قیام ابن زبیر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari: تغییر هدف تغییرمسیر از قیام عبدالله بن زبیر به شورش عبدالله بن زبیر

2026-04-07T08:47:53Z

تغییر هدف تغییرمسیر از قیام عبدالله بن زبیر به شورش عبدالله بن زبیر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۱۷
خط ۱:		خط ۱:
	#تغییر_مسیر [[~~قیام~~ عبدالله بن زبیر]]		#تغییر_مسیر [[شورش عبدالله بن زبیر]]

Bahmani: تغییرمسیر به قیام عبدالله بن زبیر

2022-08-14T05:33:41Z

تغییرمسیر به قیام عبدالله بن زبیر

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:22:25Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = قیام ابن زبیر		\| موضوع مرتبط = قیام ابن زبیر
خط ۵۷:		خط ۵۶:
	#در رفتن [[شتاب]] و [[عجله]] کن.		#در رفتن [[شتاب]] و [[عجله]] کن.
	#در [[حمله]] و جنگ با عجله و سرعت [[اقدام]] کن.		#در [[حمله]] و جنگ با عجله و سرعت [[اقدام]] کن.
	#[[اخبار]] را تا می‌توانی پنهان نگه دار.		# [[اخبار]] را تا می‌توانی پنهان نگه دار.
	#به [[قریش]] اختیار و [[قدرت]] مده.		#به [[قریش]] اختیار و [[قدرت]] مده.
	سپس مسلم بن عقبه به هلاکت رسید و در آنجا مدفون شد<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۹۶.</ref>.		سپس مسلم بن عقبه به هلاکت رسید و در آنجا مدفون شد<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۹۶.</ref>.
خط ۱۶۷:		خط ۱۶۶:
	حجاج سر او و گروه دیگری را نزد [[عبدالملک]] به شام فرستاد.		حجاج سر او و گروه دیگری را نزد [[عبدالملک]] به شام فرستاد.
	و این جریان در هفدهم [[جمادی الاولی]] [[سال]] ۷۳ اتفاق افتاد<ref>الامامة و السیاسه، ج۲، ص۲۳.</ref>.<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۲۵۴.</ref>		و این جریان در هفدهم [[جمادی الاولی]] [[سال]] ۷۳ اتفاق افتاد<ref>الامامة و السیاسه، ج۲، ص۲۳.</ref>.<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۲۵۴.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۷۹:		خط ۱۷۶:

	[[رده:قیام ابن زبیر]]		[[رده:قیام ابن زبیر]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Jaafari: /* کشته شدن عبدالله بن زبیر */

2022-07-30T04:48:06Z

کشته شدن عبدالله بن زبیر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۱۸
خط ۱۳۹:		خط ۱۳۹:

	==کشته شدن [[عبدالله بن زبیر]]==		==کشته شدن [[عبدالله بن زبیر]]==
	هنگامی که مصعب بن [[زبیر]] کشته شد و مردم عراق با [[عبدالملک بن مروان]] [[بیعت]] کردند، [[حجاج]] ~~بن یوسف~~ به عبدالملک گفت: من در [[خواب]] دیدم گویا پوست عبدالله بن زبیر را می‌کَنم.		هنگامی که [[مصعب بن زبیر]] کشته شد و مردم عراق با [[عبدالملک بن مروان]] [[بیعت]] کردند، [[حجاج بن یوسف]] به عبدالملک گفت: من در [[خواب]] دیدم گویا پوست عبدالله بن زبیر را می‌کَنم.
	عبدالملک به حجاج گفت: پس خود را برای [[مبارزه]] با [[عبدالله بن زبیر]] آماده کن.		عبدالملک به حجاج گفت: پس خود را برای [[مبارزه]] با [[عبدالله بن زبیر]] آماده کن.
	[[حجاج]] ابتدا با هزار و پانصد نفر از [[اهل شام]] حرکت کرد و به [[طائف]] رفت، سپس [[عبدالملک]] به مقدار نیاز برای او [[سپاه]] فرستاد، و این در ماه [[ذیقعده]] [[سال]] ۷۲ بود.		[[حجاج]] ابتدا با هزار و پانصد نفر از [[اهل شام]] حرکت کرد و به [[طائف]] رفت، سپس [[عبدالملک]] به مقدار نیاز برای او [[سپاه]] فرستاد، و این در ماه [[ذیقعده]] [[سال]] ۷۲ بود.

