لشکر اسامه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۸ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۰۱

2024-06-08T05:01:14Z

Bahmani: /* اسامة بن زید */

2024-06-08T04:58:17Z

اسامة بن زید

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۸
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	{{اصلی\|اسامة بن زید بن حارثه کلبی}}		{{اصلی\|اسامة بن زید بن حارثه کلبی}}

	[[اسامة بن زید بن حارثة]]<ref>الاستیعاب، ابن عبدالبر، ج۱، ص۷۵؛ اسدالغابه، ابن اثیر، ج۱، ص۷۹.</ref>، [[آزاد]] کرده [[رسول خدا]] {{صل}}<ref>رجال الطوسی، شیخ طوسی، ج۱، ص۲۱.</ref> و [[کنیه]] او ابومحمد، [[ابوزید]]، ابویزید و ابوخارجه است<ref>الاستیعاب، ابن عبدالبر، ج۱، ص۷۵.</ref>. چون [[پیامبر اکرم]] {{صل}} به وی بسیار علاقه‌مند بودند، او را “محبّ الرسول” می‌نامیدند<ref>اسدالغابه، ابن اثیر، ج۱، ص۷۹.</ref>. وی به همراه پدر و مادرش به [[مدینه]] [[هجرت]] کرد<ref>الطبقات، ج‌۱، ص‌۱۸۳.</ref>.		[[اسامة بن زید بن حارثة]]<ref>الاستیعاب، ابن عبدالبر، ج۱، ص۷۵؛ اسدالغابه، ابن اثیر، ج۱، ص۷۹.</ref>، [[آزاد]] کرده [[رسول خدا]] {{صل}}<ref>رجال الطوسی، شیخ طوسی، ج۱، ص۲۱.</ref> و کنیه او ابومحمد، [[ابوزید]]، ابویزید و ابوخارجه است<ref>الاستیعاب، ابن عبدالبر، ج۱، ص۷۵.</ref>. چون [[پیامبر اکرم]] {{صل}} به وی بسیار علاقه‌مند بودند، او را “محبّ الرسول” می‌نامیدند<ref>اسدالغابه، ابن اثیر، ج۱، ص۷۹.</ref>. وی به همراه پدر و مادرش به [[مدینه]] [[هجرت]] کرد<ref>الطبقات، ج‌۱، ص‌۱۸۳.</ref>.

	[[اسامه]] در برخی از [[جنگ‌ها]]ی [[زمان]] [[پیامبر]] {{صل}} مانند [[جنگ]] [[بنی قریظه]] و [[فتح مکه]] شرکت داشت. مهمترین داستان مربوط به [[زندگی]] او بحث [[جیش اسامه]] است که در اواخر [[عمر]] بابرکت پیامبر اکرم {{صل}} به وقوع پیوست. اسامه بعد از اطلاع از [[بیعت]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} با [[ابوبکر]] [[بیعت]] کرد. و در زمان خلافت امیرالمؤمنین {{ع}} نیز بعد از کش و قوس‌هایی با آن حضرت بیعت نمود و سرانجام در سال ۵۸ یا ۵۹ و به [[نقلی]] در سال ۵۴ [[هجری]] از [[دنیا]] رفت و پیکر [[پاک]] او در [[قبرستان بقیع]] به خاک سپرده شد<ref>اسدالغابه، ابن اثیر، ج۱، ص۸۱.</ref>.<ref>[[محمد باغستانی کوزه‌گر\|باغستانی کوزه‌گر، محمد]]، [[اسامة بن زید (مقاله)\|اسامة بن زید]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱؛ [[عبدالرضا عسکری\|عسکری، عبدالرضا]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۳ (کتاب)\|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ص۲۷۲؛ [[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۱۶۲-۱۶۳.</ref>		[[اسامه]] در برخی از [[جنگ‌ها]]ی [[زمان]] [[پیامبر]] {{صل}} مانند [[جنگ]] [[بنی قریظه]] و [[فتح مکه]] شرکت داشت. مهمترین داستان مربوط به [[زندگی]] او بحث [[جیش اسامه]] است که در اواخر [[عمر]] بابرکت پیامبر اکرم {{صل}} به وقوع پیوست. اسامه بعد از اطلاع از [[بیعت]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} با [[ابوبکر]] [[بیعت]] کرد. و در زمان خلافت امیرالمؤمنین {{ع}} نیز بعد از کش و قوس‌هایی با آن حضرت بیعت نمود و سرانجام در سال ۵۸ یا ۵۹ و به [[نقلی]] در سال ۵۴ هجری از [[دنیا]] رفت و پیکر [[پاک]] او در [[قبرستان بقیع]] به خاک سپرده شد<ref>اسدالغابه، ابن اثیر، ج۱، ص۸۱.</ref>.<ref>[[محمد باغستانی کوزه‌گر\|باغستانی کوزه‌گر، محمد]]، [[اسامة بن زید (مقاله)\|اسامة بن زید]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱؛ [[عبدالرضا عسکری\|عسکری، عبدالرضا]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۳ (کتاب)\|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ص۲۷۲؛ [[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۱۶۲-۱۶۳.</ref>

