مبشر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: تغییر هدف تغییرمسیر از تبشیر به بشارت

2020-07-25T06:18:52Z

تغییر هدف تغییرمسیر از تبشیر به بشارت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۴۸
خط ۱:		خط ۱:
	#تغییر_مسیر [[~~تبشیر~~]]		#تغییر_مسیر [[بشارت]]

Wasity: تغییرمسیر به تبشیر

2020-07-25T06:17:15Z

تغییرمسیر به تبشیر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۴۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{ویرایش غیرنهایی}}~~		#تغییر_مسیر [[تبشیر]]
	~~{{نبوت}}~~
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	~~: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[مبشر در قرآن]] \| [[مبشر در حدیث]] \| [[مبشر در کلام اسلامی]]</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[مبشر (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
	~~<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">~~
	~~==مقدمه==~~
	[[بشارت]] و [[انذار]] یکی از روش‌های [[تبلیغی]] [[پیامبر]] است. در برخی از این [[آیات]]، تنها کار [[پیامبر]] و یا [[بشارت]] در کنار [[انذار]] معرفی شده است. این معنا در برابر این [[تصور]] است که [[پیامبر]] کاری اجرایی و [[مدیریتی]] دارد، یا در عمل می‌تواند از روش‌های غیر بشارتی و [[تبلیغی]] مثل [[اجبار]] و سیطره‌جویی استفاده کند و یا با [[قدرت]] قاهره [[مانع]] از [[بی‌دینی]] [[مردم]] شود و یا عذاب‌های [[الهی]] نازل کند تا [[مردم]] بترسند و [[گمراه]] نشوند؛ بدین جهت این [[آیات]] محدودکننده قلمرو [[مسئولیت]] [[انبیا]] است. از سوی دیگر این سؤال مطرح است که در مقایسه میان [[بشارت]] و [[انذار]]، کدام [[وصف]] مقدم است، آیا از این [[آیات]] می‌توان تقدم [[بشارت]] را بر [[انذار]] استفاده کرد و آیا توجه [[پیامبر]] به امیددهی بیشتر از ایجاد [[خوف]] بوده و آیا اساس [[تبلیغ]] بر [[تشویق]] می‌گردد و [[تنبیه]] و [[ترس]] امر ثانوی است، یا هرکدام [[جایگاه]] خود دارد و [[توازن]] شرط موفقیت است. این مسئله به [[تعلیم و تربیت]] هم بر می‌گردد که آیا از [[نبوت]] به [[تبلیغ دین]] هم قابل سرایت است و آیا این [[آیات]] چه نکاتی را بیان می‌کند؟

	[[قرآن]] در ۸۱ [[آیه]] در ۴۷ [[سوره]] مسئله [[بشارت]] را به شکل‌های مختلف مطرح کرده است. هر چند که گاه این [[بشارت‌ها]] برای [[عذاب]] و [[جهنم]] آمده و در جهت [[تعریض]] و [[توبیخ]] است. ([[آل عمران]]: ۲۱، [[نساء]]: ۱۳۸، [[توبه]]: ۱۳۴، [[لقمان]]: ۷، جاثیه: ۸، انشقاق: ۲۴) و یا [[بشارت‌ها]] از سنخ [[تبلیغ]] نیست، اما با تعبیرهای مختلف عمل و [[جایگاه]] [[انبیا]] را در جهت ایجاد [[شوق]] به خوبی و روشی برای [[دعوت]] به [[خوبی‌ها]] نشان می‌دهد. در حالی که [[انذار]] و نذیر بودن [[پیامبر]] در ۵۴ [[آیه]] آمده است. آیا از این دو نکته (تقدم [[بشارت]] و تعداد افزون‌تر [[آیات]]) نمی‌توان روش بشارتی را در نظر [[قرآن]] مطلوب‌تر دانست، شاید این چنین باشد. شواهدی از این ترجیح در [[احادیث]] [[پیامبر]] و [[اهل‌بیت]]{{عم}} [[مشاهده]] می‌شود، به عنوان نمونه [[پیامبر]] به یکی از اصحابش (معاذ) که برای [[تبلیغ]] [[اسلام]] به [[یمن]] فرستاد، [[دستور]] داد: {{متن حدیث\|يسر و لا تعسر، و بشر و لا تنفر}} آسان بگیر و سخت نگیر، نوید بده (میل‌ها را تحریک کن) و [[مردم]] را متنفر نساز<ref>احمدی میانجی، مکاتیب الرسول، ج۲، ص۵۸۹.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا مُبَشِّرًا...}}<ref>«و تو را جز نویدبخش و بیم‌دهنده نفرستاده‌ایم» سوره اسراء، آیه ۱۰۵.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا مُبَشِّرًا...}}<ref>«و تو را جز نویدبخش و بیم‌دهنده نفرستاده‌ایم» سوره فرقان، آیه ۵۶.</ref>.
	#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا}}<ref>«ای پیامبر! ما تو را گواه و نویدبخش و بیم‌دهنده فرستاده‌ایم» سوره احزاب، آیه ۴۵.</ref>.
	#{{متن قرآن\|إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا}}<ref>«ای پیامبر! ما تو را گواه و نویدبخش و بیم‌دهنده فرستاده‌ایم» سوره فتح، آیه ۸.</ref>.

