مبارزه با تبعیض - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۸

2023-12-02T09:48:01Z

Bahmani در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۷

2023-12-02T09:37:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۰۷
خط ۱۲۴:		خط ۱۲۴:
	در [[سیره]] [[پیامبر اسلام]] آمده است: روزی حضرت بین [[حسن]] و [[حسین]]{{عم}} مسابقه «دو» گذاشت. حسن بر حسین [[سبقت]] گرفت و پیامبر او را بر زانوی راست خویش و حسین را بر زانوی چپ نهاد<ref>تربیت فرزند، ص۱۴۳ (به نقل از: شرح نهج‌البلاغه ابن ابی الحدید).</ref>. یعنی پیامبر حتی در این مورد نیز که یکی از [[کودکان]] برنده شده بود، تلاش کرد میان آنها تبعیض قایل نگردد و هر دو را [[تشویق]] کند و عملی انجام ندهد که با تشویق یکی از آنها، دیگری رنجیده خاطر شود.		در [[سیره]] [[پیامبر اسلام]] آمده است: روزی حضرت بین [[حسن]] و [[حسین]]{{عم}} مسابقه «دو» گذاشت. حسن بر حسین [[سبقت]] گرفت و پیامبر او را بر زانوی راست خویش و حسین را بر زانوی چپ نهاد<ref>تربیت فرزند، ص۱۴۳ (به نقل از: شرح نهج‌البلاغه ابن ابی الحدید).</ref>. یعنی پیامبر حتی در این مورد نیز که یکی از [[کودکان]] برنده شده بود، تلاش کرد میان آنها تبعیض قایل نگردد و هر دو را [[تشویق]] کند و عملی انجام ندهد که با تشویق یکی از آنها، دیگری رنجیده خاطر شود.
	#تبعیض در بوسیدن: پیامبر{{صل}} مردی را دید که دو پسر داشت، یکی را بوسید و دیگری را نبوسید. پیامبر{{صل}} فرمود: چرا بین آن دو [[مساوات]] را رعایت نکردی؟<ref>تفسیر عیاشی (به نقل از، همان، ۱۳۹).</ref>.		#تبعیض در بوسیدن: پیامبر{{صل}} مردی را دید که دو پسر داشت، یکی را بوسید و دیگری را نبوسید. پیامبر{{صل}} فرمود: چرا بین آن دو [[مساوات]] را رعایت نکردی؟<ref>تفسیر عیاشی (به نقل از، همان، ۱۳۹).</ref>.
	#تبعیض در [[هدیه]]: [[بشیر بن سعد]] با پسرش نعمان نزد پیامبر آمد و عرض کرد: این [[عبد]] را به پسرم هدیه داده‌ام. پیامبر فرمود: آیا به همه فرزندانت هدیه داده‌ای؟ عرض کرد: نه. حضرت فرمود: از این نیز پس بگیر <ref>تربیت فرزند، ص۱۳۹.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\| سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص ~~118~~-~~120~~.</ref>		#تبعیض در [[هدیه]]: [[بشیر بن سعد]] با پسرش نعمان نزد پیامبر آمد و عرض کرد: این [[عبد]] را به پسرم هدیه داده‌ام. پیامبر فرمود: آیا به همه فرزندانت هدیه داده‌ای؟ عرض کرد: نه. حضرت فرمود: از این نیز پس بگیر <ref>تربیت فرزند، ص۱۳۹.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\| سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص ۱۱۸-۱۲۰.</ref>

	==کارکردهای منفی تبعیض==		==کارکردهای منفی تبعیض==
	#ایجاد [[کینه]]: تبعیض موجب می‌شود، فرزندان کینه را یاد بگیرند؛ زیرا وقتی می‌بینند که والدین‌شان به [[راحتی]] تبعیض قایل می‌شوند، به هم‌دیگر بدبین می‌شوند.		#ایجاد [[کینه]]: تبعیض موجب می‌شود، فرزندان کینه را یاد بگیرند؛ زیرا وقتی می‌بینند که والدین‌شان به [[راحتی]] تبعیض قایل می‌شوند، به هم‌دیگر بدبین می‌شوند.
	#[[حسادت]]: وقتی کینه در میان فرزندان افزایش یابد، دیگر این امر آهسته آهسته به [[حسد]] تبدیل می‌شود که چه بسا پی‌آمدهای بسیار منفی را به دنبال خواهد داشت<ref>در این باره خوب است به داستان حضرت یوسف توجه شود که برادرانش وقتی فهمیدند، حضرت یعقوب، یوسف را بیشتر از آنها دوست دارد، تصمیم گرفتند به هر شکل ممکن حضرت یوسف را از سر راه بردارند.</ref>.		#[[حسادت]]: وقتی کینه در میان فرزندان افزایش یابد، دیگر این امر آهسته آهسته به [[حسد]] تبدیل می‌شود که چه بسا پی‌آمدهای بسیار منفی را به دنبال خواهد داشت<ref>در این باره خوب است به داستان حضرت یوسف توجه شود که برادرانش وقتی فهمیدند، حضرت یعقوب، یوسف را بیشتر از آنها دوست دارد، تصمیم گرفتند به هر شکل ممکن حضرت یوسف را از سر راه بردارند.</ref>.
	#ایجاد [[بدبینی]] به [[والدین]]: وقتی [[فرزندان]] آشکارا [[تبعیض]] والدین را درباره خود نظاره می‌کنند، به آنان بدبین میشوند که این امر به مرور [[زمان]] پی‌آمدهای منفی دیگری در پی خواهد داشت.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\| سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص ~~120~~.</ref>		#ایجاد [[بدبینی]] به [[والدین]]: وقتی [[فرزندان]] آشکارا [[تبعیض]] والدین را درباره خود نظاره می‌کنند، به آنان بدبین میشوند که این امر به مرور [[زمان]] پی‌آمدهای منفی دیگری در پی خواهد داشت.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\| سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص ۱۲۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۶

2023-12-02T09:36:08Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* نکوهش تبعیض بین فرزندان در سیره پیامبر{{صل}} */

