لبخند - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-06-20T05:28:29Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۸
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~مفاهیم~~]]		[[رده:سرور]]

Bahmani در ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۷

2024-06-20T05:27:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۷
خط ۴:		خط ۴:
	[[خنده]]، حالتی در [[انسان]] است که از شعف و [[خوشحالی]] برمی‌خیزد و در آن، لب‌ها و دهان به حرکت در می‌آیند و بیشتر همراه صدای خاصی است<ref>لغت نامه، ج ۷، ص ۹۹۸۴، «خنده».</ref>. در زبان عربی، مرادف با کلماتی نظیر [[تبسم]] و ضحک است و آن را باز شدن صورت و نمایان شدن دندان‌ها بر اثر [[شادمانی]] [[روح]] تعریف کرده و به جهت نمایان شدن دندان‌ها هنگام خنده دندان‌های جلو را ضاحکه نامیده‌اند<ref>مفردات، ص ۲۹۲، «ضحک».</ref>. تبسم، مرحله‌ای پایین‌تر از ضحک و [[بهترین]] حالت خنده و از [[ویژگی‌های پیامبران]] است<ref>تفسیر سمعانی، ج ۴، ص ۸۶؛ فتح القدیر، ج ۴، ص ۱۳۱.</ref>. در این نوع خنده دندان‌ها دیده می‌شوند؛ ولی صدایی به گوش نمی‌رسد<ref>العین، ج ۷، ص ۲۷۷، «بسم»؛ الصحاح، ج ۵، ص ۱۸۷۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص ۴۱۲.</ref>. این واژه یک مرتبه در [[سوره نمل]] [[آیه]] ۱۹ به کار رفته است. کتکته، قهقهه و زهرقه، حالت‌هایی از خنده هستند که هر یک براساس شدت و [[ضعف]]، خنده بر آن اطلاق می‌شود<ref>العین، ج ۳، ص ۳۴۱، «قه»؛ ۳۶۴، «الزهق»؛ الصحاح، ج ۱، ص ۲۶۲، «کتکته»؛ لسان العرب، ج ۲، ص ۷۸، «کتکته»؛ ج ۱۰، ص ۱۴۹، «زهزق»؛ ج ۱۳، ص ۵۳۱، «قهقه»؛ ترتیب اصلاح المنطق، ص ۸۸، «تبسم».</ref>.<ref>[[حسن رضایی\|رضایی، حسن]]؛ [[خنده (مقاله)\|مقاله «خنده»]]؛ [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۷ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۷]].</ref>		[[خنده]]، حالتی در [[انسان]] است که از شعف و [[خوشحالی]] برمی‌خیزد و در آن، لب‌ها و دهان به حرکت در می‌آیند و بیشتر همراه صدای خاصی است<ref>لغت نامه، ج ۷، ص ۹۹۸۴، «خنده».</ref>. در زبان عربی، مرادف با کلماتی نظیر [[تبسم]] و ضحک است و آن را باز شدن صورت و نمایان شدن دندان‌ها بر اثر [[شادمانی]] [[روح]] تعریف کرده و به جهت نمایان شدن دندان‌ها هنگام خنده دندان‌های جلو را ضاحکه نامیده‌اند<ref>مفردات، ص ۲۹۲، «ضحک».</ref>. تبسم، مرحله‌ای پایین‌تر از ضحک و [[بهترین]] حالت خنده و از [[ویژگی‌های پیامبران]] است<ref>تفسیر سمعانی، ج ۴، ص ۸۶؛ فتح القدیر، ج ۴، ص ۱۳۱.</ref>. در این نوع خنده دندان‌ها دیده می‌شوند؛ ولی صدایی به گوش نمی‌رسد<ref>العین، ج ۷، ص ۲۷۷، «بسم»؛ الصحاح، ج ۵، ص ۱۸۷۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص ۴۱۲.</ref>. این واژه یک مرتبه در [[سوره نمل]] [[آیه]] ۱۹ به کار رفته است. کتکته، قهقهه و زهرقه، حالت‌هایی از خنده هستند که هر یک براساس شدت و [[ضعف]]، خنده بر آن اطلاق می‌شود<ref>العین، ج ۳، ص ۳۴۱، «قه»؛ ۳۶۴، «الزهق»؛ الصحاح، ج ۱، ص ۲۶۲، «کتکته»؛ لسان العرب، ج ۲، ص ۷۸، «کتکته»؛ ج ۱۰، ص ۱۴۹، «زهزق»؛ ج ۱۳، ص ۵۳۱، «قهقه»؛ ترتیب اصلاح المنطق، ص ۸۸، «تبسم».</ref>.<ref>[[حسن رضایی\|رضایی، حسن]]؛ [[خنده (مقاله)\|مقاله «خنده»]]؛ [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۷ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۷]].</ref>

	==نقش [[تبسم]] در ایجاد ارتباط==		== نقش [[تبسم]] در ایجاد ارتباط ==
	تبسم، از بارزترین مصداق [[گشاده‌رویی]] است که در ایجاد ارتباط کارآمد نقش فراوانی دارد. در [[روایات]] آمده است هر کسی به برادرش تبسم کند، [[خداوند]] به او [[حسنه]] می‌دهد!<ref>وسائل الشیعه، ج۸، ب ۸۴، ح۳.</ref>.		تبسم، از بارزترین مصداق [[گشاده‌رویی]] است که در ایجاد ارتباط کارآمد نقش فراوانی دارد. در [[روایات]] آمده است هر کسی به برادرش تبسم کند، [[خداوند]] به او [[حسنه]] می‌دهد!<ref>وسائل الشیعه، ج۸، ب ۸۴، ح۳.</ref>. از عبد الله بن حارث نقل شده است که حضرت فرمود: «من هیچ کسی را ندیدم که متبسم‌تر از [[رسول خدا]] باشد»<ref>{{متن حدیث\| مَا رَأَيْتُ أَحَداً أَكْثَرَ تَبَسُّماً مِنْ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}}}؛ سیره نبوی، ج۳، ص۱۷۷.</ref>.

