مذهب جعفری در معارف مهدویت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2024-03-04T05:03:06Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۳
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	# عده‌ای نیز معتقد شدند که امامت جعفر از جانب پدرش تعیین شده بود و امامت [[امام عسکری]] {{ع}} را فاقد اعتبار دانسته‌اند. این فرقه در زمان حیات امام عسکری {{ع}} وجود داشته‌اند و بعد از شهادت امام عسکری {{ع}} اقتدار بیشتری پیدا کردند. "[[علی بن احمد بشار]]" رهبر این فرقه بود.		# عده‌ای نیز معتقد شدند که امامت جعفر از جانب پدرش تعیین شده بود و امامت [[امام عسکری]] {{ع}} را فاقد اعتبار دانسته‌اند. این فرقه در زمان حیات امام عسکری {{ع}} وجود داشته‌اند و بعد از شهادت امام عسکری {{ع}} اقتدار بیشتری پیدا کردند. "[[علی بن احمد بشار]]" رهبر این فرقه بود.
	# گروه چهارم، معروف به [[نفیسیه]] معتقد بودند امام دهم {{ع}} پسر بزرگش محمد را وصی خود تعیین کرده است. چون محمد در زمان حیات پدر درگذشت، با دستور پدر، جعفر جانشین او شد و علم سری، سلاح‌های موردنیاز جامعه و وصایت را به غلام جوان و مورد اعتماد خویش، به نام نفیس، سپرد و به او سفارش کرد که آنان را پس از مرگ پدر به جعفر بدهد. جعفر خود مدعی شد که امامت از جانب برادرش به او رسیده است<ref>مجله انتظار، ش ۱۰، ص ۱۷۹.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۲۴۸.</ref>.		# گروه چهارم، معروف به [[نفیسیه]] معتقد بودند امام دهم {{ع}} پسر بزرگش محمد را وصی خود تعیین کرده است. چون محمد در زمان حیات پدر درگذشت، با دستور پدر، جعفر جانشین او شد و علم سری، سلاح‌های موردنیاز جامعه و وصایت را به غلام جوان و مورد اعتماد خویش، به نام نفیس، سپرد و به او سفارش کرد که آنان را پس از مرگ پدر به جعفر بدهد. جعفر خود مدعی شد که امامت از جانب برادرش به او رسیده است<ref>مجله انتظار، ش ۱۰، ص ۱۷۹.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۲۴۸.</ref>.

			== [[امامیه]] در موعودنامه ==
			عنوانی است برای عموم فرقه‌هایی که به نصّ‌ روشن، [[امام علی\|علی بن ابی طالب]] {{ع}} را [[جانشین]] [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اسلام]] {{صل}} می‌دانند و معتقدند که [[امامت]] در [[فرزندان علی]] {{ع}} باقی است و [[دنیا]] هرگز از [[امام]] خالی نیست و منتظرند که یکی از [[علویان]] در [[آخر الزمان]] [[ظهور]] کند و [[دنیا]] را پر از [[عدل و داد]] نماید. در مقابل آنان، [[اهل سنت]] هستند.

			[[امامیه]] در مقاطع مختلف [[تاریخ]] به فرقه‌های متعدد منشعب شده‌اند: فرقه‌ای [[امامت]] را پس از [[امام حسین]] {{ع}} به [[محمد حنفیه]] ختم می‌دانند و او را [[امام مهدی]] می‌خوانند و آنان کیسانیه‌اند. فرقه‌ای پس از [[امام سجاد\|امام علی بن الحسین]] {{عم}}، به [[امامت]] [[زید]]، [[فرزند]] آن حضرت قائلند و آن‌ها را [[زیدیه]] گویند. گروهی [[امام]] پس از [[امام صادق\|حضرت جعفر بن محمد]] {{عم}} را، [[اسماعیل]] [[فرزند]] آن حضرت می‌دانند، و آن‌ها را [[اسماعیلیه]] می‌شناسند. جمعی [[امام کاظم\|امام موسی بن جعفر]] {{عم}} را [[آخرین امام]] می‌دانند و آنان واقفه‌اند. [[امامیه]] [[اثنی عشریه]]، [[شیعه]] جعفری‌ [[مذهب]] که از [[امام علی\|علی بن ابی طالب]] {{ع}} تا [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] [[فرزند]] [[امام حسن عسکری]] {{عم}} را [[امام]] [[واجب]] الطاعة می‌دانند، [[اکثریت]] [[امامیه]] را تشکیل می‌دهند. این گروه تنها گروهی بودند که بر صفحه [[تاریخ]] [[تشیع]] باقی ماند و این نشانگر آن است که اقدامات صورت گرفته و مقدماتی برای [[غیبت]]، به اندازه‌ای حساب شده بود که توانست [[شیعه]] را از گرفتاری‌های [[شک و تردید]] پس از [[رحلت]] [[امام عسکری]] {{ع}} [[نجات]] دهد. [[نمایندگان]] ویژه [[حضرت]] با حرکت‌های سنجیده و رهبریت مدبّرانه خود، اوضاع نابسامان اجتماع [[شیعه]] را سامان بخشیده و [[مردم]] را از [[سرگردانی]] [[نجات]] دادند و [[اختلافات]] و انشعابات را به تدریج از بین بردند. [[شیخ مفید]] [[تأیید]] می‌کند که از آن فرقه‌های چهارده‌گانه، تنها [[امامیه]] باقی مانده است. به نوشته وی این گروه، بزرگ‌ترین [[فرقه]] [[شیعه]] از نظر جمعیت، [[علماء]]، متکلّمان، نظّار، [[صالحان]]، عابدان، [[فقیهان]]، [[محدّثان]]، ادیبان و [[شاعران]] هستند. انان آبروی [[شیعه امامیه]]، سرپرستان اجتماع و در [[دین]]، مورد [[اعتماد]] [[شیعیان]] می‌باشند<ref>الفصول المختاره، ص ۲۶۱؛ حیات مرکزی سیاسی امامان شیعه، ج ۲، ص ۲۲۰. </ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۱۱۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']].		# [[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']]
			# [[پرونده:29873800.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|'''موعودنامه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* پانویس */

2023-01-22T10:02:27Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۳۲
خط ۳۱:		خط ۳۱:

	[[رده:امام مهدی]]		[[رده:امام مهدی]]
	[[رده:~~مذهب جعفری~~]]		[[رده:شیعه]]

