مشاغل دولتی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2023-04-13T12:19:40Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۴۹
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[امام علی]] {{ع}} در فرمان‌نامه حکومتی خود طبقاتی را از نظر شغلی مطرح کرده‌اند که تتبع در آن تبیین‌کننده [[مشاغل]] وابسته به [[حکومت]] یا [[مشاغل دولتی]] در زمان ایشان بود. این [[مشاغل]] عبارت‌اند از: [[نظامیان]]، دبیران، [[قضات]]، [[کارگزاران]]، گردآورندگان [[خراج]]، [[زکات]] و [[جزیه]]<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 696.</ref>.		[[امام علی]] {{ع}} در فرمان‌نامه حکومتی خود طبقاتی را از نظر شغلی مطرح کرده‌اند که تتبع در آن تبیین‌کننده [[مشاغل]] وابسته به [[حکومت]] یا مشاغل دولتی در زمان ایشان بود. این [[مشاغل]] عبارت‌اند از: [[نظامیان]]، دبیران، [[قضات]]، [[کارگزاران]]، گردآورندگان [[خراج]]، [[زکات]] و [[جزیه]]<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 696.</ref>.

	== نظامیان ==		== نظامیان ==

Bahmani در ‏۱۳ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۹

2023-04-13T12:19:26Z

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:43:25Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:36:04Z

جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۶
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Wasity: جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

2022-08-28T14:40:28Z

جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۱۰
خط ۹:		خط ۹:
	== [[دبیری]] ==		== [[دبیری]] ==
	* دبیران یا کاتبان گروهی از شاغلان دولتی بودند که مسئولیتشان [[نوشتن]] فرامین حکومتی، امان‌نامه‌ها، بخش‌نامه‌ها، [[دستورات]]، [[احکام]]، قراردادها و پیمان‌نامه‌ها، [[نامه]] به [[مخالفان]] و [[کارگزاران]] و ثبت و ضبط مکاتبات بود. دبیران دو [[وظیفه]] عمده داشتند که عبارت بود از "کتابت انشاء" یعنی همه موارد نگارشی که پیش‌تر به آن‌ها اشاره شد؛ و "کتابت [[اموال]]" که ثبت و ضبط و توزیع منابع درآمدی [[دولت]] و [[بیت المال]] [[مسلمین]] را بر عهده داشت. از ابتکارات [[امام علی]] {{ع}} افزون بر دیوان‌هایی که [[تاریخ‌نویسان]] در آثار خود از آن‌ها نام می‌برند، تأسیس دیوان [[مظالم]] بود. بر این اساس اتاقی در نظر گرفته شده بود تا کسانی که شکایتی داشتند و در جریان ظلمی قرار گرفته بودند، عریضه بنویسند و به داخل اتاق بیندازند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 697.</ref>.		* دبیران یا کاتبان گروهی از شاغلان دولتی بودند که مسئولیتشان [[نوشتن]] فرامین حکومتی، امان‌نامه‌ها، بخش‌نامه‌ها، [[دستورات]]، [[احکام]]، قراردادها و پیمان‌نامه‌ها، [[نامه]] به [[مخالفان]] و [[کارگزاران]] و ثبت و ضبط مکاتبات بود. دبیران دو [[وظیفه]] عمده داشتند که عبارت بود از "کتابت انشاء" یعنی همه موارد نگارشی که پیش‌تر به آن‌ها اشاره شد؛ و "کتابت [[اموال]]" که ثبت و ضبط و توزیع منابع درآمدی [[دولت]] و [[بیت المال]] [[مسلمین]] را بر عهده داشت. از ابتکارات [[امام علی]] {{ع}} افزون بر دیوان‌هایی که [[تاریخ‌نویسان]] در آثار خود از آن‌ها نام می‌برند، تأسیس دیوان [[مظالم]] بود. بر این اساس اتاقی در نظر گرفته شده بود تا کسانی که شکایتی داشتند و در جریان ظلمی قرار گرفته بودند، عریضه بنویسند و به داخل اتاق بیندازند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 697.</ref>.