	از [[~~عبد الله بن حارث~~]] ~~نقل شده است که حضرت فرمود: «من هیچ کسی~~ را ~~ندیدم که متبسم‌تر از~~ [[~~رسول خدا~~]] ~~باشد»~~<ref>~~{{متن حدیث~~\| ~~مَا رَأَيْتُ أَحَداً أَكْثَرَ تَبَسُّماً مِنْ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}}}؛~~ سیره ~~نبوی، ج۳، ص۱۷۷~~.</ref>.		[[پیامبر]]{{صل}} همیشه تبسم بر لب داشت و به دیگران نیز سفارش می‌کرد تا همراه متبسم باشد و هم‌دیگر را با چهره‌ای باز [[ملاقات]] کنند<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص ۲۵-۲۶.</ref>.

	[[~~پیامبر~~]]{{صل}} ~~همیشه تبسم بر لب داشت~~ و ~~به دیگران نیز سفارش می‌کرد تا همراه متبسم باشد~~ و ~~هم‌دیگر را با چهره‌ای باز~~ [[~~ملاقات~~]] ~~کنند~~.<ref>[[~~محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد~~]]، [[~~سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم~~]]، ~~ص ۲۵-۲۶~~.~~</ref>~~		== پیامدهای [[اجتماعی]] تبسم ==
			=== جلب [[دوستان]] ===
			تبسم، موجب جلب دوستان می‌شود و زمینه ارتباط مستحکم را بیشتر فراهم می‌کند، در حالی که [[ترش‌رویی]] و عبوسی موجب می‌شود دوستان از [[انسان]] فاصله بگیرند. اگر انسان مشکلی داشته باشد، توصیه شده است [[ناراحتی]] خود را در [[قلب]] نگه دارد و با دوستانش گشاده‌رو باشد. از [[حضرت علی]]{{ع}} نقل شده است که فرمود: [[خوشحالی]] و [[شادابی]] [[مؤمن]] در چهره‌اش نمایان است و [[اندوه]] و غصه‌اش در قلبش پنهان: {{متن حدیث\|الْمُؤْمِنُ بِشْرُهُ فِي وَجْهِهِ وَ حُزْنُهُ فِي قَلْبِهِ}}<ref>منتخب میزان الحکمه، ح۶۵۰.</ref>.

			===شاد کردن===
			یکی دیگر از کارکردهای بسیار سودمند تبسم، شاد کردن دیگران است؛ چه آن‌که [[شادی]] و ناراحتی بر دیگران تأثیر میگذارد. اگر شخصی همواره عبوس باشد، بی‌تردید این حالت در دیگران نیز مؤثر است و افرادی که در اطراف اویند، ناراحت و ساکت مینشینند و چه بسا نمی‌توانند سخنان خود را با او در میان بگذارند. حال دیگری را فرض کنید که بسیار [[مهربان]]، متبسم و گشاده‌روست؛ بی‌شک همه از دیدنش شاد میشوند و علاقه‌مندند در جلسات او شرکت می‌کنند.

	~~==پی‌آمدهای [[اجتماعی]] تبسم==~~
	~~===جلب [[دوستان]]===~~
	تبسم، موجب جلب دوستان می‌شود و زمینه ارتباط مستحکم را بیشتر فراهم می‌کند، در حالی که [[ترش‌رویی]] و عبوسی موجب می‌شود دوستان از [[انسان]] فاصله بگیرند. اگر انسان مشکلی داشته باشد، توصیه شده است [[ناراحتی]] خود را در [[قلب]] نگه دارد و با دوستانش [[گشاده‌رو]] باشد. از [[حضرت علی]]{{ع}} نقل شده است که فرمود: [[خوشحالی]] و [[شادابی]] [[مؤمن]] در چهره‌اش نمایان است و [[اندوه]] و غصه‌اش در قلبش پنهان: {{متن حدیث\|الْمُؤْمِنُ بِشْرُهُ فِي وَجْهِهِ وَ حُزْنُهُ فِي قَلْبِهِ}}<ref>منتخب میزان الحکمه، ح۶۵۰.</ref>.
	~~===[[شاد کردن]]===~~
	یکی دیگر از کارکردهای بسیار سودمند تبسم، شاد کردن دیگران است؛ چه آن‌که [[شادی]] و ناراحتی بر دیگران تأثیر میگذارد. اگر شخصی همواره [[عبوس]] باشد، بی‌تردید این حالت در دیگران نیز مؤثر است و افرادی که در اطراف اویند، ناراحت و ساکت مینشینند و چه بسا نمی‌توانند سخنان خود را با او در میان بگذارند. حال دیگری را فرض کنید که بسیار [[مهربان]]، متبسم و گشاده‌روست؛ بی‌شک همه از دیدنش شاد میشوند و علاقه‌مندند در جلسات او شرکت می‌کنند.
	===تبسم، هدیه‌ای گران‌بها برای دوستان===		===تبسم، هدیه‌ای گران‌بها برای دوستان===
	«دیل کارنگی» در مورد تبسم می‌نویسد: «[[اعمال]]، بهتر از کلمات حرف میزنند و یک تبسم به طرف مقابل می‌گوید: من دوستت دارم. تو مرا خوشحال می‌کنی. از ملاقات خوشحالم. تبسم خرجی ندارد، ولی چیزهای بسیاری را میآفریند. تبسم بدون این که دهنده‌اش را [[فقیر]] کند، گیرنده‌اش را [[ثروتمند]] میسازد. [[تبسم]] یک لحظه بیش [[پایدار]] نیست، ولی گاهی خاطره‌اش تا ابد باقی میماند. تبسم در [[خانه]]، خوش‌بختی ایجاد می‌کند و [[خستگی]] را برطرف می‌کند. اگر میخواهید [[مردم]] شما را [[دوست]] بدارند تبسم را فراموش نکنید، لبخند بی‌هزینه شما گران‌بهاترین [[هدیه]] است»<ref>آیین دوست‌یابی، ص۹۳.</ref>.		«دیل کارنگی» در مورد تبسم می‌نویسد: «[[اعمال]]، بهتر از کلمات حرف میزنند و یک تبسم به طرف مقابل می‌گوید: من دوستت دارم. تو مرا خوشحال می‌کنی. از ملاقات خوشحالم. تبسم خرجی ندارد، ولی چیزهای بسیاری را میآفریند. تبسم بدون این که دهنده‌اش را [[فقیر]] کند، گیرنده‌اش را [[ثروتمند]] میسازد. [[تبسم]] یک لحظه بیش [[پایدار]] نیست، ولی گاهی خاطره‌اش تا ابد باقی میماند. تبسم در [[خانه]]، خوش‌بختی ایجاد می‌کند و خستگی را برطرف می‌کند. اگر میخواهید [[مردم]] شما را [[دوست]] بدارند تبسم را فراموش نکنید، لبخند بی‌هزینه شما گران‌بهاترین [[هدیه]] است»<ref>آیین دوست‌یابی، ص۹۳.</ref>.