Bahmani در ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۲

2023-01-22T10:02:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{شیعه}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = مذهب جعفری		\| موضوع مرتبط = مذهب جعفری
	\| عنوان مدخل = [[مذهب جعفری]]		\| عنوان مدخل = مذهب جعفری
	\| مداخل مرتبط = [[مذهب جعفری در ~~تاریخ~~ اسلامی]] - [[مذهب جعفری در ~~حدیث]] - [[مذهب جعفری در کلام اسلامی~~]] - [[مذهب جعفری در ~~معارف مهدویت~~]]		\| مداخل مرتبط = [[مذهب جعفری در کلام اسلامی]] - [[مذهب جعفری در معارف مهدویت]] - [[مذهب جعفری در فقه سیاسی]]
	\| پرسش مرتبط = ~~مذهب جعفری (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[شیعه]] [[اثنی عشریه]] یکی از فرقه‌های [[اسلامی]] است که [[معتقد]] است پس از رسول‌ [[خدا]] {{صل}}، [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]] {{ع}} [[خلیفه بلافصل]] است و پس از او یازده‌ تن از [[فرزندان]] آن [[حضرت]] [[امامان]] و [[حجت‌های الهی]] بر خلق خواهند بود. [[آخرین امام]] از‌ [[امامان دوازده‌گانه]]، [[حضرت مهدی]] {{ع}} است که همان [[موعود]] [[آخرالزمان]] است. تبلور این‌ [[مکتب]] در [[زمان ظهور]] [[آخرین امام]] خواهد بود و به [[اعتقاد]] [[شیعیان]] [[حکومت]] پایانی از آن‌ِ [[آخرین امام]] [[شیعیان]] و [[پیروان]] او خواهد بود. از نظر [[شیعه]]، مسأله [[مهدویت]] و نوید‌ [[ظهور]] [[مهدی موعود]] {{ع}}، یکی از مسایل بسیار حیاتی [[اسلام]] به شمار می‌‌رود و به‌ اندازه‌ای اهمیت دارد که [[اعتقاد]] به [[ظهور]] [[حضرت]]، در ردیف وقوع [[قیامت]]، و [[تکذیب]] و‌ تصدیقش در ردیف [[تکذیب]] و [[تصدیق]] [[رسول اکرم]] {{صل}} می‌‌باشد. از نظر [[شیعه]]، مهدویت‌ یک [[فرهنگ]] کهن و ریشه‌دار است و سابقه آن در [[اسلام]] به نخستین روزهای طلوع‌ [[فجر]] [[اسلام]] و دوران شخص [[نبی اکرم]] بر می‌‌گردد؛ زیرا علاوه بر [[آیات]] متعددی که در‌ [[قرآن کریم]] وارد شده و [[پیشوایان دینی]] آنها را به وجود [[مقدس]] [[مهدی موعود]] {{ع}} تفسیر‌ کرده‌اند، صدها [[حدیث]] معتبر و [[متواتر]] از [[حضرت]] [[رسول اکرم]] {{صل}} و [[جانشینان]] آن‌ [[حضرت]] صادر شده که در آن صفات، خصوصیات و جزئیات [[زندگی]] حضرت‌ [[قائم]] {{ع}} [[بیان]] شده است. [[غیبت]] ایشان پس از [[تولد]] و این که دو [[غیبت]] او یکی کوتاه و‌ دیگری طولانی خواهد بود و پس از [[غیبت طولانی]] [[ظهور]] خواهد کرد، تشکیل حکومت‌ واحد جهانی و پر کردن [[دنیا]] از [[عدل و داد]] و برچیده شدن [[ظلم]] و [[بیداد]] از ویژگی‌هایی‌ است که در [[روایات]] مکرر یاد شده است. [[شیعیان]] بر اساس [[روایات]] [[عقیده]] دارند که‌ [[مهدی موعود]] {{ع}} سرّی از [[اسرار]] [[حق]] و آخرین [[برگزیده الهی]] است که پس از [[تولد]] از‌ نظرها [[غایب]] شده است و پس از مدت طولانی [[ظهور]] می‌‌نماید. او [[حجة الله]]، [[خلیفة الله]] و‌ [[بقیة الله]] است. [[مهدی موعود]] {{ع}} از [[نسل]] [[پاک]] [[پیامبر خدا]] {{صل}} و از [[فرزندان]] [[علی بن ابی طالب]] و [[فاطمه زهرا]] {{س}} است. او نهمین نفر از [[فرزندان امام حسین]] و [[فرزند]] [[بلا]] فصل امام‌ [[حسن عسکری]] {{ع}} است. [[شیعیان]] [[دوازده امامی]] [[عقیده]] دارند که [[حضرت مهدی]] {{ع}}، هم‌ نام و هم [[کنیه]] [[پیامبر]] {{صل}} است و هم‌اکنون زنده می‌‌باشد و هنگامی که [[خداوند]] اجازه‌ ظهورش دهد [[قیام]] می‌‌کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] می‌‌نماید. [[شیعیان]] طبق وعده‌های‌ [[انبیاء]] [[سلف]] {{عم}} و نویدهای [[کتب آسمانی]]، و وعده‌های صریح [[قرآن کریم]] [[عقیده]] دارند، ‌ آنگاه که [[اخلاق]] و [[معنویت]] از میان [[بشر]] رخت بربندد و [[ظلم و ستم]] فراگیر شود و اسباب‌ [[ظهور]] مهیا گردد، [[حضرت مهدی]] {{ع}} به [[فرمان]] [[حق]] [[قیام]] می‌‌کند. با آمدن آن [[حضرت]] هیچ‌ [[حکومت]] باطلی روی [[زمین]] باقی نمی‌ماند. مرزهای جغرافیایی میان کشورها برداشته‌ می‌‌شود، مظاهر [[شرک]] و [[کفر]] و [[بی‌عدالتی]] از بین می‌‌روند، [[عدالت اجتماعی]] تأمین‌ می‌‌گردد، هر حقی به [[صاحب]] [[حق]] می‌‌رسد و سراسر [[جهان]]، تنها یک [[نظام]] حکومت‌ می‌‌کند و آن [[نظام]] عادلانه [[اسلام]] و [[احکام]] [[نجات]] بخش آسمانی [[قرآن کریم]] است<ref>موعودنامه: ص ۴۴۵.</ref>.		[[شیعه]] [[اثنی عشریه]] یکی از فرقه‌های [[اسلامی]] است که [[معتقد]] است پس از رسول‌ [[خدا]] {{صل}}، [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]] {{ع}} [[خلیفه بلافصل]] است و پس از او یازده‌ تن از [[فرزندان]] آن [[حضرت]] [[امامان]] و [[حجت‌های الهی]] بر خلق خواهند بود. [[آخرین امام]] از‌ [[امامان دوازده‌گانه]]، [[حضرت مهدی]] {{ع}} است که همان [[موعود]] [[آخرالزمان]] است. تبلور این‌ [[مکتب]] در [[زمان ظهور]] [[آخرین امام]] خواهد بود و به [[اعتقاد]] [[شیعیان]] [[حکومت]] پایانی از آن‌ِ [[آخرین امام]] [[شیعیان]] و [[پیروان]] او خواهد بود. از نظر [[شیعه]]، مسأله [[مهدویت]] و نوید‌ [[ظهور]] [[مهدی موعود]] {{ع}}، یکی از مسایل بسیار حیاتی [[اسلام]] به شمار می‌‌رود و به‌ اندازه‌ای اهمیت دارد که [[اعتقاد]] به [[ظهور]] [[حضرت]]، در ردیف وقوع [[قیامت]]، و [[تکذیب]] و‌ تصدیقش در ردیف [[تکذیب]] و [[تصدیق]] [[رسول اکرم]] {{صل}} می‌‌باشد. از نظر [[شیعه]]، مهدویت‌ یک [[فرهنگ]] کهن و ریشه‌دار است و سابقه آن در [[اسلام]] به نخستین روزهای طلوع‌ [[فجر]] [[اسلام]] و دوران شخص [[نبی اکرم]] بر می‌‌گردد؛ زیرا علاوه بر [[آیات]] متعددی که در‌ [[قرآن کریم]] وارد شده و [[پیشوایان دینی]] آنها را به وجود [[مقدس]] [[مهدی موعود]] {{ع}} تفسیر‌ کرده‌اند، صدها [[حدیث]] معتبر و [[متواتر]] از [[حضرت]] [[رسول اکرم]] {{صل}} و [[جانشینان]] آن‌ [[حضرت]] صادر شده که در آن صفات، خصوصیات و جزئیات [[زندگی]] حضرت‌ [[قائم]] {{ع}} [[بیان]] شده است. [[غیبت]] ایشان پس از [[تولد]] و این که دو [[غیبت]] او یکی کوتاه و‌ دیگری طولانی خواهد بود و پس از [[غیبت طولانی]] [[ظهور]] خواهد کرد، تشکیل حکومت‌ واحد جهانی و پر کردن [[دنیا]] از [[عدل و داد]] و برچیده شدن [[ظلم]] و [[بیداد]] از ویژگی‌هایی‌ است که در [[روایات]] مکرر یاد شده است. [[شیعیان]] بر اساس [[روایات]] [[عقیده]] دارند که‌ [[مهدی موعود]] {{ع}} سرّی از [[اسرار]] [[حق]] و آخرین [[برگزیده الهی]] است که پس از [[تولد]] از‌ نظرها [[غایب]] شده است و پس از مدت طولانی [[ظهور]] می‌‌نماید. او [[حجة الله]]، [[خلیفة الله]] و‌ [[بقیة الله]] است. [[مهدی موعود]] {{ع}} از [[نسل]] [[پاک]] [[پیامبر خدا]] {{صل}} و از [[فرزندان]] [[علی بن ابی طالب]] و [[فاطمه زهرا]] {{س}} است. او نهمین نفر از [[فرزندان امام حسین]] و [[فرزند]] [[بلا]] فصل امام‌ [[حسن عسکری]] {{ع}} است. [[شیعیان]] [[دوازده امامی]] [[عقیده]] دارند که [[حضرت مهدی]] {{ع}}، هم‌ نام و هم [[کنیه]] [[پیامبر]] {{صل}} است و هم‌اکنون زنده می‌‌باشد و هنگامی که [[خداوند]] اجازه‌ ظهورش دهد [[قیام]] می‌‌کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] می‌‌نماید. [[شیعیان]] طبق وعده‌های‌ [[انبیاء]] [[سلف]] {{عم}} و نویدهای [[کتب آسمانی]]، و وعده‌های صریح [[قرآن کریم]] [[عقیده]] دارند، ‌ آنگاه که [[اخلاق]] و [[معنویت]] از میان [[بشر]] رخت بربندد و [[ظلم و ستم]] فراگیر شود و اسباب‌ [[ظهور]] مهیا گردد، [[حضرت مهدی]] {{ع}} به [[فرمان]] [[حق]] [[قیام]] می‌‌کند. با آمدن آن [[حضرت]] هیچ‌ [[حکومت]] باطلی روی [[زمین]] باقی نمی‌ماند. مرزهای جغرافیایی میان کشورها برداشته‌ می‌‌شود، مظاهر [[شرک]] و [[کفر]] و [[بی‌عدالتی]] از بین می‌‌روند، [[عدالت اجتماعی]] تأمین‌ می‌‌گردد، هر حقی به [[صاحب]] [[حق]] می‌‌رسد و سراسر [[جهان]]، تنها یک [[نظام]] حکومت‌ می‌‌کند و آن [[نظام]] عادلانه [[اسلام]] و [[احکام]] [[نجات]] بخش آسمانی [[قرآن کریم]] است<ref>موعودنامه: ص ۴۴۵.</ref>.
	* [[یاران حضرت مهدی]] {{ع}} که در [[زمان ظهور]]، [[شیعیان]] هستند که در آن عصر به اوج‌ [[اقتدار]] و شکوه خواهند رسید. [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: [[شیعیان]] ما در [[حکومت]] [[قائم]] {{ع}} سروران و [[زمامداران]] [[زمین]]، [[فرمانروایان]] آن هستند و به هر کدام، [[قدرت]] و نیروی چهل‌ قهرمان داده می‌شود<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۷۲.</ref>. در [[حدیث]] دیگری [[حضرت]] فرمود: [[خداوند]] [[خوف]] و [[ترس]] را از [[قلب]] [[شیعیان]] ما‌ برمی‌‌کند و آن را در [[قلب]] [[دشمنان]] ما جای می‌‌دهد. از این رو هر کدام از آنان برنده‌تر از‌ نیزه و پر شهامت‌تر از شیرند، [[دشمنان]] را با سرنیزه خویش زخم کاری می‌‌زنند و به‌ وسیله [[شمشیر]] از پای در می‌‌آورند و پایمال می‌‌سازند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۳۲.</ref>. هنگامی که [[حضرت قائم]] {{ع}} [[قیام]] می‌‌نماید، [[خداوند]] در دستگاه [[شنوایی]] و بینایی‌ [[شیعیان]] ما، گستردگی و کشش ویژه‌ای می‌‌بخشد تا میان آنان و [[حضرت مهدی]] {{ع}} واسطه و نامه‌رسان یا فاصله‌ای نباشد<ref>کافی: ج ۸، ص ۲۴.</ref>. در [[حدیث]] دیگری [[حضرت]] فرمود: [[مؤمن]] در عصر [[حضرت قائم]] {{ع}} در حالی که در‌ [[مشرق]] است، [[برادر]] خویش را که در [[مغرب]] است می‌‌بیند و همان گونه کسی که در‌ [[مغرب]] است [[برادر]] [[مؤمن]] خویش را در [[مشرق]] می‌‌بیند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۹۱.</ref>.
	* [[امام باقر]] {{ع}} فرمود: [[مردم]] [[مالیات]]، [[اموال]] و امکانات خویش را خود به دلخواه و‌ افتخار به سوی [[دولت مهدی]] {{ع}} می‌‌برند، [[خداوند]] بر [[شیعیان]] چنان وسعت و [[برکت]] و‌ [[رفاه]] و امکاناتی ارزانی می‌‌دارد که اگر [[حقیقت]] [[سعادت]] و نیکبختی را نمی‌فهمیدند و به‌ [[ارزش‌های اخلاقی]] آراسته نبودند، مست امکانات می‌‌شدند و به [[طغیان]] و [[تجاوز]] سر بر‌ می‌‌داشتند. اما آنان به [[دلیل]] رشد [[فکری]] و [[تکامل عقلی]]، خدای را [[سپاس]] می‌‌گذارند و به‌ [[وظایف]] خویش در نهایت جدیّت عمل می‌‌کنند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۴۵.</ref>. این [[روایت]] نشانگر اوج رشد [[فکری]] و [[تکامل عقلی]] [[شیعیان]] در [[عصر ظهور]] است<ref>موعودنامه: ص ۴۴۴. ر. ک: یاران حضرت مهدی {{ع}}.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۹۰.</ref>.		[[یاران حضرت مهدی]] {{ع}} که در [[زمان ظهور]]، [[شیعیان]] هستند که در آن عصر به اوج‌ [[اقتدار]] و شکوه خواهند رسید. [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: [[شیعیان]] ما در [[حکومت]] [[قائم]] {{ع}} سروران و [[زمامداران]] [[زمین]]، [[فرمانروایان]] آن هستند و به هر کدام، [[قدرت]] و نیروی چهل‌ قهرمان داده می‌شود<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۷۲.</ref>. در [[حدیث]] دیگری [[حضرت]] فرمود: [[خداوند]] [[خوف]] و [[ترس]] را از [[قلب]] [[شیعیان]] ما‌ برمی‌‌کند و آن را در [[قلب]] [[دشمنان]] ما جای می‌‌دهد. از این رو هر کدام از آنان برنده‌تر از‌ نیزه و پر شهامت‌تر از شیرند، [[دشمنان]] را با سرنیزه خویش زخم کاری می‌‌زنند و به‌ وسیله [[شمشیر]] از پای در می‌‌آورند و پایمال می‌‌سازند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۳۲.</ref>. هنگامی که [[حضرت قائم]] {{ع}} [[قیام]] می‌‌نماید، [[خداوند]] در دستگاه [[شنوایی]] و بینایی‌ [[شیعیان]] ما، گستردگی و کشش ویژه‌ای می‌‌بخشد تا میان آنان و [[حضرت مهدی]] {{ع}} واسطه و نامه‌رسان یا فاصله‌ای نباشد<ref>کافی: ج ۸، ص ۲۴.</ref>. در [[حدیث]] دیگری [[حضرت]] فرمود: [[مؤمن]] در عصر [[حضرت قائم]] {{ع}} در حالی که در‌ [[مشرق]] است، [[برادر]] خویش را که در [[مغرب]] است می‌‌بیند و همان گونه کسی که در‌ [[مغرب]] است [[برادر]] [[مؤمن]] خویش را در [[مشرق]] می‌‌بیند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۹۱.</ref>.