Jaafari: /* کشته شدن مصعب بن زبیر */

2022-07-30T04:47:32Z

کشته شدن مصعب بن زبیر

Jaafari: /* کشته شدن مصعب بن زبیر */

2022-07-30T04:42:52Z

کشته شدن مصعب بن زبیر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۱۲
خط ۱۲۳:		خط ۱۲۳:
	ابراهیم گفت: من هرگز [[خیانت]] و [[مکر]] را [[پیروی]] نکنم، و عبدالملک از هیچ کس به اندازه من [[مأیوس]] نیست، و این نامه‌ای که برای من فرستاده برای دیگر [[باران]] تو هم فرستاده است، بنابر‌این باید آنان را به [[قتل]] برسانی و یا این که آنها را [[زندانی]] کنی.		ابراهیم گفت: من هرگز [[خیانت]] و [[مکر]] را [[پیروی]] نکنم، و عبدالملک از هیچ کس به اندازه من [[مأیوس]] نیست، و این نامه‌ای که برای من فرستاده برای دیگر [[باران]] تو هم فرستاده است، بنابر‌این باید آنان را به [[قتل]] برسانی و یا این که آنها را [[زندانی]] کنی.
	مصعب گفت: آنگاه [[قبایل]] عراق با من به [[اخلاص]] عمل نکنند؛ خدا [[احنف بن قیس]] را [[رحمت]] کند، او مرا از مکر و خیانت [[مردم]] عراق بر [[حذر]] می‌داشت و می‌گفت: آنان همانند زنی هستند که هر [[روز]] شوهری می‌طلبد، آنان نیز هر روز امیری را می‌جویند.		مصعب گفت: آنگاه [[قبایل]] عراق با من به [[اخلاص]] عمل نکنند؛ خدا [[احنف بن قیس]] را [[رحمت]] کند، او مرا از مکر و خیانت [[مردم]] عراق بر [[حذر]] می‌داشت و می‌گفت: آنان همانند زنی هستند که هر [[روز]] شوهری می‌طلبد، آنان نیز هر روز امیری را می‌جویند.
	سپس [[جنگ]] میان [[سپاه شام]] و عراق آغاز شد و ابراهیم بن مالک و برخی دیگر کشته شدند.		سپس [[جنگ]] میان [[سپاه شام]] و عراق آغاز شد و [[ابراهیم بن مالک]] و برخی دیگر کشته شدند.
	مصعب به برخی از [[فرماندهان]] سپاهش امر کرد [[حمله]] کنند، آنان نپذیرفتند.		مصعب به برخی از [[فرماندهان]] سپاهش امر کرد [[حمله]] کنند، آنان نپذیرفتند.
	مصعب گفت: ای ابراهیم و امروز دیگر [[ابراهیم]] برای من وجود ندارد، سپس نظری کرد و دید [[عروة]] بن [[مغیره]] ایستاده، او را نزدیک خود‌طلبید و گفت: مرا خبر بده از [[حسین بن علی]]{{ع}} چه کرد وقتی از او خواستند که [[تسلیم]] [[حکم]] [[ابن زیاد]] شود و او نپذیرفت و [[تصمیم]] بر [[جنگ]] و [[قتال]] گرفت.		مصعب گفت: ای ابراهیم و امروز دیگر [[ابراهیم]] برای من وجود ندارد، سپس نظری کرد و دید [[عروة بن مغیره]] ایستاده، او را نزدیک خود‌طلبید و گفت: مرا خبر بده از [[حسین بن علی]]{{ع}} چه کرد وقتی از او خواستند که [[تسلیم]] [[حکم]] [[ابن زیاد]] شود و او نپذیرفت و [[تصمیم]] بر [[جنگ]] و [[قتال]] گرفت.
	عروة بن مغیره آنچه را در [[کربلا]] گذشته بود و [[فداکاری]] [[امام حسین]]{{ع}} برای [[مصعب]] شرح داد.		عروة بن مغیره آنچه را در [[کربلا]] گذشته بود و [[فداکاری]] [[امام حسین]]{{ع}} برای [[مصعب]] شرح داد.
	مصعب گفت: {{عربی\|إن الاُلی بالطف من آل هاشم تأسّوا فسنوا للکرام التأسیا}}<ref>«بزرگان از آل هاشم که در طف (کربلا)؛ تأسی کرده و اقتداء نمودند، و این را برای کریمان سنت قرار دادند».</ref>		مصعب گفت: {{عربی\|إن الاُلی بالطف من آل هاشم تأسّوا فسنوا للکرام التأسیا}}<ref>«بزرگان از آل هاشم که در طف (کربلا)؛ تأسی کرده و اقتداء نمودند، و این را برای کریمان سنت قرار دادند».</ref>