	'''نکته''': به تعبیر [[محمد جواد مغنیه]]، این [[آیات]] تحدید [[وظیفه پیامبر]] و بیان اهتمام او را تعریف و توصیف می‌کند، و این نکته را یادآور می‌شود که [[شأن پیامبر]] معلمی است، نه مسیطر، و او مبین [[حق]] است، و نه [[اکراه]] کننده، و به تعبیر دیگر این [[آیه]] همانند [[آیات]] دیگری است که می‌گوید: {{متن قرآن\|وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنْ شَاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَمَنْ شَاءَ فَلْيَكْفُرْ}}<ref>«و بگو که این (قرآن) راستین و از سوی پروردگار شماست، هر که خواهد ایمان آورد و هر که خواهد کفر پیشه کند» سوره کهف، آیه ۲۹.</ref><ref>تفسیر الکاشف، ج۱، ص۱۹۱.</ref>. و همچنین در [[سیاق آیات]] دیگر مثل: {{متن قرآن\|وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ}}<ref>«و بر (عهده) پیامبر جز پیام‌رسانی آشکار نیست» سوره نور، آیه ۵۴.</ref> است<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۶۲۷.</ref>.


	~~== جستارهای وابسته ==~~

	~~==منابع==~~
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]
	~~==پانویس==~~
	~~{{یادآوری پانویس}}~~
	~~{{پانویس2}}~~

	~~[[رده:مبشر]]~~
	~~[[رده:مدخل~~]]

Jaafari در ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۳۰

2020-07-25T05:30:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۰۰
خط ۹:		خط ۹:
	<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">		<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">
	==مقدمه==		==مقدمه==
	بشارت و انذار یکی از روش‌های تبلیغی پیامبر است. در برخی از این ~~آیات،~~ تنها کار پیامبر و یا بشارت در کنار انذار معرفی شده است. این معنا در برابر این تصور است که پیامبر کاری اجرایی و مدیریتی دارد، یا در عمل می‌تواند از روش‌های غیر بشارتی و تبلیغی مثل اجبار و سیطره‌جویی استفاده کند و یا با قدرت قاهره مانع از بی‌دینی مردم شود و یا عذاب‌های الهی نازل کند تا مردم بترسند و گمراه نشوند؛ بدین جهت این آیات محدودکننده قلمرو مسئولیت انبیا است. از سوی دیگر این سؤال مطرح است که در مقایسه میان بشارت و ~~انذار،~~ کدام وصف مقدم است، آیا از این آیات می‌توان تقدم بشارت را بر انذار استفاده کرد و آیا توجه پیامبر به امیددهی بیشتر از ایجاد خوف بوده و آیا اساس تبلیغ بر تشویق می‌گردد و تنبیه و ترس امر ثانوی است، یا هرکدام جایگاه خود دارد و توازن شرط موفقیت است. این مسئله به تعلیم و تربیت هم بر می‌گردد که آیا از نبوت به تبلیغ دین هم قابل سرایت است و آیا این آیات چه نکاتی را بیان می‌کند؟		[[بشارت]] و [[انذار]] یکی از روش‌های [[تبلیغی]] [[پیامبر]] است. در برخی از این [[آیات]]، تنها کار [[پیامبر]] و یا [[بشارت]] در کنار [[انذار]] معرفی شده است. این معنا در برابر این [[تصور]] است که [[پیامبر]] کاری اجرایی و [[مدیریتی]] دارد، یا در عمل می‌تواند از روش‌های غیر بشارتی و [[تبلیغی]] مثل [[اجبار]] و سیطره‌جویی استفاده کند و یا با [[قدرت]] قاهره [[مانع]] از [[بی‌دینی]] [[مردم]] شود و یا عذاب‌های [[الهی]] نازل کند تا [[مردم]] بترسند و [[گمراه]] نشوند؛ بدین جهت این [[آیات]] محدودکننده قلمرو [[مسئولیت]] [[انبیا]] است. از سوی دیگر این سؤال مطرح است که در مقایسه میان [[بشارت]] و [[انذار]]، کدام [[وصف]] مقدم است، آیا از این [[آیات]] می‌توان تقدم [[بشارت]] را بر [[انذار]] استفاده کرد و آیا توجه [[پیامبر]] به امیددهی بیشتر از ایجاد [[خوف]] بوده و آیا اساس [[تبلیغ]] بر [[تشویق]] می‌گردد و [[تنبیه]] و [[ترس]] امر ثانوی است، یا هرکدام [[جایگاه]] خود دارد و [[توازن]] شرط موفقیت است. این مسئله به [[تعلیم و تربیت]] هم بر می‌گردد که آیا از [[نبوت]] به [[تبلیغ دین]] هم قابل سرایت است و آیا این [[آیات]] چه نکاتی را بیان می‌کند؟