	پس بیایید این هدیه، بی‌هزینه اما گران‌بها را از کسی دریغ نکنیم. اما باید به خاطر داشته باشیم که اول از خانه خودمان شروع کنیم.		پس بیایید این هدیه، بی‌هزینه اما گران‌بها را از کسی دریغ نکنیم. اما باید به خاطر داشته باشیم که اول از خانه خودمان شروع کنیم.

	وقتی [[سلام]] و احوال‌پرسی به پایان رسید، معمولاً ارتباط چهره به چهره با صحبت ادامه مییابد که اگر این ارتباط برای اولین بار بین [[متکلم]] و مخاطب شکل میگیرد، خوب است از اسم، [[قوم]]، منطقه و [[ملیت]] هم دیگر سؤال شود تا این ارتباط ادامه‌دار گردد. [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} فرمود: از [[برادر]] [[مسلمان]] خود که او را دوست میداری، اسم، اسم پدر و [[قبیله]] و قوم او را سؤال کن<ref>الفقه الاجتماع، ص۵۳۵.</ref>.		وقتی [[سلام]] و احوال‌پرسی به پایان رسید، معمولاً ارتباط چهره به چهره با صحبت ادامه مییابد که اگر این ارتباط برای اولین بار بین متکلم و مخاطب شکل میگیرد، خوب است از اسم، [[قوم]]، منطقه و [[ملیت]] هم دیگر سؤال شود تا این ارتباط ادامه‌دار گردد. [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} فرمود: از [[برادر]] [[مسلمان]] خود که او را دوست میداری، اسم، اسم پدر و [[قبیله]] و قوم او را سؤال کن<ref>الفقه الاجتماع، ص۵۳۵.</ref>.

	در روایتی دیگر از [[پیامبر]]{{صل}} آمده است که فرمود: این نوعی جفاست که دو شخص هم‌دیگر را [[همراهی]] کنند، اما از اسم و [[کنیه]] هم دیگر نپرسند<ref>الفقه الاجتماع، ص۵۳۵.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص ۲۶-۲۸.</ref>		در روایتی دیگر از [[پیامبر]]{{صل}} آمده است که فرمود: این نوعی جفاست که دو شخص هم‌دیگر را [[همراهی]] کنند، اما از اسم و کنیه هم دیگر نپرسند<ref>الفقه الاجتماع، ص۵۳۵.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص ۲۶-۲۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~لبخند~~]]		[[رده:مفاهیم]]

