لعن در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* نفرین و طلب دوری از خیر و رحمت برای دشمنان اهل‌بیت */

2025-05-29T06:48:44Z

نفرین و طلب دوری از خیر و رحمت برای دشمنان اهل‌بیت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۸
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	== [[نفرین]] و [[طلب]] دوری از خیر و [[رحمت]] برای [[دشمنان]] [[اهل‌بیت]] ==		== [[نفرین]] و طلب دوری از خیر و [[رحمت]] برای [[دشمنان]] [[اهل‌بیت]] ==
	«[[لعن]]» به معنای طرد و دور ساختن کسی از خیر همراه با [[خشم]] است. اگر فاعل [[لعن خدا]] باشد، به معنای دورشدن [[بندگان]] از [[رحمت الهی]] و گرفتارشدن آنها به [[عذاب]] و [[عقوبت]] است و هنگامی که توسط [[بندگان خدا]] انجام شود، معنای نفرین و [[دعا کردن]] به ضرر دیگران دارد. در کاربرد عمومی هنگامی که لعن به صورت علنی و با تصریح به نام افراد استعمال شود، مصداقی از [[دشنام‌گویی]] و [[توهین]] محسوب می‌شود. از این جهت در بعضی فرهنگ‌های لغت [[عرب]] یکی از معانی لعن راسب و دشنام‌گویی دانسته‌اند. واژه لعن در ۳۷ [[آیه قرآن]] و نیز در [[روایات]] بسیاری به کار برده شده است.		«[[لعن]]» به معنای طرد و دور ساختن کسی از خیر همراه با [[خشم]] است. اگر فاعل [[لعن خدا]] باشد، به معنای دورشدن [[بندگان]] از [[رحمت الهی]] و گرفتارشدن آنها به [[عذاب]] و [[عقوبت]] است و هنگامی که توسط [[بندگان خدا]] انجام شود، معنای نفرین و [[دعا کردن]] به ضرر دیگران دارد. در کاربرد عمومی هنگامی که لعن به صورت علنی و با تصریح به نام افراد استعمال شود، مصداقی از [[دشنام‌گویی]] و [[توهین]] محسوب می‌شود. از این جهت در بعضی فرهنگ‌های لغت [[عرب]] یکی از معانی لعن راسب و دشنام‌گویی دانسته‌اند. واژه لعن در ۳۷ [[آیه قرآن]] و نیز در [[روایات]] بسیاری به کار برده شده است.

	در جواز یا عدم جواز لعن اشخاص، میان [[شیعه]] و [[سنی]] [[اختلاف]] فراوانی وجود دارد. از آنجا که [[قرآن]] صراحتاً از دشنام‌گویی به [[مقدسات]] [[ادیان]] و [[مذاهب]] دیگر [[نهی]] می‌کند {{متن قرآن\|وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذَلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref> «و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) می‌خوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند؛ بدینسان ما کردار هر امتی را (در دیدشان) آراسته‌ایم سپس بازگشتشان به سوی پروردگارشان است آنگاه آنان را از آنچه انجام می‌داده‌ا» سوره انعام، آیه ۱۰۸.</ref>، بعضی [[علمای شیعه]] معتقدند در قرآن و [[روایات اهل‌بیت]]{{عم}} لعن هیچ‌گاه به صورت آشکار و علنی به مقدسات دیگر ادیان و مذاهب به کار نرفته است و لعن‌های [[قرآنی]] و [[روایی]] در این باره همواره به صورت کلی، همراه با کنایه یا مخفیانه به کار برده شده‌اند. در [[فرهنگ]] [[شیعیان]]، لعن از مصادیق مفهوم «[[تبری]]» قلمداد می‌شود. لعن‌نامه‌هایی نیز به ویژه در دوره [[صفوی]] توسط برخی علمای شیعه نوشته شده است؛ از جمله التولی و التبری اثر [[میر داماد]]. [[محقق کرکی]] هم در نفحات اللاهوت بحث مفصلی درباره [[لعن]] آورده است. یکی از متون [[روایی]] [[شیعه]] که لعن‌های فراوانی در آن به چشم می‌خورد «[[زیارت عاشورا]]» است. در بخش پایانی متن مشهور این [[زیارت]]، که با عبارت {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظَالِمٍ‌}} آغاز می‌شود، پنج نفر مورد [[لعن]] قرار گرفته‌اند که تنها نام پنجمین آنها یعنی یزید ذکر شده و از چهار نفر دیگر به صراحت نام برده نشده است. این عدم تصریح را بعضی جزو «[[اسرار آل محمد]]» و مبتنی بر [[سنت]] [[شیعی]] «[[تقیه]]» دانسته‌اند. با این حال در [[فرهنگ شیعی]] برداشت رایج از آن چهار نفر، [[خلفای سه‌گانه]] و معاویه است. درباره این بخش از [[زیارت عاشورا]]، مناقشات فراوانی وجود دارد و بعضی از [[محققان]] با بررسی منابع و نسخه‌های این زیارت در اصالت آن [[لعن‌ها]] تشکیک کرده‌اند. استثنائاً در مورد [[یزید بن معاویه]] برخی [[علمای اهل سنت]] هم جواز به لعن داده‌اند.		در جواز یا عدم جواز لعن اشخاص، میان [[شیعه]] و [[سنی]] [[اختلاف]] فراوانی وجود دارد. از آنجا که [[قرآن]] صراحتاً از دشنام‌گویی به [[مقدسات]] [[ادیان]] و [[مذاهب]] دیگر [[نهی]] می‌کند {{متن قرآن\|وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذَلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref> «و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) می‌خوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند؛ بدینسان ما کردار هر امتی را (در دیدشان) آراسته‌ایم سپس بازگشتشان به سوی پروردگارشان است آنگاه آنان را از آنچه انجام می‌داده‌ا» سوره انعام، آیه ۱۰۸.</ref>، بعضی [[علمای شیعه]] معتقدند در قرآن و [[روایات اهل‌بیت]]{{عم}} لعن هیچ‌گاه به صورت آشکار و علنی به مقدسات دیگر ادیان و مذاهب به کار نرفته است و لعن‌های [[قرآنی]] و [[روایی]] در این باره همواره به صورت کلی، همراه با کنایه یا مخفیانه به کار برده شده‌اند. در [[فرهنگ]] [[شیعیان]]، لعن از مصادیق مفهوم «[[تبری]]» قلمداد می‌شود. لعن‌نامه‌هایی نیز به ویژه در دوره صفوی توسط برخی علمای شیعه نوشته شده است؛ از جمله التولی و التبری اثر میر داماد. [[محقق کرکی]] هم در نفحات اللاهوت بحث مفصلی درباره [[لعن]] آورده است. یکی از متون [[روایی]] [[شیعه]] که لعن‌های فراوانی در آن به چشم می‌خورد «[[زیارت عاشورا]]» است. در بخش پایانی متن مشهور این [[زیارت]]، که با عبارت {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظَالِمٍ‌}} آغاز می‌شود، پنج نفر مورد [[لعن]] قرار گرفته‌اند که تنها نام پنجمین آنها یعنی یزید ذکر شده و از چهار نفر دیگر به صراحت نام برده نشده است. این عدم تصریح را بعضی جزو «[[اسرار آل محمد]]» و مبتنی بر [[سنت]] [[شیعی]] «[[تقیه]]» دانسته‌اند. با این حال در [[فرهنگ شیعی]] برداشت رایج از آن چهار نفر، [[خلفای سه‌گانه]] و معاویه است. درباره این بخش از [[زیارت عاشورا]]، مناقشات فراوانی وجود دارد و بعضی از محققان با بررسی منابع و نسخه‌های این زیارت در اصالت آن [[لعن‌ها]] تشکیک کرده‌اند. استثنائاً در مورد [[یزید بن معاویه]] برخی [[علمای اهل سنت]] هم جواز به لعن داده‌اند.