Jaafari: /* محمد بن حنفیه و ابن زبیر */

2022-07-30T04:38:30Z

محمد بن حنفیه و ابن زبیر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۸
خط ۸۹:		خط ۸۹:

	==[[محمد بن حنفیه]] و ابن زبیر==		==[[محمد بن حنفیه]] و ابن زبیر==
	پس از [[هلاکت یزید]] و [[بیعت مردم]] [[حجاز]] با [[عبدالله بن زبیر]]، او از محمد بن حنفیه و کسانی از [[اهل بیت]] او و پیروانش و همچنین هفده نفر از بزرگان [[کوفه]] که از آن جمله [[~~ابو الطفیل]] [[~~عامر بن واثله]] که از [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} بود، خواست تا با او [[بیعت]] کنند؛ آن‎ها از بیعت [[امتناع]] کردند و گفتند: بیعت نمی‌کنیم تا [[امت]] اتفاق کنند.		پس از [[هلاکت یزید]] و [[بیعت مردم]] [[حجاز]] با [[عبدالله بن زبیر]]، او از محمد بن حنفیه و کسانی از [[اهل بیت]] او و پیروانش و همچنین هفده نفر از بزرگان [[کوفه]] که از آن جمله [[ابوالطفیل عامر بن واثله]] که از [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} بود، خواست تا با او [[بیعت]] کنند؛ آن‎ها از بیعت [[امتناع]] کردند و گفتند: بیعت نمی‌کنیم تا [[امت]] اتفاق کنند.
	عبدالله بن زبیر بر محمد بن حنفیه سخت گرفت و او را مورد [[نکوهش]] قرار داد؛ محمد بن حنفیه یارانش را به [[صبر]] و [[شکیبایی]] امر نمود.		عبدالله بن زبیر بر محمد بن حنفیه سخت گرفت و او را مورد [[نکوهش]] قرار داد؛ محمد بن حنفیه یارانش را به [[صبر]] و [[شکیبایی]] امر نمود.
	از طرف دیگر [[شیعه]] مردم را به محمد بن حنفیه [[دعوت]] می‌کردند؛ عبدالله بن زبیر از این ترسید که مبادا مؤثر واقع شود؛ لذا بر محمد بن حنفیه و یارانش [[اصرار]] بر بیعت کرد و آنان را در [[زمزم]] [[زندانی]] نمود و [[تهدید]] به قتل و [[سوزاندن]] کرد و به آنان مهلتی داد که اگر در آن مدت بیعت نکنند آنچه را که گفته است انجام دهد.		از طرف دیگر [[شیعه]] مردم را به محمد بن حنفیه [[دعوت]] می‌کردند؛ عبدالله بن زبیر از این ترسید که مبادا مؤثر واقع شود؛ لذا بر محمد بن حنفیه و یارانش [[اصرار]] بر بیعت کرد و آنان را در [[زمزم]] [[زندانی]] نمود و [[تهدید]] به قتل و [[سوزاندن]] کرد و به آنان مهلتی داد که اگر در آن مدت بیعت نکنند آنچه را که گفته است انجام دهد.

