محاربه با خدا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۱

2025-04-10T08:31:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۱
خط ۹:		خط ۹:
	واژه [[حرب]] به معنای سلب و گرفتن است<ref>ابن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۳، ص۴۹.</ref> و اصل در آن شدت در عمل است و مقابل سِلم قرار می‌گیرد و در [[فارسی]] به آن [[ستیزه]] می‌گویند<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن، ج۲، ص۱۸۴.</ref>.		واژه [[حرب]] به معنای سلب و گرفتن است<ref>ابن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۳، ص۴۹.</ref> و اصل در آن شدت در عمل است و مقابل سِلم قرار می‌گیرد و در [[فارسی]] به آن [[ستیزه]] می‌گویند<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن، ج۲، ص۱۸۴.</ref>.

	~~“محاربه~~ با [[خدا]] و ~~رسول”~~ در ظاهر، مبین [[تقابل]] صریح و [[قاطع]] [[اعتقادی]] و عملی با [[دین]] و [[منطق]] مؤمنانه است. به لحاظ مصداق ~~“محاربه”~~ بیشتر به [[فساد]] در [[زمین]] از طریق اخلال در [[نظم]] و [[امنیت عمومی]]، و ارتکاب اعمالی همچون اخاذی، راهزنی، [[غصب]]، [[گردن‌کشی]]، [[تهدید]]، زورگیری و امثال آن [[تفسیر]] شده است. [[علامه طباطبایی]] در [[تفسیر آیه]] ۳۳ [[سوره مائده]] می‌نویسد: منظور از محاربه با خدا و رسول، [[افساد]] در زمین از [[راه]] اخلال به امنیت عمومی و راهزنی است، چون امنیت عمومی وقتی خلل می‌پذیرد که [[خوف]] عمومی و [[ناامنی]] جای [[امنیت]] را بگیرد و [[محارب]] بر حسب طبع وقتی می‌تواند چنین خوفی در [[جامعه]] پدید آورد که [[مردم]] را با [[اسلحه]] تهدید به [[قتل]] کند و به همین جهت است که در [[سنت]] نیز محاربه و فساد در [[ارض]] به چنین عملی یعنی به [[شمشیر]] کشیدن و مثل آن تفسیر شده است<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۵۳۳.</ref>؛ از این‌رو، واژه محاربه و حرب به عنوان یک مفهوم عام دارای [[صبغه]] [[غالب]] [[رفتاری]]، هر چند با قلمرویی محدودتر از گستره معنایی واژه ~~“صد”،~~ طیف وسیعی از [[اعمال]] مجرمانه و ظالمانه را که پیامد آن اخلال در نظم و امنیت عمومی است، دربر می‌گیرد. روشن است ارتکاب هر یک از اعمال مجرمانه فوق، به معنای زیر پانهادن چندین [[ارزش اخلاقی]] و [[حقوقی]] مورد توصیه و تأکید [[دین]] و مورد [[انتظار]] [[جامعه انسانی]] است. عنوان هراس‌انگیز ~~“محاربه~~ با [[خدا]] و ~~رسول”~~ و لحن [[آیات]] مربوط همگی معرف گویایی از بزرگی و شدت [[تباهی]] این سنخ [[انحراف‌ها]] و آثار ویرانگر آن برای جامعه انسانی است. این تعبیر و تعبیرهای مشابه، نمایانگر اهتمام و توجه [[اسلام]] به [[حفاظت]] و [[پاسداری]] از [[نظم]] و [[امنیت اجتماعی]] به عنوان اساسی‌ترین نیاز [[جامعه مطلوب]] [[انسانی]] است. عنوان ~~“عداوت”~~ و ~~“شقاق”~~ با خدا و [[رسول]] نیز در برخی آیات علاوه بر [[قرابت]] معنایی با واژه محاربه، به انواع و درجات دیگری از [[فساد اجتماعی]] دلالت دارد<ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص۱۶۱.</ref>.		«محاربه با [[خدا]] و رسول» در ظاهر، مبین [[تقابل]] صریح و [[قاطع]] [[اعتقادی]] و عملی با [[دین]] و [[منطق]] مؤمنانه است. به لحاظ مصداق «محاربه» بیشتر به [[فساد]] در [[زمین]] از طریق اخلال در [[نظم]] و [[امنیت عمومی]]، و ارتکاب اعمالی همچون اخاذی، راهزنی، [[غصب]]، [[گردن‌کشی]]، [[تهدید]]، زورگیری و امثال آن [[تفسیر]] شده است. [[علامه طباطبایی]] در [[تفسیر آیه]] ۳۳ [[سوره مائده]] می‌نویسد: منظور از محاربه با خدا و رسول، [[افساد]] در زمین از [[راه]] اخلال به امنیت عمومی و راهزنی است، چون امنیت عمومی وقتی خلل می‌پذیرد که [[خوف]] عمومی و [[ناامنی]] جای [[امنیت]] را بگیرد و [[محارب]] بر حسب طبع وقتی می‌تواند چنین خوفی در [[جامعه]] پدید آورد که [[مردم]] را با [[اسلحه]] تهدید به [[قتل]] کند و به همین جهت است که در [[سنت]] نیز محاربه و فساد در [[ارض]] به چنین عملی یعنی به [[شمشیر]] کشیدن و مثل آن تفسیر شده است<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۵۳۳.</ref>؛ از این‌رو، واژه محاربه و حرب به عنوان یک مفهوم عام دارای [[صبغه]] [[غالب]] [[رفتاری]]، هر چند با قلمرویی محدودتر از گستره معنایی واژه «صد»، طیف وسیعی از [[اعمال]] مجرمانه و ظالمانه را که پیامد آن اخلال در نظم و امنیت عمومی است، دربر می‌گیرد. روشن است ارتکاب هر یک از اعمال مجرمانه فوق، به معنای زیر پانهادن چندین [[ارزش اخلاقی]] و [[حقوقی]] مورد توصیه و تأکید [[دین]] و مورد [[انتظار]] [[جامعه انسانی]] است. عنوان هراس‌انگیز «محاربه با [[خدا]] و رسول» و لحن [[آیات]] مربوط همگی معرف گویایی از بزرگی و شدت [[تباهی]] این سنخ [[انحراف‌ها]] و آثار ویرانگر آن برای جامعه انسانی است. این تعبیر و تعبیرهای مشابه، نمایانگر اهتمام و توجه [[اسلام]] به [[حفاظت]] و [[پاسداری]] از [[نظم]] و [[امنیت اجتماعی]] به عنوان اساسی‌ترین نیاز [[جامعه مطلوب]] [[انسانی]] است. عنوان «عداوت» و «شقاق» با خدا و [[رسول]] نیز در برخی آیات علاوه بر [[قرابت]] معنایی با واژه محاربه، به انواع و درجات دیگری از [[فساد اجتماعی]] دلالت دارد<ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص۱۶۱.</ref>.