			[[امام باقر]] {{ع}} فرمود: [[مردم]] [[مالیات]]، [[اموال]] و امکانات خویش را خود به دلخواه و‌ افتخار به سوی [[دولت مهدی]] {{ع}} می‌‌برند، [[خداوند]] بر [[شیعیان]] چنان وسعت و [[برکت]] و‌ [[رفاه]] و امکاناتی ارزانی می‌‌دارد که اگر [[حقیقت]] [[سعادت]] و نیکبختی را نمی‌فهمیدند و به‌ [[ارزش‌های اخلاقی]] آراسته نبودند، مست امکانات می‌‌شدند و به [[طغیان]] و [[تجاوز]] سر بر‌ می‌‌داشتند. اما آنان به [[دلیل]] رشد [[فکری]] و [[تکامل عقلی]]، خدای را [[سپاس]] می‌‌گذارند و به‌ [[وظایف]] خویش در نهایت جدیّت عمل می‌‌کنند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۴۵.</ref>. این [[روایت]] نشانگر اوج رشد [[فکری]] و [[تکامل عقلی]] [[شیعیان]] در [[عصر ظهور]] است<ref>موعودنامه: ص ۴۴۴. ر. ک: یاران حضرت مهدی {{ع}}.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۹۰.</ref>.

	== جعفریه در موعودنامه ==		== جعفریه در موعودنامه ==
	* فرقه‌ای بودند که به [[امامت]] جعفر بن علی الهادی {{ع}} اعتقاد داشته و با ندیدن فرزندی از امام یازدهم، جعفر را که از طرف امامیه، ملقّب به کذّاب بود، پذیرفتند. اینان خود نظرات متفاوتی داشتند<ref>زندگانی نواب خاص امام زمان {{ع}}، علی غفار زاده، ص ۸۱.</ref>.		فرقه‌ای بودند که به [[امامت]] جعفر بن علی الهادی {{ع}} اعتقاد داشته و با ندیدن فرزندی از امام یازدهم، جعفر را که از طرف امامیه، ملقّب به کذّاب بود، پذیرفتند. اینان خود نظرات متفاوتی داشتند<ref>زندگانی نواب خاص امام زمان {{ع}}، علی غفار زاده، ص ۸۱.</ref>.
	* این فرقه در چگونگی انتقال [[امامت]] از [[امام هادی]] {{ع}} به جعفر، برادر [[امام حسن عسکری]] {{ع}}، دچار اختلاف شدند و به چهار فرقه منشعب گردیدند:
			این فرقه در چگونگی انتقال [[امامت]] از [[امام هادی]] {{ع}} به جعفر، برادر [[امام حسن عسکری]] {{ع}}، دچار اختلاف شدند و به چهار فرقه منشعب گردیدند:
	# عده‌ای گفتند [[امام عسکری]] {{ع}} به شهادت رسید و پسری به جای نگذاشت، تا امامت را عهده‌دار شود؛ بنابراین تنها برادرش جعفر امام خواهد بود. این فرقه همچون فطحیه صحت حدیثی که می‌گوید: امامت پس از [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} به دو برادر نمی‌رسد را پذیرفته بودند، ولی کاربرد آن را هنگامی می‌دانستند که [[امام عسکری]] {{ع}} آشکارا از خود پسری به جای گذاشته باشد؛ چون امام عسکری {{ع}} بی‌آنکه آشکارا جانشینی معرفی کند از دنیا رفت، پس برادرش جعفر امام منصوص می‌باشد.		# عده‌ای گفتند [[امام عسکری]] {{ع}} به شهادت رسید و پسری به جای نگذاشت، تا امامت را عهده‌دار شود؛ بنابراین تنها برادرش جعفر امام خواهد بود. این فرقه همچون فطحیه صحت حدیثی که می‌گوید: امامت پس از [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} به دو برادر نمی‌رسد را پذیرفته بودند، ولی کاربرد آن را هنگامی می‌دانستند که [[امام عسکری]] {{ع}} آشکارا از خود پسری به جای گذاشته باشد؛ چون امام عسکری {{ع}} بی‌آنکه آشکارا جانشینی معرفی کند از دنیا رفت، پس برادرش جعفر امام منصوص می‌باشد.
	# دومین فرقه وانمود می‌کردند که امام یازدهم {{ع}} خود "جعفر" را براساس اصل بداء به جانشینی معرفی کرده است. به این معنی که خداوند [[امامت]] را به [[امام عسکری]] {{ع}} سپرده بود؛ ولی پس از آن این حقیقت را روشن کرد که [[امامت]] نباید به نسل [[امام عسکری]] {{ع}} برسد. رهبر این گروه یکی از کلامیون کوفی، معروف به "[[علی بن طحی]]" یا "[[طلحی فزاز]]" بود؛ که مردم را به جانبداری از امامت جعفر تحریص می‌کرد.		# دومین فرقه وانمود می‌کردند که امام یازدهم {{ع}} خود "جعفر" را براساس اصل بداء به جانشینی معرفی کرده است. به این معنی که خداوند [[امامت]] را به [[امام عسکری]] {{ع}} سپرده بود؛ ولی پس از آن این حقیقت را روشن کرد که [[امامت]] نباید به نسل [[امام عسکری]] {{ع}} برسد. رهبر این گروه یکی از کلامیون کوفی، معروف به "[[علی بن طحی]]" یا "[[طلحی فزاز]]" بود؛ که مردم را به جانبداری از امامت جعفر تحریص می‌کرد.
	# عده‌ای نیز معتقد شدند که امامت جعفر از جانب پدرش تعیین شده بود و امامت [[امام عسکری]] {{ع}} را فاقد اعتبار دانسته‌اند. این فرقه در زمان حیات امام عسکری {{ع}} وجود داشته‌اند و بعد از شهادت امام عسکری {{ع}} اقتدار بیشتری پیدا کردند. "[[علی بن احمد بشار]]" رهبر این فرقه بود.		# عده‌ای نیز معتقد شدند که امامت جعفر از جانب پدرش تعیین شده بود و امامت [[امام عسکری]] {{ع}} را فاقد اعتبار دانسته‌اند. این فرقه در زمان حیات امام عسکری {{ع}} وجود داشته‌اند و بعد از شهادت امام عسکری {{ع}} اقتدار بیشتری پیدا کردند. "[[علی بن احمد بشار]]" رهبر این فرقه بود.
	# گروه چهارم، معروف به [[نفیسیه]] معتقد بودند امام دهم {{ع}} پسر بزرگش محمد را وصی خود تعیین کرده است. چون محمد در زمان حیات پدر درگذشت، با دستور پدر، جعفر جانشین او شد و علم سری، سلاح‌های موردنیاز جامعه و وصایت را به غلام جوان و مورد اعتماد خویش، به نام نفیس، سپرد و به او سفارش کرد که آنان را پس از مرگ پدر به جعفر بدهد. جعفر خود مدعی شد که امامت از جانب برادرش به او رسیده است<ref>مجله انتظار، ش ۱۰، ص ۱۷۹.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۲۴۸.</ref>.		# گروه چهارم، معروف به [[نفیسیه]] معتقد بودند امام دهم {{ع}} پسر بزرگش محمد را وصی خود تعیین کرده است. چون محمد در زمان حیات پدر درگذشت، با دستور پدر، جعفر جانشین او شد و علم سری، سلاح‌های موردنیاز جامعه و وصایت را به غلام جوان و مورد اعتماد خویش، به نام نفیس، سپرد و به او سفارش کرد که آنان را پس از مرگ پدر به جعفر بدهد. جعفر خود مدعی شد که امامت از جانب برادرش به او رسیده است<ref>مجله انتظار، ش ۱۰، ص ۱۷۹.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۲۴۸.</ref>.