Jaafari: /* هلاکت یزید */

2022-07-30T04:37:41Z

هلاکت یزید

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۷
خط ۸۲:		خط ۸۲:
	پس روی به اهل شام کرد و به آنان گفت: سوار شوید تا برگردیم.		پس روی به اهل شام کرد و به آنان گفت: سوار شوید تا برگردیم.
	پس قدرت ابن زبیر بالا گرفت و همه با او بیعت کردند مگر [[اهل]] [[اردن]].		پس قدرت ابن زبیر بالا گرفت و همه با او بیعت کردند مگر [[اهل]] [[اردن]].
	عبدالله بن زبیر، [[ضحاک بن قیس]] را در شام [[جانشین]] خود کرد، اما [[شامیان]] نپذیرفتند که ملک در حجاز باشد، وقتی به سراغ [[خالد بن یزید]] رفتند او را برای بیعت قابل نیافتند، پس نزد [[عمرو بن سعید]] رفته او را نیز [[صالح]] برای این امر ندانستند؛ سپس با [[مروان بن حکم]] بیعت کردند، ضحاک بن قیس از بیعت با [[مروان]] [[امتناع]] کرد و در ~~«[[مرج]]~~ راهط»<ref>«مرج راهط» در نواحی دمشق می‌باشد. (مراصد الاطلاع، ج۳، ص۱۲۵۴)</ref> ضحاک بن قیس و طرفداران [[بنی امیه]] درگیر شدند که [[ضحاک]] کشته شد و مروان قدرت را در شام به دست گرفت.		عبدالله بن زبیر، [[ضحاک بن قیس]] را در شام [[جانشین]] خود کرد، اما [[شامیان]] نپذیرفتند که ملک در حجاز باشد، وقتی به سراغ [[خالد بن یزید]] رفتند او را برای بیعت قابل نیافتند، پس نزد [[عمرو بن سعید]] رفته او را نیز [[صالح]] برای این امر ندانستند؛ سپس با [[مروان بن حکم]] بیعت کردند، [[ضحاک بن قیس]] از بیعت با [[مروان]] [[امتناع]] کرد و در «مرج راهط»<ref>«مرج راهط» در نواحی دمشق می‌باشد. (مراصد الاطلاع، ج۳، ص۱۲۵۴)</ref> ضحاک بن قیس و طرفداران [[بنی امیه]] درگیر شدند که [[ضحاک]] کشته شد و مروان قدرت را در شام به دست گرفت.

	مروان با [[ام خالد]] [[همسر یزید]] [[ازدواج]] کرد و خالد را نزد اهل شام [[تحقیر]] نمود؛ [[خالد بن یزید]] به مادرش [[شکایت]] کرد.		مروان با [[ام خالد]] [[همسر یزید]] [[ازدواج]] کرد و خالد را نزد اهل شام [[تحقیر]] نمود؛ [[خالد بن یزید]] به مادرش [[شکایت]] کرد.
	ام خالد شب هنگام به [[کنیزان]] خود دستور داد [[مروان]] را کشتند و آنگاه بیرون آمده و فریاد زدند و گریبان دریدند و بر مروان [[نوحه]] کردند.		ام خالد شب هنگام به [[کنیزان]] خود دستور داد [[مروان]] را کشتند و آنگاه بیرون آمده و فریاد زدند و گریبان دریدند و بر مروان [[نوحه]] کردند.