	* [[امام علی]] {{ع}} شغل کتابت را با اهمیت می‌دانست و در فرمان‌نامه حکومتی خود شرایطی را برای [[انتخاب]] کتاب برمی‌شمرد که توجه به آن، اهمیت موضوع را روشن می‌کند: پس درباره کاتبان خود بنگر و بهترینشان را بر سرکار بیاور و نامه‌هایی را که در آن تدبیرها و رازهایت [[نهان]] است، از میان جمع کاتبان به کسی مخصوص‌دار که صالح‌تر از دیگران است؛ کسی که مکرمت (در [[حق]] وی) او را به [[طغیان]] نکشاند و بر تو دلیر نگرداند، آن‌سان که در جمع حاضران مخالفتت تواند و غفلتش سبب نشود که در رساندن نامه‌های عاملانت به تو و [[نوشتن]] پاسخ درست آن‌ها از تو به آنان سهل‌انگاری کند و در آنچه برای تو می‌گیرد و آنچه از جانب تو می‌دهد فروگذارد. و پیمانی را که به (سود) تو بسته [[سست]] نگرداند و در به‌هم زدن پیمانی که به زیان توست درنماند و [[قدر]] خود را در [[کارها]] بداند، چه، آن‌که [[قدر]] خود را نداند، در شناختن [[قدر]] جز خود نادان‌تر بود و درماند. در گزیدن این کاتبان تنها به فراست و [[اطمینان]] و خوش‌گمانی خود [[اعتماد]] مکن که [[مردم]] برای جلب نظر [[والیان]] به آراستن ظاهر می‌پردازند و خوش‌خدمتی را پیشه می‌سازد، اما در پس آن، نه [[خیرخواهی]] است و نه از [[امانت]] نشان. ~~لیکن~~ آنان را بیازمای به خدمتی که برای [[والیان]] [[نیکوکار]] پیش از تو عهده‌دار بوده‌اند و بر آن‌کس [[اعتماد]] کن که میان همگان اثری [[نیکو]] نهاده و به [[امانت]] از همه شناخته‌تر است (و [[امتحان]] خود را داده) که این نشانه [[خیرخواهی]] تو برای ([[دین]]) خداست و برای کسی که کار او برعهده شماست. و بر سر هر یک از کارهایت مهتری از آنان بگمار که نه بزرگی کار او را ناتوان سازد و نه بسیاری آن وی را پریشان؛ و هر [[عیب]] که در کاتبان توست و تو از آن غافل شوی بر عهده تو ماند<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ انْظُرْ فِي حَالِ کُتَّابِکَ فَوَلِّ عَلَى أُمُورِکَ خَيْرَهُمْ، وَاخْصُصْ رَسَائِلَکَ الَّتِي تُدْخِلُ فِيهَا مَکَايِدَکَ وَأَسْرَارَکَ بِأَجْمَعِهِمْ لِوُجُوهِ صَالِحِ الاَْخْلاَقِ، مِمَّنْ لاَ تُبْطِرُهُ الْکَرَامَةُ، فَيَجْتَرِئَ بِهَا عَلَيْکَ فِي خِلاَف لَکَ بِحَضْرَةِ مَلاَ، وَلاَ تَقْصُرُ بِهِ الْغَفْلَةُ عَنْ إِيرَادِ مُکَاتَبَاتِ عُمِّالِکَ عَلَيْکَ، وَإِصْدَارِ جَوَابَاتِهَا عَلَى الصَّوَابِ عَنْکَ، فِيمَا يَأْخُذُ لَکَ وَيُعْطِي