	== لشکر اسامه ==		== لشکر اسامه ==

Bahmani: /* اصرار بر اعزام جیش اسامه */

2024-06-08T04:57:40Z

اصرار بر اعزام جیش اسامه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۷
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	==اصرار بر اعزام [[جیش اسامه]]==		==اصرار بر اعزام [[جیش اسامه]]==
	[[دستور پیامبر]] به تشکیل سپاهی به فرماندهی ([[اسامة بن زید]] ([[جوانی]] هیجده ساله) و اصرار بر اینکه تمامی [[مهاجرین]] و [[انصار]] باید جزء [[سپاه]] وی باشند، قرینه مهمی بر تصمیم [[رسول الله]]{{صل}} بر تثبیت [[خلافت امام علی]]{{ع}} است. دستور به تشکیل این سپاه عظیم در آن [[زمان]] و برهه خاص، محتاج دقت و [[تأمل]] ویژه است. چون هیچ گزارش خاصی از [[تهاجم]] [[دشمن]] و یا [[آمادگی]] برای تهاجم او در آن منطقه دور از [[مملکت اسلامی]]، گزارش نشده است تا محتاج آن باشد که سپاهی این چنین عظیم و با این سرعت و با آن همه اصرار و تأکید [[پیامبر]] به آن منطقه فرستاده شود. پس علت تشکیل سپاه و اصرار بیش از حد پیامبر چه بود؟		دستور پیامبر به تشکیل سپاهی به فرماندهی ([[اسامة بن زید]] ([[جوانی]] هیجده ساله) و اصرار بر اینکه تمامی [[مهاجرین]] و [[انصار]] باید جزء [[سپاه]] وی باشند، قرینه مهمی بر تصمیم [[رسول الله]]{{صل}} بر تثبیت [[خلافت امام علی]]{{ع}} است. دستور به تشکیل این سپاه عظیم در آن [[زمان]] و برهه خاص، محتاج دقت و [[تأمل]] ویژه است. چون هیچ گزارش خاصی از [[تهاجم]] [[دشمن]] و یا [[آمادگی]] برای تهاجم او در آن منطقه دور از [[مملکت اسلامی]]، گزارش نشده است تا محتاج آن باشد که سپاهی این چنین عظیم و با این سرعت و با آن همه اصرار و تأکید [[پیامبر]] به آن منطقه فرستاده شود. پس علت تشکیل سپاه و اصرار بیش از حد پیامبر چه بود؟
	اعزام سپاه به فرماندهی [[اسامه]]، به منظور به دست آوردن دو [[هدف]] بود:		اعزام سپاه به فرماندهی [[اسامه]]، به منظور به دست آوردن دو [[هدف]] بود:
	#تمامی کسانی که [[مخالفت]] آنان با [[امام علی]]{{ع}} محتمل بود، از [[مدینه]] خارج شوند. پیامبر دستور داده بود [[ابوبکر]] و [[عمر]] و [[ابوعبیده]] و [[سعد بن ابی وقاص]] در [[سپاه اسامه]] باشند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۱۱۵؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۶۸؛ واقدی، المغازی، ج۳، ص۱۱۱۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۸، ص۶۳؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۷، ص۲۰۰؛ متقی هندی، کنزالعمال، ج۱۰، ص۵۷۱.</ref>. اگر این دستور پیامبر انجام شده بود، مسیر بسیاری از حوادث بعدی [[تغییر]] می‌کرد. در واقع، رسول الله{{صل}} در پی آن بود که تمامی متنفذان و کسانی را که [[قدرت]] تأثیرگذاری بر [[توده]] [[مردم]] دارند، از مدینه خارج کند. در این صورت، [[جانشینی]] و [[امامت امام علی]]{{ع}} دچار هیچ چالش و [[اعتراض]] جدی نمی‌شد. سردمداران [[سقیفه]] و پایه‌گذاران [[خلافت ابوبکر]] همین افرادی بودند که پیامبر اصرار داشت در سپاه اسامه حضور داشته باشند.		#تمامی کسانی که [[مخالفت]] آنان با [[امام علی]]{{ع}} محتمل بود، از [[مدینه]] خارج شوند. پیامبر دستور داده بود [[ابوبکر]] و [[عمر]] و [[ابوعبیده]] و [[سعد بن ابی وقاص]] در [[سپاه اسامه]] باشند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۱۱۵؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۶۸؛ واقدی، المغازی، ج۳، ص۱۱۱۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۸، ص۶۳؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۷، ص۲۰۰؛ متقی هندی، کنزالعمال، ج۱۰، ص۵۷۱.</ref>. اگر این دستور پیامبر انجام شده بود، مسیر بسیاری از حوادث بعدی [[تغییر]] می‌کرد. در واقع، رسول الله{{صل}} در پی آن بود که تمامی متنفذان و کسانی را که [[قدرت]] تأثیرگذاری بر [[توده]] [[مردم]] دارند، از مدینه خارج کند. در این صورت، [[جانشینی]] و [[امامت امام علی]]{{ع}} دچار هیچ چالش و [[اعتراض]] جدی نمی‌شد. سردمداران [[سقیفه]] و پایه‌گذاران [[خلافت ابوبکر]] همین افرادی بودند که پیامبر اصرار داشت در سپاه اسامه حضور داشته باشند.

Bahmani: /* اصرار بر اعزام جیش اسامه */

2024-06-08T04:57:30Z

اصرار بر اعزام جیش اسامه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۷
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	موضوع "[[تخلّف از جیش اسامه]]" مورد بحث فراوان میان مورخین و متکلّمین است. سرپیچی از دستور پیامبر، پس از آن همه اصرار برای پیوستن افراد به [[سپاه اسامه]]، خطایی نابخشودنی است و نشان [[برنامه‌ریزی]] قدرت‌طلبان برای به دست گرفتن [[حکومت]] و کنار زدن [[امام علی\|علی]] {{ع}} به شمار می‌رود. مرحوم سیّد [[شرف]] الدین پس از [[نقل]] آن وقایع و [[سخن پیامبر]] می‌نویسد: آنان ابتدا از رفتن به اردوگاه، تعلّل ورزیدند و از خود سنگینی نشان دادند، بعد هم از [[سپاه]] عقب ماندند و خود را در [[مدینه]] نگه داشتند، تا پایه‌های [[سیاست]] و [[حکومت]] خویش را تحکیم کنند و این کار را بر [[تعهّد]] نسبت به [[فرمان]] صریح [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] ترجیح دادند و این یکی دیگر از موارد "[[اجتهاد در برابر نصّ]]" بود. [[پیامبر]] می‌خواست عاصمۀ [[اسلام]] از وجود آنان خالی باشد و [[خلافت امیر المؤمنین]] با [[آرامش]] و بدون [[مخالفت]] استقرار یابد و وقتی برگردند ببینند کار [[خلافت]] به نام [[امام علی\|علی]] {{ع}} پایان گرفته تا زمینه‌ای برای [[نزاع]] باقی نماند، ولی آنان متوجّه [[نیّت]] و [[تدبیر پیامبر]] شدند، هم به [[فرماندهی اسامه]] که [[جوانی]] ۱۷ ساله بود [[اعتراض]] کردند و هم در رفتن و پیوستن به او درنگ کردند، تا آنکه [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]] {{صل}} درگذشت، آنگاه ماجرای [[سقیفه]] را پیش آوردند<ref>النص و الأجتهاد، ص۱۰۰، دربارۀ اهداف آنان از تخلّف از جیش اسامه و اهتمام پیامبر به این اعزام و تأکید وی بر فرماندهی اسامه، استاد باقر شریف القرشی تحلیل جالبی دارد که خواندنی است (حیاة الامام الحسن بن علی، ج ۲ ص ۱۲۰)</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۹۳؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص۲۱۰.</ref>		موضوع "[[تخلّف از جیش اسامه]]" مورد بحث فراوان میان مورخین و متکلّمین است. سرپیچی از دستور پیامبر، پس از آن همه اصرار برای پیوستن افراد به [[سپاه اسامه]]، خطایی نابخشودنی است و نشان [[برنامه‌ریزی]] قدرت‌طلبان برای به دست گرفتن [[حکومت]] و کنار زدن [[امام علی\|علی]] {{ع}} به شمار می‌رود. مرحوم سیّد [[شرف]] الدین پس از [[نقل]] آن وقایع و [[سخن پیامبر]] می‌نویسد: آنان ابتدا از رفتن به اردوگاه، تعلّل ورزیدند و از خود سنگینی نشان دادند، بعد هم از [[سپاه]] عقب ماندند و خود را در [[مدینه]] نگه داشتند، تا پایه‌های [[سیاست]] و [[حکومت]] خویش را تحکیم کنند و این کار را بر [[تعهّد]] نسبت به [[فرمان]] صریح [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] ترجیح دادند و این یکی دیگر از موارد "[[اجتهاد در برابر نصّ]]" بود. [[پیامبر]] می‌خواست عاصمۀ [[اسلام]] از وجود آنان خالی باشد و [[خلافت امیر المؤمنین]] با [[آرامش]] و بدون [[مخالفت]] استقرار یابد و وقتی برگردند ببینند کار [[خلافت]] به نام [[امام علی\|علی]] {{ع}} پایان گرفته تا زمینه‌ای برای [[نزاع]] باقی نماند، ولی آنان متوجّه [[نیّت]] و [[تدبیر پیامبر]] شدند، هم به [[فرماندهی اسامه]] که [[جوانی]] ۱۷ ساله بود [[اعتراض]] کردند و هم در رفتن و پیوستن به او درنگ کردند، تا آنکه [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]] {{صل}} درگذشت، آنگاه ماجرای [[سقیفه]] را پیش آوردند<ref>النص و الأجتهاد، ص۱۰۰، دربارۀ اهداف آنان از تخلّف از جیش اسامه و اهتمام پیامبر به این اعزام و تأکید وی بر فرماندهی اسامه، استاد باقر شریف القرشی تحلیل جالبی دارد که خواندنی است (حیاة الامام الحسن بن علی، ج ۲ ص ۱۲۰)</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۹۳؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص۲۱۰.</ref>

