لعن امام علی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-06-02T07:11:58Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۱
خط ۴:		خط ۴:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[بدگویی از علی]] {{ع}} و [[ترویج]] [[لعن]] و [[دشنام]] و [[سبّ]] نسبت به آن ~~[[حضرت]]،~~ یکی از جلوه‌های این [[دشمنی]] بود. این شیوۀ شوم، بیشتر به دست [[معاویه]] [[اعمال]] می‌شد، که اجداد و نیاکان وی در [[جنگ‌های صدر اسلام]] با تیغ [[مسلمانان]]، به‌ویژه [[امام علی\|علی بن ابی طالب]] {{ع}} به [[هلاکت]] رسیده بودند. [[معاویه]]، همۀ عوامل [[تبلیغی]] و [[فرهنگی]] و [[اقتصادی]] را که در [[اختیار]] داشت، برای این [[انتقام‌گیری]] به کار گرفته بود. وقتی به [[قدرت]] رسید، به همۀ [[کارگزاران]] خویش نوشت از [[نقل]] [[فضایل علی]] {{ع}} جلوگیری کنند و دربارۀ [[فضایل]] [[عثمان]]، [[حدیث]] بگویند و بسازند. از [[کشته شدن عثمان]] نیز بهانه‌ای برای [[کینه‌پراکنی]] در [[دل‌ها]] و [[ترویج]] [[سب و لعن علی]] {{ع}} ساخت و [[خون]] او را به گردن [[امام علی\|علی]] {{ع}} انداخت و حادثه را [[تحریف]] کرد و به تحریک [[احساسات]] علیه آن [[حضرت]] پرداخت و [[جنگ صفین]] را به راه انداخت و بذر [[دشمنی]] علیه [[امام]] را خارج از [[شام]]، در [[حجاز]] و [[عراق]] و به خصوص در [[کوفه]] پراکند. [[معاویه]]، [[ولید]]، [[حجّاج]]، [[مروان]]، [[زیاد]] و [[مغیره]] نیز از جمله فعالان این عرصه بودند. علاوه‌بر آنکه [[خطیبان]] وابسته بر [[منبرها]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} را [[لعن]] می‌کردند، هریک از [[شیعیان علی]] {{ع}} در سال‌های بعد، توسّط [[معاویه]] و عمال او دستگیر می‌شد، تحت فشار قرار می‌گرفت که در ملأ عام، [[امام علی\|علی]] {{ع}} را [[لعن]] کند و چه انسان‌هایی که [[جان]] خود را در راه [[محبّت علی]] {{ع}} و [[تسلیم]] نشدن به خواستۀ [[امویان]] باختند و به [[شهادت]] رسیدند. [[شهادت]] [[حجر بن عدی]] و یارانش یکی از نمونه‌هاست. [[سیاست پلید معاویه]] سال‌های سال ادامه یافت. وقتی به او [[اعتراض]] می‌کردند و خواستار [[قطع]] آن می‌شدند، می‌گفت: آن‌قدر ادامه می‌دهم تا بزرگان بر این روش بمیرند و [[کودکان]] بر این [[آیین]] بزرگ شوند.<ref>مناقب، ابن‌شهرآشوب، ج ۲ ص ۲۲۲</ref> در اوایل کار، کسانی [[مقاومت]] و [[امتناع]] می‌کردند، امّا [[تبلیغات سوء]] و بخشنامه‌های پیاپی و پیگیری‌های مدام از سوی [[معاویه]]، به جایی رسید که [[ناسزاگویی به امام علی]] {{ع}} و [[لعن]] او در [[منابر]] و [[خطبه‌ها]] و جلسات و همه‌جا، به عنوان یک [[وظیفۀ دینی]] و [[اعتقاد]] [[راسخ]] و [[سنّت]] رایج، متداول گشت، تا آنکه [[عمر بن عبد العزیز]] جلوی آن را گرفت و به این [[بدعت]] شوم پایان داد.<ref>الغدیر، ج ۱۰، ص ۲۵۷ تا ۲۷۱</ref> وی دو سال [[حکومت]] یافت، از سال ۹۹ تا ۱۰۱ [[هجری]]، ولی پس از [[مرگ]] او دوباره آن برنامه‌ها ادامه یافت. همۀ اینها در شرایطی بود که [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}}، علاوه‌بر تأکید نسبت به [[حبّ علی]] {{ع}}، بارها [[بغض]] و [[دشمنی با علی]] {{ع}} را [[دشمنی با خدا]] و [[رسول]] دانسته بود: {{عربی\|من أبغض علیّا فقد أبغضنی و من أبغضنی فقد أبغض اللّه}}<ref>موسوعة الامام امیر المؤمنین، ج ۱۱، ص ۲۵۳</ref> و از [[سبّ]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} [[نهی]] کرده بود: {{عربی\|لا تسبّوا علیّا و لا تحسدوه، فإنّه ولیّ کلّ مؤمن و مؤمنة بعدی}}<ref>بحار الأنوار، ج ۳۹، ص ۲۹۲</ref> و [[سبّ]] و [[ناسزا]] به [[امام علی\|علی]] {{ع}} را [[دشنام]] به خویش و [[خدا]] معرفی کرده بود: {{عربی\|من سبّ علیّا فقد سبّنی و من سبّنی فقد سبّ اللّه تعالی}}<ref>عیون اخبار الرضا، ج ۲ ص ۶۷، احقاق الحق، ج ۶، ص ۴۲۳</ref> خود [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} می‌دانست و [[پیشگویی]] کرده بود که پس از او، وی را [[لعن]] و [[سبّ]] خواهد کرد و [[یاران]] او را هم به آن وادار خواهند نمود. به آنان فرموده بود: پس از من [[معاویه]] شما را به [[سبّ]] من وامی‌دارد و از شما می‌خواهد که از من [[تبرّی]] و [[بیزاری]] بجویید. امّا [[سبّ]]، (از روی [[تقیّه]]) مرا [[سبّ]] کنید، ولی از من [[تبرّی]] نجویید؛ چراکه من بر [[فطرت توحیدی]] زاده شده‌ام و در [[ایمان]] و [[هجرت]]، پیشتازم.<ref>نهج البلاغه، خطبه ۵۷ مناقب، ج ۲ ص ۲۷۲</ref> این‌گونه [[پیشگویی‌ها]] را به کسانی همچون [[میثم تمّار]] هم فرموده بود.<ref>خصائص الأئمه، ص ۵۴</ref> از جملۀ این [[روایات]] به فرمودۀ [[امام صادق]] {{ع}} چنین است: {{عربی\|...فإن أمروکم بسبّی فسبّونی، و إن أمروکم انّ تبرّؤا منّی فإنّی علی دین محمّد»}}<ref>بحار الأنوار، ج ۳۹ ص ۳۲۶</ref> که از این [[حدیث]]، [[نهی]] از [[برائت]] هم فهمیده نمی‌شود. شاید اجازۀ [[امام]] به [[سبّ]] خود از سوی [[یاران]] تحت فشار، برای [[حفظ جان]] آنان بوده، چون [[امویان]] با این بهانه و برنامه، می‌خواستند [[شیعیان امیر المؤمنین]] {{ع}} را ریشه‌کن سازند. پایه‌های [[حکومت امویان]]، جز با درهم کوبیدن جناح [[طرفدار علی]] {{ع}} [[استوار]] نمی‌شد. وقتی [[امام سجاد]] {{ع}} به [[مروان حکم]] [[اعتراض]] کرد که با توجّه به [[دفاع امام علی از عثمان]]، چرا آن [[حضرت]] را در [[منبرها]] [[سبّ]] می‌کنند، وی پاسخ داد: {{عربی\|لا یستقیم الأمر إلاّ بذلک}}<ref>ترجمة الامام امیر المؤمنین، (از: تاریخ دمشق)، ج ۳ ص ۱۲۷</ref>، [[حکومت]] جز بدین‌ وسیله برپا نمی‌ماند! و این نهایت [[کینه]] و [[خصومت]] آنان را با [[اهل بیت]] نشان می‌دهد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۳۰۵.