لقاءالله - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۲۹

2024-01-31T19:29:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۲:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[لقاءالله در قرآن]] - [[لقاءالله در حدیث]] - [[لقاءالله در کلام اسلامی]]~~\| پرسش مرتبط = ~~لقاءالله (پرسش)~~}}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[لقای الهی]] اصطلاحی [[عرفانی]] و [[ارتباط]] [[معنوی]] و یا [[ملاقات]] با [[پروردگار]] در [[دنیا]] و در [[روز قیامت]] است که منشأ آن بیان [[قرآن]] با عنوان [[لقاء الله]] و [[لقاء]] [[رب]] است. اما با این عنوان، می‌توان صورت‌های مختلفی را از [[ملاقات]] مثبت و منفی تصویر کرد، اما در آنجا که بار مثبت داشته باشد، دارای ابعاد و مراتب گوناگونی مرتبط با [[پیامبر]] است، از آن جمله [[مراتب وحی]] که [[پیامبر]] در [[شب معراج]] به آن رسیده است. یا کسانی که در [[مخالفت با پیامبر]] منکر [[لقای الهی]] هستند، چنان‌که این معنا را درباره [[حضرت موسی]] مطرح کرده است<ref>وجوه مختلفی درباره مراد از {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} در آیه {{متن قرآن\|وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَلَا تَكُنْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقَائِهِ}} ذکر شده است. برخی از مفسرین در مرجع ضمیر در کلمه {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} و نیز در معنای کلمه مزبور اختلاف کرده‌اند، بعضی گفته‌اند: ضمیر به موسی {{ع}} بر می‌گردد. و مفعول کلمه، لقاء است، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقائک موسی}} است، یعنی شک نکن در دیدارت با موسی، چون رسول خدا {{صل}} - به طوری که در روایات هم آمده - شب معراج موسی را دیدار کرد، پس در نتیجه اگر سوره مورد بحث، بعد از معراج نازل شده باشد، آیه شریفه یادآوری خاطرات شب معراج است، و اگر قبل از شب معراج نازل شده باشد وعده‌ای از خدا به آن جناب است که به زودی موسی را خواهی دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به موسی بر می‌گردد، ولی معنای آیه این است که شک مکن در اینکه روز قیامت موسی را می‌بینی. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به کتاب بر می‌گردد، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقاء موسی الکتاب}} است یعنی شک مکن در اینکه موسی کتاب را خواهد دید، بعضی دیگر تقدیر را {{عربی\|من لقائک الکتاب}} و یا {{عربی\|من لقاء الکتاب ایاک}} گرفته‌اند، که بنا به تقدیر اول معنا چنین می‌شود: شک مکن از اینکه کتاب را خواهی دید، و بنا به تقدیر دوم: در شک مباش از اینکه کتاب تو را خواهد دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به آزار و شکنجه‌ای بر می‌گردد که موسی از دست قومش دید، و معنای آیه این است که: تو در شک مباش از دیدن اذیت، همان‌طور که موسی آن را از قومش بدید، در این باره علامه پس از نقل اقوال می‌نویسد: لکن خواننده عزیز توجه دارد که طبع و سلیقه سالم هیچ یک از این وجوه را نمی‌پذیرد، و مراد از لقای خداوند در قیامت است زیرا این معنا مناسب با سیاق است. (ر. ک: ذیل آیه در تفسیرالمیزان، ج۱۶، ص۳۹۸-۳۹۹).</ref>.		[[لقای الهی]] اصطلاحی [[عرفانی]] و ارتباط [[معنوی]] و یا [[ملاقات]] با [[پروردگار]] در [[دنیا]] و در [[روز قیامت]] است که منشأ آن بیان [[قرآن]] با عنوان [[لقاء الله]] و [[لقاء]] [[رب]] است. اما با این عنوان، می‌توان صورت‌های مختلفی را از [[ملاقات]] مثبت و منفی تصویر کرد، اما در آنجا که بار مثبت داشته باشد، دارای ابعاد و مراتب گوناگونی مرتبط با [[پیامبر]] است، از آن جمله [[مراتب وحی]] که [[پیامبر]] در [[شب معراج]] به آن رسیده است. یا کسانی که در [[مخالفت با پیامبر]] منکر [[لقای الهی]] هستند، چنان‌که این معنا را درباره [[حضرت موسی]] مطرح کرده است<ref>وجوه مختلفی درباره مراد از {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} در آیه {{متن قرآن\|وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَلَا تَكُنْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقَائِهِ}} ذکر شده است. برخی از مفسرین در مرجع ضمیر در کلمه {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} و نیز در معنای کلمه مزبور اختلاف کرده‌اند، بعضی گفته‌اند: ضمیر به موسی {{ع}} بر می‌گردد. و مفعول کلمه، لقاء است، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقائک موسی}} است، یعنی شک نکن در دیدارت با موسی، چون رسول خدا {{صل}} - به طوری که در روایات هم آمده - شب معراج موسی را دیدار کرد، پس در نتیجه اگر سوره مورد بحث، بعد از معراج نازل شده باشد، آیه شریفه یادآوری خاطرات شب معراج است، و اگر قبل از شب معراج نازل شده باشد وعده‌ای از خدا به آن جناب است که به زودی موسی را خواهی دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به موسی بر می‌گردد، ولی معنای آیه این است که شک مکن در اینکه روز قیامت موسی را می‌بینی. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به کتاب بر می‌گردد، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقاء موسی الکتاب}} است یعنی شک مکن در اینکه موسی کتاب را خواهد دید، بعضی دیگر تقدیر را {{عربی\|من لقائک الکتاب}} و یا {{عربی\|من لقاء الکتاب ایاک}} گرفته‌اند، که بنا به تقدیر اول معنا چنین می‌شود: شک مکن از اینکه کتاب را خواهی دید، و بنا به تقدیر دوم: در شک مباش از اینکه کتاب تو را خواهد دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به آزار و شکنجه‌ای بر می‌گردد که موسی از دست قومش دید، و معنای آیه این است که: تو در شک مباش از دیدن اذیت، همان‌طور که موسی آن را از قومش بدید، در این باره علامه پس از نقل اقوال می‌نویسد: لکن خواننده عزیز توجه دارد که طبع و سلیقه سالم هیچ یک از این وجوه را نمی‌پذیرد، و مراد از لقای خداوند در قیامت است زیرا این معنا مناسب با سیاق است. (ر. ک: ذیل آیه در تفسیرالمیزان، ج۱۶، ص۳۹۸-۳۹۹).</ref>.