	==[[اصرار]] بر اعزام [[جیش اسامه]]==		==اصرار بر اعزام [[جیش اسامه]]==
	[[دستور پیامبر]] به تشکیل سپاهی به [[فرماندهی]] ([[اسامة بن زید]] ([[جوانی]] هیجده ساله) و اصرار بر اینکه تمامی [[مهاجرین]] و [[انصار]] باید جزء [[سپاه]] وی باشند، قرینه مهمی بر تصمیم [[رسول الله]]{{صل}} بر تثبیت [[خلافت امام علی]]{{ع}} است. دستور به تشکیل این سپاه عظیم در آن [[زمان]] و برهه خاص، محتاج دقت و [[تأمل]] ویژه است. چون هیچ گزارش خاصی از [[تهاجم]] [[دشمن]] و یا [[آمادگی]] برای تهاجم او در آن منطقه دور از [[مملکت اسلامی]]، گزارش نشده است تا محتاج آن باشد که سپاهی این چنین عظیم و با این سرعت و با آن همه اصرار و تأکید [[پیامبر]] به آن منطقه فرستاده شود. پس علت تشکیل سپاه و اصرار بیش از حد پیامبر چه بود؟		[[دستور پیامبر]] به تشکیل سپاهی به فرماندهی ([[اسامة بن زید]] ([[جوانی]] هیجده ساله) و اصرار بر اینکه تمامی [[مهاجرین]] و [[انصار]] باید جزء [[سپاه]] وی باشند، قرینه مهمی بر تصمیم [[رسول الله]]{{صل}} بر تثبیت [[خلافت امام علی]]{{ع}} است. دستور به تشکیل این سپاه عظیم در آن [[زمان]] و برهه خاص، محتاج دقت و [[تأمل]] ویژه است. چون هیچ گزارش خاصی از [[تهاجم]] [[دشمن]] و یا [[آمادگی]] برای تهاجم او در آن منطقه دور از [[مملکت اسلامی]]، گزارش نشده است تا محتاج آن باشد که سپاهی این چنین عظیم و با این سرعت و با آن همه اصرار و تأکید [[پیامبر]] به آن منطقه فرستاده شود. پس علت تشکیل سپاه و اصرار بیش از حد پیامبر چه بود؟
	اعزام سپاه به فرماندهی [[اسامه]]، به منظور به دست آوردن دو [[هدف]] بود:		اعزام سپاه به فرماندهی [[اسامه]]، به منظور به دست آوردن دو [[هدف]] بود:
	#تمامی کسانی که [[مخالفت]] آنان با [[امام علی]]{{ع}} محتمل بود، از [[مدینه]] خارج شوند. پیامبر دستور داده بود [[ابوبکر]] و [[عمر]] و [[ابوعبیده]] و [[سعد بن ابی وقاص]] در [[سپاه اسامه]] باشند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۱۱۵؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۶۸؛ واقدی، المغازی، ج۳، ص۱۱۱۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۸، ص۶۳؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۷، ص۲۰۰؛ متقی هندی، کنزالعمال، ج۱۰، ص۵۷۱.</ref>. اگر این دستور پیامبر انجام شده بود، مسیر بسیاری از حوادث بعدی [[تغییر]] می‌کرد. در واقع، رسول الله{{صل}} در پی آن بود که تمامی متنفذان و کسانی را که [[قدرت]] تأثیرگذاری بر [[توده]] [[مردم]] دارند، از مدینه خارج کند. در این صورت، [[جانشینی]] و [[امامت امام علی]]{{ع}} دچار هیچ چالش و [[اعتراض]] جدی نمی‌شد. سردمداران [[سقیفه]] و پایه‌گذاران [[خلافت ابوبکر]] همین افرادی بودند که پیامبر اصرار داشت در سپاه اسامه حضور داشته باشند.		#تمامی کسانی که [[مخالفت]] آنان با [[امام علی]]{{ع}} محتمل بود، از [[مدینه]] خارج شوند. پیامبر دستور داده بود [[ابوبکر]] و [[عمر]] و [[ابوعبیده]] و [[سعد بن ابی وقاص]] در [[سپاه اسامه]] باشند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۱۱۵؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۶۸؛ واقدی، المغازی، ج۳، ص۱۱۱۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۸، ص۶۳؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۷، ص۲۰۰؛ متقی هندی، کنزالعمال، ج۱۰، ص۵۷۱.</ref>. اگر این دستور پیامبر انجام شده بود، مسیر بسیاری از حوادث بعدی [[تغییر]] می‌کرد. در واقع، رسول الله{{صل}} در پی آن بود که تمامی متنفذان و کسانی را که [[قدرت]] تأثیرگذاری بر [[توده]] [[مردم]] دارند، از مدینه خارج کند. در این صورت، [[جانشینی]] و [[امامت امام علی]]{{ع}} دچار هیچ چالش و [[اعتراض]] جدی نمی‌شد. سردمداران [[سقیفه]] و پایه‌گذاران [[خلافت ابوبکر]] همین افرادی بودند که پیامبر اصرار داشت در سپاه اسامه حضور داشته باشند.