مِنْکَ، وَلاَ يُضْعِفُ عَقْداً اعْتَقَدَهُ لَکَ، وَلاَ يَعْجِزُ عَنْ إِطْلاَقِ مَا عُقِدَ عَلَيْکَ، وَلاَ يَجْهَلُ مَبْلَغَ قَدْرِ نَفْسِهِ فِي الامُورِ، فَإِنَّ الْجَاهِلَ بِقَدْرِ نَفْسِهِ يَکُونُ بِقَدْرِ غَيْرِهِ أَجْهَلَ. ثُمَّ لاَ يَکُنِ اخْتِيَارُکَ إِيَّاهُمْ عَلَى فِرَاسَتِکَ وَاسْتِنَامَتِکَ وَحُسْنِ الظَّنِّ مِنْکَ، فَإِنَّ الرِّجَالَ يَتَعَرَّضُونَ لِفِرَاسَاتِ الْوُلاَةِ بِتَصَنُّعِهِمْ وَحُسْنِ خِدْمَتِهِمْ، وَلَيْسَ وَرَاءَ ذَلِکَ مِنَ النَّصِيحَةِ وَالاَمَانَةِ شَيْءٌ؛ وَلَکِنِ اخْتَبِرْهُمْ بِمَا وُلُّوا لِلصَّالِحِينَ قَبْلَکَ، فَاعْمِدْ لاَحْسَنِهِمْ کَانَ فِي الْعَامَّةِ أَثَراً، وَأَعْرَفِهِمْ بِالاَمَانَةِ وَجْهاً، فَإِنَّ ذَلِکَ دَلِيلٌ عَلَى نَصِيحَتِکَ لِلَّهِ وَلِمَنْ وُلِّيتَ أَمْرَهُ. وَاجْعَلْ لِرَأْسِ کُلِّ أَمْر مِنْ أُمُورِکَ رَأْساً مِنْهُمْ، لاَ يَقْهَرُهُ کَبِيرُهَا وَلاَ يَتَشَتَّتُ عَلَيْهِ کَثِيرُهَا، وَمَهْمَا کَانَ فِي کُتَّابِکَ مِنْ عَيْب، فَتَغَابَيْتَ عَنْهُ، أُلْزِمْتَه}}؛ نهج البلاغه، نامه ۵۳</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 697-698.</ref>.		* [[امام علی]] {{ع}} شغل کتابت را با اهمیت می‌دانست و در فرمان‌نامه حکومتی خود شرایطی را برای [[انتخاب]] کتاب برمی‌شمرد که توجه به آن، اهمیت موضوع را روشن می‌کند: پس درباره کاتبان خود بنگر و بهترینشان را بر سرکار بیاور و نامه‌هایی را که در آن تدبیرها و رازهایت [[نهان]] است، از میان جمع کاتبان به کسی مخصوص‌دار که صالح‌تر از دیگران است؛ کسی که مکرمت (در [[حق]] وی) او را به [[طغیان]] نکشاند و بر تو دلیر نگرداند، آن‌سان که در جمع حاضران مخالفتت تواند و غفلتش سبب نشود که در رساندن نامه‌های عاملانت به تو و [[نوشتن]] پاسخ درست آن‌ها از تو به آنان سهل‌انگاری کند و در آنچه برای تو می‌گیرد و آنچه از جانب تو می‌دهد فروگذارد. و پیمانی را که به (سود) تو بسته [[سست]] نگرداند و در به‌هم زدن پیمانی که به زیان توست درنماند و [[قدر]] خود را در [[کارها]] بداند، چه، آن‌که [[قدر]] خود را نداند، در شناختن [[قدر]] جز خود نادان‌تر بود و درماند. در گزیدن این کاتبان تنها به فراست و [[اطمینان]] و خوش‌گمانی خود [[اعتماد]] مکن که [[مردم]] برای جلب نظر [[والیان]] به آراستن ظاهر می‌پردازند و خوش‌خدمتی را پیشه می‌سازد، اما در پس