	#{{متن قرآن\|مَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ}}<ref>«هر کس لقای خداوند را امید می‌دارد (بداند که) زمان (مقرر کرده) خداوند آمدنی است و او شنوای داناست» سوره عنکبوت، آیه ۵.</ref>.		#{{متن قرآن\|مَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ}}<ref>«هر کس لقای خداوند را امید می‌دارد (بداند که) زمان (مقرر کرده) خداوند آمدنی است و او شنوای داناست» سوره عنکبوت، آیه ۵.</ref>.
	#{{متن قرآن\|قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا}}<ref>«بگو: جز این نیست که من هم بشری چون شمایم (جز اینکه) به من وحی می‌شود که خدای شما خدایی یگانه است؛ پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند و در پرستش پروردگارش هیچ کس را شریک نسازد» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref>.		#{{متن قرآن\|قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا}}<ref>«بگو: جز این نیست که من هم بشری چون شمایم (جز اینکه) به من وحی می‌شود که خدای شما خدایی یگانه است؛ پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند و در پرستش پروردگارش هیچ کس را شریک نسازد» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref>.
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	#{{متن قرآن\|وَلَوْ يُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجَالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِيَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ فَنَذَرُ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ}}<ref>«و اگر خداوند برای مردم، همگون شتابی که در خیر دارند شرّ را پیش می‌افکند عمرشان سر می‌آمد پس ما کسانی را که لقای ما را امید نمی‌برند سرگردان در سرکشی‌شان وا می‌گذاریم» سوره یونس، آیه ۱۱.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَلَوْ يُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجَالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِيَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ فَنَذَرُ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ}}<ref>«و اگر خداوند برای مردم، همگون شتابی که در خیر دارند شرّ را پیش می‌افکند عمرشان سر می‌آمد پس ما کسانی را که لقای ما را امید نمی‌برند سرگردان در سرکشی‌شان وا می‌گذاریم» سوره یونس، آیه ۱۱.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَقَالَ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلَائِكَةُ أَوْ نَرَى رَبَّنَا لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْا عُتُوًّا كَبِيرًا}}<ref>«و آنان که به لقای ما امیدوار نیستند می‌گویند: چرا بر ما فرشتگان را فرو نفرستاده‌اند یا پروردگارمان را نمی‌بینیم؟ به راستی خود را بزرگ شمردند و سرکشی بزرگی ورزیدند» سوره فرقان، آیه ۲۱.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَقَالَ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلَائِكَةُ أَوْ نَرَى رَبَّنَا لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْا عُتُوًّا كَبِيرًا}}<ref>«و آنان که به لقای ما امیدوار نیستند می‌گویند: چرا بر ما فرشتگان را فرو نفرستاده‌اند یا پروردگارمان را نمی‌بینیم؟ به راستی خود را بزرگ شمردند و سرکشی بزرگی ورزیدند» سوره فرقان، آیه ۲۱.</ref>.