	== [[آیات]] قرآنی مرتبط ==		== [[آیات]] قرآنی مرتبط ==

Bahmani در ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۴۴

2023-01-02T04:44:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۴
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = محاربه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== [[محاربه با خدا و رسول]] {{صل}} ==		== [[محاربه با خدا و رسول]] {{صل}} ==
	واژه [[حرب]] به معنای سلب و گرفتن است<ref>ابن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۳، ص۴۹.</ref> و اصل در آن شدت در عمل است و مقابل سِلم قرار می‌گیرد و در [[فارسی]] به آن [[ستیزه]] می‌گویند<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن، ج۲، ص۱۸۴.</ref>.		واژه [[حرب]] به معنای سلب و گرفتن است<ref>ابن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۳، ص۴۹.</ref> و اصل در آن شدت در عمل است و مقابل سِلم قرار می‌گیرد و در [[فارسی]] به آن [[ستیزه]] می‌گویند<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن، ج۲، ص۱۸۴.</ref>.
	“محاربه با [[خدا]] و رسول” در ظاهر، مبین [[تقابل]] صریح و [[قاطع]] [[اعتقادی]] و عملی با [[دین]] و [[منطق]] مؤمنانه است. به لحاظ مصداق “محاربه” بیشتر به [[فساد]] در [[زمین]] از طریق اخلال در [[نظم]] و [[امنیت عمومی]]، و ارتکاب اعمالی همچون اخاذی، راهزنی، [[غصب]]، [[گردن‌کشی]]، [[تهدید]]، زورگیری و امثال آن [[تفسیر]] شده است. [[علامه طباطبایی]] در [[تفسیر آیه]] ۳۳ [[سوره مائده]] می‌نویسد: منظور از محاربه با خدا و رسول، [[افساد]] در زمین از [[راه]] اخلال به امنیت عمومی و راهزنی است، چون امنیت عمومی وقتی خلل می‌پذیرد که [[خوف]] عمومی و [[ناامنی]] جای [[امنیت]] را بگیرد و [[محارب]] بر حسب طبع وقتی می‌تواند چنین خوفی در [[جامعه]] پدید آورد که [[مردم]] را با [[اسلحه]] تهدید به [[قتل]] کند و به همین جهت است که در [[سنت]] نیز محاربه و فساد در [[ارض]] به چنین عملی یعنی به [[شمشیر]] کشیدن و مثل آن تفسیر شده است<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۵۳۳.</ref>؛ از این‌رو، واژه محاربه و حرب به عنوان یک مفهوم عام دارای [[صبغه]] [[غالب]] [[رفتاری]]، هر چند با قلمرویی محدودتر از گستره معنایی واژه “صد”، طیف وسیعی از [[اعمال]] مجرمانه و ظالمانه را که پیامد آن اخلال در نظم و امنیت عمومی است، دربر می‌گیرد. روشن است ارتکاب هر یک از اعمال مجرمانه فوق، به معنای زیر پانهادن چندین [[ارزش اخلاقی]] و [[حقوقی]] مورد توصیه و تأکید [[دین]] و مورد [[انتظار]] [[جامعه انسانی]] است. عنوان هراس‌انگیز “محاربه با [[خدا]] و رسول” و لحن [[آیات]] مربوط همگی معرف گویایی از بزرگی و شدت [[تباهی]] این سنخ [[انحراف‌ها]] و آثار ویرانگر آن برای جامعه انسانی است. این تعبیر و تعبیرهای مشابه، نمایانگر اهتمام و توجه [[اسلام]] به [[حفاظت]] و [[پاسداری]] از [[نظم]] و [[امنیت اجتماعی]] به عنوان اساسی‌ترین نیاز [[جامعه مطلوب]] [[انسانی]] است. عنوان “عداوت” و “شقاق” با خدا و [[رسول]] نیز در برخی آیات علاوه بر [[قرابت]] معنایی با واژه محاربه، به انواع و درجات دیگری از [[فساد اجتماعی]] دلالت دارد.<ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ~~ص ۱۶۱~~.</ref>
			“محاربه با [[خدا]] و رسول” در ظاهر، مبین [[تقابل]] صریح و [[قاطع]] [[اعتقادی]] و عملی با [[دین]] و [[منطق]] مؤمنانه است. به لحاظ مصداق “محاربه” بیشتر به [[فساد]] در [[زمین]] از طریق اخلال در [[نظم]] و [[امنیت عمومی]]، و ارتکاب اعمالی همچون اخاذی، راهزنی، [[غصب]]، [[گردن‌کشی]]، [[تهدید]]، زورگیری و امثال آن [[تفسیر]] شده است. [[علامه طباطبایی]] در [[تفسیر آیه]] ۳۳ [[سوره مائده]] می‌نویسد: منظور از محاربه با خدا و رسول، [[افساد]] در زمین از [[راه]] اخلال به امنیت عمومی و راهزنی است، چون امنیت عمومی وقتی خلل می‌پذیرد که [[خوف]] عمومی و [[ناامنی]] جای [[امنیت]] را بگیرد و [[محارب]] بر حسب طبع وقتی می‌تواند چنین خوفی در [[جامعه]] پدید آورد که [[مردم]] را با [[اسلحه]] تهدید به [[قتل]] کند و به همین جهت است که در [[سنت]] نیز محاربه و فساد در [[ارض]] به چنین عملی یعنی به [[شمشیر]] کشیدن و مثل آن تفسیر شده است<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۵۳۳.</ref>؛ از این‌رو، واژه محاربه و حرب به عنوان یک مفهوم عام دارای [[صبغه]] [[غالب]] [[رفتاری]]، هر چند با قلمرویی محدودتر از گستره معنایی واژه “صد”، طیف وسیعی از [[اعمال]] مجرمانه و ظالمانه را که پیامد آن اخلال در نظم و امنیت عمومی است، دربر می‌گیرد. روشن است ارتکاب هر یک از اعمال مجرمانه فوق، به معنای زیر پانهادن چندین [[ارزش اخلاقی]] و [[حقوقی]] مورد توصیه و تأکید [[دین]] و مورد [[انتظار]] [[جامعه انسانی]] است. عنوان هراس‌انگیز “محاربه با [[خدا]] و رسول” و لحن [[آیات]] مربوط همگی معرف گویایی از بزرگی و شدت [[تباهی]] این سنخ [[انحراف‌ها]] و آثار ویرانگر آن برای جامعه انسانی است. این تعبیر و تعبیرهای مشابه، نمایانگر اهتمام و توجه [[اسلام]] به [[حفاظت]] و [[پاسداری]] از [[نظم]] و [[امنیت اجتماعی]] به عنوان اساسی‌ترین نیاز [[جامعه مطلوب]] [[انسانی]] است. عنوان “عداوت” و “شقاق” با خدا و [[رسول]] نیز در برخی آیات علاوه بر [[قرابت]] معنایی با واژه محاربه، به انواع و درجات دیگری از [[فساد اجتماعی]] دلالت دارد<ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص۱۶۱.</ref>.