آن، نه [[خیرخواهی]] است و نه از [[امانت]] نشان. لکن آنان را بیازمای به خدمتی که برای [[والیان]] [[نیکوکار]] پیش از تو عهده‌دار بوده‌اند و بر آن‌کس [[اعتماد]] کن که میان همگان اثری [[نیکو]] نهاده و به [[امانت]] از همه شناخته‌تر است (و [[امتحان]] خود را داده) که این نشانه [[خیرخواهی]] تو برای ([[دین]]) خداست و برای کسی که کار او برعهده شماست. و بر سر هر یک از کارهایت مهتری از آنان بگمار که نه بزرگی کار او را ناتوان سازد و نه بسیاری آن وی را پریشان؛ و هر [[عیب]] که در کاتبان توست و تو از آن غافل شوی بر عهده تو ماند<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ انْظُرْ فِي حَالِ کُتَّابِکَ فَوَلِّ عَلَى أُمُورِکَ خَيْرَهُمْ، وَاخْصُصْ رَسَائِلَکَ الَّتِي تُدْخِلُ فِيهَا مَکَايِدَکَ وَأَسْرَارَکَ بِأَجْمَعِهِمْ لِوُجُوهِ صَالِحِ الاَْخْلاَقِ، مِمَّنْ لاَ تُبْطِرُهُ الْکَرَامَةُ، فَيَجْتَرِئَ بِهَا عَلَيْکَ فِي خِلاَف لَکَ بِحَضْرَةِ مَلاَ، وَلاَ تَقْصُرُ بِهِ الْغَفْلَةُ عَنْ إِيرَادِ مُکَاتَبَاتِ عُمِّالِکَ عَلَيْکَ، وَإِصْدَارِ جَوَابَاتِهَا عَلَى الصَّوَابِ عَنْکَ، فِيمَا يَأْخُذُ لَکَ وَيُعْطِي مِنْکَ، وَلاَ يُضْعِفُ عَقْداً اعْتَقَدَهُ لَکَ، وَلاَ يَعْجِزُ عَنْ إِطْلاَقِ مَا عُقِدَ عَلَيْکَ، وَلاَ يَجْهَلُ مَبْلَغَ قَدْرِ نَفْسِهِ فِي الامُورِ، فَإِنَّ الْجَاهِلَ بِقَدْرِ نَفْسِهِ يَکُونُ بِقَدْرِ غَيْرِهِ أَجْهَلَ. ثُمَّ لاَ يَکُنِ اخْتِيَارُکَ إِيَّاهُمْ عَلَى فِرَاسَتِکَ وَاسْتِنَامَتِکَ وَحُسْنِ الظَّنِّ مِنْکَ، فَإِنَّ الرِّجَالَ يَتَعَرَّضُونَ لِفِرَاسَاتِ الْوُلاَةِ بِتَصَنُّعِهِمْ وَحُسْنِ خِدْمَتِهِمْ، وَلَيْسَ وَرَاءَ ذَلِکَ مِنَ النَّصِيحَةِ وَالاَمَانَةِ شَيْءٌ؛ وَلَکِنِ اخْتَبِرْهُمْ بِمَا وُلُّوا لِلصَّالِحِينَ قَبْلَکَ، فَاعْمِدْ لاَحْسَنِهِمْ کَانَ فِي الْعَامَّةِ أَثَراً، وَأَعْرَفِهِمْ بِالاَمَانَةِ وَجْهاً، فَإِنَّ ذَلِکَ دَلِيلٌ عَلَى نَصِيحَتِکَ لِلَّهِ وَلِمَنْ وُلِّيتَ أَمْرَهُ. وَاجْعَلْ لِرَأْسِ کُلِّ أَمْر مِنْ أُمُورِکَ رَأْساً مِنْهُمْ، لاَ يَقْهَرُهُ کَبِيرُهَا وَلاَ يَتَشَتَّتُ عَلَيْهِ کَثِيرُهَا، وَمَهْمَا کَانَ فِي کُتَّابِکَ مِنْ عَيْب، فَتَغَابَيْتَ عَنْهُ، أُلْزِمْتَه}}؛ نهج البلاغه، نامه ۵۳</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 697-698.</ref>.