Bahmani در ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۵

2024-06-20T05:25:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[لبخند در قرآن]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[لبخند در قرآن]] \| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[خنده]]، حالتی در [[انسان]] است که از شعف و [[خوشحالی]] برمی‌خیزد و در آن، لب‌ها و دهان به حرکت در می‌آیند و بیشتر همراه صدای خاصی است<ref>لغت نامه، ج ۷، ص ۹۹۸۴، «خنده».</ref>. در زبان عربی، مرادف با کلماتی نظیر [[تبسم]] و ضحک است و آن را باز شدن صورت و نمایان شدن دندان‌ها بر اثر [[شادمانی]] [[روح]] تعریف کرده و به جهت نمایان شدن دندان‌ها هنگام خنده دندان‌های جلو را ضاحکه نامیده‌اند<ref>مفردات، ص ۲۹۲، «ضحک».</ref>. تبسم، مرحله‌ای پایین‌تر از ضحک و [[بهترین]] حالت خنده و از [[ویژگی‌های پیامبران]] است<ref>تفسیر سمعانی، ج ۴، ص ۸۶؛ فتح القدیر، ج ۴، ص ۱۳۱.</ref>. در این نوع خنده دندان‌ها دیده می‌شوند؛ ولی صدایی به گوش نمی‌رسد<ref>العین، ج ۷، ص ۲۷۷، «بسم»؛ الصحاح، ج ۵، ص ۱۸۷۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص ۴۱۲.</ref>. این واژه یک مرتبه در [[سوره نمل]] [[آیه]] ۱۹ به کار رفته است. کتکته، قهقهه و زهرقه، حالت‌هایی از خنده هستند که هر یک براساس شدت و [[ضعف]]، خنده بر آن اطلاق می‌شود<ref>العین، ج ۳، ص ۳۴۱، «قه»؛ ۳۶۴، «الزهق»؛ الصحاح، ج ۱، ص ۲۶۲، «کتکته»؛ لسان العرب، ج ۲، ص ۷۸، «کتکته»؛ ج ۱۰، ص ۱۴۹، «زهزق»؛ ج ۱۳، ص ۵۳۱، «قهقه»؛ ترتیب اصلاح المنطق، ص ۸۸، «تبسم».</ref>.<ref>[[حسن رضایی\|رضایی، حسن]]؛ [[خنده (مقاله)\|مقاله «خنده»]]؛ [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۷ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۷]].</ref>		[[خنده]]، حالتی در [[انسان]] است که از شعف و [[خوشحالی]] برمی‌خیزد و در آن، لب‌ها و دهان به حرکت در می‌آیند و بیشتر همراه صدای خاصی است<ref>لغت نامه، ج ۷، ص ۹۹۸۴، «خنده».</ref>. در زبان عربی، مرادف با کلماتی نظیر [[تبسم]] و ضحک است و آن را باز شدن صورت و نمایان شدن دندان‌ها بر اثر [[شادمانی]] [[روح]] تعریف کرده و به جهت نمایان شدن دندان‌ها هنگام خنده دندان‌های جلو را ضاحکه نامیده‌اند<ref>مفردات، ص ۲۹۲، «ضحک».</ref>. تبسم، مرحله‌ای پایین‌تر از ضحک و [[بهترین]] حالت خنده و از [[ویژگی‌های پیامبران]] است<ref>تفسیر سمعانی، ج ۴، ص ۸۶؛ فتح القدیر، ج ۴، ص ۱۳۱.</ref>. در این نوع خنده دندان‌ها دیده می‌شوند؛ ولی صدایی به گوش نمی‌رسد<ref>العین، ج ۷، ص ۲۷۷، «بسم»؛ الصحاح، ج ۵، ص ۱۸۷۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص ۴۱۲.</ref>. این واژه یک مرتبه در [[سوره نمل]] [[آیه]] ۱۹ به کار رفته است. کتکته، قهقهه و زهرقه، حالت‌هایی از خنده هستند که هر یک براساس شدت و [[ضعف]]، خنده بر آن اطلاق می‌شود<ref>العین، ج ۳، ص ۳۴۱، «قه»؛ ۳۶۴، «الزهق»؛ الصحاح، ج ۱، ص ۲۶۲، «کتکته»؛ لسان العرب، ج ۲، ص ۷۸، «کتکته»؛ ج ۱۰، ص ۱۴۹، «زهزق»؛ ج ۱۳، ص ۵۳۱، «قهقه»؛ ترتیب اصلاح المنطق، ص ۸۸، «تبسم».</ref>.<ref>[[حسن رضایی\|رضایی، حسن]]؛ [[خنده (مقاله)\|مقاله «خنده»]]؛ [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۷ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۷]].</ref>
خط ۸:		خط ۹:
	از [[عبد الله بن حارث]] نقل شده است که حضرت فرمود: «من هیچ کسی را ندیدم که متبسم‌تر از [[رسول خدا]] باشد»<ref>{{متن حدیث\| مَا رَأَيْتُ أَحَداً أَكْثَرَ تَبَسُّماً مِنْ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}}}؛ سیره نبوی، ج۳، ص۱۷۷.</ref>.		از [[عبد الله بن حارث]] نقل شده است که حضرت فرمود: «من هیچ کسی را ندیدم که متبسم‌تر از [[رسول خدا]] باشد»<ref>{{متن حدیث\| مَا رَأَيْتُ أَحَداً أَكْثَرَ تَبَسُّماً مِنْ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}}}؛ سیره نبوی، ج۳، ص۱۷۷.</ref>.

	[[پیامبر]]{{صل}} همیشه تبسم بر لب داشت و به دیگران نیز سفارش می‌کرد تا همراه متبسم باشد و هم‌دیگر را با چهره‌ای باز [[ملاقات]] کنند.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص 25-26.</ref>		[[پیامبر]]{{صل}} همیشه تبسم بر لب داشت و به دیگران نیز سفارش می‌کرد تا همراه متبسم باشد و هم‌دیگر را با چهره‌ای باز [[ملاقات]] کنند.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص ۲۵-۲۶.</ref>

	==پی‌آمدهای [[اجتماعی]] تبسم==		==پی‌آمدهای [[اجتماعی]] تبسم==
خط ۲۲:		خط ۲۳:
	وقتی [[سلام]] و احوال‌پرسی به پایان رسید، معمولاً ارتباط چهره به چهره با صحبت ادامه مییابد که اگر این ارتباط برای اولین بار بین [[متکلم]] و مخاطب شکل میگیرد، خوب است از اسم، [[قوم]]، منطقه و [[ملیت]] هم دیگر سؤال شود تا این ارتباط ادامه‌دار گردد. [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} فرمود: از [[برادر]] [[مسلمان]] خود که او را دوست میداری، اسم، اسم پدر و [[قبیله]] و قوم او را سؤال کن<ref>الفقه الاجتماع، ص۵۳۵.</ref>.		وقتی [[سلام]] و احوال‌پرسی به پایان رسید، معمولاً ارتباط چهره به چهره با صحبت ادامه مییابد که اگر این ارتباط برای اولین بار بین [[متکلم]] و مخاطب شکل میگیرد، خوب است از اسم، [[قوم]]، منطقه و [[ملیت]] هم دیگر سؤال شود تا این ارتباط ادامه‌دار گردد. [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} فرمود: از [[برادر]] [[مسلمان]] خود که او را دوست میداری، اسم، اسم پدر و [[قبیله]] و قوم او را سؤال کن<ref>الفقه الاجتماع، ص۵۳۵.</ref>.