	یکی از [[آداب]] رایج در برخی مجالس مذهبی [[شیعیان]] به ویژه در مجالس [[سوگواری]]، لعن فرستادن به فهرستی از [[دشمنان]] و [[قاتلان اهل بیت]] با ذکر نام آنها است. این عمل معمولاً در فواصل میانی یا پایان [[سینه‌زنی]] انجام می‌شود. به این صورت که [[میاندار]] یا [[مداح]] یا بزرگ مجلس با صدای بلند به یک شخص [[لعنت]] می‌فرستد و حاضران در پاسخ او می‌گویند: «بشمار!» یا «بیش باد!». برخی [[زنان پیامبر]]، [[خلفای سه گانه]]، [[قاتلان]] [[امامان شیعه]] (به ویژه [[ابن‌ملجم]] و [[شمر]])، عاملان [[واقعه عاشورا]] (به ویژه یزید، [[ابن زیاد]] و [[عمر بن سعد]]) و برخی [[خلفای اموی]] و [[عباسی]] (به ویژه [[مروان]] و [[مأمون]]) در فهرست کسانی هستند که در مجالس مذکور مورد لعن قرار می‌گیرند. بسیاری از [[علمای شیعه]]، با این‌گونه لعن و [[سب]] علنی شخصیت‌های مورد [[احترام]] [[اهل سنت]] [[مخالفت]] کرده‌اند و در فتواهای خود، [[توهین به مقدسات]] اهل سنت را [[حرام]] اعلام کرده‌اند.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «لعن»، فرهنگ سوگ شیعی]] ص۴۲۵.</ref>.		یکی از [[آداب]] رایج در برخی مجالس مذهبی [[شیعیان]] به ویژه در مجالس [[سوگواری]]، لعن فرستادن به فهرستی از [[دشمنان]] و [[قاتلان اهل بیت]] با ذکر نام آنها است. این عمل معمولاً در فواصل میانی یا پایان [[سینه‌زنی]] انجام می‌شود. به این صورت که [[میاندار]] یا [[مداح]] یا بزرگ مجلس با صدای بلند به یک شخص [[لعنت]] می‌فرستد و حاضران در پاسخ او می‌گویند: «بشمار!» یا «بیش باد!». برخی [[زنان پیامبر]]، [[خلفای سه گانه]]، [[قاتلان]] [[امامان شیعه]] (به ویژه [[ابن‌ملجم]] و [[شمر]])، عاملان [[واقعه عاشورا]] (به ویژه یزید، [[ابن زیاد]] و [[عمر بن سعد]]) و برخی [[خلفای اموی]] و عباسی (به ویژه [[مروان]] و [[مأمون]]) در فهرست کسانی هستند که در مجالس مذکور مورد لعن قرار می‌گیرند. بسیاری از [[علمای شیعه]]، با این‌گونه لعن و [[سب]] علنی شخصیت‌های مورد [[احترام]] [[اهل سنت]] [[مخالفت]] کرده‌اند و در فتواهای خود، [[توهین به مقدسات]] اهل سنت را [[حرام]] اعلام کرده‌اند<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «لعن»، فرهنگ سوگ شیعی]]، ص۴۲۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* نفرین و طلب دوری از خیر و رحمت برای دشمنان اهل‌بیت */

2025-05-29T06:47:41Z

نفرین و طلب دوری از خیر و رحمت برای دشمنان اهل‌بیت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۷
خط ۷:		خط ۷:

	== [[نفرین]] و [[طلب]] دوری از خیر و [[رحمت]] برای [[دشمنان]] [[اهل‌بیت]] ==		== [[نفرین]] و [[طلب]] دوری از خیر و [[رحمت]] برای [[دشمنان]] [[اهل‌بیت]] ==
	«[[لعن]]» به معنای طرد و دور ساختن کسی از خیر همراه با [[خشم]] است. اگر فاعل [[لعن خدا]] باشد، به معنای دورشدن [[بندگان]] از [[رحمت الهی]] و گرفتارشدن آنها به [[عذاب]] و [[عقوبت]] است و هنگامی که توسط [[بندگان خدا]] انجام شود، معنای نفرین و [[دعا کردن]] به ضرر دیگران دارد. در کاربرد عمومی هنگامی که لعن به صورت علنی و با تصریح به نام افراد استعمال شود، مصداقی از دشنام‌گویی و توهین محسوب می‌شود. از این جهت در بعضی فرهنگ‌های لغت [[عرب]] یکی از معانی لعن راسب و دشنام‌گویی دانسته‌اند. واژه لعن در ۳۷ [[آیه قرآن]] و نیز در [[روایات]] بسیاری به کار برده شده است.		«[[لعن]]» به معنای طرد و دور ساختن کسی از خیر همراه با [[خشم]] است. اگر فاعل [[لعن خدا]] باشد، به معنای دورشدن [[بندگان]] از [[رحمت الهی]] و گرفتارشدن آنها به [[عذاب]] و [[عقوبت]] است و هنگامی که توسط [[بندگان خدا]] انجام شود، معنای نفرین و [[دعا کردن]] به ضرر دیگران دارد. در کاربرد عمومی هنگامی که لعن به صورت علنی و با تصریح به نام افراد استعمال شود، مصداقی از [[دشنام‌گویی]] و [[توهین]] محسوب می‌شود. از این جهت در بعضی فرهنگ‌های لغت [[عرب]] یکی از معانی لعن راسب و دشنام‌گویی دانسته‌اند. واژه لعن در ۳۷ [[آیه قرآن]] و نیز در [[روایات]] بسیاری به کار برده شده است.