2023-12-02T06:39:39Z

نکوهش تبعیض بین فرزندان در سیره پیامبر{{صل}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۹
خط ۱۱۹:		خط ۱۱۹:
	قضایا را به اطلاع [[رسول خدا]] رساندند. [[رسول اکرم]] {{صل}} جویبر را خواست و جریان را از او پرسید. گفت: یا [[رسول الله]]! وقتی که وارد آن خانه وسیع، با فرش و اثاث کامل شدم و دختری [[زیبا]] در برابر خود دیدم که همه آنها به من تعلق داشت، به [[فکر]] افتادم که من [[آدم]] [[غریب]] و [[فقیری]] در این [[شهر]] هستم و [[خداوند]] این طور به وسیله [[اسلام]] به من [[تفضل]] فرمود. خواستم به پاس این همه [[نعمت]]، این شب را تا صبح به حال [[عبادت]] به سر برم. فردایش را نیز به شکرانه آن، [[روزه]] گرفتم. تا سه [[روز]] در این حال بودم که شب‌ها عبادت می‌کردم و روزها را روزه می‌گرفتم. البته از این به بعد نزد [[خانواده]] خود خواهم رفت»<ref>مرتضی مطهری، بیست گفتار، ص۱۱۵-۱۲۰.</ref>.<ref>[[حسن اردشیری لاجیمی\|اردشیری لاجیمی، حسن]]، [[سیره نبوی از نگاه استاد مطهری (کتاب)\|سیره نبوی از نگاه استاد مطهری]] ص ۴۴.</ref>.		قضایا را به اطلاع [[رسول خدا]] رساندند. [[رسول اکرم]] {{صل}} جویبر را خواست و جریان را از او پرسید. گفت: یا [[رسول الله]]! وقتی که وارد آن خانه وسیع، با فرش و اثاث کامل شدم و دختری [[زیبا]] در برابر خود دیدم که همه آنها به من تعلق داشت، به [[فکر]] افتادم که من [[آدم]] [[غریب]] و [[فقیری]] در این [[شهر]] هستم و [[خداوند]] این طور به وسیله [[اسلام]] به من [[تفضل]] فرمود. خواستم به پاس این همه [[نعمت]]، این شب را تا صبح به حال [[عبادت]] به سر برم. فردایش را نیز به شکرانه آن، [[روزه]] گرفتم. تا سه [[روز]] در این حال بودم که شب‌ها عبادت می‌کردم و روزها را روزه می‌گرفتم. البته از این به بعد نزد [[خانواده]] خود خواهم رفت»<ref>مرتضی مطهری، بیست گفتار، ص۱۱۵-۱۲۰.</ref>.<ref>[[حسن اردشیری لاجیمی\|اردشیری لاجیمی، حسن]]، [[سیره نبوی از نگاه استاد مطهری (کتاب)\|سیره نبوی از نگاه استاد مطهری]] ص ۴۴.</ref>.

	==[[نکوهش]] [[تبعیض]] بین [[فرزندان]] در [[سیره پیامبر]]{{صل}}==		==نکوهش [[تبعیض]] بین [[فرزندان]] در [[سیره پیامبر]]{{صل}}==
	[[پیامبر اکرم]] در حال [[سخن گفتن]] با [[یاران]] خود بود. [[کودکی]] وارد شد و به طرف پدر خویش رفت که در کنار [[جمعیت]] بود. پدر دستی بر سرش کشید و او را بر زانوی راست خود نهاد. اندکی بعد دختر آن مرد وارد شد و نزد پدر رفت. پدر دستی بر سرش کشید و او را در کنار خویش بر [[زمین]] نشاند. [[پیامبر]] که برخورد دوگانه پدر را دید، فرمود: چرا او را بر زانوی دیگر خود ننشاندی؟ پدر، او را بر زانوی خود نهاد. آن‌گاه پیامبر فرمود: اکنون [[عدالت]] را رعایت کردی<ref>تربیت فرزند، ص۱۳۸.</ref>.		[[پیامبر اکرم]] در حال [[سخن گفتن]] با [[یاران]] خود بود. کودکی وارد شد و به طرف پدر خویش رفت که در کنار جمعیت بود. پدر دستی بر سرش کشید و او را بر زانوی راست خود نهاد. اندکی بعد دختر آن مرد وارد شد و نزد پدر رفت. پدر دستی بر سرش کشید و او را در کنار خویش بر [[زمین]] نشاند. [[پیامبر]] که برخورد دوگانه پدر را دید، فرمود: چرا او را بر زانوی دیگر خود ننشاندی؟ پدر، او را بر زانوی خود نهاد. آن‌گاه پیامبر فرمود: اکنون [[عدالت]] را رعایت کردی<ref>تربیت فرزند، ص۱۳۸.</ref>.

	در [[سیره]] [[پیامبر اسلام]] آمده است: روزی حضرت بین [[حسن]] و [[حسین]]{{عم}} مسابقه «دو» گذاشت. حسن بر حسین [[سبقت]] گرفت و پیامبر او را بر زانوی راست خویش و حسین را بر زانوی چپ نهاد<ref>تربیت فرزند، ص۱۴۳ (به نقل از: شرح نهج‌البلاغه ابن ابی الحدید).</ref>. یعنی پیامبر حتی در این مورد نیز که یکی از [[کودکان]] برنده شده بود، تلاش کرد میان آنها تبعیض قایل نگردد و هر دو را [[تشویق]] کند و عملی انجام ندهد که با تشویق یکی از آنها، دیگری رنجیده خاطر شود.		در [[سیره]] [[پیامبر اسلام]] آمده است: روزی حضرت بین [[حسن]] و [[حسین]]{{عم}} مسابقه «دو» گذاشت. حسن بر حسین [[سبقت]] گرفت و پیامبر او را بر زانوی راست خویش و حسین را بر زانوی چپ نهاد<ref>تربیت فرزند، ص۱۴۳ (به نقل از: شرح نهج‌البلاغه ابن ابی الحدید).</ref>. یعنی پیامبر حتی در این مورد نیز که یکی از [[کودکان]] برنده شده بود، تلاش کرد میان آنها تبعیض قایل نگردد و هر دو را [[تشویق]] کند و عملی انجام ندهد که با تشویق یکی از آنها، دیگری رنجیده خاطر شود.

Bahmani: /* مبارزه با جامعه طبقاتی */

2023-12-02T06:39:19Z

مبارزه با جامعه طبقاتی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۹
خط ۹۰:		خط ۹۰:
	پیامبر همه افراد معترض را احضار کرد و به یک یک آنها فرمود که شما چنین گفته [[اید]]. [[عتاب]] عرض کرد: یا [[رسول الله]]! [[سوگند]] به خدا که ما این سخنان را گفته ایم، ولی به درگاه [[خداوند]] [[استغفار]] و [[توبه]] می‌کنیم. عتاب همان دم [[آیین اسلام]] را قبول کرد و در راه [[اسلام]] [[استوار]] ماند تا اینکه پیامبر او را [[حاکم مکه]] کرد. به [[نقلی]]، [[حارث بن هشام]] نیز اسلام [[اختیار]] کرد. ابوسفیان به پیامبر عرض کرد: تو می‌دانی که من سخنی نگفته‌ام. [[پیامبر]] فرمود: «خداوندا! [[قوم]] مرا [[هدایت]] کن. اینها [[نادان]] هستند»<ref>کحل البصر، ص۱۲؛ بحارالانوار، ج۲۱، ص۱۱۸.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[مروارید نبوت (کتاب)\|مروارید نبوت]] ص ۷۶.</ref>		پیامبر همه افراد معترض را احضار کرد و به یک یک آنها فرمود که شما چنین گفته [[اید]]. [[عتاب]] عرض کرد: یا [[رسول الله]]! [[سوگند]] به خدا که ما این سخنان را گفته ایم، ولی به درگاه [[خداوند]] [[استغفار]] و [[توبه]] می‌کنیم. عتاب همان دم [[آیین اسلام]] را قبول کرد و در راه [[اسلام]] [[استوار]] ماند تا اینکه پیامبر او را [[حاکم مکه]] کرد. به [[نقلی]]، [[حارث بن هشام]] نیز اسلام [[اختیار]] کرد. ابوسفیان به پیامبر عرض کرد: تو می‌دانی که من سخنی نگفته‌ام. [[پیامبر]] فرمود: «خداوندا! [[قوم]] مرا [[هدایت]] کن. اینها [[نادان]] هستند»<ref>کحل البصر، ص۱۲؛ بحارالانوار، ج۲۱، ص۱۱۸.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[مروارید نبوت (کتاب)\|مروارید نبوت]] ص ۷۶.</ref>