	در روایتی دیگر از [[پیامبر]]{{صل}} آمده است که فرمود: این نوعی جفاست که دو شخص هم‌دیگر را [[همراهی]] کنند، اما از اسم و [[کنیه]] هم دیگر نپرسند<ref>الفقه الاجتماع، ص۵۳۵.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص 26-28.</ref>		در روایتی دیگر از [[پیامبر]]{{صل}} آمده است که فرمود: این نوعی جفاست که دو شخص هم‌دیگر را [[همراهی]] کنند، اما از اسم و [[کنیه]] هم دیگر نپرسند<ref>الفقه الاجتماع، ص۵۳۵.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص ۲۶-۲۸.</ref>

	~~== خنده در [[قرآن]] ==~~

	~~== خنده [[شگفتی]] ==~~

	~~== خنده [[تمسخر]] ==~~

	~~== خنده [[شادی]] ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-06-20T05:21:44Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[لبخند در قرآن]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[لبخند در قرآن]] \| پرسش مرتبط = }}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[خنده]]، حالتی در [[انسان]] است که از شعف و [[خوشحالی]] برمی‌خیزد و در آن، لب‌ها و دهان به حرکت در می‌آیند و بیشتر همراه صدای خاصی است<ref>لغت نامه، ج ۷، ص ۹۹۸۴، «خنده».</ref>. در زبان عربی، مرادف با کلماتی نظیر [[تبسم]] و ضحک است و آن را باز شدن صورت و نمایان شدن دندان‌ها بر اثر [[شادمانی]] [[روح]] تعریف کرده و به جهت نمایان شدن دندان‌ها هنگام خنده دندان‌های جلو را ضاحکه نامیده‌اند<ref>مفردات، ص ۲۹۲، «ضحک».</ref>. تبسم، مرحله‌ای پایین‌تر از ضحک و [[بهترین]] حالت خنده و از [[ویژگی‌های پیامبران]] است<ref>تفسیر سمعانی، ج ۴، ص ۸۶؛ فتح القدیر، ج ۴، ص ۱۳۱.</ref>. در این نوع خنده دندان‌ها دیده می‌شوند؛ ولی صدایی به گوش نمی‌رسد<ref>العین، ج ۷، ص ۲۷۷، «بسم»؛ الصحاح، ج ۵، ص ۱۸۷۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص ۴۱۲.</ref>. این واژه یک مرتبه در [[سوره نمل]] [[آیه]] ۱۹ به کار رفته است. کتکته، قهقهه و زهرقه، حالت‌هایی از خنده هستند که هر یک براساس شدت و [[ضعف]]، خنده بر آن اطلاق می‌شود<ref>العین، ج ۳، ص ۳۴۱، «قه»؛ ۳۶۴، «الزهق»؛ الصحاح، ج ۱، ص ۲۶۲، «کتکته»؛ لسان العرب، ج ۲، ص ۷۸، «کتکته»؛ ج ۱۰، ص ۱۴۹، «زهزق»؛ ج ۱۳، ص ۵۳۱، «قهقه»؛ ترتیب اصلاح المنطق، ص ۸۸، «تبسم».</ref>.<ref>[[حسن رضایی\|رضایی، حسن]]؛ [[خنده (مقاله)\|مقاله «خنده»]]؛ [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۷ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج]].</ref>		[[خنده]]، حالتی در [[انسان]] است که از شعف و [[خوشحالی]] برمی‌خیزد و در آن، لب‌ها و دهان به حرکت در می‌آیند و بیشتر همراه صدای خاصی است<ref>لغت نامه، ج ۷، ص ۹۹۸۴، «خنده».</ref>. در زبان عربی، مرادف با کلماتی نظیر [[تبسم]] و ضحک است و آن را باز شدن صورت و نمایان شدن دندان‌ها بر اثر [[شادمانی]] [[روح]] تعریف کرده و به جهت نمایان شدن دندان‌ها هنگام خنده دندان‌های جلو را ضاحکه نامیده‌اند<ref>مفردات، ص ۲۹۲، «ضحک».</ref>. تبسم، مرحله‌ای پایین‌تر از ضحک و [[بهترین]] حالت خنده و از [[ویژگی‌های پیامبران]] است<ref>تفسیر سمعانی، ج ۴، ص ۸۶؛ فتح القدیر، ج ۴، ص ۱۳۱.</ref>. در این نوع خنده دندان‌ها دیده می‌شوند؛ ولی صدایی به گوش نمی‌رسد<ref>العین، ج ۷، ص ۲۷۷، «بسم»؛ الصحاح، ج ۵، ص ۱۸۷۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص ۴۱۲.</ref>. این واژه یک مرتبه در [[سوره نمل]] [[آیه]] ۱۹ به کار رفته است. کتکته، قهقهه و زهرقه، حالت‌هایی از خنده هستند که هر یک براساس شدت و [[ضعف]]، خنده بر آن اطلاق می‌شود<ref>العین، ج ۳، ص ۳۴۱، «قه»؛ ۳۶۴، «الزهق»؛ الصحاح، ج ۱، ص ۲۶۲، «کتکته»؛ لسان العرب، ج ۲، ص ۷۸، «کتکته»؛ ج ۱۰، ص ۱۴۹، «زهزق»؛ ج ۱۳، ص ۵۳۱، «قهقه»؛ ترتیب اصلاح المنطق، ص ۸۸، «تبسم».</ref>.<ref>[[حسن رضایی\|رضایی، حسن]]؛ [[خنده (مقاله)\|مقاله «خنده»]]؛ [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۷ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۷]].</ref>