	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']].		# [[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']].
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵{{:فرهنگنامه مهدویت (نمایه)}}' به ''

2022-09-03T05:03:53Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵{{:فرهنگنامه مهدویت (نمایه)}}' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۳
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	# گروه چهارم، معروف به [[نفیسیه]] معتقد بودند امام دهم {{ع}} پسر بزرگش محمد را وصی خود تعیین کرده است. چون محمد در زمان حیات پدر درگذشت، با دستور پدر، جعفر جانشین او شد و علم سری، سلاح‌های موردنیاز جامعه و وصایت را به غلام جوان و مورد اعتماد خویش، به نام نفیس، سپرد و به او سفارش کرد که آنان را پس از مرگ پدر به جعفر بدهد. جعفر خود مدعی شد که امامت از جانب برادرش به او رسیده است<ref>مجله انتظار، ش ۱۰، ص ۱۷۹.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۲۴۸.</ref>.		# گروه چهارم، معروف به [[نفیسیه]] معتقد بودند امام دهم {{ع}} پسر بزرگش محمد را وصی خود تعیین کرده است. چون محمد در زمان حیات پدر درگذشت، با دستور پدر، جعفر جانشین او شد و علم سری، سلاح‌های موردنیاز جامعه و وصایت را به غلام جوان و مورد اعتماد خویش، به نام نفیس، سپرد و به او سفارش کرد که آنان را پس از مرگ پدر به جعفر بدهد. جعفر خود مدعی شد که امامت از جانب برادرش به او رسیده است<ref>مجله انتظار، ش ۱۰، ص ۱۷۹.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۲۴۸.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~
	~~{{:فرهنگنامه مهدویت (نمایه)}}~~