	== [[آیات]] قرآنی مرتبط ==		== [[آیات]] قرآنی مرتبط ==
	# [[ناسازگاری]] [[ایمان به خدا]] و [[قیامت]] با [[دوستی]] [[دشمنان خدا]] و رسول {{صل}}: {{متن قرآن\|لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ...}}<ref>«گروهی را نمی‌یابی که با ایمان به خداوند و روز واپسین، با کسانی که با خداوند و پیامبرش مخالفت ورزیده‌اند دوستی ورزند هر چند که آنان پدران یا فرزندان یا برادران یا خویشانشان باشند.».. سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref>.		# [[ناسازگاری]] [[ایمان به خدا]] و [[قیامت]] با [[دوستی]] [[دشمنان خدا]] و رسول {{صل}}: {{متن قرآن\|لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ...}}<ref>«گروهی را نمی‌یابی که با ایمان به خداوند و روز واپسین، با کسانی که با خداوند و پیامبرش مخالفت ورزیده‌اند دوستی ورزند هر چند که آنان پدران یا فرزندان یا برادران یا خویشانشان باشند.».. سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref>.
	# توجه دادن به [[ذلت]] دشمنان خدا و رسول {{صل}}: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُولَئِكَ فِي الْأَذَلِّينَ}}<ref>«به یقین کسانی که با خداوند و پیامبرش مخالفت می‌کنند در شمار فرومایگانند» سوره مجادله، آیه ۲۰.</ref>.		# توجه دادن به [[ذلت]] دشمنان خدا و رسول {{صل}}: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُولَئِكَ فِي الْأَذَلِّينَ}}<ref>«به یقین کسانی که با خداوند و پیامبرش مخالفت می‌کنند در شمار فرومایگانند» سوره مجادله، آیه ۲۰.</ref>.
	# در آیاتی نیز به [[مجازات]] سخت [[دنیوی]] برای [[دشمنی]] کنندگان با خدا و رسول {{صل}}<ref>{{متن قرآن\|إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلَافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذَلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ}} «کیفر کسانی که با خداوند و پیامبرش به جنگ برمی‌خیزند و در زمین به تبهکاری می‌کوشند جز این نیست که کشته یا به دار آویخته شوند یا دست‌ها و پاهایشان ناهمتا بریده شود یا از سرزمین خود تبعید گردند؛ این (کیفرها) برای آنان خواری در این جهان است و در جهان واپسین عذابی سترگ خواهند داشت» سوره مائده، آیه ۳۳.</ref> و در برخی دیگر، به [[عذاب]] [[جاودانی]] و خوارکننده [[اخروی]] ایشان توجه داده است<ref>{{متن قرآن\|أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحَادِدِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيهَا ذَلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ}} «آیا ندانسته‌اند که هر کس با خداوند و پیامبرش دشمنی ورزد بی‌گمان آتش دوزخ او راست در حالی که در آن جاودان خواهد بود؛ خواری سترگ این است» سوره توبه، آیه ۶۳.</ref>.<ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ~~ص ۱۶۱~~.</ref>		# در آیاتی نیز به [[مجازات]] سخت [[دنیوی]] برای [[دشمنی]] کنندگان با خدا و رسول {{صل}}<ref>{{متن قرآن\|إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلَافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذَلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ}} «کیفر کسانی که با خداوند و پیامبرش به جنگ برمی‌خیزند و در زمین به تبهکاری می‌کوشند جز این نیست که کشته یا به دار آویخته شوند یا دست‌ها و پاهایشان ناهمتا بریده شود یا از سرزمین خود تبعید گردند؛ این (کیفرها) برای آنان خواری در این جهان است و در جهان واپسین عذابی سترگ خواهند داشت» سوره مائده، آیه ۳۳.</ref> و در برخی دیگر، به [[عذاب]] [[جاودانی]] و خوارکننده [[اخروی]] ایشان توجه داده است<ref>{{متن قرآن\|أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحَادِدِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيهَا ذَلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ}} «آیا ندانسته‌اند که هر کس با خداوند و پیامبرش دشمنی ورزد بی‌گمان آتش دوزخ او راست در حالی که در آن جاودان خواهد بود؛ خواری سترگ این است» سوره توبه، آیه ۶۳.</ref>.<ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص۱۶۱.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۶:		خط ۲۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:محاربه با خدا]]~~		{{ارزش‌های اجتماعی}}