Bahmani: /* پانویس */

2023-08-29T07:26:04Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۶
خط ۵۲:		خط ۵۲:

	[[رده:تاریخ اسلام]]		[[رده:تاریخ اسلام]]
	[[رده:پیامبر خاتم]]		[[رده:تاریخ پیامبر خاتم]]

Jaafari: /* منابع */

2023-08-06T08:28:51Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۸
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]		# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
	# [[پرونده:IM010504.jpg\|22px]] [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام ج۱''']]		# [[پرونده:IM010504.jpg\|22px]] [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام ج۱''']]
			# [[پرونده:1368101.jpg\|22px]] [[سید محمد کاظم طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد کاظم]]، [[ادله و نصوص امامت علی (مقاله)\| مقاله «ادله و نصوص امامت علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۳ (کتاب)\|'''دانشنامه امام علی ج۳''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari: /* اصرار بر اعزام جیش اسامه */

2023-08-06T08:28:40Z

اصرار بر اعزام جیش اسامه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۸
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	[[دستور پیامبر]] به تشکیل سپاهی به [[فرماندهی]] ([[اسامة بن زید]] ([[جوانی]] هیجده ساله) و اصرار بر اینکه تمامی [[مهاجرین]] و [[انصار]] باید جزء [[سپاه]] وی باشند، قرینه مهمی بر تصمیم [[رسول الله]]{{صل}} بر تثبیت [[خلافت امام علی]]{{ع}} است. دستور به تشکیل این سپاه عظیم در آن [[زمان]] و برهه خاص، محتاج دقت و [[تأمل]] ویژه است. چون هیچ گزارش خاصی از [[تهاجم]] [[دشمن]] و یا [[آمادگی]] برای تهاجم او در آن منطقه دور از [[مملکت اسلامی]]، گزارش نشده است تا محتاج آن باشد که سپاهی این چنین عظیم و با این سرعت و با آن همه اصرار و تأکید [[پیامبر]] به آن منطقه فرستاده شود. پس علت تشکیل سپاه و اصرار بیش از حد پیامبر چه بود؟		[[دستور پیامبر]] به تشکیل سپاهی به [[فرماندهی]] ([[اسامة بن زید]] ([[جوانی]] هیجده ساله) و اصرار بر اینکه تمامی [[مهاجرین]] و [[انصار]] باید جزء [[سپاه]] وی باشند، قرینه مهمی بر تصمیم [[رسول الله]]{{صل}} بر تثبیت [[خلافت امام علی]]{{ع}} است. دستور به تشکیل این سپاه عظیم در آن [[زمان]] و برهه خاص، محتاج دقت و [[تأمل]] ویژه است. چون هیچ گزارش خاصی از [[تهاجم]] [[دشمن]] و یا [[آمادگی]] برای تهاجم او در آن منطقه دور از [[مملکت اسلامی]]، گزارش نشده است تا محتاج آن باشد که سپاهی این چنین عظیم و با این سرعت و با آن همه اصرار و تأکید [[پیامبر]] به آن منطقه فرستاده شود. پس علت تشکیل سپاه و اصرار بیش از حد پیامبر چه بود؟
	اعزام سپاه به فرماندهی [[اسامه]]، به منظور به دست آوردن دو [[هدف]] بود:		اعزام سپاه به فرماندهی [[اسامه]]، به منظور به دست آوردن دو [[هدف]] بود:
	#تمامی کسانی که [[مخالفت]] آنان با [[امام علی]]{{ع}} محتمل بود، از [[مدینه]] خارج شوند.		#تمامی کسانی که [[مخالفت]] آنان با [[امام علی]]{{ع}} محتمل بود، از [[مدینه]] خارج شوند. پیامبر دستور داده بود [[ابوبکر]] و [[عمر]] و [[ابوعبیده]] و [[سعد بن ابی وقاص]] در [[سپاه اسامه]] باشند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۱۱۵؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۶۸؛ واقدی، المغازی، ج۳، ص۱۱۱۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۸، ص۶۳؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۷، ص۲۰۰؛ متقی هندی، کنزالعمال، ج۱۰، ص۵۷۱.</ref>. اگر این دستور پیامبر انجام شده بود، مسیر بسیاری از حوادث بعدی [[تغییر]] می‌کرد. در واقع، رسول الله{{صل}} در پی آن بود که تمامی متنفذان و کسانی را که [[قدرت]] تأثیرگذاری بر [[توده]] [[مردم]] دارند، از مدینه خارج کند. در این صورت، [[جانشینی]] و [[امامت امام علی]]{{ع}} دچار هیچ چالش و [[اعتراض]] جدی نمی‌شد. سردمداران [[سقیفه]] و پایه‌گذاران [[خلافت ابوبکر]] همین افرادی بودند که پیامبر اصرار داشت در سپاه اسامه حضور داشته باشند.