	قرآن در ۸۱ آیه در ۴۷ سوره مسئله بشارت را به شکل‌های مختلف مطرح کرده است. هر چند که گاه این بشارت‌ها برای عذاب و جهنم آمده و در جهت تعریض و توبیخ است. (آل عمران: ۲۱، نساء: ۱۳۸، توبه: ۱۳۴، لقمان: ۷، جاثیه: ۸، انشقاق: ۲۴) و یا بشارت‌ها از سنخ تبلیغ نیست، اما با تعبیرهای مختلف عمل و جایگاه انبیا را در جهت ایجاد شوق به خوبی و روشی برای دعوت به خوبی‌ها نشان می‌دهد. در حالی که انذار و نذیر بودن پیامبر در ۵۴ آیه آمده است. آیا از این دو نکته (تقدم بشارت و تعداد افزون‌تر آیات) نمی‌توان روش بشارتی را در نظر قرآن مطلوب‌تر دانست، شاید این چنین باشد. شواهدی از این ترجیح در احادیث پیامبر و اهل‌بیت{{عم}} مشاهده می‌شود، به عنوان نمونه پیامبر به یکی از اصحابش (معاذ) که برای تبلیغ اسلام به یمن فرستاد، دستور داد: {{متن حدیث\|يسر و لا تعسر، و بشر و لا تنفر}} آسان بگیر و سخت نگیر، نوید بده (میل‌ها را تحریک کن) و مردم را متنفر نساز<ref>احمدی میانجی، مکاتیب الرسول، ج۲، ص۵۸۹.</ref>.		[[قرآن]] در ۸۱ [[آیه]] در ۴۷ [[سوره]] مسئله [[بشارت]] را به شکل‌های مختلف مطرح کرده است. هر چند که گاه این [[بشارت‌ها]] برای [[عذاب]] و [[جهنم]] آمده و در جهت [[تعریض]] و [[توبیخ]] است. ([[آل عمران]]: ۲۱، [[نساء]]: ۱۳۸، [[توبه]]: ۱۳۴، [[لقمان]]: ۷، جاثیه: ۸، انشقاق: ۲۴) و یا [[بشارت‌ها]] از سنخ [[تبلیغ]] نیست، اما با تعبیرهای مختلف عمل و [[جایگاه]] [[انبیا]] را در جهت ایجاد [[شوق]] به خوبی و روشی برای [[دعوت]] به [[خوبی‌ها]] نشان می‌دهد. در حالی که [[انذار]] و نذیر بودن [[پیامبر]] در ۵۴ [[آیه]] آمده است. آیا از این دو نکته (تقدم [[بشارت]] و تعداد افزون‌تر [[آیات]]) نمی‌توان روش بشارتی را در نظر [[قرآن]] مطلوب‌تر دانست، شاید این چنین باشد. شواهدی از این ترجیح در [[احادیث]] [[پیامبر]] و [[اهل‌بیت]]{{عم}} [[مشاهده]] می‌شود، به عنوان نمونه [[پیامبر]] به یکی از اصحابش (معاذ) که برای [[تبلیغ]] [[اسلام]] به [[یمن]] فرستاد، [[دستور]] داد: {{متن حدیث\|يسر و لا تعسر، و بشر و لا تنفر}} آسان بگیر و سخت نگیر، نوید بده (میل‌ها را تحریک کن) و [[مردم]] را متنفر نساز<ref>احمدی میانجی، مکاتیب الرسول، ج۲، ص۵۸۹.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا مُبَشِّرًا...}}<ref>«و تو را جز نویدبخش و بیم‌دهنده نفرستاده‌ایم» سوره اسراء، آیه ۱۰۵.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا مُبَشِّرًا...}}<ref>«و تو را جز نویدبخش و بیم‌دهنده نفرستاده‌ایم» سوره اسراء، آیه ۱۰۵.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا مُبَشِّرًا...}}<ref>«و تو را جز نویدبخش و بیم‌دهنده نفرستاده‌ایم» سوره فرقان، آیه ۵۶.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا مُبَشِّرًا...}}<ref>«و تو را جز نویدبخش و بیم‌دهنده نفرستاده‌ایم» سوره فرقان، آیه ۵۶.</ref>.
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	#{{متن قرآن\|إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا}}<ref>«ای پیامبر! ما تو را گواه و نویدبخش و بیم‌دهنده فرستاده‌ایم» سوره فتح، آیه ۸.</ref>.		#{{متن قرآن\|إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا}}<ref>«ای پیامبر! ما تو را گواه و نویدبخش و بیم‌دهنده فرستاده‌ایم» سوره فتح، آیه ۸.</ref>.