	در جواز یا عدم جواز لعن اشخاص، میان [[شیعه]] و [[سنی]] [[اختلاف]] فراوانی وجود دارد. از آنجا که [[قرآن]] صراحتاً از دشنام‌گویی به [[مقدسات]] [[ادیان]] و [[مذاهب]] دیگر [[نهی]] می‌کند {{متن قرآن\|وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذَلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref> «و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) می‌خوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند؛ بدینسان ما کردار هر امتی را (در دیدشان) آراسته‌ایم سپس بازگشتشان به سوی پروردگارشان است آنگاه آنان را از آنچه انجام می‌داده‌ا» سوره انعام، آیه ۱۰۸.</ref>، بعضی [[علمای شیعه]] معتقدند در قرآن و روایات اهل‌بیت {{عم}} لعن هیچ‌گاه به صورت آشکار و علنی به مقدسات دیگر ادیان و مذاهب به کار نرفته است و لعن‌های [[قرآنی]] و [[روایی]] در این باره همواره به صورت کلی، همراه با کنایه یا مخفیانه به کار برده شده‌اند. در [[فرهنگ]] [[شیعیان]]، لعن از مصادیق مفهوم «[[تبری]]» قلمداد می‌شود. لعن‌نامه‌هایی نیز به ویژه در دوره صفوی توسط برخی علمای شیعه نوشته شده است؛ از جمله التولی و التبری اثر [[میر داماد]]. [[محقق کرکی]] هم در نفحات اللاهوت بحث مفصلی درباره [[لعن]] آورده است. یکی از متون [[روایی]] [[شیعه]] که لعن‌های فراوانی در آن به چشم می‌خورد «[[زیارت عاشورا]]» است. در بخش پایانی متن مشهور این [[زیارت]]، که با عبارت {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظَالِمٍ‌}} آغاز می‌شود، پنج نفر مورد لعن قرار گرفته‌اند که تنها نام پنجمین آنها یعنی [[یزید]] ذکر شده و از چهار نفر دیگر به [[صراحت]] نام برده نشده است. این عدم تصریح را بعضی جزو «[[اسرار آل محمد]]» و مبتنی بر [[سنت]] [[شیعی]] «[[تقیه]]» دانسته‌اند. با این حال در [[فرهنگ شیعی]] برداشت رایج از آن چهار نفر، خلفای سه‌گانه و [[معاویه]] است. درباره این بخش از زیارت ~~عاشورا،~~ مناقشات فراوانی وجود دارد و بعضی از محققان با بررسی منابع و نسخه‌های این زیارت در اصالت آن [[لعن‌ها]] تشکیک کرده‌اند. استثنائاً در مورد [[یزید بن معاویه]] برخی ~~علمای~~ [[اهل سنت]] هم جواز به لعن داده‌اند.		در جواز یا عدم جواز لعن اشخاص، میان [[شیعه]] و [[سنی]] [[اختلاف]] فراوانی وجود دارد. از آنجا که [[قرآن]] صراحتاً از دشنام‌گویی به [[مقدسات]] [[ادیان]] و [[مذاهب]] دیگر [[نهی]] می‌کند {{متن قرآن\|وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذَلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref> «و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) می‌خوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند؛ بدینسان ما کردار هر امتی را (در دیدشان) آراسته‌ایم سپس بازگشتشان به سوی پروردگارشان است آنگاه آنان را از آنچه انجام می‌داده‌ا» سوره انعام، آیه ۱۰۸.</ref>، بعضی [[علمای شیعه]] معتقدند در قرآن و [[روایات اهل‌بیت]]{{عم}} لعن هیچ‌گاه به صورت آشکار و علنی به مقدسات دیگر ادیان و مذاهب به کار نرفته است و لعن‌های [[قرآنی]] و [[روایی]] در این باره همواره به صورت کلی، همراه با کنایه یا مخفیانه به کار برده شده‌اند. در [[فرهنگ]] [[شیعیان]]، لعن از مصادیق مفهوم «[[تبری]]» قلمداد می‌شود. لعن‌نامه‌هایی نیز به ویژه در دوره [[صفوی]] توسط برخی علمای شیعه نوشته شده است؛ از جمله التولی و التبری اثر [[میر داماد]]. [[محقق کرکی]] هم در نفحات اللاهوت بحث مفصلی درباره [[لعن]] آورده است. یکی از متون [[روایی]] [[شیعه]] که لعن‌های فراوانی در آن به چشم می‌خورد «[[زیارت عاشورا]]» است. در بخش پایانی متن مشهور این [[زیارت]]، که با عبارت {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظَالِمٍ‌}} آغاز می‌شود، پنج نفر مورد [[لعن]] قرار گرفته‌اند که تنها نام پنجمین آنها یعنی یزید ذکر شده و از چهار نفر دیگر به صراحت نام برده نشده است. این عدم تصریح را بعضی جزو «[[اسرار آل محمد]]» و مبتنی بر [[سنت]] [[شیعی]] «[[تقیه]]» دانسته‌اند. با این حال در [[فرهنگ شیعی]] برداشت رایج از آن چهار نفر، [[خلفای سه‌گانه]] و معاویه است. درباره این بخش از [[زیارت عاشورا]]، مناقشات فراوانی وجود دارد و بعضی از [[محققان]] با بررسی منابع و نسخه‌های این زیارت در اصالت آن [[لعن‌ها]] تشکیک کرده‌اند. استثنائاً در مورد [[یزید بن معاویه]] برخی [[علمای اهل سنت]] هم جواز به لعن داده‌اند.

	یکی از [[آداب]] رایج در برخی مجالس مذهبی [[شیعیان]] به ویژه در مجالس [[سوگواری]]، لعن فرستادن به فهرستی از [[دشمنان]] و [[قاتلان اهل بیت]] با ذکر نام آنها است. این عمل معمولاً در فواصل میانی یا پایان [[سینه‌زنی]] انجام می‌شود. به این صورت که [[میاندار]] یا [[مداح]] یا بزرگ مجلس با صدای بلند به یک شخص [[لعنت]] می‌فرستد و حاضران در پاسخ او می‌گویند: «بشمار!» یا «بیش باد!». برخی [[زنان پیامبر]]، [[خلفای سه گانه]]، [[قاتلان]] [[امامان شیعه]] (به ویژه [[ابن‌ملجم]] و [[شمر]])، عاملان [[واقعه عاشورا]] (به ویژه یزید، [[ابن زیاد]] و [[عمر بن سعد]]) و برخی [[خلفای اموی]] و [[عباسی]] (به ویژه [[مروان]] و [[مأمون]]) در فهرست کسانی هستند که در مجالس مذکور مورد لعن قرار می‌گیرند. بسیاری از [[علمای شیعه]]، با این‌گونه لعن و [[سب]] علنی شخصیت‌های مورد [[احترام]] اهل سنت [[مخالفت]] کرده‌اند و در فتواهای خود، [[توهین به مقدسات]] اهل سنت را [[حرام]] اعلام کرده‌اند.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «لعن»، فرهنگ سوگ شیعی]] ~~ص ۴۲۵~~.</ref>.		یکی از [[آداب]] رایج در برخی مجالس مذهبی [[شیعیان]] به ویژه در مجالس [[سوگواری]]، لعن فرستادن به فهرستی از [[دشمنان]] و [[قاتلان اهل بیت]] با ذکر نام آنها است. این عمل معمولاً در فواصل میانی یا پایان [[سینه‌زنی]] انجام می‌شود. به این صورت که [[میاندار]] یا [[مداح]] یا بزرگ مجلس با صدای بلند به یک شخص [[لعنت]] می‌فرستد و حاضران در پاسخ او می‌گویند: «بشمار!» یا «بیش باد!». برخی [[زنان پیامبر]]، [[خلفای سه گانه]]، [[قاتلان]] [[امامان شیعه]] (به ویژه [[ابن‌ملجم]] و [[شمر]])، عاملان [[واقعه عاشورا]] (به ویژه یزید، [[ابن زیاد]] و [[عمر بن سعد]]) و برخی [[خلفای اموی]] و [[عباسی]] (به ویژه [[مروان]] و [[مأمون]]) در فهرست کسانی هستند که در مجالس مذکور مورد لعن قرار می‌گیرند. بسیاری از [[علمای شیعه]]، با این‌گونه لعن و [[سب]] علنی شخصیت‌های مورد [[احترام]] [[اهل سنت]] [[مخالفت]] کرده‌اند و در فتواهای خود، [[توهین به مقدسات]] اهل سنت را [[حرام]] اعلام کرده‌اند.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «لعن»، فرهنگ سوگ شیعی]] ص۴۲۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari در ‏۹ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۳۲