	== [[مبارزه]] با [[جامعه طبقاتی]] ==		== [[مبارزه]] با جامعه طبقاتی ==
	«[[اسلام]] با امتیازها و تفاوت گذاشتن‌هایی که مربوط به عمل و [[تقوا]] و [[علم]] و [[جهاد]] در راه [[حق]] نیست، به شدت مبارزه کرده است. نه تنها در دستورهای خود مبارزه کرده، بلکه عمل [[پیشوایان]] بزرگ [[دین]] این‌طور بوده است.		«[[اسلام]] با امتیازها و تفاوت گذاشتن‌هایی که مربوط به عمل و [[تقوا]] و [[علم]] و [[جهاد]] در راه [[حق]] نیست، به شدت مبارزه کرده است. نه تنها در دستورهای خود مبارزه کرده، بلکه عمل [[پیشوایان]] بزرگ [[دین]] این‌طور بوده است.

	[[جامعه بی‌طبقه]] [[اسلامی]]؛ یعنی [[جامعه]] بی‌تبعیض. جامعه‌ای که امتیازات موهوم در آن بی‌اعتبار است، نه جامعه بی‌تفاوت که حتی امتیازات و مکتسبات و لیاقت‌ها و استعدادها نیز در آن اجبارا نادیده گرفته می‌شود.		جامعه بی‌طبقه [[اسلامی]]؛ یعنی [[جامعه]] بی‌تبعیض. جامعه‌ای که امتیازات موهوم در آن بی‌اعتبار است، نه جامعه بی‌تفاوت که حتی امتیازات و مکتسبات و لیاقت‌ها و استعدادها نیز در آن اجبارا نادیده گرفته می‌شود.

	مردی از [[اهل]] یمامه به [[مدینه]] آمد و اسلام آورد... ، [[تربیت]] شد. اسم این مرد جویبر بود. مردی بود کوتاه قد، بد شکل، سیاه رنگ، [[فقیر]] و مستمند و چون کسی را در مدینه نداشت، شب‌ها در [[مسجد]] می‌خوابید و در [[حقیقت]]، خانه‌ای جز مسجد نداشت. مدتی در مسجد بود و کم کم رفقایی مثل خودش پیدا کرد؛ یعنی عده‌ای دیگر از [[مسلمانان]] پیدا شدند که آنها هم مثل جویبر هم فقیر بودند و هم [[غریب]] و به دستور [[رسول اکرم]] {{صل}} آنها نیز مانند جویبر موقتاً شب‌ها در مسجد به سر می‌بردند.		مردی از [[اهل]] یمامه به [[مدینه]] آمد و اسلام آورد... ، [[تربیت]] شد. اسم این مرد جویبر بود. مردی بود کوتاه قد، بد شکل، سیاه رنگ، [[فقیر]] و مستمند و چون کسی را در مدینه نداشت، شب‌ها در [[مسجد]] می‌خوابید و در [[حقیقت]]، خانه‌ای جز مسجد نداشت. مدتی در مسجد بود و کم کم رفقایی مثل خودش پیدا کرد؛ یعنی عده‌ای دیگر از [[مسلمانان]] پیدا شدند که آنها هم مثل جویبر هم فقیر بودند و هم [[غریب]] و به دستور [[رسول اکرم]] {{صل}} آنها نیز مانند جویبر موقتاً شب‌ها در مسجد به سر می‌بردند.

Bahmani: /* تبعیض نگذاشتن در اجرای قانون */

2023-12-02T06:39:06Z

تبعیض نگذاشتن در اجرای قانون

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۹
خط ۸۲:		خط ۸۲:
	آن حضرت می‌فرمود: «بین فرزندانتان به [[عدالت]] [[رفتار]] کنید و اگر چند فرزند دارید، همه آنان را یکسان [[دوست]] داشته باشید»<ref>مکارم الاخلاق، ص۲۲۰.</ref>. روزی مردی را دید که از بین دو فرزندش فقط یکی را مورد مهر و [[محبت]] قرار می‌دهد و او را می‌بوسد، ولی به فرزند دیگرش هیچ توجهی ندارد. حضرت به او فرمود: «چرا بین این دو فرق می‌گذاری، باید هر دو را ببوسی به هر دو محبت کنی»<ref>مکارم الاخلاق، ص۲۲۰.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[مروارید نبوت (کتاب)\|مروارید نبوت]] ص ۷۶.</ref>		آن حضرت می‌فرمود: «بین فرزندانتان به [[عدالت]] [[رفتار]] کنید و اگر چند فرزند دارید، همه آنان را یکسان [[دوست]] داشته باشید»<ref>مکارم الاخلاق، ص۲۲۰.</ref>. روزی مردی را دید که از بین دو فرزندش فقط یکی را مورد مهر و [[محبت]] قرار می‌دهد و او را می‌بوسد، ولی به فرزند دیگرش هیچ توجهی ندارد. حضرت به او فرمود: «چرا بین این دو فرق می‌گذاری، باید هر دو را ببوسی به هر دو محبت کنی»<ref>مکارم الاخلاق، ص۲۲۰.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[مروارید نبوت (کتاب)\|مروارید نبوت]] ص ۷۶.</ref>

	=== تبعیض نگذاشتن در [[اجرای قانون]] ===		=== تبعیض نگذاشتن در اجرای قانون ===
	زنی از اشراف [[مکه]] مرتکب دزدی شد، او را نزد [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بردند تا بر وی حد جاری کند، [[خویشان]] آن [[زن]] که از بزرگان و سرشناسان مکه بودند [[مجازات]] او را برای خود [[ننگ و عار]] تلقی کردند، ازاین رو، [[اسامه بن زید]] را واسطه قرار دادند تا از حضرت بخواهد که آن زن را مورد [[عفو]] و [[بخشش]] قرار دهد. وقتی [[اسامه]] به منظور [[شفاعت]] از آن زن به نزد رسول خدا {{صل}} رفت، حضرت ناراحت شد و فرمود:		زنی از اشراف [[مکه]] مرتکب دزدی شد، او را نزد [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بردند تا بر وی حد جاری کند، [[خویشان]] آن [[زن]] که از بزرگان و سرشناسان مکه بودند [[مجازات]] او را برای خود [[ننگ و عار]] تلقی کردند، ازاین رو، [[اسامه بن زید]] را واسطه قرار دادند تا از حضرت بخواهد که آن زن را مورد [[عفو]] و [[بخشش]] قرار دهد. وقتی [[اسامه]] به منظور [[شفاعت]] از آن زن به نزد رسول خدا {{صل}} رفت، حضرت ناراحت شد و فرمود:
	ای اسامه درباره حدی از [[حدود ~~الهی]]،~~ با من سخن می‌گویی که ترکش کنم؟ هرگز چنین کاری نخواهم کرد، حتی اگر دخترم فاطمه، مرتکب دزدی شود بر او حد جاری خواهم کرد<ref>سیرة النبویه، ج۳، ص۶۰۱.</ref>.		ای اسامه درباره حدی از حدود الهی، با من سخن می‌گویی که ترکش کنم؟ هرگز چنین کاری نخواهم کرد، حتی اگر دخترم فاطمه، مرتکب دزدی شود بر او حد جاری خواهم کرد<ref>سیرة النبویه، ج۳، ص۶۰۱.</ref>.