	~~{{ارزش‌های اجتماعی}}~~		[[رده:محاربه]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:50:37Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== [[محاربه با خدا و رسول]] {{صل}} ==

	==[[محاربه با خدا و رسول]]{{صل}}==
	واژه [[حرب]] به معنای سلب و گرفتن است<ref>ابن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۳، ص۴۹.</ref> و اصل در آن شدت در عمل است و مقابل سِلم قرار می‌گیرد و در [[فارسی]] به آن [[ستیزه]] می‌گویند<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن، ج۲، ص۱۸۴.</ref>.		واژه [[حرب]] به معنای سلب و گرفتن است<ref>ابن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۳، ص۴۹.</ref> و اصل در آن شدت در عمل است و مقابل سِلم قرار می‌گیرد و در [[فارسی]] به آن [[ستیزه]] می‌گویند<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن، ج۲، ص۱۸۴.</ref>.
	“محاربه با [[خدا]] و رسول” در ظاهر، مبین [[تقابل]] صریح و [[قاطع]] [[اعتقادی]] و عملی با [[دین]] و [[منطق]] مؤمنانه است. به لحاظ مصداق “محاربه” بیشتر به [[فساد]] در [[زمین]] از طریق اخلال در [[نظم]] و [[امنیت عمومی]]، و ارتکاب اعمالی همچون اخاذی، راهزنی، [[غصب]]، [[گردن‌کشی]]، [[تهدید]]، زورگیری و امثال آن [[تفسیر]] شده است. [[علامه طباطبایی]] در [[تفسیر آیه]] ۳۳ [[سوره مائده]] می‌نویسد: منظور از محاربه با خدا و رسول، [[افساد]] در زمین از [[راه]] اخلال به امنیت عمومی و راهزنی است، چون امنیت عمومی وقتی خلل می‌پذیرد که [[خوف]] عمومی و [[ناامنی]] جای [[امنیت]] را بگیرد و [[محارب]] بر حسب طبع وقتی می‌تواند چنین خوفی در [[جامعه]] پدید آورد که [[مردم]] را با [[اسلحه]] تهدید به [[قتل]] کند و به همین جهت است که در [[سنت]] نیز محاربه و فساد در [[ارض]] به چنین عملی یعنی به [[شمشیر]] کشیدن و مثل آن تفسیر شده است<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۵۳۳.</ref>؛ از این‌رو، واژه محاربه و حرب به عنوان یک مفهوم عام دارای [[صبغه]] [[غالب]] [[رفتاری]]، هر چند با قلمرویی محدودتر از گستره معنایی واژه “صد”، طیف وسیعی از [[اعمال]] مجرمانه و ظالمانه را که پیامد آن اخلال در نظم و امنیت عمومی است، دربر می‌گیرد. روشن است ارتکاب هر یک از اعمال مجرمانه فوق، به معنای زیر پانهادن چندین [[ارزش اخلاقی]] و [[حقوقی]] مورد توصیه و تأکید [[دین]] و مورد [[انتظار]] [[جامعه انسانی]] است. عنوان هراس‌انگیز “محاربه با [[خدا]] و رسول” و لحن [[آیات]] مربوط همگی معرف گویایی از بزرگی و شدت [[تباهی]] این سنخ [[انحراف‌ها]] و آثار ویرانگر آن برای جامعه انسانی است. این تعبیر و تعبیرهای مشابه، نمایانگر اهتمام و توجه [[اسلام]] به [[حفاظت]] و [[پاسداری]] از [[نظم]] و [[امنیت اجتماعی]] به عنوان اساسی‌ترین نیاز [[جامعه مطلوب]] [[انسانی]] است. عنوان “عداوت” و “شقاق” با خدا و [[رسول]] نیز در برخی آیات علاوه بر [[قرابت]] معنایی با واژه محاربه، به انواع و درجات دیگری از [[فساد اجتماعی]] دلالت دارد.<ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۱۶۱.</ref>		“محاربه با [[خدا]] و رسول” در ظاهر، مبین [[تقابل]] صریح و [[قاطع]] [[اعتقادی]] و عملی با [[دین]] و [[منطق]] مؤمنانه است. به لحاظ مصداق “محاربه” بیشتر به [[فساد]] در [[زمین]] از طریق اخلال در [[نظم]] و [[امنیت عمومی]]، و ارتکاب اعمالی همچون اخاذی، راهزنی، [[غصب]]، [[گردن‌کشی]]، [[تهدید]]، زورگیری و امثال آن [[تفسیر]] شده است. [[علامه طباطبایی]] در [[تفسیر آیه]] ۳۳ [[سوره مائده]] می‌نویسد: منظور از محاربه با خدا و رسول، [[افساد]] در زمین از [[راه]] اخلال به امنیت عمومی و راهزنی است، چون امنیت عمومی وقتی خلل می‌پذیرد که [[خوف]] عمومی و [[ناامنی]] جای [[امنیت]] را بگیرد و [[محارب]] بر حسب طبع وقتی می‌تواند چنین خوفی در [[جامعه]] پدید آورد که [[مردم]] را با [[اسلحه]] تهدید به [[قتل]] کند و به همین جهت است که در [[سنت]] نیز محاربه و فساد در [[ارض]] به چنین عملی یعنی به [[شمشیر]] کشیدن و مثل آن تفسیر شده است<ref>[[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۵۳۳.</ref>؛ از این‌رو، واژه محاربه و حرب به عنوان یک مفهوم عام دارای [[صبغه]] [[غالب]] [[رفتاری]]، هر چند با قلمرویی محدودتر از گستره معنایی واژه “صد”، طیف وسیعی از [[اعمال]] مجرمانه و ظالمانه را که پیامد آن اخلال در نظم و امنیت عمومی است، دربر می‌گیرد. روشن است ارتکاب هر یک از اعمال مجرمانه فوق، به معنای زیر پانهادن چندین [[ارزش اخلاقی]] و [[حقوقی]] مورد توصیه و تأکید [[دین]] و مورد [[انتظار]] [[جامعه انسانی]] است. عنوان هراس‌انگیز “محاربه با [[خدا]] و رسول” و لحن [[آیات]] مربوط همگی معرف گویایی از بزرگی و شدت [[تباهی]] این سنخ [[انحراف‌ها]] و آثار ویرانگر آن برای جامعه انسانی است. این تعبیر و تعبیرهای مشابه، نمایانگر اهتمام و توجه [[اسلام]] به [[حفاظت]] و [[پاسداری]] از [[نظم]] و [[امنیت اجتماعی]] به عنوان اساسی‌ترین نیاز [[جامعه مطلوب]] [[انسانی]] است. عنوان “عداوت” و “شقاق” با خدا و [[رسول]] نیز در برخی آیات علاوه بر [[قرابت]] معنایی با واژه محاربه، به انواع و درجات دیگری از [[فساد اجتماعی]] دلالت دارد.<ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۱۶۱.</ref>