</ref>.		بدگویی از علی {{ع}} و ترویج [[لعن]] و [[دشنام]] و [[سبّ]] نسبت به آن حضرت، یکی از جلوه‌های این [[دشمنی]] بود. این شیوۀ شوم، بیشتر به دست [[معاویه]] [[اعمال]] می‌شد، که اجداد و نیاکان وی در جنگ‌های صدر اسلام با تیغ [[مسلمانان]]، به‌ویژه [[امام علی\|علی بن ابی طالب]] {{ع}} به [[هلاکت]] رسیده بودند. [[معاویه]]، همۀ عوامل [[تبلیغی]] و [[فرهنگی]] و [[اقتصادی]] را که در [[اختیار]] داشت، برای این [[انتقام‌گیری]] به کار گرفته بود. وقتی به [[قدرت]] رسید، به همۀ [[کارگزاران]] خویش نوشت از [[نقل]] [[فضایل علی]] {{ع}} جلوگیری کنند و دربارۀ [[فضایل]] [[عثمان]]، [[حدیث]] بگویند و بسازند. از [[کشته شدن عثمان]] نیز بهانه‌ای برای [[کینه‌پراکنی]] در [[دل‌ها]] و [[ترویج]] [[سب و لعن علی]] {{ع}} ساخت و [[خون]] او را به گردن [[امام علی\|علی]] {{ع}} انداخت و حادثه را [[تحریف]] کرد و به تحریک [[احساسات]] علیه آن [[حضرت]] پرداخت و [[جنگ صفین]] را به راه انداخت و بذر [[دشمنی]] علیه [[امام]] را خارج از [[شام]]، در [[حجاز]] و [[عراق]] و به خصوص در [[کوفه]] پراکند. [[معاویه]]، [[ولید]]، [[حجّاج]]، [[مروان]]، [[زیاد]] و [[مغیره]] نیز از جمله فعالان این عرصه بودند. علاوه‌بر آنکه [[خطیبان]] وابسته بر [[منبرها]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} را [[لعن]] می‌کردند، هریک از [[شیعیان علی]] {{ع}} در سال‌های بعد، توسّط [[معاویه]] و عمال او دستگیر می‌شد، تحت فشار قرار می‌گرفت که در ملأ عام، [[امام علی\|علی]] {{ع}} را [[لعن]] کند و چه انسان‌هایی که [[جان]] خود را در راه [[محبّت علی]] {{ع}} و [[تسلیم]] نشدن به خواستۀ [[امویان]] باختند و به [[شهادت]] رسیدند. [[شهادت]] [[حجر بن عدی]] و یارانش یکی از نمونه‌هاست. [[سیاست پلید معاویه]] سال‌های سال ادامه یافت. وقتی به او [[اعتراض]] می‌کردند و خواستار [[قطع]] آن می‌شدند، می‌گفت: آن‌قدر ادامه می‌دهم تا بزرگان بر این روش بمیرند و [[کودکان]] بر این [[آیین]] بزرگ شوند.<ref>مناقب، ابن‌شهرآشوب، ج ۲ ص ۲۲۲</ref> در اوایل کار، کسانی [[مقاومت]] و [[امتناع]] می‌کردند، امّا [[تبلیغات سوء]] و بخشنامه‌های پیاپی و پیگیری‌های مدام از سوی [[معاویه]]، به جایی رسید که [[ناسزاگویی به امام علی]] {{ع}} و [[لعن]] او در [[منابر]] و [[خطبه‌ها]] و جلسات و همه‌جا، به عنوان یک [[وظیفۀ دینی]] و [[اعتقاد]] [[راسخ]] و [[سنّت]] رایج، متداول گشت، تا آنکه [[عمر بن عبد العزیز]] جلوی آن را گرفت و به این [[بدعت]] شوم پایان داد.<ref>الغدیر، ج ۱۰، ص ۲۵۷ تا ۲۷۱</ref> وی دو سال [[حکومت]] یافت، از سال ۹۹ تا ۱۰۱ [[هجری]]، ولی پس از [[مرگ]] او دوباره آن برنامه‌ها ادامه یافت. همۀ اینها در شرایطی بود که [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}}، علاوه‌بر تأکید نسبت به [[حبّ علی]] {{ع}}، بارها [[بغض]] و [[دشمنی با علی]] {{ع}} را [[دشمنی با خدا]] و [[رسول]] دانسته بود: {{عربی\|من أبغض علیّا فقد أبغضنی و من أبغضنی فقد أبغض اللّه}}<ref>موسوعة الامام امیر المؤمنین، ج ۱۱، ص ۲۵۳</ref> و از [[سبّ]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} [[نهی]] کرده بود: {{عربی\|لا تسبّوا علیّا و لا تحسدوه، فإنّه ولیّ کلّ مؤمن و مؤمنة بعدی}}<ref>بحار الأنوار، ج ۳۹، ص ۲۹۲</ref> و [[سبّ]] و [[ناسزا]] به [[امام علی\|علی]] {{ع}} را [[دشنام]] به خویش و [[خدا]] معرفی کرده بود: {{عربی\|من سبّ علیّا فقد سبّنی و من سبّنی فقد سبّ اللّه تعالی}}<ref>عیون اخبار الرضا، ج ۲ ص ۶۷، احقاق الحق، ج ۶، ص ۴۲۳</ref> خود [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} می‌دانست و [[پیشگویی]] کرده بود که پس از او، وی را [[لعن]] و [[سبّ]] خواهد کرد و [[یاران]] او را هم به آن وادار خواهند نمود. به آنان فرموده بود: پس از من [[معاویه]] شما را به [[سبّ]] من وامی‌دارد و از شما می‌خواهد که از من [[تبرّی]] و [[بیزاری]] بجویید. امّا [[سبّ]]، (از روی [[تقیّه]]) مرا [[سبّ]] کنید، ولی از من [[تبرّی]] نجویید؛ چراکه من بر [[فطرت توحیدی]] زاده شده‌ام و در [[ایمان]] و [[هجرت]]، پیشتازم.<ref>نهج البلاغه، خطبه ۵۷ مناقب، ج ۲ ص ۲۷۲</ref> این‌گونه [[پیشگویی‌ها]] را به کسانی همچون [[میثم تمّار]] هم فرموده بود.<ref>خصائص الأئمه، ص ۵۴</ref> از جملۀ این [[روایات]] به فرمودۀ [[امام صادق]] {{ع}} چنین است: {{عربی\|...فإن أمروکم بسبّی فسبّونی، و إن أمروکم انّ تبرّؤا منّی فإنّی علی دین محمّد»}}<ref>بحار الأنوار، ج ۳۹ ص ۳۲۶</ref> که از این [[حدیث]]، [[نهی]] از [[برائت]] هم فهمیده نمی‌شود. شاید اجازۀ [[امام]] به [[سبّ]] خود از سوی [[یاران]] تحت فشار، برای [[حفظ جان]] آنان بوده، چون [[امویان]] با این بهانه و برنامه، می‌خواستند [[شیعیان امیر المؤمنین]] {{ع}} را ریشه‌کن سازند. پایه‌های [[حکومت امویان]]، جز با درهم کوبیدن جناح [[طرفدار علی]] {{ع}} [[استوار]] نمی‌شد. وقتی [[امام سجاد]] {{ع}} به [[مروان حکم]] [[اعتراض]] کرد که با توجّه به [[دفاع امام علی از عثمان]]، چرا آن [[حضرت]] را در [[منبرها]] [[سبّ]] می‌کنند، وی پاسخ داد: {{عربی\|لا یستقیم الأمر إلاّ بذلک}}<ref>ترجمة الامام امیر المؤمنین، (از: تاریخ دمشق)، ج ۳ ص ۱۲۷</ref>، [[حکومت]] جز بدین‌ وسیله برپا نمی‌ماند! و این نهایت [[کینه]] و [[خصومت]] آنان را با [[اهل بیت]] نشان می‌دهد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۳۰۵.</ref>.