	در [[دوران جاهلیت]]، [[تبعیض نژادی]] رواج بسیاری داشت. [[پیامبر اعظم]] {{صل}} در خطبه‌ای که پس از [[فتح مکه]] در کنار [[کعبه]] خواند، هرگونه [[تبعیض]] از جمله تبعیض نژادی را [[باطل]] اعلام کرد و فرمود: ملاک [[فضیلت]] تنها [[پرهیزگاری]] است، نه [[عرب]] بر [[عجم]] [[برتری]] دارد، نه سفید بر سیاه و نه پول‌دار و فامیل‌دار بر بی‌پول و بی‌فامیل و.... هنگام ظهر فرا رسید [[رسول اکرم]] {{صل}} به [[بلال حبشی]] فرمود: بر بام کعبه برو و [[اذان]] بگو. [[بلال]]، فردی [[غریب]]، سیاه چهره و بی‌پول و بی‌فامیل بود و [[پیامبر]] با این دستور، بر تبعیض نژادی خط بطلان کشید. بلال بر بام کعبه رفت و با صدای بلند اذان گفت. [[مشرکان]] هر کدام درباره بلال سخنی گفتند. بعضی گفتند: اگر [[زمین]] دهان باز کند و [[انسان]] در آن فرو رود، بهتر از این است که این صدا را بشنود. دیگری گفت: [[حمد]] و [[سپاس]] خداوندی را که پدرم را تا امروز زنده نگذاشت تا این صدا را بشنود. [[سهیل]] که معتدل‌ترین فرد آنها بود، گفت: این کعبه [[خانه خدا]] است و [[خدا]] این منظره را می‌بیند. اگر خدا بخواهد، این منظره را (مثلاً با [[هلاکت]] بلال) دگرگون می‌سازد. [[ابوسفیان]] گفت: من در این باره چیزی نمی‌گویم؛ چراکه اگر سخنی بگویم، [[گمان]] آن دارم که این دیوارها سخن مرا به محمد خبر دهند.		در [[دوران جاهلیت]]، تبعیض نژادی رواج بسیاری داشت. [[پیامبر اعظم]] {{صل}} در خطبه‌ای که پس از [[فتح مکه]] در کنار [[کعبه]] خواند، هرگونه [[تبعیض]] از جمله تبعیض نژادی را [[باطل]] اعلام کرد و فرمود: ملاک [[فضیلت]] تنها [[پرهیزگاری]] است، نه [[عرب]] بر [[عجم]] [[برتری]] دارد، نه سفید بر سیاه و نه پول‌دار و فامیل‌دار بر بی‌پول و بی‌فامیل و.... هنگام ظهر فرا رسید [[رسول اکرم]] {{صل}} به [[بلال حبشی]] فرمود: بر بام کعبه برو و [[اذان]] بگو. [[بلال]]، فردی [[غریب]]، سیاه چهره و بی‌پول و بی‌فامیل بود و [[پیامبر]] با این دستور، بر تبعیض نژادی خط بطلان کشید. بلال بر بام کعبه رفت و با صدای بلند اذان گفت. [[مشرکان]] هر کدام درباره بلال سخنی گفتند. بعضی گفتند: اگر [[زمین]] دهان باز کند و [[انسان]] در آن فرو رود، بهتر از این است که این صدا را بشنود. دیگری گفت: [[حمد]] و [[سپاس]] خداوندی را که پدرم را تا امروز زنده نگذاشت تا این صدا را بشنود. [[سهیل]] که معتدل‌ترین فرد آنها بود، گفت: این کعبه [[خانه خدا]] است و [[خدا]] این منظره را می‌بیند. اگر خدا بخواهد، این منظره را (مثلاً با [[هلاکت]] بلال) دگرگون می‌سازد. [[ابوسفیان]] گفت: من در این باره چیزی نمی‌گویم؛ چراکه اگر سخنی بگویم، [[گمان]] آن دارم که این دیوارها سخن مرا به محمد خبر دهند.

	پیامبر همه افراد معترض را احضار کرد و به یک یک آنها فرمود که شما چنین گفته [[اید]]. [[عتاب]] عرض کرد: یا [[رسول الله]]! [[سوگند]] به خدا که ما این سخنان را گفته ایم، ولی به درگاه [[خداوند]] [[استغفار]] و [[توبه]] می‌کنیم. عتاب همان دم [[آیین اسلام]] را قبول کرد و در راه [[اسلام]] [[استوار]] ماند تا اینکه پیامبر او را [[حاکم مکه]] کرد. به [[نقلی]]، [[حارث بن هشام]] نیز اسلام [[اختیار]] کرد. ابوسفیان به پیامبر عرض کرد: تو می‌دانی که من سخنی نگفته‌ام. [[پیامبر]] فرمود: «خداوندا! [[قوم]] مرا [[هدایت]] کن. اینها [[نادان]] هستند»<ref>کحل البصر، ص۱۲؛ بحارالانوار، ج۲۱، ص۱۱۸.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[مروارید نبوت (کتاب)\|مروارید نبوت]] ص ۷۶.</ref>		پیامبر همه افراد معترض را احضار کرد و به یک یک آنها فرمود که شما چنین گفته [[اید]]. [[عتاب]] عرض کرد: یا [[رسول الله]]! [[سوگند]] به خدا که ما این سخنان را گفته ایم، ولی به درگاه [[خداوند]] [[استغفار]] و [[توبه]] می‌کنیم. عتاب همان دم [[آیین اسلام]] را قبول کرد و در راه [[اسلام]] [[استوار]] ماند تا اینکه پیامبر او را [[حاکم مکه]] کرد. به [[نقلی]]، [[حارث بن هشام]] نیز اسلام [[اختیار]] کرد. ابوسفیان به پیامبر عرض کرد: تو می‌دانی که من سخنی نگفته‌ام. [[پیامبر]] فرمود: «خداوندا! [[قوم]] مرا [[هدایت]] کن. اینها [[نادان]] هستند»<ref>کحل البصر، ص۱۲؛ بحارالانوار، ج۲۱، ص۱۱۸.</ref>.<ref>[[سید حسین اسحاقی\|اسحاقی، سید حسین]]، [[مروارید نبوت (کتاب)\|مروارید نبوت]] ص ۷۶.</ref>