	== نکات ==		== نکات ==
	در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:		در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:
خط ۱۹:		خط ۲۰:
	# [[امید]] به لقاءالهی، [[مانع]] [[استکبار]] و خواسته‌های تحکّمی و نامعقول از [[پیامبر]]: {{متن قرآن\|وَقَالَ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلَائِكَةُ أَوْ نَرَى رَبَّنَا لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْا عُتُوًّا كَبِيرًا}}؛		# [[امید]] به لقاءالهی، [[مانع]] [[استکبار]] و خواسته‌های تحکّمی و نامعقول از [[پیامبر]]: {{متن قرآن\|وَقَالَ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلَائِكَةُ أَوْ نَرَى رَبَّنَا لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْا عُتُوًّا كَبِيرًا}}؛
	# از آنجا که مسأله [[نبوت]] در طول تاریخش با انواع [[غلو]] و [[مبالغه]] همراه بوده است [[خداوند]] به [[پیامبر]] می‌فرماید: بگو من فقط بشری همچون شما هستم یگانه امتیازم این است که بر من [[وحی]] می‌شود {{متن قرآن\|قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ}} که [[معبود]] شما فقط یکی است {{متن قرآن\|أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ}} و بنابراین هر کس [[امید]] لقای پروردگارش را دارد باید [[عمل صالح]] انجام دهد {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا}} لقای [[پروردگار]] که همان [[مشاهده]] [[باطنی]] ذات [[پاک]] او با چشم [[دل]] و [[بصیرت]] درون است گر چه در این [[دنیا]] هم برای [[مؤمنان راستین]] امکان‌پذیر است اما در [[قیامت]] به خاطر [[مشاهده]] آثار بیشتر و روشن‌تر جنبه همگانی و عمومی پیدا می‌کند. و نباید کسی را در [[عبادت]] پروردگارش [[شریک]] سازد {{متن قرآن\|وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا}} به تعبیر روشن‌تر تا [[حقیقت]] [[خلوص]] و [[اخلاص]]، در عمل نیاید رنگ [[عمل صالح]] به خود نخواهد گرفت. در [[حقیقت]] عمل صالحی که از [[انگیزه]] [[الهی]] و [[اخلاص]]، سر چشمه گرفته و با آن آمیخته شده است گذر [[نامه]] لقای [[پروردگار]] است؛		# از آنجا که مسأله [[نبوت]] در طول تاریخش با انواع [[غلو]] و [[مبالغه]] همراه بوده است [[خداوند]] به [[پیامبر]] می‌فرماید: بگو من فقط بشری همچون شما هستم یگانه امتیازم این است که بر من [[وحی]] می‌شود {{متن قرآن\|قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ}} که [[معبود]] شما فقط یکی است {{متن قرآن\|أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ}} و بنابراین هر کس [[امید]] لقای پروردگارش را دارد باید [[عمل صالح]] انجام دهد {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا}} لقای [[پروردگار]] که همان [[مشاهده]] [[باطنی]] ذات [[پاک]] او با چشم [[دل]] و [[بصیرت]] درون است گر چه در این [[دنیا]] هم برای [[مؤمنان راستین]] امکان‌پذیر است اما در [[قیامت]] به خاطر [[مشاهده]] آثار بیشتر و روشن‌تر جنبه همگانی و عمومی پیدا می‌کند. و نباید کسی را در [[عبادت]] پروردگارش [[شریک]] سازد {{متن قرآن\|وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا}} به تعبیر روشن‌تر تا [[حقیقت]] [[خلوص]] و [[اخلاص]]، در عمل نیاید رنگ [[عمل صالح]] به خود نخواهد گرفت. در [[حقیقت]] عمل صالحی که از [[انگیزه]] [[الهی]] و [[اخلاص]]، سر چشمه گرفته و با آن آمیخته شده است گذر [[نامه]] لقای [[پروردگار]] است؛
	# [[انکار وحی]] و [[تکذیب]] [[آیات الهی]] {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا...}} ریشه در نداشتن [[ایمان]] به [[لقای الهی]] است و نتیجه آن احضار برای [[عذاب]] {{متن قرآن\|فَأُولَئِكَ فِي الْعَذَابِ مُحْضَرُونَ}}<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ~~ج۲،~~ ص ۵۹۴.</ref>.		# [[انکار وحی]] و [[تکذیب]] [[آیات الهی]] {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا...}} ریشه در نداشتن [[ایمان]] به [[لقای الهی]] است و نتیجه آن احضار برای [[عذاب]] {{متن قرآن\|فَأُولَئِكَ فِي الْعَذَابِ مُحْضَرُونَ}}<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲]]، ص ۵۹۴.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۲۹:		خط ۳۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~لقاءالله~~]]		[[رده:اصطلاحات اخلاقی]]

Wasity: جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

2022-08-28T14:39:38Z

جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۰۹