	پیامبر دستور داده بود [[ابوبکر]] و [[عمر]] و [[ابوعبیده]] و [[سعد بن ابی وقاص]] در [[سپاه اسامه]] باشند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۱۱۵؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۶۸؛ واقدی، المغازی، ج۳، ص۱۱۱۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۸، ص۶۳؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۷، ص۲۰۰؛ متقی هندی، کنزالعمال، ج۱۰، ص۵۷۱.</ref>. اگر این دستور پیامبر انجام شده بود، مسیر بسیاری از حوادث بعدی [[تغییر]] می‌کرد. در واقع، رسول الله{{صل}} در پی آن بود که تمامی متنفذان و کسانی را که [[قدرت]] تأثیرگذاری بر [[توده]] [[مردم]] دارند، از مدینه خارج کند. در این صورت، [[جانشینی]] و [[امامت امام علی]]{{ع}} دچار هیچ چالش و [[اعتراض]] جدی نمی‌شد. سردمداران [[سقیفه]] و پایه‌گذاران [[خلافت ابوبکر]] همین افرادی بودند که پیامبر اصرار داشت در سپاه اسامه حضور داشته باشند.
	# اسامة بن زید در آن زمان هیجده ساله بود<ref>الطبقات الکبری، ج۴، ص۶۶؛ تاریخ مدینة دمشق، ج۸ ص۵۱ و ص۶۴.</ref> و در [[فرهنگ]] آن دوره، [[نوجوان]] محسوب می‌شد. او در حالی در [[مسند]] فرماندهی قرار گرفته بود که اشخاص کم‌تر از ۱۵ سال، [[حق]] شرکت در [[جنگ]] را نداشتند و اکنون [[جوانی]] هیجده ساله، [[فرمانده]] سپاهی بود که پیرمردان و ریش سفیدان و بزرگان [[مهاجرین]] و [[انصار]]، با عنوان پیاده [[نظام]] تحت [[فرماندهی]] او بودند. آن‌گاه که [[مردمان]] برو بر فرماندهی او [[طعنه]] زدند، [[پیامبر]] بر [[منبر]] قرار گرفت و در جواب آنان گفت: «او سزاوار این فرماندهی است»<ref>الطبقات الکبری، ج۴، ص۶۶؛ صحیح البخاری، ج۳، ص۱۳۶۵؛ سیره ابن هشام، ج۴، ص۲۹۹.</ref>. [[کلام پیامبر]] به معنای تعیین ملاک برای [[ریاست]] است. اگر او سزاوار این [[منصب]] است، کمی سن او ضرری بدان نمی‌رساند. این سخن جواب کسانی است که چند [[روز]] بعد، ضمن [[تأیید]] صلاحیت [[امام علی]]{{ع}} برای [[خلافت]]، [[جوان بودن]] [[امام]] را بهانه کرده، او را کنار نهادند؛ در حالی که امام علی{{ع}} در آن [[زمان]] نزدیک به سی وچهار سال داشت<ref>در کتاب خصال، ج۲، ص۳۷۱، این تحلیل به امام علی{{ع}} مستند شده است.</ref>.<ref>[[سید محمد کاظم طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد کاظم]]، [[ادله و نصوص امامت علی (مقاله)\| مقاله «ادله و نصوص امامت علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۳ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۳]] ص ۲۹۷.</ref>		# اسامة بن زید در آن زمان هیجده ساله بود<ref>الطبقات الکبری، ج۴، ص۶۶؛ تاریخ مدینة دمشق، ج۸ ص۵۱ و ص۶۴.</ref> و در [[فرهنگ]] آن دوره، [[نوجوان]] محسوب می‌شد. او در حالی در [[مسند]] فرماندهی قرار گرفته بود که اشخاص کم‌تر از ۱۵ سال، [[حق]] شرکت در [[جنگ]] را نداشتند و اکنون [[جوانی]] هیجده ساله، [[فرمانده]] سپاهی بود که پیرمردان و ریش سفیدان و بزرگان [[مهاجرین]] و [[انصار]]، با عنوان پیاده [[نظام]] تحت [[فرماندهی]] او بودند. آن‌گاه که [[مردمان]] برو بر فرماندهی او [[طعنه]] زدند، [[پیامبر]] بر [[منبر]] قرار گرفت و در جواب آنان گفت: «او سزاوار این فرماندهی است»<ref>الطبقات الکبری، ج۴، ص۶۶؛ صحیح البخاری، ج۳، ص۱۳۶۵؛ سیره ابن هشام، ج۴، ص۲۹۹.</ref>. [[کلام پیامبر]] به معنای تعیین ملاک برای [[ریاست]] است. اگر او سزاوار این [[منصب]] است، کمی سن او ضرری بدان نمی‌رساند. این سخن جواب کسانی است که چند [[روز]] بعد، ضمن [[تأیید]] صلاحیت [[امام علی]]{{ع}} برای [[خلافت]]، [[جوان بودن]] [[امام]] را بهانه کرده، او را کنار نهادند؛ در حالی که امام علی{{ع}} در آن [[زمان]] نزدیک به سی وچهار سال داشت<ref>در کتاب خصال، ج۲، ص۳۷۱، این تحلیل به امام علی{{ع}} مستند شده است.</ref>.<ref>[[سید محمد کاظم طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد کاظم]]، [[ادله و نصوص امامت علی (مقاله)\| مقاله «ادله و نصوص امامت علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۳ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۳]] ص ۲۹۷.</ref>