Jaafari: /* محاصره ابن زبیر */

2022-07-30T04:35:01Z

محاصره ابن زبیر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۵
خط ۶۷:		خط ۶۷:
	[[نجدة بن عامر حنفی]] هم که از جمله [[خوارج]] بود نیز از [[خانه]] ممانعت می‌نمود.		[[نجدة بن عامر حنفی]] هم که از جمله [[خوارج]] بود نیز از [[خانه]] ممانعت می‌نمود.
	چون ابن زبیر برای [[جنگ]] و مقابله با [[اهل شام]] بیرون آمد، برادرش منذر هم با او بود، منذر به مردی از اهل شام [[حمله]] کرد و هر کدام ضربتی بر یکدیگر زدند که به سبب آن کشته شدند؛ سپس [[سپاه شام]] بر [[یاران]] ابن زبیر حمله کرده و [[اصحاب]] ابن زبیر را پراکنده کردند.		چون ابن زبیر برای [[جنگ]] و مقابله با [[اهل شام]] بیرون آمد، برادرش منذر هم با او بود، منذر به مردی از اهل شام [[حمله]] کرد و هر کدام ضربتی بر یکدیگر زدند که به سبب آن کشته شدند؛ سپس [[سپاه شام]] بر [[یاران]] ابن زبیر حمله کرده و [[اصحاب]] ابن زبیر را پراکنده کردند.
	آنگاه پای مرکب ابن زبیر لغزید، او پیاده شده و [[شمشیر]] می‌زد و بر اصحابش فریاد زد، ~~مِسور~~ بن ~~مَخرَمه~~ و [[مصعب بن عبدالرحمن]] بیرون آمدند و [[مبارزه]] کردند تا این که هر دو کشته شدند، و ابن زبیر همچنان شمشیر می‌زد تا این که شب فرا رسید؛ و این محاصره اول بود.		آنگاه پای مرکب ابن زبیر لغزید، او پیاده شده و [[شمشیر]] می‌زد و بر اصحابش فریاد زد، [[مسور بن مخرمه]] و [[مصعب بن عبدالرحمن]] بیرون آمدند و [[مبارزه]] کردند تا این که هر دو کشته شدند، و ابن زبیر همچنان شمشیر می‌زد تا این که شب فرا رسید؛ و این محاصره اول بود.
	جنگ در بقیه محرم و صفر و تا سه [[روز]] از ماه [[ربیع الاول]] سال ۶۴ ادامه داشت.		جنگ در بقیه محرم و صفر و تا سه [[روز]] از ماه [[ربیع الاول]] سال ۶۴ ادامه داشت.
	سپس [[خانه خدا]] به وسیله منجنیق‌ها و پرتاب سنگ دچار حریق گردید؛ برخی گفته‌اند: ابن زبیر [[آتش]] افروخته بود، بادی وزید و پرده خانه آتش گرفت و چوب‎های [[بیت]] و پرده آن در آتش سوخت؛ و این جنگ ادامه یافت تا این که خبر [[هلاکت یزید]] به مکه رسید<ref>کامل ابن اثیر، ج۴، ص۱۲۳.</ref>.<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۲۴۷.</ref>		سپس [[خانه خدا]] به وسیله منجنیق‌ها و پرتاب سنگ دچار حریق گردید؛ برخی گفته‌اند: ابن زبیر [[آتش]] افروخته بود، بادی وزید و پرده خانه آتش گرفت و چوب‎های [[بیت]] و پرده آن در آتش سوخت؛ و این جنگ ادامه یافت تا این که خبر [[هلاکت یزید]] به مکه رسید<ref>کامل ابن اثیر، ج۴، ص۱۲۳.</ref>.<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۲۴۷.</ref>