	==نقش [[تبسم]] در ایجاد ارتباط==		==نقش [[تبسم]] در ایجاد ارتباط==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-06-20T05:21:04Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[لبخند در قرآن]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[لبخند در قرآن]] \| پرسش مرتبط = }}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[خنده]]، حالتی در [[انسان]] است که از شعف و [[خوشحالی]] برمی‌خیزد و در آن، لب‌ها و دهان به حرکت در می‌آیند و بیشتر همراه صدای خاصی است.<ref>لغت نامه، ج ۷، ص ۹۹۸۴، «خنده».</ref> در [[زبان ~~عربی]]،~~ مرادف با کلماتی نظیر [[تبسم]] و ضحک است و آن را باز شدن صورت و نمایان شدن دندان‌ها بر اثر [[شادمانی]] [[روح]] تعریف کرده و به جهت نمایان شدن دندان‌ها هنگام خنده دندان‌های جلو را ضاحکه نامیده‌اند.<ref>مفردات، ص ۲۹۲، «ضحک».</ref> تبسم، مرحله‌ای [[پایین‌تر]] از ضحک و [[بهترین]] حالت خنده و از [[ویژگی‌های پیامبران]] است.<ref>تفسیر سمعانی، ج ۴، ص ۸۶؛ فتح القدیر، ج ۴، ص ۱۳۱.</ref> در این نوع خنده دندان‌ها دیده می‌شوند؛ ولی صدایی به گوش نمی‌رسد.<ref>العین، ج ۷، ص ۲۷۷، «بسم»؛ الصحاح، ج ۵، ص ۱۸۷۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص ۴۱۲.</ref> این واژه یک مرتبه در [[سوره نمل]] [[آیه]] ۱۹ به کار رفته است. کتکته، قهقهه و زهرقه، حالت‌هایی از خنده هستند که هر یک براساس شدت و [[ضعف]]، خنده بر آن اطلاق می‌شود<ref>العین، ج ۳، ص ۳۴۱، «قه»؛ ۳۶۴، «الزهق»؛ الصحاح، ج ۱، ص ۲۶۲، «کتکته»؛ لسان العرب، ج ۲، ص ۷۸، «کتکته»؛ ج ۱۰، ص ۱۴۹، «زهزق»؛ ج ۱۳، ص ۵۳۱، «قهقه»؛ ترتیب اصلاح المنطق، ص ۸۸، «تبسم».</ref>.<ref>[[حسن رضایی\|رضایی، حسن]]؛ [[خنده (مقاله)\|مقاله «خنده»]]؛ [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۷ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]~~، ج۷~~</ref>.		[[خنده]]، حالتی در [[انسان]] است که از شعف و [[خوشحالی]] برمی‌خیزد و در آن، لب‌ها و دهان به حرکت در می‌آیند و بیشتر همراه صدای خاصی است<ref>لغت نامه، ج ۷، ص ۹۹۸۴، «خنده».</ref>. در زبان عربی، مرادف با کلماتی نظیر [[تبسم]] و ضحک است و آن را باز شدن صورت و نمایان شدن دندان‌ها بر اثر [[شادمانی]] [[روح]] تعریف کرده و به جهت نمایان شدن دندان‌ها هنگام خنده دندان‌های جلو را ضاحکه نامیده‌اند<ref>مفردات، ص ۲۹۲، «ضحک».</ref>. تبسم، مرحله‌ای پایین‌تر از ضحک و [[بهترین]] حالت خنده و از [[ویژگی‌های پیامبران]] است<ref>تفسیر سمعانی، ج ۴، ص ۸۶؛ فتح القدیر، ج ۴، ص ۱۳۱.</ref>. در این نوع خنده دندان‌ها دیده می‌شوند؛ ولی صدایی به گوش نمی‌رسد<ref>العین، ج ۷، ص ۲۷۷، «بسم»؛ الصحاح، ج ۵، ص ۱۸۷۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص ۴۱۲.</ref>. این واژه یک مرتبه در [[سوره نمل]] [[آیه]] ۱۹ به کار رفته است. کتکته، قهقهه و زهرقه، حالت‌هایی از خنده هستند که هر یک براساس شدت و [[ضعف]]، خنده بر آن اطلاق می‌شود<ref>العین، ج ۳، ص ۳۴۱، «قه»؛ ۳۶۴، «الزهق»؛ الصحاح، ج ۱، ص ۲۶۲، «کتکته»؛ لسان العرب، ج ۲، ص ۷۸، «کتکته»؛ ج ۱۰، ص ۱۴۹، «زهزق»؛ ج ۱۳، ص ۵۳۱، «قهقه»؛ ترتیب اصلاح المنطق، ص ۸۸، «تبسم».</ref>.<ref>[[حسن رضایی\|رضایی، حسن]]؛ [[خنده (مقاله)\|مقاله «خنده»]]؛ [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۷ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج]].</ref>