	== [[مخالفت]] با دشنام‌گویی به او ==		== [[مخالفت]] با دشنام‌گویی به او ==

Wasity: جایگزینی متن - 'اهل بدر' به 'اهل بدر'

2023-08-04T18:31:23Z

جایگزینی متن - 'اهل بدر' به 'اهل بدر'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۰۱
خط ۴۹:		خط ۴۹:

	== برداشته شدنِ دشنام‌گویی به [[امام]] {{ع}}‌==		== برداشته شدنِ دشنام‌گویی به [[امام]] {{ع}}‌==
	[[بنی امیه]]، [[امیر مؤمنان]] ([[علی بن ابی طالب]] {{ع}}) را [[دشنام]] می‌گفتند، تا آنکه [[عمر بن عبد العزیز]]، [[خلافت]] را به دست گرفت. او این کار را ترک کرد و به همه کارگزارانش نوشت که آن را ترک کنند. دلیلِ این که وی [[علی]] {{ع}} را [[دوست]] داشت، این است که خود گفت: من در [[مدینه علم]] می‌آموختم و همراه ([[شاگرد]]) [[عبیدالله بن‌ عبدالله بن‌عُتبة بن مسعود]] بودم. در این خصوص ([[بدگویی]] من از [[علی]])، خبری از من به وی رسیده بود. روزی پیشش آمدم و او در حال [[نماز]] بود. [[نماز]] را طولانی کرد. نشستم و [[منتظر]] شدم تا از [[نماز]]، بیرون آید. وقتی نمازش پایان یافت، به من رو کرد و گفت: کی فهمیدی که [[خداوند]]، پس از [[خشنودی]] از [[اهل~~]] [[~~بدر]] و [[اهل]] [[بیعت رضوان]]، بر آنان [[خشم]] گرفته است؟ گفتم: این موضوع را نشنیده‌ام. گفت: پس، خبری که از تو درباره [[علی]] به من رسیده است، چیست؟ گفتم: از درگاه [[خداوند]] و تو عذرخواهی می‌کنم. [از همین الان‌] از روشی که داشتم، [[دست]] برداشتم. [[دلیل]] دیگر، این بود که‌] هر گاه پدرم [[سخنرانی]] می‌کرد و به [[علی]] [[ناسزا]] می‌گفت، زبانش سنگین می‌شد. گفتم: ای [[پدر]]! در سخنرانی‌ات خوب پیش می‌روی؛ ولی هر گاه به یاد کردن از [[علی]] می‌رسی، در می‌یابم که [[ناتوان]] می‌شوی. گفت: آیا این مطلب را متوجه شده‌ای؟ گفتم: آری. گفت: ای پسرم! اگر این مردمی که در گِرد ما هستند، آنچه را ما از [[علی]] می‌دانیم، بدانند، از گِرد ما پراکنده می‌شوند و به سوی [[فرزندان]] وی می‌روند. وقتی [[عمر بن عبد العزیز]] به [[خلافت]] رسید، آن [[قدر]] به [[دنیا]] علاقه نداشت که برای آن، مرتکب این [گناه‌] بزرگ شود. پس [[بدگویی]] [[علی]] {{ع}} را ترک کرد و به کارگزارانش نوشت که آنان نیز آن را ترک کنند، و در عوض، این [[آیه]] را خواند: "به [[درستی]] که [[خداوند]] به [[دادگری]] و [[نیکوکاری]] و [[بخشش]] به [[خویشاوندان]]، [[فرمان]] می‌دهد و از کار [[زشت]] و [[ناپسند]] و [[ستم]]، باز می‌دارد. او به شما [[اندرز]] می‌دهد، باشد که [[پند]] گیرید"<ref>نحل، آیه ۹۰.</ref>. این کار، در نظر [[مردم]]، جایگاهی [[نیکو]] یافت و وی را به این خاطر، بسیار [[مدح]] کردند<ref>الکامل فی التاریخ، ج ۳، ص ۲۵۵.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۷۹۹-۸۱۵.</ref>.		[[بنی امیه]]، [[امیر مؤمنان]] ([[علی بن ابی طالب]] {{ع}}) را [[دشنام]] می‌گفتند، تا آنکه [[عمر بن عبد العزیز]]، [[خلافت]] را به دست گرفت. او این کار را ترک کرد و به همه کارگزارانش نوشت که آن را ترک کنند. دلیلِ این که وی [[علی]] {{ع}} را [[دوست]] داشت، این است که خود گفت: من در [[مدینه علم]] می‌آموختم و همراه ([[شاگرد]]) [[عبیدالله بن‌ عبدالله بن‌عُتبة بن مسعود]] بودم. در این خصوص ([[بدگویی]] من از [[علی]])، خبری از من به وی رسیده بود. روزی پیشش آمدم و او در حال [[نماز]] بود. [[نماز]] را طولانی کرد. نشستم و [[منتظر]] شدم تا از [[نماز]]، بیرون آید. وقتی نمازش پایان یافت، به من رو کرد و گفت: کی فهمیدی که [[خداوند]]، پس از [[خشنودی]] از [[اهل بدر]] و [[اهل]] [[بیعت رضوان]]، بر آنان [[خشم]] گرفته است؟ گفتم: این موضوع را نشنیده‌ام. گفت: پس، خبری که از تو درباره [[علی]] به من رسیده است، چیست؟ گفتم: از درگاه [[خداوند]] و تو عذرخواهی می‌کنم. [از همین الان‌] از روشی که داشتم، [[دست]] برداشتم. [[دلیل]] دیگر، این بود که‌] هر گاه پدرم [[سخنرانی]] می‌کرد و به [[علی]] [[ناسزا]] می‌گفت، زبانش سنگین می‌شد. گفتم: ای [[پدر]]! در سخنرانی‌ات خوب پیش می‌روی؛ ولی هر گاه به یاد کردن از [[علی]] می‌رسی، در می‌یابم که [[ناتوان]] می‌شوی. گفت: آیا این مطلب را متوجه شده‌ای؟ گفتم: آری. گفت: ای پسرم! اگر این مردمی که در گِرد ما هستند، آنچه را ما از [[علی]] می‌دانیم، بدانند، از گِرد ما پراکنده می‌شوند و به سوی [[فرزندان]] وی می‌روند. وقتی [[عمر بن عبد العزیز]] به [[خلافت]] رسید، آن [[قدر]] به [[دنیا]] علاقه نداشت که برای آن، مرتکب این [گناه‌] بزرگ شود. پس [[بدگویی]] [[علی]] {{ع}} را ترک کرد و به کارگزارانش نوشت که آنان نیز آن را ترک کنند، و در عوض، این [[آیه]] را خواند: "به [[درستی]] که [[خداوند]] به [[دادگری]] و [[نیکوکاری]] و [[بخشش]] به [[خویشاوندان]]، [[فرمان]] می‌دهد و از کار [[زشت]] و [[ناپسند]] و [[ستم]]، باز می‌دارد. او به شما [[اندرز]] می‌دهد، باشد که [[پند]] گیرید"<ref>نحل، آیه ۹۰.</ref>. این کار، در نظر [[مردم]]، جایگاهی [[نیکو]] یافت و وی را به این خاطر، بسیار [[مدح]] کردند<ref>الکامل فی التاریخ، ج ۳، ص ۲۵۵.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۷۹۹-۸۱۵.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T19:55:31Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۵
خط ۴:		خط ۴:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[بدگویی از علی]] {{ع}} و [[ترویج]] [[لعن]] و [[دشنام]] و [[سبّ]] نسبت به آن [[حضرت]]، یکی از جلوه‌های این [[دشمنی]] بود. این شیوۀ شوم، بیشتر به دست [[معاویه]] [[اعمال]] می‌شد، که اجداد و نیاکان وی در [[جنگ‌های صدر اسلام]] با تیغ [[مسلمانان]]، به‌ویژه [[امام علی\|علی بن ابی طالب]] {{ع}} به [[هلاکت]] رسیده بودند. [[معاویه]]، همۀ عوامل [[تبلیغی]] و [[فرهنگی]] و [[اقتصادی]] را که در [[اختیار]] داشت، برای این [[انتقام‌گیری]] به کار گرفته بود. وقتی به [[قدرت]] رسید، به همۀ [[کارگزاران]] خویش نوشت از [[نقل]] [[فضایل علی]] {{ع}} جلوگیری کنند و دربارۀ [[فضایل]] [[عثمان]]، [[حدیث]] بگویند و بسازند. از [[کشته شدن عثمان]] نیز بهانه‌ای برای [[کینه‌پراکنی]] در [[دل‌ها]] و [[ترویج]] [[سب و لعن علی]] {{ع}} ساخت و [[خون]] او را به گردن [[امام علی\|علی]] {{ع}} انداخت و حادثه را [[تحریف]] کرد و به تحریک [[احساسات]] علیه آن [[حضرت]] پرداخت و [[جنگ صفین]] را به راه انداخت و بذر [[دشمنی]] علیه [[امام]] را خارج از [[شام]]، در [[حجاز]] و [[عراق]] و به خصوص در [[کوفه]] پراکند. [[معاویه]]، [[ولید]]، [[حجّاج]]، [[مروان]]، [[زیاد]] و [[مغیره]] نیز از جمله فعالان این عرصه بودند. علاوه‌بر آنکه [[خطیبان]] وابسته بر [[منبرها]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} را [[لعن]] می‌کردند، هریک از [[شیعیان علی]] {{ع}} در سال‌های بعد، توسّط [[معاویه]] و عمال او دستگیر می‌شد، تحت فشار قرار می‌گرفت که در ملأ عام، [[امام علی\|علی]] {{ع}} را [[لعن]] کند و چه انسان‌هایی که [[جان]] خود را در راه [[محبّت علی]] {{ع}} و [[تسلیم]] نشدن به خواستۀ [[امویان]] باختند و به [[شهادت]] رسیدند. [[شهادت]] [[حجر بن عدی]] و یارانش یکی از نمونه‌هاست. [[سیاست پلید معاویه]] سال‌های سال ادامه یافت. وقتی به او [[اعتراض]] می‌کردند و خواستار [[قطع]] آن می‌شدند، می‌گفت: آن‌قدر ادامه می‌دهم تا بزرگان بر این روش بمیرند و [[کودکان]] بر این [[آیین]] بزرگ شوند.<ref>مناقب، ~~ابن شهر آشوب،~~ ج ۲ ص ۲۲۲</ref> در اوایل کار، کسانی [[مقاومت]] و [[امتناع]] می‌کردند، امّا [[تبلیغات سوء]] و بخشنامه‌های پیاپی و پیگیری‌های مدام از سوی [[معاویه]]، به جایی رسید که [[ناسزاگویی به امام علی]] {{ع}} و [[لعن]] او در [[منابر]] و [[خطبه‌ها]] و جلسات و همه‌جا، به عنوان یک [[وظیفۀ دینی]] و [[اعتقاد]] [[راسخ]] و [[سنّت]] رایج، متداول گشت، تا آنکه [[عمر بن عبد العزیز]] جلوی آن را گرفت و به این [[بدعت]] شوم پایان داد.<ref>الغدیر، ج ۱۰، ص ۲۵۷ تا ۲۷۱</ref> وی دو سال [[حکومت]] یافت، از سال ۹۹ تا ۱۰۱ [[هجری]]، ولی پس از [[مرگ]] او دوباره آن برنامه‌ها ادامه یافت. همۀ اینها در شرایطی بود که [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}}، علاوه‌بر تأکید نسبت به [[حبّ علی]] {{ع}}، بارها [[بغض]] و [[دشمنی با علی]] {{ع}} را [[دشمنی با خدا]] و [[رسول]] دانسته بود: {{عربی\|من أبغض علیّا فقد أبغضنی و من أبغضنی فقد أبغض اللّه}}<ref>موسوعة الامام امیر المؤمنین، ج ۱۱، ص ۲۵۳</ref> و از [[سبّ]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} [[نهی]] کرده بود: {{عربی\|لا تسبّوا علیّا و لا تحسدوه، فإنّه ولیّ کلّ مؤمن و مؤمنة بعدی}}<ref>بحار الأنوار، ج ۳۹، ص ۲۹۲</ref> و [[سبّ]] و [[ناسزا]] به [[امام علی\|علی]] {{ع}} را [[دشنام]] به خویش و [[خدا]] معرفی کرده بود: {{عربی\|من سبّ علیّا فقد سبّنی و من سبّنی فقد سبّ اللّه تعالی}}<ref>عیون اخبار الرضا، ج ۲ ص ۶۷، احقاق الحق، ج ۶، ص ۴۲۳</ref> خود [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} می‌دانست و [[پیشگویی]] کرده بود که پس از او، وی را [[لعن]] و [[سبّ]] خواهد کرد و [[یاران]] او را هم به آن وادار خواهند نمود. به آنان فرموده بود: پس از من [[معاویه]] شما را به [[سبّ]] من وامی‌دارد و از شما می‌خواهد که از من [[تبرّی]] و [[بیزاری]] بجویید. امّا [[سبّ]]، (از روی [[تقیّه]]) مرا [[سبّ]] کنید، ولی از من [[تبرّی]] نجویید؛ چراکه من بر [[فطرت توحیدی]] زاده شده‌ام و در [[ایمان]] و [[هجرت]]، پیشتازم.<ref>نهج البلاغه، خطبه ۵۷ مناقب، ج ۲ ص ۲۷۲</ref> این‌گونه [[پیشگویی‌ها]] را به کسانی همچون [[میثم تمّار]] هم فرموده بود.<ref>خصائص الأئمه، ص ۵۴</ref> از جملۀ این [[روایات]] به فرمودۀ [[امام صادق]] {{ع}} چنین است: {{عربی\|...فإن أمروکم بسبّی فسبّونی، و إن أمروکم انّ تبرّؤا منّی فإنّی علی دین محمّد»}}<ref>بحار الأنوار، ج ۳۹ ص ۳۲۶</ref> که از این [[حدیث]]، [[نهی]] از [[برائت]] هم فهمیده نمی‌شود. شاید اجازۀ [[امام]] به [[سبّ]] خود از سوی [[یاران]] تحت فشار، برای [[حفظ جان]] آنان بوده، چون [[امویان]] با این بهانه و برنامه، می‌خواستند [[شیعیان امیر المؤمنین]] {{ع}} را ریشه‌کن سازند. پایه‌های [[حکومت امویان]]، جز با درهم کوبیدن جناح [[طرفدار علی]] {{ع}} [[استوار]] نمی‌شد. وقتی [[امام سجاد]] {{ع}} به [[مروان حکم]] [[اعتراض]] کرد که با توجّه به [[دفاع امام علی از عثمان]]، چرا آن [[حضرت]] را در [[منبرها]] [[سبّ]] می‌کنند، وی پاسخ داد: {{عربی\|لا یستقیم الأمر إلاّ بذلک}}<ref>ترجمة الامام امیر المؤمنین، (از: تاریخ دمشق)، ج ۳ ص ۱۲۷</ref>، [[حکومت]] جز بدین‌ وسیله برپا نمی‌ماند! و این نهایت [[کینه]] و [[خصومت]] آنان را با [[اهل بیت]] نشان می‌دهد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۳۰۵.</ref>.		[[بدگویی از علی]] {{ع}} و [[ترویج]] [[لعن]] و [[دشنام]] و [[سبّ]] نسبت به آن [[حضرت]]، یکی از جلوه‌های این [[دشمنی]] بود. این شیوۀ شوم، بیشتر به دست [[معاویه]] [[اعمال]] می‌شد، که اجداد و نیاکان وی در [[جنگ‌های صدر اسلام]] با تیغ [[مسلمانان]]، به‌ویژه [[امام علی\|علی بن ابی طالب]] {{ع}} به [[هلاکت]] رسیده بودند. [[معاویه]]، همۀ عوامل [[تبلیغی]] و [[فرهنگی]] و [[اقتصادی]] را که در [[اختیار]] داشت، برای این [[انتقام‌گیری]] به کار گرفته بود. وقتی به [[قدرت]] رسید، به همۀ [[کارگزاران]] خویش نوشت از [[نقل]] [[فضایل علی]] {{ع}} جلوگیری کنند و دربارۀ [[فضایل]] [[عثمان]]، [[حدیث]] بگویند و بسازند. از [[کشته شدن عثمان]] نیز بهانه‌ای برای [[کینه‌پراکنی]] در [[دل‌ها]] و [[ترویج]] [[سب و لعن علی]] {{ع}} ساخت و [[خون]] او را به گردن [[امام علی\|علی]] {{ع}} انداخت و حادثه را [[تحریف]] کرد و به تحریک [[احساسات]] علیه آن [[حضرت]] پرداخت و [[جنگ صفین]] را به راه انداخت و بذر [[دشمنی]] علیه [[امام]] را خارج از [[شام]]، در [[حجاز]] و [[عراق]] و به خصوص در [[کوفه]] پراکند. [[معاویه]]، [[ولید]]، [[حجّاج]]، [[مروان]]، [[زیاد]] و [[مغیره]] نیز از جمله فعالان این عرصه بودند. علاوه‌بر آنکه [[خطیبان]] وابسته بر [[منبرها]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} را [[لعن]] می‌کردند، هریک از [[شیعیان علی]] {{ع}} در سال‌های بعد، توسّط [[معاویه]] و عمال او دستگیر می‌شد، تحت فشار قرار می‌گرفت که در ملأ عام، [[امام علی\|علی]] {{ع}} را [[لعن]] کند و چه انسان‌هایی که [[جان]] خود را در راه [[محبّت علی]] {{ع}} و [[تسلیم]] نشدن به خواستۀ [[امویان]] باختند و به [[شهادت]] رسیدند. [[شهادت]] [[حجر بن عدی]] و یارانش یکی از نمونه‌هاست. [[سیاست پلید معاویه]] سال‌های سال ادامه یافت. وقتی به او [[اعتراض]] می‌کردند و خواستار [[قطع]] آن می‌شدند، می‌گفت: آن‌قدر ادامه می‌دهم تا بزرگان بر این روش بمیرند و [[کودکان]] بر این [[آیین]] بزرگ شوند.<ref>مناقب، ابن‌شهرآشوب، ج ۲ ص ۲۲۲</ref> در اوایل کار، کسانی [[مقاومت]] و [[امتناع]] می‌کردند، امّا [[تبلیغات سوء]] و بخشنامه‌های پیاپی و پیگیری‌های مدام از سوی [[معاویه]]، به جایی رسید که [[ناسزاگویی به امام علی]] {{ع}} و [[لعن]] او در [[منابر]] و [[خطبه‌ها]] و جلسات و همه‌جا، به عنوان یک [[وظیفۀ دینی]] و [[اعتقاد]] [[راسخ]] و [[سنّت]] رایج، متداول گشت، تا آنکه [[عمر بن عبد العزیز]] جلوی آن را گرفت و به این [[بدعت]] شوم پایان داد.<ref>الغدیر، ج ۱۰، ص ۲۵۷ تا ۲۷۱</ref> وی دو سال [[حکومت]] یافت، از سال ۹۹ تا ۱۰۱ [[هجری]]، ولی پس از [[مرگ]] او دوباره آن برنامه‌ها ادامه یافت. همۀ اینها در شرایطی بود که [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}}، علاوه‌بر تأکید نسبت به [[حبّ علی]] {{ع}}، بارها [[بغض]] و [[دشمنی با علی]] {{ع}} را [[دشمنی با خدا]] و [[رسول]] دانسته بود: {{عربی\|من أبغض علیّا فقد أبغضنی و من أبغضنی فقد أبغض اللّه}}<ref>موسوعة الامام امیر المؤمنین، ج ۱۱، ص ۲۵۳</ref> و از [[سبّ]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} [[نهی]] کرده بود: {{عربی\|لا تسبّوا علیّا و لا تحسدوه، فإنّه ولیّ کلّ مؤمن و مؤمنة بعدی}}<ref>بحار الأنوار، ج ۳۹، ص ۲۹۲</ref> و [[سبّ]] و [[ناسزا]] به [[امام علی\|علی]] {{ع}} را [[دشنام]] به خویش و [[خدا]] معرفی کرده بود: {{عربی\|من سبّ علیّا فقد سبّنی و من سبّنی فقد سبّ اللّه تعالی}}<ref>عیون اخبار الرضا، ج ۲ ص ۶۷، احقاق الحق، ج ۶، ص ۴۲۳</ref> خود [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} می‌دانست و [[پیشگویی]] کرده بود که پس از او، وی را [[لعن]] و [[سبّ]] خواهد کرد و [[یاران]] او را هم به آن وادار خواهند نمود. به آنان فرموده بود: پس از من [[معاویه]] شما را به [[سبّ]] من وامی‌دارد و از شما می‌خواهد که از من [[تبرّی]] و [[بیزاری]] بجویید. امّا [[سبّ]]، (از روی [[تقیّه]]) مرا [[سبّ]] کنید، ولی از من [[تبرّی]] نجویید؛ چراکه من بر [[فطرت توحیدی]] زاده شده‌ام و در [[ایمان]] و [[هجرت]]، پیشتازم.<ref>نهج البلاغه، خطبه ۵۷ مناقب، ج ۲ ص ۲۷۲</ref> این‌گونه [[پیشگویی‌ها]] را به کسانی همچون [[میثم تمّار]] هم فرموده بود.<ref>خصائص الأئمه، ص ۵۴</ref> از جملۀ این [[روایات]] به فرمودۀ [[امام صادق]] {{ع}} چنین است: {{عربی\|...فإن أمروکم بسبّی فسبّونی، و إن أمروکم انّ تبرّؤا منّی فإنّی علی دین محمّد»}}<ref>بحار الأنوار، ج ۳۹ ص ۳۲۶</ref> که از این [[حدیث]]، [[نهی]] از [[برائت]] هم فهمیده نمی‌شود. شاید اجازۀ [[امام]] به [[سبّ]] خود از سوی [[یاران]] تحت فشار، برای [[حفظ جان]] آنان بوده، چون [[امویان]] با این بهانه و برنامه، می‌خواستند [[شیعیان امیر المؤمنین]] {{ع}} را ریشه‌کن سازند. پایه‌های [[حکومت امویان]]، جز با درهم کوبیدن جناح [[طرفدار علی]] {{ع}} [[استوار]] نمی‌شد. وقتی [[امام سجاد]] {{ع}} به [[مروان حکم]] [[اعتراض]] کرد که با توجّه به [[دفاع امام علی از عثمان]]، چرا آن [[حضرت]] را در [[منبرها]] [[سبّ]] می‌کنند، وی پاسخ داد: {{عربی\|لا یستقیم الأمر إلاّ بذلک}}<ref>ترجمة الامام امیر المؤمنین، (از: تاریخ دمشق)، ج ۳ ص ۱۲۷</ref>، [[حکومت]] جز بدین‌ وسیله برپا نمی‌ماند! و این نهایت [[کینه]] و [[خصومت]] آنان را با [[اهل بیت]] نشان می‌دهد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۳۰۵.</ref>.