	==[[آیات]] قرآنی مرتبط==		== [[آیات]] قرآنی مرتبط ==
	# [[ناسازگاری]] [[ایمان به خدا]] و [[قیامت]] با [[دوستی]] [[دشمنان خدا]] و رسول{{صل}}: {{متن قرآن\|لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ...}}<ref>«گروهی را نمی‌یابی که با ایمان به خداوند و روز واپسین، با کسانی که با خداوند و پیامبرش مخالفت ورزیده‌اند دوستی ورزند هر چند که آنان پدران یا فرزندان یا برادران یا خویشانشان باشند.».. سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref>.		# [[ناسازگاری]] [[ایمان به خدا]] و [[قیامت]] با [[دوستی]] [[دشمنان خدا]] و رسول {{صل}}: {{متن قرآن\|لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ...}}<ref>«گروهی را نمی‌یابی که با ایمان به خداوند و روز واپسین، با کسانی که با خداوند و پیامبرش مخالفت ورزیده‌اند دوستی ورزند هر چند که آنان پدران یا فرزندان یا برادران یا خویشانشان باشند.».. سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref>.
	#توجه دادن به [[ذلت]] دشمنان خدا و رسول{{صل}}: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُولَئِكَ فِي الْأَذَلِّينَ}}<ref>«به یقین کسانی که با خداوند و پیامبرش مخالفت می‌کنند در شمار فرومایگانند» سوره مجادله، آیه ۲۰.</ref>.		# توجه دادن به [[ذلت]] دشمنان خدا و رسول {{صل}}: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُولَئِكَ فِي الْأَذَلِّينَ}}<ref>«به یقین کسانی که با خداوند و پیامبرش مخالفت می‌کنند در شمار فرومایگانند» سوره مجادله، آیه ۲۰.</ref>.
	#در آیاتی نیز به [[مجازات]] سخت [[دنیوی]] برای [[دشمنی]] کنندگان با خدا و رسول{{صل}}<ref>{{متن قرآن\|إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلَافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذَلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ}} «کیفر کسانی که با خداوند و پیامبرش به جنگ برمی‌خیزند و در زمین به تبهکاری می‌کوشند جز این نیست که کشته یا به دار آویخته شوند یا دست‌ها و پاهایشان ناهمتا بریده شود یا از سرزمین خود تبعید گردند؛ این (کیفرها) برای آنان خواری در این جهان است و در جهان واپسین عذابی سترگ خواهند داشت» سوره مائده، آیه ۳۳.</ref> و در برخی دیگر، به [[عذاب]] [[جاودانی]] و خوارکننده [[اخروی]] ایشان توجه داده است<ref>{{متن قرآن\|أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحَادِدِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيهَا ذَلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ}} «آیا ندانسته‌اند که هر کس با خداوند و پیامبرش دشمنی ورزد بی‌گمان آتش دوزخ او راست در حالی که در آن جاودان خواهد بود؛ خواری سترگ این است» سوره توبه، آیه ۶۳.</ref>.<ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۱۶۱.</ref>		# در آیاتی نیز به [[مجازات]] سخت [[دنیوی]] برای [[دشمنی]] کنندگان با خدا و رسول {{صل}}<ref>{{متن قرآن\|إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلَافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذَلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ}} «کیفر کسانی که با خداوند و پیامبرش به جنگ برمی‌خیزند و در زمین به تبهکاری می‌کوشند جز این نیست که کشته یا به دار آویخته شوند یا دست‌ها و پاهایشان ناهمتا بریده شود یا از سرزمین خود تبعید گردند؛ این (کیفرها) برای آنان خواری در این جهان است و در جهان واپسین عذابی سترگ خواهند داشت» سوره مائده، آیه ۳۳.</ref> و در برخی دیگر، به [[عذاب]] [[جاودانی]] و خوارکننده [[اخروی]] ایشان توجه داده است<ref>{{متن قرآن\|أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحَادِدِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيهَا ذَلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ}} «آیا ندانسته‌اند که هر کس با خداوند و پیامبرش دشمنی ورزد بی‌گمان آتش دوزخ او راست در حالی که در آن جاودان خواهد بود؛ خواری سترگ این است» سوره توبه، آیه ۶۳.</ref>.<ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۱۶۱.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:31:00Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۰۱