2025-04-09T05:32:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~		{{مدخل مرتبط
	{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = لعن		\| موضوع مرتبط = لعن
	\| عنوان مدخل = [[لعن]]		\| عنوان مدخل = لعن
	\| مداخل مرتبط = [[لعن در قرآن]] - [[لعن در تاریخ اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[لعن در قرآن]] - [[لعن در تاریخ اسلامی]] - [[لعن در معارف دعا و زیارات]] - [[لعن در سبک زندگی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:44:55Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۴
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	==[[نفرین]] و [[طلب]] دوری از خیر و [[رحمت]] برای [[دشمنان]] [[اهل‌بیت]]==		== [[نفرین]] و [[طلب]] دوری از خیر و [[رحمت]] برای [[دشمنان]] [[اهل‌بیت]] ==
	«[[لعن]]» به معنای طرد و دور ساختن کسی از خیر همراه با [[خشم]] است. اگر فاعل [[لعن خدا]] باشد، به معنای دورشدن [[بندگان]] از [[رحمت الهی]] و گرفتارشدن آنها به [[عذاب]] و [[عقوبت]] است و هنگامی که توسط [[بندگان خدا]] انجام شود، معنای نفرین و [[دعا کردن]] به ضرر دیگران دارد. در کاربرد عمومی هنگامی که لعن به صورت علنی و با تصریح به نام افراد استعمال شود، مصداقی از دشنام‌گویی و توهین محسوب می‌شود. از این جهت در بعضی فرهنگ‌های لغت [[عرب]] یکی از معانی لعن راسب و دشنام‌گویی دانسته‌اند. واژه لعن در ۳۷ [[آیه قرآن]] و نیز در [[روایات]] بسیاری به کار برده شده است.		«[[لعن]]» به معنای طرد و دور ساختن کسی از خیر همراه با [[خشم]] است. اگر فاعل [[لعن خدا]] باشد، به معنای دورشدن [[بندگان]] از [[رحمت الهی]] و گرفتارشدن آنها به [[عذاب]] و [[عقوبت]] است و هنگامی که توسط [[بندگان خدا]] انجام شود، معنای نفرین و [[دعا کردن]] به ضرر دیگران دارد. در کاربرد عمومی هنگامی که لعن به صورت علنی و با تصریح به نام افراد استعمال شود، مصداقی از دشنام‌گویی و توهین محسوب می‌شود. از این جهت در بعضی فرهنگ‌های لغت [[عرب]] یکی از معانی لعن راسب و دشنام‌گویی دانسته‌اند. واژه لعن در ۳۷ [[آیه قرآن]] و نیز در [[روایات]] بسیاری به کار برده شده است.

	در جواز یا عدم جواز لعن اشخاص، میان [[شیعه]] و [[سنی]] [[اختلاف]] فراوانی وجود دارد. از آنجا که [[قرآن]] صراحتاً از دشنام‌گویی به [[مقدسات]] [[ادیان]] و [[مذاهب]] دیگر [[نهی]] می‌کند {{متن قرآن\|وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذَلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref> «و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) می‌خوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند؛ بدینسان ما کردار هر امتی را (در دیدشان) آراسته‌ایم سپس بازگشتشان به سوی پروردگارشان است آنگاه آنان را از آنچه انجام می‌داده‌ا» سوره انعام، آیه ۱۰۸.</ref>، بعضی [[علمای شیعه]] معتقدند در قرآن و روایات اهل‌بیت{{عم}} لعن هیچ‌گاه به صورت آشکار و علنی به مقدسات دیگر ادیان و مذاهب به کار نرفته است و لعن‌های [[قرآنی]] و [[روایی]] در این باره همواره به صورت کلی، همراه با کنایه یا مخفیانه به کار برده شده‌اند. در [[فرهنگ]] [[شیعیان]]، لعن از مصادیق مفهوم «[[تبری]]» قلمداد می‌شود. لعن‌نامه‌هایی نیز به ویژه در دوره صفوی توسط برخی علمای شیعه نوشته شده است؛ از جمله التولی و التبری اثر [[میر داماد]]. [[محقق کرکی]] هم در نفحات اللاهوت بحث مفصلی درباره [[لعن]] آورده است. یکی از متون [[روایی]] [[شیعه]] که لعن‌های فراوانی در آن به چشم می‌خورد «[[زیارت عاشورا]]» است. در بخش پایانی متن مشهور این [[زیارت]]، که با عبارت {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظَالِمٍ‌}} آغاز می‌شود، پنج نفر مورد لعن قرار گرفته‌اند که تنها نام پنجمین آنها یعنی [[یزید]] ذکر شده و از چهار نفر دیگر به [[صراحت]] نام برده نشده است. این عدم تصریح را بعضی جزو «[[اسرار آل محمد]]» و مبتنی بر [[سنت]] [[شیعی]] «[[تقیه]]» دانسته‌اند. با این حال در [[فرهنگ شیعی]] برداشت رایج از آن چهار نفر، خلفای سه‌گانه و [[معاویه]] است. درباره این بخش از زیارت عاشورا، مناقشات فراوانی وجود دارد و بعضی از محققان با بررسی منابع و نسخه‌های این زیارت در اصالت آن [[لعن‌ها]] تشکیک کرده‌اند. استثنائاً در مورد [[یزید بن معاویه]] برخی علمای [[اهل سنت]] هم جواز به لعن داده‌اند.		در جواز یا عدم جواز لعن اشخاص، میان [[شیعه]] و [[سنی]] [[اختلاف]] فراوانی وجود دارد. از آنجا که [[قرآن]] صراحتاً از دشنام‌گویی به [[مقدسات]] [[ادیان]] و [[مذاهب]] دیگر [[نهی]] می‌کند {{متن قرآن\|وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذَلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref> «و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) می‌خوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند؛ بدینسان ما کردار هر امتی را (در دیدشان) آراسته‌ایم سپس بازگشتشان به سوی پروردگارشان است آنگاه آنان را از آنچه انجام می‌داده‌ا» سوره انعام، آیه ۱۰۸.</ref>، بعضی [[علمای شیعه]] معتقدند در قرآن و روایات اهل‌بیت {{عم}} لعن هیچ‌گاه به صورت آشکار و علنی به مقدسات دیگر ادیان و مذاهب به کار نرفته است و لعن‌های [[قرآنی]] و [[روایی]] در این باره همواره به صورت کلی، همراه با کنایه یا مخفیانه به کار برده شده‌اند. در [[فرهنگ]] [[شیعیان]]، لعن از مصادیق مفهوم «[[تبری]]» قلمداد می‌شود. لعن‌نامه‌هایی نیز به ویژه در دوره صفوی توسط برخی علمای شیعه نوشته شده است؛ از جمله التولی و التبری اثر [[میر داماد]]. [[محقق کرکی]] هم در نفحات اللاهوت بحث مفصلی درباره [[لعن]] آورده است. یکی از متون [[روایی]] [[شیعه]] که لعن‌های فراوانی در آن به چشم می‌خورد «[[زیارت عاشورا]]» است. در بخش پایانی متن مشهور این [[زیارت]]، که با عبارت {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظَالِمٍ‌}} آغاز می‌شود، پنج نفر مورد لعن قرار گرفته‌اند که تنها نام پنجمین آنها یعنی [[یزید]] ذکر شده و از چهار نفر دیگر به [[صراحت]] نام برده نشده است. این عدم تصریح را بعضی جزو «[[اسرار آل محمد]]» و مبتنی بر [[سنت]] [[شیعی]] «[[تقیه]]» دانسته‌اند. با این حال در [[فرهنگ شیعی]] برداشت رایج از آن چهار نفر، خلفای سه‌گانه و [[معاویه]] است. درباره این بخش از زیارت عاشورا، مناقشات فراوانی وجود دارد و بعضی از محققان با بررسی منابع و نسخه‌های این زیارت در اصالت آن [[لعن‌ها]] تشکیک کرده‌اند. استثنائاً در مورد [[یزید بن معاویه]] برخی علمای [[اهل سنت]] هم جواز به لعن داده‌اند.

	یکی از [[آداب]] رایج در برخی مجالس مذهبی [[شیعیان]] به ویژه در مجالس [[سوگواری]]، لعن فرستادن به فهرستی از [[دشمنان]] و [[قاتلان اهل بیت]] با ذکر نام آنها است. این عمل معمولاً در فواصل میانی یا پایان [[سینه‌زنی]] انجام می‌شود. به این صورت که [[میاندار]] یا [[مداح]] یا بزرگ مجلس با صدای بلند به یک شخص [[لعنت]] می‌فرستد و حاضران در پاسخ او می‌گویند: «بشمار!» یا «بیش باد!». برخی [[زنان پیامبر]]، [[خلفای سه گانه]]، [[قاتلان]] [[امامان شیعه]] (به ویژه [[ابن‌ملجم]] و [[شمر]])، عاملان [[واقعه عاشورا]] (به ویژه یزید، [[ابن زیاد]] و [[عمر بن سعد]]) و برخی [[خلفای اموی]] و [[عباسی]] (به ویژه [[مروان]] و [[مأمون]]) در فهرست کسانی هستند که در مجالس مذکور مورد لعن قرار می‌گیرند. بسیاری از [[علمای شیعه]]، با این‌گونه لعن و [[سب]] علنی شخصیت‌های مورد [[احترام]] اهل سنت [[مخالفت]] کرده‌اند و در فتواهای خود، [[توهین به مقدسات]] اهل سنت را [[حرام]] اعلام کرده‌اند.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «لعن»، فرهنگ سوگ شیعی]] ص ۴۲۵.</ref>.		یکی از [[آداب]] رایج در برخی مجالس مذهبی [[شیعیان]] به ویژه در مجالس [[سوگواری]]، لعن فرستادن به فهرستی از [[دشمنان]] و [[قاتلان اهل بیت]] با ذکر نام آنها است. این عمل معمولاً در فواصل میانی یا پایان [[سینه‌زنی]] انجام می‌شود. به این صورت که [[میاندار]] یا [[مداح]] یا بزرگ مجلس با صدای بلند به یک شخص [[لعنت]] می‌فرستد و حاضران در پاسخ او می‌گویند: «بشمار!» یا «بیش باد!». برخی [[زنان پیامبر]]، [[خلفای سه گانه]]، [[قاتلان]] [[امامان شیعه]] (به ویژه [[ابن‌ملجم]] و [[شمر]])، عاملان [[واقعه عاشورا]] (به ویژه یزید، [[ابن زیاد]] و [[عمر بن سعد]]) و برخی [[خلفای اموی]] و [[عباسی]] (به ویژه [[مروان]] و [[مأمون]]) در فهرست کسانی هستند که در مجالس مذکور مورد لعن قرار می‌گیرند. بسیاری از [[علمای شیعه]]، با این‌گونه لعن و [[سب]] علنی شخصیت‌های مورد [[احترام]] اهل سنت [[مخالفت]] کرده‌اند و در فتواهای خود، [[توهین به مقدسات]] اهل سنت را [[حرام]] اعلام کرده‌اند.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «لعن»، فرهنگ سوگ شیعی]] ص ۴۲۵.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:24:30Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۴
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	یکی از [[آداب]] رایج در برخی مجالس مذهبی [[شیعیان]] به ویژه در مجالس [[سوگواری]]، لعن فرستادن به فهرستی از [[دشمنان]] و [[قاتلان اهل بیت]] با ذکر نام آنها است. این عمل معمولاً در فواصل میانی یا پایان [[سینه‌زنی]] انجام می‌شود. به این صورت که [[میاندار]] یا [[مداح]] یا بزرگ مجلس با صدای بلند به یک شخص [[لعنت]] می‌فرستد و حاضران در پاسخ او می‌گویند: «بشمار!» یا «بیش باد!». برخی [[زنان پیامبر]]، [[خلفای سه گانه]]، [[قاتلان]] [[امامان شیعه]] (به ویژه [[ابن‌ملجم]] و [[شمر]])، عاملان [[واقعه عاشورا]] (به ویژه یزید، [[ابن زیاد]] و [[عمر بن سعد]]) و برخی [[خلفای اموی]] و [[عباسی]] (به ویژه [[مروان]] و [[مأمون]]) در فهرست کسانی هستند که در مجالس مذکور مورد لعن قرار می‌گیرند. بسیاری از [[علمای شیعه]]، با این‌گونه لعن و [[سب]] علنی شخصیت‌های مورد [[احترام]] اهل سنت [[مخالفت]] کرده‌اند و در فتواهای خود، [[توهین به مقدسات]] اهل سنت را [[حرام]] اعلام کرده‌اند.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «لعن»، فرهنگ سوگ شیعی]] ص ۴۲۵.</ref>.		یکی از [[آداب]] رایج در برخی مجالس مذهبی [[شیعیان]] به ویژه در مجالس [[سوگواری]]، لعن فرستادن به فهرستی از [[دشمنان]] و [[قاتلان اهل بیت]] با ذکر نام آنها است. این عمل معمولاً در فواصل میانی یا پایان [[سینه‌زنی]] انجام می‌شود. به این صورت که [[میاندار]] یا [[مداح]] یا بزرگ مجلس با صدای بلند به یک شخص [[لعنت]] می‌فرستد و حاضران در پاسخ او می‌گویند: «بشمار!» یا «بیش باد!». برخی [[زنان پیامبر]]، [[خلفای سه گانه]]، [[قاتلان]] [[امامان شیعه]] (به ویژه [[ابن‌ملجم]] و [[شمر]])، عاملان [[واقعه عاشورا]] (به ویژه یزید، [[ابن زیاد]] و [[عمر بن سعد]]) و برخی [[خلفای اموی]] و [[عباسی]] (به ویژه [[مروان]] و [[مأمون]]) در فهرست کسانی هستند که در مجالس مذکور مورد لعن قرار می‌گیرند. بسیاری از [[علمای شیعه]]، با این‌گونه لعن و [[سب]] علنی شخصیت‌های مورد [[احترام]] اهل سنت [[مخالفت]] کرده‌اند و در فتواهای خود، [[توهین به مقدسات]] اهل سنت را [[حرام]] اعلام کرده‌اند.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «لعن»، فرهنگ سوگ شیعی]] ص ۴۲۵.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۵:		خط ۲۳:

	[[رده:لعن]]		[[رده:لعن]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T07:15:33Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''~~[[لعن]]~~''' است. "'''[[لعن]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[لعن در قرآن]] - [[لعن در تاریخ اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = لعن
			\| عنوان مدخل = [[لعن]]
			\| مداخل مرتبط = [[لعن در قرآن]] - [[لعن در تاریخ اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==[[نفرین]] و [[طلب]] دوری از خیر و [[رحمت]] برای [[دشمنان]] [[اهل‌بیت]]==		==[[نفرین]] و [[طلب]] دوری از خیر و [[رحمت]] برای [[دشمنان]] [[اهل‌بیت]]==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-18T02:04:17Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۵:۳۴
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:لعن]]		[[رده:لعن]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T23:33:03Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۳:۰۳
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100827.jpg\|22px]] [[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|'''مقاله «لعن»، فرهنگ سوگ شیعی''']]		# [[پرونده:1100827.jpg\|22px]] [[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|'''مقاله «لعن»، فرهنگ سوگ شیعی''']]

Msadeq در ‏۵ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۲۶

2021-11-05T13:26:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[لعن]]''' است. "'''[[لعن]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
	: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[لعن]]''' است. "'''[[لعن]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[لعن در قرآن]] - [[لعن در تاریخ اسلامی]]</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[لعن در قرآن~~]] - [[لعن در حدیث~~]] - [[لعن در تاریخ اسلامی~~]] - [[لعن در زیارت]] - [[لعن در فقه~~]]</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"~~>

	==[[نفرین]] و [[طلب]] دوری از خیر و [[رحمت]] برای [[دشمنان]] [[اهل‌بیت]]==		==[[نفرین]] و [[طلب]] دوری از خیر و [[رحمت]] برای [[دشمنان]] [[اهل‌بیت]]==
	«[[لعن]]» به معنای طرد و دور ساختن کسی از خیر همراه با [[خشم]] است. اگر فاعل [[لعن خدا]] باشد، به معنای دورشدن [[بندگان]] از [[رحمت الهی]] و گرفتارشدن آنها به [[عذاب]] و [[عقوبت]] است و هنگامی که توسط [[بندگان خدا]] انجام شود، معنای نفرین و [[دعا کردن]] به ضرر دیگران دارد. در کاربرد عمومی هنگامی که لعن به صورت علنی و با تصریح به نام افراد استعمال شود، مصداقی از دشنام‌گویی و توهین محسوب می‌شود. از این جهت در بعضی فرهنگ‌های لغت [[عرب]] یکی از معانی لعن راسب و دشنام‌گویی دانسته‌اند. واژه لعن در ۳۷ [[آیه قرآن]] و نیز در [[روایات]] بسیاری به کار برده شده است.		«[[لعن]]» به معنای طرد و دور ساختن کسی از خیر همراه با [[خشم]] است. اگر فاعل [[لعن خدا]] باشد، به معنای دورشدن [[بندگان]] از [[رحمت الهی]] و گرفتارشدن آنها به [[عذاب]] و [[عقوبت]] است و هنگامی که توسط [[بندگان خدا]] انجام شود، معنای نفرین و [[دعا کردن]] به ضرر دیگران دارد. در کاربرد عمومی هنگامی که لعن به صورت علنی و با تصریح به نام افراد استعمال شود، مصداقی از دشنام‌گویی و توهین محسوب می‌شود. از این جهت در بعضی فرهنگ‌های لغت [[عرب]] یکی از معانی لعن راسب و دشنام‌گویی دانسته‌اند. واژه لعن در ۳۷ [[آیه قرآن]] و نیز در [[روایات]] بسیاری به کار برده شده است.

	در جواز یا عدم جواز لعن اشخاص، میان [[شیعه]] و [[سنی]] [[اختلاف]] فراوانی وجود دارد. از آنجا که [[قرآن]] صراحتاً از دشنام‌گویی به [[مقدسات]] [[ادیان]] و [[مذاهب]] دیگر [[نهی]] می‌کند~~<ref>~~{{متن قرآن\|وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذَلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}} «و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) می‌خوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند؛ بدینسان ما کردار هر امتی را (در دیدشان) آراسته‌ایم سپس بازگشتشان به سوی پروردگارشان است آنگاه آنان را از آنچه انجام می‌داده‌ا» سوره انعام، آیه ۱۰۸.</ref>، بعضی [[علمای شیعه]] معتقدند در قرآن و روایات اهل‌بیت{{عم}} لعن هیچ‌گاه به صورت آشکار و علنی به مقدسات دیگر ادیان و مذاهب به کار نرفته است و لعن‌های [[قرآنی]] و [[روایی]] در این باره همواره به صورت کلی، همراه با کنایه یا مخفیانه به کار برده شده‌اند. در [[فرهنگ]] [[شیعیان]]، لعن از مصادیق مفهوم «[[تبری]]» قلمداد می‌شود. لعن‌نامه‌هایی نیز به ویژه در دوره صفوی توسط برخی علمای شیعه نوشته شده است؛ از جمله التولی و التبری اثر [[میر داماد]]. [[محقق کرکی]] هم در نفحات اللاهوت بحث مفصلی درباره [[لعن]] آورده است. یکی از متون [[روایی]] [[شیعه]] که لعن‌های فراوانی در آن به چشم می‌خورد «[[زیارت عاشورا]]» است. در بخش پایانی متن مشهور این [[زیارت]]، که با عبارت {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظَالِمٍ‌}} آغاز می‌شود، پنج نفر مورد لعن قرار گرفته‌اند که تنها نام پنجمین آنها یعنی [[یزید]] ذکر شده و از چهار نفر دیگر به [[صراحت]] نام برده نشده است. این عدم تصریح را بعضی جزو «[[اسرار آل محمد]]» و مبتنی بر [[سنت]] [[شیعی]] «[[تقیه]]» دانسته‌اند. با این حال در [[فرهنگ شیعی]] برداشت رایج از آن چهار نفر، خلفای سه‌گانه و [[معاویه]] است. درباره این بخش از زیارت عاشورا، مناقشات فراوانی وجود دارد و بعضی از محققان با بررسی منابع و نسخه‌های این زیارت در اصالت آن [[لعن‌ها]] تشکیک کرده‌اند. استثنائاً در مورد [[یزید بن معاویه]] برخی علمای [[اهل سنت]] هم جواز به لعن داده‌اند.		در جواز یا عدم جواز لعن اشخاص، میان [[شیعه]] و [[سنی]] [[اختلاف]] فراوانی وجود دارد. از آنجا که [[قرآن]] صراحتاً از دشنام‌گویی به [[مقدسات]] [[ادیان]] و [[مذاهب]] دیگر [[نهی]] می‌کند {{متن قرآن\|وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذَلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref> «و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) می‌خوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند؛ بدینسان ما کردار هر امتی را (در دیدشان) آراسته‌ایم سپس بازگشتشان به سوی پروردگارشان است آنگاه آنان را از آنچه انجام می‌داده‌ا» سوره انعام، آیه ۱۰۸.</ref>، بعضی [[علمای شیعه]] معتقدند در قرآن و روایات اهل‌بیت{{عم}} لعن هیچ‌گاه به صورت آشکار و علنی به مقدسات دیگر ادیان و مذاهب به کار نرفته است و لعن‌های [[قرآنی]] و [[روایی]] در این باره همواره به صورت کلی، همراه با کنایه یا مخفیانه به کار برده شده‌اند. در [[فرهنگ]] [[شیعیان]]، لعن از مصادیق مفهوم «[[تبری]]» قلمداد می‌شود. لعن‌نامه‌هایی نیز به ویژه در دوره صفوی توسط برخی علمای شیعه نوشته شده است؛ از جمله التولی و التبری اثر [[میر داماد]]. [[محقق کرکی]] هم در نفحات اللاهوت بحث مفصلی درباره [[لعن]] آورده است. یکی از متون [[روایی]] [[شیعه]] که لعن‌های فراوانی در آن به چشم می‌خورد «[[زیارت عاشورا]]» است. در بخش پایانی متن مشهور این [[زیارت]]، که با عبارت {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظَالِمٍ‌}} آغاز می‌شود، پنج نفر مورد لعن قرار گرفته‌اند که تنها نام پنجمین آنها یعنی [[یزید]] ذکر شده و از چهار نفر دیگر به [[صراحت]] نام برده نشده است. این عدم تصریح را بعضی جزو «[[اسرار آل محمد]]» و مبتنی بر [[سنت]] [[شیعی]] «[[تقیه]]» دانسته‌اند. با این حال در [[فرهنگ شیعی]] برداشت رایج از آن چهار نفر، خلفای سه‌گانه و [[معاویه]] است. درباره این بخش از زیارت عاشورا، مناقشات فراوانی وجود دارد و بعضی از محققان با بررسی منابع و نسخه‌های این زیارت در اصالت آن [[لعن‌ها]] تشکیک کرده‌اند. استثنائاً در مورد [[یزید بن معاویه]] برخی علمای [[اهل سنت]] هم جواز به لعن داده‌اند.

	یکی از [[آداب]] رایج در برخی مجالس مذهبی [[شیعیان]] به ویژه در مجالس [[سوگواری]]، لعن فرستادن به فهرستی از [[دشمنان]] و [[قاتلان اهل بیت]] با ذکر نام آنها است. این عمل معمولاً در فواصل میانی یا پایان [[سینه‌زنی]] انجام می‌شود. به این صورت که [[میاندار]] یا [[مداح]] یا بزرگ مجلس با صدای بلند به یک شخص [[لعنت]] می‌فرستد و حاضران در پاسخ او می‌گویند: «بشمار!» یا «بیش باد!». برخی [[زنان پیامبر]]، [[خلفای سه گانه]]، [[قاتلان]] [[امامان شیعه]] (به ویژه [[ابن‌ملجم]] و [[شمر]])، عاملان [[واقعه عاشورا]] (به ویژه یزید، [[ابن زیاد]] و [[عمر بن سعد]]) و برخی [[خلفای اموی]] و [[عباسی]] (به ویژه [[مروان]] و [[مأمون]]) در فهرست کسانی هستند که در مجالس مذکور مورد لعن قرار می‌گیرند. بسیاری از [[علمای شیعه]]، با این‌گونه لعن و [[سب]] علنی شخصیت‌های مورد [[احترام]] اهل سنت [[مخالفت]] کرده‌اند و در فتواهای خود، [[توهین به مقدسات]] اهل سنت را [[حرام]] اعلام کرده‌اند.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «لعن»، فرهنگ سوگ شیعی]] ص ۴۲۵.</ref>.		یکی از [[آداب]] رایج در برخی مجالس مذهبی [[شیعیان]] به ویژه در مجالس [[سوگواری]]، لعن فرستادن به فهرستی از [[دشمنان]] و [[قاتلان اهل بیت]] با ذکر نام آنها است. این عمل معمولاً در فواصل میانی یا پایان [[سینه‌زنی]] انجام می‌شود. به این صورت که [[میاندار]] یا [[مداح]] یا بزرگ مجلس با صدای بلند به یک شخص [[لعنت]] می‌فرستد و حاضران در پاسخ او می‌گویند: «بشمار!» یا «بیش باد!». برخی [[زنان پیامبر]]، [[خلفای سه گانه]]، [[قاتلان]] [[امامان شیعه]] (به ویژه [[ابن‌ملجم]] و [[شمر]])، عاملان [[واقعه عاشورا]] (به ویژه یزید، [[ابن زیاد]] و [[عمر بن سعد]]) و برخی [[خلفای اموی]] و [[عباسی]] (به ویژه [[مروان]] و [[مأمون]]) در فهرست کسانی هستند که در مجالس مذکور مورد لعن قرار می‌گیرند. بسیاری از [[علمای شیعه]]، با این‌گونه لعن و [[سب]] علنی شخصیت‌های مورد [[احترام]] اهل سنت [[مخالفت]] کرده‌اند و در فتواهای خود، [[توهین به مقدسات]] اهل سنت را [[حرام]] اعلام کرده‌اند.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «لعن»، فرهنگ سوگ شیعی]] ص ۴۲۵.</ref>.