	== [[مخالفت]] با دشنام‌گویی به او ==		== [[مخالفت]] با دشنام‌گویی به او ==

Bahmani در ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۱۵

2022-10-31T18:15:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[لعن امام علی در حدیث]] - [[لعن امام علی در کلام اسلامی]] - [[لعن امام علی در فقه اسلامی]]~~\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام علی \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}

	'''لعن امام علی''' کینۀ دیرینۀ [[امویان]] با [[بنی هاشم]] و [[اسلام]]، پس از [[وفات]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} بیشتر بروز کرد و بخصوص نسبت به [[امام علی\|امیر المؤمنین]] {{ع}} این [[کینه]] و [[عداوت]] بیشتر بود. وقتی [[امویان]] به [[قدرت]] رسیدند، از جمله کارهایی که کردند، [[انتقام‌گیری]] از [[اسلام]] و [[اهل بیت]] [[پیامبر]] و هواداران آنان، بخصوص از [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} و [[شیعیان]] او بود<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۳۰۵.</ref>.		'''لعن امام علی''' کینۀ دیرینۀ [[امویان]] با [[بنی هاشم]] و [[اسلام]]، پس از [[وفات]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} بیشتر بروز کرد و بخصوص نسبت به [[امام علی\|امیر المؤمنین]] {{ع}} این [[کینه]] و [[عداوت]] بیشتر بود. وقتی [[امویان]] به [[قدرت]] رسیدند، از جمله کارهایی که کردند، [[انتقام‌گیری]] از [[اسلام]] و [[اهل بیت]] [[پیامبر]] و هواداران آنان، بخصوص از [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} و [[شیعیان]] او بود<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۳۰۵.</ref>.
خط ۶۳:		خط ۶۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~لعن~~ امام علی]]		[[رده:امام علی]]
	[[رده:مدخل فرهنگ غدیر]]		[[رده:مدخل فرهنگ غدیر]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:44:53Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:24:28Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[لعن امام علی در حدیث]] - [[لعن امام علی در کلام اسلامی]] - [[لعن امام علی در فقه اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[لعن امام علی در حدیث]] - [[لعن امام علی در کلام اسلامی]] - [[لعن امام علی در فقه اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}

خط ۲۵:		خط ۲۴:

	==خودداری از [[بیزاری]] جُستن‌==		==خودداری از [[بیزاری]] جُستن‌==
	به [[نقل]] از ابو مِخْنف، در بیان کشته شدن حُجْر بن عَدی و یارانش: فرستاده [[معاویه]] نزد آنان آمد، با این [[پیام]] که شش نفرشان [[آزاد]] و هشت نفرشان کشته شوند. فرستاده [[معاویه]] به آنان گفت: به ما [[فرمان]] داده شده است که [[بیزاری]] ([[برائت]]) جستن از [[علی]] و [[لعن]] کردن وی را به شما پیشنهاد کنیم. اگر این کار را انجام دهید، شما را رها می‌کنیم؛ و اگر انجام ندهید، شما را می‌کشیم؛ چرا که [[امیر مؤمنان]] [معاویه‌] چنین می‌پندارد که خونتان، به خاطر [[گواهی]] همشهریانتان علیه شما، برای او [[مباح]] است. با این همه، او شما را بخشیده است. پس، از [[علی بن ابی طالب]]، [[بیزاری]] بجویید تا شما را [[آزاد]] بگذاریم. آنان گفتند: بار خدایا! ما [[اهل]] چنین کاری نیستیم. [فرستاده معاویه‌] [[دستور]] داد که قبرشان را بکنند و کفن‌هایشان را بیاورند. آنان، همه [[شب]] را به [[نماز خواندن]] گذراندند. وقتی صبح شد، [[یاران]] [[معاویه]] گفتند: ای جمع! دیشب شما را دیدیم که [[نماز]] طولانی خواندید و دعای [[نیکو]] به جا آوردید. به ما بگویید که نظرتان درباره [[عثمان]] چیست؟ گفتند: او نخستین کسی بود که در [[قضاوت]]، [[ستم]] کرد و به غیر [[حق]]، عمل کرد. [[یاران]] [[معاویه]] گفتند: [[امیر مؤمنان]] [معاویه‌] شما را بهتر می‌شناخت! آن گاه در مقابل آنان ایستادند و گفتند: از این [[مرد ]]([[علی]]{{ع}}) [[بیزاری]] بجویید. آنان گفتند: او را [[دوست]] می‌داریم و از کسی که از او [[بیزاری]] بجوید، بیزاریم. هر یک از [[یاران]] [[معاویه]]، یکی از [[یاران]] حُجْر را گرفت تا بکشد. [[قبیصة بن ضبیعه]] به دست ابو شریفِ [[بدی]] افتاد. قَبیصه به او گفت: بین [[خاندان]] من و [[خاندان]] تو، [[پیمان]] [[امان]] است. کسی غیر از تو مرا بکشد. ابو [[شریف]] به وی گفت: خوبی کردن به تو [[صله رحم]] است. آن گاه حَضرَمی را گرفت و کشت، و [[قبیصة بن ضبیعه]] به دست قُضاعی کشته شد. سپس، حجر به آنان گفت: بگذارید [[وضو]] بگیرم. به او گفتند: بگیر. وقتی [[وضو]] گرفت، گفت: بگذارید دو رکعتْ [[نماز]] بگزارم که به [[خدا]] [[سوگند]]، هیچ گاه [[وضو]] نگرفته‌ام، مگر آنکه [پس از آن،] دو رکعت [[نماز]] خوانده‌ام. گفتند: بخوان. [حجر،] [[نماز]] خواند. سپس برگشت و گفت: [[سوگند]] به [[خدا]]، هیچ گاه نمازی کوتاه‌تر از این [[نماز]] نخوانده بودم. چنانچه نمی‌پنداشتید که از [[مرگ]] می‌ترسم، [[دوست]] داشتم که بیشتر [[نماز]] بخوانم. آن گاه گفت: خداوندا! از تو علیه [[امت]] خویش [[یاری]] می‌خواهیم؛ چرا که [[کوفیان]]، علیه ما [[شهادت]] دادند و [[شامیان]]، ما را می‌کشند. [[سوگند]] به [[خدا]]، اگر مرا در این جا بکشید، [باید] بدانید که من اولین جنگاور [[مسلمانی]] خواهم بود که در وادی [[شام]]، کشته می‌شود و نخستین [[مرد]] [[مسلمانی]] خواهم بود که سگ‌های [[شام]] ([[معاویه]] و یارانش) بر او پارس کرده‌اند. هُدبَة بن [[فیاض]]، با [[شمشیر]] به سویش رفت. [[بدن]] حجر به لرزه افتاد. هدبه گفت: ولی نه! می‌پنداشتی که از [[مرگ]] نمی‌ترسی! من تو را رها می‌کنم، تو هم از مولایت [[بیزاری]] بجوی. حجر گفت: چگونه نترسم، در حالی که قبری کنده شده، کفنی پهن گشته و شمشیری آخته می‌بینم؟ [[سوگند]] به [[خدا]] که من، اگر از کشته شدن هم بترسم، هرگز چیزی را نخواهم گفت که پروردگارم را [[خشمگین]] سازد. آن گاه، هدبه او را کشت و [بقیه‌] آنان را یکی یکی کشتند تا آنکه همه شش نفر را کشتند<ref>تاریخ الطبری، ج ۵، ص ۲۷۵.</ref>		به [[نقل]] از ابو مِخْنف، در بیان کشته شدن حُجْر بن عَدی و یارانش: فرستاده [[معاویه]] نزد آنان آمد، با این [[پیام]] که شش نفرشان [[آزاد]] و هشت نفرشان کشته شوند. فرستاده [[معاویه]] به آنان گفت: به ما [[فرمان]] داده شده است که [[بیزاری]] ([[برائت]]) جستن از [[علی]] و [[لعن]] کردن وی را به شما پیشنهاد کنیم. اگر این کار را انجام دهید، شما را رها می‌کنیم؛ و اگر انجام ندهید، شما را می‌کشیم؛ چرا که [[امیر مؤمنان]] [معاویه‌] چنین می‌پندارد که خونتان، به خاطر [[گواهی]] همشهریانتان علیه شما، برای او [[مباح]] است. با این همه، او شما را بخشیده است. پس، از [[علی بن ابی طالب]]، [[بیزاری]] بجویید تا شما را [[آزاد]] بگذاریم. آنان گفتند: بار خدایا! ما [[اهل]] چنین کاری نیستیم. [فرستاده معاویه‌] [[دستور]] داد که قبرشان را بکنند و کفن‌هایشان را بیاورند. آنان، همه [[شب]] را به [[نماز خواندن]] گذراندند. وقتی صبح شد، [[یاران]] [[معاویه]] گفتند: ای جمع! دیشب شما را دیدیم که [[نماز]] طولانی خواندید و دعای [[نیکو]] به جا آوردید. به ما بگویید که نظرتان درباره [[عثمان]] چیست؟ گفتند: او نخستین کسی بود که در [[قضاوت]]، [[ستم]] کرد و به غیر [[حق]]، عمل کرد. [[یاران]] [[معاویه]] گفتند: [[امیر مؤمنان]] [معاویه‌] شما را بهتر می‌شناخت! آن گاه در مقابل آنان ایستادند و گفتند: از این [[مرد]]([[علی]]{{ع}}) [[بیزاری]] بجویید. آنان گفتند: او را [[دوست]] می‌داریم و از کسی که از او [[بیزاری]] بجوید، بیزاریم. هر یک از [[یاران]] [[معاویه]]، یکی از [[یاران]] حُجْر را گرفت تا بکشد. [[قبیصة بن ضبیعه]] به دست ابو شریفِ [[بدی]] افتاد. قَبیصه به او گفت: بین [[خاندان]] من و [[خاندان]] تو، [[پیمان]] [[امان]] است. کسی غیر از تو مرا بکشد. ابو [[شریف]] به وی گفت: خوبی کردن به تو [[صله رحم]] است. آن گاه حَضرَمی را گرفت و کشت، و [[قبیصة بن ضبیعه]] به دست قُضاعی کشته شد. سپس، حجر به آنان گفت: بگذارید [[وضو]] بگیرم. به او گفتند: بگیر. وقتی [[وضو]] گرفت، گفت: بگذارید دو رکعتْ [[نماز]] بگزارم که به [[خدا]] [[سوگند]]، هیچ گاه [[وضو]] نگرفته‌ام، مگر آنکه [پس از آن،] دو رکعت [[نماز]] خوانده‌ام. گفتند: بخوان. [حجر،] [[نماز]] خواند. سپس برگشت و گفت: [[سوگند]] به [[خدا]]، هیچ گاه نمازی کوتاه‌تر از این [[نماز]] نخوانده بودم. چنانچه نمی‌پنداشتید که از [[مرگ]] می‌ترسم، [[دوست]] داشتم که بیشتر [[نماز]] بخوانم. آن گاه گفت: خداوندا! از تو علیه [[امت]] خویش [[یاری]] می‌خواهیم؛ چرا که [[کوفیان]]، علیه ما [[شهادت]] دادند و [[شامیان]]، ما را می‌کشند. [[سوگند]] به [[خدا]]، اگر مرا در این جا بکشید، [باید] بدانید که من اولین جنگاور [[مسلمانی]] خواهم بود که در وادی [[شام]]، کشته می‌شود و نخستین [[مرد]] [[مسلمانی]] خواهم بود که سگ‌های [[شام]] ([[معاویه]] و یارانش) بر او پارس کرده‌اند. هُدبَة بن [[فیاض]]، با [[شمشیر]] به سویش رفت. [[بدن]] حجر به لرزه افتاد. هدبه گفت: ولی نه! می‌پنداشتی که از [[مرگ]] نمی‌ترسی! من تو را رها می‌کنم، تو هم از مولایت [[بیزاری]] بجوی. حجر گفت: چگونه نترسم، در حالی که قبری کنده شده، کفنی پهن گشته و شمشیری آخته می‌بینم؟ [[سوگند]] به [[خدا]] که من، اگر از کشته شدن هم بترسم، هرگز چیزی را نخواهم گفت که پروردگارم را [[خشمگین]] سازد. آن گاه، هدبه او را کشت و [بقیه‌] آنان را یکی یکی کشتند تا آنکه همه شش نفر را کشتند<ref>تاریخ الطبری، ج ۵، ص ۲۷۵.</ref>