	==نقش [[تبسم]] در ایجاد ارتباط==		==نقش [[تبسم]] در ایجاد ارتباط==

Msadeq: /* نقش تبسم در ایجاد ارتباط */

2023-10-26T07:10:25Z

نقش تبسم در ایجاد ارتباط

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۵:		خط ۵:
	==نقش [[تبسم]] در ایجاد ارتباط==		==نقش [[تبسم]] در ایجاد ارتباط==
	تبسم، از بارزترین مصداق [[گشاده‌رویی]] است که در ایجاد ارتباط کارآمد نقش فراوانی دارد. در [[روایات]] آمده است هر کسی به برادرش تبسم کند، [[خداوند]] به او [[حسنه]] می‌دهد!<ref>وسائل الشیعه، ج۸، ب ۸۴، ح۳.</ref>.		تبسم، از بارزترین مصداق [[گشاده‌رویی]] است که در ایجاد ارتباط کارآمد نقش فراوانی دارد. در [[روایات]] آمده است هر کسی به برادرش تبسم کند، [[خداوند]] به او [[حسنه]] می‌دهد!<ref>وسائل الشیعه، ج۸، ب ۸۴، ح۳.</ref>.
	از [[عبد الله بن حارث]] نقل شده است که حضرت فرمود: «من هیچ کسی را ندیدم که متبسم‌تر از [[رسول خدا]] باشد»<ref>{{متن حدیث\|~~ما رأيت أحدا أكثر تبسّما من رسول اللّه~~{{صل}}}}؛ سیره نبوی، ج۳، ص۱۷۷.</ref>.
			از [[عبد الله بن حارث]] نقل شده است که حضرت فرمود: «من هیچ کسی را ندیدم که متبسم‌تر از [[رسول خدا]] باشد»<ref>{{متن حدیث\| مَا رَأَيْتُ أَحَداً أَكْثَرَ تَبَسُّماً مِنْ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}}}؛ سیره نبوی، ج۳، ص۱۷۷.</ref>.

	[[پیامبر]]{{صل}} همیشه تبسم بر لب داشت و به دیگران نیز سفارش می‌کرد تا همراه متبسم باشد و هم‌دیگر را با چهره‌ای باز [[ملاقات]] کنند.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص 25-26.</ref>		[[پیامبر]]{{صل}} همیشه تبسم بر لب داشت و به دیگران نیز سفارش می‌کرد تا همراه متبسم باشد و هم‌دیگر را با چهره‌ای باز [[ملاقات]] کنند.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص 25-26.</ref>

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = لبخند در قرآن | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == خنده، حالتی در انسان است که از شعف و خوشحالی برمی‌خیزد و در آن، لب‌ها و دهان به حرکت در می‌آیند و بیشتر همراه صدای خاصی است.لغت نامه، ج ۷،...» ایجاد کرد

2023-10-26T07:03:45Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = لبخند در قرآن | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == خنده، حالتی در انسان است که از شعف و خوشحالی برمی‌خیزد و در آن، لب‌ها و دهان به حرکت در می‌آیند و بیشتر همراه صدای خاصی است.<ref>لغت نامه، ج ۷،...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[لبخند در قرآن]] | پرسش مرتبط = }}
== مقدمه ==
[[خنده]]، حالتی در [[انسان]] است که از شعف و [[خوشحالی]] برمی‌خیزد و در آن، لب‌ها و دهان به حرکت در می‌آیند و بیشتر همراه صدای خاصی است.<ref>لغت نامه، ج ۷، ص ۹۹۸۴، «خنده».</ref> در [[زبان عربی]]، مرادف با کلماتی نظیر [[تبسم]] و ضحک است و آن را باز شدن صورت و نمایان شدن دندان‌ها بر اثر [[شادمانی]] [[روح]] تعریف کرده و به جهت نمایان شدن دندان‌ها هنگام خنده دندان‌های جلو را ضاحکه نامیده‌اند.<ref>مفردات، ص ۲۹۲، «ضحک».</ref> تبسم، مرحله‌ای [[پایین‌تر]] از ضحک و [[بهترین]] حالت خنده و از [[ویژگی‌های پیامبران]] است.<ref>تفسیر سمعانی، ج ۴، ص ۸۶؛ فتح القدیر، ج ۴، ص ۱۳۱.</ref> در این نوع خنده دندان‌ها دیده می‌شوند؛ ولی صدایی به گوش نمی‌رسد.<ref>العین، ج ۷، ص ۲۷۷، «بسم»؛ الصحاح، ج ۵، ص ۱۸۷۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص ۴۱۲.</ref> این واژه یک مرتبه در [[سوره نمل]] [[آیه]] ۱۹ به کار رفته است. کتکته، قهقهه و زهرقه، حالت‌هایی از خنده هستند که هر یک براساس شدت و [[ضعف]]، خنده بر آن اطلاق می‌شود<ref>العین، ج ۳، ص ۳۴۱، «قه»؛ ۳۶۴، «الزهق»؛ الصحاح، ج ۱، ص ۲۶۲، «کتکته»؛ لسان العرب، ج ۲، ص ۷۸، «کتکته»؛ ج ۱۰، ص ۱۴۹، «زهزق»؛ ج ۱۳، ص ۵۳۱، «قهقه»؛ ترتیب اصلاح المنطق، ص ۸۸، «تبسم».</ref>.<ref>[[حسن رضایی|رضایی، حسن]]؛ [[خنده (مقاله)|مقاله «خنده»]]؛ [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۷ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۷</ref>.