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T07:59:38Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۹
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	* [[شیعه]] [[اثنی عشریه]] یکی از فرقه‌های [[اسلامی]] است که [[معتقد]] است پس از رسول‌ [[خدا]]{{صل}}، [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} [[خلیفه بلافصل]] است و پس از او یازده‌ تن از [[فرزندان]] آن [[حضرت]] [[امامان]] و [[حجت‌های الهی]] بر خلق خواهند بود. [[آخرین امام]] از‌ [[امامان دوازده‌گانه]]، [[حضرت مهدی]]{{ع}} است که همان [[موعود]] [[آخرالزمان]] است. تبلور این‌ [[مکتب]] در [[زمان ظهور]] [[آخرین امام]] خواهد بود و به [[اعتقاد]] [[شیعیان]] [[حکومت]] پایانی از آن‌ِ [[آخرین امام]] [[شیعیان]] و [[پیروان]] او خواهد بود. از نظر [[شیعه]]، مسأله [[مهدویت]] و نوید‌ [[ظهور]] [[مهدی موعود]]{{ع}}، یکی از مسایل بسیار حیاتی [[اسلام]] به شمار می‌‌رود و به‌ اندازه‌ای اهمیت دارد که [[اعتقاد]] به [[ظهور]] [[حضرت]]، در ردیف وقوع [[قیامت]]، و [[تکذیب]] و‌ تصدیقش در ردیف [[تکذیب]] و [[تصدیق]] [[رسول اکرم]]{{صل}} می‌‌باشد. از نظر [[شیعه]]، مهدویت‌ یک [[فرهنگ]] کهن و ریشه‌دار است و سابقه آن در [[اسلام]] به نخستین روزهای طلوع‌ [[فجر]] [[اسلام]] و دوران شخص [[نبی اکرم]] بر می‌‌گردد؛ زیرا علاوه بر [[آیات]] متعددی که در‌ [[قرآن کریم]] وارد شده و [[پیشوایان دینی]] آنها را به وجود [[مقدس]] [[مهدی موعود]]{{ع}} تفسیر‌ کرده‌اند، صدها [[حدیث]] معتبر و [[متواتر]] از [[حضرت]] [[رسول اکرم]]{{صل}} و [[جانشینان]] آن‌ [[حضرت]] صادر شده که در آن صفات، خصوصیات و جزئیات [[زندگی]] حضرت‌ [[قائم]]{{ع}} [[بیان]] شده است. [[غیبت]] ایشان پس از [[تولد]] و این که دو [[غیبت]] او یکی کوتاه و‌ دیگری طولانی خواهد بود و پس از [[غیبت طولانی]] [[ظهور]] خواهد کرد، تشکیل حکومت‌ واحد جهانی و پر کردن [[دنیا]] از [[عدل و داد]] و برچیده شدن [[ظلم]] و [[بیداد]] از ویژگی‌هایی‌ است که در [[روایات]] مکرر یاد شده است. [[شیعیان]] بر اساس [[روایات]] [[عقیده]] دارند که‌ [[مهدی موعود]]{{ع}} سرّی از [[اسرار]] [[حق]] و آخرین [[برگزیده الهی]] است که پس از [[تولد]] از‌ نظرها [[غایب]] شده است و پس از مدت طولانی [[ظهور]] می‌‌نماید. او [[حجة الله]]، [[خلیفة الله]] و‌ [[بقیة الله]] است. [[مهدی موعود]]{{ع}} از [[نسل]] [[پاک]] [[پیامبر خدا]]{{صل}} و از [[فرزندان]] [[علی بن ابی طالب]] و [[فاطمه زهرا]]{{س}} است. او نهمین نفر از [[فرزندان امام حسین]] و [[فرزند]] [[بلا]] فصل امام‌ [[حسن عسکری]]{{ع}} است. [[شیعیان]] [[دوازده امامی]] [[عقیده]] دارند که [[حضرت مهدی]]{{ع}}، هم‌ نام و هم [[کنیه]] [[پیامبر]]{{صل}} است و هم‌اکنون زنده می‌‌باشد و هنگامی که [[خداوند]] اجازه‌ ظهورش دهد [[قیام]] می‌‌کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] می‌‌نماید. [[شیعیان]] طبق وعده‌های‌ [[انبیاء]] [[سلف]]{{عم}} و نویدهای [[کتب آسمانی]]، و وعده‌های صریح [[قرآن کریم]] [[عقیده]] ~~دارند،‌~~ آنگاه که [[اخلاق]] و [[معنویت]] از میان [[بشر]] رخت بربندد و [[ظلم و ستم]] فراگیر شود و اسباب‌ [[ظهور]] مهیا گردد، [[حضرت مهدی]]{{ع}} به [[فرمان]] [[حق]] [[قیام]] می‌‌کند. با آمدن آن [[حضرت]] هیچ‌ [[حکومت]] باطلی روی [[زمین]] باقی نمی‌ماند. مرزهای جغرافیایی میان کشورها برداشته‌ می‌‌شود، مظاهر [[شرک]] و [[کفر]] و [[بی‌عدالتی]] از بین می‌‌روند، [[عدالت اجتماعی]] تأمین‌ می‌‌گردد، هر حقی به [[صاحب]] [[حق]] می‌‌رسد و سراسر [[جهان]]، تنها یک [[نظام]] حکومت‌ می‌‌کند و آن [[نظام]] عادلانه [[اسلام]] و [[احکام]] [[نجات]] بخش آسمانی [[قرآن کریم]] است<ref>موعودنامه: ص ۴۴۵.</ref>.		* [[شیعه]] [[اثنی عشریه]] یکی از فرقه‌های [[اسلامی]] است که [[معتقد]] است پس از رسول‌ [[خدا]] {{صل}}، [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]] {{ع}} [[خلیفه بلافصل]] است و پس از او یازده‌ تن از [[فرزندان]] آن [[حضرت]] [[امامان]] و [[حجت‌های الهی]] بر خلق خواهند بود. [[آخرین امام]] از‌ [[امامان دوازده‌گانه]]، [[حضرت مهدی]] {{ع}} است که همان [[موعود]] [[آخرالزمان]] است. تبلور این‌ [[مکتب]] در [[زمان ظهور]] [[آخرین امام]] خواهد بود و به [[اعتقاد]] [[شیعیان]] [[حکومت]] پایانی از آن‌ِ [[آخرین امام]] [[شیعیان]] و [[پیروان]] او خواهد بود. از نظر [[شیعه]]، مسأله [[مهدویت]] و نوید‌ [[ظهور]] [[مهدی موعود]] {{ع}}، یکی از مسایل بسیار حیاتی [[اسلام]] به شمار می‌‌رود و به‌ اندازه‌ای اهمیت دارد که [[اعتقاد]] به [[ظهور]] [[حضرت]]، در ردیف وقوع [[قیامت]]، و [[تکذیب]] و‌ تصدیقش در ردیف [[تکذیب]] و [[تصدیق]] [[رسول اکرم]] {{صل}} می‌‌باشد. از نظر [[شیعه]]، مهدویت‌ یک [[فرهنگ]] کهن و ریشه‌دار است و سابقه آن در [[اسلام]] به نخستین روزهای طلوع‌ [[فجر]] [[اسلام]] و دوران شخص [[نبی اکرم]] بر می‌‌گردد؛ زیرا علاوه بر [[آیات]] متعددی که در‌ [[قرآن کریم]] وارد شده و [[پیشوایان دینی]] آنها را به وجود [[مقدس]] [[مهدی موعود]] {{ع}} تفسیر‌ کرده‌اند، صدها [[حدیث]] معتبر و [[متواتر]] از [[حضرت]] [[رسول اکرم]] {{صل}} و [[جانشینان]] آن‌ [[حضرت]] صادر شده که در آن صفات، خصوصیات و جزئیات [[زندگی]] حضرت‌ [[قائم]] {{ع}} [[بیان]] شده است. [[غیبت]] ایشان پس از [[تولد]] و این که دو [[غیبت]] او یکی کوتاه و‌ دیگری طولانی خواهد بود و پس از [[غیبت طولانی]] [[ظهور]] خواهد کرد، تشکیل حکومت‌ واحد جهانی و پر کردن [[دنیا]] از [[عدل و داد]] و برچیده شدن [[ظلم]] و [[بیداد]] از ویژگی‌هایی‌ است که در [[روایات]] مکرر یاد شده است. [[شیعیان]] بر اساس [[روایات]] [[عقیده]] دارند که‌ [[مهدی موعود]] {{ع}} سرّی از [[اسرار]] [[حق]] و آخرین [[برگزیده الهی]] است که پس از [[تولد]] از‌ نظرها [[غایب]] شده است و پس از مدت طولانی [[ظهور]] می‌‌نماید. او [[حجة الله]]، [[خلیفة الله]] و‌ [[بقیة الله]] است. [[مهدی موعود]] {{ع}} از [[نسل]] [[پاک]] [[پیامبر خدا]] {{صل}} و از [[فرزندان]] [[علی بن ابی طالب]] و [[فاطمه زهرا]] {{س}} است. او نهمین نفر از [[فرزندان امام حسین]] و [[فرزند]] [[بلا]] فصل امام‌ [[حسن عسکری]] {{ع}} است. [[شیعیان]] [[دوازده امامی]] [[عقیده]] دارند که [[حضرت مهدی]] {{ع}}، هم‌ نام و هم [[کنیه]] [[پیامبر]] {{صل}} است و هم‌اکنون زنده می‌‌باشد و هنگامی که [[خداوند]] اجازه‌ ظهورش دهد [[قیام]] می‌‌کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] می‌‌نماید. [[شیعیان]] طبق وعده‌های‌ [[انبیاء]] [[سلف]] {{عم}} و نویدهای [[کتب آسمانی]]، و وعده‌های صریح [[قرآن کریم]] [[عقیده]] دارند، ‌ آنگاه که [[اخلاق]] و [[معنویت]] از میان [[بشر]] رخت بربندد و [[ظلم و ستم]] فراگیر شود و اسباب‌ [[ظهور]] مهیا گردد، [[حضرت مهدی]] {{ع}} به [[فرمان]] [[حق]] [[قیام]] می‌‌کند. با آمدن آن [[حضرت]] هیچ‌ [[حکومت]] باطلی روی [[زمین]] باقی نمی‌ماند. مرزهای جغرافیایی میان کشورها برداشته‌ می‌‌شود، مظاهر [[شرک]] و [[کفر]] و [[بی‌عدالتی]] از بین می‌‌روند، [[عدالت اجتماعی]] تأمین‌ می‌‌گردد، هر حقی به [[صاحب]] [[حق]] می‌‌رسد و سراسر [[جهان]]، تنها یک [[نظام]] حکومت‌ می‌‌کند و آن [[نظام]] عادلانه [[اسلام]] و [[احکام]] [[نجات]] بخش آسمانی [[قرآن کریم]] است<ref>موعودنامه: ص ۴۴۵.</ref>.
	* [[یاران حضرت مهدی]]{{ع}} که در [[زمان ظهور]]، [[شیعیان]] هستند که در آن عصر به اوج‌ [[اقتدار]] و شکوه خواهند رسید. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[شیعیان]] ما در [[حکومت]] [[قائم]]{{ع}} سروران و [[زمامداران]] [[زمین]]، [[فرمانروایان]] آن هستند و به هر کدام، [[قدرت]] و نیروی چهل‌ قهرمان داده می‌شود<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۷۲.</ref>. در [[حدیث]] دیگری [[حضرت]] فرمود: [[خداوند]] [[خوف]] و [[ترس]] را از [[قلب]] [[شیعیان]] ما‌ برمی‌‌کند و آن را در [[قلب]] [[دشمنان]] ما جای می‌‌دهد. از این رو هر کدام از آنان برنده‌تر از‌ نیزه و پر شهامت‌تر از شیرند، [[دشمنان]] را با سرنیزه خویش زخم کاری می‌‌زنند و به‌ وسیله [[شمشیر]] از پای در می‌‌آورند و پایمال می‌‌سازند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۳۲.</ref>. هنگامی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] می‌‌نماید، [[خداوند]] در دستگاه [[شنوایی]] و بینایی‌ [[شیعیان]] ما، گستردگی و کشش ویژه‌ای می‌‌بخشد تا میان آنان و [[حضرت مهدی]]{{ع}} واسطه و نامه‌رسان یا فاصله‌ای نباشد<ref>کافی: ج ۸، ص ۲۴.</ref>. در [[حدیث]] دیگری [[حضرت]] فرمود: [[مؤمن]] در عصر [[حضرت قائم]]{{ع}} در حالی که در‌ [[مشرق]] است، [[برادر]] خویش را که در [[مغرب]] است می‌‌بیند و همان گونه کسی که در‌ [[مغرب]] است [[برادر]] [[مؤمن]] خویش را در [[مشرق]] می‌‌بیند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۹۱.</ref>.		* [[یاران حضرت مهدی]] {{ع}} که در [[زمان ظهور]]، [[شیعیان]] هستند که در آن عصر به اوج‌ [[اقتدار]] و شکوه خواهند رسید. [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: [[شیعیان]] ما در [[حکومت]] [[قائم]] {{ع}} سروران و [[زمامداران]] [[زمین]]، [[فرمانروایان]] آن هستند و به هر کدام، [[قدرت]] و نیروی چهل‌ قهرمان داده می‌شود<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۷۲.</ref>. در [[حدیث]] دیگری [[حضرت]] فرمود: [[خداوند]] [[خوف]] و [[ترس]] را از [[قلب]] [[شیعیان]] ما‌ برمی‌‌کند و آن را در [[قلب]] [[دشمنان]] ما جای می‌‌دهد. از این رو هر کدام از آنان برنده‌تر از‌ نیزه و پر شهامت‌تر از شیرند، [[دشمنان]] را با سرنیزه خویش زخم کاری می‌‌زنند و به‌ وسیله [[شمشیر]] از پای در می‌‌آورند و پایمال می‌‌سازند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۳۲.</ref>. هنگامی که [[حضرت قائم]] {{ع}} [[قیام]] می‌‌نماید، [[خداوند]] در دستگاه [[شنوایی]] و بینایی‌ [[شیعیان]] ما، گستردگی و کشش ویژه‌ای می‌‌بخشد تا میان آنان و [[حضرت مهدی]] {{ع}} واسطه و نامه‌رسان یا فاصله‌ای نباشد<ref>کافی: ج ۸، ص ۲۴.</ref>. در [[حدیث]] دیگری [[حضرت]] فرمود: [[مؤمن]] در عصر [[حضرت قائم]] {{ع}} در حالی که در‌ [[مشرق]] است، [[برادر]] خویش را که در [[مغرب]] است می‌‌بیند و همان گونه کسی که در‌ [[مغرب]] است [[برادر]] [[مؤمن]] خویش را در [[مشرق]] می‌‌بیند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۹۱.</ref>.
	* [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: [[مردم]] [[مالیات]]، [[اموال]] و امکانات خویش را خود به دلخواه و‌ افتخار به سوی [[دولت مهدی]]{{ع}} می‌‌برند، [[خداوند]] بر [[شیعیان]] چنان وسعت و [[برکت]] و‌ [[رفاه]] و امکاناتی ارزانی می‌‌دارد که اگر [[حقیقت]] [[سعادت]] و نیکبختی را نمی‌فهمیدند و به‌ [[ارزش‌های اخلاقی]] آراسته نبودند، مست امکانات می‌‌شدند و به [[طغیان]] و [[تجاوز]] سر بر‌ می‌‌داشتند. اما آنان به [[دلیل]] رشد [[فکری]] و [[تکامل عقلی]]، خدای را [[سپاس]] می‌‌گذارند و به‌ [[وظایف]] خویش در نهایت جدیّت عمل می‌‌کنند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۴۵.</ref>. این [[روایت]] نشانگر اوج رشد [[فکری]] و [[تکامل عقلی]] [[شیعیان]] در [[عصر ظهور]] است<ref>موعودنامه: ص ۴۴۴. ر.ک: یاران حضرت مهدی{{ع}}.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۹۰.</ref>.		* [[امام باقر]] {{ع}} فرمود: [[مردم]] [[مالیات]]، [[اموال]] و امکانات خویش را خود به دلخواه و‌ افتخار به سوی [[دولت مهدی]] {{ع}} می‌‌برند، [[خداوند]] بر [[شیعیان]] چنان وسعت و [[برکت]] و‌ [[رفاه]] و امکاناتی ارزانی می‌‌دارد که اگر [[حقیقت]] [[سعادت]] و نیکبختی را نمی‌فهمیدند و به‌ [[ارزش‌های اخلاقی]] آراسته نبودند، مست امکانات می‌‌شدند و به [[طغیان]] و [[تجاوز]] سر بر‌ می‌‌داشتند. اما آنان به [[دلیل]] رشد [[فکری]] و [[تکامل عقلی]]، خدای را [[سپاس]] می‌‌گذارند و به‌ [[وظایف]] خویش در نهایت جدیّت عمل می‌‌کنند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۴۵.</ref>. این [[روایت]] نشانگر اوج رشد [[فکری]] و [[تکامل عقلی]] [[شیعیان]] در [[عصر ظهور]] است<ref>موعودنامه: ص ۴۴۴. ر. ک: یاران حضرت مهدی {{ع}}.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۹۰.</ref>.