Bahmani: /* مبارزه با تبعیض */

2023-12-02T06:38:47Z

مبارزه با تبعیض

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۸
خط ۶۴:		خط ۶۴:
	پس [[میزان]] [[ارزش]] [[انسان‌ها]] [[قوم]]، [[قبیله]]، نژاد، [[ثروت]] و امثال اینها نیست؛ بلکه ملاک اصلی، [[ایمان]] و [[تقوای الهی]] است؛ چنانکه [[خداوند متعال]] در [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|صِبْغَةَ اللَّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً}}<ref>«رنگ (و نگار) خداوند را (بگزینید) و خوش رنگ (و نگار)‌تر از خداوند کیست؟» سوره بقره، آیه ۱۳۸.</ref><ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۹.</ref>		پس [[میزان]] [[ارزش]] [[انسان‌ها]] [[قوم]]، [[قبیله]]، نژاد، [[ثروت]] و امثال اینها نیست؛ بلکه ملاک اصلی، [[ایمان]] و [[تقوای الهی]] است؛ چنانکه [[خداوند متعال]] در [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|صِبْغَةَ اللَّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً}}<ref>«رنگ (و نگار) خداوند را (بگزینید) و خوش رنگ (و نگار)‌تر از خداوند کیست؟» سوره بقره، آیه ۱۳۸.</ref><ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۹.</ref>

	== [[مبارزه با تبعیض]] ==		== مبارزه با تبعیض ==
	آوای دل‌نشین [[وحدت]] و [[برادری]] [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، از آغاز پیدایش [[اسلام]]، [[گوش]] [[مظلومان]] [[رنج]] کشیده و آسیب دیده از [[تبعیض]] را نواخت.		آوای دل‌نشین [[وحدت]] و [[برادری]] [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، از آغاز پیدایش [[اسلام]]، [[گوش]] [[مظلومان]] [[رنج]] کشیده و آسیب دیده از [[تبعیض]] را نواخت.

Bahmani: /* پرهیز از تبعیض در اجرای قانون */

2023-12-02T06:38:26Z

پرهیز از تبعیض در اجرای قانون

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۸
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	[[حضرت رسول]] {{صل}} [[غنایم]] را به طور یکسان تقسیم می‌کرد و در اجرای [[مساوات]] و [[عدالت]] در میان [[پیروان]] خود بسیار می‌کوشید و می‌فرمود: "یک ساعت [[عدالت]] از یک سال [[عبادت]]، بهتر است"<ref>نهج الفصاحه، ص ۵۶۴ و السرخسی، المبسوط، ج ۱۶، ص ۷۲.</ref><ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۲.</ref>.		[[حضرت رسول]] {{صل}} [[غنایم]] را به طور یکسان تقسیم می‌کرد و در اجرای [[مساوات]] و [[عدالت]] در میان [[پیروان]] خود بسیار می‌کوشید و می‌فرمود: "یک ساعت [[عدالت]] از یک سال [[عبادت]]، بهتر است"<ref>نهج الفصاحه، ص ۵۶۴ و السرخسی، المبسوط، ج ۱۶، ص ۷۲.</ref><ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۲.</ref>.