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[لقاءالله در قرآن]] - [[لقاءالله در حدیث]] - [[لقاءالله در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = لقاءالله (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[لقاءالله در قرآن]] - [[لقاءالله در حدیث]] - [[لقاءالله در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = لقاءالله (پرسش)}}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[لقای الهی]] اصطلاحی [[عرفانی]] و [[ارتباط]] [[معنوی]] و یا [[ملاقات]] با [[پروردگار]] در [[دنیا]] و در [[روز قیامت]] است که منشأ آن بیان [[قرآن]] با عنوان [[لقاء الله]] و [[لقاء]] [[رب]] است. اما با این عنوان، می‌توان صورت‌های مختلفی را از [[ملاقات]] مثبت و منفی تصویر کرد، اما در آنجا که بار مثبت داشته باشد، دارای ابعاد و مراتب گوناگونی مرتبط با [[پیامبر]] است، از آن جمله [[مراتب وحی]] که [[پیامبر]] در [[شب معراج]] به آن رسیده است. یا کسانی که در [[مخالفت با پیامبر]] منکر [[لقای الهی]] هستند، چنان‌که این معنا را درباره [[حضرت موسی]] مطرح کرده است<ref>وجوه مختلفی درباره مراد از {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} در آیه {{متن قرآن\|وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَلَا تَكُنْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقَائِهِ}} ذکر شده است. برخی از مفسرین در مرجع ضمیر در کلمه {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} و نیز در معنای کلمه مزبور اختلاف کرده‌اند، بعضی گفته‌اند: ضمیر به موسی {{ع}} بر می‌گردد. و مفعول کلمه، لقاء است، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقائک موسی}} است، یعنی شک نکن در دیدارت با موسی، چون رسول خدا {{صل}} - به طوری که در روایات هم آمده - شب معراج موسی را دیدار کرد، پس در نتیجه اگر سوره مورد بحث، بعد از معراج نازل شده باشد، آیه شریفه یادآوری خاطرات شب معراج است، و اگر قبل از شب معراج نازل شده باشد وعده‌ای از خدا به آن جناب است که به زودی موسی را خواهی دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به موسی بر می‌گردد، ولی معنای آیه این است که شک مکن در اینکه روز قیامت موسی را می‌بینی. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به کتاب بر می‌گردد، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقاء موسی الکتاب}} است یعنی شک مکن در اینکه موسی کتاب را خواهد دید، بعضی دیگر تقدیر را {{عربی\|من لقائک الکتاب}} و یا {{عربی\|من لقاء الکتاب ایاک}} گرفته‌اند، که بنا به تقدیر اول معنا چنین می‌شود: شک مکن از اینکه کتاب را خواهی دید، و بنا به تقدیر دوم: در شک مباش از اینکه کتاب تو را خواهد دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به آزار و شکنجه‌ای بر می‌گردد که موسی از دست قومش دید، و معنای آیه این است که: تو در شک مباش از دیدن اذیت، همان‌طور که موسی آن را از قومش بدید، در این باره علامه پس از نقل اقوال می‌نویسد: ~~لیکن~~ خواننده عزیز توجه دارد که طبع و سلیقه سالم هیچ یک از این وجوه را نمی‌پذیرد، و مراد از لقای خداوند در قیامت است زیرا این معنا مناسب با سیاق است. (ر. ک: ذیل آیه در تفسیرالمیزان، ج۱۶، ص۳۹۸-۳۹۹).</ref>.		[[لقای الهی]] اصطلاحی [[عرفانی]] و [[ارتباط]] [[معنوی]] و یا [[ملاقات]] با [[پروردگار]] در [[دنیا]] و در [[روز قیامت]] است که منشأ آن بیان [[قرآن]] با عنوان [[لقاء الله]] و [[لقاء]] [[رب]] است. اما با این عنوان، می‌توان صورت‌های مختلفی را از [[ملاقات]] مثبت و منفی تصویر کرد، اما در آنجا که بار مثبت داشته باشد، دارای ابعاد و مراتب گوناگونی مرتبط با [[پیامبر]] است، از آن جمله [[مراتب وحی]] که [[پیامبر]] در [[شب معراج]] به آن رسیده است. یا کسانی که در [[مخالفت با پیامبر]] منکر [[لقای الهی]] هستند، چنان‌که این معنا را درباره [[حضرت موسی]] مطرح کرده است<ref>وجوه مختلفی درباره مراد از {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} در آیه {{متن قرآن\|وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَلَا تَكُنْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقَائِهِ}} ذکر شده است. برخی از مفسرین در مرجع ضمیر در کلمه {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} و نیز در معنای کلمه مزبور اختلاف کرده‌اند، بعضی گفته‌اند: ضمیر به موسی {{ع}} بر می‌گردد. و مفعول کلمه، لقاء است، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقائک موسی}} است، یعنی شک نکن در دیدارت با موسی، چون رسول خدا {{صل}} - به طوری که در روایات هم آمده - شب معراج موسی را دیدار کرد، پس در نتیجه اگر سوره مورد بحث، بعد از معراج نازل شده باشد، آیه شریفه یادآوری خاطرات شب معراج است، و اگر قبل از شب معراج نازل شده باشد وعده‌ای از خدا به آن جناب است که به زودی موسی را خواهی دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به موسی بر می‌گردد، ولی معنای آیه این است که شک مکن در اینکه روز قیامت موسی را می‌بینی. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به کتاب بر می‌گردد، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقاء موسی الکتاب}} است یعنی شک مکن در اینکه موسی کتاب را خواهد دید، بعضی دیگر تقدیر را {{عربی\|من لقائک الکتاب}} و یا {{عربی\|من لقاء الکتاب ایاک}} گرفته‌اند، که بنا به تقدیر اول معنا چنین می‌شود: شک مکن از اینکه کتاب را خواهی دید، و بنا به تقدیر دوم: در شک مباش از اینکه کتاب تو را خواهد دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به آزار و شکنجه‌ای بر می‌گردد که موسی از دست قومش دید، و معنای آیه این است که: تو در شک مباش از دیدن اذیت، همان‌طور که موسی آن را از قومش بدید، در این باره علامه پس از نقل اقوال می‌نویسد: لکن خواننده عزیز توجه دارد که طبع و سلیقه سالم هیچ یک از این وجوه را نمی‌پذیرد، و مراد از لقای خداوند در قیامت است زیرا این معنا مناسب با سیاق است. (ر. ک: ذیل آیه در تفسیرالمیزان، ج۱۶، ص۳۹۸-۳۹۹).</ref>.