خط ۹:		خط ۹:
	#توجه دادن به [[ذلت]] دشمنان خدا و رسول{{صل}}: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُولَئِكَ فِي الْأَذَلِّينَ}}<ref>«به یقین کسانی که با خداوند و پیامبرش مخالفت می‌کنند در شمار فرومایگانند» سوره مجادله، آیه ۲۰.</ref>.		#توجه دادن به [[ذلت]] دشمنان خدا و رسول{{صل}}: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُولَئِكَ فِي الْأَذَلِّينَ}}<ref>«به یقین کسانی که با خداوند و پیامبرش مخالفت می‌کنند در شمار فرومایگانند» سوره مجادله، آیه ۲۰.</ref>.
	#در آیاتی نیز به [[مجازات]] سخت [[دنیوی]] برای [[دشمنی]] کنندگان با خدا و رسول{{صل}}<ref>{{متن قرآن\|إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلَافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذَلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ}} «کیفر کسانی که با خداوند و پیامبرش به جنگ برمی‌خیزند و در زمین به تبهکاری می‌کوشند جز این نیست که کشته یا به دار آویخته شوند یا دست‌ها و پاهایشان ناهمتا بریده شود یا از سرزمین خود تبعید گردند؛ این (کیفرها) برای آنان خواری در این جهان است و در جهان واپسین عذابی سترگ خواهند داشت» سوره مائده، آیه ۳۳.</ref> و در برخی دیگر، به [[عذاب]] [[جاودانی]] و خوارکننده [[اخروی]] ایشان توجه داده است<ref>{{متن قرآن\|أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحَادِدِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيهَا ذَلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ}} «آیا ندانسته‌اند که هر کس با خداوند و پیامبرش دشمنی ورزد بی‌گمان آتش دوزخ او راست در حالی که در آن جاودان خواهد بود؛ خواری سترگ این است» سوره توبه، آیه ۶۳.</ref>.<ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۱۶۱.</ref>		#در آیاتی نیز به [[مجازات]] سخت [[دنیوی]] برای [[دشمنی]] کنندگان با خدا و رسول{{صل}}<ref>{{متن قرآن\|إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلَافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذَلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ}} «کیفر کسانی که با خداوند و پیامبرش به جنگ برمی‌خیزند و در زمین به تبهکاری می‌کوشند جز این نیست که کشته یا به دار آویخته شوند یا دست‌ها و پاهایشان ناهمتا بریده شود یا از سرزمین خود تبعید گردند؛ این (کیفرها) برای آنان خواری در این جهان است و در جهان واپسین عذابی سترگ خواهند داشت» سوره مائده، آیه ۳۳.</ref> و در برخی دیگر، به [[عذاب]] [[جاودانی]] و خوارکننده [[اخروی]] ایشان توجه داده است<ref>{{متن قرآن\|أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحَادِدِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيهَا ذَلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ}} «آیا ندانسته‌اند که هر کس با خداوند و پیامبرش دشمنی ورزد بی‌گمان آتش دوزخ او راست در حالی که در آن جاودان خواهد بود؛ خواری سترگ این است» سوره توبه، آیه ۶۳.</ref>.<ref>[[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم]]، ص ۱۶۱.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۱:		خط ۱۹:

	[[رده:محاربه با خدا]]		[[رده:محاربه با خدا]]
	~~[[رده:مدخل]]~~
	{{ارزش‌های اجتماعی}}		{{ارزش‌های اجتماعی}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T23:49:52Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۳:۱۹
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100695.jpg\|22px]] [[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|'''ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم''']]		# [[پرونده:1100695.jpg\|22px]] [[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|'''ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:38:38Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۰۸
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100695.jpg\|22px]] [[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|'''ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم''']]		# [[پرونده:1100695.jpg\|22px]] [[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|'''ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم''']]
			{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

2021-12-16T12:11:51Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۴۱
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	# [[پرونده:1100695.jpg\|22px]] [[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|'''ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم''']]		# [[پرونده:1100695.jpg\|22px]] [[سید حسین شرف‌الدین\|شرف‌الدین، سید حسین]]، [[ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم (کتاب)\|'''ارزش‌های اجتماعی از منظر قرآن کریم''']]

Admin: ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{امامت}} +{{امامت}})

2021-11-25T16:23:51Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{امامت}} +{{امامت}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۹:۵۳
خط ۱:		خط ۱:

	{{امامت}}		{{امامت}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})

2021-05-02T05:06:19Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۳۶
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	==پانویس==		==پانویس==
	{{~~پانویس2~~}}		{{پانویس}}

	[[رده:محاربه با خدا]]		[[رده:محاربه با خدا]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]
	{{ارزش‌های اجتماعی}}		{{ارزش‌های اجتماعی}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{ویرایش غیرنهایی}} +)

2021-04-22T03:05:39Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{ویرایش غیرنهایی}} +)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۳۵
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{ویرایش غیرنهایی}}~~
	{{امامت}}		{{امامت}}