Jaafari: /* هلاکت مسلم بن عقبه */

2022-07-30T04:34:31Z

هلاکت مسلم بن عقبه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۴
خط ۵۲:		خط ۵۲:
	یزید [[مسلم بن عقبه]] را فراخواند و به او گفت: از راه [[مدینه]] به سوی ابن زبیر می‌روی، اگر [[مردم مدینه]] مانع شدند با آنها جنگ کرده و بر هر کس دست یافتی او را به قتل برسان و سه [[روز]] [[شهر]] را [[غارت]] کن، سپس به سوی [[مکه]] برای [[مقاتله]] با ابن زبیر حرکت کن<ref>الامامة والسیاسه، ج۱، ص۱۷۹.</ref>.<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۲۴۶.</ref>		یزید [[مسلم بن عقبه]] را فراخواند و به او گفت: از راه [[مدینه]] به سوی ابن زبیر می‌روی، اگر [[مردم مدینه]] مانع شدند با آنها جنگ کرده و بر هر کس دست یافتی او را به قتل برسان و سه [[روز]] [[شهر]] را [[غارت]] کن، سپس به سوی [[مکه]] برای [[مقاتله]] با ابن زبیر حرکت کن<ref>الامامة والسیاسه، ج۱، ص۱۷۹.</ref>.<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۲۴۶.</ref>

	==[[هلاکت]] مسلم بن عقبه==		==[[هلاکت]] [[مسلم بن عقبه]]==
	مسلم بن عقبه پس از [[قتل عام]] [[اهل]] مدینه و غارت نمودن اموالشان با [[سپاهیان]] خود عازم مکه گردید که با ابن زبیر بجنگد، او [[روح بن زنباع]] را در مدینه به جای خود قرار داد.		مسلم بن عقبه پس از [[قتل عام]] [[اهل]] مدینه و غارت نمودن اموالشان با [[سپاهیان]] خود عازم مکه گردید که با ابن زبیر بجنگد، او [[روح بن زنباع]] را در مدینه به جای خود قرار داد.
	هنگامی که مسلم بن عقبه به «مشلَّل» رسید از رفتن بازماند، و [[حصین بن نمیر]] را [[طلب]] کرد و به او گفت: اگر من [[اختیار]] داشتم، به تو [[فرماندهی سپاه]] را نمی‌دادم ولی یزید به تو این [[ولایت]] را داده است؛ به تو چهار توصیه می‌کنم:		هنگامی که مسلم بن عقبه به «مشلَّل» رسید از رفتن بازماند، و [[حصین بن نمیر]] را [[طلب]] کرد و به او گفت: اگر من [[اختیار]] داشتم، به تو [[فرماندهی سپاه]] را نمی‌دادم ولی یزید به تو این [[ولایت]] را داده است؛ به تو چهار توصیه می‌کنم:
خط ۶۰:		خط ۶۰:
	#به [[قریش]] اختیار و [[قدرت]] مده.		#به [[قریش]] اختیار و [[قدرت]] مده.
	سپس مسلم بن عقبه به هلاکت رسید و در آنجا مدفون شد<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۹۶.</ref>.		سپس مسلم بن عقبه به هلاکت رسید و در آنجا مدفون شد<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۹۶.</ref>.
	پس از رفتن [[سپاهیان شام]]، [[کنیز]] [[یزید بن عبدالله بن زمعه]] (که مسلم بن عقبه مولای او را به قتل رسانیده بود) آمد و [[قبر]] مسلم بن عقبه را شکافت و [[جسد]] او را سوزانده و [[کفن]] او را پاره نمود و بر درختی آویخت، و هر که از آنجا عبور می‌کرد بر او سنگ می‌زد<ref>الامامة والسیاسه، ج۲، ص۹.</ref>.<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۲۴۶.</ref>		پس از رفتن [[سپاهیان شام]]، [[کنیز]] [[یزید بن عبدالله بن زمعه]] (که مسلم بن عقبه مولای او را به قتل رسانیده بود) آمد و [[قبر]] [[مسلم بن عقبه]] را شکافت و [[جسد]] او را سوزانده و [[کفن]] او را پاره نمود و بر درختی آویخت، و هر که از آنجا عبور می‌کرد بر او سنگ می‌زد<ref>الامامة والسیاسه، ج۲، ص۹.</ref>.<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۲۴۶.</ref>

	==[[محاصره ابن زبیر]]==		==[[محاصره ابن زبیر]]==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۱۷
خط ۱۰۸:		خط ۱۰۸:
	[[احنف بن قیس]] به [[عبدالله بن زبیر]] [[نامه]] نوشت که [[حمزه]] صلاحیت [[امارت]] را ندارد. عبدالله بن زبیر فرزند خود را عزل و دوباره [[مصعب]] را به [[بصره]] بازگرداند<ref>کامل ابن اثیر، ج۴، ص۲۸۱.</ref>.		[[احنف بن قیس]] به [[عبدالله بن زبیر]] [[نامه]] نوشت که [[حمزه]] صلاحیت [[امارت]] را ندارد. عبدالله بن زبیر فرزند خود را عزل و دوباره [[مصعب]] را به [[بصره]] بازگرداند<ref>کامل ابن اثیر، ج۴، ص۲۸۱.</ref>.
	هنگامی که [[اهل عراق]] از نزد عبدالله بن زبیر بازگشتند در حالی که از او [[بی‌مهری]] دیده و [[مأیوس]] شده بودند؛ او را [[خلع]] کرده و به [[عبدالملک بن مروان]] نامه نوشتند که به [[عراق]] بیاید.		هنگامی که [[اهل عراق]] از نزد عبدالله بن زبیر بازگشتند در حالی که از او [[بی‌مهری]] دیده و [[مأیوس]] شده بودند؛ او را [[خلع]] کرده و به [[عبدالملک بن مروان]] نامه نوشتند که به [[عراق]] بیاید.
	[[عبدالملک]] پس از کشتن [[عمرو بن سعید]]<ref>عبدالملک با عمرو بن سعید پیمان بسته بود که بعد از او خلیفه باشد، اما غدر و خیانت کرده و او را به قتل رساند.</ref> به همراه [[حجاج]] ~~بن یوسف~~ به سوی عراق حرکت کرد.		[[عبدالملک]] پس از کشتن [[عمرو بن سعید]]<ref>عبدالملک با عمرو بن سعید پیمان بسته بود که بعد از او خلیفه باشد، اما غدر و خیانت کرده و او را به قتل رساند.</ref> به همراه [[حجاج بن یوسف]] به سوی عراق حرکت کرد.
	از سوی دیگر [[مصعب بن زبیر]] هم با [[اهل بصره]] و [[کوفه]] برای مقابله با [[سپاه شام]] حرکت کردند.		از سوی دیگر [[مصعب بن زبیر]] هم با [[اهل بصره]] و [[کوفه]] برای مقابله با [[سپاه شام]] حرکت کردند.
	دو [[سپاه]] در برابر یکدیگر قرار گرفتند، عبدالملک و مصعب پیش از آن با یکدیگر [[دوست]] بودند، عبدالملک کسی به نزد مصعب فرستاد و از او خواست که با یکدیگر [[ملاقات]] کنند.		دو [[سپاه]] در برابر یکدیگر قرار گرفتند، عبدالملک و مصعب پیش از آن با یکدیگر [[دوست]] بودند، عبدالملک کسی به نزد مصعب فرستاد و از او خواست که با یکدیگر [[ملاقات]] کنند.
خط ۱۱۶:		خط ۱۱۶:
	اما این که گفتی که من برای تو بهتر از برادرت هستم، برادرم را رها کن و از [[عافیت]] [[سود]] ببر؛ و تا او تو را رها کرده تو نیز او را رها کن، و من برای او عاقبتی توأم با [[سلامتی]] از [[خدا]] [[امید]] دارم.		اما این که گفتی که من برای تو بهتر از برادرت هستم، برادرم را رها کن و از [[عافیت]] [[سود]] ببر؛ و تا او تو را رها کرده تو نیز او را رها کن، و من برای او عاقبتی توأم با [[سلامتی]] از [[خدا]] [[امید]] دارم.
	[[عبدالملک]] گفت: مرا به برادرت مترسان، به خدا [[سوگند]] من از او می‌دانم آنچه را که تو می‌دانی، در او سه [[خصلت]] است که به خاطر آنها هرگز بزرگ و [[رهبر]] نمی‌شود: [[عجب]] و [[خودبینی]] که وجودش را پر کرده، و [[خودرأیی]] که خود را از نظر دیگران [[بی‌نیاز]] می‌پندارد، و بخلی که در او می‌باشد؛ پس به سبب این امور او هرگز بزرگ نشود<ref>الامامة والسیاسه، ج۲، ص۲۲.</ref>.		[[عبدالملک]] گفت: مرا به برادرت مترسان، به خدا [[سوگند]] من از او می‌دانم آنچه را که تو می‌دانی، در او سه [[خصلت]] است که به خاطر آنها هرگز بزرگ و [[رهبر]] نمی‌شود: [[عجب]] و [[خودبینی]] که وجودش را پر کرده، و [[خودرأیی]] که خود را از نظر دیگران [[بی‌نیاز]] می‌پندارد، و بخلی که در او می‌باشد؛ پس به سبب این امور او هرگز بزرگ نشود<ref>الامامة والسیاسه، ج۲، ص۲۲.</ref>.
	[[عبدالملک بن مروان]] به اشل [[عراق]] [[نامه]] نوشت و به آنها [[وعده]] [[امارت]] داد، آنان نامه [[عبد~~]] [[~~الملک]] را از [[مصعب]] پنهان کردند مگر [[ابراهیم بن مالک]] که آن نامه را نزد مصعب آورد در حالی که مهر شده بود.		[[عبدالملک بن مروان]] به اشل [[عراق]] [[نامه]] نوشت و به آنها [[وعده]] [[امارت]] داد، آنان نامه [[عبد الملک]] را از [[مصعب]] پنهان کردند مگر [[ابراهیم بن مالک]] که آن نامه را نزد مصعب آورد در حالی که مهر شده بود.