	== پرهیز از [[تبعیض]] در [[اجرای قانون]] ==		== پرهیز از [[تبعیض]] در اجرای قانون ==
	در [[سیره پیامبر]] {{صل}} بنا بر [[تعالیم ~~قرآن]]،~~ همه [[مردم]]، اعم از [[زمامداران]] و [[شهروندان]]، [[توانگران]] و [[ناتوانان]]، [[عرب]] و [[عجم]] و... از نظر [[قانون]] مساوی بودند و هیچ یک [[مصونیت]] [[قضایی]] نداشتند؛ به این [[دلیل]]، ایشان به هیچ کس اجازه [[قانون]] شکنی را نمی‌داد و سخت به [[اجرای قانون]] حتی درباره خویش پایبند بود و [[اعمال]] [[قانون]] را ضامن بقا و [[شکوفایی]] [[جامعه اسلامی]] می‌دانست. در این باره می‌توان به موارد زیر اشاره کرد<ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۲-۲۵۳.</ref>:		در [[سیره پیامبر]] {{صل}} بنا بر تعالیم قرآن، همه [[مردم]]، اعم از [[زمامداران]] و [[شهروندان]]، توانگران و [[ناتوانان]]، [[عرب]] و [[عجم]] و... از نظر [[قانون]] مساوی بودند و هیچ یک [[مصونیت]] [[قضایی]] نداشتند؛ به این [[دلیل]]، ایشان به هیچ کس اجازه[قانون شکنی را نمی‌داد و سخت به اجرای قانون حتی درباره خویش پایبند بود و [[اعمال]] [[قانون]] را ضامن بقا و [[شکوفایی]] [[جامعه اسلامی]] می‌دانست. در این باره می‌توان به موارد زیر اشاره کرد<ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۲-۲۵۳.</ref>:
	# [[نقل]] شده است که روزی زنی از [[بنی مخزوم]] به سرقت محکوم شد و [[اسامة بن زید]] کوشید با [[شفاعت]] خود، [[مانع]] از اجرای [[حکم خدا]] درباره آن [[زن]] شود. اما [[پیامبر]] {{صل}} به شدت او را از این کار بر حذر داشت و فرمود: "همانا آنان که پیش از شما بودند، بدین سبب هلاک شدند که حدود را درباره فرودستان، [[اجرا]]، و اشراف و بزرگان را رها می‌کردند. [[سوگند]] به آنکه [[جان]] [[محمد]] در دست اوست! اگر دخترم، [[فاطمه]]، چنین خطایی را انجام می‌داد، دست او را قطع می‌کردم"<ref>{{متن حدیث\| أَنَّما هَلَكَ مَنْ كَانَ مِنْ قَبْلَكُمْ أَنَّهُمْ يُقِيمُونَ الْحَدِّ عَلَى الْوَضِيعِ وَ يَتْرُكُونَ الشَّرِيفِ، وَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْ أَنَّ فاطمه فَعَلْتَ ذَلِكَ الْقِطْعَةِ يَدُهَا }}؛ البخاری، صحیح، ج ۴، ص ۱۵۰ - ۱۵۱؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج ۴، ص ۵۲؛ مسلم نیشابوری، صحیح، ج ۵، ص ۱۱۴ و اسحاق بن راهویه، مسند ابن راهویه، ج ۲، ص ۲۳۵ - ۲۳۶؛ نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام، ج ۲، ص ۴۴۲ و محدث نوری، المستدرک الوسائل، ج ۱۸، ص ۷.</ref>؛ و در [[حدیثی]] دیگر [[هلاکت]] و نابودی [[بنی اسراییل]] را نتیجه همین امر دانستند<ref>المستدرک الوسائل، ج ۱۸، ص۷؛ دعائم الاسلام، ج ۲، ص ۴۴۲؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج ۱۷، ص۲۳۰ و ابن حجر، فتح الباری، ج۱۲، ص۸۴.</ref><ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۳.</ref>.		# [[نقل]] شده است که روزی زنی از [[بنی مخزوم]] به سرقت محکوم شد و [[اسامة بن زید]] کوشید با [[شفاعت]] خود، [[مانع]] از اجرای [[حکم خدا]] درباره آن [[زن]] شود. اما [[پیامبر]] {{صل}} به شدت او را از این کار بر حذر داشت و فرمود: "همانا آنان که پیش از شما بودند، بدین سبب هلاک شدند که حدود را درباره فرودستان، [[اجرا]]، و اشراف و بزرگان را رها می‌کردند. [[سوگند]] به آنکه [[جان]] [[محمد]] در دست اوست! اگر دخترم، [[فاطمه]]، چنین خطایی را انجام می‌داد، دست او را قطع می‌کردم"<ref>{{متن حدیث\| أَنَّما هَلَكَ مَنْ كَانَ مِنْ قَبْلَكُمْ أَنَّهُمْ يُقِيمُونَ الْحَدِّ عَلَى الْوَضِيعِ وَ يَتْرُكُونَ الشَّرِيفِ، وَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْ أَنَّ فاطمه فَعَلْتَ ذَلِكَ الْقِطْعَةِ يَدُهَا }}؛ البخاری، صحیح، ج ۴، ص ۱۵۰ - ۱۵۱؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج ۴، ص ۵۲؛ مسلم نیشابوری، صحیح، ج ۵، ص ۱۱۴ و اسحاق بن راهویه، مسند ابن راهویه، ج ۲، ص ۲۳۵ - ۲۳۶؛ نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام، ج ۲، ص ۴۴۲ و محدث نوری، المستدرک الوسائل، ج ۱۸، ص ۷.</ref>؛ و در [[حدیثی]] دیگر [[هلاکت]] و نابودی [[بنی اسراییل]] را نتیجه همین امر دانستند<ref>المستدرک الوسائل، ج ۱۸، ص۷؛ دعائم الاسلام، ج ۲، ص ۴۴۲؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج ۱۷، ص۲۳۰ و ابن حجر، فتح الباری، ج۱۲، ص۸۴.</ref><ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۳.</ref>.
	# در زمان [[بیماری]]، آن [[حضرت]] در حالی به [[مسجد]] وارد شد که [[بیماری]] ایشان شدت یافته بود و [[فضل بن عباس]] و [[علی بن ابی‌طالب]] {{ع}} زیر بغلش را گرفته بودند و ایشان به [[سختی]] راه می‌رفت. سپس آن [[حضرت]] به [[منبر]] رفت و با [[مردم]] این چنین سخن گفت: "ای [[مردم]]!... هرکه در میان شما حقی بر من دارد، جلو بیاید. اگر بر پشت کسی تازیانه‌ای زده ام، این، پشت من؛ اگر به کسی [[دشنام]] داده‌ام، بیاید و به من [[دشنام]] دهد؛ زنهار که [[دشمنی]] در [[سرشت]] و [[شأن]] من نیست! بدانید که محبوب‌ترین شما نزد من کسی است که اگر حقی بر من دارد، از من بستاند، یا [[حلال]] کند تا وقتی که [[خدا]] را [[دیدار]] می‌کنم، [[پاک]] و [[پاکیزه]] باشم و چنین می‌بینم که این درخواست من کافی نیست و لازم است چند بار در میان شما برخیزم و آن را تکرار کنم." سپس [[رسول اکرم]] {{صل}} پس از [[نماز ظهر]] بار دیگر به [[منبر]] رفت و همان سخنان را تکرار کرد. به دنبال [[اصرار]] مکرر [[پیامبر خدا]] {{صل}} مردی برخاست و گفت: "ای [[رسول خدا]]، من سه درهم از شما طلبکارم"؛ [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: "ای [[فضل]] به او بده!" [[فضل]] آن را پرداخت و آن مرد نشست؛ سپس فرمود: {{متن حدیث\|ایها الناس! من کان عنده شیء فلیؤده، ولا یقول فضوح الدنیا. الا و ان فضوح الدنیا ایسر من فضوح الاخرة!}}؛ [[مردم]]! هر کس [[مالی]] بر گردنش باشد، باید آن را بپردازد و نگوید [[رسوایی]] دنیاست. بدانید که [[رسوایی]] [[دنیا]] بی‌شک از [[رسوایی]] [[آخرت]]، آسان‌تر است. پس مرد دیگری برخاست و گفت: "ای [[رسول خدا]]! در فلان [[جنگ]] بر شکم من تازیانه‌ای زدی"؛ [[پیامبر]] پیراهنش را بالا زد و از آن مرد خواست تا بیاید و قصاص کند. پس مرد پیش آمد و خود را بر روی شکم و سینه برهنه [[پیامبر]] انداخت و جای قصاص را بوسید<ref>محمد بن حسن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۱، ص ۷۳؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۱، ص ۲۳۵ و شیخ صدوق، الامالی، ج ۱، ص ۶۳۴ – ۶۳۵.</ref><ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۳-۲۵۴.</ref>		# در زمان [[بیماری]]، آن [[حضرت]] در حالی به [[مسجد]] وارد شد که [[بیماری]] ایشان شدت یافته بود و [[فضل بن عباس]] و [[علی بن ابی‌طالب]] {{ع}} زیر بغلش را گرفته بودند و ایشان به [[سختی]] راه می‌رفت. سپس آن [[حضرت]] به [[منبر]] رفت و با [[مردم]] این چنین سخن گفت: "ای [[مردم]]!... هرکه در میان شما حقی بر من دارد، جلو بیاید. اگر بر پشت کسی تازیانه‌ای زده ام، این، پشت من؛ اگر به کسی [[دشنام]] داده‌ام، بیاید و به من [[دشنام]] دهد؛ زنهار که [[دشمنی]] در [[سرشت]] و [[شأن]] من نیست! بدانید که محبوب‌ترین شما نزد من کسی است که اگر حقی بر من دارد، از من بستاند، یا [[حلال]] کند تا وقتی که [[خدا]] را [[دیدار]] می‌کنم، [[پاک]] و [[پاکیزه]] باشم و چنین می‌بینم که این درخواست من کافی نیست و لازم است چند بار در میان شما برخیزم و آن را تکرار کنم." سپس [[رسول اکرم]] {{صل}} پس از [[نماز ظهر]] بار دیگر به [[منبر]] رفت و همان سخنان را تکرار کرد. به دنبال [[اصرار]] مکرر [[پیامبر خدا]] {{صل}} مردی برخاست و گفت: "ای [[رسول خدا]]، من سه درهم از شما طلبکارم"؛ [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: "ای [[فضل]] به او بده!" [[فضل]] آن را پرداخت و آن مرد نشست؛ سپس فرمود: {{متن حدیث\|ایها الناس! من کان عنده شیء فلیؤده، ولا یقول فضوح الدنیا. الا و ان فضوح الدنیا ایسر من فضوح الاخرة!}}؛ [[مردم]]! هر کس [[مالی]] بر گردنش باشد، باید آن را بپردازد و نگوید [[رسوایی]] دنیاست. بدانید که [[رسوایی]] [[دنیا]] بی‌شک از [[رسوایی]] [[آخرت]]، آسان‌تر است. پس مرد دیگری برخاست و گفت: "ای [[رسول خدا]]! در فلان [[جنگ]] بر شکم من تازیانه‌ای زدی"؛ [[پیامبر]] پیراهنش را بالا زد و از آن مرد خواست تا بیاید و قصاص کند. پس مرد پیش آمد و خود را بر روی شکم و سینه برهنه [[پیامبر]] انداخت و جای قصاص را بوسید<ref>محمد بن حسن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۱، ص ۷۳؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۱، ص ۲۳۵ و شیخ صدوق، الامالی، ج ۱، ص ۶۳۴ – ۶۳۵.</ref><ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۳-۲۵۴.</ref>

Bahmani: /* پانویس */

2023-11-30T09:37:32Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۰۷
خط ۱۴۴:		خط ۱۴۴:
	[[رده:اهداف اسلام]]		[[رده:اهداف اسلام]]
	[[رده:تبعیض]]		[[رده:تبعیض]]
			[[رده:مبارزه]]

Jaafari: /* پانویس */

2023-11-06T09:42:27Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۱۲
خط ۱۴۳:		خط ۱۴۳:

	[[رده:اهداف اسلام]]		[[رده:اهداف اسلام]]
			[[رده:تبعیض]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۸
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	[[حضرت رسول]] {{صل}} [[غنایم]] را به طور یکسان تقسیم می‌کرد و در اجرای [[مساوات]] و [[عدالت]] در میان [[پیروان]] خود بسیار می‌کوشید و می‌فرمود: "یک ساعت [[عدالت]] از یک سال [[عبادت]]، بهتر است"<ref>نهج الفصاحه، ص ۵۶۴ و السرخسی، المبسوط، ج ۱۶، ص ۷۲.</ref><ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۲.</ref>.		[[حضرت رسول]] {{صل}} [[غنایم]] را به طور یکسان تقسیم می‌کرد و در اجرای [[مساوات]] و [[عدالت]] در میان [[پیروان]] خود بسیار می‌کوشید و می‌فرمود: "یک ساعت [[عدالت]] از یک سال [[عبادت]]، بهتر است"<ref>نهج الفصاحه، ص ۵۶۴ و السرخسی، المبسوط، ج ۱۶، ص ۷۲.</ref><ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۲.</ref>.