	==جعفریه در موعودنامه==		== جعفریه در موعودنامه ==
	*فرقه‌ای بودند که به [[امامت]] جعفر بن علی الهادی {{ع}} اعتقاد داشته و با ندیدن فرزندی از امام یازدهم، جعفر را که از طرف امامیه، ملقّب به کذّاب بود، پذیرفتند. اینان خود نظرات متفاوتی داشتند<ref>زندگانی نواب خاص امام زمان {{ع}}، علی غفار زاده، ص ۸۱.</ref>.		* فرقه‌ای بودند که به [[امامت]] جعفر بن علی الهادی {{ع}} اعتقاد داشته و با ندیدن فرزندی از امام یازدهم، جعفر را که از طرف امامیه، ملقّب به کذّاب بود، پذیرفتند. اینان خود نظرات متفاوتی داشتند<ref>زندگانی نواب خاص امام زمان {{ع}}، علی غفار زاده، ص ۸۱.</ref>.
	*این فرقه در چگونگی انتقال [[امامت]] از [[امام هادی]] {{ع}} به جعفر، برادر [[امام حسن عسکری]] {{ع}}، دچار اختلاف شدند و به چهار فرقه منشعب گردیدند:		* این فرقه در چگونگی انتقال [[امامت]] از [[امام هادی]] {{ع}} به جعفر، برادر [[امام حسن عسکری]] {{ع}}، دچار اختلاف شدند و به چهار فرقه منشعب گردیدند:
	#عده‌ای گفتند [[امام عسکری]] {{ع}} به شهادت رسید و پسری به جای نگذاشت، تا امامت را عهده‌دار شود؛ بنابراین تنها برادرش جعفر امام خواهد بود. این فرقه همچون فطحیه صحت حدیثی که می‌گوید: امامت پس از [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} به دو برادر نمی‌رسد را پذیرفته بودند، ولی کاربرد آن را هنگامی می‌دانستند که [[امام عسکری]] {{ع}} آشکارا از خود پسری به جای گذاشته باشد؛ چون امام عسکری {{ع}} بی‌آنکه آشکارا جانشینی معرفی کند از دنیا رفت، پس برادرش جعفر امام منصوص می‌باشد.		# عده‌ای گفتند [[امام عسکری]] {{ع}} به شهادت رسید و پسری به جای نگذاشت، تا امامت را عهده‌دار شود؛ بنابراین تنها برادرش جعفر امام خواهد بود. این فرقه همچون فطحیه صحت حدیثی که می‌گوید: امامت پس از [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} به دو برادر نمی‌رسد را پذیرفته بودند، ولی کاربرد آن را هنگامی می‌دانستند که [[امام عسکری]] {{ع}} آشکارا از خود پسری به جای گذاشته باشد؛ چون امام عسکری {{ع}} بی‌آنکه آشکارا جانشینی معرفی کند از دنیا رفت، پس برادرش جعفر امام منصوص می‌باشد.
	#دومین فرقه وانمود می‌کردند که امام یازدهم {{ع}} خود "جعفر" را براساس اصل بداء به جانشینی معرفی کرده است. به این معنی که خداوند [[امامت]] را به [[امام عسکری]] {{ع}} سپرده بود؛ ولی پس از آن این حقیقت را روشن کرد که [[امامت]] نباید به نسل [[امام عسکری]] {{ع}} برسد. رهبر این گروه یکی از کلامیون کوفی، معروف به "[[علی بن طحی]]" یا "[[طلحی فزاز]]" بود؛ که مردم را به جانبداری از امامت جعفر تحریص می‌کرد.		# دومین فرقه وانمود می‌کردند که امام یازدهم {{ع}} خود "جعفر" را براساس اصل بداء به جانشینی معرفی کرده است. به این معنی که خداوند [[امامت]] را به [[امام عسکری]] {{ع}} سپرده بود؛ ولی پس از آن این حقیقت را روشن کرد که [[امامت]] نباید به نسل [[امام عسکری]] {{ع}} برسد. رهبر این گروه یکی از کلامیون کوفی، معروف به "[[علی بن طحی]]" یا "[[طلحی فزاز]]" بود؛ که مردم را به جانبداری از امامت جعفر تحریص می‌کرد.
	#عده‌ای نیز معتقد شدند که امامت جعفر از جانب پدرش تعیین شده بود و امامت [[امام عسکری]] {{ع}} را فاقد اعتبار دانسته‌اند. این فرقه در زمان حیات امام عسکری {{ع}} وجود داشته‌اند و بعد از شهادت امام عسکری {{ع}} اقتدار بیشتری پیدا کردند. "[[علی بن احمد بشار]]" رهبر این فرقه بود.		# عده‌ای نیز معتقد شدند که امامت جعفر از جانب پدرش تعیین شده بود و امامت [[امام عسکری]] {{ع}} را فاقد اعتبار دانسته‌اند. این فرقه در زمان حیات امام عسکری {{ع}} وجود داشته‌اند و بعد از شهادت امام عسکری {{ع}} اقتدار بیشتری پیدا کردند. "[[علی بن احمد بشار]]" رهبر این فرقه بود.
	#گروه چهارم، معروف به [[نفیسیه]] معتقد بودند امام دهم {{ع}} پسر بزرگش محمد را وصی خود تعیین کرده است. چون محمد در زمان حیات پدر درگذشت، با دستور پدر، جعفر جانشین او شد و علم سری، سلاح‌های موردنیاز جامعه و وصایت را به غلام جوان و مورد اعتماد خویش، به نام نفیس، سپرد و به او سفارش کرد که آنان را پس از مرگ پدر به جعفر بدهد. جعفر خود مدعی شد که امامت از جانب برادرش به او رسیده است<ref>مجله انتظار، ش ۱۰، ص ۱۷۹.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۲۴۸.</ref>.		# گروه چهارم، معروف به [[نفیسیه]] معتقد بودند امام دهم {{ع}} پسر بزرگش محمد را وصی خود تعیین کرده است. چون محمد در زمان حیات پدر درگذشت، با دستور پدر، جعفر جانشین او شد و علم سری، سلاح‌های موردنیاز جامعه و وصایت را به غلام جوان و مورد اعتماد خویش، به نام نفیس، سپرد و به او سفارش کرد که آنان را پس از مرگ پدر به جعفر بدهد. جعفر خود مدعی شد که امامت از جانب برادرش به او رسیده است<ref>مجله انتظار، ش ۱۰، ص ۱۷۹.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۲۴۸.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:50:14Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۰
خط ۸:		خط ۸:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[شیعه]] [[اثنی عشریه]] یکی از فرقه‌های [[اسلامی]] است که [[معتقد]] است پس از رسول‌ [[خدا]]{{صل}}، [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} [[خلیفه بلافصل]] است و پس از او یازده‌ تن از [[فرزندان]] آن [[حضرت]] [[امامان]] و [[حجت‌های الهی]] بر خلق خواهند بود. [[آخرین امام]] از‌ [[امامان دوازده‌گانه]]، [[حضرت مهدی]]{{ع}} است که همان [[موعود]] [[آخرالزمان]] است. تبلور این‌ [[مکتب]] در [[زمان ظهور]] [[آخرین امام]] خواهد بود و به [[اعتقاد]] [[شیعیان]] [[حکومت]] پایانی از آن‌ِ [[آخرین امام]] [[شیعیان]] و [[پیروان]] او خواهد بود. از نظر [[شیعه]]، مسأله [[مهدویت]] و نوید‌ [[ظهور]] [[مهدی موعود]]{{ع}}، یکی از مسایل بسیار حیاتی [[اسلام]] به شمار می‌‌رود و به‌ اندازه‌ای اهمیت دارد که [[اعتقاد]] به [[ظهور]] [[حضرت]]، در ردیف وقوع [[قیامت]]، و [[تکذیب]] و‌ تصدیقش در ردیف [[تکذیب]] و [[تصدیق]] [[رسول اکرم]]{{صل}} می‌‌باشد. از نظر [[شیعه]]، مهدویت‌ یک [[فرهنگ]] کهن و ریشه‌دار است و سابقه آن در [[اسلام]] به نخستین روزهای طلوع‌ [[فجر]] [[اسلام]] و دوران شخص [[نبی اکرم]] بر می‌‌گردد؛ زیرا علاوه بر [[آیات]] متعددی که در‌ [[قرآن کریم]] وارد شده و [[پیشوایان دینی]] آنها را به وجود [[مقدس]] [[مهدی موعود]]{{ع}} تفسیر‌ کرده‌اند، صدها [[حدیث]] معتبر و [[متواتر]] از [[حضرت]] [[رسول اکرم]]{{صل}} و [[جانشینان]] آن‌ [[حضرت]] صادر شده که در آن صفات، خصوصیات و جزئیات [[زندگی]] حضرت‌ [[قائم]]{{ع}} [[بیان]] شده است. [[غیبت]] ایشان پس از [[تولد]] و این که دو [[غیبت]] او یکی کوتاه و‌ دیگری طولانی خواهد بود و پس از [[غیبت طولانی]] [[ظهور]] خواهد کرد، تشکیل حکومت‌ واحد جهانی و پر کردن [[دنیا]] از [[عدل و داد]] و برچیده شدن [[ظلم]] و [[بیداد]] از ویژگی‌هایی‌ است که در [[روایات]] مکرر یاد شده است. [[شیعیان]] بر اساس [[روایات]] [[عقیده]] دارند که‌ [[مهدی موعود]]{{ع}} سرّی از [[اسرار]] [[حق]] و آخرین [[برگزیده الهی]] است که پس از [[تولد]] از‌ نظرها [[غایب]] شده است و پس از مدت طولانی [[ظهور]] می‌‌نماید. او [[حجة الله]]، [[خلیفة الله]] و‌ [[بقیة الله]] است. [[مهدی موعود]]{{ع}} از [[نسل]] [[پاک]] [[پیامبر خدا]]{{صل}} و از [[فرزندان]] [[علی بن ابی طالب]] و [[فاطمه زهرا]]{{س}} است. او نهمین نفر از [[فرزندان امام حسین]] و [[فرزند]] [[بلا]] فصل امام‌ [[حسن عسکری]]{{ع}} است. [[شیعیان]] [[دوازده امامی]] [[عقیده]] دارند که [[حضرت مهدی]]{{ع}}، هم‌ نام و هم [[کنیه]] [[پیامبر]]{{صل}} است و هم‌اکنون زنده می‌‌باشد و هنگامی که [[خداوند]] اجازه‌ ظهورش دهد [[قیام]] می‌‌کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] می‌‌نماید. [[شیعیان]] طبق وعده‌های‌ [[انبیاء]] [[سلف]]{{عم}} و نویدهای [[کتب آسمانی]]، و وعده‌های صریح [[قرآن کریم]] [[عقیده]] دارند،‌ آنگاه که [[اخلاق]] و [[معنویت]] از میان [[بشر]] رخت بربندد و [[ظلم و ستم]] فراگیر شود و اسباب‌ [[ظهور]] مهیا گردد، [[حضرت مهدی]]{{ع}} به [[فرمان]] [[حق]] [[قیام]] می‌‌کند. با آمدن آن [[حضرت]] هیچ‌ [[حکومت]] باطلی روی [[زمین]] باقی نمی‌ماند. مرزهای جغرافیایی میان کشورها برداشته‌ می‌‌شود، مظاهر [[شرک]] و [[کفر]] و [[بی‌عدالتی]] از بین می‌‌روند، [[عدالت اجتماعی]] تأمین‌ می‌‌گردد، هر حقی به [[صاحب]] [[حق]] می‌‌رسد و سراسر [[جهان]]، تنها یک [[نظام]] حکومت‌ می‌‌کند و آن [[نظام]] عادلانه [[اسلام]] و [[احکام]] [[نجات]] بخش آسمانی [[قرآن کریم]] است<ref>موعودنامه: ص ۴۴۵.</ref>.		* [[شیعه]] [[اثنی عشریه]] یکی از فرقه‌های [[اسلامی]] است که [[معتقد]] است پس از رسول‌ [[خدا]]{{صل}}، [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} [[خلیفه بلافصل]] است و پس از او یازده‌ تن از [[فرزندان]] آن [[حضرت]] [[امامان]] و [[حجت‌های الهی]] بر خلق خواهند بود. [[آخرین امام]] از‌ [[امامان دوازده‌گانه]]، [[حضرت مهدی]]{{ع}} است که همان [[موعود]] [[آخرالزمان]] است. تبلور این‌ [[مکتب]] در [[زمان ظهور]] [[آخرین امام]] خواهد بود و به [[اعتقاد]] [[شیعیان]] [[حکومت]] پایانی از آن‌ِ [[آخرین امام]] [[شیعیان]] و [[پیروان]] او خواهد بود. از نظر [[شیعه]]، مسأله [[مهدویت]] و نوید‌ [[ظهور]] [[مهدی موعود]]{{ع}}، یکی از مسایل بسیار حیاتی [[اسلام]] به شمار می‌‌رود و به‌ اندازه‌ای اهمیت دارد که [[اعتقاد]] به [[ظهور]] [[حضرت]]، در ردیف وقوع [[قیامت]]، و [[تکذیب]] و‌ تصدیقش در ردیف [[تکذیب]] و [[تصدیق]] [[رسول اکرم]]{{صل}} می‌‌باشد. از نظر [[شیعه]]، مهدویت‌ یک [[فرهنگ]] کهن و ریشه‌دار است و سابقه آن در [[اسلام]] به نخستین روزهای طلوع‌ [[فجر]] [[اسلام]] و دوران شخص [[نبی اکرم]] بر می‌‌گردد؛ زیرا علاوه بر [[آیات]] متعددی که در‌ [[قرآن کریم]] وارد شده و [[پیشوایان دینی]] آنها را به وجود [[مقدس]] [[مهدی موعود]]{{ع}} تفسیر‌ کرده‌اند، صدها [[حدیث]] معتبر و [[متواتر]] از [[حضرت]] [[رسول اکرم]]{{صل}} و [[جانشینان]] آن‌ [[حضرت]] صادر شده که در آن صفات، خصوصیات و جزئیات [[زندگی]] حضرت‌ [[قائم]]{{ع}} [[بیان]] شده است. [[غیبت]] ایشان پس از [[تولد]] و این که دو [[غیبت]] او یکی کوتاه و‌ دیگری طولانی خواهد بود و پس از [[غیبت طولانی]] [[ظهور]] خواهد کرد، تشکیل حکومت‌ واحد جهانی و پر کردن [[دنیا]] از [[عدل و داد]] و برچیده شدن [[ظلم]] و [[بیداد]] از ویژگی‌هایی‌ است که در [[روایات]] مکرر یاد شده است. [[شیعیان]] بر اساس [[روایات]] [[عقیده]] دارند که‌ [[مهدی موعود]]{{ع}} سرّی از [[اسرار]] [[حق]] و آخرین [[برگزیده الهی]] است که پس از [[تولد]] از‌ نظرها [[غایب]] شده است و پس از مدت طولانی [[ظهور]] می‌‌نماید. او [[حجة الله]]، [[خلیفة الله]] و‌ [[بقیة الله]] است. [[مهدی موعود]]{{ع}} از [[نسل]] [[پاک]] [[پیامبر خدا]]{{صل}} و از [[فرزندان]] [[علی بن ابی طالب]] و [[فاطمه زهرا]]{{س}} است. او نهمین نفر از [[فرزندان امام حسین]] و [[فرزند]] [[بلا]] فصل امام‌ [[حسن عسکری]]{{ع}} است. [[شیعیان]] [[دوازده امامی]] [[عقیده]] دارند که [[حضرت مهدی]]{{ع}}، هم‌ نام و هم [[کنیه]] [[پیامبر]]{{صل}} است و هم‌اکنون زنده می‌‌باشد و هنگامی که [[خداوند]] اجازه‌ ظهورش دهد [[قیام]] می‌‌کند و [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] می‌‌نماید. [[شیعیان]] طبق وعده‌های‌ [[انبیاء]] [[سلف]]{{عم}} و نویدهای [[کتب آسمانی]]، و وعده‌های صریح [[قرآن کریم]] [[عقیده]] دارند،‌ آنگاه که [[اخلاق]] و [[معنویت]] از میان [[بشر]] رخت بربندد و [[ظلم و ستم]] فراگیر شود و اسباب‌ [[ظهور]] مهیا گردد، [[حضرت مهدی]]{{ع}} به [[فرمان]] [[حق]] [[قیام]] می‌‌کند. با آمدن آن [[حضرت]] هیچ‌ [[حکومت]] باطلی روی [[زمین]] باقی نمی‌ماند. مرزهای جغرافیایی میان کشورها برداشته‌ می‌‌شود، مظاهر [[شرک]] و [[کفر]] و [[بی‌عدالتی]] از بین می‌‌روند، [[عدالت اجتماعی]] تأمین‌ می‌‌گردد، هر حقی به [[صاحب]] [[حق]] می‌‌رسد و سراسر [[جهان]]، تنها یک [[نظام]] حکومت‌ می‌‌کند و آن [[نظام]] عادلانه [[اسلام]] و [[احکام]] [[نجات]] بخش آسمانی [[قرآن کریم]] است<ref>موعودنامه: ص ۴۴۵.</ref>.
	*[[یاران حضرت مهدی]]{{ع}} که در [[زمان ظهور]]، [[شیعیان]] هستند که در آن عصر به اوج‌ [[اقتدار]] و شکوه خواهند رسید. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[شیعیان]] ما در [[حکومت]] [[قائم]]{{ع}} سروران و [[زمامداران]] [[زمین]]، [[فرمانروایان]] آن هستند و به هر کدام، [[قدرت]] و نیروی چهل‌ قهرمان داده می‌شود<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۷۲.</ref>. در [[حدیث]] دیگری [[حضرت]] فرمود: [[خداوند]] [[خوف]] و [[ترس]] را از [[قلب]] [[شیعیان]] ما‌ برمی‌‌کند و آن را در [[قلب]] [[دشمنان]] ما جای می‌‌دهد. از این رو هر کدام از آنان برنده‌تر از‌ نیزه و پر شهامت‌تر از شیرند، [[دشمنان]] را با سرنیزه خویش زخم کاری می‌‌زنند و به‌ وسیله [[شمشیر]] از پای در می‌‌آورند و پایمال می‌‌سازند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۳۲.</ref>. هنگامی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] می‌‌نماید، [[خداوند]] در دستگاه [[شنوایی]] و بینایی‌ [[شیعیان]] ما، گستردگی و کشش ویژه‌ای می‌‌بخشد تا میان آنان و [[حضرت مهدی]]{{ع}} واسطه و نامه‌رسان یا فاصله‌ای نباشد<ref>کافی: ج ۸، ص ۲۴.</ref>. در [[حدیث]] دیگری [[حضرت]] فرمود: [[مؤمن]] در عصر [[حضرت قائم]]{{ع}} در حالی که در‌ [[مشرق]] است، [[برادر]] خویش را که در [[مغرب]] است می‌‌بیند و همان گونه کسی که در‌ [[مغرب]] است [[برادر]] [[مؤمن]] خویش را در [[مشرق]] می‌‌بیند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۹۱.</ref>.		* [[یاران حضرت مهدی]]{{ع}} که در [[زمان ظهور]]، [[شیعیان]] هستند که در آن عصر به اوج‌ [[اقتدار]] و شکوه خواهند رسید. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[شیعیان]] ما در [[حکومت]] [[قائم]]{{ع}} سروران و [[زمامداران]] [[زمین]]، [[فرمانروایان]] آن هستند و به هر کدام، [[قدرت]] و نیروی چهل‌ قهرمان داده می‌شود<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۷۲.</ref>. در [[حدیث]] دیگری [[حضرت]] فرمود: [[خداوند]] [[خوف]] و [[ترس]] را از [[قلب]] [[شیعیان]] ما‌ برمی‌‌کند و آن را در [[قلب]] [[دشمنان]] ما جای می‌‌دهد. از این رو هر کدام از آنان برنده‌تر از‌ نیزه و پر شهامت‌تر از شیرند، [[دشمنان]] را با سرنیزه خویش زخم کاری می‌‌زنند و به‌ وسیله [[شمشیر]] از پای در می‌‌آورند و پایمال می‌‌سازند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۳۲.</ref>. هنگامی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] می‌‌نماید، [[خداوند]] در دستگاه [[شنوایی]] و بینایی‌ [[شیعیان]] ما، گستردگی و کشش ویژه‌ای می‌‌بخشد تا میان آنان و [[حضرت مهدی]]{{ع}} واسطه و نامه‌رسان یا فاصله‌ای نباشد<ref>کافی: ج ۸، ص ۲۴.</ref>. در [[حدیث]] دیگری [[حضرت]] فرمود: [[مؤمن]] در عصر [[حضرت قائم]]{{ع}} در حالی که در‌ [[مشرق]] است، [[برادر]] خویش را که در [[مغرب]] است می‌‌بیند و همان گونه کسی که در‌ [[مغرب]] است [[برادر]] [[مؤمن]] خویش را در [[مشرق]] می‌‌بیند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۹۱.</ref>.
	*[[امام باقر]]{{ع}} فرمود: [[مردم]] [[مالیات]]، [[اموال]] و امکانات خویش را خود به دلخواه و‌ افتخار به سوی [[دولت مهدی]]{{ع}} می‌‌برند، [[خداوند]] بر [[شیعیان]] چنان وسعت و [[برکت]] و‌ [[رفاه]] و امکاناتی ارزانی می‌‌دارد که اگر [[حقیقت]] [[سعادت]] و نیکبختی را نمی‌فهمیدند و به‌ [[ارزش‌های اخلاقی]] آراسته نبودند، مست امکانات می‌‌شدند و به [[طغیان]] و [[تجاوز]] سر بر‌ می‌‌داشتند. اما آنان به [[دلیل]] رشد [[فکری]] و [[تکامل عقلی]]، خدای را [[سپاس]] می‌‌گذارند و به‌ [[وظایف]] خویش در نهایت جدیّت عمل می‌‌کنند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۴۵.</ref>. این [[روایت]] نشانگر اوج رشد [[فکری]] و [[تکامل عقلی]] [[شیعیان]] در [[عصر ظهور]] است<ref>موعودنامه: ص ۴۴۴. ر.ک: یاران حضرت مهدی{{ع}}.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۹۰.</ref>.		* [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: [[مردم]] [[مالیات]]، [[اموال]] و امکانات خویش را خود به دلخواه و‌ افتخار به سوی [[دولت مهدی]]{{ع}} می‌‌برند، [[خداوند]] بر [[شیعیان]] چنان وسعت و [[برکت]] و‌ [[رفاه]] و امکاناتی ارزانی می‌‌دارد که اگر [[حقیقت]] [[سعادت]] و نیکبختی را نمی‌فهمیدند و به‌ [[ارزش‌های اخلاقی]] آراسته نبودند، مست امکانات می‌‌شدند و به [[طغیان]] و [[تجاوز]] سر بر‌ می‌‌داشتند. اما آنان به [[دلیل]] رشد [[فکری]] و [[تکامل عقلی]]، خدای را [[سپاس]] می‌‌گذارند و به‌ [[وظایف]] خویش در نهایت جدیّت عمل می‌‌کنند<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۴۵.</ref>. این [[روایت]] نشانگر اوج رشد [[فکری]] و [[تکامل عقلی]] [[شیعیان]] در [[عصر ظهور]] است<ref>موعودنامه: ص ۴۴۴. ر.ک: یاران حضرت مهدی{{ع}}.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۹۰.</ref>.