	مصعب آن را خواند و گفت: می‌دانی در آن چه نوشته است؟		مصعب آن را خواند و گفت: می‌دانی در آن چه نوشته است؟
خط ۱۳۰:		خط ۱۳۰:

	[[عروه]] گوید: پس از خواندن این [[شعر]] دانستم که او از صحنه جنگ بیرون نمی‌آید تا کشته شود.		[[عروه]] گوید: پس از خواندن این [[شعر]] دانستم که او از صحنه جنگ بیرون نمی‌آید تا کشته شود.
	[[محمد بن مروان]]، مصعب را ندا داد که: تو را [[امان]] می‌دهم، او نپذیرفت. پس فرزندش [[عیسی]] ~~بن مصعب~~ را صدا زد و گفت: تو و پدرت را امان می‌دهم.		[[محمد بن مروان]]، مصعب را ندا داد که: تو را [[امان]] می‌دهم، او نپذیرفت. پس فرزندش [[عیسی بن مصعب]] را صدا زد و گفت: تو و پدرت را امان می‌دهم.
	عیسی نزد [[پدر]] رفت و گفت: [[گمان]] می‌کنم که اینان به [[وعده]] خود [[وفا]] می‌کنند.		عیسی نزد [[پدر]] رفت و گفت: [[گمان]] می‌کنم که اینان به [[وعده]] خود [[وفا]] می‌کنند.
	مصعب گفت: تو ~~بر و~~ نزد عمویت عبدالله و آنچه [[مردم]] [[عراق]] کرده‌اند به او خبر بده.		مصعب گفت: تو برو نزد عمویت عبدالله و آنچه [[مردم]] [[عراق]] کرده‌اند به او خبر بده.
	عیسی نپذیرفت و به پدرش گفت: به [[بصره]] برو که [[اهل]] آنجا بر [[اطاعت]] تو هستند.		عیسی نپذیرفت و به پدرش گفت: به [[بصره]] برو که [[اهل]] آنجا بر [[اطاعت]] تو هستند.
	مصعب گفت: من از جنگ فرار نمی‌کنم تا [[قریش]] بگویند او فرار کرد.		مصعب گفت: من از جنگ فرار نمی‌کنم تا [[قریش]] بگویند او فرار کرد.