	== [[کارگزاران دولتی]]، شامل [[استانداران]] و [[فرمانداران]] ==		== [[کارگزاران دولتی]]، شامل [[استانداران]] و [[فرمانداران]] ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T08:06:54Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:57:30Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T19:45:46Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[مشاغل دولتی در نهج البلاغه]] \| پرسش مرتبط = مشاغل دولتی (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~ [[مشاغل دولتی در نهج البلاغه]] ~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[مشاغل دولتی (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:14:35Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۴
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	*[[امام]] {{ع}} [[قضات]] را به [[داوری]] براساس معیارهای [[حق]] فرامی‌خواند و [[ستم]] بر [[بندگان]] را بدترین مصداق [[جور]] و [[ستم]] می‌نامد<ref>نک: حکمت ۲۱۱</ref> و قاضیان را از [[قضاوت]] براساس ظن و [[گمان]] برحذر می‌دارد<ref>نهج اللاغه، حکمت ۲۱۲</ref>. هم‌چنین دشمن‌ترین [[مردم]] را نزد [[خدا]] دو کس می‌داند که یکی از آن‌ها [[قاضی]] است که درست [[قضاوت]] نکند: دو دیگر، عالم‌نمای [[نادانی]] که سروکارش با نادانان است و در تاریکی‌های [[فتنه]] سرگشته و غفلت‌زده و از [[پیمان]] [[صلح]] و [[سازگاری]] بی‌خبر و کوردل است. آدم‌نمایان او را عالم دانند، که نه چنین است. او از آغاز [[عمر]] در پی انباشتن علومی برآید که اندکش با عمل، [[برتر]] از بسیارِ بی‌عمل است، تا آن‌گاه که از [[انبار]] کردن دانش‌های رسمیِ بی‌حاصل فراغت یابد و انبانش از لاطائلات پر شود، بین [[مردم]] بر مسند [[قضاوت]] نشیند و تازیانه [[قانون]] و [[قدرت]] [[داوری]] به‌دست گیرد. پس اگر مشکلی برایش پیش آید، [[رأی]] بیهوده و فرسوده خود را ملاک قرار دهد و بدان [[حکم]] کند<ref>{{متن حدیث\|وَ رَجُلٌ قَمَشَ جَهْلًا مُوضِعٌ فِي جُهَّالِ الْأُمَّةِ عَادٍ فِي أَغْبَاشِ الْفِتْنَةِ عَمٍ بِمَا فِي عَقْدِ الْهُدْنَةِ، قَدْ سَمَّاهُ أَشْبَاهُ النَّاسِ عَالِماً وَ لَيْسَ بِهِ بَكَّرَ فَاسْتَكْثَرَ مِنْ جَمْعٍ مَا قَلَّ مِنْهُ خَيْرٌ مِمَّا كَثُرَ حَتَّى إِذَا ارْتَوَى مِنْ مَاءٍ آجِنٍ وَ [اكْتَنَزَ] اكْتَثَرَ مِنْ غَيْرِ طَائِلٍ، جَلَسَ بَيْنَ النَّاسِ قَاضِياً ضَامِناً لِتَخْلِيصِ مَا الْتَبَسَ عَلَى غَيْرِهِ، فَإِنْ نَزَلَتْ بِهِ إِحْدَى الْمُبْهَمَاتِ هَيَّأَ لَهَا حَشْواً رَثًّا مِنْ رَأْيِهِ ثُمَّ قَطَعَ بِهِ فَهُوَ مِنْ لَبْسِ الشُّبُهَاتِ فِي مِثْلِ نَسْجِ الْعَنْكَبُوتِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۷</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 699-700.</ref>.		