==نقش [[تبسم]] در ایجاد ارتباط==
تبسم، از بارزترین مصداق [[گشاده‌رویی]] است که در ایجاد ارتباط کارآمد نقش فراوانی دارد. در [[روایات]] آمده است هر کسی به برادرش تبسم کند، [[خداوند]] به او [[حسنه]] می‌دهد!<ref>وسائل الشیعه، ج۸، ب ۸۴، ح۳.</ref>.
از [[عبد الله بن حارث]] نقل شده است که حضرت فرمود: «من هیچ کسی را ندیدم که متبسم‌تر از [[رسول خدا]] باشد»<ref>{{متن حدیث|ما رأيت أحدا أكثر تبسّما من رسول اللّه{{صل}}}}؛ سیره نبوی، ج۳، ص۱۷۷.</ref>.

[[پیامبر]]{{صل}} همیشه تبسم بر لب داشت و به دیگران نیز سفارش می‌کرد تا همراه متبسم باشد و هم‌دیگر را با چهره‌ای باز [[ملاقات]] کنند.<ref>[[محمد جواد برهانی|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص 25-26.</ref>

==پی‌آمدهای [[اجتماعی]] تبسم==
===جلب [[دوستان]]===
تبسم، موجب جلب دوستان می‌شود و زمینه ارتباط مستحکم را بیشتر فراهم می‌کند، در حالی که [[ترش‌رویی]] و عبوسی موجب می‌شود دوستان از [[انسان]] فاصله بگیرند. اگر انسان مشکلی داشته باشد، توصیه شده است [[ناراحتی]] خود را در [[قلب]] نگه دارد و با دوستانش [[گشاده‌رو]] باشد. از [[حضرت علی]]{{ع}} نقل شده است که فرمود: [[خوشحالی]] و [[شادابی]] [[مؤمن]] در چهره‌اش نمایان است و [[اندوه]] و غصه‌اش در قلبش پنهان: {{متن حدیث|الْمُؤْمِنُ بِشْرُهُ فِي وَجْهِهِ وَ حُزْنُهُ فِي قَلْبِهِ}}<ref>منتخب میزان الحکمه، ح۶۵۰.</ref>.
===[[شاد کردن]]===
یکی دیگر از کارکردهای بسیار سودمند تبسم، شاد کردن دیگران است؛ چه آن‌که [[شادی]] و ناراحتی بر دیگران تأثیر میگذارد. اگر شخصی همواره [[عبوس]] باشد، بی‌تردید این حالت در دیگران نیز مؤثر است و افرادی که در اطراف اویند، ناراحت و ساکت مینشینند و چه بسا نمی‌توانند سخنان خود را با او در میان بگذارند. حال دیگری را فرض کنید که بسیار [[مهربان]]، متبسم و گشاده‌روست؛ بی‌شک همه از دیدنش شاد میشوند و علاقه‌مندند در جلسات او شرکت می‌کنند.
===تبسم، هدیه‌ای گران‌بها برای دوستان===
«دیل کارنگی» در مورد تبسم می‌نویسد: «[[اعمال]]، بهتر از کلمات حرف میزنند و یک تبسم به طرف مقابل می‌گوید: من دوستت دارم. تو مرا خوشحال می‌کنی. از ملاقات خوشحالم. تبسم خرجی ندارد، ولی چیزهای بسیاری را میآفریند. تبسم بدون این که دهنده‌اش را [[فقیر]] کند، گیرنده‌اش را [[ثروتمند]] میسازد. [[تبسم]] یک لحظه بیش [[پایدار]] نیست، ولی گاهی خاطره‌اش تا ابد باقی میماند. تبسم در [[خانه]]، خوش‌بختی ایجاد می‌کند و [[خستگی]] را برطرف می‌کند. اگر میخواهید [[مردم]] شما را [[دوست]] بدارند تبسم را فراموش نکنید، لبخند بی‌هزینه شما گران‌بهاترین [[هدیه]] است»<ref>آیین دوست‌یابی، ص۹۳.</ref>.

پس بیایید این هدیه، بی‌هزینه اما گران‌بها را از کسی دریغ نکنیم. اما باید به خاطر داشته باشیم که اول از خانه خودمان شروع کنیم.

وقتی [[سلام]] و احوال‌پرسی به پایان رسید، معمولاً ارتباط چهره به چهره با صحبت ادامه مییابد که اگر این ارتباط برای اولین بار بین [[متکلم]] و مخاطب شکل میگیرد، خوب است از اسم، [[قوم]]، منطقه و [[ملیت]] هم دیگر سؤال شود تا این ارتباط ادامه‌دار گردد. [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} فرمود: از [[برادر]] [[مسلمان]] خود که او را دوست میداری، اسم، اسم پدر و [[قبیله]] و قوم او را سؤال کن<ref>الفقه الاجتماع، ص۵۳۵.</ref>.

در روایتی دیگر از [[پیامبر]]{{صل}} آمده است که فرمود: این نوعی جفاست که دو شخص هم‌دیگر را [[همراهی]] کنند، اما از اسم و [[کنیه]] هم دیگر نپرسند<ref>الفقه الاجتماع، ص۵۳۵.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص 26-28.</ref>

== خنده در [[قرآن]] ==

== خنده [[شگفتی]] ==

== خنده [[تمسخر]] ==

== خنده [[شادی]] ==

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:1100808.jpg|22px]] [[محمد جواد برهانی|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)|'''سیره اجتماعی پیامبر اعظم''']]
# [[پرونده:000058.jpg|22px]] [[حسن رضایی|رضایی، حسن]]؛ [[خنده (مقاله)|مقاله «خنده»]]؛ [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۷ (کتاب)|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۷''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:لبخند]]