	== ناکام ماندن [[دشمنان]] [[امام]]==		== ناکام ماندن [[دشمنان]] [[امام]]==
خط ۴۲:		خط ۴۱:
	[[سعید بن مسیب]] که در حال چرت زدن بود، چشم‌هایش را گشود و گفت: وای بر شما! این خبیث، چه گفت؟ هم اکنون در [[رؤیا]] دیدم که [[قبر]] [[پیامبر خدا]] شکافت و [[پیامبر خدا]] فرمود: "[[دروغ]] گفتی، ای [[دشمن]] [[خدا]]!". قناد، [[روایت]] کرده است: [[اسباط]] بن [[نصر]] [[همدانی]]، از [[سُدی]] برایمان [[حدیث]] کرد که: من در [[مدینه]]، کنار احجار الزیت‌<ref>احجار الزیت، جایی است در مدینه که در آن، نماز باران می‌خوانند (معجم البلدان، ج ۱، ص ۱۰۹).</ref> بودم که سواری بر شتر آمد و ایستاد و [[علی]]{{ع}} را [[دشنام]] گفت. [[مردم]] به دیده [[تحقیر]] به وی نگاه کردند. در این هنگام، [[سعد بن ابی وقاص]] آمد و گفت: خداوندا! اگر این مرد، [[بنده]] صالحت را [[دشنام]] گفته است، [[خواری]] وی را به [[مسلمانان]] نشان بده. چیزی نگذشت که شتر آن مرد، رم کرد و وی افتاد و گردنش [[شکست]].		[[سعید بن مسیب]] که در حال چرت زدن بود، چشم‌هایش را گشود و گفت: وای بر شما! این خبیث، چه گفت؟ هم اکنون در [[رؤیا]] دیدم که [[قبر]] [[پیامبر خدا]] شکافت و [[پیامبر خدا]] فرمود: "[[دروغ]] گفتی، ای [[دشمن]] [[خدا]]!". قناد، [[روایت]] کرده است: [[اسباط]] بن [[نصر]] [[همدانی]]، از [[سُدی]] برایمان [[حدیث]] کرد که: من در [[مدینه]]، کنار احجار الزیت‌<ref>احجار الزیت، جایی است در مدینه که در آن، نماز باران می‌خوانند (معجم البلدان، ج ۱، ص ۱۰۹).</ref> بودم که سواری بر شتر آمد و ایستاد و [[علی]]{{ع}} را [[دشنام]] گفت. [[مردم]] به دیده [[تحقیر]] به وی نگاه کردند. در این هنگام، [[سعد بن ابی وقاص]] آمد و گفت: خداوندا! اگر این مرد، [[بنده]] صالحت را [[دشنام]] گفته است، [[خواری]] وی را به [[مسلمانان]] نشان بده. چیزی نگذشت که شتر آن مرد، رم کرد و وی افتاد و گردنش [[شکست]].