	#{{متن قرآن\|مَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ}}<ref>«هر کس لقای خداوند را امید می‌دارد (بداند که) زمان (مقرر کرده) خداوند آمدنی است و او شنوای داناست» سوره عنکبوت، آیه ۵.</ref>.		#{{متن قرآن\|مَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ}}<ref>«هر کس لقای خداوند را امید می‌دارد (بداند که) زمان (مقرر کرده) خداوند آمدنی است و او شنوای داناست» سوره عنکبوت، آیه ۵.</ref>.
	#{{متن قرآن\|قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا}}<ref>«بگو: جز این نیست که من هم بشری چون شمایم (جز اینکه) به من وحی می‌شود که خدای شما خدایی یگانه است؛ پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند و در پرستش پروردگارش هیچ کس را شریک نسازد» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref>.		#{{متن قرآن\|قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا}}<ref>«بگو: جز این نیست که من هم بشری چون شمایم (جز اینکه) به من وحی می‌شود که خدای شما خدایی یگانه است؛ پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند و در پرستش پروردگارش هیچ کس را شریک نسازد» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:45:05Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:24:40Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۴
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	#از آنجا که مسأله [[نبوت]] در طول تاریخش با انواع [[غلو]] و [[مبالغه]] همراه بوده است [[خداوند]] به [[پیامبر]] می‌فرماید: بگو من فقط بشری همچون شما هستم یگانه امتیازم این است که بر من [[وحی]] می‌شود {{متن قرآن\|قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ}} که [[معبود]] شما فقط یکی است {{متن قرآن\|أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ}} و بنابراین هر کس [[امید]] لقای پروردگارش را دارد باید [[عمل صالح]] انجام دهد {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا}} لقای [[پروردگار]] که همان [[مشاهده]] [[باطنی]] ذات [[پاک]] او با چشم [[دل]] و [[بصیرت]] درون است گر چه در این [[دنیا]] هم برای [[مؤمنان راستین]] امکان‌پذیر است اما در [[قیامت]] به خاطر [[مشاهده]] آثار بیشتر و روشن‌تر جنبه همگانی و عمومی پیدا می‌کند. و نباید کسی را در [[عبادت]] پروردگارش [[شریک]] سازد {{متن قرآن\|وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا}} به تعبیر روشن‌تر تا [[حقیقت]] [[خلوص]] و [[اخلاص]]، در عمل نیاید رنگ [[عمل صالح]] به خود نخواهد گرفت. در [[حقیقت]] عمل صالحی که از [[انگیزه]] [[الهی]] و [[اخلاص]]، سر چشمه گرفته و با آن آمیخته شده است گذر [[نامه]] لقای [[پروردگار]] است؛		#از آنجا که مسأله [[نبوت]] در طول تاریخش با انواع [[غلو]] و [[مبالغه]] همراه بوده است [[خداوند]] به [[پیامبر]] می‌فرماید: بگو من فقط بشری همچون شما هستم یگانه امتیازم این است که بر من [[وحی]] می‌شود {{متن قرآن\|قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ}} که [[معبود]] شما فقط یکی است {{متن قرآن\|أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ}} و بنابراین هر کس [[امید]] لقای پروردگارش را دارد باید [[عمل صالح]] انجام دهد {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا}} لقای [[پروردگار]] که همان [[مشاهده]] [[باطنی]] ذات [[پاک]] او با چشم [[دل]] و [[بصیرت]] درون است گر چه در این [[دنیا]] هم برای [[مؤمنان راستین]] امکان‌پذیر است اما در [[قیامت]] به خاطر [[مشاهده]] آثار بیشتر و روشن‌تر جنبه همگانی و عمومی پیدا می‌کند. و نباید کسی را در [[عبادت]] پروردگارش [[شریک]] سازد {{متن قرآن\|وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا}} به تعبیر روشن‌تر تا [[حقیقت]] [[خلوص]] و [[اخلاص]]، در عمل نیاید رنگ [[عمل صالح]] به خود نخواهد گرفت. در [[حقیقت]] عمل صالحی که از [[انگیزه]] [[الهی]] و [[اخلاص]]، سر چشمه گرفته و با آن آمیخته شده است گذر [[نامه]] لقای [[پروردگار]] است؛
	# [[انکار وحی]] و [[تکذیب]] [[آیات الهی]] {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا...}} ریشه در نداشتن [[ایمان]] به [[لقای الهی]] است و نتیجه آن احضار برای [[عذاب]] {{متن قرآن\|فَأُولَئِكَ فِي الْعَذَابِ مُحْضَرُونَ}}<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۵۹۴.</ref>.		# [[انکار وحی]] و [[تکذیب]] [[آیات الهی]] {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا...}} ریشه در نداشتن [[ایمان]] به [[لقای الهی]] است و نتیجه آن احضار برای [[عذاب]] {{متن قرآن\|فَأُولَئِكَ فِي الْعَذَابِ مُحْضَرُونَ}}<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۵۹۴.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۳۲:		خط ۳۰:

	[[رده:لقاءالله]]		[[رده:لقاءالله]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T16:50:48Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[لقاءالله در قرآن]] - [[لقاءالله در حدیث]] - [[لقاءالله در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = لقاءالله (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[لقاءالله در قرآن]] - [[لقاءالله در حدیث]] - [[لقاءالله در کلام اسلامی]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[لقاءالله (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~
	==مقدمه==		==مقدمه==
	[[لقای الهی]] اصطلاحی [[عرفانی]] و [[ارتباط]] [[معنوی]] و یا [[ملاقات]] با [[پروردگار]] در [[دنیا]] و در [[روز قیامت]] است که منشأ آن بیان [[قرآن]] با عنوان [[لقاء الله]] و [[لقاء]] [[رب]] است. اما با این عنوان، می‌توان صورت‌های مختلفی را از [[ملاقات]] مثبت و منفی تصویر کرد، اما در آنجا که بار مثبت داشته باشد، دارای ابعاد و مراتب گوناگونی مرتبط با [[پیامبر]] است، از آن جمله [[مراتب وحی]] که [[پیامبر]] در [[شب معراج]] به آن رسیده است. یا کسانی که در [[مخالفت با پیامبر]] منکر [[لقای الهی]] هستند، چنان‌که این معنا را درباره [[حضرت موسی]] مطرح کرده است<ref>وجوه مختلفی درباره مراد از {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} در آیه {{متن قرآن\|وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَلَا تَكُنْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقَائِهِ}} ذکر شده است. برخی از مفسرین در مرجع ضمیر در کلمه {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} و نیز در معنای کلمه مزبور اختلاف کرده‌اند، بعضی گفته‌اند: ضمیر به موسی{{ع}} بر می‌گردد. و مفعول کلمه، لقاء است، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقائک موسی}} است، یعنی شک نکن در دیدارت با موسی، چون رسول خدا{{صل}} - به طوری که در روایات هم آمده - شب معراج موسی را دیدار کرد، پس در نتیجه اگر سوره مورد بحث، بعد از معراج نازل شده باشد، آیه شریفه یادآوری خاطرات شب معراج است، و اگر قبل از شب معراج نازل شده باشد وعده‌ای از خدا به آن جناب است که به زودی موسی را خواهی دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به موسی بر می‌گردد، ولی معنای آیه این است که شک مکن در اینکه روز قیامت موسی را می‌بینی. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به کتاب بر می‌گردد، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقاء موسی الکتاب}} است یعنی شک مکن در اینکه موسی کتاب را خواهد دید، بعضی دیگر تقدیر را {{عربی\|من لقائک الکتاب}} و یا {{عربی\|من لقاء الکتاب ایاک}} گرفته‌اند، که بنا به تقدیر اول معنا چنین می‌شود: شک مکن از اینکه کتاب را خواهی دید، و بنا به تقدیر دوم: در شک مباش از اینکه کتاب تو را خواهد دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به آزار و شکنجه‌ای بر می‌گردد که موسی از دست قومش دید، و معنای آیه این است که: تو در شک مباش از دیدن اذیت، همان‌طور که موسی آن را از قومش بدید، در این باره علامه پس از نقل اقوال می‌نویسد: لیکن خواننده عزیز توجه دارد که طبع و سلیقه سالم هیچ یک از این وجوه را نمی‌پذیرد، و مراد از لقای خداوند در قیامت است زیرا این معنا مناسب با سیاق است. (ر.ک: ذیل آیه در تفسیرالمیزان، ج۱۶، ص۳۹۸-۳۹۹).</ref>.		[[لقای الهی]] اصطلاحی [[عرفانی]] و [[ارتباط]] [[معنوی]] و یا [[ملاقات]] با [[پروردگار]] در [[دنیا]] و در [[روز قیامت]] است که منشأ آن بیان [[قرآن]] با عنوان [[لقاء الله]] و [[لقاء]] [[رب]] است. اما با این عنوان، می‌توان صورت‌های مختلفی را از [[ملاقات]] مثبت و منفی تصویر کرد، اما در آنجا که بار مثبت داشته باشد، دارای ابعاد و مراتب گوناگونی مرتبط با [[پیامبر]] است، از آن جمله [[مراتب وحی]] که [[پیامبر]] در [[شب معراج]] به آن رسیده است. یا کسانی که در [[مخالفت با پیامبر]] منکر [[لقای الهی]] هستند، چنان‌که این معنا را درباره [[حضرت موسی]] مطرح کرده است<ref>وجوه مختلفی درباره مراد از {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} در آیه {{متن قرآن\|وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَلَا تَكُنْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقَائِهِ}} ذکر شده است. برخی از مفسرین در مرجع ضمیر در کلمه {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} و نیز در معنای کلمه مزبور اختلاف کرده‌اند، بعضی گفته‌اند: ضمیر به موسی{{ع}} بر می‌گردد. و مفعول کلمه، لقاء است، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقائک موسی}} است، یعنی شک نکن در دیدارت با موسی، چون رسول خدا{{صل}} - به طوری که در روایات هم آمده - شب معراج موسی را دیدار کرد، پس در نتیجه اگر سوره مورد بحث، بعد از معراج نازل شده باشد، آیه شریفه یادآوری خاطرات شب معراج است، و اگر قبل از شب معراج نازل شده باشد وعده‌ای از خدا به آن جناب است که به زودی موسی را خواهی دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به موسی بر می‌گردد، ولی معنای آیه این است که شک مکن در اینکه روز قیامت موسی را می‌بینی. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به کتاب بر می‌گردد، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقاء موسی الکتاب}} است یعنی شک مکن در اینکه موسی کتاب را خواهد دید، بعضی دیگر تقدیر را {{عربی\|من لقائک الکتاب}} و یا {{عربی\|من لقاء الکتاب ایاک}} گرفته‌اند، که بنا به تقدیر اول معنا چنین می‌شود: شک مکن از اینکه کتاب را خواهی دید، و بنا به تقدیر دوم: در شک مباش از اینکه کتاب تو را خواهد دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به آزار و شکنجه‌ای بر می‌گردد که موسی از دست قومش دید، و معنای آیه این است که: تو در شک مباش از دیدن اذیت، همان‌طور که موسی آن را از قومش بدید، در این باره علامه پس از نقل اقوال می‌نویسد: لیکن خواننده عزیز توجه دارد که طبع و سلیقه سالم هیچ یک از این وجوه را نمی‌پذیرد، و مراد از لقای خداوند در قیامت است زیرا این معنا مناسب با سیاق است. (ر.ک: ذیل آیه در تفسیرالمیزان، ج۱۶، ص۳۹۸-۳۹۹).</ref>.

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-18T02:04:21Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۵:۳۴
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:لقاءالله]]		[[رده:لقاءالله]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T23:33:43Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۳:۰۳
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{نبوت}} +{{نبوت}})

2021-12-16T17:51:50Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{نبوت}} +{{نبوت}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۲۱
خط ۱:		خط ۱:

	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} ==پانویس== {{پانویس}})

2021-12-16T15:20:54Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} ==پانویس== {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۵۰
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]
	== پانویس ==		{{پایان منابع}}

			==پانویس==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:لقاءالله]]		[[رده:لقاءالله]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

2021-12-16T12:09:36Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۳۹
خط ۲۷:		خط ۲۷:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]
	== پانویس ==		== پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۰۹
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[لقاءالله در قرآن]] - [[لقاءالله در حدیث]] - [[لقاءالله در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = لقاءالله (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[لقاءالله در قرآن]] - [[لقاءالله در حدیث]] - [[لقاءالله در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = لقاءالله (پرسش)}}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[لقای الهی]] اصطلاحی [[عرفانی]] و [[ارتباط]] [[معنوی]] و یا [[ملاقات]] با [[پروردگار]] در [[دنیا]] و در [[روز قیامت]] است که منشأ آن بیان [[قرآن]] با عنوان [[لقاء الله]] و [[لقاء]] [[رب]] است. اما با این عنوان، می‌توان صورت‌های مختلفی را از [[ملاقات]] مثبت و منفی تصویر کرد، اما در آنجا که بار مثبت داشته باشد، دارای ابعاد و مراتب گوناگونی مرتبط با [[پیامبر]] است، از آن جمله [[مراتب وحی]] که [[پیامبر]] در [[شب معراج]] به آن رسیده است. یا کسانی که در [[مخالفت با پیامبر]] منکر [[لقای الهی]] هستند، چنان‌که این معنا را درباره [[حضرت موسی]] مطرح کرده است<ref>وجوه مختلفی درباره مراد از {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} در آیه {{متن قرآن\|وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَلَا تَكُنْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقَائِهِ}} ذکر شده است. برخی از مفسرین در مرجع ضمیر در کلمه {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} و نیز در معنای کلمه مزبور اختلاف کرده‌اند، بعضی گفته‌اند: ضمیر به موسی {{ع}} بر می‌گردد. و مفعول کلمه، لقاء است، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقائک موسی}} است، یعنی شک نکن در دیدارت با موسی، چون رسول خدا {{صل}} - به طوری که در روایات هم آمده - شب معراج موسی را دیدار کرد، پس در نتیجه اگر سوره مورد بحث، بعد از معراج نازل شده باشد، آیه شریفه یادآوری خاطرات شب معراج است، و اگر قبل از شب معراج نازل شده باشد وعده‌ای از خدا به آن جناب است که به زودی موسی را خواهی دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به موسی بر می‌گردد، ولی معنای آیه این است که شک مکن در اینکه روز قیامت موسی را می‌بینی. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به کتاب بر می‌گردد، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقاء موسی الکتاب}} است یعنی شک مکن در اینکه موسی کتاب را خواهد دید، بعضی دیگر تقدیر را {{عربی\|من لقائک الکتاب}} و یا {{عربی\|من لقاء الکتاب ایاک}} گرفته‌اند، که بنا به تقدیر اول معنا چنین می‌شود: شک مکن از اینکه کتاب را خواهی دید، و بنا به تقدیر دوم: در شک مباش از اینکه کتاب تو را خواهد دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به آزار و شکنجه‌ای بر می‌گردد که موسی از دست قومش دید، و معنای آیه این است که: تو در شک مباش از دیدن اذیت، همان‌طور که موسی آن را از قومش بدید، در این باره علامه پس از نقل اقوال می‌نویسد: ~~لیکن~~ خواننده عزیز توجه دارد که طبع و سلیقه سالم هیچ یک از این وجوه را نمی‌پذیرد، و مراد از لقای خداوند در قیامت است زیرا این معنا مناسب با سیاق است. (ر. ک: ذیل آیه در تفسیرالمیزان، ج۱۶، ص۳۹۸-۳۹۹).</ref>.		[[لقای الهی]] اصطلاحی [[عرفانی]] و [[ارتباط]] [[معنوی]] و یا [[ملاقات]] با [[پروردگار]] در [[دنیا]] و در [[روز قیامت]] است که منشأ آن بیان [[قرآن]] با عنوان [[لقاء الله]] و [[لقاء]] [[رب]] است. اما با این عنوان، می‌توان صورت‌های مختلفی را از [[ملاقات]] مثبت و منفی تصویر کرد، اما در آنجا که بار مثبت داشته باشد، دارای ابعاد و مراتب گوناگونی مرتبط با [[پیامبر]] است، از آن جمله [[مراتب وحی]] که [[پیامبر]] در [[شب معراج]] به آن رسیده است. یا کسانی که در [[مخالفت با پیامبر]] منکر [[لقای الهی]] هستند، چنان‌که این معنا را درباره [[حضرت موسی]] مطرح کرده است<ref>وجوه مختلفی درباره مراد از {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} در آیه {{متن قرآن\|وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَلَا تَكُنْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقَائِهِ}} ذکر شده است. برخی از مفسرین در مرجع ضمیر در کلمه {{متن قرآن\|لِقَائِهِ}} و نیز در معنای کلمه مزبور اختلاف کرده‌اند، بعضی گفته‌اند: ضمیر به موسی {{ع}} بر می‌گردد. و مفعول کلمه، لقاء است، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقائک موسی}} است، یعنی شک نکن در دیدارت با موسی، چون رسول خدا {{صل}} - به طوری که در روایات هم آمده - شب معراج موسی را دیدار کرد، پس در نتیجه اگر سوره مورد بحث، بعد از معراج نازل شده باشد، آیه شریفه یادآوری خاطرات شب معراج است، و اگر قبل از شب معراج نازل شده باشد وعده‌ای از خدا به آن جناب است که به زودی موسی را خواهی دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به موسی بر می‌گردد، ولی معنای آیه این است که شک مکن در اینکه روز قیامت موسی را می‌بینی. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به کتاب بر می‌گردد، و تقدیر کلام {{عربی\|فلا تکن فی مریة من لقاء موسی الکتاب}} است یعنی شک مکن در اینکه موسی کتاب را خواهد دید، بعضی دیگر تقدیر را {{عربی\|من لقائک الکتاب}} و یا {{عربی\|من لقاء الکتاب ایاک}} گرفته‌اند، که بنا به تقدیر اول معنا چنین می‌شود: شک مکن از اینکه کتاب را خواهی دید، و بنا به تقدیر دوم: در شک مباش از اینکه کتاب تو را خواهد دید. بعضی دیگر گفته‌اند: ضمیر به آزار و شکنجه‌ای بر می‌گردد که موسی از دست قومش دید، و معنای آیه این است که: تو در شک مباش از دیدن اذیت، همان‌طور که موسی آن را از قومش بدید، در این باره علامه پس از نقل اقوال می‌نویسد: لکن خواننده عزیز توجه دارد که طبع و سلیقه سالم هیچ یک از این وجوه را نمی‌پذیرد، و مراد از لقای خداوند در قیامت است زیرا این معنا مناسب با سیاق است. (ر. ک: ذیل آیه در تفسیرالمیزان، ج۱۶، ص۳۹۸-۳۹۹).</ref>.
	#{{متن قرآن\|مَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ}}<ref>«هر کس لقای خداوند را امید می‌دارد (بداند که) زمان (مقرر کرده) خداوند آمدنی است و او شنوای داناست» سوره عنکبوت، آیه ۵.</ref>.		#{{متن قرآن\|مَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ}}<ref>«هر کس لقای خداوند را امید می‌دارد (بداند که) زمان (مقرر کرده) خداوند آمدنی است و او شنوای داناست» سوره عنکبوت، آیه ۵.</ref>.
	#{{متن قرآن\|قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا}}<ref>«بگو: جز این نیست که من هم بشری چون شمایم (جز اینکه) به من وحی می‌شود که خدای شما خدایی یگانه است؛ پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند و در پرستش پروردگارش هیچ کس را شریک نسازد» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref>.		#{{متن قرآن\|قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا}}<ref>«بگو: جز این نیست که من هم بشری چون شمایم (جز اینکه) به من وحی می‌شود که خدای شما خدایی یگانه است؛ پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند و در پرستش پروردگارش هیچ کس را شریک نسازد» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref>.