	==جعفریه در موعودنامه==		==جعفریه در موعودنامه==
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	[[رده:امام مهدی]]		[[رده:امام مهدی]]
	[[رده:مذهب جعفری]]		[[رده:مذهب جعفری]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \
2022-05-31T14:22:09Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۵۲
خط ۱: خط ۱:

{{شیعه}}
{{شیعه}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[مذهب جعفری]]''' است. "'''[[مذهب جعفری]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[مذهب جعفری در تاریخ اسلامی]] - [[مذهب جعفری در حدیث]] - [[مذهب جعفری در کلام اسلامی]] - [[مذهب جعفری در معارف مهدویت]]</div>
| موضوع مرتبط = مذهب جعفری

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[مذهب جعفری (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل = [[مذهب جعفری]]

| مداخل مرتبط = [[مذهب جعفری در تاریخ اسلامی]] - [[مذهب جعفری در حدیث]] - [[مذهب جعفری در کلام اسلامی]] - [[مذهب جعفری در معارف مهدویت]]

| پرسش مرتبط = مذهب جعفری (پرسش)

}}

==مقدمه==
==مقدمه==

Hosein: جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} {{امام مهدی}}' به '== پانویس == {{پانویس}}'

2022-05-31T05:10:45Z

جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} {{امام مهدی}}' به '== پانویس == {{پانویس}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۰
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~{{امام مهدی}}~~

	[[رده:امام مهدی]]		[[رده:امام مهدی]]
	[[رده:مذهب جعفری]]		[[رده:مذهب جعفری]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: جایگزینی متن - ' {{شیعه}}' به '{{شیعه}}'

2022-01-14T08:43:39Z

جایگزینی متن - ' {{شیعه}}' به '{{شیعه}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۳
خط ۱:		خط ۱:

	{{شیعه}}		{{شیعه}}
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[مذهب جعفری]]''' است. "'''[[مذهب جعفری]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[مذهب جعفری]]''' است. "'''[[مذهب جعفری]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']]. == پانویس == {{پانویس}} +''']]. {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-20T09:00:04Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']]. == پانویس == {{پانویس}} +''']]. {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۳۰
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']].		* [[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']].
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۵۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{شیعه}}		{{شیعه}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[~~مذهب جعفری~~]]''' است. "'''~~[[مذهب جعفری]]~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[مذهب جعفری در تاریخ اسلامی]] - [[مذهب جعفری در حدیث]] - [[مذهب جعفری در کلام اسلامی]] - [[مذهب جعفری در معارف مهدویت]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = مذهب جعفری
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[مذهب جعفری (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = [[مذهب جعفری]]
			\| مداخل مرتبط = [[مذهب جعفری در تاریخ اسلامی]] - [[مذهب جعفری در حدیث]] - [[مذهب جعفری در کلام اسلامی]] - [[مذهب جعفری در معارف مهدویت]]
			\| پرسش مرتبط = مذهب جعفری (پرسش)
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==