Jaafari: /* جستارهای وابسته */

2023-08-06T08:28:31Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۸
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	== علت اصلی تخلف از [[جیش اسامه]] ==		== علت اصلی تخلف از [[جیش اسامه]] ==
	موضوع "[[تخلّف از جیش اسامه]]" مورد بحث فراوان میان مورخین و متکلّمین است. سرپیچی از دستور پیامبر، پس از آن همه اصرار برای پیوستن افراد به [[سپاه اسامه]]، خطایی نابخشودنی است و نشان [[برنامه‌ریزی]] قدرت‌طلبان برای به دست گرفتن [[حکومت]] و کنار زدن [[امام علی\|علی]] {{ع}} به شمار می‌رود. مرحوم سیّد [[شرف]] الدین پس از [[نقل]] آن وقایع و [[سخن پیامبر]] می‌نویسد: آنان ابتدا از رفتن به اردوگاه، تعلّل ورزیدند و از خود سنگینی نشان دادند، بعد هم از [[سپاه]] عقب ماندند و خود را در [[مدینه]] نگه داشتند، تا پایه‌های [[سیاست]] و [[حکومت]] خویش را تحکیم کنند و این کار را بر [[تعهّد]] نسبت به [[فرمان]] صریح [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] ترجیح دادند و این یکی دیگر از موارد "[[اجتهاد در برابر نصّ]]" بود. [[پیامبر]] می‌خواست عاصمۀ [[اسلام]] از وجود آنان خالی باشد و [[خلافت امیر المؤمنین]] با [[آرامش]] و بدون [[مخالفت]] استقرار یابد و وقتی برگردند ببینند کار [[خلافت]] به نام [[امام علی\|علی]] {{ع}} پایان گرفته تا زمینه‌ای برای [[نزاع]] باقی نماند، ولی آنان متوجّه [[نیّت]] و [[تدبیر پیامبر]] شدند، هم به [[فرماندهی اسامه]] که [[جوانی]] ۱۷ ساله بود [[اعتراض]] کردند و هم در رفتن و پیوستن به او درنگ کردند، تا آنکه [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]] {{صل}} درگذشت، آنگاه ماجرای [[سقیفه]] را پیش آوردند<ref>النص و الأجتهاد، ص۱۰۰، دربارۀ اهداف آنان از تخلّف از جیش اسامه و اهتمام پیامبر به این اعزام و تأکید وی بر فرماندهی اسامه، استاد باقر شریف القرشی تحلیل جالبی دارد که خواندنی است (حیاة الامام الحسن بن علی، ج ۲ ص ۱۲۰)</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۹۳؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص۲۱۰.</ref>		موضوع "[[تخلّف از جیش اسامه]]" مورد بحث فراوان میان مورخین و متکلّمین است. سرپیچی از دستور پیامبر، پس از آن همه اصرار برای پیوستن افراد به [[سپاه اسامه]]، خطایی نابخشودنی است و نشان [[برنامه‌ریزی]] قدرت‌طلبان برای به دست گرفتن [[حکومت]] و کنار زدن [[امام علی\|علی]] {{ع}} به شمار می‌رود. مرحوم سیّد [[شرف]] الدین پس از [[نقل]] آن وقایع و [[سخن پیامبر]] می‌نویسد: آنان ابتدا از رفتن به اردوگاه، تعلّل ورزیدند و از خود سنگینی نشان دادند، بعد هم از [[سپاه]] عقب ماندند و خود را در [[مدینه]] نگه داشتند، تا پایه‌های [[سیاست]] و [[حکومت]] خویش را تحکیم کنند و این کار را بر [[تعهّد]] نسبت به [[فرمان]] صریح [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] ترجیح دادند و این یکی دیگر از موارد "[[اجتهاد در برابر نصّ]]" بود. [[پیامبر]] می‌خواست عاصمۀ [[اسلام]] از وجود آنان خالی باشد و [[خلافت امیر المؤمنین]] با [[آرامش]] و بدون [[مخالفت]] استقرار یابد و وقتی برگردند ببینند کار [[خلافت]] به نام [[امام علی\|علی]] {{ع}} پایان گرفته تا زمینه‌ای برای [[نزاع]] باقی نماند، ولی آنان متوجّه [[نیّت]] و [[تدبیر پیامبر]] شدند، هم به [[فرماندهی اسامه]] که [[جوانی]] ۱۷ ساله بود [[اعتراض]] کردند و هم در رفتن و پیوستن به او درنگ کردند، تا آنکه [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]] {{صل}} درگذشت، آنگاه ماجرای [[سقیفه]] را پیش آوردند<ref>النص و الأجتهاد، ص۱۰۰، دربارۀ اهداف آنان از تخلّف از جیش اسامه و اهتمام پیامبر به این اعزام و تأکید وی بر فرماندهی اسامه، استاد باقر شریف القرشی تحلیل جالبی دارد که خواندنی است (حیاة الامام الحسن بن علی، ج ۲ ص ۱۲۰)</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۹۳؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص۲۱۰.</ref>

			==[[اصرار]] بر اعزام [[جیش اسامه]]==
			[[دستور پیامبر]] به تشکیل سپاهی به [[فرماندهی]] ([[اسامة بن زید]] ([[جوانی]] هیجده ساله) و اصرار بر اینکه تمامی [[مهاجرین]] و [[انصار]] باید جزء [[سپاه]] وی باشند، قرینه مهمی بر تصمیم [[رسول الله]]{{صل}} بر تثبیت [[خلافت امام علی]]{{ع}} است. دستور به تشکیل این سپاه عظیم در آن [[زمان]] و برهه خاص، محتاج دقت و [[تأمل]] ویژه است. چون هیچ گزارش خاصی از [[تهاجم]] [[دشمن]] و یا [[آمادگی]] برای تهاجم او در آن منطقه دور از [[مملکت اسلامی]]، گزارش نشده است تا محتاج آن باشد که سپاهی این چنین عظیم و با این سرعت و با آن همه اصرار و تأکید [[پیامبر]] به آن منطقه فرستاده شود. پس علت تشکیل سپاه و اصرار بیش از حد پیامبر چه بود؟
			اعزام سپاه به فرماندهی [[اسامه]]، به منظور به دست آوردن دو [[هدف]] بود:
			#تمامی کسانی که [[مخالفت]] آنان با [[امام علی]]{{ع}} محتمل بود، از [[مدینه]] خارج شوند.
			پیامبر دستور داده بود [[ابوبکر]] و [[عمر]] و [[ابوعبیده]] و [[سعد بن ابی وقاص]] در [[سپاه اسامه]] باشند<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۱۱۵؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۶۸؛ واقدی، المغازی، ج۳، ص۱۱۱۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۸، ص۶۳؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۷، ص۲۰۰؛ متقی هندی، کنزالعمال، ج۱۰، ص۵۷۱.</ref>. اگر این دستور پیامبر انجام شده بود، مسیر بسیاری از حوادث بعدی [[تغییر]] می‌کرد. در واقع، رسول الله{{صل}} در پی آن بود که تمامی متنفذان و کسانی را که [[قدرت]] تأثیرگذاری بر [[توده]] [[مردم]] دارند، از مدینه خارج کند. در این صورت، [[جانشینی]] و [[امامت امام علی]]{{ع}} دچار هیچ چالش و [[اعتراض]] جدی نمی‌شد. سردمداران [[سقیفه]] و پایه‌گذاران [[خلافت ابوبکر]] همین افرادی بودند که پیامبر اصرار داشت در سپاه اسامه حضور داشته باشند.
			# اسامة بن زید در آن زمان هیجده ساله بود<ref>الطبقات الکبری، ج۴، ص۶۶؛ تاریخ مدینة دمشق، ج۸ ص۵۱ و ص۶۴.</ref> و در [[فرهنگ]] آن دوره، [[نوجوان]] محسوب می‌شد. او در حالی در [[مسند]] فرماندهی قرار گرفته بود که اشخاص کم‌تر از ۱۵ سال، [[حق]] شرکت در [[جنگ]] را نداشتند و اکنون [[جوانی]] هیجده ساله، [[فرمانده]] سپاهی بود که پیرمردان و ریش سفیدان و بزرگان [[مهاجرین]] و [[انصار]]، با عنوان پیاده [[نظام]] تحت [[فرماندهی]] او بودند. آن‌گاه که [[مردمان]] برو بر فرماندهی او [[طعنه]] زدند، [[پیامبر]] بر [[منبر]] قرار گرفت و در جواب آنان گفت: «او سزاوار این فرماندهی است»<ref>الطبقات الکبری، ج۴، ص۶۶؛ صحیح البخاری، ج۳، ص۱۳۶۵؛ سیره ابن هشام، ج۴، ص۲۹۹.</ref>. [[کلام پیامبر]] به معنای تعیین ملاک برای [[ریاست]] است. اگر او سزاوار این [[منصب]] است، کمی سن او ضرری بدان نمی‌رساند. این سخن جواب کسانی است که چند [[روز]] بعد، ضمن [[تأیید]] صلاحیت [[امام علی]]{{ع}} برای [[خلافت]]، [[جوان بودن]] [[امام]] را بهانه کرده، او را کنار نهادند؛ در حالی که امام علی{{ع}} در آن [[زمان]] نزدیک به سی وچهار سال داشت<ref>در کتاب خصال، ج۲، ص۳۷۱، این تحلیل به امام علی{{ع}} مستند شده است.</ref>.<ref>[[سید محمد کاظم طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد کاظم]]، [[ادله و نصوص امامت علی (مقاله)\| مقاله «ادله و نصوص امامت علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۳ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۳]] ص ۲۹۷.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* لشکر اُسامه */

