آیین دادرسی پیامبر اعظم]]، ص ۱۴.</ref>		به [[باور]] صاحب‌نظران [[فقهی]] و [[حقوقی]]، [[بهترین]] تعریف، تعریف محقق عراقی برای لفظ قضاست که می‌گوید: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ فَصْلُ الْخُصُومَةِ بَيْنَ خَصْمَيْنِ أَوِ الْخُصُومِ بِحُكْمِ اللَّهِ تَعَالى}} ؛ قضا، فیصله بخشیدن به [[دشمنی]] دو یا چند نفر با همدیگر با حکمی از [[احکام]] [[خداوند]] است»<ref>ضیاءالدین عراقی، کتاب القضاء، ص۲.</ref>.<ref>[[محمد درگاه‌زاده\|درگاه‌زاده، محمد]]، [[آیین دادرسی پیامبر اعظم (کتاب)\|آیین دادرسی پیامبر اعظم]]، ص ۱۴.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۸:		خط ۲۵:

	[[رده:قضاوت]]		[[رده:قضاوت]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T07:16:00Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''~~[[قضاوت]]~~''' است. "'''[[قضاوت]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[قضاوت در لغت]] - [[قضاوت در قرآن]] - [[قضاوت در حدیث]] - [[قضاوت در کلام اسلامی]] - [[قضاوت در عرفان اسلامی]] - [[قضاوت در فقه سیاسی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = قضاوت
			\| عنوان مدخل = [[قضاوت]]
			\| مداخل مرتبط = [[قضاوت در لغت]] - [[قضاوت در قرآن]] - [[قضاوت در حدیث]] - [[قضاوت در کلام اسلامی]] - [[قضاوت در عرفان اسلامی]] - [[قضاوت در فقه سیاسی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==قضا==		==قضا==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۶
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	معنای اصطلاحی قضا همان معنای لغوی است؛ زیرا [[جمهور]] [[فقیهان]] این لفظ را در مشهورترین معنای قضا ([[حکم]]) به کار برده‌اند. مؤید این نظر، عبارت [[شهید]] ثانی در کتاب شرح لمعه است: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ الْحُكْمُ بَيْنَ النّاسِ}}؛ «قضا، حکم کردن بین [[مردم]] را گویند»<ref>شهید ثانی، الروضة البهیه فی شرح اللمعة الدمشقیه، ج۱، ص۳۶۱.</ref>.		معنای اصطلاحی قضا همان معنای لغوی است؛ زیرا [[جمهور]] [[فقیهان]] این لفظ را در مشهورترین معنای قضا ([[حکم]]) به کار برده‌اند. مؤید این نظر، عبارت [[شهید]] ثانی در کتاب شرح لمعه است: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ الْحُكْمُ بَيْنَ النّاسِ}}؛ «قضا، حکم کردن بین [[مردم]] را گویند»<ref>شهید ثانی، الروضة البهیه فی شرح اللمعة الدمشقیه، ج۱، ص۳۶۱.</ref>.
	برخی از فقیهان، قید [[ولایت]] را نیز به تعریف قضا افزوده‌اند. [[شهید]] ~~اول،~~ قضا را به [[ولایت شرعی]] بر حکم و [[مصالح عامه]] [[تفسیر]] کرده است: {{عربی\|أَلْقَضا هُوَ وِلايَةٌ شَرْعِيَّةٌ عَلَى الْحُكْمِ وَ الْمَصالِحِ الْعامَّةِ مِنْ قِبَلِ الْإِمامِ}}<ref>شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۲، ص۶۵.</ref>. باید گفت که قید ولایت در تعریف فقط برای بیان قضای صحیح است و نفس قضا این قید را ندارد؛ یعنی آن [[قضایی]] صحیح و نافذ است که از ناحیه [[معصومین]]، ولایت داشته باشیم.		برخی از فقیهان، قید [[ولایت]] را نیز به تعریف قضا افزوده‌اند. [[شهید اول]]، قضا را به [[ولایت شرعی]] بر حکم و [[مصالح عامه]] [[تفسیر]] کرده است: {{عربی\|أَلْقَضا هُوَ وِلايَةٌ شَرْعِيَّةٌ عَلَى الْحُكْمِ وَ الْمَصالِحِ الْعامَّةِ مِنْ قِبَلِ الْإِمامِ}}<ref>شهید اول، الدروس الشرعیه، ج۲، ص۶۵.</ref>. باید گفت که قید ولایت در تعریف فقط برای بیان قضای صحیح است و نفس قضا این قید را ندارد؛ یعنی آن [[قضایی]] صحیح و نافذ است که از ناحیه [[معصومین]]، ولایت داشته باشیم.

	به [[باور]] صاحب‌نظران [[فقهی]] و [[حقوقی]]، [[بهترین]] تعریف، تعریف محقق عراقی برای لفظ قضاست که می‌گوید: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ فَصْلُ الْخُصُومَةِ بَيْنَ خَصْمَيْنِ أَوِ الْخُصُومِ بِحُكْمِ اللَّهِ تَعَالى}}؛ قضا، فیصله بخشیدن به [[دشمنی]] دو یا چند نفر با همدیگر با حکمی از [[احکام]] [[خداوند]] است»<ref>ضیاءالدین عراقی، کتاب القضاء، ص۲.</ref>.<ref>[[محمد درگاه‌زاده\|درگاه‌زاده، محمد]]، [[آیین دادرسی پیامبر اعظم (کتاب)\|آیین دادرسی پیامبر اعظم]]، ص ۱۴.</ref>		به [[باور]] صاحب‌نظران [[فقهی]] و [[حقوقی]]، [[بهترین]] تعریف، تعریف محقق عراقی برای لفظ قضاست که می‌گوید: {{عربی\|أَلْقَضاءُ هُوَ فَصْلُ الْخُصُومَةِ بَيْنَ خَصْمَيْنِ أَوِ الْخُصُومِ بِحُكْمِ اللَّهِ تَعَالى}}؛ قضا، فیصله بخشیدن به [[دشمنی]] دو یا چند نفر با همدیگر با حکمی از [[احکام]] [[خداوند]] است»<ref>ضیاءالدین عراقی، کتاب القضاء، ص۲.</ref>.<ref>[[محمد درگاه‌زاده\|درگاه‌زاده، محمد]]، [[آیین دادرسی پیامبر اعظم (کتاب)\|آیین دادرسی پیامبر اعظم]]، ص ۱۴.</ref>