	[[عثمان بن ابی شیبه]]، از [[عبد الله بن موسی‌]]، از [[فطر بن خلیفه]]، از [[ابو عبد الله جدلی]] [[روایت]] کرده است که: به [[خانه]] [[ام سلمه]]- که خدایش [[رحمت]] کند- وارد شدم. به من گفت: آیا [[پیامبر خدا]] در بین شما [[دشنام]] گفته می‌شود و شما زنده هستید؟! گفتم: کجا چنین چیزی اتفاق افتاده است؟ گفت: آیا [[علی]] و دوستدارانش [[دشنام]] گفته نمی‌شوند؟ [[عباس]] بن بکارِ ضَبی [[روایت]] کرده است که: [[ابو بکر]] هُذَلی، از زُهْری برایم [[نقل]] کرد که: [[ابن عباس]] به [[معاویه]] گفت: آیا از [[بدگویی]] این [[مرد ]]([[علی]]{{ع}}) [[دست]] نمی‌کشی؟ [[معاویه]] پاسخ داد: به این کار، همچنان ادامه خواهم داد تا کوچک‌ترها با آن، پرورش یابند و بزرگ‌ترها با آن، پیر گردند. هنگامی که [[عمر بن عبد العزیز]] به [[زمامداری]] رسید، از [[بدگویی]] [[علی]]{{ع}} [[دست]] کشید، تا جایی که [[مردم]] گفتند: او [[سنت]] را ترک کرده است! از [[ابن مسعود]]، [[روایت]] شده است که: شما چگونه خواهید بود، آن هنگام که [[فتنه]] شما را فراگیرد و کوچک‌ترها با آن، [[تربیت]] شوند و بزرگ‌ترها با آن، پیر گردند و [[مردم]] طبق آن، عمل کنند و آن را سنتْ تلقی نمایند و هر گاه چیزی از آن [[فتنه]] [[تغییر]] کند، گفته شود: [[سنت]]، [[تغییر]] یافته است؟ [[ابو جعفر]] می‌گوید: می‌دانید که پاره‌ای از [[پادشاهان]]، گاه از روی خواهش‌های نفس، [[سخن]] یا روشی را برمی‌گزینند و [[مردم]] را به آن وا می‌دارند، به گونه‌ای که غیر آن‌ را نمی‌شناسند؛ نظیر این که حَجاج بن [[یوسف]]، [در [[تلاوت قرآن]]،] [[قرائت]] [[عثمان]] را برگزید و قرائت‌های [[ابن مسعود]] و ابَی بن کعب را ترک نمود و [[مردم]] را در استفاده از آن دو قرائت، مورد [[تهدید]] قرار دارد. این، جدای از جنایاتی است که حَجاج بن [[یوسف]]، [[جباران]] [[بنی امیه]] و [[طاغیان]] [[مروانی]] نسبت به [[فرزندان علی]]{{ع}} و شیعیانش انجام داده‌اند.		[[عثمان بن ابی شیبه]]، از [[عبد الله بن موسی‌]]، از [[فطر بن خلیفه]]، از [[ابو عبد الله جدلی]] [[روایت]] کرده است که: به [[خانه]] [[ام سلمه]]- که خدایش [[رحمت]] کند- وارد شدم. به من گفت: آیا [[پیامبر خدا]] در بین شما [[دشنام]] گفته می‌شود و شما زنده هستید؟! گفتم: کجا چنین چیزی اتفاق افتاده است؟ گفت: آیا [[علی]] و دوستدارانش [[دشنام]] گفته نمی‌شوند؟ [[عباس]] بن بکارِ ضَبی [[روایت]] کرده است که: [[ابو بکر]] هُذَلی، از زُهْری برایم [[نقل]] کرد که: [[ابن عباس]] به [[معاویه]] گفت: آیا از [[بدگویی]] این [[مرد]]([[علی]]{{ع}}) [[دست]] نمی‌کشی؟ [[معاویه]] پاسخ داد: به این کار، همچنان ادامه خواهم داد تا کوچک‌ترها با آن، پرورش یابند و بزرگ‌ترها با آن، پیر گردند. هنگامی که [[عمر بن عبد العزیز]] به [[زمامداری]] رسید، از [[بدگویی]] [[علی]]{{ع}} [[دست]] کشید، تا جایی که [[مردم]] گفتند: او [[سنت]] را ترک کرده است! از [[ابن مسعود]]، [[روایت]] شده است که: شما چگونه خواهید بود، آن هنگام که [[فتنه]] شما را فراگیرد و کوچک‌ترها با آن، [[تربیت]] شوند و بزرگ‌ترها با آن، پیر گردند و [[مردم]] طبق آن، عمل کنند و آن را سنتْ تلقی نمایند و هر گاه چیزی از آن [[فتنه]] [[تغییر]] کند، گفته شود: [[سنت]]، [[تغییر]] یافته است؟ [[ابو جعفر]] می‌گوید: می‌دانید که پاره‌ای از [[پادشاهان]]، گاه از روی خواهش‌های نفس، [[سخن]] یا روشی را برمی‌گزینند و [[مردم]] را به آن وا می‌دارند، به گونه‌ای که غیر آن‌ را نمی‌شناسند؛ نظیر این که حَجاج بن [[یوسف]]، [در [[تلاوت قرآن]]،] [[قرائت]] [[عثمان]] را برگزید و قرائت‌های [[ابن مسعود]] و ابَی بن کعب را ترک نمود و [[مردم]] را در استفاده از آن دو قرائت، مورد [[تهدید]] قرار دارد. این، جدای از جنایاتی است که حَجاج بن [[یوسف]]، [[جباران]] [[بنی امیه]] و [[طاغیان]] [[مروانی]] نسبت به [[فرزندان علی]]{{ع}} و شیعیانش انجام داده‌اند.

	[[حاکمیت]] حَجاج، بیست سال بود و هنوز او نمرده بود که [[مردم]] [[عراق]] بر [[قرائت]] [[عثمان]]، [[اجتماع]] کرده بودند و فرزندانشان با آن، بزرگ شده بودند و (به خاطر خودداری ورزیدن پدرانشان و نیز سر باز زدن آموزگاران از [[آموزش]] جز آن) غیر آن را نمی‌دانستند، به گونه‌ای که اگر [[قرائت]] [[عبد الله]] یا قرائت ابی برایشان خوانده می‌شد، نمی‌فهمیدند و (به سبب عادت کردن به غیر آن و طولانی بودن دوره [[ناآگاهی]]) نسبت به آشنایی با روش آن دو، پنداری کراهت‌آمیز و ناشایست داشتند؛ چون وقتی [[چیرگی]] بر رعیتْ پیدا شود و دوران [[سلطه]] بر آنان طولانی گردد و [[ترس]] در میانشان گسترش یابد و [[تقیه]] فراگیر گردد، همگی بر کنار کشیدن و [[سکوت]]، اتفاق می‌کنند و روزگار، به مرور، [[بینش]] آنان را می‌گیرد و از جُرئت و استواری‌شان می‌کاهد، به گونه‌ای که [[بدعت]] ناشناخته‌ای که به وجود آورده‌اند، بر سنتی که می‌شناسند، غالب می‌گردد. حَجاج و کسانی نظیر [[عبد]] الملک و [[ولید]]- که حَجاج را [[زمامدار]] کرد- و نیز سایر فرعون‌های [[اموی]] قبل و بعد این دو، بر مخفی نگه داشتن [[خوبی‌ها]] و [[فضایل علی]]{{ع}} و [[فرزندان]] و شیعیانش و نیز پایین آوردن [[قدر]] و [[منزلت]] آنان، حریص‌تر بودند تا ساقط کردن [[قرائت]] [[عبد الله]] و ابی؛ چون آن نوع [[قرائت‌ها]] موجب سقوط [[پادشاهی]] آنان و [[فساد]] کار و روشن شدن حالشان نمی‌شد، حالْ آنکه مشهور شدن [[فضل]] [[علی]]{{ع}} و فرزندانش و نیز آشکار گشتن خوبی‌های ایشان، زوال [[قدرت]] آنان را در پی می‌داشت و موجب [[تسلط]] دوباره [[حکم]] [[کتاب خدا]]- که کنار نهاده شده بود- بر آنان می‌گشت. از این رو، آنان، هشیارانه در مخفی نگه داشتن [[فضایل علی]]{{ع}} تلاش نمودند و [[مردم]] را بر پنهان کردن و پوشیده نگه داشتن آنها وا داشتند؛ ولی [[خداوند]] عز و جل تنها پرتوافشانی و درخشش [[شخصیت]] او و فرزندانش و فزونی یافتن مِهر آنان و انتشار و فراوانی یاد آنان و روشنی [[نیرومندی]] [[استدلال]] آنان و [[ظهور]] [[برتری]] آنان و بالا رفتن اعتبار آنان و [[عظمت]] یافتن [[جایگاه]] آنان را [[اراده]] کرده بود، به گونه‌ای که آنان به سبب اهانت‌های [[امویان]]، [[عزیز]] شدند و با به [[فراموشی]] سپرده شدن یادشان، زنده شدند و...		[[حاکمیت]] حَجاج، بیست سال بود و هنوز او نمرده بود که [[مردم]] [[عراق]] بر [[قرائت]] [[عثمان]]، [[اجتماع]] کرده بودند و فرزندانشان با آن، بزرگ شده بودند و (به خاطر خودداری ورزیدن پدرانشان و نیز سر باز زدن آموزگاران از [[آموزش]] جز آن) غیر آن را نمی‌دانستند، به گونه‌ای که اگر [[قرائت]] [[عبد الله]] یا قرائت ابی برایشان خوانده می‌شد، نمی‌فهمیدند و (به سبب عادت کردن به غیر آن و طولانی بودن دوره [[ناآگاهی]]) نسبت به آشنایی با روش آن دو، پنداری کراهت‌آمیز و ناشایست داشتند؛ چون وقتی [[چیرگی]] بر رعیتْ پیدا شود و دوران [[سلطه]] بر آنان طولانی گردد و [[ترس]] در میانشان گسترش یابد و [[تقیه]] فراگیر گردد، همگی بر کنار کشیدن و [[سکوت]]، اتفاق می‌کنند و روزگار، به مرور، [[بینش]] آنان را می‌گیرد و از جُرئت و استواری‌شان می‌کاهد، به گونه‌ای که [[بدعت]] ناشناخته‌ای که به وجود آورده‌اند، بر سنتی که می‌شناسند، غالب می‌گردد. حَجاج و کسانی نظیر [[عبد]] الملک و [[ولید]]- که حَجاج را [[زمامدار]] کرد- و نیز سایر فرعون‌های [[اموی]] قبل و بعد این دو، بر مخفی نگه داشتن [[خوبی‌ها]] و [[فضایل علی]]{{ع}} و [[فرزندان]] و شیعیانش و نیز پایین آوردن [[قدر]] و [[منزلت]] آنان، حریص‌تر بودند تا ساقط کردن [[قرائت]] [[عبد الله]] و ابی؛ چون آن نوع [[قرائت‌ها]] موجب سقوط [[پادشاهی]] آنان و [[فساد]] کار و روشن شدن حالشان نمی‌شد، حالْ آنکه مشهور شدن [[فضل]] [[علی]]{{ع}} و فرزندانش و نیز آشکار گشتن خوبی‌های ایشان، زوال [[قدرت]] آنان را در پی می‌داشت و موجب [[تسلط]] دوباره [[حکم]] [[کتاب خدا]]- که کنار نهاده شده بود- بر آنان می‌گشت. از این رو، آنان، هشیارانه در مخفی نگه داشتن [[فضایل علی]]{{ع}} تلاش نمودند و [[مردم]] را بر پنهان کردن و پوشیده نگه داشتن آنها وا داشتند؛ ولی [[خداوند]] عز و جل تنها پرتوافشانی و درخشش [[شخصیت]] او و فرزندانش و فزونی یافتن مِهر آنان و انتشار و فراوانی یاد آنان و روشنی [[نیرومندی]] [[استدلال]] آنان و [[ظهور]] [[برتری]] آنان و بالا رفتن اعتبار آنان و [[عظمت]] یافتن [[جایگاه]] آنان را [[اراده]] کرده بود، به گونه‌ای که آنان به سبب اهانت‌های [[امویان]]، [[عزیز]] شدند و با به [[فراموشی]] سپرده شدن یادشان، زنده شدند و...
خط ۵۷:		خط ۵۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	#[[پرونده:13681148.jpg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|'''گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین''']]		# [[پرونده:13681148.jpg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|'''گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین''']]
	#[[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]		# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T19:40:11Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[لعن امام علی در حدیث]] - [[لعن امام علی در کلام اسلامی]] - [[لعن امام علی در فقه اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[لعن امام علی در حدیث]] - [[لعن امام علی در کلام اسلامی]] - [[لعن امام علی در فقه اسلامی]]~~</div>~~