Wasity در ‏۴ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۴۳

2021-11-04T21:43:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۱:۱۳
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	در جواز یا عدم جواز لعن اشخاص، میان [[شیعه]] و [[سنی]] [[اختلاف]] فراوانی وجود دارد. از آنجا که [[قرآن]] صراحتاً از دشنام‌گویی به [[مقدسات]] [[ادیان]] و [[مذاهب]] دیگر [[نهی]] می‌کند<ref>{{متن قرآن\|وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذَلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}} «و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) می‌خوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند؛ بدینسان ما کردار هر امتی را (در دیدشان) آراسته‌ایم سپس بازگشتشان به سوی پروردگارشان است آنگاه آنان را از آنچه انجام می‌داده‌ا» سوره انعام، آیه ۱۰۸.</ref>، بعضی [[علمای شیعه]] معتقدند در قرآن و روایات اهل‌بیت{{عم}} لعن هیچ‌گاه به صورت آشکار و علنی به مقدسات دیگر ادیان و مذاهب به کار نرفته است و لعن‌های [[قرآنی]] و [[روایی]] در این باره همواره به صورت کلی، همراه با کنایه یا مخفیانه به کار برده شده‌اند. در [[فرهنگ]] [[شیعیان]]، لعن از مصادیق مفهوم «[[تبری]]» قلمداد می‌شود. لعن‌نامه‌هایی نیز به ویژه در دوره صفوی توسط برخی علمای شیعه نوشته شده است؛ از جمله التولی و التبری اثر [[میر داماد]]. [[محقق کرکی]] هم در نفحات اللاهوت بحث مفصلی درباره [[لعن]] آورده است. یکی از متون [[روایی]] [[شیعه]] که لعن‌های فراوانی در آن به چشم می‌خورد «[[زیارت عاشورا]]» است. در بخش پایانی متن مشهور این [[زیارت]]، که با عبارت {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظَالِمٍ‌}} آغاز می‌شود، پنج نفر مورد لعن قرار گرفته‌اند که تنها نام پنجمین آنها یعنی [[یزید]] ذکر شده و از چهار نفر دیگر به [[صراحت]] نام برده نشده است. این عدم تصریح را بعضی جزو «[[اسرار آل محمد]]» و مبتنی بر [[سنت]] [[شیعی]] «[[تقیه]]» دانسته‌اند. با این حال در [[فرهنگ شیعی]] برداشت رایج از آن چهار نفر، خلفای سه‌گانه و [[معاویه]] است. درباره این بخش از زیارت عاشورا، مناقشات فراوانی وجود دارد و بعضی از محققان با بررسی منابع و نسخه‌های این زیارت در اصالت آن [[لعن‌ها]] تشکیک کرده‌اند. استثنائاً در مورد [[یزید بن معاویه]] برخی علمای [[اهل سنت]] هم جواز به لعن داده‌اند.		در جواز یا عدم جواز لعن اشخاص، میان [[شیعه]] و [[سنی]] [[اختلاف]] فراوانی وجود دارد. از آنجا که [[قرآن]] صراحتاً از دشنام‌گویی به [[مقدسات]] [[ادیان]] و [[مذاهب]] دیگر [[نهی]] می‌کند<ref>{{متن قرآن\|وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذَلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}} «و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) می‌خوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند؛ بدینسان ما کردار هر امتی را (در دیدشان) آراسته‌ایم سپس بازگشتشان به سوی پروردگارشان است آنگاه آنان را از آنچه انجام می‌داده‌ا» سوره انعام، آیه ۱۰۸.</ref>، بعضی [[علمای شیعه]] معتقدند در قرآن و روایات اهل‌بیت{{عم}} لعن هیچ‌گاه به صورت آشکار و علنی به مقدسات دیگر ادیان و مذاهب به کار نرفته است و لعن‌های [[قرآنی]] و [[روایی]] در این باره همواره به صورت کلی، همراه با کنایه یا مخفیانه به کار برده شده‌اند. در [[فرهنگ]] [[شیعیان]]، لعن از مصادیق مفهوم «[[تبری]]» قلمداد می‌شود. لعن‌نامه‌هایی نیز به ویژه در دوره صفوی توسط برخی علمای شیعه نوشته شده است؛ از جمله التولی و التبری اثر [[میر داماد]]. [[محقق کرکی]] هم در نفحات اللاهوت بحث مفصلی درباره [[لعن]] آورده است. یکی از متون [[روایی]] [[شیعه]] که لعن‌های فراوانی در آن به چشم می‌خورد «[[زیارت عاشورا]]» است. در بخش پایانی متن مشهور این [[زیارت]]، که با عبارت {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظَالِمٍ‌}} آغاز می‌شود، پنج نفر مورد لعن قرار گرفته‌اند که تنها نام پنجمین آنها یعنی [[یزید]] ذکر شده و از چهار نفر دیگر به [[صراحت]] نام برده نشده است. این عدم تصریح را بعضی جزو «[[اسرار آل محمد]]» و مبتنی بر [[سنت]] [[شیعی]] «[[تقیه]]» دانسته‌اند. با این حال در [[فرهنگ شیعی]] برداشت رایج از آن چهار نفر، خلفای سه‌گانه و [[معاویه]] است. درباره این بخش از زیارت عاشورا، مناقشات فراوانی وجود دارد و بعضی از محققان با بررسی منابع و نسخه‌های این زیارت در اصالت آن [[لعن‌ها]] تشکیک کرده‌اند. استثنائاً در مورد [[یزید بن معاویه]] برخی علمای [[اهل سنت]] هم جواز به لعن داده‌اند.

	یکی از [[آداب]] رایج در برخی مجالس مذهبی [[شیعیان]] به ویژه در مجالس [[سوگواری]]، لعن فرستادن به فهرستی از [[دشمنان]] و [[قاتلان اهل بیت]] با ذکر نام آنها است. این عمل معمولاً در فواصل میانی یا پایان [[سینه‌زنی]] انجام می‌شود. به این صورت که [[میاندار]] یا [[مداح]] یا بزرگ مجلس با صدای بلند به یک شخص [[لعنت]] می‌فرستد و حاضران در پاسخ او می‌گویند: «بشمار!» یا «بیش باد!». برخی [[زنان پیامبر]]، [[خلفای سه گانه]]، [[قاتلان]] [[امامان شیعه]] (به ویژه [[ابن‌ملجم]] و [[شمر]])، عاملان [[واقعه عاشورا]] (به ویژه یزید، [[ابن زیاد]] و [[عمر بن سعد]]) و برخی [[خلفای اموی]] و [[عباسی]] (به ویژه [[مروان]] و [[مأمون]]) در فهرست کسانی هستند که در مجالس مذکور مورد لعن قرار می‌گیرند. بسیاری از [[علمای شیعه]]، با این‌گونه لعن و [[سب]] علنی شخصیت‌های مورد [[احترام]] اهل سنت [[مخالفت]] ~~کرده‌اند؛ از جمله [[سیدعلی خامنه‌ای]]~~ در ~~فتوایی~~ [[توهین به مقدسات]] اهل سنت را [[حرام]] اعلام ~~کرده است~~.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «لعن»، فرهنگ سوگ شیعی]] ص ۴۲۵.</ref>.		یکی از [[آداب]] رایج در برخی مجالس مذهبی [[شیعیان]] به ویژه در مجالس [[سوگواری]]، لعن فرستادن به فهرستی از [[دشمنان]] و [[قاتلان اهل بیت]] با ذکر نام آنها است. این عمل معمولاً در فواصل میانی یا پایان [[سینه‌زنی]] انجام می‌شود. به این صورت که [[میاندار]] یا [[مداح]] یا بزرگ مجلس با صدای بلند به یک شخص [[لعنت]] می‌فرستد و حاضران در پاسخ او می‌گویند: «بشمار!» یا «بیش باد!». برخی [[زنان پیامبر]]، [[خلفای سه گانه]]، [[قاتلان]] [[امامان شیعه]] (به ویژه [[ابن‌ملجم]] و [[شمر]])، عاملان [[واقعه عاشورا]] (به ویژه یزید، [[ابن زیاد]] و [[عمر بن سعد]]) و برخی [[خلفای اموی]] و [[عباسی]] (به ویژه [[مروان]] و [[مأمون]]) در فهرست کسانی هستند که در مجالس مذکور مورد لعن قرار می‌گیرند. بسیاری از [[علمای شیعه]]، با این‌گونه لعن و [[سب]] علنی شخصیت‌های مورد [[احترام]] اهل سنت [[مخالفت]] کرده‌اند و در فتواهای خود، [[توهین به مقدسات]] اهل سنت را [[حرام]] اعلام کرده‌اند.<ref>[[مهدی مسائلی\|مسائلی، مهدی]]، [[فرهنگ سوگ شیعی (کتاب)\|مقاله «لعن»، فرهنگ سوگ شیعی]] ص ۴۲۵.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

لعن در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* نفرین و طلب دوری از خیر و رحمت برای دشمنان اهل‌بیت */

Bahmani: /* نفرین و طلب دوری از خیر و رحمت برای دشمنان اهل‌بیت */

Jaafari در ‏۹ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۳۲

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

Heydari: جایگزینی متن - '\(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

Msadeq در ‏۵ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۲۶

Wasity در ‏۴ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۴۳

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '