مشروعیت زیارت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* رابطه شرع و دین با زیارت */

2024-10-24T07:49:16Z

رابطه شرع و دین با زیارت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۱۹
خط ۷:		خط ۷:

	== رابطه [[شرع]] و [[دین]] با [[زیارت]] ==		== رابطه [[شرع]] و [[دین]] با [[زیارت]] ==
	شخصیت‌ها در هر مرام و [[مکتب]] و ملتی، نماد [[هویت]] و [[فرهنگ]] آنانند. [[احترام]] به مزار و حضور در کنار [[قبور]] آنان، تقویت آن ایده‌ها و [[عقیده]] هاست. اقوام آشور و [[بابل]] هم زیارتگاه داشتند. هندوها در بنارس زیارتگاه‌های متعدد و [[معابد]] بزرگ داشته‌اند. [[فلسطین]] سرزمین زیارتگاه‌هاست، چه برای [[قوم یهود]] و [[نصارا]]، چه برای [[مسلمانان]]. [[بیت المقدس]] و قبور انبیا که در آن سرزمین است، برای [[پیروان]] [[ادیان ابراهیمی]] جاذبه‌های [[معنوی]] دارد. حتی در کشورهای غربی هم جاهایی وجود دارد که برای [[مسیحیان]] [[مقدس]] است و به زیارت آن می‌‌روند. پس زیارت، خاصّ مسلمانان یا [[شیعیان]] نیست. در [[قرآن کریم]]، از [[اصحاب کهف]] یاد می‌کند و اینکه پس از [[مرگ]] یا [[خواب]] ۳۰۹ ساله، به [[قدرت الهی]] دوباره زنده شدند و بار دیگر مردند. پیکر آنان و غاری که در آن بودند، برای [[مردم]] [[قداست]] یافت، چون مظهر تجلی قدرت الهی بود. از این رو تصمیم گرفتند بر مدفن آنان [[معبد]] و مسجدی بنا کنند: {{متن قرآن\|فَقَالُوا ابْنُوا عَلَيْهِم بُنْيَانًا رَّبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قَالَ الَّذِينَ غَلَبُوا عَلَى أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِم مَّسْجِدًا}}<ref>سوره کهف، آیه ۲۱.</ref>.		شخصیت‌ها در هر مرام و [[مکتب]] و ملتی، نماد [[هویت]] و [[فرهنگ]] آنانند. [[احترام]] به مزار و حضور در کنار [[قبور]] آنان، تقویت آن ایده‌ها و [[عقیده]] هاست. اقوام آشور و [[بابل]] هم زیارتگاه داشتند. هندوها در بنارس زیارتگاه‌های متعدد و معابد بزرگ داشته‌اند. [[فلسطین]] سرزمین زیارتگاه‌هاست، چه برای [[قوم یهود]] و [[نصارا]]، چه برای [[مسلمانان]]. [[بیت المقدس]] و قبور انبیا که در آن سرزمین است، برای [[پیروان]] [[ادیان ابراهیمی]] جاذبه‌های [[معنوی]] دارد. حتی در کشورهای غربی هم جاهایی وجود دارد که برای [[مسیحیان]] [[مقدس]] است و به زیارت آن می‌‌روند. پس زیارت، خاصّ مسلمانان یا [[شیعیان]] نیست. در [[قرآن کریم]]، از [[اصحاب کهف]] یاد می‌کند و اینکه پس از [[مرگ]] یا [[خواب]] ۳۰۹ ساله، به [[قدرت الهی]] دوباره زنده شدند و بار دیگر مردند. پیکر آنان و غاری که در آن بودند، برای [[مردم]] [[قداست]] یافت، چون مظهر تجلی قدرت الهی بود. از این رو تصمیم گرفتند بر مدفن آنان [[معبد]] و مسجدی بنا کنند: {{متن قرآن\|فَقَالُوا ابْنُوا عَلَيْهِم بُنْيَانًا رَّبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قَالَ الَّذِينَ غَلَبُوا عَلَى أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِم مَّسْجِدًا}}<ref>سوره کهف، آیه ۲۱.</ref>.

	در [[تاریخ]] بشری، بزرگ ترین، پرشکوه ترین، مقدس‌ترین و آبادترین ساختمان‌ها در هر جا مربوط به معابد و [[مساجد]] و زیارتگاه‌ها بوده است. زیارتگاه‌ها پیوند دهنده [[دل‌ها]]، تقویت کننده [[باورها]] و مظهر [[وفاق ملی]] بوده است. رفتن به زیارت [[اولیا]]، بزرگان، حتی [[مردگان]]، [[امر]] تازه ای نیست که برخی بی‌خبران آن را [[بدعت]] یا [[شرک]] می‌پندارند. در [[زمان]] [[حضرت رسول]]{{صل}} هم رایج بود. [[رسول خدا]]{{صل}} به [[زیارت قبر]] مادرش [[آمنه بنت وهب]] یا پدرش عبدالله می‌رفت، [[دعا]] می‌‌کرد، می‌گریست، [[نماز]] می‌خواند و آن را بازسازی و مرمت می‌کرد<ref>مستدرک حاکم، ج۱، ص۵۳۱.</ref>. در ابتدای هر سال، به [[زیارت قبور]] شهدای احد می‌رفت، مکرر در [[قبرستان بقیع]] حاضر می‌شد و برای آنان [[دعا]] می‌کرد. از آن حضرت [[روایت]] است که می‌فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ زارنی بَعَدَ وفاتی کمن زارنی فی حیاتی و وجبت لَه شفاعتی}}<ref>شیعه‌شناسی، ص۳۰۲. (به نقل از شفاء السقام).</ref>.هرکس مرا پس از وفاتم [[زیارت]] کند، همچون کسی است که در حال [[حیات]] مرا زیارت کرده و [[شفاعت]] او بر من لازم است. در [[سیره حضرت زهرا]]{{س}} آمده است که هر هفته به زیارت شهدای احد می‌رفت و هر [[روز]] [[قبر]] [[پیامبر خدا]]{{صل}} را زیارت می‌کرد.		در [[تاریخ]] بشری، بزرگ ترین، پرشکوه ترین، مقدس‌ترین و آبادترین ساختمان‌ها در هر جا مربوط به معابد و [[مساجد]] و زیارتگاه‌ها بوده است. زیارتگاه‌ها پیوند دهنده [[دل‌ها]]، تقویت کننده [[باورها]] و مظهر [[وفاق ملی]] بوده است. رفتن به زیارت [[اولیا]]، بزرگان، حتی [[مردگان]]، [[امر]] تازه ای نیست که برخی بی‌خبران آن را [[بدعت]] یا [[شرک]] می‌پندارند. در [[زمان]] [[حضرت رسول]]{{صل}} هم رایج بود. [[رسول خدا]]{{صل}} به [[زیارت قبر]] مادرش [[آمنه بنت وهب]] یا پدرش عبدالله می‌رفت، [[دعا]] می‌‌کرد، می‌گریست، [[نماز]] می‌خواند و آن را بازسازی و مرمت می‌کرد<ref>مستدرک حاکم، ج۱، ص۵۳۱.</ref>. در ابتدای هر سال، به [[زیارت قبور]] شهدای احد می‌رفت، مکرر در [[قبرستان بقیع]] حاضر می‌شد و برای آنان [[دعا]] می‌کرد. از آن حضرت [[روایت]] است که می‌فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ زارنی بَعَدَ وفاتی کمن زارنی فی حیاتی و وجبت لَه شفاعتی}}<ref>شیعه‌شناسی، ص۳۰۲. (به نقل از شفاء السقام).</ref>.هرکس مرا پس از وفاتم [[زیارت]] کند، همچون کسی است که در حال [[حیات]] مرا زیارت کرده و [[شفاعت]] او بر من لازم است. در [[سیره حضرت زهرا]]{{س}} آمده است که هر هفته به زیارت شهدای احد می‌رفت و هر [[روز]] [[قبر]] [[پیامبر خدا]]{{صل}} را زیارت می‌کرد.

Bahmani: /* رابطه شرع و دین با زیارت */

2024-10-24T07:49:03Z

رابطه شرع و دین با زیارت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۱۹
خط ۷:		خط ۷:

	== رابطه [[شرع]] و [[دین]] با [[زیارت]] ==		== رابطه [[شرع]] و [[دین]] با [[زیارت]] ==
	شخصیت‌ها در هر مرام و [[مکتب]] و ملتی، نماد [[هویت]] و [[فرهنگ]] آنانند. [[احترام]] به [[مزار]] و حضور در کنار [[قبور]] آنان، تقویت آن ایده‌ها و [[عقیده]] هاست. [[اقوام~~]] [[~~آشور]] و [[بابل]] هم [[زیارتگاه]] داشتند. [[هندوها]] در بنارس زیارتگاه‌های متعدد و [[معابد]] بزرگ داشته‌اند. [[فلسطین]] [[سرزمین]] زیارتگاه‌هاست، چه برای [[قوم یهود]] و [[نصارا]]، چه برای [[مسلمانان]]. [[بیت المقدس]] و [[قبور انبیا]] که در آن سرزمین است، برای [[پیروان]] [[ادیان ابراهیمی]] جاذبه‌های [[معنوی]] دارد. حتی در کشورهای [[غربی]] هم جاهایی وجود دارد که برای [[مسیحیان]] [[مقدس]] است و به زیارت آن می‌‌روند. پس زیارت، خاصّ مسلمانان یا [[شیعیان]] نیست. در [[قرآن کریم]]، از [[اصحاب کهف]] یاد می‌کند و اینکه پس از [[مرگ]] یا [[خواب]] ۳۰۹ ساله، به [[قدرت الهی]] دوباره زنده شدند و بار دیگر مردند. پیکر آنان و غاری که در آن بودند، برای [[مردم]] [[قداست]] یافت، چون [[مظهر]] تجلی قدرت الهی بود. از این رو تصمیم گرفتند بر [[مدفن]] آنان [[معبد]] و مسجدی بنا کنند: {{متن قرآن\|فَقَالُوا ابْنُوا عَلَيْهِم بُنْيَانًا رَّبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قَالَ الَّذِينَ غَلَبُوا عَلَى أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِم مَّسْجِدًا}}<ref>کهف، ۲۱.</ref>.~~<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>~~		شخصیت‌ها در هر مرام و [[مکتب]] و ملتی، نماد [[هویت]] و [[فرهنگ]] آنانند. [[احترام]] به مزار و حضور در کنار [[قبور]] آنان، تقویت آن ایده‌ها و [[عقیده]] هاست. اقوام آشور و [[بابل]] هم زیارتگاه داشتند. هندوها در بنارس زیارتگاه‌های متعدد و [[معابد]] بزرگ داشته‌اند. [[فلسطین]] سرزمین زیارتگاه‌هاست، چه برای [[قوم یهود]] و [[نصارا]]، چه برای [[مسلمانان]]. [[بیت المقدس]] و قبور انبیا که در آن سرزمین است، برای [[پیروان]] [[ادیان ابراهیمی]] جاذبه‌های [[معنوی]] دارد. حتی در کشورهای غربی هم جاهایی وجود دارد که برای [[مسیحیان]] [[مقدس]] است و به زیارت آن می‌‌روند. پس زیارت، خاصّ مسلمانان یا [[شیعیان]] نیست. در [[قرآن کریم]]، از [[اصحاب کهف]] یاد می‌کند و اینکه پس از [[مرگ]] یا [[خواب]] ۳۰۹ ساله، به [[قدرت الهی]] دوباره زنده شدند و بار دیگر مردند. پیکر آنان و غاری که در آن بودند، برای [[مردم]] [[قداست]] یافت، چون مظهر تجلی قدرت الهی بود. از این رو تصمیم گرفتند بر مدفن آنان [[معبد]] و مسجدی بنا کنند: {{متن قرآن\|فَقَالُوا ابْنُوا عَلَيْهِم بُنْيَانًا رَّبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قَالَ الَّذِينَ غَلَبُوا عَلَى أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِم مَّسْجِدًا}}<ref>سوره کهف، آیه ۲۱.</ref>.

	در [[تاریخ]] بشری، بزرگ ترین، پرشکوه ترین، مقدس‌ترین و آبادترین ساختمان‌ها در هر جا مربوط به معابد و [[مساجد]] و [[زیارتگاه‌ها]] بوده است. زیارتگاه‌ها پیوند دهنده [[دل‌ها]]، تقویت کننده [[باورها]] و مظهر [[وفاق ملی]] بوده است. رفتن به زیارت [[اولیا]]، بزرگان، حتی [[مردگان]]، [[امر]] تازه ای نیست که برخی بی‌خبران آن را [[بدعت]] یا [[شرک]] می‌پندارند. در [[زمان]] [[حضرت رسول]]{{صل}} هم رایج بود. [[رسول خدا]]{{صل}} به [[زیارت قبر]] مادرش [[آمنه بنت وهب]] یا پدرش عبدالله می‌رفت، [[دعا]] می‌‌کرد، می‌گریست، [[نماز]] می‌خواند و آن را بازسازی و مرمت می‌کرد<ref>مستدرک حاکم، ج۱، ص۵۳۱</ref>. در ابتدای هر سال، به [[زیارت قبور]] [[شهدای احد]] می‌رفت، مکرر در [[قبرستان بقیع]] حاضر می‌شد و برای آنان [[دعا]] می‌کرد. از آن حضرت [[روایت]] است که می‌فرمود: {{~~عربی~~\|~~«مَنْ~~ زارنی بَعَدَ وفاتی کمن زارنی فی حیاتی و وجبت لَه ~~شفاعتی»~~}}<ref>شیعه‌شناسی، ص۳۰۲.(به نقل از شفاء السقام)</ref>.هرکس مرا پس از وفاتم [[زیارت]] کند، همچون کسی است که در [[حال]] [[حیات]] مرا زیارت کرده و [[شفاعت]] او بر من لازم است. در [[سیره حضرت زهرا]]{{س}} آمده است که هر هفته به زیارت [[شهدای احد]] می‌رفت و هر [[روز]] [[قبر]] [[پیامبر خدا]]{{صل}} را زیارت می‌کرد~~<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>~~.		در [[تاریخ]] بشری، بزرگ ترین، پرشکوه ترین، مقدس‌ترین و آبادترین ساختمان‌ها در هر جا مربوط به معابد و [[مساجد]] و زیارتگاه‌ها بوده است. زیارتگاه‌ها پیوند دهنده [[دل‌ها]]، تقویت کننده [[باورها]] و مظهر [[وفاق ملی]] بوده است. رفتن به زیارت [[اولیا]]، بزرگان، حتی [[مردگان]]، [[امر]] تازه ای نیست که برخی بی‌خبران آن را [[بدعت]] یا [[شرک]] می‌پندارند. در [[زمان]] [[حضرت رسول]]{{صل}} هم رایج بود. [[رسول خدا]]{{صل}} به [[زیارت قبر]] مادرش [[آمنه بنت وهب]] یا پدرش عبدالله می‌رفت، [[دعا]] می‌‌کرد، می‌گریست، [[نماز]] می‌خواند و آن را بازسازی و مرمت می‌کرد<ref>مستدرک حاکم، ج۱، ص۵۳۱.</ref>. در ابتدای هر سال، به [[زیارت قبور]] شهدای احد می‌رفت، مکرر در [[قبرستان بقیع]] حاضر می‌شد و برای آنان [[دعا]] می‌کرد. از آن حضرت [[روایت]] است که می‌فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ زارنی بَعَدَ وفاتی کمن زارنی فی حیاتی و وجبت لَه شفاعتی}}<ref>شیعه‌شناسی، ص۳۰۲. (به نقل از شفاء السقام).</ref>.هرکس مرا پس از وفاتم [[زیارت]] کند، همچون کسی است که در حال [[حیات]] مرا زیارت کرده و [[شفاعت]] او بر من لازم است. در [[سیره حضرت زهرا]]{{س}} آمده است که هر هفته به زیارت شهدای احد می‌رفت و هر [[روز]] [[قبر]] [[پیامبر خدا]]{{صل}} را زیارت می‌کرد.

	توصیه [[حضرت رسول]]{{صل}} به زیارت، آنقدر زیاد است که نمی‌توان کمترین [[شبهه]] ای در [[مشروعیت]] و جواز و [[استحباب]] آن داشت. [[مرحوم علامه امینی]] در [[الغدیر]]<ref>الغدیر، ج۵، ص۹۳به بعد</ref>، مواردی از آنها را نقل کرده و [[اسناد]] آن را هم آورده است. به عنوانِ نمونه: {{~~عربی~~\|~~«مَن~~ زار قبری، وجَبت له ~~شفاعتی»~~}}(از ~~۴۱نفر~~ از [[راویان]] و [[حافظان]] [[اهل سنت]] نقل شده است). {{~~عربی~~\|~~«مَن~~ زارنی بعد موتی فکأنما زارنی فی ~~حیاتی»~~}}(از ۱۳ منبع اهل سنت).{{~~عربی~~\|~~«مَن~~ حَجّ فزار قبری بعد وفاتی، کان کمن زارنی فی ~~حیاتی»~~}} (از ۲۵منبع اهل سنت». و با تعابیر مختلف از منابع گوناگون نقل شده است. در منابع [[شیعی]] هم فراوان است، تنها به یک [[حدیث]] بسنده می‌کنیم:{{~~عربی~~\|~~«مَنْ~~ زارنی او زار احداً من ذریتی، زرتُه یوم القیامۀ فانقذتُهُ من ~~اهوالها»~~}}<ref>بحارالانوار، ج۹۷، ص۱۲۳؛ در همین جلد، روایات فراوانی آمده است که شایسته مطالعه است.</ref>. وی در پاسخ به شبهه‌افکنی‌های [[پیروان]] [[عقاید]] [[ابن تیمیه]]، از منابع فراوانی از اهل سنت نقل می‌کند که علمای آنان در طول قرون، از دیرباز یا عصر حاضر، بر اهتمام به [[زیارت پیامبر]] خاتم\|حضرت [[رسول]]{{صل}} تأکید داشته‌اند<ref>الغدیر، ج۵، ص۸۶-۲۰۷.</ref>. [[تکریم]] [[قبور]] بزرگان [[دین]] و چهره‌های برجسته، امری طبیعی و متداول و به عنوان یک [[حسنه]] در میان [[مسلمانان]] جاری بوده است و مخصوص [[شیعه]] نیست. وقتی نسبت به افرادی نسبتاً عادی چنین احترامی می‌شده و می‌شود، نسبت به [[پیامبر]] خاتم\|پیامبر [[خدا]]{{صل}} و [[ائمه معصوم]] و [[امام‌زادگان]] به طریق اولی جایز و مناسب است~~<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>~~.		توصیه [[حضرت رسول]]{{صل}} به زیارت، آنقدر زیاد است که نمی‌توان کمترین [[شبهه]] ای در [[مشروعیت]] و جواز و [[استحباب]] آن داشت. [[مرحوم علامه امینی]] در [[الغدیر]]<ref>الغدیر، ج۵، ص۹۳به بعد</ref>، مواردی از آنها را نقل کرده و [[اسناد]] آن را هم آورده است. به عنوانِ نمونه: {{متن حدیث\|مَن زار قبری، وجَبت له شفاعتی}}(از ۴۱ نفر از راویان و حافظان [[اهل سنت]] نقل شده است). {{متن حدیث\|مَن زارنی بعد موتی فکأنما زارنی فی حیاتی}}(از ۱۳ منبع اهل سنت).{{متن حدیث\|مَن حَجّ فزار قبری بعد وفاتی، کان کمن زارنی فی حیاتی}} (از ۲۵منبع اهل سنت». و با تعابیر مختلف از منابع گوناگون نقل شده است. در منابع [[شیعی]] هم فراوان است، تنها به یک [[حدیث]] بسنده می‌کنیم: {{متن حدیث\|مَنْ زارنی او زار احداً من ذریتی، زرتُه یوم القیامۀ فانقذتُهُ من اهوالها}}<ref>بحارالانوار، ج۹۷، ص۱۲۳؛ در همین جلد، روایات فراوانی آمده است که شایسته مطالعه است.</ref>. وی در پاسخ به شبهه‌افکنی‌های [[پیروان]] [[عقاید]] [[ابن تیمیه]]، از منابع فراوانی از اهل سنت نقل می‌کند که علمای آنان در طول قرون، از دیرباز یا عصر حاضر، بر اهتمام به زیارت پیامبر خاتم\|حضرت [[رسول]]{{صل}} تأکید داشته‌اند<ref>الغدیر، ج۵، ص۸۶-۲۰۷.</ref>. [[تکریم]] [[قبور]] بزرگان [[دین]] و چهره‌های برجسته، امری طبیعی و متداول و به عنوان یک [[حسنه]] در میان [[مسلمانان]] جاری بوده است و مخصوص [[شیعه]] نیست. وقتی نسبت به افرادی نسبتاً عادی چنین احترامی می‌شده و می‌شود، نسبت به [[پیامبر]] خاتم\|پیامبر [[خدا]]{{صل}} و [[ائمه معصوم]] و امام‌زادگان به طریق اولی جایز و مناسب است.

	در «[[الغدیر]]»، در بخشی مفصل، نمونه‌های فراوانی از [[منابع اهل سنت]] نقل شده که به [[زیارت]] [[اصحاب]]، بزرگان، [[علما]]، [[راویان]] و [[فقیهان]] می‌رفته‌اند و آنان قبوری داشتند که مورد توجه بوده است، مثل [[قبر]] [[بلال]] در [[دمشق]]، قبر [[سلمان]] در [[مدائن]]، قبر [[طلحه]] و [[زبیر]] در [[بصره]]، [[ابوایوب انصاری]] که در [[روم]] درگذشت، [[مشهد رأس الحسین]] در [[مصر]]، قبر [[عمر بن عبدالعزیز]] در دیر سمعان، قبر [[ابوحنیفه]] در اعظمیّه [[بغداد]]، قبر مالک بن انس در [[بقیع]]، معروف کرخی در بغداد، [[شافعی]] در مصر، [[احمد بن حنبل]] در بغداد<ref>الغدیر، ج۵، وی ۵۲ مورد را به صورت مستند نقل کرده است~~</ref>.<ref>جواد محدثی\|محدثی، جواد، فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت، ص۴۱-۴۴~~.</ref>		در «[[الغدیر]]»، در بخشی مفصل، نمونه‌های فراوانی از منابع اهل سنت نقل شده که به [[زیارت]] [[اصحاب]]، بزرگان، [[علما]]، راویان و [[فقیهان]] می‌رفته‌اند و آنان قبوری داشتند که مورد توجه بوده است، مثل [[قبر]] [[بلال]] در [[دمشق]]، قبر [[سلمان]] در [[مدائن]]، قبر [[طلحه]] و [[زبیر]] در [[بصره]]، [[ابوایوب انصاری]] که در [[روم]] درگذشت، [[مشهد رأس الحسین]] در [[مصر]]، قبر [[عمر بن عبدالعزیز]] در دیر سمعان، قبر [[ابوحنیفه]] در اعظمیّه [[بغداد]]، قبر مالک بن انس در [[بقیع]]، معروف کرخی در بغداد، [[شافعی]] در مصر، [[احمد بن حنبل]] در بغداد<ref>الغدیر، ج۵، وی ۵۲ مورد را به صورت مستند نقل کرده است.</ref>

	بحث [[آداب زیارت]] که در منابع اهل سنت هم آمده است، [[گواه]] دیگری در رواج این [[سنت]] [[دینی]] از دیرباز بوده که مورد [[وفاق]] و قبول علمای [[مذاهب]] بوده و درباره آن تألیف‌های مستقلی وجود دارد و برخی تا ۳۶ مورد برای آداب زیارت بیان کرده‌اند<ref>الغدیر، ج۵.</ref>. رواج زیارت بین [[مسلمانان]] به عنوان یک «[[سیره]] متشرعه»، از مستندات [[مشروعیت]] و جواز و [[استحباب]] این عمل است. این [[زائران]]، افراد بی‌سواد و بی‌خبر از [[دین]] و [[روایات]] هم نبوده‌اند، تا برخی به آنان نسبت [[جهل]] و [[خرافه]] بدهند. میان آنان تعداد فراوانی از علما و [[پیشوایان]] مذاهب بوده که مقتدای [[مردم]] محسوب می‌شدند. ناقلان روایات و نمونه‌های [[تاریخی]] هم اغلب علما و پیشوایانی بوده‌اند که با نقل خود بر آن عمل صحّه گذاشته و پسندیده‌اند و در [[فضیلت]] آن مزارها و مدفونین آن [[حرم‌ها]] داد سخن داده‌اند. پس می‌توان گفت همه مسلمانان در همه دوران‌ها بر این موضوع، [[اتفاق نظر]] داشته‌اند و این بیانگر نوعی [[اجماع]] ثابت و محقق میان طبقات [[مسلمین]] بوده است. با توجه به مطالب یاد شده، چه [[ارزش]] و اعتباری برای سخنان و [[عقاید]] «[[ابن تیمیه]]» و [[پیروان]] او باقی می‌ماند؟!«هرکس مرا یا یکی از [[فرزندان]] مرا [[زیارت]] کند، من هم [[روز قیامت]] او را دیدار می‌کنم و از هول و هراس‌های آن [[روز]] نجاتش می‌دهم»<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.		بحث [[آداب زیارت]] که در منابع اهل سنت هم آمده است، [[گواه]] دیگری در رواج این [[سنت]] [[دینی]] از دیرباز بوده که مورد وفاق و قبول علمای [[مذاهب]] بوده و درباره آن تألیف‌های مستقلی وجود دارد و برخی تا ۳۶ مورد برای آداب زیارت بیان کرده‌اند<ref>الغدیر، ج۵.</ref>. رواج زیارت بین [[مسلمانان]] به عنوان یک «[[سیره]] متشرعه»، از مستندات [[مشروعیت]] و جواز و [[استحباب]] این عمل است. این [[زائران]]، افراد بی‌سواد و بی‌خبر از [[دین]] و [[روایات]] هم نبوده‌اند، تا برخی به آنان نسبت [[جهل]] و [[خرافه]] بدهند. میان آنان تعداد فراوانی از علما و [[پیشوایان]] مذاهب بوده که مقتدای [[مردم]] محسوب می‌شدند. ناقلان روایات و نمونه‌های [[تاریخی]] هم اغلب علما و پیشوایانی بوده‌اند که با نقل خود بر آن عمل صحّه گذاشته و پسندیده‌اند و در [[فضیلت]] آن مزارها و مدفونین آن [[حرم‌ها]] داد سخن داده‌اند. پس می‌توان گفت همه مسلمانان در همه دوران‌ها بر این موضوع، [[اتفاق نظر]] داشته‌اند و این بیانگر نوعی [[اجماع]] ثابت و محقق میان طبقات [[مسلمین]] بوده است. با توجه به مطالب یاد شده، چه [[ارزش]] و اعتباری برای سخنان و [[عقاید]] «[[ابن تیمیه]]» و [[پیروان]] او باقی می‌ماند؟!«هرکس مرا یا یکی از [[فرزندان]] مرا [[زیارت]] کند، من هم [[روز قیامت]] او را دیدار می‌کنم و از هول و هراس‌های آن [[روز]] نجاتش می‌دهم»<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۴۳

2024-10-24T07:43:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = زیارت		\| موضوع مرتبط = زیارت
	\| عنوان مدخل = ~~مشروعیت زیارت~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط =
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	== رابطه [[شرع]] و [[دین]] با [[زیارت]] ==		== رابطه [[شرع]] و [[دین]] با [[زیارت]] ==
	شخصیت‌ها در هر مرام و [[مکتب]] و ملتی، نماد [[هویت]] و [[فرهنگ]] آنانند. [[احترام]] به [[مزار]] و حضور در کنار [[قبور]] آنان، تقویت آن ایده‌ها و [[عقیده]] هاست. [[اقوام]] آشور و [[بابل]] هم [[زیارتگاه]] داشتند. [[هندوها]] در بنارس زیارتگاه‌های متعدد و [[معابد]] بزرگ داشته‌اند. [[فلسطین]] [[سرزمین]] زیارتگاه‌هاست، چه برای [[قوم یهود]] و [[نصارا]]، چه برای [[مسلمانان]]. [[بیت المقدس]] و [[قبور انبیا]] که در آن سرزمین است، برای [[پیروان]] [[ادیان ابراهیمی]] جاذبه‌های [[معنوی]] دارد. حتی در کشورهای غربی هم جاهایی وجود دارد که برای [[مسیحیان]] [[مقدس]] است و به زیارت آن می‌‌روند. پس زیارت، خاصّ مسلمانان یا [[شیعیان]] نیست. در [[قرآن کریم]]، از [[اصحاب کهف]] یاد می‌کند و اینکه پس از [[مرگ]] یا [[خواب]] ۳۰۹ ساله، به [[قدرت الهی]] دوباره زنده شدند و بار دیگر مردند. پیکر آنان و غاری که در آن بودند، برای [[مردم]] [[قداست]] یافت، چون [[مظهر]] تجلی قدرت الهی بود. از این رو [[تصمیم]] گرفتند بر [[مدفن]] آنان [[معبد]] و مسجدی بنا کنند: {{متن قرآن\|فَقَالُوا ابْنُوا عَلَيْهِم بُنْيَانًا رَّبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قَالَ الَّذِينَ غَلَبُوا عَلَى أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِم مَّسْجِدًا}}<ref>کهف، ۲۱.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>		شخصیت‌ها در هر مرام و [[مکتب]] و ملتی، نماد [[هویت]] و [[فرهنگ]] آنانند. [[احترام]] به [[مزار]] و حضور در کنار [[قبور]] آنان، تقویت آن ایده‌ها و [[عقیده]] هاست. [[اقوام]] [[آشور]] و [[بابل]] هم [[زیارتگاه]] داشتند. [[هندوها]] در بنارس زیارتگاه‌های متعدد و [[معابد]] بزرگ داشته‌اند. [[فلسطین]] [[سرزمین]] زیارتگاه‌هاست، چه برای [[قوم یهود]] و [[نصارا]]، چه برای [[مسلمانان]]. [[بیت المقدس]] و [[قبور انبیا]] که در آن سرزمین است، برای [[پیروان]] [[ادیان ابراهیمی]] جاذبه‌های [[معنوی]] دارد. حتی در کشورهای [[غربی]] هم جاهایی وجود دارد که برای [[مسیحیان]] [[مقدس]] است و به زیارت آن می‌‌روند. پس زیارت، خاصّ مسلمانان یا [[شیعیان]] نیست. در [[قرآن کریم]]، از [[اصحاب کهف]] یاد می‌کند و اینکه پس از [[مرگ]] یا [[خواب]] ۳۰۹ ساله، به [[قدرت الهی]] دوباره زنده شدند و بار دیگر مردند. پیکر آنان و غاری که در آن بودند، برای [[مردم]] [[قداست]] یافت، چون [[مظهر]] تجلی قدرت الهی بود. از این رو تصمیم گرفتند بر [[مدفن]] آنان [[معبد]] و مسجدی بنا کنند: {{متن قرآن\|فَقَالُوا ابْنُوا عَلَيْهِم بُنْيَانًا رَّبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قَالَ الَّذِينَ غَلَبُوا عَلَى أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِم مَّسْجِدًا}}<ref>کهف، ۲۱.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>

	در [[تاریخ]] بشری، بزرگ ترین، پرشکوه ترین، مقدس‌ترین و آبادترین ساختمان‌ها در هر جا مربوط به معابد و [[مساجد]] و [[زیارتگاه‌ها]] بوده است. زیارتگاه‌ها پیوند دهنده [[دل‌ها]]، تقویت کننده [[باورها]] و مظهر [[وفاق ملی]] بوده است. رفتن به زیارت [[اولیا]]، بزرگان، حتی [[مردگان]]، امر تازه ای نیست که برخی بی‌خبران آن را [[بدعت]] یا [[شرک]] می‌پندارند. در [[زمان]] [[~~پیامبر خاتم\|~~حضرت رسول]] {{صل}} هم رایج بود. [[~~پیامبر خاتم\|~~رسول خدا]] {{صل}} به ~~زیارت~~ [[قبر]] مادرش [[آمنه بنت وهب]] یا پدرش عبدالله می‌رفت، [[دعا]] می‌‌کرد، می‌گریست، [[نماز]] می‌خواند و آن را بازسازی و مرمت می‌کرد<ref>مستدرک حاکم، ج۱، ص۵۳۱</ref>. در ابتدای هر سال، به زیارت قبور ~~شهدای~~ [[احد]] می‌رفت، مکرر در [[قبرستان بقیع]] حاضر می‌شد و برای آنان دعا می‌کرد. از آن [[حضرت]] [[روایت]] است که می‌فرمود: {{عربی\|«مَنْ زارنی بَعَدَ وفاتی کمن زارنی فی حیاتی و وجبت لَه شفاعتی»}}<ref>شیعه‌شناسی، ص۳۰۲.(به نقل از شفاء السقام)</ref>.هرکس مرا پس از وفاتم [[زیارت]] کند، همچون کسی است که در حال [[حیات]] مرا زیارت کرده و [[شفاعت]] او بر من لازم است. در [[سیره حضرت زهرا]] {{س}} آمده است که هر هفته به زیارت ~~شهدای~~ [[احد]] می‌رفت و هر [[روز]] [[قبر]] [[~~پیامبر خاتم\|~~پیامبر خدا]] {{صل}} را زیارت می‌کرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.		در [[تاریخ]] بشری، بزرگ ترین، پرشکوه ترین، مقدس‌ترین و آبادترین ساختمان‌ها در هر جا مربوط به معابد و [[مساجد]] و [[زیارتگاه‌ها]] بوده است. زیارتگاه‌ها پیوند دهنده [[دل‌ها]]، تقویت کننده [[باورها]] و مظهر [[وفاق ملی]] بوده است. رفتن به زیارت [[اولیا]]، بزرگان، حتی [[مردگان]]، [[امر]] تازه ای نیست که برخی بی‌خبران آن را [[بدعت]] یا [[شرک]] می‌پندارند. در [[زمان]] [[حضرت رسول]]{{صل}} هم رایج بود. [[رسول خدا]]{{صل}} به [[زیارت قبر]] مادرش [[آمنه بنت وهب]] یا پدرش عبدالله می‌رفت، [[دعا]] می‌‌کرد، می‌گریست، [[نماز]] می‌خواند و آن را بازسازی و مرمت می‌کرد<ref>مستدرک حاکم، ج۱، ص۵۳۱</ref>. در ابتدای هر سال، به [[زیارت قبور]] [[شهدای احد]] می‌رفت، مکرر در [[قبرستان بقیع]] حاضر می‌شد و برای آنان [[دعا]] می‌کرد. از آن حضرت [[روایت]] است که می‌فرمود: {{عربی\|«مَنْ زارنی بَعَدَ وفاتی کمن زارنی فی حیاتی و وجبت لَه شفاعتی»}}<ref>شیعه‌شناسی، ص۳۰۲.(به نقل از شفاء السقام)</ref>.هرکس مرا پس از وفاتم [[زیارت]] کند، همچون کسی است که در [[حال]] [[حیات]] مرا زیارت کرده و [[شفاعت]] او بر من لازم است. در [[سیره حضرت زهرا]]{{س}} آمده است که هر هفته به زیارت [[شهدای احد]] می‌رفت و هر [[روز]] [[قبر]] [[پیامبر خدا]]{{صل}} را زیارت می‌کرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.

	توصیه [[~~پیامبر خاتم\|~~حضرت رسول]] {{صل}} به زیارت، آنقدر زیاد است که نمی‌توان کمترین [[شبهه]] ای در [[مشروعیت]] و جواز و [[استحباب]] آن داشت. ~~مرحوم~~ [[علامه امینی]] در [[الغدیر]]<ref>الغدیر، ج۵، ص۹۳به بعد</ref>، مواردی از آنها را نقل کرده و اسناد آن را هم آورده است. به عنوانِ نمونه: {{عربی\|«مَن زار قبری، وجَبت له شفاعتی»}}(از ۴۱نفر از [[راویان]] و [[حافظان]] [[اهل سنت]] نقل شده است). {{عربی\|«مَن زارنی بعد موتی فکأنما زارنی فی حیاتی»}}(از ۱۳ منبع اهل سنت).{{عربی\|«مَن حَجّ فزار قبری بعد وفاتی، کان کمن زارنی فی حیاتی»}} (از ۲۵منبع اهل سنت». و با تعابیر مختلف از منابع گوناگون نقل شده است. در منابع [[شیعی]] هم فراوان است، تنها به یک [[حدیث]] بسنده می‌کنیم:{{عربی\|«مَنْ زارنی او زار احداً من ذریتی، زرتُه یوم القیامۀ فانقذتُهُ من اهوالها»}}<ref>بحارالانوار، ج۹۷، ص۱۲۳؛ در همین جلد، روایات فراوانی آمده است که شایسته مطالعه است.</ref>. وی در پاسخ به شبهه‌افکنی‌های [[پیروان]] [[عقاید]] [[ابن تیمیه]]، از منابع فراوانی از اهل سنت نقل می‌کند که علمای آنان در طول قرون، از دیرباز یا عصر حاضر، بر اهتمام به زیارت پیامبر خاتم\|حضرت رسول {{صل}} تأکید داشته‌اند<ref>الغدیر، ج۵، ص۸۶-۲۰۷.</ref>. [[تکریم]] [[قبور]] بزرگان [[دین]] و چهره‌های برجسته، امری طبیعی و متداول و به عنوان یک [[حسنه]] در میان [[مسلمانان]] جاری بوده است و مخصوص [[شیعه]] نیست. وقتی نسبت به افرادی نسبتاً عادی چنین احترامی می‌شده و می‌شود، نسبت به پیامبر خاتم\|پیامبر خدا {{صل}} و [[ائمه~~]] [[~~معصوم]] و [[امام‌زادگان]] به طریق اولی جایز و مناسب است<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.		توصیه [[حضرت رسول]]{{صل}} به زیارت، آنقدر زیاد است که نمی‌توان کمترین [[شبهه]] ای در [[مشروعیت]] و جواز و [[استحباب]] آن داشت. [[مرحوم علامه امینی]] در [[الغدیر]]<ref>الغدیر، ج۵، ص۹۳به بعد</ref>، مواردی از آنها را نقل کرده و [[اسناد]] آن را هم آورده است. به عنوانِ نمونه: {{عربی\|«مَن زار قبری، وجَبت له شفاعتی»}}(از ۴۱نفر از [[راویان]] و [[حافظان]] [[اهل سنت]] نقل شده است). {{عربی\|«مَن زارنی بعد موتی فکأنما زارنی فی حیاتی»}}(از ۱۳ منبع اهل سنت).{{عربی\|«مَن حَجّ فزار قبری بعد وفاتی، کان کمن زارنی فی حیاتی»}} (از ۲۵منبع اهل سنت». و با تعابیر مختلف از منابع گوناگون نقل شده است. در منابع [[شیعی]] هم فراوان است، تنها به یک [[حدیث]] بسنده می‌کنیم:{{عربی\|«مَنْ زارنی او زار احداً من ذریتی، زرتُه یوم القیامۀ فانقذتُهُ من اهوالها»}}<ref>بحارالانوار، ج۹۷، ص۱۲۳؛ در همین جلد، روایات فراوانی آمده است که شایسته مطالعه است.</ref>. وی در پاسخ به شبهه‌افکنی‌های [[پیروان]] [[عقاید]] [[ابن تیمیه]]، از منابع فراوانی از اهل سنت نقل می‌کند که علمای آنان در طول قرون، از دیرباز یا عصر حاضر، بر اهتمام به [[زیارت پیامبر]] خاتم\|حضرت [[رسول]]{{صل}} تأکید داشته‌اند<ref>الغدیر، ج۵، ص۸۶-۲۰۷.</ref>. [[تکریم]] [[قبور]] بزرگان [[دین]] و چهره‌های برجسته، امری طبیعی و متداول و به عنوان یک [[حسنه]] در میان [[مسلمانان]] جاری بوده است و مخصوص [[شیعه]] نیست. وقتی نسبت به افرادی نسبتاً عادی چنین احترامی می‌شده و می‌شود، نسبت به [[پیامبر]] خاتم\|پیامبر [[خدا]]{{صل}} و [[ائمه معصوم]] و [[امام‌زادگان]] به طریق اولی جایز و مناسب است<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.

	در «[[الغدیر]]»، در بخشی مفصل، نمونه‌های فراوانی از [[منابع اهل سنت]] نقل شده که به [[زیارت]] [[اصحاب]]، بزرگان، [[علما]]، [[راویان]] و [[فقیهان]] می‌رفته‌اند و آنان قبوری داشتند که مورد توجه بوده است، مثل [[قبر]] [[بلال]] در [[دمشق]]، قبر [[سلمان]] در [[مدائن]]، قبر [[طلحه]] و [[زبیر]] در [[بصره]]، [[ابوایوب انصاری]] که در [[روم]] درگذشت، [[مشهد رأس الحسین]] در [[مصر]]، قبر [[عمر بن عبدالعزیز]] در دیر سمعان، قبر [[ابوحنیفه]] در اعظمیّه [[بغداد]]، قبر [[مالک بن انس]] در [[بقیع]]، معروف کرخی در بغداد، [[شافعی]] در مصر، [[احمد بن حنبل]] در بغداد<ref>الغدیر، ج۵، وی ۵۲ مورد را به صورت مستند نقل کرده است</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، ~~جواد]]،~~ فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت، ص۴۱-۴۴.</ref>		در «[[الغدیر]]»، در بخشی مفصل، نمونه‌های فراوانی از [[منابع اهل سنت]] نقل شده که به [[زیارت]] [[اصحاب]]، بزرگان، [[علما]]، [[راویان]] و [[فقیهان]] می‌رفته‌اند و آنان قبوری داشتند که مورد توجه بوده است، مثل [[قبر]] [[بلال]] در [[دمشق]]، قبر [[سلمان]] در [[مدائن]]، قبر [[طلحه]] و [[زبیر]] در [[بصره]]، [[ابوایوب انصاری]] که در [[روم]] درگذشت، [[مشهد رأس الحسین]] در [[مصر]]، قبر [[عمر بن عبدالعزیز]] در دیر سمعان، قبر [[ابوحنیفه]] در اعظمیّه [[بغداد]]، قبر مالک بن انس در [[بقیع]]، معروف کرخی در بغداد، [[شافعی]] در مصر، [[احمد بن حنبل]] در بغداد<ref>الغدیر، ج۵، وی ۵۲ مورد را به صورت مستند نقل کرده است</ref>.<ref>جواد محدثی\|محدثی، جواد، فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت، ص۴۱-۴۴.</ref>

	بحث [[آداب]] ~~زیارت~~ که در منابع اهل سنت هم آمده است، [[گواه]] دیگری در رواج این [[سنت]] [[دینی]] از دیرباز بوده که مورد [[وفاق]] و قبول علمای [[مذاهب]] بوده و درباره آن تألیف‌های مستقلی وجود دارد و برخی تا ۳۶ مورد برای آداب زیارت بیان کرده‌اند<ref>الغدیر، ج۵.</ref>. رواج زیارت بین [[مسلمانان]] به عنوان یک «[[سیره]] متشرعه»، از مستندات [[مشروعیت]] و جواز و [[استحباب]] این عمل است. این [[زائران]]، افراد بی‌سواد و بی‌خبر از [[دین]] و [[روایات]] هم نبوده‌اند، تا برخی به آنان نسبت [[جهل]] و [[خرافه]] بدهند. میان آنان تعداد فراوانی از علما و [[پیشوایان]] مذاهب بوده که مقتدای [[مردم]] محسوب می‌شدند. ناقلان روایات و نمونه‌های [[تاریخی]] هم اغلب علما و پیشوایانی بوده‌اند که با نقل خود بر آن عمل صحّه گذاشته و پسندیده‌اند و در [[فضیلت]] آن مزارها و مدفونین آن [[حرم‌ها]] داد سخن داده‌اند. پس می‌توان گفت همه مسلمانان در همه دوران‌ها بر این موضوع، [[اتفاق نظر]] داشته‌اند و این بیانگر نوعی [[اجماع]] ثابت و محقق میان طبقات [[مسلمین]] بوده است. با توجه به مطالب یاد شده، چه [[ارزش]] و اعتباری برای سخنان و [[عقاید]] «[[ابن تیمیه]]» و [[پیروان]] او باقی می‌ماند؟!«هرکس مرا یا یکی از [[فرزندان]] مرا [[زیارت]] کند، من هم [[روز قیامت]] او را [[دیدار]] می‌کنم و از هول و هراس‌های آن [[روز]] نجاتش می‌دهم»<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.		بحث [[آداب زیارت]] که در منابع اهل سنت هم آمده است، [[گواه]] دیگری در رواج این [[سنت]] [[دینی]] از دیرباز بوده که مورد [[وفاق]] و قبول علمای [[مذاهب]] بوده و درباره آن تألیف‌های مستقلی وجود دارد و برخی تا ۳۶ مورد برای آداب زیارت بیان کرده‌اند<ref>الغدیر، ج۵.</ref>. رواج زیارت بین [[مسلمانان]] به عنوان یک «[[سیره]] متشرعه»، از مستندات [[مشروعیت]] و جواز و [[استحباب]] این عمل است. این [[زائران]]، افراد بی‌سواد و بی‌خبر از [[دین]] و [[روایات]] هم نبوده‌اند، تا برخی به آنان نسبت [[جهل]] و [[خرافه]] بدهند. میان آنان تعداد فراوانی از علما و [[پیشوایان]] مذاهب بوده که مقتدای [[مردم]] محسوب می‌شدند. ناقلان روایات و نمونه‌های [[تاریخی]] هم اغلب علما و پیشوایانی بوده‌اند که با نقل خود بر آن عمل صحّه گذاشته و پسندیده‌اند و در [[فضیلت]] آن مزارها و مدفونین آن [[حرم‌ها]] داد سخن داده‌اند. پس می‌توان گفت همه مسلمانان در همه دوران‌ها بر این موضوع، [[اتفاق نظر]] داشته‌اند و این بیانگر نوعی [[اجماع]] ثابت و محقق میان طبقات [[مسلمین]] بوده است. با توجه به مطالب یاد شده، چه [[ارزش]] و اعتباری برای سخنان و [[عقاید]] «[[ابن تیمیه]]» و [[پیروان]] او باقی می‌ماند؟!«هرکس مرا یا یکی از [[فرزندان]] مرا [[زیارت]] کند، من هم [[روز قیامت]] او را دیدار می‌کنم و از هول و هراس‌های آن [[روز]] نجاتش می‌دهم»<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]		# [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T08:07:14Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۷
خط ۵:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
	==رابطه [[شرع]] و [[دین]] با [[زیارت]]==		== رابطه [[شرع]] و [[دین]] با [[زیارت]] ==
	شخصیت‌ها در هر مرام و [[مکتب]] و ملتی، نماد [[هویت]] و [[فرهنگ]] آنانند. [[احترام]] به [[مزار]] و حضور در کنار [[قبور]] آنان، تقویت آن ایده‌ها و [[عقیده]] هاست. [[اقوام]] آشور و [[بابل]] هم [[زیارتگاه]] داشتند. [[هندوها]] در بنارس زیارتگاه‌های متعدد و [[معابد]] بزرگ داشته‌اند. [[فلسطین]] [[سرزمین]] زیارتگاه‌هاست، چه برای [[قوم یهود]] و [[نصارا]]، چه برای [[مسلمانان]]. [[بیت المقدس]] و [[قبور انبیا]] که در آن سرزمین است، برای [[پیروان]] [[ادیان ابراهیمی]] جاذبه‌های [[معنوی]] دارد. حتی در کشورهای غربی هم جاهایی وجود دارد که برای [[مسیحیان]] [[مقدس]] است و به زیارت آن می‌‌روند. پس زیارت، خاصّ مسلمانان یا [[شیعیان]] نیست.در [[قرآن کریم]]، از [[اصحاب کهف]] یاد می‌کند و اینکه پس از [[مرگ]] یا [[خواب]] ۳۰۹ ساله، به [[قدرت الهی]] دوباره زنده شدند و بار دیگر مردند. پیکر آنان و غاری که در آن بودند، برای [[مردم]] [[قداست]] یافت، چون [[مظهر]] تجلی قدرت الهی بود. از این رو [[تصمیم]] گرفتند بر [[مدفن]] آنان [[معبد]] و مسجدی بنا کنند: {{متن قرآن\|فَقَالُوا ابْنُوا عَلَيْهِم بُنْيَانًا رَّبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قَالَ الَّذِينَ غَلَبُوا عَلَى أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِم مَّسْجِدًا}}<ref>کهف، ۲۱.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>		شخصیت‌ها در هر مرام و [[مکتب]] و ملتی، نماد [[هویت]] و [[فرهنگ]] آنانند. [[احترام]] به [[مزار]] و حضور در کنار [[قبور]] آنان، تقویت آن ایده‌ها و [[عقیده]] هاست. [[اقوام]] آشور و [[بابل]] هم [[زیارتگاه]] داشتند. [[هندوها]] در بنارس زیارتگاه‌های متعدد و [[معابد]] بزرگ داشته‌اند. [[فلسطین]] [[سرزمین]] زیارتگاه‌هاست، چه برای [[قوم یهود]] و [[نصارا]]، چه برای [[مسلمانان]]. [[بیت المقدس]] و [[قبور انبیا]] که در آن سرزمین است، برای [[پیروان]] [[ادیان ابراهیمی]] جاذبه‌های [[معنوی]] دارد. حتی در کشورهای غربی هم جاهایی وجود دارد که برای [[مسیحیان]] [[مقدس]] است و به زیارت آن می‌‌روند. پس زیارت، خاصّ مسلمانان یا [[شیعیان]] نیست. در [[قرآن کریم]]، از [[اصحاب کهف]] یاد می‌کند و اینکه پس از [[مرگ]] یا [[خواب]] ۳۰۹ ساله، به [[قدرت الهی]] دوباره زنده شدند و بار دیگر مردند. پیکر آنان و غاری که در آن بودند، برای [[مردم]] [[قداست]] یافت، چون [[مظهر]] تجلی قدرت الهی بود. از این رو [[تصمیم]] گرفتند بر [[مدفن]] آنان [[معبد]] و مسجدی بنا کنند: {{متن قرآن\|فَقَالُوا ابْنُوا عَلَيْهِم بُنْيَانًا رَّبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قَالَ الَّذِينَ غَلَبُوا عَلَى أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِم مَّسْجِدًا}}<ref>کهف، ۲۱.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>

	در [[تاریخ]] بشری، بزرگ ترین، پرشکوه ترین، مقدس‌ترین و آبادترین ساختمان‌ها در هر جا مربوط به معابد و [[مساجد]] و [[زیارتگاه‌ها]] بوده است. زیارتگاه‌ها پیوند دهنده [[دل‌ها]]، تقویت کننده [[باورها]] و مظهر [[وفاق ملی]] بوده است.رفتن به زیارت [[اولیا]]، بزرگان، حتی [[مردگان]]، امر تازه ای نیست که برخی بی‌خبران آن را [[بدعت]] یا [[شرک]] می‌پندارند. در [[زمان]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} هم رایج بود. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} به زیارت [[قبر]] مادرش [[آمنه بنت وهب]] یا پدرش عبدالله می‌رفت، [[دعا]] می‌‌کرد، می‌گریست، [[نماز]] می‌خواند و آن را بازسازی و مرمت می‌کرد<ref>مستدرک حاکم، ج۱، ص۵۳۱</ref>. در ابتدای هر سال، به زیارت قبور شهدای [[احد]] می‌رفت، مکرر در [[قبرستان بقیع]] حاضر می‌شد و برای آنان دعا می‌کرد. از آن [[حضرت]] [[روایت]] است که می‌فرمود: {{عربی\|«مَنْ زارنی بَعَدَ وفاتی کمن زارنی فی حیاتی و وجبت لَه شفاعتی»}}<ref>شیعه‌شناسی، ص۳۰۲.(به نقل از شفاء السقام)</ref>.هرکس مرا پس از وفاتم [[زیارت]] کند، همچون کسی است که در حال [[حیات]] مرا زیارت کرده و [[شفاعت]] او بر من لازم است.در [[سیره حضرت زهرا]]{{س}} آمده است که هر هفته به زیارت شهدای [[احد]] می‌رفت و هر [[روز]] [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} را زیارت می‌کرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.		در [[تاریخ]] بشری، بزرگ ترین، پرشکوه ترین، مقدس‌ترین و آبادترین ساختمان‌ها در هر جا مربوط به معابد و [[مساجد]] و [[زیارتگاه‌ها]] بوده است. زیارتگاه‌ها پیوند دهنده [[دل‌ها]]، تقویت کننده [[باورها]] و مظهر [[وفاق ملی]] بوده است. رفتن به زیارت [[اولیا]]، بزرگان، حتی [[مردگان]]، امر تازه ای نیست که برخی بی‌خبران آن را [[بدعت]] یا [[شرک]] می‌پندارند. در [[زمان]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} هم رایج بود. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]] {{صل}} به زیارت [[قبر]] مادرش [[آمنه بنت وهب]] یا پدرش عبدالله می‌رفت، [[دعا]] می‌‌کرد، می‌گریست، [[نماز]] می‌خواند و آن را بازسازی و مرمت می‌کرد<ref>مستدرک حاکم، ج۱، ص۵۳۱</ref>. در ابتدای هر سال، به زیارت قبور شهدای [[احد]] می‌رفت، مکرر در [[قبرستان بقیع]] حاضر می‌شد و برای آنان دعا می‌کرد. از آن [[حضرت]] [[روایت]] است که می‌فرمود: {{عربی\|«مَنْ زارنی بَعَدَ وفاتی کمن زارنی فی حیاتی و وجبت لَه شفاعتی»}}<ref>شیعه‌شناسی، ص۳۰۲.(به نقل از شفاء السقام)</ref>.هرکس مرا پس از وفاتم [[زیارت]] کند، همچون کسی است که در حال [[حیات]] مرا زیارت کرده و [[شفاعت]] او بر من لازم است. در [[سیره حضرت زهرا]] {{س}} آمده است که هر هفته به زیارت شهدای [[احد]] می‌رفت و هر [[روز]] [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} را زیارت می‌کرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.

	توصیه [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} به زیارت، آنقدر زیاد است که نمی‌توان کمترین [[شبهه]] ای در [[مشروعیت]] و جواز و [[استحباب]] آن داشت. مرحوم [[علامه امینی]] در [[الغدیر]]<ref>الغدیر، ج۵، ص۹۳به بعد</ref>، مواردی از آنها را نقل کرده و اسناد آن را هم آورده است. به عنوانِ نمونه: {{عربی\|«مَن زار قبری، وجَبت له شفاعتی»}}(از ۴۱نفر از [[راویان]] و [[حافظان]] [[اهل سنت]] نقل شده است). {{عربی\|«مَن زارنی بعد موتی فکأنما زارنی فی حیاتی»}}(از ۱۳ منبع اهل سنت).{{عربی\|«مَن حَجّ فزار قبری بعد وفاتی، کان کمن زارنی فی حیاتی»}} (از ۲۵منبع اهل سنت».و با تعابیر مختلف از منابع گوناگون نقل شده است. در منابع [[شیعی]] هم فراوان است، تنها به یک [[حدیث]] بسنده می‌کنیم:{{عربی\|«مَنْ زارنی او زار احداً من ذریتی، زرتُه یوم القیامۀ فانقذتُهُ من اهوالها»}}<ref>بحارالانوار، ج۹۷، ص۱۲۳؛ در همین جلد، روایات فراوانی آمده است که شایسته مطالعه است.</ref>. وی در پاسخ به شبهه‌افکنی‌های [[پیروان]] [[عقاید]] [[ابن تیمیه]]، از منابع فراوانی از اهل سنت نقل می‌کند که علمای آنان در طول قرون، از دیرباز یا عصر حاضر، بر اهتمام به زیارت پیامبر خاتم\|حضرت رسول{{صل}} تأکید داشته‌اند<ref>الغدیر، ج۵، ص۸۶-۲۰۷.</ref>. [[تکریم]] [[قبور]] بزرگان [[دین]] و چهره‌های برجسته، امری طبیعی و متداول و به عنوان یک [[حسنه]] در میان [[مسلمانان]] جاری بوده است و مخصوص [[شیعه]] نیست. وقتی نسبت به افرادی نسبتاً عادی چنین احترامی می‌شده و می‌شود، نسبت به پیامبر خاتم\|پیامبر خدا{{صل}} و [[ائمه]] [[معصوم]] و [[امام‌زادگان]] به طریق اولی جایز و مناسب است<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.		توصیه [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} به زیارت، آنقدر زیاد است که نمی‌توان کمترین [[شبهه]] ای در [[مشروعیت]] و جواز و [[استحباب]] آن داشت. مرحوم [[علامه امینی]] در [[الغدیر]]<ref>الغدیر، ج۵، ص۹۳به بعد</ref>، مواردی از آنها را نقل کرده و اسناد آن را هم آورده است. به عنوانِ نمونه: {{عربی\|«مَن زار قبری، وجَبت له شفاعتی»}}(از ۴۱نفر از [[راویان]] و [[حافظان]] [[اهل سنت]] نقل شده است). {{عربی\|«مَن زارنی بعد موتی فکأنما زارنی فی حیاتی»}}(از ۱۳ منبع اهل سنت).{{عربی\|«مَن حَجّ فزار قبری بعد وفاتی، کان کمن زارنی فی حیاتی»}} (از ۲۵منبع اهل سنت». و با تعابیر مختلف از منابع گوناگون نقل شده است. در منابع [[شیعی]] هم فراوان است، تنها به یک [[حدیث]] بسنده می‌کنیم:{{عربی\|«مَنْ زارنی او زار احداً من ذریتی، زرتُه یوم القیامۀ فانقذتُهُ من اهوالها»}}<ref>بحارالانوار، ج۹۷، ص۱۲۳؛ در همین جلد، روایات فراوانی آمده است که شایسته مطالعه است.</ref>. وی در پاسخ به شبهه‌افکنی‌های [[پیروان]] [[عقاید]] [[ابن تیمیه]]، از منابع فراوانی از اهل سنت نقل می‌کند که علمای آنان در طول قرون، از دیرباز یا عصر حاضر، بر اهتمام به زیارت پیامبر خاتم\|حضرت رسول {{صل}} تأکید داشته‌اند<ref>الغدیر، ج۵، ص۸۶-۲۰۷.</ref>. [[تکریم]] [[قبور]] بزرگان [[دین]] و چهره‌های برجسته، امری طبیعی و متداول و به عنوان یک [[حسنه]] در میان [[مسلمانان]] جاری بوده است و مخصوص [[شیعه]] نیست. وقتی نسبت به افرادی نسبتاً عادی چنین احترامی می‌شده و می‌شود، نسبت به پیامبر خاتم\|پیامبر خدا {{صل}} و [[ائمه]] [[معصوم]] و [[امام‌زادگان]] به طریق اولی جایز و مناسب است<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.

	در «[[الغدیر]]»، در بخشی مفصل، نمونه‌های فراوانی از [[منابع اهل سنت]] نقل شده که به [[زیارت]] [[اصحاب]]، بزرگان، [[علما]]، [[راویان]] و [[فقیهان]] می‌رفته‌اند و آنان قبوری داشتند که مورد توجه بوده است، مثل [[قبر]] [[بلال]] در [[دمشق]]، قبر [[سلمان]] در [[مدائن]]، قبر [[طلحه]] و [[زبیر]] در [[بصره]]، [[ابوایوب انصاری]] که در [[روم]] درگذشت، [[مشهد رأس الحسین]] در [[مصر]]، قبر [[عمر بن عبدالعزیز]] در دیر سمعان، قبر [[ابوحنیفه]] در اعظمیّه [[بغداد]]، قبر [[مالک بن انس]] در [[بقیع]]، معروف کرخی در بغداد، [[شافعی]] در مصر، [[احمد بن حنبل]] در بغداد<ref>الغدیر، ج۵، وی ۵۲ مورد را به صورت مستند نقل کرده است</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت، ص۴۱-۴۴.</ref>		در «[[الغدیر]]»، در بخشی مفصل، نمونه‌های فراوانی از [[منابع اهل سنت]] نقل شده که به [[زیارت]] [[اصحاب]]، بزرگان، [[علما]]، [[راویان]] و [[فقیهان]] می‌رفته‌اند و آنان قبوری داشتند که مورد توجه بوده است، مثل [[قبر]] [[بلال]] در [[دمشق]]، قبر [[سلمان]] در [[مدائن]]، قبر [[طلحه]] و [[زبیر]] در [[بصره]]، [[ابوایوب انصاری]] که در [[روم]] درگذشت، [[مشهد رأس الحسین]] در [[مصر]]، قبر [[عمر بن عبدالعزیز]] در دیر سمعان، قبر [[ابوحنیفه]] در اعظمیّه [[بغداد]]، قبر [[مالک بن انس]] در [[بقیع]]، معروف کرخی در بغداد، [[شافعی]] در مصر، [[احمد بن حنبل]] در بغداد<ref>الغدیر، ج۵، وی ۵۲ مورد را به صورت مستند نقل کرده است</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت، ص۴۱-۴۴.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:57:52Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = زیارت		\| موضوع مرتبط = زیارت
خط ۲۷:		خط ۲۶:
	{{زیارت}}		{{زیارت}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:زیارت]]		[[رده:زیارت]]
	[[رده:مشروعیت]]		[[رده:مشروعیت]]
	[[رده:مدخل فرهنگ زیارت]]		[[رده:مدخل فرهنگ زیارت]]

Bahmani: /* رابطه شرع و دین با زیارت */

2022-06-16T06:38:57Z

رابطه شرع و دین با زیارت

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۶ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۳۷

2022-06-16T06:37:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط = زیارت
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل = مشروعیت زیارت
	\| مداخل مرتبط = ~~[[مشروعیت زیارت در قرآن]] - [[مشروعیت زیارت در حدیث]] - [[مشروعیت زیارت در کلام اسلامی]]~~		\| مداخل مرتبط =
	\| پرسش مرتبط = ~~مشروعیت زیارت (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
			==رابطه شرع و [[دین]] با [[زیارت]]==
			شخصیت‌ها در هر مرام و مکتب و ملتی، نماد هویت و فرهنگ آنانند. احترام به مزار و حضور در کنار قبور آنان، تقویت آن ایده‌ها و عقیده هاست.اقوام آشور و بابل هم زیارتگاه داشتند. هندوها در بنارس زیارتگاه‌های متعدد و معابد بزرگ داشته‌اند. فلسطین سرزمین زیارتگاه‌هاست، چه برای قوم یهود و نصارا، چه برای مسلمانان. بیت المقدس و قبور انبیا که در آن سرزمین است، برای پیروان ادیان ابراهیمی جاذبه‌های معنوی دارد. حتی در کشورهای غربی هم جاهایی وجود دارد که برای مسیحیان مقدس است و به [[زیارت]] آن می‌‌روند. پس [[زیارت]]، خاصّ مسلمانان یا شیعیان نیست.در قرآن کریم، از اصحاب کهف یاد می‌کند و اینکه پس از مرگ یا خواب ۳۰۹ ساله، به قدرت الهی دوباره زنده شدند و بار دیگر مردند. پیکر آنان و غاری که در آن بودند، برای مردم قداست یافت، چون مظهر تجلی قدرت الهی بود. از این رو تصمیم گرفتند بر مدفن آنان معبد و مسجدی بنا کنند: {{متن قرآن\|فَقالُوا ابْنُوا عَلَیْهِمْ بُنْیاناً رَبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قالَ الَّذِینَ غَلَبُوا عَلی أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَیْهِمْ مَسْجِداً}}<ref>کهف، ۲۱.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>

			در تاریخ بشری، بزرگ ترین، پرشکوه ترین، مقدس ترین و آبادترین ساختمان‌ها در هر جا مربوط به معابد و مساجد و زیارتگاه‌ها بوده است. زیارتگاه‌ها پیوند دهنده دل‌ها، تقویت کننده باورها و مظهر وفاق ملی بوده است.رفتن به [[زیارت]] اولیا، بزرگان، حتی مردگان، امر تازه ای نیست که برخی بی خبران آن را بدعت یا شرک می‌پندارند. در زمان [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} هم رایج بود. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} به [[زیارت]] قبر مادرش آمنه بنت وهب یا پدرش عبدالله می‌رفت، دعا می‌‌کرد، می‌گریست، نماز می‌خواند و آن را بازسازی و مرمت می‌کرد<ref>مستدرک حاکم، ج۱، ص۵۳۱</ref>. در ابتدای هر سال، به [[زیارت]] قبور شهدای احد می‌رفت، مکرر در قبرستان بقیع حاضر می‌شد و برای آنان دعا می‌کرد. از آن حضرت روایت است که می‌فرمود: {{عربی\|«مَنْ زارنی بَعَدَ وفاتی کمن زارنی فی حیاتی و وجبت لَه شفاعتی»}}<ref>شیعه‌شناسی، ص۳۰۲.(به نقل از شفاء السقام)</ref>.هرکس مرا پس از وفاتم [[زیارت]] کند، همچون کسی است که در حال حیات مرا [[زیارت]] کرده و شفاعت او بر من لازم است.در سیره حضرت زهرا{{س}} آمده است که هر هفته به [[زیارت]] شهدای احد می‌رفت و هر روز قبر [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} را [[زیارت]] می‌کرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.

			توصیه [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} به [[زیارت]]، آنقدر زیاد است که نمی‌توان کمترین شبهه ای در مشروعیت و جواز و استحباب آن داشت. مرحوم علامه امینی در الغدیر<ref>الغدیر، ج۵، ص۹۳به بعد</ref>، مواردی از آنها را نقل کرده و اسناد آن را هم آورده است. به عنوانِ نمونه: {{عربی\|«مَن زار قبری، وجَبت له شفاعتی»}}(از ۴۱نفر از راویان و حافظان اهل سنت نقل شده است). {{عربی\|«مَن زارنی بعد موتی فکأنما زارنی فی حیاتی»}}(از ۱۳ منبع اهل سنت).{{عربی\|«مَن حَجّ فزار قبری بعد وفاتی، کان کمن زارنی فی حیاتی»}} (از ۲۵منبع اهل سنت».و با تعابیر مختلف از منابع گوناگون نقل شده است. در منابع شیعی هم فراوان است، تنها به یک حدیث بسنده می‌کنیم:{{عربی\|«مَنْ زارنی او زار احداً من ذریتی، زرتُه یوم القیامۀ فانقذتُهُ من اهوالها»}}<ref>بحارالانوار، ج۹۷، ص۱۲۳؛ در همین جلد، روایات فراوانی آمده است که شایسته مطالعه است.</ref>. وی در پاسخ به شبهه‌افکنی‌های پیروان عقاید ابن تیمیه، از منابع فراوانی از اهل سنت نقل می‌کند که علمای آنان در طول قرون، از دیرباز یا عصر حاضر، بر اهتمام به [[زیارت]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} تأکید داشته‌اند<ref>الغدیر، ج۵، ص۸۶-۲۰۷.</ref>. تکریم قبور بزرگان دین و چهره‌های برجسته، امری طبیعی و متداول و به عنوان یک حسنه در میان مسلمانان جاری بوده است و مخصوص [[شیعه]] نیست. وقتی نسبت به افرادی نسبتاً عادی چنین احترامی می‌شده و می‌شود، نسبت به [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} و [[ائمه]] معصوم و امام‌زادگان به طریق اولی جایز و مناسب است<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.

	~~==رابطه شرع و [[دین]] با [[زیارت]]==~~		در «الغدیر»، در بخشی مفصل، نمونه‌های فراوانی از منابع اهل سنت نقل شده که به [[زیارت]] اصحاب، بزرگان، علما، راویان و فقیهان می‌رفته‌اند و آنان قبوری داشتند که مورد توجه بوده است، مثل قبر بلال در دمشق، قبر سلمان در مدائن، قبر طلحه و زبیر در بصره، ابوایوب انصاری که در روم درگذشت، مشهد رأس الحسین در مصر، قبر عمر بن عبدالعزیز در دیر سمعان، قبر ابوحنیفه در اعظمیّه بغداد، قبر مالک بن انس در بقیع، معروف کرخی در بغداد، شافعی در مصر، احمد بن حنبل در بغداد<ref>الغدیر، ج۵، وی ۵۲ مورد را به صورت مستند نقل کرده است</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>
	*شخصیت‌ها در هر مرام و مکتب و ملتی، نماد هویت و فرهنگ آنانند. احترام به مزار و حضور در کنار قبور آنان، تقویت آن ایده‌ها و عقیده هاست.اقوام آشور و بابل هم زیارتگاه داشتند. هندوها در بنارس زیارتگاه‌های متعدد و معابد بزرگ داشته‌اند. فلسطین سرزمین زیارتگاه‌هاست، چه برای قوم یهود و نصارا، چه برای مسلمانان. بیت المقدس و قبور انبیا که در آن سرزمین است، برای پیروان ادیان ابراهیمی جاذبه‌های معنوی دارد. حتی در کشورهای غربی هم جاهایی وجود دارد که برای مسیحیان مقدس است و به [[زیارت]] آن می‌‌روند. پس [[زیارت]]، خاصّ مسلمانان یا شیعیان نیست.در قرآن کریم، از اصحاب کهف یاد می‌کند و اینکه پس از مرگ یا خواب ۳۰۹ ساله، به قدرت الهی دوباره زنده شدند و بار دیگر مردند. پیکر آنان و غاری که در آن بودند، برای مردم قداست یافت، چون مظهر تجلی قدرت الهی بود. از این رو تصمیم گرفتند بر مدفن آنان معبد و مسجدی بنا کنند: {{متن قرآن\|فَقالُوا ابْنُوا عَلَیْهِمْ بُنْیاناً رَبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قالَ الَّذِینَ غَلَبُوا عَلی أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَیْهِمْ مَسْجِداً}}<ref>کهف، ۲۱</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.
	*در تاریخ بشری، بزرگ ترین، پرشکوه ترین، مقدس ترین و آبادترین ساختمان‌ها در هر جا مربوط به معابد و مساجد و زیارتگاه‌ها بوده است. زیارتگاه‌ها پیوند دهنده دل‌ها، تقویت کننده باورها و مظهر وفاق ملی بوده است.رفتن به [[زیارت]] اولیا، بزرگان، حتی مردگان، امر تازه ای نیست که برخی بی خبران آن را بدعت یا شرک می‌پندارند. در زمان [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} هم رایج بود. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} به [[زیارت]] قبر مادرش آمنه بنت وهب یا پدرش عبدالله می‌رفت، دعا می‌‌کرد، می‌گریست، نماز می‌خواند و آن را بازسازی و مرمت می‌کرد<ref>مستدرک حاکم، ج۱، ص۵۳۱</ref>. در ابتدای هر سال، به [[زیارت]] قبور شهدای احد می‌رفت، مکرر در قبرستان بقیع حاضر می‌شد و برای آنان دعا می‌کرد. از آن حضرت روایت است که می‌فرمود: {{عربی\|«مَنْ زارنی بَعَدَ وفاتی کمن زارنی فی حیاتی و وجبت لَه شفاعتی»}}<ref>شیعه‌شناسی، ص۳۰۲.(به نقل از شفاء السقام)</ref>.هرکس مرا پس از وفاتم [[زیارت]] کند، همچون کسی است که در حال حیات مرا [[زیارت]] کرده و شفاعت او بر من لازم است.در سیره حضرت زهرا{{س}} آمده است که هر هفته به [[زیارت]] شهدای احد می‌رفت و هر روز قبر [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} را [[زیارت]] می‌کرد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.
	*توصیه [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} به [[زیارت]]، آنقدر زیاد است که نمی‌توان کمترین شبهه ای در مشروعیت و جواز و استحباب آن داشت. مرحوم علامه امینی در الغدیر<ref>الغدیر، ج۵، ص۹۳به بعد</ref>، مواردی از آنها را نقل کرده و اسناد آن را هم آورده است. به عنوانِ نمونه: {{عربی\|«مَن زار قبری، وجَبت له شفاعتی»}}(از ۴۱نفر از راویان و حافظان اهل سنت نقل شده است). {{عربی\|«مَن زارنی بعد موتی فکأنما زارنی فی حیاتی»}}(از ۱۳ منبع اهل سنت).{{عربی\|«مَن حَجّ فزار قبری بعد وفاتی، کان کمن زارنی فی حیاتی»}} (از ۲۵منبع اهل سنت».و با تعابیر مختلف از منابع گوناگون نقل شده است. در منابع شیعی هم فراوان است، تنها به یک حدیث بسنده می‌کنیم:{{عربی\|«مَنْ زارنی او زار احداً من ذریتی، زرتُه یوم القیامۀ فانقذتُهُ من اهوالها»}}<ref>بحارالانوار، ج۹۷، ص۱۲۳؛ در همین جلد، روایات فراوانی آمده است که شایسته مطالعه است.</ref>. وی در پاسخ به شبهه‌افکنی‌های پیروان عقاید ابن تیمیه، از منابع فراوانی از اهل سنت نقل می‌کند که علمای آنان در طول قرون، از دیرباز یا عصر حاضر، بر اهتمام به [[زیارت]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} تأکید داشته‌اند<ref>الغدیر، ج۵، ص۸۶-۲۰۷.</ref>. تکریم قبور بزرگان دین و چهره‌های برجسته، امری طبیعی و متداول و به عنوان یک حسنه در میان مسلمانان جاری بوده است و مخصوص [[شیعه]] نیست. وقتی نسبت به افرادی نسبتاً عادی چنین احترامی می‌شده و می‌شود، نسبت به [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} و [[ائمه]] معصوم و امام‌زادگان به طریق اولی جایز و مناسب است<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.
	*در «الغدیر»، در بخشی مفصل، نمونه‌های فراوانی از منابع اهل سنت نقل شده که به [[زیارت]] اصحاب، بزرگان، علما، راویان و فقیهان می‌رفته‌اند و آنان قبوری داشتند که مورد توجه بوده است، مثل قبر بلال در دمشق، قبر سلمان در مدائن، قبر طلحه و زبیر در بصره، ابوایوب انصاری که در روم درگذشت، مشهد رأس الحسین در مصر، قبر عمر بن عبدالعزیز در دیر سمعان، قبر ابوحنیفه در اعظمیّه بغداد، قبر مالک بن انس در بقیع، معروف کرخی در بغداد، شافعی در مصر، احمد بن حنبل در بغداد<ref>الغدیر، ج۵، وی ۵۲ مورد را به صورت مستند نقل کرده است</ref>~~<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴~~.~~</ref>.~~
	*بحث آداب [[زیارت]] که در منابع اهل سنت هم آمده است، گواه دیگری در رواج این سنت دینی از دیرباز بوده که مورد وفاق و قبول علمای مذاهب بوده و درباره آن تألیف‌های مستقلی وجود دارد و برخی تا 36 مورد برای آداب [[زیارت]] بیان کرده‌اند<ref>الغدیر، ج۵.</ref>. رواج [[زیارت]] بین مسلمانان به عنوان یک «سیره متشرعه»، از مستندات مشروعیت و جواز و استحباب این عمل است. این زائران، افراد بی سواد و بی خبر از دین و روایات هم نبوده‌اند، تا برخی به آنان نسبت جهل و خرافه بدهند. میان آنان تعداد فراوانی از علما و پیشوایان مذاهب بوده که مقتدای مردم محسوب می‌شدند. ناقلان روایات و نمونه‌های تاریخی هم اغلب علما و پیشوایانی بوده‌اند که با نقل خود بر آن عمل صحّه گذاشته و پسندیده‌اند و در فضیلت آن مزارها و مدفونین آن حرم‌ها داد سخن داده‌اند. پس می‌توان گفت همه مسلمانان در همه دوران‌ها بر این موضوع، اتفاق نظر داشته‌اند و این بیانگر نوعی اجماع ثابت و محقق میان طبقات مسلمین بوده است. با توجه به مطالب یاد شده، چه ارزش و اعتباری برای سخنان و عقاید «ابن تیمیه» و پیروان او باقی می‌ماند؟!«هرکس مرا یا یکی از فرزندان مرا زیارت کند، من هم روز قیامت او را دیدار می‌کنم و از هول و هراس‌های آن روز نجاتش می‌دهم»<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~		بحث آداب [[زیارت]] که در منابع اهل سنت هم آمده است، گواه دیگری در رواج این سنت دینی از دیرباز بوده که مورد وفاق و قبول علمای مذاهب بوده و درباره آن تألیف‌های مستقلی وجود دارد و برخی تا 36 مورد برای آداب [[زیارت]] بیان کرده‌اند<ref>الغدیر، ج۵.</ref>. رواج [[زیارت]] بین مسلمانان به عنوان یک «سیره متشرعه»، از مستندات مشروعیت و جواز و استحباب این عمل است. این زائران، افراد بی سواد و بی خبر از دین و روایات هم نبوده‌اند، تا برخی به آنان نسبت جهل و خرافه بدهند. میان آنان تعداد فراوانی از علما و پیشوایان مذاهب بوده که مقتدای مردم محسوب می‌شدند. ناقلان روایات و نمونه‌های تاریخی هم اغلب علما و پیشوایانی بوده‌اند که با نقل خود بر آن عمل صحّه گذاشته و پسندیده‌اند و در فضیلت آن مزارها و مدفونین آن حرم‌ها داد سخن داده‌اند. پس می‌توان گفت همه مسلمانان در همه دوران‌ها بر این موضوع، اتفاق نظر داشته‌اند و این بیانگر نوعی اجماع ثابت و محقق میان طبقات مسلمین بوده است. با توجه به مطالب یاد شده، چه ارزش و اعتباری برای سخنان و عقاید «ابن تیمیه» و پیروان او باقی می‌ماند؟!«هرکس مرا یا یکی از فرزندان مرا زیارت کند، من هم روز قیامت او را دیدار می‌کنم و از هول و هراس‌های آن روز نجاتش می‌دهم»<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۴۱-۴۴.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۶:		خط ۲۷:
	{{زیارت}}		{{زیارت}}

			[[رده:مدخل]]
	[[رده:زیارت]]		[[رده:زیارت]]
	[[رده:مشروعیت ~~زیارت~~]]		[[رده:مشروعیت]]
	[[رده:مدخل فرهنگ زیارت]]		[[رده:مدخل فرهنگ زیارت]]

Heydari: جایگزینی متن - '\این\sمدخل\sاز\sچند\sمنظر\sمتفاوت\،\sبررسی\sمی‌شود\:<\/div\> \(.)\<\/div\> \
2022-06-02T11:47:09Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>این\sمدخل\sاز\sچند\sمنظر\sمتفاوت\،\sبررسی\sمی‌شود\:<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۱۷
خط ۱: خط ۱:

{{امامت}}
{{امامت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[مشروعیت زیارت در قرآن]] - [[مشروعیت زیارت در حدیث]] - [[مشروعیت زیارت در کلام اسلامی]]</div>
| موضوع مرتبط =

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[مشروعیت زیارت (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل =

| مداخل مرتبط = [[مشروعیت زیارت در قرآن]] - [[مشروعیت زیارت در حدیث]] - [[مشروعیت زیارت در کلام اسلامی]]

| پرسش مرتبط = مشروعیت زیارت (پرسش)

}}

==رابطه شرع و [[دین]] با [[زیارت]]==
==رابطه شرع و [[دین]] با [[زیارت]]==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T00:21:56Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۳:۵۱
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]		* [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:00:47Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۳۰
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]		* [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۱۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[مشروعیت زیارت در قرآن]] - [[مشروعیت زیارت در حدیث]] - [[مشروعیت زیارت در کلام اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط =
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[مشروعیت زیارت (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط = [[مشروعیت زیارت در قرآن]] - [[مشروعیت زیارت در حدیث]] - [[مشروعیت زیارت در کلام اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط = مشروعیت زیارت (پرسش)
			}}

	==رابطه شرع و [[دین]] با [[زیارت]]==		==رابطه شرع و [[دین]] با [[زیارت]]==