2022-11-30T06:17:58Z

لشکر اُسامه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۷
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	== علت اصلی تخلف از [[جیش اسامه]] ==		== علت اصلی تخلف از [[جیش اسامه]] ==
	موضوع "[[تخلّف از جیش اسامه]]" مورد بحث فراوان میان مورخین و متکلّمین است. سرپیچی از دستور پیامبر، پس از آن همه اصرار برای پیوستن افراد به [[سپاه اسامه]]، خطایی نابخشودنی است و نشان [[برنامه‌ریزی]] قدرت‌طلبان برای به دست گرفتن [[حکومت]] و کنار زدن [[امام علی\|علی]] {{ع}} به شمار می‌رود. مرحوم سیّد [[شرف]] الدین پس از [[نقل]] آن وقایع و [[سخن پیامبر]] می‌نویسد: آنان ابتدا از رفتن به اردوگاه، تعلّل ورزیدند و از خود سنگینی نشان دادند، بعد هم از [[سپاه]] عقب ماندند و خود را در [[مدینه]] نگه داشتند، تا پایه‌های [[سیاست]] و [[حکومت]] خویش را تحکیم کنند و این کار را بر [[تعهّد]] نسبت به [[فرمان]] صریح [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] ترجیح دادند و این یکی دیگر از موارد "[[اجتهاد در برابر نصّ]]" بود. [[پیامبر]] می‌خواست عاصمۀ [[اسلام]] از وجود آنان خالی باشد و [[خلافت امیر المؤمنین]] با [[آرامش]] و بدون [[مخالفت]] استقرار یابد و وقتی برگردند ببینند کار [[خلافت]] به نام [[امام علی\|علی]] {{ع}} پایان گرفته تا زمینه‌ای برای [[نزاع]] باقی نماند، ولی آنان متوجّه [[نیّت]] و [[تدبیر پیامبر]] شدند، هم به [[فرماندهی اسامه]] که [[جوانی]] ۱۷ ساله بود [[اعتراض]] کردند و هم در رفتن و پیوستن به او درنگ کردند، تا آنکه [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]] {{صل}} درگذشت، آنگاه ماجرای [[سقیفه]] را پیش آوردند<ref>النص و الأجتهاد، ص۱۰۰، دربارۀ اهداف آنان از تخلّف از جیش اسامه و اهتمام پیامبر به این اعزام و تأکید وی بر فرماندهی اسامه، استاد باقر شریف القرشی تحلیل جالبی دارد که خواندنی است (حیاة الامام الحسن بن علی، ج ۲ ص ۱۲۰)</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۹۳؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص۲۱۰.</ref>		موضوع "[[تخلّف از جیش اسامه]]" مورد بحث فراوان میان مورخین و متکلّمین است. سرپیچی از دستور پیامبر، پس از آن همه اصرار برای پیوستن افراد به [[سپاه اسامه]]، خطایی نابخشودنی است و نشان [[برنامه‌ریزی]] قدرت‌طلبان برای به دست گرفتن [[حکومت]] و کنار زدن [[امام علی\|علی]] {{ع}} به شمار می‌رود. مرحوم سیّد [[شرف]] الدین پس از [[نقل]] آن وقایع و [[سخن پیامبر]] می‌نویسد: آنان ابتدا از رفتن به اردوگاه، تعلّل ورزیدند و از خود سنگینی نشان دادند، بعد هم از [[سپاه]] عقب ماندند و خود را در [[مدینه]] نگه داشتند، تا پایه‌های [[سیاست]] و [[حکومت]] خویش را تحکیم کنند و این کار را بر [[تعهّد]] نسبت به [[فرمان]] صریح [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] ترجیح دادند و این یکی دیگر از موارد "[[اجتهاد در برابر نصّ]]" بود. [[پیامبر]] می‌خواست عاصمۀ [[اسلام]] از وجود آنان خالی باشد و [[خلافت امیر المؤمنین]] با [[آرامش]] و بدون [[مخالفت]] استقرار یابد و وقتی برگردند ببینند کار [[خلافت]] به نام [[امام علی\|علی]] {{ع}} پایان گرفته تا زمینه‌ای برای [[نزاع]] باقی نماند، ولی آنان متوجّه [[نیّت]] و [[تدبیر پیامبر]] شدند، هم به [[فرماندهی اسامه]] که [[جوانی]] ۱۷ ساله بود [[اعتراض]] کردند و هم در رفتن و پیوستن به او درنگ کردند، تا آنکه [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]] {{صل}} درگذشت، آنگاه ماجرای [[سقیفه]] را پیش آوردند<ref>النص و الأجتهاد، ص۱۰۰، دربارۀ اهداف آنان از تخلّف از جیش اسامه و اهتمام پیامبر به این اعزام و تأکید وی بر فرماندهی اسامه، استاد باقر شریف القرشی تحلیل جالبی دارد که خواندنی است (حیاة الامام الحسن بن علی، ج ۲ ص ۱۲۰)</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۹۳؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص۲۱۰.</ref>