	'''لعن امام علی''' کینۀ دیرینۀ [[امویان]] با [[بنی هاشم]] و [[اسلام]]، پس از [[وفات]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} بیشتر بروز کرد و بخصوص نسبت به [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} این [[کینه]] و [[عداوت]] بیشتر بود. وقتی [[امویان]] به [[قدرت]] رسیدند، از جمله کارهایی که کردند، [[انتقام‌گیری]] از [[اسلام]] و [[اهل بیت]] [[پیامبر]] و هواداران آنان، بخصوص از [[امام علی\|حضرت علی]]{{ع}} و [[شیعیان]] او بود<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۳۰۵.</ref>.		'''لعن امام علی''' کینۀ دیرینۀ [[امویان]] با [[بنی هاشم]] و [[اسلام]]، پس از [[وفات]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} بیشتر بروز کرد و بخصوص نسبت به [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} این [[کینه]] و [[عداوت]] بیشتر بود. وقتی [[امویان]] به [[قدرت]] رسیدند، از جمله کارهایی که کردند، [[انتقام‌گیری]] از [[اسلام]] و [[اهل بیت]] [[پیامبر]] و هواداران آنان، بخصوص از [[امام علی\|حضرت علی]]{{ع}} و [[شیعیان]] او بود<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۳۰۵.</ref>.

Hosein: جایگزینی متن - '.↵↵{{مدخل امام علی}}' به '. == جستارهای وابسته == {{مدخل امام علی}}'

2022-06-28T06:02:15Z

جایگزینی متن - '</ref>.↵↵{{مدخل امام علی}}' به '</ref>. == جستارهای وابسته == {{مدخل امام علی}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۲
خط ۵۳:		خط ۵۳:
	[[بنی امیه]]، [[امیر مؤمنان]] ([[علی بن ابی طالب]]{{ع}}) را [[دشنام]] می‌گفتند، تا آنکه [[عمر بن عبد العزیز]]، [[خلافت]] را به دست گرفت. او این کار را ترک کرد و به همه کارگزارانش نوشت که آن را ترک کنند. دلیلِ این که وی [[علی]]{{ع}} را [[دوست]] داشت، این است که خود گفت: من در [[مدینه علم]] می‌آموختم و همراه ([[شاگرد]]) [[عبیدالله بن‌ عبدالله بن‌عُتبة بن مسعود]] بودم. در این خصوص ([[بدگویی]] من از [[علی]])، خبری از من به وی رسیده بود. روزی پیشش آمدم و او در حال [[نماز]] بود. [[نماز]] را طولانی کرد. نشستم و [[منتظر]] شدم تا از [[نماز]]، بیرون آید. وقتی نمازش پایان یافت، به من رو کرد و گفت: کی فهمیدی که [[خداوند]]، پس از [[خشنودی]] از [[اهل]] [[بدر]] و [[اهل]] [[بیعت رضوان]]، بر آنان [[خشم]] گرفته است؟ گفتم: این موضوع را نشنیده‌ام. گفت: پس، خبری که از تو درباره [[علی]] به من رسیده است، چیست؟ گفتم: از درگاه [[خداوند]] و تو عذرخواهی می‌کنم. [از همین الان‌] از روشی که داشتم، [[دست]] برداشتم. [[دلیل]] دیگر، این بود که‌] هر گاه پدرم [[سخنرانی]] می‌کرد و به [[علی]] [[ناسزا]] می‌گفت، زبانش سنگین می‌شد. گفتم: ای [[پدر]]! در سخنرانی‌ات خوب پیش می‌روی؛ ولی هر گاه به یاد کردن از [[علی]] می‌رسی، در می‌یابم که [[ناتوان]] می‌شوی. گفت: آیا این مطلب را متوجه شده‌ای؟ گفتم: آری. گفت: ای پسرم! اگر این مردمی که در گِرد ما هستند، آنچه را ما از [[علی]] می‌دانیم، بدانند، از گِرد ما پراکنده می‌شوند و به سوی [[فرزندان]] وی می‌روند. وقتی [[عمر بن عبد العزیز]] به [[خلافت]] رسید، آن [[قدر]] به [[دنیا]] علاقه نداشت که برای آن، مرتکب این [گناه‌] بزرگ شود. پس [[بدگویی]] [[علی]]{{ع}} را ترک کرد و به کارگزارانش نوشت که آنان نیز آن را ترک کنند، و در عوض، این [[آیه]] را خواند: "به [[درستی]] که [[خداوند]] به [[دادگری]] و [[نیکوکاری]] و [[بخشش]] به [[خویشاوندان]]، [[فرمان]] می‌دهد و از کار [[زشت]] و [[ناپسند]] و [[ستم]]، باز می‌دارد. او به شما [[اندرز]] می‌دهد، باشد که [[پند]] گیرید"<ref>نحل، آیه ۹۰.</ref>. این کار، در نظر [[مردم]]، جایگاهی [[نیکو]] یافت و وی را به این خاطر، بسیار [[مدح]] کردند<ref>الکامل فی التاریخ، ج ۳، ص ۲۵۵.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۷۹۹-۸۱۵.</ref>.		[[بنی امیه]]، [[امیر مؤمنان]] ([[علی بن ابی طالب]]{{ع}}) را [[دشنام]] می‌گفتند، تا آنکه [[عمر بن عبد العزیز]]، [[خلافت]] را به دست گرفت. او این کار را ترک کرد و به همه کارگزارانش نوشت که آن را ترک کنند. دلیلِ این که وی [[علی]]{{ع}} را [[دوست]] داشت، این است که خود گفت: من در [[مدینه علم]] می‌آموختم و همراه ([[شاگرد]]) [[عبیدالله بن‌ عبدالله بن‌عُتبة بن مسعود]] بودم. در این خصوص ([[بدگویی]] من از [[علی]])، خبری از من به وی رسیده بود. روزی پیشش آمدم و او در حال [[نماز]] بود. [[نماز]] را طولانی کرد. نشستم و [[منتظر]] شدم تا از [[نماز]]، بیرون آید. وقتی نمازش پایان یافت، به من رو کرد و گفت: کی فهمیدی که [[خداوند]]، پس از [[خشنودی]] از [[اهل]] [[بدر]] و [[اهل]] [[بیعت رضوان]]، بر آنان [[خشم]] گرفته است؟ گفتم: این موضوع را نشنیده‌ام. گفت: پس، خبری که از تو درباره [[علی]] به من رسیده است، چیست؟ گفتم: از درگاه [[خداوند]] و تو عذرخواهی می‌کنم. [از همین الان‌] از روشی که داشتم، [[دست]] برداشتم. [[دلیل]] دیگر، این بود که‌] هر گاه پدرم [[سخنرانی]] می‌کرد و به [[علی]] [[ناسزا]] می‌گفت، زبانش سنگین می‌شد. گفتم: ای [[پدر]]! در سخنرانی‌ات خوب پیش می‌روی؛ ولی هر گاه به یاد کردن از [[علی]] می‌رسی، در می‌یابم که [[ناتوان]] می‌شوی. گفت: آیا این مطلب را متوجه شده‌ای؟ گفتم: آری. گفت: ای پسرم! اگر این مردمی که در گِرد ما هستند، آنچه را ما از [[علی]] می‌دانیم، بدانند، از گِرد ما پراکنده می‌شوند و به سوی [[فرزندان]] وی می‌روند. وقتی [[عمر بن عبد العزیز]] به [[خلافت]] رسید، آن [[قدر]] به [[دنیا]] علاقه نداشت که برای آن، مرتکب این [گناه‌] بزرگ شود. پس [[بدگویی]] [[علی]]{{ع}} را ترک کرد و به کارگزارانش نوشت که آنان نیز آن را ترک کنند، و در عوض، این [[آیه]] را خواند: "به [[درستی]] که [[خداوند]] به [[دادگری]] و [[نیکوکاری]] و [[بخشش]] به [[خویشاوندان]]، [[فرمان]] می‌دهد و از کار [[زشت]] و [[ناپسند]] و [[ستم]]، باز می‌دارد. او به شما [[اندرز]] می‌دهد، باشد که [[پند]] گیرید"<ref>نحل، آیه ۹۰.</ref>. این کار، در نظر [[مردم]]، جایگاهی [[نیکو]] یافت و وی را به این خاطر، بسیار [[مدح]] کردند<ref>الکامل فی التاریخ، ج ۳، ص ۲۵۵.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۷۹۹-۸۱۵.</ref>.

			== جستارهای وابسته ==
	{{مدخل امام علی}}		{{مدخل امام علی}}

Bahmani: /* منابع */

2022-02-12T08:36:56Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۰۶
خط ۵۷:		خط ۵۷:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
			#[[پرونده:13681148.jpg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|'''گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین''']]
	#[[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]		#[[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* جستارهای وابسته */

2022-02-12T08:36:37Z

جستارهای وابسته

نمایش تغییرات