*[[امام]] {{ع}} [[قضات]] را به [[داوری]] براساس معیارهای [[حق]] فرامی‌خواند و [[ستم]] بر [[بندگان]] را بدترین مصداق [[جور]] و [[ستم]] می‌نامد<ref>نک: حکمت ۲۱۱</ref> و قاضیان را از [[قضاوت]] براساس ظن و [[گمان]] برحذر می‌دارد<ref>نهج اللاغه، حکمت ۲۱۲</ref>. هم‌چنین دشمن‌ترین [[مردم]] را نزد [[خدا]] دو کس می‌داند که یکی از آن‌ها [[قاضی]] است که درست [[قضاوت]] نکند: دو دیگر، عالم‌نمای [[نادانی]] که سروکارش با نادانان است و در تاریکی‌های [[فتنه]] سرگشته و غفلت‌زده و از [[پیمان]] [[صلح]] و [[سازگاری]] بی‌خبر و کوردل است. آدم‌نمایان او را عالم دانند، که نه چنین است. او از آغاز [[عمر]] در پی انباشتن علومی برآید که اندکش با عمل، [[برتر]] از بسیارِ بی‌عمل است، تا آن‌گاه که از [[انبار]] کردن دانش‌های رسمیِ بی‌حاصل فراغت یابد و انبانش از لاطائلات پر شود، بین [[مردم]] بر مسند [[قضاوت]] نشیند و تازیانه [[قانون]] و [[قدرت]] [[داوری]] به‌دست گیرد. پس اگر مشکلی برایش پیش آید، [[رأی]] بیهوده و فرسوده خود را ملاک قرار دهد و بدان [[حکم]] کند<ref>{{متن حدیث\|وَ رَجُلٌ قَمَشَ جَهْلًا مُوضِعٌ فِي جُهَّالِ الْأُمَّةِ عَادٍ فِي أَغْبَاشِ الْفِتْنَةِ عَمٍ بِمَا فِي عَقْدِ الْهُدْنَةِ، قَدْ سَمَّاهُ أَشْبَاهُ النَّاسِ عَالِماً وَ لَيْسَ بِهِ بَكَّرَ فَاسْتَكْثَرَ مِنْ جَمْعٍ مَا قَلَّ مِنْهُ خَيْرٌ مِمَّا كَثُرَ حَتَّى إِذَا ارْتَوَى مِنْ مَاءٍ آجِنٍ وَ [اكْتَنَزَ] اكْتَثَرَ مِنْ غَيْرِ طَائِلٍ، جَلَسَ بَيْنَ النَّاسِ قَاضِياً ضَامِناً لِتَخْلِيصِ مَا الْتَبَسَ عَلَى غَيْرِهِ، فَإِنْ نَزَلَتْ بِهِ إِحْدَى الْمُبْهَمَاتِ هَيَّأَ لَهَا حَشْواً رَثًّا مِنْ رَأْيِهِ ثُمَّ قَطَعَ بِهِ فَهُوَ مِنْ لَبْسِ الشُّبُهَاتِ فِي مِثْلِ نَسْجِ الْعَنْكَبُوتِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۷</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 699-700.</ref>.
	*[[امام]] {{ع}}} بر مسند [[قضاوت]] به‌دقت می‌نگریست. در [[انتخاب]] [[قضاوت]] دقت می‌کرد و [[اعمال]] آن‌ها را زیرنظر می‌گرفت و چنان‌که تخلفی از آنان مشاهده می‌کرد، به سرعت واکنش نشان می‌داد<ref>نهج اللاغه، نامه ۳</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 700.</ref>.		*[[امام]] {{ع}}} بر مسند [[قضاوت]] به‌دقت می‌نگریست. در [[انتخاب]] [[قضاوت]] دقت می‌کرد و [[اعمال]] آن‌ها را زیرنظر می‌گرفت و چنان‌که تخلفی از آنان مشاهده می‌کرد، به سرعت واکنش نشان می‌داد<ref>نهج اللاغه، نامه ۳</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 700.</ref>.

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T00:21:14Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۳:۵۱
خط ۴۴:		خط ۴۴:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]