	~~==[[لشکر]] اُسامه==~~
	[[رسول خدا]]{{صل}} در ماه صفر [[سال یازدهم هجری]]، سپاهی فراهم کرد تا روانه [[روم]] کند و [[فرماندهی]] آن را به [[اُسامة بن زید]] سپرد، که [[جوانی]] کم سن و سال و حدوداً ۱۹ ساله بود؛ حال آنکه بزرگان [[مهاجر]] و [[انصار]] در این [[سپاه]] حضور داشتند. [[پیامبر]]{{صل}} در این ایام [[بیمار]] شد، اما تأکید داشت که لشکر اُسامه حرکت کند و کسانی را که از این سپاه [[تخلف]] کنند، [[نفرین]] و [[لعن]] کرد<ref>جوهری، السقیفه، ج۷۷.</ref>. [[ابن ابی الحدید]] به نقل از [[شیعیان]] می‌گوید: مقصود رسول خدا{{صل}} از آن همه تأکید این بود که [[مدینه]] از وجود کسانی که [[طمع]] [[خلافت]] و [[ریاست]] داشتند و مخالف [[امامت علی]]{{ع}} بودند، خالی شود و کار [[امامت]] بدون مشکل به ایشان منتقل شود<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱، ص۲۶۱. برای ملاحظه نقد و بررسی روایات اعزام جیش اسامه ر.ک: قنوات، نقد و بررسی روایات جیش اسامه، ص۵.</ref>. لشکر با توجه به [[کارشکنی]] و [[همراهی]] نکردن عده‌ای از [[صحابه]] با تأخیر، [[تصمیم]] به حرکت گرفت، اما پیش از حرکت، خبر رسید حال رسول خدا{{صل}} دگرگون شده است. این لشکر پس از [[رحلت]] [[حضرت]] و به [[قدرت]] رسیدن [[ابوبکر]]، با تأکید وی به منظور آرام کردن اوضاع و سرپوش نهادن بر مخالفت‌ها به سوی [[مأموریت]] خویش گسیل شد.<ref>[[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص۲۱۰.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* علت اصلی تخلف از جیش اسامه */

2022-11-30T06:17:46Z

علت اصلی تخلف از جیش اسامه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۷
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	== علت اصلی تخلف از [[جیش اسامه]] ==		== علت اصلی تخلف از [[جیش اسامه]] ==
	موضوع "[[تخلّف از جیش اسامه]]" مورد بحث فراوان میان مورخین و متکلّمین است. سرپیچی از دستور پیامبر، پس از آن همه اصرار برای پیوستن افراد به [[سپاه اسامه]]، خطایی نابخشودنی است و نشان [[برنامه‌ریزی]] قدرت‌طلبان برای به دست گرفتن [[حکومت]] و کنار زدن [[امام علی\|علی]] {{ع}} به شمار می‌رود. مرحوم سیّد [[شرف]] الدین پس از [[نقل]] آن وقایع و [[سخن پیامبر]] می‌نویسد: آنان ابتدا از رفتن به اردوگاه، تعلّل ورزیدند و از خود سنگینی نشان دادند، بعد هم از [[سپاه]] عقب ماندند و خود را در [[مدینه]] نگه داشتند، تا پایه‌های [[سیاست]] و [[حکومت]] خویش را تحکیم کنند و این کار را بر [[تعهّد]] نسبت به [[فرمان]] صریح [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] ترجیح دادند و این یکی دیگر از موارد "[[اجتهاد در برابر نصّ]]" بود. [[پیامبر]] می‌خواست عاصمۀ [[اسلام]] از وجود آنان خالی باشد و [[خلافت امیر المؤمنین]] با [[آرامش]] و بدون [[مخالفت]] استقرار یابد و وقتی برگردند ببینند کار [[خلافت]] به نام [[امام علی\|علی]] {{ع}} پایان گرفته تا زمینه‌ای برای [[نزاع]] باقی نماند، ولی آنان متوجّه [[نیّت]] و [[تدبیر پیامبر]] شدند، هم به [[فرماندهی اسامه]] که [[جوانی]] ۱۷ ساله بود [[اعتراض]] کردند و هم در رفتن و پیوستن به او درنگ کردند، تا آنکه [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]] {{صل}} درگذشت، آنگاه ماجرای [[سقیفه]] را پیش آوردند<ref>النص و الأجتهاد، ص۱۰۰، دربارۀ اهداف آنان از تخلّف از جیش اسامه و اهتمام پیامبر به این اعزام و تأکید وی بر فرماندهی اسامه، استاد باقر شریف القرشی تحلیل جالبی دارد که خواندنی است (حیاة الامام الحسن بن علی، ج ۲ ص ۱۲۰)</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ~~ص۱۹۳~~.</ref>		موضوع "[[تخلّف از جیش اسامه]]" مورد بحث فراوان میان مورخین و متکلّمین است. سرپیچی از دستور پیامبر، پس از آن همه اصرار برای پیوستن افراد به [[سپاه اسامه]]، خطایی نابخشودنی است و نشان [[برنامه‌ریزی]] قدرت‌طلبان برای به دست گرفتن [[حکومت]] و کنار زدن [[امام علی\|علی]] {{ع}} به شمار می‌رود. مرحوم سیّد [[شرف]] الدین پس از [[نقل]] آن وقایع و [[سخن پیامبر]] می‌نویسد: آنان ابتدا از رفتن به اردوگاه، تعلّل ورزیدند و از خود سنگینی نشان دادند، بعد هم از [[سپاه]] عقب ماندند و خود را در [[مدینه]] نگه داشتند، تا پایه‌های [[سیاست]] و [[حکومت]] خویش را تحکیم کنند و این کار را بر [[تعهّد]] نسبت به [[فرمان]] صریح [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] ترجیح دادند و این یکی دیگر از موارد "[[اجتهاد در برابر نصّ]]" بود. [[پیامبر]] می‌خواست عاصمۀ [[اسلام]] از وجود آنان خالی باشد و [[خلافت امیر المؤمنین]] با [[آرامش]] و بدون [[مخالفت]] استقرار یابد و وقتی برگردند ببینند کار [[خلافت]] به نام [[امام علی\|علی]] {{ع}} پایان گرفته تا زمینه‌ای برای [[نزاع]] باقی نماند، ولی آنان متوجّه [[نیّت]] و [[تدبیر پیامبر]] شدند، هم به [[فرماندهی اسامه]] که [[جوانی]] ۱۷ ساله بود [[اعتراض]] کردند و هم در رفتن و پیوستن به او درنگ کردند، تا آنکه [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]] {{صل}} درگذشت، آنگاه ماجرای [[سقیفه]] را پیش آوردند<ref>النص و الأجتهاد، ص۱۰۰، دربارۀ اهداف آنان از تخلّف از جیش اسامه و اهتمام پیامبر به این اعزام و تأکید وی بر فرماندهی اسامه، استاد باقر شریف القرشی تحلیل جالبی دارد که خواندنی است (حیاة الامام الحسن بن علی، ج ۲ ص ۱۲۰)</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۱۹۳؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص۲۱۰.</ref>

	==[[لشکر]] اُسامه==		==[[لشکر]] اُسامه==