	== پرهیز از [[تبعیض]] در [[اجرای قانون]] ==		== پرهیز از [[تبعیض]] در اجرای قانون ==
	در [[سیره پیامبر]] {{صل}} بنا بر [[تعالیم ~~قرآن]]،~~ همه [[مردم]]، اعم از [[زمامداران]] و [[شهروندان]]، [[توانگران]] و [[ناتوانان]]، [[عرب]] و [[عجم]] و... از نظر [[قانون]] مساوی بودند و هیچ یک [[مصونیت]] [[قضایی]] نداشتند؛ به این [[دلیل]]، ایشان به هیچ کس اجازه [[قانون]] شکنی را نمی‌داد و سخت به [[اجرای قانون]] حتی درباره خویش پایبند بود و [[اعمال]] [[قانون]] را ضامن بقا و [[شکوفایی]] [[جامعه اسلامی]] می‌دانست. در این باره می‌توان به موارد زیر اشاره کرد<ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۲-۲۵۳.</ref>:		در [[سیره پیامبر]] {{صل}} بنا بر تعالیم قرآن، همه [[مردم]]، اعم از [[زمامداران]] و [[شهروندان]]، توانگران و [[ناتوانان]]، [[عرب]] و [[عجم]] و... از نظر [[قانون]] مساوی بودند و هیچ یک [[مصونیت]] [[قضایی]] نداشتند؛ به این [[دلیل]]، ایشان به هیچ کس اجازه[قانون شکنی را نمی‌داد و سخت به اجرای قانون حتی درباره خویش پایبند بود و [[اعمال]] [[قانون]] را ضامن بقا و [[شکوفایی]] [[جامعه اسلامی]] می‌دانست. در این باره می‌توان به موارد زیر اشاره کرد<ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۲-۲۵۳.</ref>:
	# [[نقل]] شده است که روزی زنی از [[بنی مخزوم]] به سرقت محکوم شد و [[اسامة بن زید]] کوشید با [[شفاعت]] خود، [[مانع]] از اجرای [[حکم خدا]] درباره آن [[زن]] شود. اما [[پیامبر]] {{صل}} به شدت او را از این کار بر حذر داشت و فرمود: "همانا آنان که پیش از شما بودند، بدین سبب هلاک شدند که حدود را درباره فرودستان، [[اجرا]]، و اشراف و بزرگان را رها می‌کردند. [[سوگند]] به آنکه [[جان]] [[محمد]] در دست اوست! اگر دخترم، [[فاطمه]]، چنین خطایی را انجام می‌داد، دست او را قطع می‌کردم"<ref>{{متن حدیث\| أَنَّما هَلَكَ مَنْ كَانَ مِنْ قَبْلَكُمْ أَنَّهُمْ يُقِيمُونَ الْحَدِّ عَلَى الْوَضِيعِ وَ يَتْرُكُونَ الشَّرِيفِ، وَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْ أَنَّ فاطمه فَعَلْتَ ذَلِكَ الْقِطْعَةِ يَدُهَا }}؛ البخاری، صحیح، ج ۴، ص ۱۵۰ - ۱۵۱؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج ۴، ص ۵۲؛ مسلم نیشابوری، صحیح، ج ۵، ص ۱۱۴ و اسحاق بن راهویه، مسند ابن راهویه، ج ۲، ص ۲۳۵ - ۲۳۶؛ نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام، ج ۲، ص ۴۴۲ و محدث نوری، المستدرک الوسائل، ج ۱۸، ص ۷.</ref>؛ و در [[حدیثی]] دیگر [[هلاکت]] و نابودی [[بنی اسراییل]] را نتیجه همین امر دانستند<ref>المستدرک الوسائل، ج ۱۸، ص۷؛ دعائم الاسلام، ج ۲، ص ۴۴۲؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج ۱۷، ص۲۳۰ و ابن حجر، فتح الباری، ج۱۲، ص۸۴.</ref><ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۳.</ref>.		# [[نقل]] شده است که روزی زنی از [[بنی مخزوم]] به سرقت محکوم شد و [[اسامة بن زید]] کوشید با [[شفاعت]] خود، [[مانع]] از اجرای [[حکم خدا]] درباره آن [[زن]] شود. اما [[پیامبر]] {{صل}} به شدت او را از این کار بر حذر داشت و فرمود: "همانا آنان که پیش از شما بودند، بدین سبب هلاک شدند که حدود را درباره فرودستان، [[اجرا]]، و اشراف و بزرگان را رها می‌کردند. [[سوگند]] به آنکه [[جان]] [[محمد]] در دست اوست! اگر دخترم، [[فاطمه]]، چنین خطایی را انجام می‌داد، دست او را قطع می‌کردم"<ref>{{متن حدیث\| أَنَّما هَلَكَ مَنْ كَانَ مِنْ قَبْلَكُمْ أَنَّهُمْ يُقِيمُونَ الْحَدِّ عَلَى الْوَضِيعِ وَ يَتْرُكُونَ الشَّرِيفِ، وَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْ أَنَّ فاطمه فَعَلْتَ ذَلِكَ الْقِطْعَةِ يَدُهَا }}؛ البخاری، صحیح، ج ۴، ص ۱۵۰ - ۱۵۱؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج ۴، ص ۵۲؛ مسلم نیشابوری، صحیح، ج ۵، ص ۱۱۴ و اسحاق بن راهویه، مسند ابن راهویه، ج ۲، ص ۲۳۵ - ۲۳۶؛ نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام، ج ۲، ص ۴۴۲ و محدث نوری، المستدرک الوسائل، ج ۱۸، ص ۷.</ref>؛ و در [[حدیثی]] دیگر [[هلاکت]] و نابودی [[بنی اسراییل]] را نتیجه همین امر دانستند<ref>المستدرک الوسائل، ج ۱۸، ص۷؛ دعائم الاسلام، ج ۲، ص ۴۴۲؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج ۱۷، ص۲۳۰ و ابن حجر، فتح الباری، ج۱۲، ص۸۴.</ref><ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۳.</ref>.
	# در زمان [[بیماری]]، آن [[حضرت]] در حالی به [[مسجد]] وارد شد که [[بیماری]] ایشان شدت یافته بود و [[فضل بن عباس]] و [[علی بن ابی‌طالب]] {{ع}} زیر بغلش را گرفته بودند و ایشان به [[سختی]] راه می‌رفت. سپس آن [[حضرت]] به [[منبر]] رفت و با [[مردم]] این چنین سخن گفت: "ای [[مردم]]!... هرکه در میان شما حقی بر من دارد، جلو بیاید. اگر بر پشت کسی تازیانه‌ای زده ام، این، پشت من؛ اگر به کسی [[دشنام]] داده‌ام، بیاید و به من [[دشنام]] دهد؛ زنهار که [[دشمنی]] در [[سرشت]] و [[شأن]] من نیست! بدانید که محبوب‌ترین شما نزد من کسی است که اگر حقی بر من دارد، از من بستاند، یا [[حلال]] کند تا وقتی که [[خدا]] را [[دیدار]] می‌کنم، [[پاک]] و [[پاکیزه]] باشم و چنین می‌بینم که این درخواست من کافی نیست و لازم است چند بار در میان شما برخیزم و آن را تکرار کنم." سپس [[رسول اکرم]] {{صل}} پس از [[نماز ظهر]] بار دیگر به [[منبر]] رفت و همان سخنان را تکرار کرد. به دنبال [[اصرار]] مکرر [[پیامبر خدا]] {{صل}} مردی برخاست و گفت: "ای [[رسول خدا]]، من سه درهم از شما طلبکارم"؛ [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: "ای [[فضل]] به او بده!" [[فضل]] آن را پرداخت و آن مرد نشست؛ سپس فرمود: {{متن حدیث\|ایها الناس! من کان عنده شیء فلیؤده، ولا یقول فضوح الدنیا. الا و ان فضوح الدنیا ایسر من فضوح الاخرة!}}؛ [[مردم]]! هر کس [[مالی]] بر گردنش باشد، باید آن را بپردازد و نگوید [[رسوایی]] دنیاست. بدانید که [[رسوایی]] [[دنیا]] بی‌شک از [[رسوایی]] [[آخرت]]، آسان‌تر است. پس مرد دیگری برخاست و گفت: "ای [[رسول خدا]]! در فلان [[جنگ]] بر شکم من تازیانه‌ای زدی"؛ [[پیامبر]] پیراهنش را بالا زد و از آن مرد خواست تا بیاید و قصاص کند. پس مرد پیش آمد و خود را بر روی شکم و سینه برهنه [[پیامبر]] انداخت و جای قصاص را بوسید<ref>محمد بن حسن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۱، ص ۷۳؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۱، ص ۲۳۵ و شیخ صدوق، الامالی، ج ۱، ص ۶۳۴ – ۶۳۵.</ref><ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۳-۲۵۴.</ref>		# در زمان [[بیماری]]، آن [[حضرت]] در حالی به [[مسجد]] وارد شد که [[بیماری]] ایشان شدت یافته بود و [[فضل بن عباس]] و [[علی بن ابی‌طالب]] {{ع}} زیر بغلش را گرفته بودند و ایشان به [[سختی]] راه می‌رفت. سپس آن [[حضرت]] به [[منبر]] رفت و با [[مردم]] این چنین سخن گفت: "ای [[مردم]]!... هرکه در میان شما حقی بر من دارد، جلو بیاید. اگر بر پشت کسی تازیانه‌ای زده ام، این، پشت من؛ اگر به کسی [[دشنام]] داده‌ام، بیاید و به من [[دشنام]] دهد؛ زنهار که [[دشمنی]] در [[سرشت]] و [[شأن]] من نیست! بدانید که محبوب‌ترین شما نزد من کسی است که اگر حقی بر من دارد، از من بستاند، یا [[حلال]] کند تا وقتی که [[خدا]] را [[دیدار]] می‌کنم، [[پاک]] و [[پاکیزه]] باشم و چنین می‌بینم که این درخواست من کافی نیست و لازم است چند بار در میان شما برخیزم و آن را تکرار کنم." سپس [[رسول اکرم]] {{صل}} پس از [[نماز ظهر]] بار دیگر به [[منبر]] رفت و همان سخنان را تکرار کرد. به دنبال [[اصرار]] مکرر [[پیامبر خدا]] {{صل}} مردی برخاست و گفت: "ای [[رسول خدا]]، من سه درهم از شما طلبکارم"؛ [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: "ای [[فضل]] به او بده!" [[فضل]] آن را پرداخت و آن مرد نشست؛ سپس فرمود: {{متن حدیث\|ایها الناس! من کان عنده شیء فلیؤده، ولا یقول فضوح الدنیا. الا و ان فضوح الدنیا ایسر من فضوح الاخرة!}}؛ [[مردم]]! هر کس [[مالی]] بر گردنش باشد، باید آن را بپردازد و نگوید [[رسوایی]] دنیاست. بدانید که [[رسوایی]] [[دنیا]] بی‌شک از [[رسوایی]] [[آخرت]]، آسان‌تر است. پس مرد دیگری برخاست و گفت: "ای [[رسول خدا]]! در فلان [[جنگ]] بر شکم من تازیانه‌ای زدی"؛ [[پیامبر]] پیراهنش را بالا زد و از آن مرد خواست تا بیاید و قصاص کند. پس مرد پیش آمد و خود را بر روی شکم و سینه برهنه [[پیامبر]] انداخت و جای قصاص را بوسید<ref>محمد بن حسن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۱، ص ۷۳؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۱، ص ۲۳۵ و شیخ صدوق، الامالی، ج ۱، ص ۶۳۴ – ۶۳۵.</ref><ref>[[علی محمد تاج‌الدین\|تاج‌الدین، علی محمد]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص۲۵۳-۲۵۴.</ref>