	'''نکته''': به تعبیر محمد جواد ~~مغنیه،~~ این آیات تحدید وظیفه پیامبر و بیان اهتمام او را تعریف و توصیف می‌کند، و این نکته را یادآور می‌شود که شأن پیامبر معلمی است، نه مسیطر، و او مبین حق است، و نه اکراه کننده، و به تعبیر دیگر این آیه همانند آیات دیگری است که می‌گوید: {{متن قرآن\|وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنْ شَاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَمَنْ شَاءَ فَلْيَكْفُرْ}}<ref>«و بگو که این (قرآن) راستین و از سوی پروردگار شماست، هر که خواهد ایمان آورد و هر که خواهد کفر پیشه کند» سوره کهف، آیه ۲۹.</ref><ref>تفسیر الکاشف، ج۱، ص۱۹۱.</ref>. و همچنین در سیاق آیات دیگر مثل: {{متن قرآن\|وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ}}<ref>«و بر (عهده) پیامبر جز پیام‌رسانی آشکار نیست» سوره نور، آیه ۵۴.</ref> است<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۶۲۷.</ref>.		'''نکته''': به تعبیر [[محمد جواد مغنیه]]، این [[آیات]] تحدید [[وظیفه پیامبر]] و بیان اهتمام او را تعریف و توصیف می‌کند، و این نکته را یادآور می‌شود که [[شأن پیامبر]] معلمی است، نه مسیطر، و او مبین [[حق]] است، و نه [[اکراه]] کننده، و به تعبیر دیگر این [[آیه]] همانند [[آیات]] دیگری است که می‌گوید: {{متن قرآن\|وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنْ شَاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَمَنْ شَاءَ فَلْيَكْفُرْ}}<ref>«و بگو که این (قرآن) راستین و از سوی پروردگار شماست، هر که خواهد ایمان آورد و هر که خواهد کفر پیشه کند» سوره کهف، آیه ۲۹.</ref><ref>تفسیر الکاشف، ج۱، ص۱۹۱.</ref>. و همچنین در [[سیاق آیات]] دیگر مثل: {{متن قرآن\|وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ}}<ref>«و بر (عهده) پیامبر جز پیام‌رسانی آشکار نیست» سوره نور، آیه ۵۴.</ref> است<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۶۲۷.</ref>.


	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{نبوت}}
:

مبشر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: تغییر هدف تغییرمسیر از تبشیر به بشارت

Wasity: تغییرمسیر به تبشیر

Jaafari در ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۳۰

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{نبوت}} :

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{نبوت}}
: